Om ’n moontlike antwoord op die probleemvraag te vind, verwys Catron (2009:134) na uitsprake van die regisseur Jon Jory, wat die spelleiding in menige eenpersoondrama-uitvoering waargeneem het. Volgens Jory behoort die karaktervertolker, om ’n geslaagde eenpersoondrama daar te stel, deur ’n dringende emosie of toestand in die gesig gestaar te wees om die noodsaak om te praat of gedagtespraak te voer, geloofwaardig te maak (2009:134). Die alleenspraak neem ’n aanvang die oomblik wanneer die karakter nie meer stil kán bly nie; wanneer dit onmoontlik raak om die gevoelens langer te onderdruk. Volgens Maguire (2015:119) het die dramaturg van so ’n stuk egter die keuse om dit as ’n innerlike alleenspraak te wil aanbied, om ’n aangesprokene te impliseer, of om aan die gehoor die fiksionele rol van byspeler toe te sê (andersins word die gehoor as sigself aangespreek).