As ek reg kan onthou, was die motto van hierdie bundel ŉ Nederlandse aanhaling wat naastenby soos volg gelui het: “O! my kindertyd, kyk tog nie so na my met sulke blou oë nie.” Uit wat Lucas Malan (1991:80) en Kannemeyer (1996:20-21) oor Ernst van Heerden se kanonstatus skryf, kan ‘n aantal maatstawwe afgelei word waardeur ‘n “minor poet” (digter van die tweede plan) en ‘n “major poet” (digter van die eerste plan) van mekaar onderskei sou kon word: of hul werk (dikwels hul debute) ‘n vernuwende of ‘n afgeleide indruk maak; die suiwerheid van hul digterskap, met ander woorde die mate waarin minder geslaagde gedigte in bundels opgeneem word, al dan nie; of die beeld van hul poësie as sodanig die leser bybly, of net ‘n paar goeie gedigte (d.w.s. of die geheel van ‘n oeuvre meer is as die som van sy onderdele); en watter digterskap in vergelykende verwysings as die maatstaf dien.