Ek is onlangs deur die Parlementêre Portefeuljekomitee vir Water en Omgewingsake genooi om ‘n mondelingse voorlegging te doen oor die Suid-Afrikaanse Weerdiens Wysigingswetsontwerp.
Soewereiniteit was nie meer in hierdie saal gesetel nie, of selfs nie in die nuwe Nasionale Raad langsaan nie. Dit was nou gesetel in die verslete boekie wat ek in my sak gedra het – die Grondwet van die Republiek van Suid-Afrika. Die publiek is nie meer uitgesluit van die politieke proses nie. Inteendeel, die Parlement word deur die Grondwet verplig om die publiek deel van die wetgewende proses te maak. Ek was daar omdat, volgens ons mening, die wetgewing wat deur die komitee oorweeg word, versuim om aan belangrike vereistes in my boekie te voldoen.
Ons was egter steeds besorg oor die subartikels wat die verspreiding van vals of misleidende inligting en optrede wat die SA Weerdiens nadelig mag aantas, verbied. Die voorsitter, Johnny de Lange, was uit die veld geslaan. Die FW de Klerk Stigting was die enigste organisasie wat kapsie teen hierdie artikels gemaak het! Wat, het hy skepties gevra, het ons teen maatreëls wat vals en misleidende inligting verbied?
Die onaanvaarbaarheid van die strafklousules in die wysigingswet is natuurlik nie die skuld van die Weerdiens nie. Die probleem lê by die regering se regsadviseurs wat nooit moes toelaat dat sulke ongrondwetlike bepalings ingesluit word in dit wat veronderstel is om ‘n onskadelike wetsvoorstel te wees nie.