In die derde afdeling van die programgedig ‘Patologie’ bring die digter die skryfdaad in verband met hierdie tweeledigheid van die nadoodse ondersoek: ‘Die digter is ‘n patoloog, / ‘n gedig die lykskouingsverslag:/ om te skryf is om te soek na die oorsaak van ‘n woord.’ (Klopper 2010:10). Om te skryf is dus om terug te keer na die gestorwene, die verlore liefdesobjek en om ondersoek in te stel na die omstandighede van die verlies, om vrae daaroor te stel. Die digter se ‘lykskouingverslag’ in die vorm van die gedig word dus die wyse waarop die digter haar inkorporasie / introjeksie deur rou verantwoord. Die beeldaanwending vanuit die outopsiepraktyk dui op ‘n soort afstandelikheid van die verlore / gestorwe Ander – ‘n noodsaaklike afstandelikheid wat juis die skryf van die gedig moontlik maak. Hier word die dimensie van afstanddoening in die rouproses dus ook verder belig.
In die afdeling “Interne ondersoek” val die klem op die binnespraak. Metafore wat met die hart verband hou kom deurlopend voor en die digter speel ‘n fyn woordspel met die hart as orgaan teenoor die hart as metafoor vir emosie, sentiment, ens. Die rou-dimensie meld weereens aan in ‘n gedig soos “Haikoe”: “Jy pluk my hart: / ‘n oopgebarste krismisroos / verlep in jou hand.” Kristeva maak weer haar (min of meer eksplisiete) opwagting in ‘n gedig soos “Ritueel” waarin gedigte aan ‘n naelstring geryg uit die digter se lyf kom. Aan die einde van die gedig sit die digter aan vir die “plasentamaal” (Klopper 2010:47).