Vir 40 Persentasie van ons is die toekoms van werk reeds aangekom
Estelle Becker Costanzo het sedert die ouderdom 15 in Pittsburgh-restaurante gewerk. Nou 56, sy is 'n bediener by The Capital Grille, 'n posisie waaraan sy trots is. "Dit is 'n goeie werk," sê sy relatief tot die res van die bedryf. Tog, omdat haar basisloon vir 2.83 jaar op $ 25 per uur gebly het, sukkel sy om haar basiese uitgawes te dek. "Oorspronklik was [wenke] veronderstel om 50 persent van ons inkomste te wees. Nou is dit meer soos 100 persent. "
As wenke het haar primêre inkomste geword, het die eise op daardie inkomste toegeneem. Soos die standaard in die bedryf, koste die Capital Grille Costanzo 'n vaste persentasie van elke rekening as 'n wenk vir busse en bartenders. Die aanklag neem aan dat sy 'n 20-persentip ontvang. Dit was werkbaar toe groot partye 'n wenk gekry het - 'n beleid wat bekend staan ​​deur die ongemaklike Americanisme 'outomatiese gratifikasie' of 'autograt'. Onlangs het The Capital Grille egter outograt geëindig en Costanzo se inkomste tot op die klante van haar kliënte verlaat. Wanneer groot partye privaatkamers behou, tipeer hulle dikwels net 'n fraksie van wat sy nodig het om haar verpligtinge te dek. As gevolg hiervan kan sy vir ure net werk om vir die voorreg te betaal.
Vir Costanzo is die verlies van autograt net die nuutste van 'n reeks aanvalle op haar sekuriteit. Teen hierdie koers, selfs al word autograt herstel, sien sy nie 'n einde om te sukkel nie. "Aftrede? Ek sal werk totdat ek 80 is, "sê sy. "Ons dink nie regtig aan die toekoms totdat dit uiteindelik op ons kom nie."
Toronto se Kristy Milland dink baie oor die toekoms. Soos Costanzo, was Milland se inkomste lank afhanklik van hoeveel die mense wat sy bedien het, besluit het om te betaal. Maar sy het nie in restaurante gewerk of in wenke betaal nie. Trouens, vir jare het sy nooit een van die vele kliënte wat sy bedien het, ontmoet nie. Milland is een van die moontlik halfmiljoen mense wat tans werk vir Amazon se Meganiese Turk ("MTurk"), een van die grootste werkgewers in die gigekonomie van netwerkplatforms, soos Uber of Handy, wat werkers koppel aan werkgewers een werk by 'n tyd.
"Turkers", soos hulle hulself noem, skakel met "versoekers", werkgewers wat vaste betaling adverteer in ruil vir 'n enkele taak. Amazon tout Turkers as "kunsmatige kunsmatige intelligensie" wat vakkundig werk kan verrig wat rekenaars nie goed kan doen nie: transkribeer klank, kategoriseer beelde of dien as vakke in akademiese eksperimente. Betaal wissel van pennies tot dollars vir take wat sekondes tot ure vereis. Alhoewel lone klein is, kan kompetisie vurig wees. "Soms kry ek 'n teks in die middel van die nag en stap uit om te begin," sê Milland. Om 'n redelike dag se loon bymekaar te kry, sal sy soms vir 17-ure op 'n stuk werk. Ander kere kan sy 'n week sonder werk gaan, maar daardie week was geen vakansie nie. "Dit is nog steeds 17 uur per dag op soek," sê sy.
Selfs toe werk bestendig was, kon Milland nie seker wees dat sy betaal sou word nie. Versoekers kan werk verwerp sonder verduideliking en minimale gevolge: 'n Ander Turker sal die teruggekeerde taak, dikwels in sekondes, neem.
Wat skakel gigwerkers soos Milland met geknipte werknemers soos Costanzo, is dat albei werkersituasies redelik genoem kan word - hul inkomste, indiensneming en vermoë om basiese behoeftes te voorsien, is onveilig en steeds onbeskerm. Hierdie gebrek aan sekuriteit is selfbehoudend. Werkers wat op laser-gefokusde soek- en aanhouwerk werk, kan onwillig wees om pogings om te organiseer vir beter omstandighede te waag.
"Ons dink nie regtig aan die toekoms totdat dit uiteindelik op ons kom nie."
Rochelle LaPlante, 'n moderator vir die Turker-besprekingsforum "MTurk Crowd," het die platform in die openbaar gekritiseer en gekonfronteer - van ander Turkye. Sy sê dat selfs sommige lede van haar eie forum verkies dat sy swyg. Privaat, hulle vertel LaPlante dat hulle bekommerd wees dat versoekers die platform kan verlaat as die swak behandeling van werkers blootgestel word. Ander vrees meer direkte vergelding: LaPlante sê dat minstens een persoon se rekening permanent geskors is nadat hulle oor die werksomstandighede in die openbaar gepraat het. Sulke vergelding word uitdruklik verbied teen werknemers, maar omdat die werk wat Turkare verrig, en waaruit Amazon en versoekers inkomste verdien, beskou word as onafhanklike kontraktering, hoef die maatskappy nie daardie arbeidswette te nakom nie.
Milland glo dat met die koms van hierdie platforms presies vir ons alles op die ou end kom. "Onderwysers, dokters, prokureurs, rekenmeesters, programmeerders, ontwerpers, outeurs, joernaliste-ons gaan almal elke oggend na 'n platform gaan en werk soek 17 uur per dag," sê sy. Sy het die toekoms geleef wat Costanzo sien kom. "Ons werk in die arbeidswêreld van die toekoms, en ons kom terug met slegte nuus."
Vir die platform eienaars is presidensie sentraal in die toekoms wat hulle wil skep. In 'n ope brief aan die Europese Unie het 'n konsortium van 47-platformkorporasies teen regulasies vir hul bedryf geargumenteer. Hulle het hulself beskryf as "innoveerders" wat "hele waardekettings" herbou. "Aan die Millenniums van die wêreld belowe hulle" nuwe bronne van inkomste, mikro-entrepreneurskap en buigsame werk. "Met ander woorde: meer en dieper presedensie.
Korporasies het lank probeer om onsekerheid te skep. Wat anders as die huidige oomblik is, is dat die tegnologie wat ou soorte indiensneming ondermyn, ook nuwe soorte bemagtiging moontlik maak.
"'N Deel van wat ons doen, brei die sin uit van wat moontlik is," sê Michelle Miller, mede-stigter van CoWorker, 'n platform vir werkers om arbeidsregteveldtogte te bou. CoWorker se gebruikers is geneig om werknemers van groot maatskappye of kettings te wees wat, soos Turkye, fisies geïsoleer is van beide hul werkgewers en mekaar. Die gebruikers is geneig om nie-vakbond te wees. Maar selfs wanneer werkers vakbonde het, kan hulle vakbonde nie elke stryd veg nie. Hulle moet beperkte hulpbronne toewys aan veldtogte wat 'n hoë kans op sukses het. Dit beteken dat sommige van die kwessies wat die belangrikste vir werkers is, onbelemmerd gelaat word.
CoWorker het begin met 'n eenvoudige idee: Laat die werkers lei. Sy gereedskap help mense soos Costanzo hul eie werkersregte-veldtogte begin en aanlyn-netwerke bou om isolasie te oorkom. Onder die duisende wat die koste van Costanzo se veldtog ondersteun het, is dosyne werknemers in dieselfde restaurantgroep, van stede regoor die land.
Miller meen veldtogte soos Costanzo's, wat hierdie nuwe digitale netwerke gebruik om verlore beskermings te herwin, is absoluut noodsaaklik. "Ons is in 'n plek waar ons regte het om te doen," sê sy. Maar die feit dat hierdie veldtogte nodig is, weerspieël ook hoe ver ons nog moet gaan. "Ons kultuur en ons ekonomie het vir baie jare versterk [dat] wanneer jy gaan werk, neem jy wat jy kry," sê sy. 'Jy is gelukkig om 'n werk te hê.' 'As stryd net nodig is om die status quo te handhaaf, is daar min hoop om die werksomstandighede radikaal te verbeter.
Costanzo stem saam. Sy weet haar veldtog is belangrik, maar sy sien die grense van die benadering. "Ek is nie seker watter beroep ons op hierdie stadium het nie," sê sy. "Meer media aandag? Wat gebeur, is ons doen hierdie ding, en dan sit dit net stil. Ons moet sterker en meer vokaal word, of ons sal net verdwyn. Iemand moet die volgende stap neem. "
Struggle is nodig net om die status quo te handhaaf.
Miller hoop dat hierdie veldtogte net die begin van die begin sal wees. Sy weet dat, aangesien werk meer onbillik word, word alleenlik voorspraak alleen nie volhoubare veranderinge opgedoen nie. "Met die groei van die voorwaardelike werksmag ... het ons nuwe vorms nodig," sê sy. Sy hoop dat die netwerke wat via CoWorker gebou is, uiteindelik sal streef na universele waarborge wat nie gekoppel is aan 'n individuele werkplek, werkgewer, bedryf of selfs werk nie. "Ons moet 'n baie meer verbeeldingryke, robuuste stel opsies hê as wat ons nou het, wat u moet wees 'n 'werknemer' om selfs 'n enkele reg te hê."
Sy dink die pad na hierdie toekoms begin deur die huidige omstandighede te konfronteer. "Dit is ons burgerlike verantwoordelikheid om aktiewe deelnemers op ons werkplekke te wees," sê sy.
Hoe kan gigwerkers "aktiewe deelnemers" word as hul werkplek virtueel is?
Turkopticon is een antwoord. Die diens, gebou deur Lilly Irani, 'n assistent professor aan die Universiteit van Kalifornië, San Diego, en Six Silberman, 'n navorser en programmeerder, laat Turkare toe om versoekers gesamentlik op te spoor. Gladde geïntegreerde met die gereelde MTurk koppelvlak, dit laat Turkers toe om te sien of hul eweknieë 'n versoeker aangemeld het vir die verwerping van geldige werk. Op hierdie manier het Turkers 'n belangrike kontrole op onzekerheid geskep: gevolge vir loondiefstal en werkersmishandeling. Dit is belangrik dat hulle dit gedoen het sonder om die platformseienaars aan te beveel of te wag vir reguleerders om in te tree. Turkopticon was die eerste keer wat baie Turkeers besef het hulle kan terugveg.
Vir groter gevegte sal hulle egter meer samesyn nodig hê. Alhoewel Turkeners geredelik saamgewerk het op Turkopticon, is koördinasie op groter skaal verhinder deur gebroke, geïsoleerde gemeenskappe.
"Dynamo was 'n plek vir ons om saam te kom," sê Milland. Sy praat oor die webwerf Dynamo, 'n forum waarin Turkye aksies kies om gesamentlik te neem. Ek het gepraat met Niloufar Salehi, die dryfkrag agter Dynamo. Niloufar is 'n derdejaar Ph.D. student in rekenaarwetenskap aan die Stanford Universiteit. In die hart van Silicon Valley, saam met eweknieë wat die algoritmes bou wat power precision-genereer platformdienste, het Salehi verskillende ontwerpe. In die vroeë 2013 het sy Irani teenwoordig op Turkopticon gehoor en was dadelik geïntrigeerd. "Ek het nog nooit navorsing hierheen gesien nie." In die herfs het sy medewerkers, waaronder Irani, Milland, en een anonieme Turker, bekend deur die nom-de-Turk Clickhappier, Dynamo opgerig.
Salehi se siening van Turkers is presies teenoorgestelde van Amazon se. Sy glo dat mense behandel word soos dat algoritmes die meeste van ons verlaat wat ons mense maak. "Mense wil met ander mense werk. Hulle wil kan groei, "sê sy. "Hulle wil betekenis hê in wat hulle doen. Daar is baie voordele om mense na te kyk en hulle as mense te verstaan. "
"Dit is ons burgerlike verantwoordelikheid om aktiewe deelnemers op ons werkplekke te wees."
Na aanleiding van die etos het die Dynamo-projek begin met 'n luister toer. Salehi het Turker forums besoek om te leer watter eienskappe hulle benodig. Dynamo is gebou met hul bekommernisse in gedagte. Byvoorbeeld, om te verseker dat die forum nie net deur Turkse burgers op vrye tyd gebruik kan word om organisasies te spandeer nie, is Dynamo-aksievoorstelle beperk tot 'n enkele tweetlengte-boodskap, en deelname kan 'n eenvoudige "op" of "af" -stem insluit. Op hierdie manier het die gemeenskap insluiting in sy kern.
Twee veldtogte illustreer die belofte en die grense van hul pogings tot op datum.
In een het 'n span Turkare saam gesamentlik riglyne vir akademiese versoekers geskryf. Die riglyne vestig basiese standaarde vir ordentlike gedrag - "identifiseer jouself," "verskaf redelike tydskattings" - en belangriker, billike lone. Die veldtog was 'n sukses: Die riglyne word wyd omhels en selfs as amptelike standaarde by sommige universiteite aangeneem.
In 'n tweede veldtog het Turkers daarop gemik om die platform self te verander en gevind dat sigbaarheid beperkinge het. Hulle het 'n briefskrywingsveldtog aan Jeff Bezos, Amazon se hoof uitvoerende beampte, georganiseer, met die hoop dat hy sou sien dat hulle "mense, nie algoritmes" is nie. Ten spyte van media-aandag, het die plan teruggekeer. Kort ná die briewe het Amazon fooie wat die lone dramaties-effektief verminder het, verhoog, en volgens Milland blyk dit dat kommunikasie tussen inwoners en Turkse burgers verbied is. Sy sê die laaste keer dat iemand wat openlik geïdentifiseer is as 'n Amazon-werknemer wat op haar forum, Turker Nation, geplaas is, was Mei 2015, net voordat die gelde verhaal is. Die tydsberekening van die veranderinge was agterdogtig, en Milland glo die briewe was 'n belangrike faktor. "Ek dink ons ​​het [Bezos] afgeval."
Amazon se stonewalling het baie mense in die Turker-gemeenskap gevra om nuwe idees te soek wat verder gaan as om platform-eienaars te verander. Soos Milland dit stel, moet ons na alternatiewe punte terugstoot. Dit is net die begin. "
Deel van wat Turkye vorentoe beweeg, is dat dit vir baie mense nie terug gaan nie. As gevolg van mediese probleme en gesinsverantwoordelikhede, kan ek nie 'n [voltydse kantoorwerk] hê nie, "sê Milland. Sy dink dieselfde geld vir die oorgrote meerderheid van die Turkare, en LaPlante stem saam. "Sommige sorg vir kinders of bejaarde familielede by die huis. Sommige kan nie werk kry in hul landelike gebiede nie. Sommige het misdade op hul rekord. Sommige het nie vervoer nie. "
Soos Milland en LaPlante, hoop sommige Turkers dat die gedesentraliseerde, inklusiewe gemeenskappe wat hulle bou, iets heeltemal nuwe kan skep, iets wat hul beginsels weerspieël. Milland het 'n baie duidelike doel in gedagte: "Ons benodig platforms vir werkers."
Trebor Scholz, medeprofessor van kultuur en media by die New School in New York City, stem saam. Hy meen platformdienste toon 'n fout in die manier waarop ons vordering meet. "Hoe is iets innovasie as dit 50 mense in Silicon Valley bevoordeel?" Vra hy. Scholz beskou die skuif van werk na platforms as 'n geleentheid om nuwe dienste te bou wat nie net deur die ontwerpers besit word nie, maar deur almal wat hulle gebruik. Met eienaarskap, sê hy, "jy het meer beheer." Sulke platformkoöperasies sal meer geneig wees om werkers goed te behandel, goeie lede van hul omliggende gemeenskappe te wees en gesamentlike welvaart te genereer.
Vir baie is daar nie weer terug nie.
Die idee is gebaseer op koöperasies wat deur werknemers besit word, wat deur die geskiedenis sukses behaal is. Oor die algemeen slaag koöperasies wanneer hulle beskerm word deur geografie, regulering of kultuur - van mededinging met maatskappye. Byvoorbeeld, verskeie taxi-koöperasies bestaan ​​al dekades lank in stede in die Verenigde State. Maar terwyl hierdie dienste plaaslike nisse kan uitwerk, kan hulle nie na die hulpbronne en sigbaarheid van 'n geglobaliseerde platform soos Uber streef nie.
Ten minste nie alleen nie. Die belofte van platforms vir koöperasies is dat hulle groter skaal kan bied sonder om werkersbesit te verwyder. Arcade City is een so 'n diens wat beloof om die middelman uit te sny en bestuurders direk aan ruiters te koppel via 'n enkele, gesamentlik besitde app.
Behalwe dat bestaande platformsuksesverhale gedupliseer word, is Scholz se breër doel om baie verskillende soorte koöperasies te koppel aan 'n netwerkgemeenskap, 'n ekosisteem waarin koskoöperasies saamwerk met opstart en met maatskaplike netwerke wat gesamentlik besit word. Kritiek, sê hy, hierdie koppeling moet deel wees van 'n politieke beweging wat genoeg georganiseer is om sy kollektiewe invloed in regulatoriese en wetgewende mag te verander. In Scholz se visie sou dit 'n heel ander soort ekonomie behels, waarby hulpbronne toegewys en gedeel word via platforms wat aan markte deelneem, maar ook as 'n brandmuur teen hulle funksioneer deur byvoorbeeld wedersydse waarborge van materiële ondersteuning te bied. Byvoorbeeld, werkers op 'n koöperatiewe gig-platform kan aandele verdien by die koskoöperasie. In hierdie wêreld sou almal 'n eienaar wees, en die voordele van innovasie sal altyd gedeel word.
Die gigekonomie word dikwels gesien as die dystopiese toekoms van die werk. Maar daar is nie veel nuuts oor die onderliggende ekonomie nie. Wat nuut is, is dat die wêreldwye netwerk wat die huidige golf van beskikking moontlik maak, ook werkers ongekende konnektiwiteit en bereik. Alhoewel verbintenis alleen nie revolusionêre verandering sal meebring nie, kan bewegings nou koördineer en op ongekende skaal bou terwyl dit inklusief en demokraties bly.
CoWorker en Dynamo is twee vroeë voorbeelde van gereedskap vir die bou van demokratiese, werkers-geleide netwerkgemeenskappe. Op die oomblik fokus hulle op probleemvoorspraak, maar Miller beskou hulle as 'n nuwe stap om saam te werk: "Ek dink die internet is nie 'n stel gereedskap nie ... Dit is 'n plek en 'n kultuur. Dit vereis dat ons anders moet optree. En as ons dit kan doen, kan ons ongelooflike en ongelooflike dinge doen. "
Die ontluikende netwerke van werkersbewegings wat via hierdie instrumente bymekaarkom, kan die eerste aanhanger van nuwe platformkoöperasies wees. Watter soort dienste kan op die koöperatiewe platforms gedy en of hulle 'n nuwe soort ekonomie kan skep, is vrae wat slegs deur die praktyk beantwoord kan word. Scholz stem saam dat niemand nog weet waar platforms ons gaan haal nie. "Ek is so nuuskierig soos wat jy gaan oor wat sal gebeur."
Na 'n dekade wat die toekoms van die werk voortbestaan, is daar dalk niemand meer nuuskierig nie, of meer gereed om iets nuuts te skep as Milland. "Hoe lyk dit as ons dit vandag bou? Ek weet nie. Ons moet dit probeer. '
Ontmoet die Turkers
Amazon se Meganiese Turk arbeidsmag is altyd aanlyn en honger om te werk. Sommige pas dit in as 'n sywerk. Sommige doen dit as hul hoofwerk. Lede van hierdie "kunsmatige" kunsmatige-intelligensie netwerk werk in isolasie vir so min as pennies om take van "versoekers" uit te voer. Dit is 'n situasie wat die minimumloonwette verdra en werkers kan hang wanneer werkgewers nie betaal nie. Turkye, soos hulle genoem word, het aanlyn gemeenskappe gesmee wat hulle bemagtig om advies te deel, slegte versoeke te boikot, en die soort verhoudings wat in tradisionele werkplekke voorkom, te bou. Ons het 'n paar Turkye gehuur om ons van hulle werk te vertel.
Paul Hampton het hierdie artikel geskryf vir Die Gig Ekonomie, die Fall 2016-uitgawe van JA! Magazine. Paul is 'n onafhanklike skrywer wat in Brooklyn, New York woon. In sy vrye tyd werk hy om debiteure en nagraadse navorsers te organiseer. Hy het geskryf oor skuldorganisasie en basiese inkomste, en hy werk aan 'n reeks oor koöperasies met werknemers.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Hoe die welsyn se werkvereistes kan uitstoot en die armoede verlig