Jordaniese basiese feite - Inligting
Jordaniese basiese feite - geskiedenis
Bevolking 2007 ................................................ ........... 5,307,470
BBP per capita 2007 (koopkragpariteit, VS $) ........... 4.900
BBP 2007 (koopkragpariteit, miljarde dollars) ................. 28.9
Werkloosheid ................................................. .................... 30%
Bevolking (%) ....... 3.7
Arbeidsmag (%) ....... 4.9
Totale oppervlakte................................................ ................... 34.573 vierkante myl.
Armoede (% van die bevolking onder die nasionale armoedegrens) ...... 15
Stedelike bevolking (% van die totale bevolking) ............................... 73
Lewensverwagting by geboorte (jare) ........................................... .......... 71
Kindersterftes (per 1 000 lewende geboortes) ....................................... 29
Kindervoeding (% van kinders onder 5) .............................. 10
Toegang tot veilige water (% van die bevolking) ..................................... 98
Ongeletterdheid (% van die bevolking ouderdom 15+) ......................................... ... 13
Ekonomiese opsomming: BBP/PPP (Geraamde 2011): $ 37,37 miljard per capita $ 6,000. Reële groeikoers: 2.5%. Inflasie: 6.4%. Werkloosheid: 12,3% amptelike koers nie -amptelike koers is ongeveer 30% (2011 skatting). Bewerkbare grond: 3.32%. Landbou: sitrus, tamaties, komkommers, olywe, aarbeie, steenvrugte skape, pluimvee, suiwel. Arbeidsmag: 1,771 miljoen dienste 77,4%, nywerheid 20%, landbou 2,7%(2007 ram.). Nywerhede: klere, kunsmis, kalium, fosfaatmynbou, farmaseutiese produkte, petroleumraffinering, sement, anorganiese chemikalieë, ligte vervaardiging, toerisme. Natuurlike hulpbronne: fosfate, potas, skalie -olie. Uitvoer: $ 8,066 miljard (geraamde 2011): klere, fosfate, kunsmis, potas, groente, farmaseutiese produkte. Invoer: $ 14,01 miljard (geskatte 2011): ru -olie, masjinerie, vervoertoerusting, yster, graan. Groot handelsvennote: VSA, Irak, Indië, Saoedi -Arabië, China, Duitsland, Egipte, Libanon, Italië (2011).
Kommunikasie: Telefone: hooflyne in gebruik: 485 000 (2009) mobiele selfoon: 6,62 miljoen (2009). Uitsaai -media: radio en TV gedomineer deur die Jordan Radio and Television Corporation (JRTV) wat deur die regering besit word, wat 'n hoofnetwerk, 'n sportnetwerk, 'n filmnetwerk en 'n satellietkanaal het wat die eerste onafhanklike TV-uitsaaier in 2007 uitgesaai het, internasionale satelliet-TV en Israeliese en Siriese TV uitsendings is beskikbaar, ongeveer 30 radiostasies, met JRTV wat die belangrikste stasie-uitsendings van verskeie internasionale radio-uitsaaiers bedryf (2007). Internet gashere: 49,083 (2010). Internet gebruikers: 1.642 (2009).
Vervoer: Spoorweë: totaal: 507 km (2010). Snelweë: totaal: 7 891 km geplavei: 7 891 km ongeplaveid: 0 km (2009). Hawens en terminale: Al 'Akabah. Lughawens: 18 (2012).
Internasionale geskille: 2004 -ooreenkoms besleg grensgeskil met Sirië in afwagting van afbakening.
Bewyse van menslike aktiwiteite in Jordanië dateer uit die Paleolitiese tydperk. Alhoewel daar geen argitektoniese bewyse uit hierdie era is nie, het argeoloë gereedskap gevind, soos steen- en basalt-byle, messe en skraapwerktuie.
In die Neolitiese tydperk (8500–4500 vC) het drie groot verskuiwings plaasgevind. Eerstens het mense sedentêr geword, in klein dorpies gewoon en nuwe voedselbronne ontdek en tuisgemaak, soos graankorrels, ertjies en lensies, sowel as bokke. Die menslike bevolking het tot tienduisende toegeneem.
Tweedens blyk dit dat hierdie verskuiwing in nedersettingspatrone gekataliseer is deur 'n merkbare verandering in die klimaat. Veral die oostelike woestyn het warmer en droër geword, uiteindelik tot die punt dat dit die grootste deel van die jaar onbewoonbaar geword het. Daar word vermoed dat hierdie waterskeidingsverandering tussen 6500 en 5500 vC plaasgevind het.
Derdens, tussen 5500 en 4500 vC, begin die inwoners erdewerk maak van klei eerder as gips. Pottebakkery-tegnologie is waarskynlik deur vakmanne uit Mesopotamië in die gebied bekendgestel.
Die grootste Neolitiese terrein in Jordanië is by Ein Ghazal in Amman. Die vele geboue is in drie verskillende distrikte verdeel. Huise was reghoekig en het verskeie kamers gehad, sommige met gipsvloere. Argeoloë het skedels opgegrawe wat bedek is met gips en met bitumen in die oogkaste op plekke in die hele Jordaan, Israel, die Palestynse gebiede en Sirië. Daar word vermoed dat 'n standbeeld wat by Ein Ghazal ontdek is, 8 000 jaar oud is. Net meer as een meter hoog, beeld dit 'n vrou uit met groot oë, maer arms, knobbelige knieë en 'n gedetailleerde weergawe van haar tone.
Gedurende die Chalcolithic periode (4500–3200 vC) het koper begin smelt en gebruik om byle, pylpunte en hake te maak. Die verbouing van gars, dadels, olywe en lensies, en die makmaak van skape en bokke, in plaas van jag, het oorheers. Die leefstyl in die woestyn was waarskynlik baie soortgelyk aan dié van moderne Bedoeïene.
Tuleitat Ghassul is 'n groot dorp in die Chalcolithic -era in die Jordaanvallei. Die mure van sy huise was gemaak van songedroogde modderstene, die dakke van hout, riete en modder. Sommige het klipfondamente, en baie het groot sentrale binnehowe. Die mure is dikwels geverf met helder beelde van gemaskerde mans, sterre en meetkundige motiewe, wat moontlik verband gehou het met godsdienstige oortuigings. 
Baie van die dorpe wat tydens die vroeë bronstydperk (3200–1950 vC) gebou is, bevat eenvoudige waterinfrastrukture, sowel as verdedigende versterkings wat waarskynlik ontwerp is om te beskerm teen aanvalle deur naburige nomadiese stamme.
By Bab al-Dhra in Wadi `Araba het argeoloë meer as 20 000 skaggrafte met veelvuldige kamers ontdek asook huise van modderstene met menslike bene, potte, juweliersware en wapens. Honderde dolfyne wat oor die berge versprei is, dateer uit die laat Chalcolithic en Early Bronze Age. 
Alhoewel skryfwerk voor 3000 vC in Egipte en Mesopotamië ontwikkel is, is dit oor die algemeen eers in duisend jaar later in Jordanië, Kanaän en Sirië gebruik, alhoewel argeologiese bewyse daarop dui dat die inwoners van Transjordanië met Egipte en Mesopotamië handel gedryf het.
Tussen 2300 en 1950 vC is baie van die groot, versterkte heuweldorpe verlaat ten gunste van klein, onbevestigde dorpies of 'n pastorale leefstyl. Daar is geen konsensus oor wat hierdie verskuiwing veroorsaak het nie, hoewel dit vermoedelik 'n kombinasie van klimaats- en politieke veranderinge was wat 'n einde aan die netwerk van die stad-staat gemaak het.
Gedurende die Middel -Bronstydperk (1950–1550 v.C.) het migrasie oor die Midde -Ooste toegeneem. Handel het steeds ontwikkel tussen Egipte, Sirië, Arabië en Kanaän, insluitend Transjordanië, wat gelei het tot die verspreiding van tegnologie en ander kenmerke van die beskawing. Brons, gemaak van koper en tin, het die vervaardiging van meer duursame byle, messe en ander gereedskap en wapens moontlik gemaak. Dit lyk asof groot, duidelike gemeenskappe in die noordelike en sentrale Jordaan ontstaan ​​het, terwyl die suide bevolk is deur 'n nomadiese, Bedoeïene-tipe mense bekend as die Shasu.
Nuwe vestings het verskyn op plekke soos Amman's Citadel, Irbid en Tabaqat Fahl (of Pella). Dorpe is omring deur skanse van grondwalle, en die hange was bedek met harde gips, wat die klim glad en moeilik maak. Pella is omring deur massiewe mure en wagtorings.
Argeoloë dateer gewoonlik aan die einde van die Middel -Bronstydperk tot ongeveer 1550 vC, toe die Hyksos uit die 17de en 18de dinastie uit Egipte verdryf is. 'N Aantal dorpe in die Middel -Bronstydperk in Kanaän, insluitend Transjordanië, is gedurende hierdie tyd verwoes.
Die belangrikste koninkryke van die Ystertydperk in Transjordanië was Ammon, Moab en Edom.  Die Ammoniete het hul hoofstad in Rabbat Ammon gehad. Die Moabiete het hul koninkryk gevestig in die huidige Kerak Governorate met die hoofstad Kir van Moab (Kerak),  en die koninkryk Edom is gestig in die huidige suidelike Jordaan en die suide van Israel, met die hoofstad in Bozrah in die huidige Tafilah Governorate . Die Koninkryk van Ammon het sy onafhanklikheid van die Assiriese Ryk behou, anders as alle ander koninkryke in die gebied wat verower is. 
In ongeveer 840 vC het Mesha, die koning van die Moabiete, in opstand gekom teen die "Huis van Dawid". Moab lê oos van die Dooie See, ongeveer 70 kilometer suid van Amman. Die daaropvolgende oorlog is opgeteken in die Bybel se 2 Konings hoofstuk 3. Die Bybelvertelling word bevestig deur die Mesha Stele, ook bekend as die Moabitiese steen wat in 1868 in die Jordaanse stad Dhiban gevind is. Hierdie vonds dui aan dat die Moabiete met inskripsies gewerk het op blouerige basaltsteen.
Die stad Saltus is waarskynlik deur Alexander die Grote gestig. Later het die oudheid die opkoms van die Nabatese koninkryk (Arabies: الأنباط Al-Anbat) [ aanhaling nodig ] met sy hoofstad Petra, wat mettertyd 'n grensstatus geword het van die Romeinse Ryk wat in 106 nC in die Ryk opgeneem is. Gedurende die Grieks-Romeinse invloedstydperk het daar ook 'n aantal semi-onafhanklike stadstate in die streek ontwikkel, gegroepeer deur generaal Pompeius in 'n stadsliga, die Decapolis, insluitend die stede Gerasa op die gebied van die huidige Jordanië (Jerash), Philadelphia (Amman), Abila (waarskynlik identies aan die eertydse Quweilbeh van Raphana vandag), Dion en Capitolias (Beit Ras moontlik dieselfde as antieke Dion, met verskillende identifikasiepogings), Gadara (Umm Qays) en Pella (Tabaqat Fahl , wes van Irbid). Na die kerstening van die Romeinse Ryk in die 4de eeu gebruik historici die term Bisantynse Ryk vir die oostelike koninkryk. Die Christen -Arabiese stam van die Ghassanids regeer namens die Bisantyne in Transjordanië. Baie pragtige mosaïekvloere uit kerke van die Bisantynse tydperk is opgegrawe, die bekendste met die sogenaamde Madaba-kaart van die Heilige Land.
In die vroeë 7de eeu het die gebied van die moderne Jordaan geïntegreer in die nuwe Arabies-Islamitiese Umayyad-ryk (die eerste Moslem-dinastie), wat 'n groot deel van die Midde-Ooste regeer het van 661 tot 750 nC. Destyds het Amman, vandag die hoofstad van die koninkryk van Jordanië, 'n belangrike stad in "Jund Dimashq" (die militêre distrik van Damaskus) geword en die setel van die provinsiale goewerneur geword. Die naam "Al-Urdun" (Jordanië) is trouens gebruik op Umayyad-kopermuntstukke wat na die hervorming begin in die 8ste eeu begin het, en verteenwoordig die vroegste amptelike gebruik van die naam wat in die 20ste eeu vir die moderne staat aangeneem is. Daarbenewens is loodrobbe met die Arabiese uitdrukking "Halahil Ardth Al-Urdun" (Meester van die Land van Jordanië), wat dateer uit die laat 7de tot die vroeë 8ste eeu nC, ook in Jordanië gevind. Daarbenewens is daar ook Arabies-Bisantynse muntstukke van "Standing Caliph" gevind wat onder die Umayyades geslaan is, met die muntteken "Amman". Die gebruik van die name Al-Urdun/Jordan en Amman dateer dus uit ten minste die vroeë dekades van die Arabies-Moslem-oorname van die streek.
Onder die opvolgers van die Umayyad, die Abbasids (750–1258), is Jordaan verwaarloos en begin kwyn weens die geopolitieke verskuiwing wat plaasgevind het toe die Abassids hul hoofstad van Damaskus na Kufa en later na Bagdad verhuis het.
Na die agteruitgang van die Abbasiede, is dele van Jordanië regeer deur verskillende moondhede en ryke, waaronder die Kruisvaarders, die Ayyubiede, die Mamluks sowel as die Ottomane, wat die grootste deel van die Arabiese wêreld omstreeks 1517 verower het.
In 1516 val die Ottomaanse magte die Levant binne en kry beheer.  Landboudorpe in Jordanië het in die 16de eeu 'n tydperk van relatiewe voorspoed beleef, maar is later laat vaar.  Vir die volgende eeue was die Ottomaanse bewind in die streek soms bykans afwesig en verminder tot jaarlikse belastinginvorderingsbesoeke.  Dit het gelei tot 'n kortstondige besetting deur die Wahhabi-magte (1803-1812), 'n ultraortodokse Islamitiese beweging wat in Najd in Saoedi-Arabië ontstaan ​​het. Ibrahim Pasha, seun van die goewerneur van die Egiptiese Eyalet op versoek van die Ottomaanse sultan, het die Wahhabi -mag uitgewis in 'n suksesvolle veldtog tussen 1811 en 1818. In 1833 draai Ibrahim Pasha die Ottomane om en vestig sy bewind, wie se onderdrukkende beleid tot die onsuksesvolle opstand van die Boere in Palestina in 1834. Transjordanse stede Al-Salt en Al-Karak is deur Ibrahim Pasha se magte vernietig omdat hulle 'n gevlugte Palestynse opstandleier gehad het. Die Egiptiese bewind is later met geweld beëindig nadat westerse ingryping, die Ottomaanse bewind herstel is. Russiese vervolging van Soennitiese Moslem -Circassiërs in Circassia het hul immigrasie in 1867 na die streek gedwing, waar hulle vandag 'n klein deel van die land se etniese stof vorm.  Onderdrukking en verwaarlosing vir die mense in die streek het die bevolking gedwing om af te neem; die enigste mense wat oorgebly het, was nomadiese Bedoeïene.  Stedelike nedersettings met klein bevolkings sluit in Al-Salt, Irbid, Jerash en Al-Karak.  Wat bygedra het tot die onderontwikkeling van die stedelike lewe in Jordanië, was die feit dat die nedersettings deur die Bedoeïene aangeval is as 'n bron van lewe, die stedelinge moes hulle betaal om veilig te bly.  Die ligging van Jordanië lê in 'n roete wat deur Moslems op pelgrimstog na Mekka geneem word. Dit het die bevolking ekonomies gehelp toe die Ottomane die Hejaz -spoorweg in 1910 met Mekka en Istanboel verbind het. Ottomaanse onderdrukking het die bedoeïenstamme van die streek, soos die Adwan, uitgelok. , Bani Hassan, Bani Sakhr en die Howeitat, om in opstand te kom, Die opvallendste opstand was die Shoubak -opstand en die Karak -opstand, hulle is slegs met groot moeite onderdruk. 
Na vier eeue van stilstaande Ottomaanse bewind (1516–1918), het die Turkse beheer oor Transjordanië tydens die Eerste Wêreldoorlog tot 'n einde gekom toe die Hashemitiese leër van die Groot Arabiese Opstand die huidige Jordaan oorgeneem en beveilig het met die hulp en ondersteuning van die die plaaslike Bedoeïene stamme, Sirkse en Christene in die streek.  Die opstand is deur die Hashemiete geloods en gelei deur Sharif Hussein van Mekka teen die Ottomaanse Ryk. Dit kom as gevolg van die opkoms van Arabiese nasionalisme en wrok teenoor die Ottomaanse owerhede.  Die opstand is ondersteun deur die Geallieerdes van die Eerste Wêreldoorlog, waaronder Brittanje en Frankryk. 
Met die uitbreek van die Ottomaanse Ryk aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog, het die Volkebond en die besettingsmagte, Brittanje en Frankryk, die grense van die Midde-Ooste herontwerp. Hulle besluite, veral die Sykes -Picot -ooreenkoms, het gelei tot die totstandkoming van die Franse mandaat vir Sirië en die Britse mandaat vir Palestina. Laasgenoemde het die gebied van Transjordanië ingesluit, wat ongeveer 'n jaar voor die afhandeling van die mandaatdokument aan Abdullah I van Jordanië toegeken is (die mandaat is amptelik in 1923 ingestel). [ aanhaling nodig ]
Een rede was dat die Britse regering op daardie stadium 'n rol vir Abdullah moes vind, nadat sy broer Faisal sy beheer in Sirië verloor het. Na die Franse besetting van slegs die noordelike deel van die Siriese koninkryk, het Transjordanië 'n tydperk van interregnum agtergelaat. 'N Paar maande later het Abdullah, die tweede seun van Sharif Hussein, in Transjordanië aangekom. Faisal het daarna die rol van die koning van Irak gekry. Die Britte het Abdullah gevolglik emir van die nuutgeskepte Transjordanië gemaak. Aanvanklik was Abdullah ontevrede oor die gebied wat hom gegee is, en het gehoop dat dit slegs 'n tydelike toewysing was, wat deur Sirië of Palestina vervang sou word.  Die Permanente Hof vir Internasionale Geregtigheid en 'n Internasionale Arbitrasiehof wat deur die Raad van die Volkebond ingestel is, het in 1925 uitsprake gelê wat bepaal dat Palestina en Transjordanië nuutgeskepte opvolgerstate van die Ottomaanse Ryk was, soos gedefinieer deur die internasionale reg. 
Die ernstigste dreigemente vir Emir Abdullah se posisie in Transjordanië was herhaaldelike Wahhabi -invalle van Najd na die suidelike dele van sy gebied.  Die emir was magteloos om self die aanvalle af te weer, en daarom het die Britte 'n militêre basis met 'n klein lugmag by Marka, naby Amman, gehandhaaf. 
In 1928 het Brittanje amptelik volle outonomie aan koning Abdullah gebied, hoewel die Britse RAF voortgegaan het om die emiraat sekuriteit te bied. [ aanhaling nodig ]
Die Emiraat van Transjordanië het 'n bevolking van 200 000 in 1920, 225 000 in 1922 en 400 000 (as Koninkryk) in 1948.  Byna die helfte van die bevolking in 1922 (ongeveer 103 000) was nomadies. 
Op 17 Januarie 1946 het die Britse minister van buitelandse sake, Ernest Bevin, tydens 'n toespraak tydens die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies aangekondig dat die Britse regering voornemens is om in die nabye toekoms stappe te doen om Transjordanië as 'n volledig onafhanklike en soewereine staat te vestig.  Die Verdrag van Londen is op 22 Maart 1946 deur die Britse regering en die Emir van Transjordanië onderteken as 'n meganisme om die volle onafhanklikheid van Transjordanië te erken by bekragtiging deur die parlemente van beide lande. Transjordanië se naderende onafhanklikheid is op 18 April 1946 deur die Volkebond erken tydens die laaste vergadering van die organisasie. Op 25 Mei 1946 het Transjordanië die "Hashemitiese Koninkryk van Transjordanië"toe die regerende 'Amir' deur die parlement van Transjordanië weer as 'koning' aangewys is op die dag dat dit die Verdrag van Londen bekragtig het. 25 Mei word steeds as onafhanklikheidsdag in Jordanië gevier, hoewel die mandaat van Transjordanië wettig op 17 Junie geëindig het 1946 toe die ratifikasies in ooreenstemming met die Verdrag van Londen in Amman uitgeruil is en Transjordanië volle onafhanklikheid verkry het.  Toe koning Abdullah om lidmaatskap by die nuutgestigte Verenigde Nasies aansoek gedoen het, is sy versoek deur die Sowjetunie veto gelê, met verwysing na dat die nasie was nie 'volledig onafhanklik' van die Britse beheer nie. Dit het 'n ander verdrag in Maart 1948 met Brittanje tot gevolg gehad waarin alle beperkings op soewereiniteit verwyder is. Ten spyte hiervan was Jordanië eers op 14 Desember 1955 'n volwaardige lid van die Verenigde Nasies.
In April 1949, nadat die land beheer oor die Wesbank gekry het, het die land se amptelike naam die "Hashemitiese koninkryk van Jordanië".  
1948 Oorlog en anneksasie van die Wesbank Edit
Transjordanië was een van die Arabiese state wat gekant was teen die tweede verdeling van Palestina en die skepping van Israel in Mei 1948. Dit het deelgeneem aan die oorlog tussen die Arabiese state en die nuutgestigte staat Israel. Duisende Palestyne vlug uit die Arabies-Israeliese gevegte na die Wesbank en Jordanië. Die wapenstilstandsooreenkomste van 3 April 1949 het Jordanië in beheer van die Wes -Oewer gelaat, en het bepaal dat die grenslyne van die wapenstilstand geen afbreuk doen aan toekomstige territoriale nedersettings of grenslyne nie.
Die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies het 'n plan vir die toekomstige regering van Palestina goedgekeur wat die mandaat beëindig het, nie later nie as 1 Augustus 1948.
Die werke van Benny Morris, Avi Shlaim, Ilan Pappe, Mary Wilson, Eugene Rogan en ander historici gee 'n uiteensetting van 'n modus vivendi ooreenkoms tussen Abdullah en die Yishuv. Hierdie werke word aangebied in die meeste Israeliese universiteitskursusse oor die geskiedenis, politieke wetenskap en sosiologie van die streek.  Argiefmateriaal toon aan dat die partye onderling oor die nie-strydlustige verdeling van Palestina onderhandel het, en dat hulle aanvanklik ingestem het om by die bepalings van die VN-resolusie te hou. John Baggot Glubb, die bevelvoerder van die Arabiese Legioen, het geskryf dat die Britse minister van buitelandse sake, Bevin, die groen lig gegee het dat die Arabiese legioen die gebied kan beset wat aan die Arabiese staat toegeken is. Die Eerste Minister van Transjordanië het verduidelik dat Abdullah honderde versoekskrifte van Palestynse bekendes ontvang het om beskerming by die onttrekking van die Britse magte. Eugene Rogan sê dat die petisies van byna elke stad en dorp in Palestina bewaar word The Hashemite Documents: The Papers of Abdullah bin al-Husayn, volume V: Palestina 1948 (Amman 1995). 
Nadat die mandaat beëindig is, het die weermag van Transjordanië Palestina binnegekom. Die Veiligheidsraad het 'n resolusie van die VSA aanvaar wat navraag doen oor die getal en die beskikking van die weermag van Transjordanië in Palestina. Die minister van buitelandse sake van Transjordanië het in 'n telegram geantwoord "dat nie die VN of die VSA Transjordanië erken het nie, alhoewel hulle albei langer as twee jaar die geleentheid gekry het. Tog het die VSA die Joodse staat onmiddellik erken, hoewel die faktore vir hierdie erkenning ontbreek. " 
By die verduideliking aan die Veiligheidsraad waarom die Jordaan se gewapende magte Palestina binnegekom het, het Abdullah gesê: "ons was verplig om Palestina binne te gaan om ongewapende Arabiere te beskerm teen slagtings soortgelyk aan dié van Deir Yassin." 
Na die verowering van die Wes -Bank tydens die Arabies -Israeliese oorlog van 1948, word Abdullah deur die Jerigo -konferensie tot koning van Palestina uitgeroep. Die jaar daarna het Jordanië die Wesbank geannekseer.
Die Verenigde State het uitgebrei de jure erkenning aan die regering van Transjordanië en die regering van Israel op dieselfde dag, 31 Januarie 1949.  Clea Bunch het gesê dat "president Truman 'n gebalanseerde beleid tussen Israel en sy gematigde Hashemitiese bure opgestel het, toe hy terselfdertyd formele erkenning na die nuwe die staat Israel en die koninkryk van Transjordanië geskep. Hierdie twee nasies was onvermydelik in die gedagte van die president verbind as tweeling ontluikende state: een dien in die behoeftes van die vlugteling Jood, die ander absorbeer onlangs verplaasde Palestynse Arabiere. Boonop was Truman bewus van die privaat ooreenkomste wat bestaan ​​het tussen leiers van die Joodse Agentskap en koning Abdullah I van Jordanië. Dit was dus vir Truman heeltemal sinvol om beide state met de jure erkenning te bevoordeel. " 
In 1978 publiseer die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake 'n memorandum van gesprek tussen mnr. Stuart W. Rockwell van die kantoor van Afrikaanse en Nabye Oosterse aangeleenthede en Abdel Monem Rifai, 'n raadgewer van die Jordan Legation, op 5 Junie 1950. Mnr. Rifai vra toe die Verenigde State gaan die unie van Arabiese Palestina en Jordanië erken. Mnr. Rockwell verduidelik die standpunt van die departement en verklaar dat dit nie die gewoonte van die Verenigde State is om elke keer as 'n vreemde land sy gebied verander, formele erkenningsverklarings uit te reik nie. Die vereniging van Arabiese Palestina en Jordanië is tot stand gebring as gevolg van die wil van die mense en die VSA het die feit aanvaar dat Jordaanse soewereiniteit na die nuwe gebied uitgebrei is. Mnr. Rifai het gesê dat hy dit nie besef het nie en dat hy baie bly was om te verneem dat die VSA die vakbond wel erken het. 
Jordanië is op 14 Desember 1955 as lidstaat van die Verenigde Nasies toegelaat. 
Op 24 April 1950 annekseer Jordanië formeel die Wesoewer (insluitend Oos -Jerusalem)  en verklaar "volkome eenheid tussen die twee kante van die Jordaan en hul unie in een staat ... aan wie die hoof koning Koning Abdullah Ibn al Hussain is".  Alle inwoners van die Wesbank het Jordaanse burgerskap gekry. Die Jerigo -konferensie in Desember 1948, 'n vergadering van prominente Palestynse leiers en koning Abdullah, het ten gunste van anneksasie in die destydse Transjordanië gestem. 
Die anneksasie van Jordanië is deur die Arabiese Liga en ander as onwettig beskou. Dit is erken deur Brittanje, Irak en Pakistan.    Die anneksasie van die Wesbank het die bevolking van Jordanië meer as verdubbel.  Beide Irbid en Zarqa het hul bevolking meer as verdubbel van minder as 10 000 elk tot meer as onderskeidelik 23 000 en 28 000. 
Regering van koning Hussein Edit
Koning Abdullah se oudste seun, Talal van Jordanië, is in 1951 tot koning uitgeroep, maar hy is verstandelik ongeskik verklaar en in 1952 afgedank. Sy seun, Hussein Ibn Talal, het koning geword op sy agtiende verjaardag, in 1953.
Die 1950's is bestempel as 'n tyd van "Jordan's Experiment with Liberalism". Vryheid van spraak, persvryheid en vryheid van assosiasie is gewaarborg in die nuutgeskrewe grondwet, net soos met die reeds gevestigde leerstelling van godsdiensvryheid. Jordanië het gedurende die 1950's en vroeë 1960's een van die vryste en mees liberale samelewings in die Midde -Ooste en in die groter Arabiese wêreld gehad.
Jordanië het sy spesiale verdedigingsverdrag met die Verenigde Koninkryk beëindig en Britse troepe het hul onttrekking in 1957 voltooi. In Februarie 1958, na die aankondiging van die samesmelting van Sirië en Egipte in die Verenigde Arabiese Republiek, het Irak en Jordanië die Arabiese Federasie van Irak en Jordanië aangekondig , ook bekend as die Arabiese Unie. Die Unie is in Augustus 1958 ontbind.
In 1965 sluit Jordanië en Saoedi -Arabië 'n bilaterale ooreenkoms wat die grens oorgedra het. Die herskikking het gelei tot 'n mate van uitruil van grondgebied, en die kuslyn van Jordanië aan die Golf van Akaba is met ongeveer agtien kilometer verleng. Die nuwe grens het Jordanië in staat gestel om sy hawe -fasiliteite uit te brei en 'n gebied daargestel waarin die twee partye ooreengekom het om petroleuminkomste gelyk te deel as olie ontdek word. Die ooreenkoms beskerm ook die weiveld en waterregte van nomadiese stamme binne die uitgewisselde gebiede.
Jordan het in Mei 1967 'n onderlinge verdedigingspakt met Egipte onderteken, en dit het saam met Sirië, Egipte en Irak aan die Sesdaagse Oorlog van Junie 1967 teen Israel deelgeneem. Tydens die oorlog het Israel beheer oor Oos -Jerusalem en Wesbank geneem, wat gelei het tot nog 'n groot toevloei van Palestynse vlugtelinge na Jordanië. Die Palestynse vlugtelingbevolking - 700 000 in 1966 - het met nog 300 000 vanaf die Wes -Bank gegroei. Die gevolg van die Arabiese Liga -beraad van 29 Augustus 1967 was die Khartoem -resolusie, wat volgens Abd al Azim Ramadan slegs een opsie gelaat het -'n oorlog met Israel. 
Die tydperk na die oorlog in 1967 het 'n toename in die mag en belangrikheid van Palestynse militante (fedayeen) in Jordanië. Ander Arabiese regerings het probeer om 'n vreedsame oplossing uit te werk, maar teen September 1970, bekend as die Swart September in Jordanië, het dit voortgegaan fedayeen optrede in Jordanië - insluitend die vernietiging van drie internasionale vliegtuie wat gekaap en in die woestyn oos van Amman gehou is - het die Jordaanse regering daartoe gelei om op te tree. In die daaropvolgende hewige gevegte het 'n Siriese tenkmag posisies in die noorde van Jordanië ingeneem om die fedayeen maar is gedwing om terug te trek. Teen 22 September het die Arabiese ministers van buitelandse sake wat in Kaïro vergader het, die volgende dag 'n skietstilstand gereël. Sporadiese geweld duur egter voort totdat Jordaanse magte 'n beslissende oorwinning oor die fedayeen in Julie 1971, en hulle uit die land verdryf.
'N Poging tot militêre staatsgreep is in 1972 in die wiele gery. Geen gevegte het tydens die 1967-wapenstilstand tydens die Yom Kippur-oorlog in 1973 plaasgevind nie, maar Jordanië het 'n brigade na Sirië gestuur om Israeliese eenhede op Siriese gebied te beveg.
In 1974 erken koning Hussein die PLO as die enigste wettige verteenwoordiger van die Palestynse volk. In 1986 verbreek Hussein egter die politieke bande met die PLO en beveel dat sy hoofkantore gesluit moet word. In 1988 het Jordan afstand gedoen van alle eise aan die Wesbank, maar 'n administratiewe rol behou in afwagting van 'n finale skikking. Hussein het ook die Palestynse opstand, oftewel Eerste Intifada, in die openbaar gesteun teen die Israeliese bewind.
Jordaan was getuie van sommige van die ernstigste protesoptredes en sosiale omwentelinge in sy geskiedenis gedurende die tagtigerjare, protesoptredes in die Jordaanse universiteite, veral die Yarmouk -universiteit en stedelike gebiede, het beswaar gemaak teen inflasie en 'n gebrek aan politieke vryheid. In die suidelike stad Ma'an het 'n groot omwenteling plaasgevind. Daar was oproer in verskeie stede oor prysstygings in 1989. In dieselfde jaar was die eerste algemene verkiesing sedert 1967. Dit is slegs deur onafhanklike kandidate betwis weens die verbod op politieke partye in 1963. Krygswet is opgehef en 'n tydperk van vinnige politieke liberalisering begin. Die parlement is herstel en ongeveer dertig politieke partye, waaronder die Islamitiese Aksiefront, is gestig.
Jordanië het nie direk aan die Golfoorlog van 1990–91 deelgeneem nie, maar dit het met die Arabiese meerderheid gebreek en die Irakse standpunt van Saddam Hussein ondersteun. Hierdie posisie het gelei tot die tydelike herroeping van Amerikaanse hulp aan Jordanië. As gevolg hiervan was Jordan onder ernstige ekonomiese en diplomatieke spanning. Na die Irakse nederlaag in 1991, het Jordan, saam met Sirië, Libanon en Palestynse verteenwoordigers, ingestem om deel te neem aan direkte vredesonderhandelinge met Israel wat deur die VSA en Rusland geborg word. Uiteindelik het Jordan 'n beëindiging van vyandelikhede met Israel beding en op 25 Julie 1994 'n verklaring daaroor onderteken dat die Israel-Jordaan-vredesverdrag op 26 Oktober 1994 gesluit is en die amptelike oorlogstoestand van 46 jaar beëindig is.
Onluste in voedselpryse het in 1996 plaasgevind nadat subsidies verwyder is ingevolge 'n ekonomiese plan onder toesig van die Internasionale Monetêre Fonds. Teen die laat negentigerjare was die werkloosheidsyfer van Jordanië byna 25%, terwyl byna 50% van diegene wat in diens was, op die regering se betaalstaat was. Die parlementêre verkiesings van 1997 is deur verskeie partye, verenigings en leiersfigure geboikot.
In 1998 is koning Hussein in die Verenigde State behandel vir limfkanker. Na ses maande behandeling keer hy terug na 'n opwindende verwelkoming in Januarie 1999. Kort daarna moes hy egter na die VSA terugvlieg vir verdere behandeling. Koning Hussein is in Februarie 1999 oorlede. Meer as 50 staatshoofde het sy begrafnis bygewoon. Sy oudste seun, kroonprins Abdullah, het die troon opgevolg. 
Regering van koning Abdullah II Edit
In Maart 2001 het koning Abdullah en presidente Bashar al-Assad van Sirië en Hosni Mubarak van Egipte 'n elektrisiteitsleiding van $ 300 miljoen (£ 207 miljoen) ingewy wat die roosters van die drie lande verbind. In September 2002 het Jordan en Israel ooreengekom op 'n plan om water van die Rooi See na die krimpende Dooie See te lei. Die projek, wat $ 800 miljoen kos, is die grootste gesamentlike onderneming van die twee lande tot nog toe. Koning Abdullah en Siriese president Bashar al-Assad het die Wahdahdam-projek tydens 'n seremonie aan die Yarmukrivier in Februarie 2004 geloods.
Jordaan het probeer om in vrede met al sy bure te bly. In September 2000 het 'n militêre hof ses mans ter dood veroordeel omdat hulle aanvalle op Israeliese en Amerikaanse teikens beplan het. Na die uitbreek van die Israelies-Palestynse gevegte in September 2000, het Amman sy ambassadeur in Israel vir vier jaar teruggetrek. In 2003 het die Jordaan se Sentrale Bank 'n vroeëre besluit teruggetrek om rekeninge van Hamas -leiers te vries. Toe senior Amerikaanse diplomaat Laurence Foley in Oktober 2002 buite sy huis in Amman doodgeskiet is, tydens die eerste sluipmoord op 'n Westerse diplomaat in Jordanië, is talle politieke aktiviste bymekaargemaak. Agt militante is later skuldig bevind en tereggestel in 2004. Koning Abdullah het egter die Verenigde State en Israel gekritiseer oor die konflik in Libanon in 2006.
Die geleidelike instelling van politieke en burgerlike vryheid in Jordanië het voortgegaan, maar die stadige tempo van hervorming het gelei tot toenemende ontevredenheid. Na die dood van 'n jeug in aanhouding, het onluste in Januarie 2002 in die suidelike stad Maan ontstaan, die ergste openbare onrus in meer as drie jaar.
Die eerste parlementsverkiesings onder koning Abdullah II is in Junie 2003 gehou. Onafhanklike kandidate wat lojaal aan die koning was, het twee derdes van die setels gewen. 'N Nuwe kabinet is in Oktober 2003 aangestel na die bedanking van premier Ali Abu al-Ragheb. Faisal al-Fayez is as premier aangestel. Die koning het ook drie vroulike predikante aangestel. In April 2005, te midde van berigte oor die ontevredenheid van die koning met die stadige tempo van hervormings, het die regering egter bedank en 'n nuwe kabinet beëdig, onder leiding van premier Adnan Badran.
Die eerste plaaslike verkiesings sedert 1999 het in Julie 2007 plaasgevind. Die belangrikste opposisieparty, die Islamistiese aksiefront, het hom teruggetrek nadat hy die regering daarvan beskuldig het dat hy stemreg gemaak het. Die parlementêre verkiesings van November 2007 versterk die posisie van stamleiers en ander regeringsbevoegde kandidate. Ondersteuning vir die opposisie Islamitiese aksiefront het afgeneem. Die politieke gematigde Nader Dahabi is as premier aangestel.
In November 2009 ontbind die koning weer die parlement halfpad deur sy termyn van vier jaar. Die volgende maand het hy 'n nuwe premier aangestel om ekonomiese hervorming deur te dring. 'N Nuwe kieswet is in Mei 2010 ingestel, maar voorstanders van hervorming het gesê dat dit min gedoen het om die stelsel meer verteenwoordigend te maak. Die parlementêre verkiesings van November 2010 is deur die opposisie Islamitiese Aksiefront geboikot. Onluste het uitgebreek nadat bekend gemaak is dat kandidate vir die regering 'n oorwinning behaal het.
Arabiese lente Edit
Op 14 Januarie het die Jordaanse betogings begin in die hoofstad van Jordanië, Amman, en in Ma'an, Al Karak, Salt en Irbid en ander stede. Die volgende maand het koning Abdullah 'n nuwe premier, die voormalige weermaggeneraal Marouf Bakhit, aangestel en hom daarvan beskuldig dat hy die protes onderdruk het terwyl hy politieke hervormings uitgevoer het. Die straatbetogings het gedurende die somer voortgegaan, al was dit op kleiner skaal, wat die koning daartoe verplig het Bakhit te vervang deur Awn al-Khasawneh, 'n regter by die Internasionale Hof van Justisie (Oktober 2011). Eerste minister Awn al-Khasawneh bedank egter skielik nadat hy slegs ses maande lank nie aan die eise vir hervorming kon voldoen nie, of om die vrees vir die vestiging van die Islamitiese opposisie te versag. Koning Abdullah het die voormalige premier Fayez al-Tarawneh aangestel om hom op te volg.
In Oktober 2012 het koning Abdullah gevra dat die parlementêre verkiesings vroeg in 2013 gehou sal word. Die Islamitiese Aksiefront het voortgegaan met sy oproepe tot 'n breër politieke verteenwoordiging en 'n meer demokratiese parlement. Die koning het Abdullah Ensour, 'n voormalige minister en voorstander van demokratiese hervorming, as premier aangestel.
Massa -demonstrasies het in Amman (November 2012) plaasgevind teen die opheffing van brandstofsubsidies. Openbare oproepe om die einde van die monargie is gehoor. Botsings tussen betogers en ondersteuners van die koning het gevolg. Die regering het die styging in brandstofpryse omgekeer ná die betoging.  Al Jazeera het gesê dat protes na verwagting nog etlike weke sal voortduur weens die stygende voedselpryse. 
Arabiese Winter Edit
Met die vinnige uitbreiding van die Islamitiese Staat van Irak en die Levant in die somer van 2014 na Noord- en Oos -Irak, word Jordanië bedreig deur die radikale Jihadistiese organisasie, wat troepe aan die Irakse en Siriese grense versterk het.
Geskiedenis van Petra
Omstreeks 2010 vC is Petra deur Egiptenare genoem in die Amarna -briewe, wat 'n reeks argiewe was wat op kleitablette geskryf is, wat korrespondensie tussen Egiptenare en ander stamme rondom en tussen die Arabiese woestyn beskryf.
Petra is gebou tydens inheemse bewind oor die gebied.
Petra is 'n woord wat uit die Grieks afgelei is vir 'rots', en verteenwoordig die belangrikheid daarvan as 'n natuurlike vesting en toevlugsoord.
Teen ongeveer 106 nC het Petra deel geword van die Romeinse Ryk.
Ongeveer dieselfde tyd het die Romeine 'n pad na Petra gebou en groot hekke opgerig wat as ingang van die stad gedien het.
As 'n stad het Petra oor die jare afgeneem, en tesame met 'n aardbewing in 365, is baie geboue en waterbestuurstelsels vernietig, sodat die kwaliteit daarvan ook gedaal het.
Alhoewel Petra geweier het, het dit steeds 'n ontwykende geheimsinnige kwaliteit behou wat baie reisigers en koninklike mense bewonder het.
In 1812 word 'n Switserse reisiger met die naam Johann Ludwig Burckhardt die eerste Europeër om die ruïnes in Petra teen 1929 te beskryf. Geleerdes en argeoloë het stappe begin doen om die terrein te verstaan ​​en te bewaar, aangesien dit 'n brandpunt vir diewe geword het.
In Oktober 1917 het T.E Lawrence, 'n Britse weermagoffisier, 'n opstand van Arabiere teen die Ottomaanse regime gelei net voor die Derde Slag van Gaza, die plan was om die Ottomane van 'n Britse opmars af te lei.
Petra se aardrykskunde
Petra is geleë tussen die Rooi See en die Dooie See in die soewereine Arabiese staat Jordanië.
Dit lê op Jebel al-Madhbah, wat volgens baie geleerdes die berg Sinai is, soos in die bybel verwys as die plek waar Moses die tien gebooie van God ontvang het.
Dit is gestig as die hoofstad van die Nabatese koninkryk.
Petra is tussen baie rotse geleë en het 'n meerjarige stroom wat daardeur loop, wat beteken dat daar die hele jaar deur water loop.
Mense wat Petra vandag besoek, doen dit gewoonlik deur 'n groot oostelike ingang, bestaande uit 'n donker, nou kloof wat die 'Siq' genoem word, wat 'die skag' in Arabies beteken.
Die Siq is 'n kenmerk wat natuurlik ontstaan ​​as gevolg van 'n diep skeuring in die rooskleurige sandsteengesteentes.
Op sommige plekke is die Siq minder as 10 voet breed.
Daar word gesê dat as u eers deur die Siq reis en die Al Khazneh aan die ander kant nader ("die tesourie" soos dit in Arabies bekend staan), u honderde klein koeëlgate op die voorkant van die struktuur kan sien.
Hierdie koeëlgate is blykbaar afkomstig van omliggende plaaslike stamme wat gehoop het om geheimsinnige verborge skatte te vind wat volgens gerugte daarin sou skuil.
'N Groot amfiteater is op die heuwel van die berg,' en-Nejr ', uitgekerf, en op hierdie punt loop die vallei uit na die vlakte, met 'n majestueuse uitsig op die stad.
Petra in die Media
Petra word al in verskeie literatuur genoem en verskyn in verskeie films en TV -programme.
In 1845 skryf John William Burgon 'n sonnet van 370 reëls, Petra, wat later 'n skryfprys verower het.
Petra is ook genoem in die romans The Eagle in the Sand, The Adventures of Tintin en Last Act in Palmyra.
Films soos Indiana Jones and the Last Crusade, The Mummy Returns en Sinbad and the Eye of the Tiger het ook Petra vertolk.
Petra was ook te sien in 'n episode van Departures, An Idiot Abroad, en was te sien in baie National Geographic- en PBS -programme en dokumentêre programme.
Sommige videospeletjies herskep ook landskappe en terreine van Petra.
Bedreigings vir Petra
Die Petra National Trust (PNT) is in 1989 gestig om die impak van die verskillende bedreigings wat die webwerf in die gesig staar, te verminder.
Sommige van hierdie bedreigings sluit in: ineenstorting van die ou strukture, onbehoorlike herstel van gedeeltes van die strukture, erosie as gevolg van oorstromings en verkeerde dreinering van reënwater en verwering.
Aangesien Petra een van die nuwe sewe wonders van die wêreld geword het, het onvolhoubare toerisme ook 'n groot bedreiging vir die webwerf geword.
Die PNT het Petra bevorder as 'n heilige plek om te beskerm, te bewaar en te bewaar, en die webwerf was 'n voorbeeld van 'n bedreigde landskap, soos uiteengesit in verskillende historiese en argeologiese bestuursboeke oor die afgelope paar jaar.
Wêrelderfenisgebiede: Petra (JORDAN) Werkkaarte
Dit is 'n fantastiese bundel wat alles bevat wat u moet weet oor Petra op 22 diepgaande bladsye. Hierdie is gereed om te gebruik Wêrelderfenisgebiede: Petra (JORDAN) werkkaarte wat perfek is om studente te leer oor die Petra, 'n ikoniese, historiese stad in Jordanië, tussen die Rooi See en die Dooie See. Daar word vermoed dat dit al in die 4de eeu vC gestig is. Dit is bekend vir sy asemrowende, rotsagtige argitektuur en sy diep kulturele betekenis. Dit het in 1985 'n UNESCO -wêrelderfenisgebied geword.
Sien, dink, wonder.
Poskaart van Petra.
Hervorming en protes
2009 November-King ontbind die parlement halfpad deur sy termyn van vier jaar
2009 Desember - Koning Abdullah stel nuwe premier aan om ekonomiese hervorming deur te dring.
2010 Mei - Nuwe kieswet ingestel. Voorstanders van hervorming sê dat dit min doen om die stelsel meer verteenwoordigend te maak.
2010 Oktober - Leier van die Islamitiese militante groep is tronk toe gestuur vir die beplanning van aanvalle op die weermag.
2010 November - Parlementêre verkiesings, geboikot deur die opposisie Islamic Action Front. Onluste breek uit nadat dit bekend gemaak is dat kandidate vir die regering 'n oorwinning behaal het.
2011 Januarie - Tunisiese straatbetogings wat die president ontneem, moedig soortgelyke betogings aan in ander lande, insluitend Jordanië.
2011 Februarie - Teen 'n agtergrond van grootskaalse straatbetogings stel koning Abdullah 'n nuwe premier, voormalige weermaggeneraal Marouf Bakhit aan, en beskuldig hom daarvan dat hy politieke hervormings uitgevoer het.
2011 Oktober - Betogings duur die hele somer voort, al is dit op kleiner skaal, wat koning Abdullah noop om premier Bakhit te vervang deur Awn al -Khasawneh, 'n regter by die Internasionale Hof van Justisie.
2012 April - Eerste minister Awn al -Khasawneh bedank skielik, was nie in staat om aan die eise vir hervorming te voldoen nie, óf die vrees vir die vestiging van die Islamitiese opposisie. Koning Abdullah stel die voormalige premier Fayez al-Tarawneh aan om hom op te volg.
2012 Oktober - Koning Abdullah roep vroeë parlementsverkiesings vir Januarie uit. Die politieke vleuel van die Moslem -broederskap, die Islamitiese Aksiefront, besluit om voort te gaan om hulle te boikot uit protes teen ongelykke kiesafdelings en 'n gebrek aan werklike parlementêre mag. Die koning stel Abdullah Ensour, 'n voormalige minister en 'n voorstander van demokratiese hervorming, as premier aan.
2012 November - Botsings tussen betogers en ondersteuners van die koning volg op massademonstrasies in Amman teen die opheffing van brandstofsubsidies, waarin oproepe tot die einde van die monargie gehoor word. Drie mense word doodgemaak.
2013 Januarie - Pro -regeringskandidate wen in parlementêre verkiesings wat deur die belangrikste opposisie Islamitiese Aksiefront geboikot word.
2013 Maart - Nuwe regering beëdig, met die pos van Abdullah Ensour wat as premier aangestel word na 'n ongekende konsultasie tussen die koning en die parlement.
2014 Junie - Die radikale Moslem -prediker Abu Qatada, wat ná 'n lang regstryd uit die Verenigde Koninkryk gedeporteer is, word deur 'n hof in Jordanië onskuldig bevind aan terroriste -oortredings oor 'n beweerde komplot in 1998.
Veg teen die Islamitiese Staat
2014 September - Jordanië is een van die vier Arabiese state wat saam met die VSA aan lugaanvalle op militante van die Islamitiese Staat in Sirië deelgeneem het.
2014 November - Jordaanse owerhede arresteer die adjunkhoof van die Moslem -broederskap -organisasie in die land in die eerste arrestasie van 'n groot opposisie in Jordanië vir etlike jare.
2015 Februarie - Islamitiese Staat publiseer 'n video wat daarop dui dat die gevangene Jordaanse vlieënier Muath Kasasbeh lewendig verbrand word. Jordaan reageer deur sy lugveldtog teen die Islamitiese Staat op te skerp en gevangenes tereg te stel.
Die Europese Unie sê dat hy 100 miljoen euro ($ 113 miljoen) aan lenings aan Jordanië verskaf om hom te help om die uitval van krisisse in Sirië en Irak te hanteer.
2015 Maart - Jordanië neem deel aan Saoedi -geleide lugaanvalle op Houthi -rebelle in Jemen.
2016 September - Eerste parlementsverkiesing onder proporsionele verteenwoordiging sedert 1989.
2016 Desember - Tien mense, waaronder 'n toeris, word dood in 'n aanval wat deur die Islamitiese Staat -groep geëis word by 'n kruisvaarderkasteel in die stad Karak.
2017 Augustus - Jordanië en Irak heropen hul eerste grensoorgang vir die eerste keer in twee jaar nadat militante van die Islamitiese Staat van die hoofweg na Bagdad gery is.
2018 Junie - Straatbetogings teen belastingverhogings en ander maatreëls wat as deel van 'n besparingsprogram ingestel word, lei tot die val van premier Hani Mulki en sy plaasvervanger met die minister van onderwys en ekonoom, Omar al -Razzaz.
Die politieke en sosiale stelsels van Jordanië is 'n mengsel van nuwe en ou, tradisionele en nie-tradisionele, Bedoeïene en Palestyne.
Klasse en kaste. Alle sosiale en politieke stelsels van Jordanië is gesentreer rondom uitgebreide patriargale gesinseenhede gebaseer op afkoms en rykdom. Gesinseenhede word dikwels gelei deur sjeiks wie se heerskappy afhang van die grootte van hul gesinne, hul rykdom en die wil van hul persoonlikhede. Na die dood van 'n sjeik, klim die oudste seun op na die posisie van die gesinshoof.
Simbole van sosiale stratifikasie. Die opkomende moderne Arabiese kultuur waardeer 'n universiteitsopleiding, Mercedes -motors en 'n huis in 'n stedelike gebied as simbole van sukses. In die tradisionele Arabiese kultuur word kameeltelers egter steeds as die hoogste op sosiale skaal beskou. Tradisionele stamme beskou almal buite hul stam as minderwaardig, dus word die tradisie om slegs met 'n persoon uit hul gesinne te trou, voortgesit.
Jordanië het sy naam gekry van die Jordaanrivier, wat 'n groot deel van die land se noordwestelike grens vorm.  Alhoewel verskeie teorieë oor die oorsprong van die naam van die rivier voorgestel is, is dit baie aanneemlik dat dit afkomstig is van die Semitiese woord Yarad, wat "die daling" beteken, wat die agteruitgang van die rivier weerspieël.  Baie van die gebied waaruit die moderne Jordaan bestaan, is histories genoem Transjordanië, wat beteken "oorkant die Jordaan", wat gebruik word om die lande oos van die rivier aan te dui.  Die Ou Testament verwys na die gebied as "die ander kant van die Jordaan".  Vroeë Arabiese kronieke verwys na die rivier as Al-Urdunn, wat ooreenstem met die Semitiese Yarden.  Jund Al-Urdunn was 'n militêre distrik rondom die rivier in die vroeë Islamitiese era.  Later, tydens die kruistogte in die begin van die tweede millennium, is 'n heerskappy in die gebied gestig onder die naam van Oultrejordain. 
Die oudste bewyse van hominiede bewoning in Jordanië dateer uit minstens 200 000 jaar terug.  Jordanië is ryk aan paleolitiese (tot 20 000 jaar gelede) oorblyfsels vanweë die ligging in die Levant waar uitbreidings van hominiede uit Afrika saamtrek.  Verlede meer -omgewings het verskillende hominiede aangetrek, en daar is verskeie oorblyfsels van gereedskap uit hierdie tydperk gevind.  Die oudste bewyse van brood ter wêreld is gevind in 'n 14 500 jaar oue Natufian-terrein in die noordoostelike woestyn van Jordanië.  Die oorgang van jagter-versamelaar na die vestiging van bevolkte landboudorpe het gedurende die Neolitiese tydperk (10 000–4 500 vC) plaasgevind.  'Ain Ghazal, so 'n dorpie in die huidige oostelike Amman, is een van die grootste prehistoriese nedersettings in die Nabye Ooste.  Tientalle gipsbeelde van die menslike vorm wat dateer uit 7250 vC of vroeër is daar ontbloot en is een van die oudstes wat ooit gevind is.  Behalwe die gewone Chalcolithic (4500–3600 vC) dorpe soos Tulaylet Ghassul in die Jordaanvallei,  het 'n reeks sirkelvormige kliphokke in die oostelike basaltwoestyn - waarvan die doel onseker bly - argeoloë verbaas. 
Versterkte dorpe en stedelike sentra het vroeg in die Bronstydperk (3600–1200 vC) eers in die suidelike Levant ontstaan.  Wadi Feynan het 'n streeksentrum geword vir koperwinning, wat op groot skaal ontgin is om brons te vervaardig.  Handel en beweging van mense in die Midde -Ooste het 'n hoogtepunt bereik, wat beskawings versprei en verfyn het.  Dorpe in Transjordanië het vinnig uitgebrei in gebiede met betroubare waterbronne en landbougrond.  Ou Egiptenare het na die Levant uitgebrei en albei oewers van die Jordaanrivier beheer.  Gedurende die ystertydperk (1200–332 vC) na die onttrekking van die Egiptenare was Transjordanië die tuiste van Ammon, Edom en Moab.  Hulle praat Semitiese tale van die Kanaänitiese groep en word beskou as stamkoninkryke eerder as state.  Ammon was geleë in die Amman -plato Moab in die hooglande oos van die Dooie See en Edom in die gebied rondom Wadi Araba in die suide. 
Die Transjordaanse koninkryke Ammon, Edom en Moab was in voortdurende konflik met die naburige Hebreeuse koninkryke Israel en Juda, sentraal wes van die Jordaanrivier.  Een rekord hiervan is die Mesha Stele wat deur die Moabitiese koning Mesha in 840 vC opgerig is, waarop hy hom prys vir die bouprojekte wat hy in Moab begin het en sy glorie en oorwinning teen die Israeliete herdenk.  Die stele is een van die belangrikste direkte verslae uit die Bybelse geskiedenis.  Omstreeks 700 vC het die koninkryke voordeel getrek uit handel tussen Sirië en Arabië toe die Assiriese Ryk die Levant toenemend beheer het.  Babiloniërs het die ryk oorgeneem na sy verbrokkeling in 627 vC.  Alhoewel die koninkryke die Babiloniërs teen Juda ondersteun het in die sak van Jerusalem in 597 vC, het hulle 'n dekade later teen hulle in opstand gekom.  Die koninkryke is verminder tot vasale, wat hulle onder die Persiese en Helleense Ryk gebly het.  Teen die begin van die Romeinse bewind omstreeks 63 v.C. het die koninkryke Ammon, Edom en Moab hul onderskeie identiteite verloor en is dit in die Romeinse kultuur opgeneem. 
Alexander die Grote se verowering van die Persiese Ryk in 332 vC het die Hellenistiese kultuur in die Midde -Ooste bekendgestel.  Na die dood van Alexander in 323 vC het die ryk onder sy generaals verdeel, en uiteindelik is 'n groot deel van Transjordanië betwis tussen die Ptolemeërs in Egipte en die Seleukiede in Sirië.  Die Nabateërs, nomadiese Arabiere suid van Edom, het daarin geslaag om 'n onafhanklike koninkryk in 169 vC te stig deur die stryd tussen die twee Griekse moondhede uit te buit.  Die Nabatese koninkryk beheer 'n groot deel van die handelsroetes van die streek, en dit strek suid langs die kus van die Rooi See tot in die Hejaz -woestyn, tot so ver noord as Damaskus, wat dit vir 'n kort tydperk beheer het (85–71) V.C.  Die Nabateërs het 'n fortuin verdien uit hul beheer oor die handelsroetes, en het dikwels afguns van hul bure getrek.  Petra, die onvrugbare hoofstad van Nabataea, floreer in die 1ste eeu nC, gedryf deur sy uitgebreide waterbesproeiingstelsels en landbou.  Die Nabateërs was ook talentvolle klipkappers, wat hul mees uitgebreide struktuur, Al-Khazneh, in die eerste eeu nC gebou het.  Daar word geglo dat dit die mausoleum van die Arabiese Nabateeër, koning Aretas IV, is. 
Romeinse legioene onder Pompeius het 'n groot deel van die Levant in 63 vC verower en 'n periode van Romeinse heerskappy ingewy wat vier eeue lank geduur het.  In 106 nC het keiser Trajanus Nabataea onbestrede geannekseer en herbou die King's Highway wat bekend geword het as die Via Traiana Nova -pad.  Die Romeine het die Griekse stede Transjordanië - Philadelphia (Amman), Gerasa (Jerash), Gedara (Umm Quays), Pella (Tabaqat Fahl) en Arbila (Irbid) gegee - en ander Hellenistiese stede in Palestina en Suid -Sirië, 'n vlak van outonomie deur die vorming van die Decapolis, 'n tien-stad liga.  Jerash is een van die bes bewaarde Romeinse stede in die Ooste; dit is selfs deur keiser Hadrian besoek tydens sy reis na Palestina. 
In 324 nC het die Romeinse Ryk gesplit, en die Oos -Romeinse Ryk - later bekend as die Bisantynse Ryk - het die gebied tot 636 nC beheer of beïnvloed.  Die Christendom het wettig geword in die ryk in 313 nC nadat keiser Konstantyn tot die Christendom bekeer het.  Die Edik van Thessalonka het die Christendom in 380 nC die amptelike staatsgodsdiens gemaak. Transjordanië het gedurende die Bisantynse tyd floreer, en oral is Christelike kerke gebou.  ​​Die Aqaba -kerk in Ayla is gedurende hierdie era gebou, dit word beskou as die wêreld se eerste doelgemaakte Christelike kerk.  Umm ar-Rasas in die suide van Amman bevat ten minste 16 Bisantynse kerke.  Intussen het Petra se belangrikheid afgeneem namate seevaartroetes na vore gekom het, en nadat 'n aardbewing van 363 baie strukture vernietig het, het dit verder afgeneem en uiteindelik laat vaar.  Die Sassaniese Ryk in die ooste het die Bisantyne se teenstanders geword, en gereelde konfrontasies het soms daartoe gelei dat die Sassaniede sommige dele van die streek, insluitend Transjordanië, beheer het. 
In 629 nC, tydens die Slag van Mu'tah in die huidige Al-Karak, het die Bisantyne en hul Arabiese Christelike kliënte, die Ghassanids, 'n aanval van 'n Moslem-Rashidun-mag afgeweer wat noordwaarts na die Levant van die Hejaz (in hedendaagse Saoedi-Arabië).  Die Bisantyne is egter in 636 nC deur die Moslems verslaan tydens die beslissende Slag van Yarmouk net noord van Transjordanië.  Transjordanië was 'n noodsaaklike gebied vir die verowering van Damaskus.  Die eerste, of Rashidun, kalifaat is gevolg deur die van die Ummayads (661–750).  Onder die Umayyad-kalifaat is verskeie woestynkastele in Transjordanië gebou, waaronder: Qasr Al-Mshatta en Qasr Al-Hallabat.  Die veldtog van die Abbaside Kalifaat om die Umayyad's oor te neem, het in Transjordanië begin.  'n Kragtige aardbewing van 749 nC het vermoedelik bygedra tot die nederlaag van die Umayyads teen die Abbasids, wat die hoofstad van die kalifaat van Damaskus na Bagdad verskuif het.  Tydens die Abbasid -bewind (750–969) het verskeie Arabiese stamme noordwaarts beweeg en hulle in die Levant gevestig.  Soos tydens die Romeinse era gebeur het, het die groei van die maritieme handel die sentrale posisie van Transjordanië verminder, en het die gebied toenemend verarm.  Na die agteruitgang van die Abbasiede, is Transjordanië regeer deur die Fatimidiese kalifaat (969–1070), daarna deur die Kruisvaarder -koninkryk Jerusalem (1115–1187). 
Die kruisvaarders het verskeie kruisvaarderkastele gebou as deel van die heerskappy van Oultrejordain, waaronder dié van Montreal en Al-Karak.  Die Ayyubids het die Ajloun -kasteel gebou en ouer kastele herbou om as militêre buiteposte teen die kruisvaarders gebruik te word.  Tydens die Slag van Hattin (1187) naby die Tiberiasmeer net noord van Transjordanië, het die Kruisvaarders verloor teen Saladin, die stigter van die Ayyubid -dinastie (1187–1260).  Dorpe in Transjordanië onder die Ayyubids het belangrike stopplekke geword vir Moslem -pelgrims wat na Mekka reis wat langs die roete wat Sirië met die Hejaz verbind het, gereis het.  Verskeie van die Ayyubid -kastele is gebruik en uitgebrei deur die Mamluks (1260–1516), wat Transjordanië tussen die provinsies Karak en Damaskus verdeel het.  Gedurende die volgende eeu het Transjordanië Mongoolse aanvalle beleef, maar die Mongole is uiteindelik deur die Mamluks afgeweer na die Slag van Ain Jalut (1260). 
In 1516 het die magte van die Ottomaanse kalifaat die Mammoet -gebied verower.  Landboudorpe in Transjordanië het in die 16de eeu 'n tydperk van relatiewe voorspoed beleef, maar is later laat vaar.  Transjordanië was van marginale belang vir die Ottomaanse owerhede.  As gevolg hiervan was die Ottomaanse teenwoordigheid feitlik afwesig en verminder dit tot jaarlikse belastinginvorderingsbesoeke.  Meer Arabiese Bedoeïene -stamme het tydens die eerste drie eeue van die Ottomaanse bewind Transirordanië vanaf Sirië en die Hejaz ingetrek, waaronder die Adwan, die Bani Sakhr en die Howeitat.  Hierdie stamme maak aanspraak op verskillende dele van die streek, en met die afwesigheid van 'n betekenisvolle Ottomaanse gesag, het Transjordanië in 'n toestand van anargie gegly wat tot in die 19de eeu voortgeduur het.  Dit het gelei tot 'n kortstondige besetting deur die Wahhabi-magte (1803–1812), 'n ultra-ortodokse Islamitiese beweging wat in Najd (in die huidige Saoedi-Arabië) ontstaan ​​het.  Ibrahim Pasha, seun van die goewerneur van die Egypte Eyalet op versoek van die Ottomaanse sultan, het die Wahhabis teen 1818 uitgeroei.  In 1833 draai Ibrahim Pasha die Ottomane om en vestig sy heerskappy oor die Levant.  Sy onderdrukkende beleid het gelei tot die onsuksesvolle opstand van die boere in Palestina in 1834.  Trans-Jordaanse stede Al-Salt en Al-Karak is vernietig deur die magte van Ibrahim Pasha omdat hulle 'n boer se opstandleier gehuisves het.  Die Egiptiese bewind is in 1841 met geweld beëindig, met die Ottomaanse bewind herstel. 
Eers ná die veldtog van Ibrahim Pasha het die Ottomaanse Ryk probeer om sy teenwoordigheid in die Vilayet, waaroor Transjordanië deel was, te versterk.  'n Reeks belasting- en grondhervormings (Tanzimat) het in 1864 welvaart na die landbou teruggebring en na verlate dorpe het die einde van feitlik outonomie voorspelbaar 'n terugslag in ander gebiede van Transjordanië veroorsaak.  Moslem -Circassiërs en Tsjetsjenen, wat gevlug het vir Russiese vervolging, het hul toevlug gesoek by die Levant.  In Transjordanië en met Ottomaanse ondersteuning vestig die Circassiërs eers in die lang verlate omgewing van Amman in 1867, en later in die omliggende dorpe.  Nadat die administrasie ingestel is, het diensplig- en swaar belastingbeleid deur die Ottomaanse owerhede gelei tot opstand in die gebiede wat dit beheer het. Veral die stamme van Transjordanië het in opstand gekom tydens die Shoubak (1905) en die Karak -opstand (1910), wat wreed onderdruk is.  Die bou van die Hejaz -spoorweg in 1908 - wat oor die lengte van Transjordanië strek en Mekka met Istanbul verbind, het die bevolking ekonomies gehelp, aangesien Transjordanië 'n tussenstop vir pelgrims geword het.  Maar die toenemende beleid van Turkifikasie en sentralisering wat deur die Ottomaanse Ryk aangeneem is, het die Arabiere van die Levant ontnugter.
Vier eeue van stagnasie tydens die Ottomaanse bewind het tydens die Eerste Wêreldoorlog tot 'n einde gekom deur die Arabiese Opstand van 1916, gedryf deur langdurige wrok teenoor die Ottomaanse owerhede en groeiende Arabiese nasionalisme.  Die opstand is gelei deur Sharif Hussein van Mekka, en sy seuns Abdullah, Faisal en Ali, lede van die Hashemitiese familie van die Hejaz, afstammelinge van die profeet Mohammed.  Plaaslik het die opstand die steun van die Transjordanse stamme, waaronder bedoeïene, sirkassiërs en Christene, gekry.  Die Geallieerdes van die Eerste Wêreldoorlog, insluitend Brittanje en Frankryk, wie se imperiale belange met die Arabistiese saak saamgeval het, het ondersteuning gebied.  Die opstand het op 5 Junie 1916 vanuit Medina begin en noordwaarts gedruk totdat die gevegte Transjordanië bereik het in die Slag van Akaba op 6 Julie 1917.  Die opstand het sy hoogtepunt bereik toe Faisal in Oktober 1918 Damaskus binnegekom en 'n Arabier tot stand gebring het. militêre administrasie in OETA -Oos, later verklaar as die Arabiese Koninkryk van Sirië, waarvan beide Transjordanië deel was.  Gedurende hierdie tydperk is die suidelike deel van die land, insluitend Ma'an en Aqaba, ook geëis deur die naburige koninkryk Hejaz.
Die ontluikende Hashemitiese Koninkryk oor Groot -Sirië moes op 24 Julie 1920 tydens die Slag van Maysalun  aan die Franse troepe oorgee, en die Franse beset slegs die noordelike deel van die Siriese koninkryk, wat Transjordanië in 'n periode van interregnum verlaat. Arabiese aspirasies kon nie internasionale erkenning kry nie, veral as gevolg van die geheime Sykes - Picot -ooreenkoms van 1916, wat die streek in Franse en Britse invloedsfere verdeel het, en die Balfour -verklaring van 1917, wat Palestina aan Jode beloof het.  Dit word deur die Hashemiete en die Arabiere beskou as 'n verraad van hul vorige ooreenkomste met die Britte, , insluitend die McMahon - Hussein -korrespondensie van 1915, waarin die Britte hul bereidheid verklaar het om die onafhanklikheid van 'n verenigde Arabiese staat te erken strek van Aleppo tot Aden onder die bewind van die Hashemiete. 
Die Britse hoë kommissaris, Herbert Samuel, het op 21 Augustus 1920 na Transjordanië gereis om met Al-Salt se inwoners te vergader. Hy het daar aan 'n skare van seshonderd Transjordanse noemenswaardige persone verklaar dat die Britse regering sal help met die vestiging van plaaslike regerings in Transjordanië, wat apart van dié van Palestina gehou moet word. Die tweede vergadering het op 2 September in Umm Qais plaasgevind, waar die Britse regeringsverteenwoordiger, majoor Fitzroy Somerset, 'n petisie ontvang het wat eis: 'n onafhanklike Arabiese regering in Transjordanië moet deur 'n Arabiese prins (emir) grondverkope in Transjordanië aan Jode gestaak word sowel as die voorkoming van Joodse immigrasie daarheen dat Brittanje 'n nasionale leër stig en befonds en dat vrye handel tussen Transjordanië en die res van die streek gehandhaaf word. 
Abdullah, die tweede seun van Sharif Hussein, het op 21 November 1920 per trein van Hejaz in Ma'an in die suide van Transjordanië aangekom om die Groter Siriese koninkryk wat sy broer verloor het, te verlos.  Transjordanië was toe in wanorde, algemeen beskou as onregeerbaar met sy disfunksionele plaaslike regerings.  Abdullah verkry die vertroue van die stamleiers van Transjordanië voordat hy spartel om hulle te oortuig van die voordele van 'n georganiseerde regering.  Abdullah se suksesse het die Britte afgunstig gemaak, selfs al was dit in hul belang.  Die Britte aanvaar Abdullah teësinnig as heerser van Transjordanië nadat hy hom 'n verhoor van ses maande gegee het.  In Maart 1921 het die Britte besluit om Transjordanië by hul mandaat vir Palestina te voeg, waarin hulle hul beleid "Sharifian Solution" sou implementeer sonder om die bepalings van die mandaat oor Joodse nedersetting toe te pas. Op 11 April 1921 is die Emiraat van Transjordanië gestig met Abdullah as Emir. 
In September 1922 erken die Raad van die Volkebond Transjordanië as 'n staat ingevolge die Transjordanse memorandum.   Transjordanië het tot 1946 'n Britse mandaat gebly, maar dit het 'n groter mate van outonomie gekry as die gebied wes van die Jordaanrivier.  Verskeie probleme het ontstaan ​​na die aanvaarding van mag in die streek deur die Hashemitiese leierskap.  In Transjordanië is klein plaaslike rebellies by Kura in 1921 en 1923 deur die Emir se magte onderdruk met die hulp van die Britte.  Wahhabi's van Najd het weer krag gekry en herhaaldelik toegeslaan op die suidelike dele van sy gebied in (1922–1924), wat die posisie van die Emir ernstig bedreig het.  Die Emir was nie in staat om die aanvalle af te weer sonder die hulp van die plaaslike Bedoeïene stamme en die Britte, wat 'n militêre basis onderhou het met 'n klein RAF -afdeling naby Amman. 
Die Verdrag van Londen, onderteken deur die Britse regering en die Emir van Transjordanië op 22 Maart 1946, erken die onafhanklikheid van Transjordanië by bekragtiging deur die parlemente van beide lande.  Op 25 Mei 1946, die dag waarop die verdrag deur die parlement van Transjordanië bekragtig is, word Transjordanië tot die status van 'n koninkryk verhef onder die naam van die Hashemitiese Koninkryk van Transjordanië, met Abdullah as die eerste koning.  Die naam is verkort tot die Hashemitiese koninkryk van Jordanië op 26 April 1949.  25 Mei word nou gevier as die land se onafhanklikheidsdag, 'n openbare vakansiedag.  Jordanië het op 14 Desember 1955 lid geword van die Verenigde Nasies. 
Op 15 Mei 1948, as deel van die Arabies -Israeliese Oorlog van 1948, het Jordanië saam met baie ander Arabiese state in Palestina ingegryp.  Na die oorlog het Jordan die Wes -oewer beheer en op 24 April 1950 het Jordanië hierdie gebiede formeel geannekseer na die Jerigo -konferensie.   In reaksie daarop het sommige Arabiese lande geëis dat Jordanië uit die Arabiese Liga geskors moet word.  Op 12 Junie 1950 verklaar die Arabiese Liga dat die anneksasie 'n tydelike, praktiese maatreël was en dat Jordanië die gebied as 'n "trustee" beklee in afwagting van 'n toekomstige skikking.  Koning Abdullah is in 1951 in die Al-Aqsa-moskee deur 'n Palestynse militant vermoor, te midde van gerugte dat hy 'n vredesverdrag met Israel wou onderteken. 
Abdullah is opgevolg deur sy seun Talal, wat binnekort sou abdikeer weens siekte ten gunste van sy oudste seun Hussein.  Talal stel die land se moderne grondwet in 1952 vas.  Hussein het in 1953 op 17 -jarige ouderdom op die troon gegaan.  Jordanië was in die daaropvolgende tydperk getuie van groot politieke onsekerheid.  Die 1950's was 'n tydperk van politieke omwenteling, aangesien Nasserisme en Pan-Arabisme die Arabiese Wêreld meegesleur het.  Op 1 Maart 1956 het koning Hussein die bevel van die weermag verwerp deur 'n aantal senior Britse offisiere af te dank, 'n daad om die oorblywende buitelandse invloed in die land te verwyder.  In 1958 het Jordanië en die naburige Hashemitiese Irak die Arabiese Federasie gevorm as 'n reaksie op die stigting van die mededingende Verenigde Arabiese Republiek tussen Nasser se Egipte en Sirië.  Die vakbond duur slegs ses maande en word ontbind nadat die Irakse koning Faisal II (Hussein se neef) op 14 Julie 1958 deur 'n bloedige militêre staatsgreep afgesit is. 
Jordanië het 'n militêre verdrag met Egipte onderteken net voordat Israel 'n voorkomende aanval op Egipte begin het om die Sesdaagse Oorlog in Junie 1967 te begin, waar Jordanië en Sirië by die oorlog aangesluit het.  Die Arabiese state is verslaan en Jordaan het beheer oor die Wesbank aan Israel verloor.  Die uitputtingsoorlog met Israel het gevolg, wat die Slag van Karameh van 1968 insluit, waar die gesamentlike magte van die Jordaanse weermag en die Palestynse bevrydingsorganisasie (PLO) 'n Israeliese aanval op die Karameh -kamp aan die Jordaanse grens met die Weste afgeweer het Bank.  Ondanks die feit dat die Palestyne beperkte betrokkenheid teen die Israeliese magte gehad het, het die gebeure by Karameh wye erkenning en lof in die Arabiese wêreld gekry.  As gevolg hiervan was die tydperk na die geveg 'n toename in steun vir Palestynse paramilitêre elemente (die fedayeen) in Jordanië uit ander Arabiese lande.  Die Fedayeen -aktiwiteite het gou 'n bedreiging vir die regstaat van Jordanië geword.  In September 1970 het die Jordaanse weermag die fedayeen en die gevolglike gevegte het daartoe gelei dat Palestynse vegters uit verskillende PLO -groepe na Libanon verdryf is in 'n konflik wat bekend gestaan ​​het as Swart September. 
In 1973 het Egipte en Sirië die Yom Kippur-oorlog teen Israel gevoer, en daar is gevegte langs die wapenstilstandlyn van die Jordaanrivier in 1967.  Jordaan het 'n brigade na Sirië gestuur om Israeliese eenhede op Siriese gebied aan te val, maar het nie Israeliese magte van Jordaanse gebied betrek nie.  Tydens die beraad van die Rabat-beraad in 1974, in die nasleep van die Yom-Kippur-oorlog, het Jordan, saam met die res van die Arabiese Liga, ooreengekom dat die PLO die "enigste wettige verteenwoordiger van die Palestynse volk" was.  Daarna het Jordan sy aansprake teen die Wesbank in 1988 afgestaan. 
Tydens die Madrid -konferensie in 1991 het Jordan ingestem om 'n vredesverdrag te onderhandel wat deur die VSA en die Sowjetunie geborg is.  Die Israel-Jordaan-vredesverdrag is op 26 Oktober 1994 onderteken.  In 1997, as vergelding vir 'n bomaanval, het Israeliese agente met behulp van Kanadese paspoorte Jordaan binnegekom en Khaled Meshal, 'n senior Hamas-leier wat in Jordanië woon, vergiftig.  As gevolg van intense internasionale druk het Israel 'n teenmiddel vir die gif gelewer en tientalle politieke gevangenes, waaronder sjeik Ahmed Yassin, vrygelaat nadat koning Hussein gedreig het om die vredesverdrag te vernietig. 
Op 7 Februarie 1999 het Abdullah II die troon bestyg na die dood van sy vader Hussein, wat byna 50 jaar lank regeer het.  Abdullah begin met ekonomiese liberalisering toe hy die troon oorneem, en sy hervormings het gelei tot 'n ekonomiese oplewing wat tot 2008 voortduur.  Abdullah II word toegeskryf aan toenemende buitelandse investering, verbetering van publiek-private vennootskappe en die grondslag vir Die vryhandelsone van Aqaba en die bloeiende sektor vir inligting- en kommunikasietegnologie (IKT) in Jordanië.  Hy het ook vyf ander spesiale ekonomiese gebiede ingerig.  Gedurende die daaropvolgende jare het Jordanië se ekonomie egter swaargekry omdat dit die gevolge van die Groot Resessie en die oorloop van die Arabiese Lente hanteer het. 
Al-Qaeda onder leiding van Abu Musab al-Zarqawi het op 9 November 2005 gekoördineerde ontploffings in drie hotellobbies in Amman geloods, wat tot 60 sterftes en 115 beseerdes gelei het.  Die bombardemente, wat burgerlikes geteiken het, het wydverspreide woede onder Jordaniërs veroorsaak.  Die aanval word beskou as 'n seldsame gebeurtenis in die land, en die interne veiligheid van Jordanië is daarna dramaties verbeter.  Sedertdien het geen groot terreuraanvalle plaasgevind nie.  Abdullah en Jordaan word deur Islamitiese ekstremiste met minagting beskou vir die land se vredesverdrag met Israel en sy verhouding met die Weste. 
Die Arabiese Lente was grootskaalse protesoptredes wat in 2011 in die Arabiese Wêreld ontstaan ​​het, wat ekonomiese en politieke hervormings geëis het.  Baie van hierdie protesoptogte het regerings in sommige Arabiese lande verwoes, wat gelei het tot onstabiliteit wat geëindig het met gewelddadige burgeroorloë.  In reaksie op huishoudelike onrus in Jordanië het Abdullah sy premier vervang en 'n aantal hervormings ingestel, waaronder: hervorming van die Grondwet en wette wat openbare vryhede en verkiesings beheer.  Proporsionele verteenwoordiging is tydens die algemene verkiesing van 2016 weer aan die Jordaanse parlement voorgestel, 'n stap wat volgens hom uiteindelik sal lei tot die oprigting van parlementêre regerings.  Jordanië is grootliks ongeskonde gelaat van die geweld wat die streek meegesleur het ondanks die instroming van 1,4 miljoen Siriese vlugtelinge in die land wat geen natuurlike hulpbronne het nie en die opkoms van die Islamitiese Staat van Irak en die Levant (ISIL). 
Jordaan sit strategies op die kruispad van die vastelande van Asië, Afrika en Europa,  in die Levant -gebied van die vrugbare halfmaan, 'n wieg van die beskawing.  Dit is 89,341 vierkante kilometer (34,495 vierkante myl) groot en 400 kilometer (250 myl) lank tussen die noordelikste en mees suidelike punte Umm Qais en Aqaba onderskeidelik.  Die koninkryk lê tussen 29 ° en 34 ° N, en 34 ° en 40 ° E. Dit grens aan Saoedi-Arabië in die suide en ooste, Irak in die noordooste, Sirië in die noorde en Israel en Palestina (Wesbank) in die weste
Die ooste is 'n dor plato wat besproei word deur oases en seisoenale waterstrome.  Groot stede is oorweldigend geleë in die noordwestelike deel van die koninkryk vanweë die vrugbare grond en die relatief groot reënval.  Dit sluit Irbid, Jerash en Zarqa in die noordweste in, die hoofstad Amman en Al-Salt in die sentrale weste, en Madaba, Al-Karak en Aqaba in die suidweste.  Groot dorpe in die oostelike deel van die land is die oase -dorpe Azraq en Ruwaished. 
In die weste val 'n hoogland met bewerkbare grond en immergroen bosbou in die Middellandse See skielik in die Jordaanvallei.  Die skeurvallei bevat die Jordaanrivier en die Dooie See, wat Jordanië van Israel skei.  Jordanië het 'n kuslyn van 26 kilometer (16 myl) aan die Golf van Aqaba in die Rooi See, maar is andersins sonder grond.  Die Yarmoukrivier, 'n oostelike sytak van die Jordaan, vorm deel van die grens tussen Jordanië en Sirië (insluitend die besette Golanhoogte) in die noorde.  Die ander grense word gevorm deur verskeie internasionale en plaaslike ooreenkomste en volg nie goed gedefinieerde natuurlike kenmerke nie.  Die hoogste punt is Jabal Umm al Dami, op 1.854 m (6 083 voet) bo seespieël, terwyl die laagste die Dooie See −420 m (-1,378 voet) is, die laagste landpunt op aarde. 
Jordanië het 'n uiteenlopende verskeidenheid habitatte, ekosisteme en biota vanweë die uiteenlopende landskappe en omgewings.  Die Royal Society for the Conservation of Nature is in 1966 gestig om die natuurlike hulpbronne van Jordanië te beskerm en te bestuur.  Natuurreservate in Jordanië sluit die Dana Biosfeerreservaat, die Azraq -vleilandreservaat, die Shaumari -wildreservaat en die Mujib -natuurreservaat in. 
Die klimaat in Jordanië wissel baie. Oor die algemeen, hoe verder die binneland in van die Middellandse See, is daar groter kontraste in temperatuur en minder reënval.  Die gemiddelde hoogte van die land is 812 m (SL).  Die hooglande bo die Jordaanvallei, berge van die Dooie See en Wadi Araba en so ver suid as Ras Al-Naqab word oorheers deur 'n Mediterreense klimaat, terwyl die oostelike en noordoostelike gebiede van die land dorre woestyn is.  Alhoewel die woestyngedeelte van die koninkryk hoë temperature bereik, word die hitte gewoonlik gematig deur lae humiditeit en 'n windjie gedurende die dag, terwyl die nagte koel is. 
Somers, wat van Mei tot September duur, is warm en droog, met 'n gemiddelde temperatuur van ongeveer 32 ° C (90 ° F) en soms tussen 40 ° C (104 ° F) tussen Julie en Augustus.  Die winter, wat van November tot Maart duur, is relatief koel, met 'n gemiddelde temperatuur van ongeveer 13 ° C (55 ° F).  Die winter sien ook gereelde buie en soms sneeuval in sommige westelike hoogtes. 
Meer as 2 000 plantsoorte is in Jordanië aangeteken.  Baie van die blomplante blom in die lente na die winterreën en die tipe plantegroei hang grootliks af van die neerslag. Die bergagtige streke in die noordweste is beklee met woude, terwyl die plantegroei verder suid en oos meer struikagtig word en oorgaan na plantegroei van steppe.  Bosse beslaan 1,5 miljoen dunum (1,500 km2), minder as 2% van Jordanië, wat Jordanië onder die wêreld se minste beboste lande maak, die internasionale gemiddelde 15%. 
Jordanië is 'n eenheidstaat onder 'n konstitusionele monargie. Die grondwet van Jordanië, wat in 1952 aangeneem is en sedertdien 'n paar keer gewysig is, is die regsraamwerk wat die monarg, die regering, die tweekamerwetgewer en die regbank beheer.  Die koning behou wye uitvoerende en wetgewende bevoegdhede van die regering en die parlement.  Die koning oefen sy magte uit deur die regering wat hy vir 'n termyn van vier jaar aanstel, wat verantwoordelik is voor die parlement wat uit twee kamers bestaan: die senaat en die huis van verteenwoordigers. Die regbank is onafhanklik volgens die grondwet. 
Die koning is die staatshoof en opperbevelhebber van die weermag. Hy kan oorlog en vrede verklaar, wette en verdrae bekragtig, wetgewingsessies byeenroep en sluit, verkiesings uitroep en uitstel, die regering afdank en die parlement ontbind.  Die aangestelde regering kan ook afgedank word deur 'n meerderheid van wantroue deur die verkose Huis van Verteenwoordigers. Nadat 'n wetsontwerp deur die regering voorgestel is, moet dit deur die Huis van Verteenwoordigers, dan die Senaat, goedgekeur word en word dit wet nadat dit deur die koning bekragtig is. 'N Koninklike veto op wetgewing kan deur 'n tweederde-stem in 'n gesamentlike sitting van beide huise oorskry word. Die parlement het ook die reg op interpellasie. 
Die 65 lede van die boonste senaat word regstreeks deur die koning aangestel, volgens die grondwet is dit veteraanpolitici, regters en generaals wat voorheen in die regering of in die Huis van Verteenwoordigers gedien het.  Die 130 lede van die Laer Huis van Verteenwoordigers word verkies deur middel van proporsionele verteenwoordiging van die party in 23 kiesafdelings vir 'n termyn van 4 jaar.  Daar bestaan ​​minimum kwotas in die Huis van Verteenwoordigers vir vroue (15 setels, alhoewel hulle 20 setels in die 2016 -verkiesing gewen het), Christene (9 setels) en Circassians en Tsjetsjenen (3 setels). 
Howe is in drie kategorieë verdeel: burgerlik, godsdienstig en spesiaal.  Die siviele howe behandel siviele en strafregtelike aangeleenthede, insluitend sake wat teen die regering aanhangig gemaak is.  Die burgerlike howe sluit in landdroshowe, howe van eerste aanleg, appèlhowe,  hoë administratiewe howe wat sake oor administratiewe aangeleenthede aanhoor,  en die konstitusionele hof wat in 2012 ingestel is om te hoor sake rakende die grondwetlikheid van wette.  Alhoewel Islam die staatsgodsdiens is, behou die grondwet godsdiens- en persoonlike vryhede.Godsdiensreg strek slegs tot aangeleenthede van persoonlike status, soos egskeiding en erfenis in godsdienstige howe, en is gedeeltelik gebaseer op Islamitiese Sharia -wet.  Die spesiale hof behandel sake wat deur die burgerlike aangestuur is. 
Die hoofstad van Jordanië is Amman, in die noorde van Jordanië.  Jordanië is verdeel in 12 goewerneurs (muhafazah) (informeel gegroepeer in drie streke: noordelik, sentraal, suidelik). Dit word onderverdeel in 'n totaal van 52 distrikte (Liwaa '), wat verder verdeel is in woonbuurte in stedelike gebiede of in dorpe in landelike gebiede. 
Die huidige monarg, Abdullah II, het in Februarie 1999 op die troon gegaan na die dood van sy vader koning Hussein. Abdullah het Jordan se verbintenis tot die vredesverdrag met Israel en sy betrekkinge met die Verenigde State herbevestig. Hy het die regering se agenda oor ekonomiese hervorming in die eerste jaar heroriënteer. Koning Abdullah se oudste seun, prins Hussein, is die huidige kroonprins van Jordanië.  Die huidige eerste minister is Omar Razzaz wat sy posisie op 4 Junie 2018 ontvang het nadat sy voorganger se besparingsmaatreëls wydverspreide protesoptredes afgedwing het.  Abdullah het sy voorneme aangekondig om Jordanië in 'n parlementêre stelsel te verander, waar die grootste blok in die parlement 'n regering vorm. Die onderontwikkeling van politieke partye in die land het sulke stappe egter belemmer.  Jordanië het ongeveer 50 politieke partye wat nasionalistiese, linkse, Islamistiese en liberale ideologieë verteenwoordig.  Politieke partye betwis 'n vyfde van die setels tydens die 2016 -verkiesing, die res behoort aan onafhanklike politici. 
Volgens Freedom House word Jordanië beskou as die derde vryste Arabiese land, en as 'gedeeltelik gratis' in die Freedom in the World -verslag van 2019.  Die 2010 Arab Democracy Index van die Arab Reform Initiative was die eerste plek in die staat van demokratiese hervormings uit 15 Arabiese lande.  Jordan was die eerste plek onder die Arabiese state en die 78ste wêreldwyd in die Human Freedom Index in 2015,  en was 55ste uit 175 lande in die Corruption Perceptions Index (CPI) wat deur Transparency International in 2014 uitgereik is, waar die 175ste die meeste is korrupte.  In die persvryheidsindeks van 2016 wat deur verslaggewers sonder grense gehandhaaf word, was Jordan die 135ste plek uit 180 lande wêreldwyd en die 5de van 19 lande in die Midde -Ooste en Noord -Afrika. Jordan se telling was 44 op 'n skaal van 0 (die meeste gratis) tot 105 (die minste gratis). Die verslag het bygevoeg "die Arabiese Lente en die Siriese konflik het daartoe gelei dat die owerhede hul greep op die media en veral die internet verskerp het, ondanks die uitroep van die burgerlike samelewing".  Jordaanse media bestaan ​​uit openbare en private instellings. Gewilde Jordaanse koerante sluit Al Ghad en die Jordan Times in. Al-Mamlaka, Ro'ya en Jordan TV is 'n paar Jordaanse TV-kanale.  Internetpenetrasie in Jordanië het in 2015 76% bereik.  Daar is kommer dat die regering die COVID-19-pandemie in Jordanië sal gebruik om dissidente te stil.  
Die eerste vlak onderverdeling in Jordanië is die muhafazah of goewerneur. Die goewerneurs is verdeel in liwa of distrikte, wat dikwels verder onderverdeel word qda of subdistrikte.  Beheer vir elke administratiewe eenheid is in 'n 'hoofstad' (administratiewe sentrum), bekend as 'n nahia. 
Die koninkryk het 'n pro-Westerse buitelandse beleid gevolg en noue betrekkinge met die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk onderhou. Tydens die eerste Golfoorlog (1990) is hierdie verhoudings beskadig deur die neutraliteit van Jordanië en die handhawing van die betrekkinge met Irak. Later het Jordan sy betrekkinge met Westerse lande herstel deur deel te neem aan die handhawing van VN -sanksies teen Irak en aan die vredesproses in Suidwes -Asië. Na die dood van koning Hussein in 1999 het die betrekkinge tussen Jordanië en die Persiese Golflande aansienlik verbeter. 
Jordanië is 'n belangrike bondgenoot van die VSA en die Verenigde Koninkryk en is saam met Egipte en die Verenigde Arabiese Emirate een van slegs drie Arabiese nasies wat vredesverdragte met Israel, die direkte buurman van Jordanië, gesluit het.  Jordanië beskou 'n onafhanklike Palestynse staat met die grense van 1967 as deel van die tweestaatoplossing en van die grootste nasionale belang.  Die heersende Hashemitiese dinastie het sedert 1924 bewaring oor heilige plekke in Jerusalem, 'n posisie wat herbevestig is in die vredesverdrag tussen Israel en Jordanië. Onrus in die Al-Aqsa-moskee in Jerusalem tussen Israeliërs en Palestyne veroorsaak spanning tussen Jordanië en Israel oor die rol van eersgenoemde in die beskerming van die Moslem- en Christelike terreine in Jerusalem. 
Jordanië is 'n stigterslid van die Organisasie vir Islamitiese Samewerking en van die Arabiese Liga.   Dit geniet 'gevorderde status' met die Europese Unie en is deel van die European Neighborhood Policy (ENP), wat daarop gemik is om die bande tussen die EU en sy bure te versterk.  Jordanië en Marokko het in 2011 probeer aansluit by die Gulf Cooperation Council (GCC), maar die Golflande het eerder 'n ontwikkelingshulpprogram van vyf jaar aangebied. 
Die eerste georganiseerde leër in Jordanië is op 22 Oktober 1920 gestig en is die 'Arabiese Legioen' genoem.  Die legioen het gegroei van 150 man in 1920 tot 8000 in 1946.  Jordaan se verowering van die Wesoewer tydens die Arabies -Israeliese oorlog van 1948 bewys dat die Arabiese legioen, vandag bekend as die Jordaan se weermag, die doeltreffendste was onder die Arabiese troepe wat by die oorlog betrokke was.  Die Royal Jordanian Army, wat spog met ongeveer 110 000 personeel, word beskou as een van die mees professionele persone in die streek, omdat dit besonder goed opgelei en georganiseerd is.  Die Jordaanse weermag geniet sterk steun en hulp van die Verenigde State, die Verenigde Koninkryk en Frankryk. Dit is te danke aan die kritieke posisie van Jordanië in die Midde -Ooste.  Die ontwikkeling van spesiale operasionele magte was veral beduidend, wat die vermoë van die weermag verbeter het om vinnig te reageer op bedreigings vir tuisveiligheid, asook die opleiding van spesiale magte uit die streek en daarbuite.  Jordanië bied uitgebreide opleiding aan die veiligheidsmagte van verskeie Arabiese lande. 
Daar is ongeveer 50 000 Jordaanse troepe wat saam met die Verenigde Nasies werk in vredesopdragte regoor die wêreld. Jordan beklee internasionaal die derde plek in deelname aan VN -vredesopdragte,  met een van die hoogste vlakke van bydraes tot vredestroepe van alle lidlande van die VN.  Jordanië het verskeie veldhospitale na konflikgebiede en gebiede wat deur natuurrampe in die hele streek getref is, gestuur. 
In 2014 het Jordan aangesluit by 'n lugbombarderingsveldtog deur 'n internasionale koalisie onder leiding van die Verenigde State teen die Islamitiese Staat as deel van sy ingryping in die Siriese burgeroorlog.  In 2015 het Jordan deelgeneem aan die Saoedi-Arabiese militêre ingryping in Jemen teen die Houthi's en magte wat lojaal was aan die voormalige president Ali Abdullah Saleh, wat tydens die opstand in 2011 afgesit is. 
Die wetstoepassing van Jordanië is onder die beheer van die Direktoraat Openbare Veiligheid (wat ongeveer 50 000 persone insluit) en die Algemene Direktoraat van Gendarmerie, wat albei ondergeskik is aan die land se ministerie van binnelandse sake. Die eerste polisiemag in die Jordaanse staat is georganiseer na die val van die Ottomaanse Ryk op 11 April 1921.  Tot 1956 is polisiediens uitgevoer deur die Arabiese Legioen en die grensoorlog van die Jordaan. Na daardie jaar is die Direktoraat Openbare Veiligheid gestig.  Die aantal vroulike polisiebeamptes neem toe. In die sewentigerjare was dit die eerste Arabiese land wat vroue by sy polisiemag ingesluit het.  Jordaan se wetstoepassing was op die 37ste plek in die wêreld en die 3de in die Midde -Ooste, wat die prestasie van die polisiedienste betref, volgens die 2016 World Internal Security and Police Index.  
Jordaan word deur die Wêreldbank geklassifiseer as 'n land met 'n "hoër middelinkomste".  Ongeveer 14,4% van die bevolking leef egter op lang termyn onder die nasionale armoedegrens (vanaf 2010 [update]), , terwyl byna 'n derde gedurende 'n tydperk van die jaar onder die nasionale armoedegrens gedaal het— bekend as verbygaande armoede.  Die ekonomie, met 'n BBP van $ 39,453 miljard (vanaf 2016 [opdatering]),  het tussen 2004 en 2008 gemiddeld met 8% per jaar gegroei, en ongeveer 2,6% in 2010.  BBP per capita het in die 1970's met 351% gestyg, in die 1980's 30% gedaal en in die 1990's met 36% gestyg - tans $ 9,406 per capita deur koopkragpariteit.  Die Jordaanse ekonomie is een van die kleinste ekonomieë in die streek, en die land se bevolking ly aan relatief hoë werkloosheid en armoede. 
Die ekonomie van Jordanië is relatief goed gediversifiseer. Gesamentlik handel en finansies is verantwoordelik vir byna 'n derde van die BBP-vervoer en -kommunikasie, openbare nutsdienste en konstruksie verantwoordelik vir 'n vyfde, en mynbou en vervaardiging maak byna nog 'n vyfde uit.  Die amptelike netto ontwikkelingshulp aan Jordanië in 2009 beloop volgens die regering 761 miljoen dollar, volgens die regering is ongeveer twee derdes as toekennings toegeken, waarvan die helfte direkte begrotingsondersteuning was. 
Die amptelike geldeenheid is die Jordaanse dinar, wat gekoppel is aan die spesiale trekkingsregte van die IMF, gelykstaande aan 'n wisselkoers van 1 US $ ≡ 0,709 dinar, of ongeveer 1 dinar ≡ 1,41044 dollar.  In 2000 het Jordan by die Wêreldhandelsorganisasie aangesluit en die vryhandelsooreenkoms tussen Jordanië en die Verenigde State onderteken en sodoende die eerste Arabiese land geword wat 'n vryhandelsooreenkoms met die Verenigde State aangegaan het. Jordanië geniet gevorderde status met die EU, wat groter toegang tot uitvoer na Europese markte vergemaklik het.  As gevolg van stadige huishoudelike groei, hoë energie- en voedselsubsidies en 'n opgeblase arbeidsmag in die openbare sektor, loop Jordanië gewoonlik jaarlikse begrotingstekorte op. 
Die Groot Resessie en die onstuimigheid wat die Arabiese Lente veroorsaak het, het die BBP -groei van Jordanië onderdruk, wat handel, nywerheid, konstruksie en toerisme benadeel.  Toeriste se aankomste het sedert 2011 skerp gedaal.  Sedert 2011 is die aardgaspypleiding in Sinai wat Jordanië vanuit Egipte voorsien, 32 keer aangeval deur Islamitiese Staat. Jordan het miljarde dollars se verliese gely omdat hy duurder swaarbrandstofolies moes vervang om elektrisiteit op te wek.  ​​In November 2012 het die regering subsidies op brandstof verlaag en sy prys verhoog.  Die besluit, wat later herroep is, het veroorsaak dat grootskaalse protesoptredes regoor die land uitgebreek het.  
Jordan se totale buitelandse skuld in 2011 was $ 19 miljard, wat 60% van sy BBP verteenwoordig. In 2016 het die skuld $ 35,1 miljard beloop, wat 93% van sy BBP verteenwoordig.  Hierdie aansienlike toename word toegeskryf aan die gevolge van plaaslike onstabiliteit wat veroorsaak het: afname in toeriste -aktiwiteite verminderde buitelandse beleggings verhoog aanvalle op militêre uitgawes op Egiptiese pypleiding, die ineenstorting van die handel met Irak en Sirië se uitgawes as gevolg van die ontvangs van Siriese vlugtelinge en opgehoopte rente uit lenings.  Volgens die Wêreldbank het Siriese vlugtelinge Jordanië meer as $ 2,5 miljard per jaar gekos, wat 6% van die BBP en 25% van die regering se jaarlikse inkomste beloop.  Buitelandse hulp dek slegs 'n klein deel van hierdie koste; 63% van die totale koste word deur Jordanië gedek.  Die regering het 'n besparingsprogram aangeneem wat daarop gemik is om die skuld-tot-BBP-verhouding van Jordanië teen 2021 tot 77 persent te verminder.  Die program het daarin geslaag om te voorkom dat die skuld in 2018 bo 95% styg. 
Die verhouding goed opgeleide en geskoolde werkers in Jordanië is van die hoogste in die streek in sektore soos IKT en die industrie, as gevolg van 'n relatief moderne onderwysstelsel. Dit het groot buitelandse beleggings na Jordanië gelok en die land in staat gestel om sy arbeidsmag na die Persiese Golf -lande uit te voer.  Die betalingsstroom na Jordanië het vinnig toegeneem, veral aan die einde van die 1970's en 1980's, en bly 'n belangrike bron van eksterne befondsing.  Afbetalings van Jordaanse uitgewekenes was $ 3,8 miljard in 2015, 'n noemenswaardige styging in die bedrag van die oordragte in vergelyking met 2014, waar die oorbetalings meer as $ 3,66 miljard bereik het, en noem Jordan as die vierde grootste ontvanger in die streek. 
Volgens die 2010 World Economic Forum se indeks van ekonomiese mededingendheid, is Jordan volgens die 35ste beste infrastruktuur ter wêreld, een van die hoogste ranglyste in die ontwikkelende wêreld. Hierdie hoë infrastruktuurontwikkeling word genoodsaak deur sy rol as 'n deurreisland vir goedere en dienste na Palestina en Irak. Palestyne gebruik Jordanië as 'n deurreisland weens die Israeliese beperkings en Irakezen gebruik Jordanië weens die onstabiliteit in Irak. 
Volgens data van die Jordaanse ministerie van openbare werke en behuising het die Jordaanse padnetwerk vanaf 2011 bestaan ​​uit 2,878 km (1,788 mi) hoofpaaie 2,592 km (1,611 mi) landelike paaie en 1,733 km (1,077 myl ) van sypaaie. Die Hejaz -spoorweg wat tydens die Ottomaanse Ryk gebou is, wat van Damaskus tot Mekka gestrek het, sal as basis dien vir toekomstige spooruitbreidingsplanne. Die spoorlyn het tans min burgerlike aktiwiteite, en word hoofsaaklik gebruik vir die vervoer van goedere. 'N Nasionale spoorwegprojek word tans ondersoek en soek na finansieringsbronne. 
Jordanië het drie kommersiële lughawens wat almal internasionale vlugte ontvang en stuur. Twee is in Amman en die derde is in Aqaba, King Hussein Internasionale Lughawe. Amman Civil Airport bedien verskeie streeksroetes en huurvlugte, terwyl Queen Alia Internasionale Lughawe die belangrikste internasionale lughawe in Jordanië is en die middelpunt is vir Royal Jordanian Airlines, die vlagskip. Die uitbreiding van die Queen Alia Internasionale Lughawe is in 2013 voltooi met nuwe terminale wat $ 700 miljoen kos, om jaarliks ​​meer as 16 miljoen passasiers te hanteer.  Dit word nou beskou as 'n moderne lughawe en is bekroon as 'die beste lughawe per streek: Midde-Ooste' vir 2014 en 2015 deur die Airport Service Quality (ASQ) -opname, die wêreld se toonaangewende standaard vir lughawepassasiertevredenheid . 
Die hawe van Aqaba is die enigste hawe in Jordanië. In 2006 is die hawe beskou as die 'beste houerterminal' in die Midde -Ooste Lloyd se lys. Die hawe is gekies omdat dit 'n deurvoerhaven vir ander buurlande was, sy ligging tussen vier lande en drie kontinente, 'n eksklusiewe toegangspoort vir die plaaslike mark en die verbeterings wat dit onlangs beleef het. 
Die toerismesektor word beskou as 'n hoeksteen van die ekonomie en is 'n groot bron van werk, harde valuta en ekonomiese groei. In 2010 was daar 8 miljoen besoekers aan Jordanië. Die meerderheid toeriste wat na Jordanië kom, kom uit Europese en Arabiese lande.  Die toerismesektor in Jordanië is swaar getref deur streeksroebelheid.  Die mees onlangse slag vir die toerismesektor is veroorsaak deur die Arabiese Lente. Jordanië het 'n afname van 70% in die aantal toeriste van 2010 tot 2016.  Toeristegetalle het vanaf 2017 begin herstel. 
Volgens die Ministerie van Toerisme en Oudhede het Jordanië ongeveer 100,000 argeologiese en toeristeplekke.  Sommige baie goed bewaarde historiese stede sluit in Petra en Jerash, waarvan die voormalige die gewildste toeriste -aantreklikheid van Jordanië was en 'n ikoon van die koninkryk.  Jordanië is deel van die Heilige Land en het verskeie Bybelse besienswaardighede wat pelgrimstogaktiwiteite lok. Bybelse terreine sluit in: Al-Maghtas-'n tradisionele plek vir die doop van Jesus, die berg Nebo, Umm ar-Rasas, Madaba en Machaerus.  Islamitiese terreine bevat heiligdomme van die metgeselle van die profeet Mohammed, soos 'Abd Allah ibn Rawahah, Zayd ibn Harithah en Muadh ibn Jabal.  Ajlun -kasteel wat deur die Moslem -Ayyubid -leier Saladin in die 12de eeu nC gebou is tydens sy oorloë met die kruisvaarders, is ook 'n gewilde toeriste -aantreklikheid. 
Moderne vermaak, ontspanning en souqs in stedelike gebiede, meestal in Amman, lok ook toeriste. Onlangs het die naglewe in Amman, Aqaba en Irbid begin opduik en die aantal kroeë, disco's en nagklubs neem toe.  Alkohol is wyd beskikbaar in toeriste -restaurante, drankwinkels en selfs sommige supermarkte.  Valleie, waaronder Wadi Mujib en staproetes in verskillende dele van die land, lok avonturiers. Stap word al hoe meer gewild onder toeriste en plaaslike inwoners. Plekke soos Dana Biosphere Reserve en Petra bied talle gemerkte staproetes. Boonop is daar verskeie ontspanningsoorde aan die oewer van Aqaba en die Dooie See. 
Jordaan is sedert die sewentigerjare 'n mediese toerismebestemming in die Midde -Ooste. 'N Studie wat deur Jordan's Private Hospitals Association gedoen is, het bevind dat 250,000 pasiënte uit 102 lande in 2010 in Jordanië behandel is, vergeleke met 190,000 in 2007, wat meer as $ 1 miljard se inkomste oplewer. Jordanië is die beste bestemming vir mediese toerisme in die streek, volgens die Wêreldbank, en die vyfde plek ter wêreld.  Die meerderheid pasiënte kom uit Jemen, Libië en Sirië weens die voortgesette burgeroorloë in daardie lande. Jordaanse dokters en mediese personeel het ondervinding opgedoen in die hantering van oorlogspasiënte deur jare se ontvangs van sulke gevalle uit verskillende konfliksones in die streek.  Jordanië is ook 'n middelpunt vir natuurlike behandelingsmetodes in beide Ma'in Hot Springs en die Dooie See. Die Dooie See word dikwels beskryf as 'n 'natuurlike spa'. Dit bevat 10 keer meer sout as die gemiddelde oseaan, wat dit onmoontlik maak om in te sink. Die hoë soutkonsentrasie van die Dooie See is bewys as terapeuties vir baie velsiektes. [ aanhaling nodig ] Die uniekheid van hierdie meer lok verskeie Jordaanse en buitelandse vakansiegangers, wat beleggings in die hotelsektor in die omgewing bevorder het.  Die Jordan Trail, 'n 650 km (400 mi) staproete wat die hele land van noord na suid strek, wat verskeie van die besienswaardighede van Jordanië oorsteek, is in 2015 gestig.  Die roete het ten doel om die Jordaanse toerismesektor te laat herleef. 
Jordaan is een van die mees waterskaars lande op aarde. Volgens die Falkenmark -klassifikasie word dit teen 97 kubieke meter water per persoon per jaar beskou as 'absolute waterskaarste'. Skaars hulpbronne is aanvanklik vererger deur die massiewe toestroming van Siriese vlugtelinge na Jordanië, van wie baie probleme ondervind met toegang tot skoon water weens die verblyf in informele nedersettings (sien 'Immigrante en vlugtelinge' hieronder).  Jordaan deel albei sy twee belangrikste oppervlaktewaterbronne, die Jordaan- en Yarmouk -riviere, met buurlande, wat kompleksiteit toevoeg tot besluite oor watertoewysing.  Water uit Disi -waterdraer en tien groot damme het histories 'n groot rol gespeel om in Jordanië se behoefte aan vars water te voorsien.  Die Jawa -dam in die noordooste van Jordanië, wat dateer uit die vierde millennium v.C., is die oudste dam ter wêreld.  Die Dooie See wyk in 'n onrusbarende tempo terug. Verskeie kanale en pypleidings is voorgestel om die resessie te verminder, wat sinkgate begin veroorsaak het. Die projek oor die vervoer van die Rooi See -Dooie See -water, wat deur Jordanië uitgevoer word, sal water aan die land en aan Israel en Palestina verskaf, terwyl die pekelwater na die Dooie See vervoer sal word om sy vlakke te stabiliseer. Die eerste fase van die projek sal na verwagting in 2019 begin en in 2021 voltooi word. 
Aardgas is in 1987 in Jordanië ontdek, maar die geskatte omvang van die reservaat was ongeveer 230 miljard kubieke voet, 'n minimale hoeveelheid in vergelyking met sy olieryke bure. Die Risha -veld, in die oostelike woestyn langs die grens met Irak, produseer byna 35 miljoen kubieke voet gas per dag, wat na 'n nabygeleë kragstasie gestuur word om 'n klein hoeveelheid van die elektrisiteitsbehoeftes van Jordanië te voorsien.  Dit het daartoe gelei dat die invoer van olie afhanklik was om byna al sy elektrisiteit op te wek. Streeksonstabiliteit oor die dekades het olie- en gastoevoer aan die koninkryk uit verskillende bronne gestaak, wat miljarde dollars se verliese veroorsaak het. Jordan het in 2012 'n hawe met vloeibare aardgas in Aqaba gebou om die aanbod tydelik te vervang, terwyl 'n strategie geformuleer is om energieverbruik te rasionaliseer en sy energiebronne te diversifiseer. Jordan ontvang 330 dae sonskyn per jaar, en windsnelhede bereik meer as 7 m/s in die bergagtige gebiede, sodat hernubare energie 'n belowende sektor was.  Koning Abdullah het in die 2010's grootskaalse projekte vir hernubare energie ingewy, waaronder: die 117 MW Tafila Windplaas, die 53 MW Shams Ma'an en die 103 MW Quweira-sonkragaanlegte, met nog verskeie projekte wat beplan word. Vroeg in 2019 is berig dat meer as 1090 MW projekte vir hernubare energie voltooi is, wat bydra tot 8% van die elektrisiteit van Jordanië teenoor 3% in 2011, terwyl 92% uit gas opgewek word.  Nadat die persentasie hernubare energie wat Jordanië teen 2020 wil opwek, aanvanklik vasgestel het op 10%, het die regering in 2018 aangekondig dat hy probeer om die syfer te oortref en na 20%te streef. 
Jordanië het die 5de grootste olieskaliereserwes ter wêreld, wat kommersieel in die sentrale en noordwestelike streke van die land uitgebuit kan word.  Amptelike syfers beraam die koninkryk se olieskaalreserwes op meer as 70 miljard ton. Die ontginning van olieskalie is 'n paar jaar vertraag weens tegnologiese probleme en die relatief hoër koste.  Die regering het die probleme oorkom en het in 2017 die baanbrekerswerk gelê vir die Attarat-kragstasie, 'n $ 2,2 miljard olie-afhanklike kragstasie wat na verwagting 470 MW sal opwek nadat dit in 2020 voltooi is.  Jordanië beoog ook om voordeel trek uit sy groot uraanreserwes deur die gebruik van kernenergie. Die oorspronklike plan behels die bou van twee reaktore van 1000 MW, maar is geskrap weens finansiële beperkings.  Tans oorweeg die land se atoomenergiekommissie dit om eerder klein modulêre reaktore te bou, waarvan die kapasiteit onder 500 MW hang en nuwe waterbronne kan voorsien deur ontsouting. In 2018 het die kommissie aangekondig dat Jordanië in gesprek was met verskeie ondernemings om die land se eerste kommersiële kernkragaanleg te bou, 'n heliumgekoelde reaktor wat teen 2025 voltooi sal wees.  Fosfaatmyne in die suide het van Jordanië een van die grootste produsente en uitvoerders van die mineraal ter wêreld. 
Die goed ontwikkelde nywerheidsektor van Jordanië, wat mynbou, vervaardiging, konstruksie en krag insluit, was in 2004 verantwoordelik vir ongeveer 26% van die BBP (insluitend vervaardiging, 16,2% konstruksie, 4,6% en mynbou, 3,1%). Meer as 21% van die arbeidsmag van Jordanië was in 2002 in die nywerheid werksaam. In 2014 was die nywerheid 6% van die BBP.  Die belangrikste industriële produkte is kalium, fosfate, sement, klere en kunsmis. Die mees belowende segment van hierdie sektor is konstruksie. Petra Engineering Industries Company, wat beskou word as een van die belangrikste pilare van die Jordaanse bedryf, het internasionale erkenning gekry met sy lugversorgingseenhede wat NASA bereik.  Jordan word nou beskou as 'n toonaangewende farmaseutiese vervaardiger in die MENA -streek onder leiding van die Jordaanse farmaseutiese onderneming Hikma. 
Die militêre industrie van Jordanië het floreer nadat die verdedigingsmaatskappy van die King Abdullah Design and Development Bureau (KADDB) in 1999 deur koning Abdullah II gestig is om 'n inheemse vermoë te bied vir die verskaffing van wetenskaplike en tegniese dienste aan die Jordaanse weermag en om 'n wêreldwye spilpunt in navorsing en ontwikkeling oor veiligheid. Dit vervaardig alle soorte militêre produkte, waarvan baie op die tweejaarlikse internasionale militêre uitstalling SOFEX aangebied word. In 2015 het KADDB nywerhede ter waarde van $ 72 miljoen na meer as 42 lande uitgevoer. 
Wetenskap en tegnologie is die land se vinnigste ontwikkelende ekonomiese sektor. Hierdie groei vind plaas in verskeie bedrywe, insluitend inligting- en kommunikasietegnologie (IKT) en kerntegnologie. Jordanië dra 75% van die Arabiese inhoud op die internet by.  In 2014 was die IKT -sektor verantwoordelik vir meer as 84 000 werksgeleenthede en het dit tot 12% van die BBP bygedra. Meer as 400 ondernemings is aktief in die ontwikkeling van telekommunikasie, inligtingstegnologie en videospeletjies. Daar is 600 ondernemings wat in aktiewe tegnologie werk en 300 nuwe ondernemings. 
Kernwetenskap en tegnologie brei ook uit. Die Jordan Research and Training Reactor, wat in 2016 begin werk het, is 'n 5 MW opleidingsreaktor aan die Jordan University of Science and Technology in Ar Ramtha.  Die fasiliteit is die eerste kernreaktor in die land en sal Jordanië voorsien van radioaktiewe isotope vir mediese gebruik en opleiding verskaf aan studente om 'n geskoolde arbeidsmag vir die land se beplande kommersiële kernreaktors te vervaardig. 
Jordan is ook gekies as die plek vir die Synchrotron-Light for Experimental Science and Applications in die Midde-Ooste (SESAME), ondersteun deur UNESCO en CERN.  Hierdie deeltjieversneller wat in 2017 geopen is, sal samewerking tussen wetenskaplikes uit verskillende mededingende Midde -Oosterse lande moontlik maak.  Die fasiliteit is die enigste deeltjieversneller in die Midde -Ooste, en een van slegs 60 sinchrotronbestralingsfasiliteite ter wêreld. 
Volgens die sensus van 2015 was die bevolking van Jordanië 9,531,712 (vroulik: 47% mans: 53%). Ongeveer 2,9 miljoen (30%) was nie-burgers, 'n syfer wat vlugtelinge en onwettige immigrante insluit.  Daar was 1,977,534 huishoudings in Jordanië in 2015, met 'n gemiddeld van 4,8 persone per huishouding (vergeleke met 6,7 persone per huishouding vir die sensus van 1979).  Die hoofstad en grootste stad van Jordanië is Amman, een van die wêreld se oudste stede wat deurlopend bewoon word en een van die modernste in die Arabiese wêreld.  Die bevolking van Amman was 65,754 in 1946, maar oorskry 4 miljoen teen 2015.
Arabiere maak ongeveer 98% van die bevolking uit. Die oorblywende 2% bestaan ​​grootliks uit mense uit die Kaukasus, waaronder die Tsjerkassiërs, Armeniërs en Tsjetsjenen, asook kleiner minderheidsgroepe.  Ongeveer 84,1% van die bevolking woon in stedelike gebiede. 
Immigrante en vlugtelinge
Jordanië is sedert Desember 2016 die tuiste van 2,175,491 Palestynse vlugtelinge, maar die meeste van hulle, maar nie almal nie, het Jordaanse burgerskap gekry.  Die eerste golf Palestynse vlugtelinge het tydens die Arabies-Israeliese oorlog van 1948 aangekom en 'n hoogtepunt bereik tydens die Sesdaagse Oorlog van 1967 en die Golfoorlog van 1990. In die verlede het Jordan aan baie Palestynse vlugtelinge burgerskap gegee, maar onlangs word Jordaanse burgerskap slegs in seldsame gevalle gegee. 370 000 van hierdie Palestyne woon in UNRWA -vlugtelingkampe.  Na die verowering van die Wesbank deur Israel in 1967, het Jordan die burgerskap van duisende Palestyne herroep om enige poging om permanent van die Wesbank na Jordanië te hervestig, te stuit. Palestyne op die Wesbank met 'n gesin in Jordanië of 'n Jordaanse burgerskap het geel kaarte gekry wat hulle alle regte op Jordaanse burgerskap waarborg indien hulle versoek word. 
Tot 1 000 000 Irakezen het na die Irak -oorlog in 2003 na Jordanië verhuis,  en die meeste van hulle het teruggekeer. In 2015 was hulle 130 911 in Jordanië. Baie Irakse Christene (Assiriërs/Chaldeërs) vestig hulle egter tydelik of permanent in Jordanië.  Immigrante sluit ook 15 000 Libanese in wat aangekom het na die Libanonoorlog in 2006.  Sedert 2010 het meer as 1,4 miljoen Siriese vlugtelinge na Jordanië gevlug om die geweld in Sirië te vermy,  die grootste bevolking in die Zaatari -vlugtelingkamp. Die koninkryk het steeds gasvryheid getoon, ondanks die groot spanning wat die vloed van Siriese vlugtelinge in die land veroorsaak. Die gevolge raak grootliks die Jordaanse gemeenskappe, aangesien die oorgrote meerderheid Siriese vlugtelinge nie in kampe woon nie. Die gevolge van die vlugtelingkrisis sluit in mededinging om werksgeleenthede, waterbronne en ander dienste wat deur die staat verskaf word, tesame met die stremming op die nasionale infrastruktuur. 
In 2007 was daar tot 150 000 Assiriese Christene, die meeste is Oos -Aramese sprekende vlugtelinge uit Irak.  Koerde tel ongeveer 30 000, en net soos die Assiriërs is baie vlugtelinge uit Irak, Iran en Turkye.  Afstammelinge van Armeniërs wat tydens die Armeense volksmoord in 1915 skuiling in die Levant gesoek het, tel ongeveer 5000 persone, hoofsaaklik in Amman.  'n Klein aantal etniese Mandane woon ook in Jordanië, weer hoofsaaklik vlugtelinge uit Irak.  Ongeveer 12 000 Irakse Christene het hul toevlug in Jordanië gesoek nadat die Islamitiese Staat die stad Mosul in 2014 ingeneem het.  Etlike duisende Libiërs, Jemeniete en Soedanese het ook asiel in Jordanië gesoek om onstabiliteit en geweld in hul onderskeie lande te ontkom.  Die Jordaanse sensus van 2015 het aangeteken dat daar 1,265,000 Siriërs, 636,270 Egiptenare, 634,182 Palestyne, 130,911 Irakezen, 31,163 Jemeniete, 22,700 Libiërs en 197,385 van ander nasionaliteite in die land woon. 
Daar is ongeveer 1,2 miljoen onwettige, en 500,000 wettige, trekarbeiders in die koninkryk.  Duisende buitelandse vroue, meestal uit die Midde -Ooste en Oos -Europa, werk in nagklubs, hotelle en kroeë regoor die koninkryk.    Amerikaanse en Europese uitgeweke gemeenskappe is in die hoofstad gekonsentreer, aangesien die stad die tuiste is van baie internasionale organisasies en diplomatieke missies. 
Soennitiese Islam is die dominante godsdiens in Jordanië. Moslems maak op hul beurt ongeveer 95% van die land se bevolking uit, 93% van diegene wat hulself as Soenniete identifiseer.  Daar is ook 'n klein aantal Ahmadi -Moslems,  en 'n paar Sjiïete. Baie Sjiiete is Irakse en Libanese vlugtelinge.  Moslems wat na 'n ander godsdiens sowel as sendelinge van ander godsdienste oorgaan, word deur sosiale en wettige diskriminasie in die gesig gestaar. 
Jordan bevat 'n paar van die oudste Christelike gemeenskappe ter wêreld, wat reeds in die 1ste eeu nC dateer na die kruisiging van Jesus.  Christene maak vandag ongeveer 4% van die bevolking uit,  van 20% in 1930, hoewel hul absolute getal gegroei het.  Dit is te wyte aan die hoë immigrasietempo van Moslems na Jordanië, die hoër emigrasiegetalle van Christene na die Weste en hoër geboortesyfers vir Moslems.  Jordaanse Christene tel ongeveer 250 000, wat almal Arabies sprekend is, volgens 'n skatting van die Ortodokse Kerk in 2014, hoewel die studie minderheidsgroepe van Christene en duisende Westerse, Irakse en Siriese Christene in Jordanië uitgesluit het.  Christene is besonder goed geïntegreer in die Jordaanse samelewing en geniet 'n hoë vlak van vryheid.  Christene beklee tradisioneel twee kabinetsposte en het nege setels uit die 130 in die parlement voorbehou.  Die hoogste politieke posisie wat 'n Christen bereik het, is die adjunk -premier, tans beklee deur Rajai Muasher.  Christene is ook invloedryk in die media.  Kleiner godsdienstige minderhede sluit Druze, Bahá'ís en Mandaeërs in. Die meeste Jordaanse Druise woon in die oostelike oase -stad Azraq, sommige dorpe aan die grens met Sirië, en die stad Zarqa, terwyl die meeste Jordaanse Bahá'ís in die dorpie Adassiyeh grens aan die Jordaanvallei.  Na raming woon daar 1.400 Mandaeërs in Amman, hulle kom uit Irak na die 2003 -inval wat vlug vir vervolging. 
Die amptelike taal is Modern Standard Arabic, 'n literêre taal wat in die skole onderrig word.  Die meeste Jordaniërs praat inheems een van die nie-standaard Arabiese dialekte wat bekend staan ​​as Jordaanse Arabies. Jordaanse Gebaretaal is die taal van die dowe gemeenskap. Engels, hoewel sonder amptelike status, word wyd oor die hele land gepraat en is die de facto handelstaal en bankwese, sowel as 'n mede-amptelike status in die onderwyssektor, word byna alle klasse op universiteitsvlak in Engels gehou en byna alle openbare skole leer Engels saam met Standard Arabic.  Tsjetsjeense, Tsjeggies, Armeens, Tagalog en Russies is gewild onder hul gemeenskappe.  Frans word as keusemodule in baie skole aangebied, veral in die private sektor.  Duits is 'n toenemend gewilde taal wat sedert die stigting van die Duits-Jordaanse universiteit in 2005 op 'n groter skaal bekendgestel is. 
Kuns en museums
Baie instellings in Jordanië is daarop gemik om die kulturele bewustheid van Jordaanse kuns te verhoog en om Jordan se artistieke bewegings op gebiede soos skilderye, beeldhouwerk, graffiti en fotografie voor te stel.  Die kunstoneel het die afgelope paar jaar ontwikkel  en Jordanië was 'n toevlugsoord vir kunstenaars uit omliggende lande.  In Januarie 2016, vir die eerste keer ooit, is 'n Jordaanse film genaamd Theeb genomineer vir die Oscar -toekennings vir beste rolprent in die vreemde taal. 
Die grootste museum in Jordanië is The Jordan Museum. Dit bevat baie van die waardevolle argeologiese bevindings in die land, waaronder sommige van die Dooie See -rolle, die neolitiese kalksteenbeelde van 'Ain Ghazal en 'n afskrif van die Mesha Stele.  Die meeste museums in Jordanië is in Amman geleë, waaronder The Children's Museum Jordan, The Martyr's Memorial and Museum en die Royal Automobile Museum. Museums buite Amman sluit die Aqaba Argeologiese Museum in.  Die Jordan National Gallery of Fine Arts is 'n belangrike museum vir kontemporêre kuns in Amman. 
Musiek in Jordanië ontwikkel nou met baie nuwe bands en kunstenaars, wat nou gewild is in die Midde -Ooste. Kunstenaars soos Omar Al-Abdallat, Toni Qattan, Diana Karazon en Hani Mitwasi het die gewildheid van Jordaanse musiek verhoog.  Die Jerash -fees is 'n jaarlikse musiekgeleentheid met gewilde Arabiese sangers.  Pianis en komponis Zade Dirani het wye internasionale gewildheid opgedoen.  Daar is ook 'n toenemende groei van alternatiewe Arabiese rockbande wat die toneel in die Arabiese wêreld oorheers, waaronder: El Morabba3, Autostrad, JadaL, Akher Zapheer en Aziz Maraka. 
Jordanië het sy eerste onderwater militêre museum aan die kus van Aqaba onthul. Verskeie militêre voertuie, waaronder tenks, troepedraers en 'n helikopter, is in die museum. 
Verskeie Jordaanse skrywers en digters het bekendheid verwerf in die Arabiese wêreld, waaronder Mustafa Wahbi Tal (Arar), Tayseer Sboul, Nahed Hattar, Fadi Zaghmout en ander.
Alhoewel span- en individuele sportsoorte in Jordanië wyd gespeel word, het die Koninkryk sy grootste internasionale prestasies in Taekwondo geniet. Die hoogtepunt was tydens die Olimpiese Spele in Rio 2016 toe Ahmad Abu Ghaush die eerste medalje  van enige kleur op die Spele gewen het deur goud in die gewig van −67 kg te neem.  Sedertdien is daar steeds medaljes op wêreld- en asiatiese vlak verower om Taekwondo as voetbal  en basketbal as die koninkryks gunsteling sport te vestig. 
Sokker is die gewildste sport in Jordanië.  Die nasionale sokkerspan was in 'n uitspeelstryd nadat hulle die Wêreldbeker-toernooi in 2014 in Brasilië bereik het  toe hulle 'n tweebeen-uitspeelwedstryd teen Uruguay verloor het.  Hulle het voorheen die kwarteindronde van die Asiatiese beker in 2004 en 2011 gehaal.
Jordanië het 'n sterk beleid vir inklusiewe sport en belê baie daarin om meisies en vroue aan te moedig om aan alle sportsoorte deel te neem. Die vrouesokkerspan het reputasie verwerf  en was in Maart 2016 op die 58ste plek in die wêreld.  In 2016 was Jordan die gasheer vir die FIFA U-17 Wêreldbeker vir vroue, met 16 spanne wat ses kontinente verteenwoordig. Die toernooi is in vier stadions in die drie Jordaanse stede Amman, Zarqa en Irbid gehou. Dit was die eerste vrouesporttoernooi in die Midde -Ooste. 
Basketbal is 'n ander sport wat Jordan steeds bo sy gewig uitoefen, nadat hy gekwalifiseer het vir die FIBA ​​2010 Wêreldbeker -toernooi en onlangs die Wêreldbeker in 2019 in China bereik het.  Jordan het 'n punt bereik om die Olimpiese Spele in 2012 te bereik nadat hy die eindstryd van die Asiatiese beker 2010 teen China met die kleinste marges, 70–69, verloor het en in plaas daarvan met silwer afgereken het. Die nasionale basketbalspan van Jordanië neem deel aan verskeie internasionale en Midde -Oosterse toernooie. Plaaslike basketbalspanne sluit in: Al-Orthodoxi Club, Al-Riyadi, Zain, Al-Hussein en Al-Jazeera. 
Boks, Karate, Kickboxing, Muay-Thai en Ju-Jitsu is ook gewild. Minder algemene sportsoorte word gewild. Rugby neem toe in gewildheid, 'n Rugbyunie word erken deur die Olimpiese Komitee van Jordanië wat toesig hou oor drie nasionale spanne.  Hoewel fietsry in Jordanië nie wydverspreid voorkom nie, ontwikkel die sport as 'n leefstyl en 'n nuwe manier om te reis, veral onder die jeug.  In 2014 het 'n NRO Make Life Skate Life die bou van die 7Hills Skatepark voltooi, die eerste skatepark in die land in die sentrum van Amman. 
As die 8ste grootste olyfprodusent ter wêreld, is olyfolie die belangrikste kookolie in Jordanië.  'n Algemene voorgereg is hummus, 'n puree van kekerertjies gemeng met tahini, suurlemoen en knoffel. Ful medames is nog 'n bekende voorgereg. Dit is 'n tipiese arbeidersmaal en het sedertdien na die tafels van die hoër klas gegaan. 'N Tipiese Jordaanse meze bevat dikwels koubba maqliya, labaneh, baba ghanoush, tabbouleh, olywe en piekels.  Meze word oor die algemeen vergesel deur die Levantynse alkoholiese drank arak, wat gemaak is van druiwe en anyssaad en soortgelyk is aan ouzo, rakı en pastis. Jordaanse wyn en bier word ook soms gebruik. Dieselfde geregte, bedien sonder alkoholiese drank, kan ook in Arabies "muqabbilat" (voorgereg) genoem word. 
Die mees kenmerkende Jordaanse gereg is mansaf, die nasionale gereg van Jordanië. Die gereg is 'n simbool vir Jordaanse gasvryheid en word beïnvloed deur die Bedoeïene -kultuur. Mansaf word by verskillende geleenthede geëet, soos begrafnisse, troues en op godsdienstige vakansiedae. Dit bestaan ​​uit 'n bord rys met vleis wat in dik jogurt gekook is, bespuit met dennepitte en soms kruie. As 'n ou tradisie word die gereg met u eie hande geëet, maar die tradisie word nie altyd gebruik nie.  Eenvoudige vars vrugte word dikwels aan die einde van 'n Jordaanse maaltyd bedien, maar daar is ook nagereg, soos baklava, hareeseh, knafeh, halva en qatayef, 'n gereg wat spesiaal vir Ramadan gemaak is. In die Jordaanse kombuis is koffie en tee wat met na'na of meramiyyeh gegeur is, amper 'n ritueel. 
Die lewensverwagting in Jordanië was ongeveer 74,8 jaar in 2017.  Die grootste oorsaak van dood is kardiovaskulêre siektes, gevolg deur kanker.  Immuniseringsyfers vir kinders het die afgelope 15 jaar teen 2002 konstant toegeneem en inentings het meer as 95% van kinders onder vyf bereik.  In 1950 was water en sanitasie vir slegs 10% van die bevolking in 2015 beskikbaar, en dit bereik 98% van die Jordaniërs. 
Jordanië is trots op sy gesondheidsdienste, van die bestes in die streek.  Gekwalifiseerde medici, 'n gunstige beleggingsklimaat en die stabiliteit van Jordanië het bygedra tot die sukses van hierdie sektor.  Die land se gesondheidsorgstelsel is verdeel tussen openbare en private instellings. Op 1 Junie 2007 was die Jordan -hospitaal (as die grootste privaat hospitaal) die eerste algemene spesialiteitshospitaal wat die internasionale akkreditasie JCAHO verwerf het.  Die King Hussein Cancer Center is 'n toonaangewende sentrum vir kankerbehandeling.  66% van die Jordaniërs het mediese versekering. 
Die Jordaanse onderwysstelsel bestaan ​​uit 2 jaar voorskoolse onderwys, 10 jaar verpligte basiese onderwys en twee jaar sekondêre akademiese of beroepsonderrig, waarna die studente die eksamen vir die Algemene Sertifikaat vir Sekondêre Onderwys (Tawjihi) eksamens.  Geleerdes kan privaat of openbare skole bywoon. Volgens die UNESCO was die geletterdheidskoers in 2015 98,01% en word dit beskou as die hoogste in die Midde -Ooste en die Arabiese wêreld, en een van die hoogste ter wêreld.  UNESCO het die onderwysstelsel van Jordanië op die 18de plek gerangskik uit 94 lande vir die verskaffing van geslagsgelykheid in die onderwys.  Jordanië het die grootste aantal navorsers in navorsing en ontwikkeling per miljoen mense onder al die 57 lande wat lid is van die Organisasie vir Islamitiese Samewerking (OIC). In Jordanië is daar 8060 navorsers per miljoen mense, terwyl die wêreldgemiddelde 2532 per miljoen is.  Primêre onderwys is gratis in Jordanië. 
Jordanië het 10 openbare universiteite, 19 private universiteite en 54 gemeenskapskolleges, waarvan 14 openbare, 24 privaat en ander verbonde is aan die Jordaanse weermag, die departement van burgerlike verdediging, die ministerie van gesondheid en UNRWA.  Daar is jaarliks ​​meer as 200 000 Jordaanse studente wat aan universiteite ingeskryf is. 'N Bykomende 20 000 Jordaniërs volg hoër onderwys in die buiteland, hoofsaaklik in die Verenigde State en Europa.  Volgens die Webometrics Ranking van Wêrelduniversiteite is die universiteite in die land wat die hoogste posisie is, die Universiteit van Jordanië (UJ) (1,220ste wêreldwyd), die Jordan University of Science & amp Technology (JUST) (1,729ste) en die Hashemite Universiteit (2 176ste).  UJ en beklee NET 8ste en 10de tussen Arabiese universiteite.  Jordanië het 2 000 navorsers per miljoen mense. 
Jordan het eintlik nie die Air Jordan 1 aan die begin van die 1984-85-seisoen geskommel nie en sy kenmerkende skoen sou eers in April 1985 in die winkels verskyn. In plaas daarvan het hy verskillende kleure van die Nike Air Ship, 'n basketbal van $ 35, gedra. sneaker soortgelyk aan die Air Jordan 1.
Jordan het die grense van die begin af gedra en 'n hoofsaaklik swart en rooi lugskip gedra in 'n voorseisoenwedstryd teen die New York Knicks op 18 Oktober 1984. NBA-kommissaris, David Stern, het nie vriendelik toegeslaan op die skoene wat die liga se "eenvormigheid van uniforme "reël, waarin spelers skoene moet dra wat ooreenstem met hul span se uniform en hul spanmaats se skoppe, en die liga het 'n brief aan Strasser gestuur waarin bevestig word dat" die dra van sekere rooi en swart NIKE basketbalskoene "verbode is. Soos die verhaal vertel, kry Jordan 'n boete van $ 5,000 elke keer as hy 'n sneaker wat nie aan die kleurkode voldoen nie, op die baan dra, terwyl Nike die oortjie optel.
Die Bulls -bestuur was ook bekommerd oor die boodskap wat Jordan stuur deur uitmekaar te staan ​​deur sy kleurkeuses. Het hy gedink hy is beter as almal? Destyds het NBA -spelers hoofsaaklik wit tekkies gedra met 'n ekstra kleur om by hul span se trui te pas. Dit was 'n spanwedstryd, en dit is duidelik dat sneakers op die baan nie te spoggerig moet wees nie.
Jordan het self bedenkinge gehad oor sy nuwe skoene se kleurkombinasie. 'Ek kan nie daardie skoen dra nie - dit is die duiwel se kleure', het hy gesê met verwysing na die gehate plaaslike mededingers van die universiteit, NC State.
'Michael, tensy u die Chicago Bulls kan kry om hul kleure na Carolina -blou te verander, sal dit u kleure wees,' het Strasser geantwoord.
Volgens die sneakerversamelaar en die voormalige ProServ -werknemer Kris Arnold, was Nike se oorspronklike plan vir twee primêre Air Jordan -kleurweë: 'n wit/swart/rooi kleur (nou bekend as die "Black Toe") vir tuiswedstryde en swart/rooi vir padwedstryde ( nou algemeen bekend as die "Bred").
Fotograaf Chuck Kuhn en Jordan het 'n tweedaagse opname in Chicago met albei kleure gemaak, maar die tekkies sou nog nie die klassieke Wings-logo bevat nie. In plaas daarvan het die tekkies 'n eenvoudige "AIR JORDAN" woordmerk in die plek daarvan. Dit was die opname waar Jordan 'n pose sou herskep waarop hy op 'n foto van 1984 geneem het waarvoor Jacobus Rentmeester geneem het LEWE tydskrif. Die nuwe skoot, as dit in 'n silhoeët -grafiek verander word, sou die ikoniese Jumpman -logo word.
Nadat die Wings -logo gefinaliseer is, is dit op die tekkies gestamp wat Jordan in die NBA sou dra. Die Jumpman sou eers in 1988 in die Air Jordan 3. Die Air Jordan 1 was die enigste Air Jordan -model met 'n Nike Swoosh en die Jordan Wings -logo (tot 2016 se Air Jordan 31).
Arnold sê dat Nike, as gevolg van die dreigement om 'n boete te kry, aangepas het met 'n ander kleurweg wat aan die NBA -regulasies voldoen. Hierdie model word nou die 'Chicago' -kleurweg genoem. Terwyl dit alles agter die skerms gebeur het, het Jordan op 17 November 1984 vir die eerste keer die hof in die Air Jordan 1 voor die Philadelphia 76ers aangeval. Hy het die res van die seisoen tussen die Air Ships en Air Jordan 1's gebly.
Jordan het 'n kans gevat en die swart/rooi Air Jordan 1 gedra tydens die All-Star Weekend se Slam Dunk-wedstryd in Februarie 1985. Omdat die wedstryd nie 'n amptelike NBA-wedstryd was nie, het Jordan daarmee weggekom. Maar nadat hy die skoene gesien het, het die kantoor van die NBA -kommissaris op 25 Februarie 1985 nog 'n brief gestuur waarin Nike daaraan herinner is dat Jordan nie die swart/rooi kleur kan dra nie. Nike gaan voort om hierdie 'verbode' briewe te mitologiseer, 'n hype vir Air Jordan te maak en selfs 'n advertensie te maak oor die saak (maar dit het nie genoem dat dit 'n lugskip was wat dinge aan die gang gesit het nie).
Jordan het ook in 1986 aan David Letterman gesê dat die swart/rooi kleurweg verbied is omdat dit nie wit was nie. Jordan het selfs gereageer op Letterman se kwinkslag dat die skoen verbied is omdat dit lelik was deur te antwoord: "Haai, ek stem saam met jou - dit is lelik."
Lelik of nie, die 'verbode' kontroversie het Nike se bemarkingspan ruimte gegee om die skoene as 'n daad van opstand te stoot, en verkope het deur die dak gevlieg.
Jordan het die Air Jordan 1 in die 1985-86-seisoen aangehou, maar het sy voet drie wedstryde in die veldtog ingebreek en 64 wedstryde misgeloop. Toe Jordan in Maart van daardie seisoen terugkeer, het Nike hom toegerus met 'n Air Jordan 1 wat nog nie vrygestel is nie, met enkelsteunbande.
Trouens, die Swoosh het baie gedink aan die demping en ondersteuning van die Air Jordan 1, insluitend 'n hibriede Air Jordan 1 met 'n Air Jordan 2-sool (die sogenaamde Air Jordan 1.5 wat uiteindelik in 2015 uitgekom het) en 'n Air Jordan 1 met 'n Nike Dunk -sool.
Minstens 23 verskillende OG Air Jordan 1 -modelle en kleurweë is vrygestel, maar daar is geen manier om presies te bevestig hoeveel dit uitgekom het nie. Daar was lae gesnyde Jordans, metaalkleurige Jordans, baba Jordans, en selfs 'n doek weergawe genaamd die AJKO (die meeste mense glo dat "KO" staan ​​vir "knock-out" of "knock-off").
Sommige modelle is uitsluitlik in die buiteland verkoop, sommige in die Verenigde State. Benewens die "Chicago", "Black Toe" en "Bred"/"Banned" kleurweë, het ander gewilde weergawes die swart/grys "Shadow", swart/koningsblou "Royal" en wit/donker poeierblou "UNC" ingesluit. "
Die Air Jordan 1 het eers in 1995 teruggekeer, met die terugkeer van die "Chicago" en "Bred" kleurweë. Sneakersneigings het oorgegaan na meer tegniese modelle en daar was nog nie 'n retro -mark om oor te praat nie. Die heruitreiking was 'n jammerlike mislukking, en skoene word na berig word teen 'n verlaagde prys van $ 20 (teenoor $ 80) verkoop.
Jordan Brand het tot 2001 gewag om weer sy geluk te probeer, en hierdie keer het die skoen in 'n nuwe mid-top vorm vrygestel. Sedertdien het die belangstelling ontplof, met talle Air Jordan 1 -kleure en variante wat opduik, wat dit een van die gewildste tekkies van alle tye maak.
Talle boeke gee 'n lys van die geskiedenis van die skoen, waarvan Jay Lawrence se Kickstarter-befondsde 500 bladsye die belangrikste is. Die ensiklopedie van Air Jordans. Luukse Japannese tydskrifte soos Air Jordan Origin en Nike Chronicle/Nike Chronicle Deluxe het ook uitstekend gevaar om prominente uitgawes deur die jare te vertoon.
Die "Chicago", "Black Toe" en "Bred" Air Jordan 1's bly die belangrikste modelle vanweë hul OG -status, verskynings op die baan en die blootstelling wat hulle ontvang het deur advertensies, op TV en in die media in die algemeen . Hulle sal altyd as 'n graal in die sneaker -gemeenskap beskou word, vir ewig sinoniem, nie net met straatklere en styl nie, maar natuurlik His Airness self - die maer wagter in Noord -Carolina wat opgestaan ​​het van die voormalige NBA -nuweling na die BOAT.
Die een wat alles begin het: 'n geskiedenis van die Jordaan 1
Ongeag watter byvoeglike naamwoord u dit wil toeskryf, die interessantste van die Air Jordan 1 is dat die Air Jordan 1 bestaan ​​omdat Michael Jordan nie met Nike wou teken nie. Soos die geskiedenis dit wou hê, was die gunsteling skoen van Jordan tydens die kollege Converse's Chuck Taylor, 'n skoen waarvan niemand sou droom om vandag ernstig te speel nie. Maar Jordan was mal oor die skoen en wou met Converse teken toe sy loopbaan in die NBA begin.
Nike het 'n harde winskopie gedoen (so ver gegaan om sy ouers te vra om hom na die Nike -kampus in Beaverton, Oregon, te sleep). Die veld van Nike was omvattend: hulle sou 'n hele handelsmerk rondom Jordanië skep, hom vorentoe druk as die gesig van die handelsmerk en sy wildste drome verwesenlik. Maar Jordan was nie oortuig nie: hy het nie van die skoene gehou nie - Nike se sole was te dik, hy kon nie die hof onder sy voete voel nie. Nike het op daardie stadium oorgegee, dit was 'n maklike verandering vir hulle. So het hulle gedoen, en die Air Jordan 1 is gebore. Wat oor die volgende paar jaar gebeur het, sal die rigting van Nike en sneakers -kultuur vir ewig verander.
Die kreatiewe direkteur van Nike, Peter C. Moore, het die taak gekry om die eerste skoen van Jordan te ontwerp. Die nuweling het Moore 'n bietjie rigting gegee (dat die skoen 'anders' en 'opwindend' moet wees, plus die voorgenoemde begeerte om laer op die grond te wees), en het aanvanklik gehaat wat Moore geskep het deur te sê: 'Ek dra nie die skoen nie . Ek sal soos 'n nar lyk. " Maar die skoenontwerp wat ons leer ken het, het op hom gegroei en dit was tyd om dit aan die massas bekend te maak.
Die Jordan 1 het in 1985 aan die einde van die nuwelingjaar van Jordan begin, en aangesien dit eers in November gereed sou wees, het Jordan in 'n ander sneaker gespeel: Nike's Air Ship. Hulle het die Air Ship gekies omdat dit baie soortgelyke ontwerpelemente as die Jordan 1 deel, en hulle wou die wêreld mislei. Op die TV -skerms en filmkameras in 1985 was dit moeilik om 'n lugskip te onderskei van wat die Air Jordan sou word, en Nike wou die Jordans verkoop, sodat hulle die misleiding kon verduur. Dit was die klein visuele truuk wat tot een van die grootste sneakerlegendes van alle tye gelei het.
Die eerste Jordan 1 waaraan sneakerliefhebbers dink as hulle aan die Air Jordan 1 dink, is die 'Banned' kleurweg, ook bekend as die 'Bred' of Black and Red. Hulle word die 'verbode' genoem, omdat die verhaal lui dat Jordan 'n boete van $ 5000 per wedstryd opgelê is wat hy gedra het sedert hulle die reëls van die liga -uniform oortree het. Dit is waar dat Jordan swart en rooi tekkies gedra het, en dit is waar dat die NBA -kommissaris, Russ Granik, 'n brief aan Nike gestuur het oor die skoene, maar die res is 'n legende vir sover iemand kan weet. Die betrokke skoene was Air Ships, en hy het dit slegs een keer op 18 Oktober 1984 gedra, voordat die seisoen amptelik begin het - die brief was 'n waarskuwing, nie 'n boete nie. Daar is geen bevestiging van enige daaropvolgende oortredings nie, behalwe foto's van Jordan wat die Air Jordan 1's in dieselfde kleur gedra het tydens die Dunk -wedstryd van 1985. Daar is geen bevestiging van boetes nie.
Die werklikheid het nie saak gemaak nie. Sodra die nuus uitgekom het dat die NBA nie tevrede was met Jordan se skoene in die herfs van 1984 nie, spring Nike en hul advertensie -agentskap (Chiat/Day) onmiddellik daarop. Skaars weke het verbygegaan voordat 'n nuwe advertensie oor die hele land op televisies verskyn het:
'Op 15 Oktober het Nike 'n revolusionêre nuwe basketbalskoen geskep,' sê die verteller. 'Op 18 Oktober het die NBA hulle uit die spel gegooi. Gelukkig kan die NBA u nie daarvan weerhou om dit te dra nie. Air Jordans. Van Nike. & Quot
Dit is al wat iemand nodig het. Die skoene val en verkoop onmiddellik. Nike het 'n kleinhandelbedrag van $ 65 per stuk, duur vir hul tyd, en hulle was so vinnig uitverkoop soos vandag. Herverkopers het destyds selfs 'n paar dollar verdien en die skoene vir $ 100 gedraai - 'n gewoonte wat basies geen presedent gehad het nie.
Gedurende die eerste seisoen, en die eerste keer met die sneaker, het Nike 13 kleure van die skoen vrygestel. Die beroemde "Banned", "Chicago", "Royal", "Black Toe", "Shadow" en "Carolina Blue" kleurbane, sowel as Black & amp White, Blue & amp White, Metallic Red, Metallic Purple, Metallic Blue, Metaalgroen en natuurlike grys. Hoewel tientalle Jordan 1 -kleurweë hierdie eerste 13 gevolg het, sal die kleurweë altyd die basis wees vir wat die Air Jordan 1 sou word. Hoe vreemd dit ook al mag klink, maar in 1985 beteken die skoen minder as die man, en die 1 was nie sterker as die modelle wat hulle sou volg nie.
Totdat Jordan natuurlik afgetree het.
So vinnig as wat die skoene uitverkoop is, het Nike dit weer aangevul. Maar hulle het die tweede keer te veel gemaak en op die rakke gaan sit. En sit. En sit. Hulle het letterlik jare gesit en uiteindelik op sommige plekke tot $ 20 opgemerk, en baie kleinhandelaars het hulle net van die rakke af gehaal om in die voorraadkamer te marineer, vir 'n generasie vergete. Die Jordan 1 is vinnig oorskadu deur latere modelle, veral die Jordan 3, en is effektief vergeet.
Die 1985 vloed van Jordan 1's op die mark kom op dieselfde tyd dat die skaatsplankgemeenskap iets nuuts soek, en die twee gemeenskappe het saamgekom. Met Jordan 1's op die rakke vir $ 20, en skaatsryers op soek na bekostigbare tekkies wat meer robuust was as die seilskoene wat hulle aangehad het, was dit 'n perfekte huwelik. Alhoewel skate -kultuur weinig daartoe bygedra het om die sukses van Air Jordan te bewerkstellig, het die kultuur gehelp om die kultuur van sneakers groot te maak: jy hoef jare later nie verder te soek as die SB Dunk -program van Nike nie (dit moet opgemerk word dat die Dunk baie deel estetiese ooreenkomste met die Jordaan 1). Hierdie skynbaar ewekansige kombinasie sou jare later vrugte afwerp toe Nike se Skateboarding -program amptelik die sneaker in die hande kry met 'n Lance Mountain -samewerking en ander.
Die herlaai van Air Jordan 1's in 1985 verduidelik ook waarom dit, hoewel dit nog skaars is, maklik is om pare uit daardie jaar te vind. Dit is byna onmoontlik om die straatwaarde vir hierdie skoene te bepaal, want ondanks hul skaarsheid is die ernstige vraag ook beperk. Maar beperk teen 'n hoë koste. Afhangende van hul toestand en herkoms, het pare die afgelope jaar verkoop vir tussen $ 3,000 en $ 33,000. Die hoë verkoopprys opsy, dit is die moeite werd om op te let: meer as 30 jaar later loop die sole nie meer sonder om te verkrummel nie, sodat slegs die mees toegewyde versamelaars dit as kulturele artefakte en monumente vir suksesvolle ontwerp bewaar.
Na 1986 is die Jordan 1 amper 'n dekade lank op die rak gelê, maar voor die sabbatsdag kom 'n kort geheimsinnige hoofstuk. Ongeveer dieselfde tyd as wat die Jordan 1 vir die eerste keer vrygestel het, het die Air Jordan K.O. ook vrygestel. Die skoen, bekend as die 'AJKO', het dieselfde kleurweë as die Jordan 1, met byna presies dieselfde bokant, maar gemaak van doek en 'n paar aanpassings. Daar is byna geen tydelike dokumentasie van waarom Nike die skoen geskep het, wie die teikenmark was nie, of selfs 'n amptelike woord oor wat 'K.O.' staan ​​vir. Die meeste neem aan dat dit 'Knock Out' beteken, maar daar is geen primêre bron om duidelikheid te bied nie. Tensy daar nog verborge geheime in die Nike -kluis is, sal ons moontlik nooit weet nie. Die AJKO's was saam met die klassieke leerweergawe afgetree, en dit was die einde van die skoen.
Terwyl die wêreld die loopbaan van Michael Jordan volg, volg hulle ook wat op sy voete was. En elke jaar, met die uitreiking van 'n nuwe wildskoen, was daar 'n nuwe tekkie om te koop. Destyds het die Air Jordan 1 nie 'The Air Jordan 1' genoem nie. Nie een van die skoene was genommer nie. Hulle was almal net 'Air Jordans' en wat u gekry het, was wat in die winkels was. Maar in 1994, agt jaar na die laaste vervaardiging van Air Jordan 1, het Jordan Brand die gekke idee gehad om 'n stukkie geskiedenis terug te bring. Hulle stel dus 'n paar kleurweë vry, hoofsaaklik die "Banned" en "Chicago" colorways. Verrassend genoeg was dit nogal 'n dud.
Barons minor league baseball team - 'n bron van groot inspirasie vir sneakers in latere jare. Agterna is daar geen twyfel oor die omstandighede van die besluit van Jordanië of hoe dit in sy eie lewensreis inpas nie, maar dit was 'n slenter vir sy aanhangers - en dit blyk uit sneakersverkope. Verbruikers was verward oor die oorgang van Jordan na bofbal, en terwyl hulle na nuwe basketbalhelde gesoek het, was hulle minder as entoesiasties oor die vooruitsig om tekkies aan te koop ter herdenking van die vermoedelik afgeronde NBA -loopbaan van Jordan. Dit was ook die eerste keer dat 'n sneakermerk 'n sneaker terugbring wat op hierdie manier uit produksie was. In 2017 is daar byna elke week 'n "retro" sneaker -vrystelling, maar in die middel van die negentigerjare het die idee om 'n sneaker uit die dood terug te bring, nie sin nie. Die tegnologie was oud en die geskiedenis het op TV plaasgevind (behalwe wanneer die geskiedenis was dat Jordan vlermuise geslaan het met veters). Nostalgie het nog nie ingeskop nie.
Jordan het die volgende jaar weer teruggekeer na die basketbalwedstryd. En dan tree hy weer af in 1999. Hy kom terug in 2001 en so ook die Jordan 1. In die daaropvolgende drie jaar het Jordan Brand 'n paar van die klassieke 13 kleurweë (Royals en Breds) teruggebring, asook 'n klein aantal nuwe kleure op die ou skoen wat klassiek sou word soos die Japanse vloot, White Chrome (met 'n Jumpman -logo in plaas van 'n swoosh), Black/Metallic Gold, en die sneaker in 'n lae profiel weergawe bekendgestel - die eerste verandering aan die silhoeët sedert die AJKO. Michael Jordan het in 2003 amptelik vir die laaste keer afgetree, en Jordan Brand het die jaar daarna in 2004 afgetree.
Tot dit vir altyd teruggekom het.
In April 2007 het Air Jordan die Jordan 1 vrygestel as 'n tweepakket wat hulle 'Old Love, New Love' genoem het, met 'n retro -weergawe van die oorspronklike 'Black Toe' kleur, gekombineer met 'n heeltemal nuwe paar wat swart en geel was. Hardcore Jordan-aanhangers was gemeng op die New Love-kleurweg, aangesien dit een van die min nuwe sneakers in sy 22-jarige geskiedenis was. Na die oorspronklike 13 kleure, is daar baie min nuwe toevoegings tot die kleurgeskiedenis aangebring en sneakerheads was nog nie gereed om hul harte vir New Love oop te maak nie. Dit was te erg, want die sluise sou op die punt staan ​​om oop te maak.
Toe die "Old Love, New Love" -pakket val, het die metaforiese slang aangeskakel en die volgende tien jaar het 'n stortvloed nuwe kleure verskyn. In die eerste maand was daar tien kleurweë (met baie min opmerkings). Toe, in Junie, verskyn die gewaagde "Alpha" met 'n skermafdruk van Jordanië op die kwartaal. Dit was beslis iets nuuts.
Die daaropvolgende jare het veranderinge aangebring aan die silhoeët wat stylneigings nagespeur het. Bande is bygevoeg, 'n "Phat" -weergawe het meer vulling ingespuit. In 2010 het die 'Air Jordan 1 Alpha' die hele ding verdraai om soos 'n nagmerrie -weergawe van die toekoms te lyk, terwyl die 'geanodiseerde' die hele skoen deur 'n VacTech -behandeling gesit het asof dit in Spandex toegedraai was. Die jare het verbygegaan met baie min nuwe uitgawes (die silwer "25th Anniversary" -pare van 2009 hou nog steeds vas, Dave White se samewerking vanaf 2011 het nog steeds 'n paar dolle aanhangers, en die SB -opname wat Lance Mountain in 2014 aangebied het, was 'n belangrike oomblik ), tot einde 2014 toe Air Jordan hul samewerking met Fragment Design vrygestel het.
Toe die foto's van die 'Frags' die eerste keer verskyn, blyk dit dat daar min aan hulle was. Die kleurskema was dieselfde as die Black Toes, behalwe dat Hiroshi Fujiwara die blou van die Royals gebruik het in plaas van die tradisionele Chicago -rooi. Daar was ook 'n losgemaakte Fragment -logo op die hak. Om een ​​of baie redes (óf omdat die skoene so beperk was, óf deur 'n herkenbare tema gehou het, óf binne die vier kleure gebly het), is die skoene genadeloos gejag en onmiddellik die warmste kaartjie in die stad geword. Tot die Frags was die enigste Jordan 1 -uitgawes wat sulke aandag geniet, afkomstig van die oorspronklike 13 kleurweë, en selfs dan was dit meestal net vyf of ses daarvan. Die vrystelling van die Fragment 1's verteenwoordig 'n moderne herwinning van 'n tekkie wat byna 30 jaar oud was.
Nadat die Frags in 2016 'n magdom nuwe kleurryke treffers gekry het wat hul meer tradisionele broers en susters sou oortref: Shattered Backboards (beide Home and Away, geïnspireer deur Jordan se gebroke agterplaas -oomblik in Turyn, Italië), onstuimige laagtepunte in pastelle, en 'n "Top 3 "Neem die gemengde Breds, Black Toes en Royals op een skoen. Nou, meer as halfpad deur 2017, het ons al gesien hoe die All-Star 1's deur verskeie herstelle van die rak af vlieg, en Spike Lee se ongelooflike beperkte "Mars Blackmon Promo" -pare wat blasende pryse eis. Maar 2017 is nog nie heeltemal voltooi nie.
In die miskien die mees verwagte sneaker-uitreiking van die jaar, het Virgil Abloh en Off-White die Jordaan 1. In die hande gekry. versameling, in 'n behandeling wat hy 'onthullend' genoem word. As jy skrefies lyk, lyk die skoene net soos die Chicago Jordan 1's met al die bestanddele, maar Abloh het die stukke saamgevoeg op 'n manier wat onthul hoe dit gemaak is, wat dit maak en ons verwagtinge van die skoen omdraai. , en kan, beteken. Of dit nou die geplakte Swoosh is wat 'n normale paneel vervang, stukke wat vir steke geslaan is, maar nie gestik is nie, of 'n enigste eenheid met 'AIR' direk daarop geskryf, die komponente dwing ons om ons verwagtinge en aannames hieroor die meeste te erken ikonies van tekkies.
32 jaar is 'n lang tyd dat 'n sneaker voortdurend herverbeeld, herkontekstualiseer en in die kultuur herinjecteer moet word, maar 32 jaar nadat die skoen die eerste keer op die mark gekom het, het Abloh dit uitmekaar geskeur, sodat ons kan sien hoe ons hierdeur gekom het konsep en materiaal. 32 jaar later word daar op die skoen gejag asof dit die eerste keer was, wat bewys dat daar 'n lang toekoms voorlê.
16 Interessante feite oor Petra
Petra, wat omstreeks 312 vC as die hoofstad van die Nabateërs gebou is, weerspieël werklik die erfenis van Jordanië. Hierdie wonder van die wêreld is half gebou en half in die rots gesny. Dit is 'n klein woestynvallei bedek met hoë sandklippe aan die rande van die Wadi Araba -woestyn. Hier is 'n paar interessante feite oor Petra, Jordanië:
1. Verskillende Name
Petra het sy naam gekry van 'n vroulike Griekse woord "Petros " wat beteken "rocks. " Die ander naam is Al-Batra in Arabies, maar dit is bekend as " Petra.
2. Die Rosestad
Petra word dikwels 'Rose City' genoem as gevolg van die roosrooi sandsteenheuwels. Dit word goed omring deur die rooi getinte berge, wat 'n rooierige voorkoms maak.
3. Ontdek deur 'n Switserse ontdekkingsreisiger
Johann Ludwig Burckhardt, 'n Switserse ontdekkingsreisiger, ontdek Petra in 1812. Aangesien dit ongeveer 5 eeue lank 'n onbekende entiteit was, word dit ook die 'Verlore stad' genoem. "
4. 'n Bekende ou handelsroete!
Die Nabateërs, die ou suidelike Arabiese mense, het die stad Petra as 'n handelsroete gemaak om met Suid -Asië en Griekeland te skakel. Hulle het in die sesde eeu vC in Jordanië aangekom en was die skeppers van een van die merkwaardigste antieke beskawings.
Bron: redicecreations.com, Beeld: atlastours.net
5. Petra En Sun 's Bewegings
Europese studies het bevind dat die Nabateërs hierdie stad gebou het om die astronomiese bewegings van die son op te spoor en ook 'n altaar bo -op hul huis gebou het.
6. 'n Buitengewone ingang!
Om die Petra binne te gaan, moet jy deur 'n smal kloof van ongeveer 1 km. Dit word tot 80 km lank begrens deur hoë kranse wat Al-Siq genoem word.
Bron: allwonders.com, Beeld: Wikipedia
7. Petra vs Die Dooie See
Deurlopende sout wat uit die Dooie See blaas, stol die porieë van die sandsteen en belemmer die strukture stadig.
8. 'n Stad van koninklike grafte!
Petra is 'n enorme stad van grafte, monumente en heilige strukture wat in klipkranse gesny is. Dit het ongeveer 800 gesnyde grafte, en daarom word Petra ook aangedui as " Royal Tombs. "
9. Die woestyn van Petra was eens 'n welige tuin!
As gevolg van die destydse waterbesparingstelsel, was daar genoeg water vir ongeveer 30 000 mense. Daar was ook genoeg water in hierdie woestynstreek om die welige tuin te hê wat hulle in staat gestel het om welige groen tuine in die woestyn te laat groei.
10. Verbinding met Indiana Jones!
'N Toneel uit Indiana Jones and the Last Crusade is by Petra verfilm
Indiana Jones and the Last Crusade, 'n beroemde Amerikaanse avontuurfilm van 1989 is hier verfilm. Die fiktiewe Canyon of the Crescent Moon is op die oostelike ingang van die Petra verfilm.
11. Koop 'n groot verskeidenheid aandenkings!
As u deur die stad Petra toer, kan u dinge koop, soos outentieke aandenkings van Jordaniërs en Nabateërs. Daar is ook 'n versameling steenhoutwerk, borduurwerk, silwerware en erdewerk.
Bron: theancientcityofpetra.blogspot.in, Image: Flickr
12. Hoe is dit vernietig?
In Mei, 363 nC, het 'n paar ernstige aardbewings die helfte van die stad verwoes. Baie geboue en hul watersisteme is erg beskadig.
13. Die antieke kommersiële spilpunt!
Petra was die stad van handelaars en was dus kommersieel lewendig en was eens die huis van baie skatte. Maar as gevolg van sy strukturele verswakking, is sy skatte oor die jare gesteel.
14. 'n Wêrelderfenisgebied
Vanweë sy historiese belangrikheid en sensitiewe struktuur, is dit in 1985 as 'n UNESCO -wêrelderfenisgebied verklaar.