March 2016 ~ Die Affêre
Posted on March 25, 2016 by Annalize
Ek lees vir jou Ingrid Jonker op die strand.
Jy vra vir my hoekom klink sy so donker?
Ek kyk verbaas na jou, onverhoeds betrap deur jou insig, en staar vir ñ oomblik oor die see.
Voor ek die regte woorde het praat jy weer.
Hoe oud is sy nou?
Ek kyk na jou en sê sy is al 50 jaar gelede dood.
Sy was jonk toe sy sterf, net een en dertig.
Jy vra my of sy siek was en ek wonder vir ñ oomblik hoe om vir jou te verduidelik hoe Ingrid Jonker gesterf het.
Jy kyk afwagtend na my. Ek sê vir jou sy wou nie meer lewe nie. Sy het selfmoord gepleeg deur op ñ donker aand die koue see in te stap en haarself te verdrink.
Jy vra nie verder uit nie. Sê net sjoe, dis erg…
Ons sit skouer aan skouer en kyk na die golwe. Ek weet jy probeer verstaan hoe iemand so iets kan doen.
Jy is dertien jaar oud, jonk en onskuldig.
Ek sit my arm om jou en sê dat dit soms voel asof die lewe té moeilik is. Soms lewe mens te veel in jou kop.
Party mense kan probleme makliker hanteer, ander kan nie.
Die geheim is om te praat oor dit wat in jou kop is.. Nie net in private rym of dagboeke nie. Rerig te praat met iemand wat luister en omgee.
Hulp te soek en te vra. Daar is altyd ñ ander uitweg.
Jy lê jou kop op my skouer. Ons sit en kyk weer na die golwe en ek bid dat jy my woorde sal onthou op die dae wanneer jy voel asof die lewe vir jou te veel is.
Jy sit regop en vra my of jy die boek kan leen. Jy sê opgewonde 'dalk vertel haar gedigte haar storie'. Ek sê ja, maar weet dat jy as ons by die huis is daarvan sal vergeet. En dis reg so, want as jy dertien jaar oud is is daar nog baie tyd om te leef en te probeer verstaan.
Van lewe in jou kop verstaan ek..
Die Here was my genadig.
Ek kon altyd in die donkerste tye, my oë op die lig hou.
Posted in Ma Wees	Tagged Depressie, gedigte, Ingrid Jonker, Selfmoord
Posted in Ma Wees	Tagged Avontuur, ouerskap, Vakansie
'n Anderste Alleen
Ek het al so baie geskryf hoe ek nie weet hoekom ek voortgaan met my verhouding met Q nie. Hoe ek stoei en spartel met sy verraad, die seer en die gebrek aan vertroue.
Drie naweke terug was ek by 'n vrouekamp.
Ek was al twee keer vantevore by dieselfde kamp. In 2013 en 2014. In 2013 was ek oortuig dat die Here my en Q se huwelik sal red. Ek was blind vir al die gevaartekens.Ek het die Here gedien in dankbaarheid vir die wonderwerk wat gaan gebeur. In 2014 was ek oortuig dat ons verhouding verby is. Ek het nog net nie die moed gehad om die stap te neem wat nodig is om dit te eindig nie. Ek het die Two Oceans se Half marathon wat twee weke na die kamp was, as maatsnoer gebruik om te kyk of ek sterk genoeg is om op my eie aan te gaan. Ek was fisies sterk, maar wou weet of ek psigies sterk genoeg was. En ek was..
Hierdie jaar was ek daar in 'n total ander fase van my lewe. Ek hèt my Man gedagvaar vir 'n egskeiding. Ek hèt van hom geskei. Ons was drie maande na ons egskeiding weer in 'n verhouding. Verlief, verlore, eufories. 'n Jaar later was ons weer op die bodem en was ek weereens ontnugter en so bitter seer. Vir 'n hele jaar het ek gewroeg met my besluit om hom weer 'n kans te gee. 'n Hele jaar was ek halfpad verbind tot hom en halfpad los van hom. Ek het hom getart en uitgelok om te sien hoe ver ek hom kan dryf totdat hy nie meer kan nie en my los. Dit het nooit gebeur nie. Ek het my hart verhard sodat ek reg is vir ingeval ek weer seerkry. Ek wou nie voel nie. Ek kon nie liefde gee nie en ek wou dit nie ontvang nie. Ek het deur die motions gegaan, maar ek was leeg..
Ek het emosieloos op die kamp gevoel. Ek kon nie met die Here of met myself connect nie. Nie eens die berge kon my inspireer nie. Ek kon my lewensstorie deel, maar dit was asof dit 'n ingeoefende teaterstuk was wat ek net resiteer, opsê. Ek het redelik hard gevoel. Ek het geluister na die ander vrouens se verhale en dit het my geraak, maar nie met my gepraat nie. Ek. wou.VOEL.
Ek was kwaad. Kwaad omdat ek wat so passievol is, so passieloos voel. Ek het so 'n muur om my hart gebou dat ek nie meer suiwer emosie kon voel nie. Ek het in my brein geweet ek is hartseer, maar kon dit nie beleef nie. Daar was twee vrouens wat my wel geraak het. Die een, 'n vriendin wat ook deur 'n egskeiding gaan. Sy het my verlede gesimboliseer. Die hartseer, kwaad, vernedering waardeur sy gaan het my terug gevat na 2013. Die lig in haar wat al hoe helderder geskyn het soos die naweek aangaan het my herinner aan die vuur binne my op my eerste kamp. Die Here het haar aangeraak en met Sy vrede en hoop gevul. Ek het dieselfde ervaring in 2013 gehad.
Die tweede was 'n vrou wat al deur baie in haar lewe is. Aan die begin kon ek nie agterkom of sy werklik alles verwerk het in haar lewe nie, en of dit net 'n masker is waaragter sy skuil nie. Haar man het haar verneuk, twee keer, maar sy hanteer dit nou asof dit net 'n klein gebeurtenis was. Ek kon aflei dat dit toe dit gebeur het, nie so klein gebeurtenis was nie, maar nou is dit in die verlede. Net een van die vele dinge wat deel uitmaak van die legkaart van haar lewe.
Dit het my laat dink. Ek wil nie weer wees waar die eerste vrou is nie. Ek sien nie kans vir nog 'n einde nie. Ek wil nie weer daardie pyn oor my en my kinders bring nie. Ek wil leef, voel, ervaar en waag in my verhouding met Quentin..
Ek weet nie of ek ooit sal wees waar die tweede vrou is nie. Ek ervaar nog te veel woede teenoor die Flossies. Sy het my wel gewys dat tyd kan genees. Dat aanvaarding, vergifnis en ware vreugde in ons verhouding wel weer moontlik is.
Hierdie waarnemings het my nogsteeds nie gehelp om te voel nie. Dit het my wel laat dink. Terug by die huis moes ons gereed maak vir 'n 'couples retreat' vir die volgende naweek . Ek het amper kop uitgetrek, maar Quentin het my gesmeek om dit saam met hom te doen.
Ons huiswerk voor die kamp was om terug te gaan in tyd en te dink aan dinge wat ons saam gedoen het voor ons troue. Dit het my 'n tydjie gevat, maar toe ons eers begin praat was dit maklik om te onthou hoekom ons verlief was en hoe verskriklik verlief ons was. Herinnerings aan kerse, wierook en Cranberries. Herinnerings aan pieknieks in die botaniese tuine en yoghurt body paint. Herinnerings aan toegewasemde bakkie vensters op Naval hill. Ure se gesels, musiek luister. Ons het die wêreld totaal en al afgesny vir drie jaar. Ons beste herinnerings was in die Drakensberge en nou was ons weer oppad daarheen.
Ons moes dink aan ons troudag. Dit het my hartseer gemaak, want ons was so jonk en onskuldig en verlief en verlore. Ons het nooit gedink dat ons ooit sou skei nie. Ons het nooit eens baklei nie. Ons wou trou vandat on 19 jaar oud was. En toe het ons in 'n grys hof geskei…
Hoeveel tyd spandeer mens ooit om terug te dink, saam terug te dink, aan die tyd toe ons op ons verliefste was? Van die tyd voor die lewe met ons gebeur het? Voor werk stres, kinders, finansies? Dit het my hart klaar 'n bietjie oopgebreek sodat daar 'n klein straaltjie lig kan deur skyn.
Ons moes collages maak van ons 'ONS' oomblikke. Myne was somber, Quentin s'n was vol blommetjies en helder kleure. My 'ONS' oomblikke en syne het obviously verskil.
Op die kamp moes ons praat oor voorgeskrewe onderwerpe en 'n kursus handleiding volg. Dit het rustig begin, maar ons gesprek het uitgerafel die eerste middag en ons het oor dinge gepraat waaroor ons nie moes nie. Dit het emosies oopgekrap by my. Ek het gevoel asof ek 'n klip in my bors het. Ek kon net seer en hopeloos voel op daardie oomblik. Die aand moes ons deel en ek kon nie 'n woord praat nie. Trane het wel gestroom. Ek het geen beheer gehad nie. Ek het skaam gevoel om soveel emosie te wys, maar tog verlig. EK HET GEVOEL! Ek het Quentin seergemaak die middag met my harde woorde en hy het net in die verte gestaar.
Die aand moes hy vir my 'n liefdeslied speel. Hy het my voete onder my uitgeslaan met sy lied.
Wat my nog meer geraak het was dat hy gehuil het terwyl ons saam na die lied luister. Ek het ook gehuil. Ons het mekaar vasgehou. Dit was asof ek oopgebreek en uitgedop was. My voel het terug gekom. Die eerste keer in 'n jaar was ons rou eerlik met mekaar. Broos en weerloos.
Ek het soveel teerheid vir hom gevoel. Ek het weer soos sy maat gevoel. Ek het vir die eerste keer in 'n jaar op gelyk op ñ emosionele vlak met hom gevoel. Die res van die van naweek het my verder oopgebreek. Dit het 'n vlam in my aan die brand gesteek. Ek het anders na myself begin kyk. Ek het hom anders begin sien. Ons moes beloftes aan mekaar maak op die laaste dag van die naweek. Dit was skielik vir my maklik. Ek kon aan hom belowe dat ek hom altyd sal kies. oor en oor. Elke dag vir die res van ons lewens. Sy beloftes het in my hart gaan sit. Ek haal dit nou kort kort uit en kyk daarna. Ek luister sy liefdeslied en dit vat my terug na daardie oomblik.. Ek voel weer verlief. Ek VOEL lief. Ek voel lewendig.
Die week na die kamp was ongelooflik. Ons het as 'n span begin funksioneer. Ek en Quentin teen die res van die wêreld. Dit was so eg en opreg. Dit was glashelder vir my. Ons twee kan en gaan uitwerk.
Ek het hierdie week my drie dogters op 'n road trip gevat. Dis een ding wat alleen wees my geleer het. Ek kan dinge alleen doen. Dit was 'n reuse avontuur. Die oomblikke saam met my dogters is kosbaar. Dinge wat hulle sal onthou en dalk eendag die moed sal gee om hulle kinders op 'n trippie te vat. Dis herinnerings wat 'n leeftyd sal hou.
Waar ek 'n maand terug verligting sou ervaar om bietjie weg te breek is ek nou vreugdevol alleen. Ek mis my Lief, ek mis sy teenwoordigheid en sy gesels. Ek mis sy rustigheid. Die verlange is anders, want daar is 'n vooruitsig op 'n weersiens. Soos ek skryf is daardie weersiens more, na vyf dae sonder hom.
En gaan dit 'n blye weersiens wees! Ek moes al baie dinge sonder hom doen. Nie omdat ek wou nie, maar omdat hy nie daar was nie. Hierdie alleen is anders. Twee en 'n half jaar terug het ek ook ons dogters alleen op vakansie gevat en ek het my aande omgesmag na Quentin. Ek was toe alleen omdat alleen al opsie was. Hierdie keer het die alleen my goed gedoen, want ek het Quentin gemis. Opreg en met afwagting.