C. Louis Leipoldt se bekroonde drama Die heks is in 1923 gepubliseer. Sedert die verskyning daarvan is bepaalde aspekte van die teks deur literatore as problematies uitgesonder: Leipoldt se eie beskrywing van die drama as ’n drama in een bedryf; die dramatitel (in die enkelvoud); die flouwording van die Kardinaal aan die einde van die tweede toneel; en die beweerde verslapping van die spanningslyn in die slottoneel van die drama. In hierdie artikel word die geldigheid van bogenoemde besware oorweeg aan die hand van die belangrike rol wat belydenis in Die heks speel. Die belang van belydenis in die drama moet veral teen die historiese agtergrond en ontstaansgeskiedenis van die dramagebeure verstaan word. In hierdie opsig is ’n belangrike vertrekpunt dat die historiese konteks nie bloot kleurvolle agtergrond en/of kuriositeit is nie, maar onontbeerlik is vir ’n ingeligte taksering van die drama, aangesien dit klem plaas op die belang van belydenis (al dan nie) en die dubbele verhoor in die drama. Dit bied ook bevredigende verklarings vir die besware wat in die verlede deur literatore geopper is. Uiteindelik blyk dit dat daar in Die heks véél meer op die spel is as ’n tipies menslike verhaal van innerlike worsteling en onoordeelkundige besluite.