Diere en Natuur Voëls
Gehoor vir hul veronderstelde wysheid en soetheid, maar as peste gedek, voorwerpe van bygeloof en verslinders van lastige knaagdiere, het uile sedert die begin van die geskiedenis 'n liefdes / haat verhouding met mense gehad.
Daar is twee hoof tipes uile
Die oorgrote meerderheid van die ongeveer 200 spesies uile is sogenaamde ware uile, wat groot koppe met ronde gesigte, kort sterte en gedempte vere met gevlekte patrone het. Die oorblywende, wat verantwoordelik is vir 'n bietjie meer as 'n dosyn spesies, is skuuruile, wat onderskei kan word deur hul hartvormige gesigte, lang bene toegerus met kragtige kloue en matige grootte. Met die uitsondering van die gemeenskaplike skuuruil wat wêreldwyd versprei het, is die bekendste uile, ten minste inwoners van Noord-Amerika en Eurasië, die bekendste uile.
Die meeste uile is nagtelike jagters
Evolusie het 'n doeltreffende manier om diere na spesifieke nisse te verwerp: omdat ander vleisetende voëls (soos hawks en arende) gedurende die dag jag, het die meeste uile aangepas om nag te jag. Die donker kleur van uile maak hulle byna onsigbaar vir hul prooi - wat bestaan ​​uit insekte, klein soogdiere en ander voëls - en hulle vlerke is so gestruktureer dat dit byna vol stilte kan klop. Hierdie aanpassings, gekombineer met hul enorme oë (sien volgende skyfie), maak uile van die mees doeltreffende nagjagters op die planeet, wolwe en coyote nie uitgesluit nie.
Die oë van uile is vas in hul sokkies
Een van die merkwaardigste dinge oor uile is die manier waarop hulle hul hele koppe beweeg wanneer hulle na iets kyk, eerder as om net hul oë in hul voetstukke te beweeg, soos die meeste ander gewerwelde diere. Die rede hiervoor is dat uile groot, voorwaartse oë nodig het om in skaars lig gedurende hul nagtelike jag te versamel, en die evolusie kan nie die spier bespaar om hierdie oë te laat draai nie. In plaas daarvan, uile het verstommend buigbare nekke wat hulle toelaat om hul koppe driekwart van 'n sirkel of 270 grade te vergeleke met ongeveer 90 grade vir die gemiddelde mens!
Jy kan baie vertel oor 'n uil deur sy pellets
Uile sluk hul prooi heeltemal sonder om te byt of te kou. Die meeste van die ongelukkige diere word verteer, maar die dele wat nie afgebreek kan word nie, soos bene, pels en vere, word as 'n harde klont teruggegooi, 'n "pellet" genoem, 'n paar uur na die uil se ete. Die besonderhede is 'n bietjie opstandig, maar deur die pellets in detail te ondersoek, kan navorsers presies weet wat 'n gegewe uil eet, en wanneer. (Baba-uile produseer geen pellets nie, aangesien hul ouers hulle voed met sagte, gerefrustreerde kos in die nes.)
Vroulike uile is groter as mans
Niemand is heeltemal seker waarom gemiddeld vroulike uile gewoonlik effens groter is as hul manlike eweknieë. Een teorie is dat kleiner mannetjies meer behendig is, en daarom beter geskik is om prooi te vang terwyl die vroulike jonges broei. 'n Ander is dit omdat vroue nie daarvan hou om hul eiers te verlaat nie, hulle benodig 'n groter liggaamsmassa om hulleself lank te hou sonder om te eet. 'N Derde teorie is minder waarskynlik, maar meer amusant: aangesien vroulike uile dikwels tydens die seisoen onaantastbare manne aanval en onttrek, word die kleiner grootte en groter behendigheid van mans verhoed dat hulle seer word.
Uile is nie so slim as wat jy dink nie
In boeke, flieks en TV-programme word uile altyd uiters intelligent uitgebeeld, maar dit is feitlik onmoontlik om 'n uil op te lei, terwyl voëls so uiteenlopend soos papegaaie, havike en selfs duiwe geleer kan word om voorwerpe te kry en memoriseer eenvoudige take. Basies, mense dink uile is slim om dieselfde rede, hulle dink alle kinders wat bril dra, is slim: groter as gewone oë gee die indruk van hoë intelligensie oor. (Dit is nie te sê dat uile veral stom is nie, jy het baie breinkrag nodig om suksesvol te jag in die nag!)
Uile kan met dinosourusse saamleef het
Dit het bewys dat dit moeilik is om die evolusionêre oorsprong van uile te spoor, veel minder hul oënskynlike verwantskap met hedendaagse nagjare, valke en arende. Ons weet dat uilagtige voëls soos Berruornis en Ogygoptynx 60 miljoen jaar gelede geleef het tydens die Paleoceen- era, wat beteken dat dit heeltemal moontlik is dat die uiteindelike voorouers van uile met die dinosourusse teen die einde van die Krytperiode saamleef het. Tegnies gesproke is uile een van die oudste groepe terrestriële voëls wat slegs deur die wildvoëls (dws kuikens, kalkoene en fasiere) van die orde Galliformes teenstaan .
Uile het uiters kragtige Talons
As passende voëls wat klein, glinsterende prooi jag en doodmaak, is uile toegerus met sommige van die sterkste klowe in die voëlkoningin, wat in staat is om eekhorings, hase en ander ewige soogdiere vas te vat en te gryp. Een van die grootste uilspesies, die vyf-pond groot horinguil , kan sy klone krul met 'n krag van ongeveer 300 pond per vierkante duim, wat gelykstaande is aan die sterkste menslike byt . Sommige ongewoon groot uile het talle wat vergelykbaar is in grootte tot baie groter arende, wat kan verduidelik hoekom selfs desperaat honger arende gewoonlik nie hul kleiner, groot oë niggies sal aanval nie.
Uile maak nie baie goeie troeteldiere nie
Afgesien van die feit dat dit onwettig is, in die VSA en die meeste ander lande, vir private individue om uile as troeteldiere te hou, is daar 'n aantal redes waarom dit nie 'n goeie idee is nie. Vir een ding sal uile net vars kos eet, wat beteken dat u 'n konstante voorraad muise, gerbils, konyne en ander klein soogdiere moet handhaaf; Vir 'n ander is die snawels en uile se uile baie skerp, dus moet jy ook 'n vaste voorraad bandhulpmiddels hou. En asof al wat nie genoeg is nie, kan 'n uil al langer as 30 jaar leef, dus sal jy jou handskoene in die handskoen gooi en in die middel van die middel tot die middel van die hok geslinger word.
Uile het 'n uitwerking op menslike kultuur gehad
Antieke beskawings het wye uiteenlopende menings oor uile gehad. Die Grieke het uile verkies om Atena, die godin van wysheid, voor te stel, maar Romeine was geskok vir hierdie voël, en beskou dit as 'n draer van siekte. Die Asteke en Mayane het uile as simbole van dood en vernietiging gehaat en gevrees, terwyl baie inheemse Amerikaanse stamme (insluitende Apaches en Seminoles) hul kinders bang gemaak het met stories van uile wat in die donker wag om hulle weg te dra. Die Egiptenare, wat al hierdie beskawings voorafgegaan het, het 'n kinderoog van uile gehad, en het geglo dat hierdie voëls die geeste van die dooies beskerm terwyl hulle na die onderwêreld gereis het.