Wanneer die Expats 'n plek kom oorneem | Nomadiese Matt - Reisverhale - 2020
expats (selfstandige naamwoord): Mense wat hul eie land verlaat en in die buiteland woon; uitgewekenes.
Ek was drie keer in die lewe. Daar was die paar maande wat ek in Amsterdam gewoon het, die paar maande wat ek in Taiwan gewoon het, en die net meer as 'n jaar wat ek in Thailand deurgebring het. Ek is lief vir expat-kultuur, veral in Asië. Daar is elke aand geleenthede, jy ontmoet reisigers van regoor die wêreld en almal is oop om nuwe mense te ontmoet.
Ons is immers almal vreemdelinge in 'n vreemde land, en dit skep 'n onuitgesproke band. Ek het niks anders as goeie tye gehad in my ervarings as 'n expat.
Maar ek het onlangs besef dat soms uitgewers hardloop amok - en bloot die plaaslike karakter van die plek verwoes. Hulle verander die dinge wat hulle in die eerste plek daar gebring het.
Nadat ek die afgelope twee maande in Costa Rica en Panama deurgebring het, is my gedagtes oor die uitstortingslewe nou vir ewig verander.
Met 'n goedkoop lewenskoste, goedkoop grond, los belastingwette en naby die Verenigde State, is hierdie twee lande 'n toevlugsoord vir afgetrede Amerikaners. Oral waarheen ek gegaan het, was daar altyd ou Amerikaners wat in sokkies en sandale rondhardloop. In baie van die beste plekke lyk Amerikaanse gemeenskappe buite die plaaslike bevolking.
Dit was veral vir my in Panama duidelik. Een van my gunsteling plekke was 'n klein dorpie genaamd Boquete. Geleë in die westelike deel van die land, is hierdie klein dorpie omring deur pragtige jungles, koffieplantasies, 'n vulkaan en goeie stap. Dis 'n ontspannende plek om te besoek. Daar is nie veel om hier te doen nie, en die goeie kombinasie maak dit 'n perfekte plek om af te tree. Amerikaners het hier opgespring, grond gekoop en restaurante oopgemaak. Daar is oral McMansions, fancy restaurante en ton spas. 'N Paar inwoners het my stil gekla oor hoe dinge die afgelope paar jaar vir hulle baie duurder gewees het.
Ek het dieselfde ding opgemerk terwyl ek in Pedasi, 'n ander dorp in Panama, was. Dit was een keer 'n klein, stil, middel-van-nêrens strand dorp. Nou is daar baie boetiekhotelle en baie restaurante in Wes-Kaap, en die koste van 'n hotelkamer is dubbel wat dit oor die res van die land was. Ek het selfs een man gehoor dat die nuwe landingstrook die finale slag vir hierdie plek sal wees. Ek het 'n aantal mense ontmoet wat gedink het ek was daar om eiendom te koop omdat ek Amerikaans was. Toe ek hulle vertel het ek nie, het hulle gevra of ek dit sou oorweeg.
'Dis goedkoop hier,' sou hulle my vertel terwyl hulle my besigheidskaartjie oorhandig.
Tamarindo in Costa Rica, was een van die ergste oortreders van hulle almal, net soos die eenmalige pragtige Manuel Antonio. Dit was een keer 'n rustige navigeerplek, maar dit is nou oorskry met hotelle, groot huise, Westerse restaurante, kosbare plaaslike kos, en oorweldigende winkels wat aan die strand lê. 'N Paar jaar gelede was die besoedeling so erg dat die stad sy omringende seël vir skoon water verloor het. Nou is die water beter, maar hulle het nog nie daardie omringende seël terug nie.
Mens kan argumenteer dat expats die noodsaaklike ontwikkeling in die gebied inbring, maar die plekke waar ek gewees het om niks te wys om dit te regverdig nie. Die stede in Panama en Costa Rica was nog arm, daar was oral vullis, en die paaie was vol slaggate en gevoer met gebroke sypaadjies. Die vloed van uitstootgeld het skynbaar net 'n uitgewersgemeenskap geskep wat grootliks van die plaaslike lewe geskei het.
Toe ek in die klein plaaslike restaurante was of gestop het om 'n plaaslike geleentheid te sien, was daar nooit enige expats rond nie, niemand anders as reisigers nie. Die plaaslike expats het eenvoudig met hulself gehang, in hul eie gemeenskap, grootliks gedoen wat hulle huis toe gedoen het, maar goedkoper.
Toe ek vroeër was, het ek in groot stede gewoon. Met groot stede is die expat-lewenstyl nie so uitgesproke soos dit in klein dorpe in Sentraal-Amerika is nie.
Ja, expats in Bangkok het sommige pryse opgedoen, maar die hele stad van 12 miljoen mense is nie fundamenteel verander nie. In Taipei het die lewe aangegaan asof die expats nie bestaan ​​het nie. 'N Paar duisend mense kan nie stede van miljoene verander nie. Ek kan nie dieselfde vir hierdie klein dorpies sê nie. Hulle is beslis anders. Hulle word vir ewig verander.
En sien hierdie verandering het my verander.
Ek het nooit regtig gedink oor die impak wat groot gemeenskappe van expats in ontwikkelende lande het nie. Ek dink nie dit is vir die beter nie. Ek dink dat groot hoeveelhede geld wat in 'n land kom, eintlik 'n negatiewe invloed op die mense en plek kan hê.
Dit hoef nie altyd die geval te wees nie. Daar is 'n manier om 'n uitgewersgemeenskap te skep wat nie die plaaslike omgewing verwoes nie. Maar na die besoek van Phuket in Thailand, Seminyak in Bali en nou Sentraal-Amerika, blyk dit dat die expats meer dikwels ingaan en hul eie lewenswyse vervang. Hulle skep 'n borrel vir hulself.
Ek kan nie verander hoe regerings in die buiteland optree nie. Ek kan nie beheer hoe plekke met expats handel nie.
Maar ek kan beheer hoe ek my dollars spandeer.
Dit sou my naïef wees om te sê dat ek nooit weer 'n toeristiese, nie-plaaslike plek sal besoek nie. Gewilde plekke is gewild vir 'n rede, en net omdat 'n plek Westerlinge het, beteken dit nie sleg nie. Verder kan jy nie altyd weet wie 'n plek besit nie. Miskien is die pizza-plek in besit van 'n plaaslike spyseniering aan toeriste.
Maar waar ek ook gaan, kan ek die moeite doen om plaaslike besighede te ondersteun. Ek kan my geld gee aan die mense wat daar was voordat die expats ingekom het. Ek eet by die plaaslike koswinkels en bly in klein gastehuise. Ek kan bydra tot die inwoners en nie die expatborrel nie.