Lesersbrief: Om ŉ kind te verloorFoto: SeppH/Pixabay.com Marisa Engelbrecht skryf: Om ŉ kind te verloor …. dis van die moeilikste goed wat ŉ mens kan oorkom. Ek hoor die hoeveelste persoon, ook sielkundiges en beraders, so sê. Ja, ek weet. Ek weet presies, want dit het met my gebeur. Ná my seuntjie se onverwagse dood, besef mens dat dit nie net met ander mense gebeur nie. Dit gebeur met jou ook. Ek loop in die winkel en wonder hoeveel ander mammas loop ook met maskers omdat hulle ook ŉ klein mensie gehad het wat nie grootgeword het nie. Kort ná sy dood het ek vir iemand gesê: “Hierdie is nou ons pad. Niemand kan dit vir ons stap nie. Hy lê hier voor ons. Ons sien hom. Hy’s ŉ werklikheid. Ons weet ons MOET hom stap, maar ons WIL hom nie stap nie.” Die aarseling om hierdie pad te stap is nie een van wanhoop of vrees nie. Dis een van leeg. ŉ Groot leeg. ŉ Donker leeg. ŉ Diepe leeg. ŉ Warboel leeg en ŉ stil leeg. ŉ Leeg wat nie ŉ einde op hierdie aarde ken nie. Die mens wat later, eers heelwat later, maar ek is nie seker wanneer later nie, die eerste tree op hierdie pad gee, is nie ŉ mens wat ek ken nie. Sy tree stadig en swaar. Sy is nie, dis net haar dop. Die dop strompel en stoei voort op hierdie donker, lang, stil, leë pad, oor ŉ tydperk van maande. Maande van nie bid nie, want daar’s te veel woede. Maande van nie sing nie in die kerk, want daar’s te veel hartseer. Maande van nie Bybel lees nie, want daar’s te veel verlange. Maande van net … wees. Die dop het eens op ŉ tyd ŉ warm hart gehad wat gevul was met liefde en wat opgevul was met kinderlaggies en vet voetjies en kort-arm-stywe-drukkies, met soentjies en ŉ stemmetjie wat liedjies sing en karre se name vra. Nou is dit net ŉ dop. Maar iewers op hierdie donker, lang, stil, leë pad blink daar iets. Ietsie kleins. Daar ver voor. Later, wanneer die treë ligter raak en die strompel minder, is daar meer lig. Nader lig. Nee, dit is nie ŉ pad wat iemand anders vir haar kan stap nie, maar dis ŉ pad waarop ŉ oorvloed liefde soos ŉ helder verligte pad vir haar wink en hoop bied. Hulle is vir haar gestuur. Haar man, haar ander kinders, haar vriende en familie verlig die roete. Hulle is net daar. Hulle wys haar waar haar hart sit. Hulle bid oor die woede, hulle sing oor die hartseer, hulle lees oor die verlange. Hulle help haar … oorleef.