Aggressie - behandeling, manifestasie, tipes en oorsake van aggressie - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
aggressie - Dit is 'n aanval, gemotiveer deur vernietigende gedrag, wat in stryd is met alle norme van menslike samelewing en skade aan voorwerpe van 'n aanval, wat morele en fisiese skade aan mense veroorsaak, wat sielkundige ongemak veroorsaak. Uit die posisie van psigiatrie word aggressie in 'n persoon beskou as 'n metode van sielkundige beskerming vanuit 'n traumatiese en ongunstige situasie. Dit kan ook 'n manier van sielkundige ontslag wees, sowel as selfbeheersing.
Agressie beskadig nie net die individu nie, die dier, maar ook die onheilspellende voorwerp. Agressiewe gedrag in 'n persoon word in die afdeling oorweeg: fisies - verbaal, direk - indirek, aktief - passief, goedaardig - kwaadaardig.
Oorsake van aggressie
Agressiewe gedrag by mense kan deur verskeie redes veroorsaak word.
Die hoofoorsake van aggressie by die mens:
- Misbruik van alkohol, sowel as narkotiese middels wat die senuweestelsel ondermyn, wat die ontwikkeling van 'n aggressiewe onvoldoende respons op minderjarige situasies veroorsaak;
- Persoonlike probleme, gebrek aan privaatheid (gebrek aan lewensmaat, eensaamheid, intieme probleme wat depressie veroorsaak, en later in aggressiewe toestand word en manifesteer by elke melding van die probleem);
- verstandelike beserings wat in die kinderjare ontvang is (neurose wat in die kinderjare ontvang is weens swak ouerlike houdings);
- Streng opvoeding veroorsaak 'n manifestasie van aggressiwiteit teenoor kinders in die toekoms;
- Fassinerend met die kyk na soekenjins en opwinders;
- oorwerk, weiering om te rus.
Agressiewe gedrag word waargeneem in 'n aantal geestes- en senuweestoornisse. Hierdie toestand word waargeneem by pasiënte met epilepsie, skisofrenie, as gevolg van beserings en met organiese breinletsels, meningitis, enkefalitis, psigosomatiese versteurings, neurasthenia, epileptoïde psigopatie.
Die oorsake van aggressie is subjektiewe faktore (gebruike, wraak, historiese geheue, ekstremisme, fanatisme van sommige godsdienstige bewegings, die beeld van 'n sterk persoon wat deur die media ingestel word, en selfs die sielkundige individuele eienskappe van politici).
Daar is 'n verkeerde mening dat aggressiewe gedrag meer kenmerkend is van mense met geestesongesteldheid. Daar is bewyse dat slegs 12% van mense wat aggressiewe dade gepleeg het en vir forensiese psigiatriese ondersoek gestuur is, geestesongesteldheid onthul het. In die helfte van die gevalle was aggressiewe gedrag 'n manifestasie van psigose, terwyl die res onvoldoende aggressiewe reaksies gehad het. Trouens, in alle gevalle is daar 'n hipertropiese reaksie op die omstandighede.
Waarneming van adolessente het getoon dat televisie die aggressiewe staat versterk deur kriminele programme, wat die effek verder versterk. Sosioloë, in die besonder Carolyn Wood Sheriff, weier die wydverspreide siening dat sportkompetisies as 'n ersatz-oorlog sonder bloedvergieting optree. Langtermyn-waarnemings van tieners in die somerkamp het getoon dat sportkompetisies nie net wedersydse aggressiwiteit verminder nie, maar net versterk. 'N Interessante feit is ontdek oor die verwydering van aggressiwiteit in adolessente. Gesamentlike werk in die kamp, ​​nie net verenigde tieners nie, maar ook gehelp om wedersydse aggressiewe spanning te verlig.
A. Bass en A. Darki het hierdie soort aggressie by mense geïdentifiseer:
- fisies, wanneer direkte krag gebruik word om fisiese en morele skade aan die vyand toe te pas;
- irritasie manifesteer hom in gereedheid vir negatiewe gevoelens; Indirekte aggressie word gekenmerk deur 'n rotonde en word aan 'n ander persoon gerig;
- Negativisme is 'n opposisionele manier in gedrag, gekenmerk deur passiewe weerstand teen aktiewe stryd teen gevestigde wette en gebruike;
- verbale aggressie word uitgedruk in negatiewe gevoelens deur middel van so 'n vorm soos skree, skree, deur mondelinge antwoorde (dreigemente, vloeke);
- wrok, haat, afguns van ander vir uitvind en geldige aksie;
- verdenking is 'n houding teenoor individue wat wissel van versigtigheid tot wantroue, wat neerkom op die oortuiging dat ander individue beplan en dan skade doen;
- Die skuldgevoel verwys na die oortuiging van die onderwerp dat hy 'n slegte persoon is, 'n bose persoon, dikwels het sulke mense berou.
E. Bass het 'n klassifikasie voorgestel wat gebaseer is op die multi-as-beginsel. Hierdie konseptuele raam bestaan ​​uit drie asse: verbaal - fisies, passief - aktief; indirek - direkte.
G.E. Breslav het hierdie klassifikasie aangevul, aangesien 'n individu gelyktydig verskillende vorme van aggressiwiteit manifesteer, wat voortdurend verander en in mekaar verander.
Onderskei deur middel van die volgende tipes aggressie:
- Heteroagressie, wat op ander gemik is; dit is moorde, verslae, verkragting, goddeloosheid, dreigemente, beledigings;
- Outo-aggressie, wat op sigself gemik is, is selfvernietiging (selfmoord), psigosomatiese siektes, selfvernietigende gedrag;
Om die rede van manifestasie word sulke spesies onderskei:
- reaktief, wat die reaksie op 'n eksterne stimulus verteenwoordig (konflik, twis);
- Spontaan, wat sonder duidelike redes manifesteer, dikwels onder die invloed van interne impulse (onbevraagde aggressiewe gedrag as gevolg van geestesongesteldheid en die ophoping van negatiewe emosies).
Doelgerig ken hierdie tipes toe:
- instrumentele aggressie wat bereik word om 'n uitslag te bereik (atleet, strewe na oorwinning; tandarts; 'n slegte tand behandel; baba wat die aankoop van 'n speelding benodig);
- teiken of motiverende aggressie in 'n persoon wat optree as 'n beplande optrede, met die doel om skade aan of skade aan 'n voorwerp te veroorsaak ('n tiener, nadat hy seergemaak is, klop 'n klasmaat)
Volgens die openheid van manifestasies word die volgende tipes onderskei:
- direkte aggressie, wat direk 'n voorwerp met sy fokus teiken, wat angs, irritasie, opwekking veroorsaak (die gebruik van fisiese krag, die gebruik van oop rudeness, doodsbedreigings);
- Indirekte aggressie, wat gerig is op voorwerpe wat nie direk opwinding en irritasie veroorsaak nie. Hierdie voorwerpe is egter geriefliker om uit die aggressiewe toestand te kom omdat dit beskikbaar is, en die manifestasie van aggressiewe gedrag teenoor hierdie voorwerpe is veilig (die vader wil nie die hele gesin).
Let op die volgende tipes in die vorm van manifestasie:
- verbale aggressie in 'n persoon word mondeling uitgedruk;
- ekspressiewe aggressie in 'n persoon word uitgespreek deur nie-verbale betekenisse: gesigsuitdrukkings, gebare, stemintonasie (op hierdie oomblikke beweeg die persoon sy vuis, maak 'n dreigende grimas, dreig met 'n vinger);
- fisiese, wat die direkte gebruik van geweld insluit.
Benaderings tot aggressie
Sielkundiges, sosioloë, filosowe onderskei verskillende benaderings tot aggressie.
Die normatiewe benadering is die definisie van aggressie, wat die inkonsekwentheid en die onregmatigheid van sosiale norme beklemtoon.
O. Martynova definieer aggressie as vernietigende, doelgerigte gedrag, in stryd met die reëls en norme van samehang van mense in die samelewing.
Kriminele aggressie word ook omskryf binne die raamwerk van die normatiewe benadering, wat beteken dat gedrag gemik is om opsetlike morele en fisiese skade aan 'n lewende wese te veroorsaak. As gevolg hiervan word die optrede van die aggressor beskou as 'n teenstrydigheid met die strafregtelike norme.
Die diep sielkundige benadering dui die instinktiewe aard van hierdie staat aan. In hierdie geval is die aggressiewe toestand 'n inherente en aangebore eiendom van enige persoon. Levendige verteenwoordigers van die dieppsigologiese benadering is etologies (Z. Freud, C. Jung, K. Lorenz, Morris, ens.) En die psigoanalitiese skool.
Die teikenbenadering bestaan ​​uit manifestasie van 'n aggressiewe staat vanuit die oogpunt van sy funksionaliteit en die gedrag self word beskou as 'n instrument vir suksesvolle evolusie, oorheersing, selfbevestiging, toewysing van belangrike hulpbronne, aanpassing.
Cooroglou, Schwab sien aggressiewe gedrag as spesifiek georiënteerde gedrag, wat daarop gemik is om alles uit te skakel en te oorkom wat die geestelike en fisiese integriteit van die organisme bedreig.
H. Kaufma verwys aggressie na 'n manier wat individue in staat stel om 'n deel van hulpbronne te kry, wat sukses behaal in terme van natuurlike seleksie.
E. Fromm beskou kwaadaardige aggressie as 'n instrument van oorheersing, wat die individu se begeerte om lewende wesens te oorheers, uitdruk.
Agressie in 'n persoon is dikwels 'n instrument van geestelike selfregulering. Benaderings wat die gevolge van aggressie beklemtoon, gee 'n beskrywing van die resultate daarvan.
Wilson verwys aggressie na fisiese aksie, sowel as die bedreiging van een individu, wat die vryheid en genetiese aanpasbaarheid van 'n ander individu verminder.
Matsumoto wys daarop dat aggressie 'n daad of gedrag is wat 'n ander persoon geestelik of fisies seer maak.
A. Bass gee hierdie definisie van aggressie - 'n reaksie waarin 'n ander individu pynlike stimuli kry. Agressie is 'n verskynsel wat hom manifesteer in spesifieke gedrag, sowel as in 'n spesifieke aksie - die bedreiging, die skade aan ander.
Zilman gee 'n soortgelyke definisie en glo dat aggressie 'n poging of fisiese of liggaamlike skade is.
Trifonov E. V. verstaan ​​deur aggressie manifestasie in die optrede en gevoelens van die individuele vyandigheid - antagonisme, haat, vyandigheid, vyandigheid.
Yu Shcherbina skryf verbale aggressie aan aanstootlike kommunikasie, sowel as verbale uitdrukkings van negatiewe emosies, bedoelings, gevoelens.
Multidimensionele benaderings bestaan ​​uit bogenoemde benaderings, asook hul kombinasies.
Byvoorbeeld, aggressie, volgens Semenyuk en Yenikolopov, is vernietigende, doelgerigte aanstootlike gedrag wat die reëls en norme van samehang van mense in die samelewing oortree, en ook die voorwerpe van aanval (ongesteld en geanimeerd) beskadig, wat fisiese skade aan mense veroorsaak en veroorsaak dat hulle die staat ervaar vrees, geestelike ongemak, spanning, depressie.
Ongedifferensieerde benaderings reflekteer privaat sielkundige teorieë en verduidelik nie die essensie van hierdie staat nie, en definieer dit in 'n noue teoretiese raamwerk.
Gedragsverandering (D. Dollard, L. Berkowitz, S. Fischbach) gee so 'n definisie van aggressie - 'n ry wat gemanifesteer word in 'n natuurlike refleks van 'n persoon of 'n gevolg van frustrasie, of 'n vorm van reaksie op geestelike en fisiese ongemak.
Verteenwoordigers van kognitiewe teorieë skryf die aggressiewe staat toe aan die resultaat van leer (A. Bandura). Ander navorsers (L. Bender) let daarop dat aggressie 'n benadering tot of verwydering van 'n voorwerp is, of 'n interne krag wat 'n individu in staat stel om eksterne kragte te weerstaan ​​(F. Allan).
Interaksionisme beskou hierdie staat as gevolg van onverenigbaarheid van doelwitte, objektiewe konflik van belange van individue, en ook sosiale groepe (M. Sheriff, D. Campbell).
Sulke definisies gee algemene formulasies en verklaar dikwels onbegryplik die konsep van hierdie toestand. Ten spyte van die groot aantal benaderings, het niemand 'n volledige sowel as 'n volledige definisie gegee nie.
Vorme van aggressie
Erich Fromm het sulke vorme van aggressie uitgesonder: speel, reaktief, argaïsch dors na bloed, kwaadaardige (kompenserende).
Deur spel aggressie, het hy die demonstrasie van vaardighede, sy vaardigheid verstaan, maar nie vir die doel van vernietiging, wat nie gemotiveer word deur vernietigendheid en haat nie.
Reaktiewe aggressie is 'n verdediging van vryheid, lewe, waardigheid, iemand anders of eie eiendom (jaloesie, afguns, frustrasie van begeertes en behoeftes, wraak, 'n skok vir geloof, teleurstelling in die lewe, liefde).
Kwaadwillige (kompenserende) aggressie manifesteer in vernietigbaarheid en wreedheid, geweld, wat 'n impotente persoon dien as 'n plaasvervanger vir die produktiewe lewe: nekrofiel, sadisme, verveling, chroniese depressie.
Persoonlike eienskappe en eienskappe wat bydra tot die ontwikkeling van aggressiwiteit: die neiging tot impulsiwiteit; emosionele vatbaarheid, gemanifesteer in 'n neiging om gevoelens van ontevredenheid, ongemak en kwesbaarheid te ervaar; afwesigheid (emosionele aggressiwiteit) en bedagsaamheid (instrumentele aggressiwiteit); vyandige toeskrywing, wat verwys na die interpretasie van so 'n aansporing as vyandigheid.
Manifestasie van aggressie
In die alledaagse lewe word die manifestasie van aggressie in 'n persoon uitgedruk in verskillende terme. Aggressie in 'n persoon kan benigne wees, waardeur ons die volgende persoonlikheidseienskappe verstaan: moed, deursettingsvermoë, ambisie, moed, dapperheid, en kan kwaadaardig wees, wat die volgende eienskappe insluit: onbeleefdheid, geweld, wreedheid. 'N Spesiale soort dade as vernietigende aggressie by mense of kwaad.
Navorser Fromm het in sy werk die bestaan ​​van twee tipes manifestasies van 'n aggressiewe staat opgemerk. Die eerste soort is eienaardig vir die mens sowel as vir diere, en impliseer 'n genetiese impuls om te ontsnap of aan te val wanneer die lewe dreig, afhangende van die situasie.
Hierdie verdedigende aggressie is belangrik vir oorlewing. Dit is inherente verswakking wanneer 'n duidelike gevaar nader. Die tweede tipe is vernietigende aggressie, wat dikwels in diere afwesig is en slegs in die mens waargeneem word. Sy het geen genetiese installasies nie, sy impliseer nie 'n spesifieke doel nie en het geen verband met die biologiese basis van oorlewing nie.
Vernietigende aggressie in 'n persoon word geassosieer met emosies, gevoelens, passies, wat in karakter weerspieël word.
Daar is so iets soos 'n manifestasie van pseudo-aggressie. Dit word gekenmerk deur onbedoelde aggressiewe gedrag, byvoorbeeld 'n toevallige besering van 'n persoon, of speelsheid, gemanifesteer in agility opleiding, sowel as vinnigheid van reaksie.
Defensiewe aggressie is kenmerkend van alle lewende wesens, wat 'n biologiese aanpassing verteenwoordig. Daar is 'n program in die brein van 'n dier wat alle impulse mobiliseer wanneer die lewe dreig.
Die manifestasie van aggressie vind plaas in die geval van beperking van seks, toegang tot kos, leefruimte, met die bedreiging vir nageslag en die doel van hierdie aggressie is om die lewe te red. Die individu het ook hierdie kenmerk geneties gelê, maar dit is nie so uitgespreek soos by diere nie, wat hoofsaaklik te danke is aan morele en godsdienstige wêreldbeskouings en opvoeding.
Daar is geen spesifieke beskerming teen die baie manifestasies van aggressiewe gedrag nie. Hierdie toestand verskyn nie alleen nie, maar nadat 'n impuls ontvang is, kan dit teen die eerste persoon wat oor kom, gaan.
Dikwels veroorsaak sterk mense swakes in aggressiewe gedrag, wat dan op swakkeres afbreek en sadistiese tevredenheid ervaar.
Agressie kan ook terugkeer na die een wat dit veroorsaak het. Soms gebeur die manifestasie van aggressiewe gedrag teen 'n vreemdeling. Om dit te voorkom, is dit belangrik om die redes wat dit veroorsaak het, te verstaan.
Aggressie akkumuleer in die individu en wag op inskrywing in resonansie met die eksterne faktor, teken al die krag op hierdie faktor. Om hierdie rede is dit nie sin om persoonlike aggressie te vermy nie, want vroeër of later sal dit steeds op enige persoon uitblaas.
Die manifestasie van aggressie by mans - dit lyk alles soos 'n pons op die tafel met al die gevolglike gevolge.
Die manifestasie van aggressie by vroue is ontevredenheid, eindelose klagtes, "saag", skinder en gevolgtrekkings wat nie logies is nie. Dit is so 'n soort aggressie.
Die manifestasie van aggressie is 'n demonstrasie van ontevredenheid. Byvoorbeeld, onvoltooide drome, verwagtinge, ontevredenheid met die huweliksverhouding. Dikwels besef die persoon self nie sy ontevredenheid nie en sien hy nie sy aggressiewe toestand nie. Versteekte ontevredenheid word in indirekte aggressie geopenbaar. Dit kan petty nagging, as 'n spesifieke persoon, en die hele gesin.
Hierdie soort aggressie verteenwoordig 'n simboliese vorm met die toedoen van sielkundige skade en die oorgang na vokale data (verandering van toon, huil), sowel as verbale komponente van spraak (beledigings, invektief).
E. Bass het 'n klassifikasie voorgestel wat gebaseer is op die multi-as-beginsel. Die raamwerk bestaan ​​uit drie asse: verbaal - fisies, passief - aktief, indirek - direk. E. Bass onderskei die volgende tipes verbale aggressie: verbaal - aktief - direk, verbaal - aktief - indirek, verbaal - passief - direk en ook verbaal - passief - indirek.
GA Breslav het hierdie klassifikasie aangevul, aangesien die individu dikwels verskillende tipes aggressiewe gedrag vertoon wat voortdurend verander en in mekaar verander.
Verbale-aktief-reguit is 'n verbale vernedering, 'n belediging vir 'n ander persoon.
Verbale-passief-indirek - dit word gekenmerk deur die weiering om mondelinge sekere verduidelikings of verduidelikings te gee ter verdediging van die persoon wat onverdiend gekritiseer word.
Dit bly 'n kontroversiële vraag of verbale aggressie in 'n persoon deur stilte uitgedruk kan word, sowel as 'n weiering om te praat. Hierdie aksies herinner meer aan die beskrywing van sielkundige aggressie, in seldsame gevalle wat gebruik word as 'n sinoniem vir verbale.
Die Yudovsky-skaal (OASCL) sluit in die beskrywing die volgende vorms van hierdie toestand: kwaadspraak, harde geluid, beledigings, bedreigings van fisiese geweld, gebruik van obseene uitdrukkings. Daar word opgemerk dat harde geluid, sowel as kwaadspraak, die gevolg is van aggressiewe bedoelings van die persoon en situasionele prikkelbaarheid.
Verbale aggressie in 'n persoon kan weggesteek en oop wees.
Oop verbale aggressie in 'n persoon word uitgedruk deur die voorneme om kommunikatiewe skade aan die geadresseerde te veroorsaak en word in vernederende vorms (skree, vloeke) gemanifesteer. Sulke gedrag word dikwels tot fisiese aggressie, waarin die aggressor die persoonlike ruimte van die geadresseerde binnedring.
Versteekte verbale aggressie is 'n neerhalende en sistematiese druk op die geadresseerde, maar sonder die oop manifestasie van vyandige emosies. Sommige navorsers glo dat verbale aggressie in 'n persoon 'n nabootsing is van ware aggressie. Ander let daarop dat verbale aggressie in 'n persoon slegs 'n illusie is van die ontslag van vyandigheid, wat lei tot die ophoping van vernietigende impulse.
Een van die maniere van manifestasie van negatiewe emosies is spraak aggressie, dit is verbaal of verbaal.
Spraak aggressie of onbeleefdheid in verhouding tot die gesprekspartner word gemanifesteer in die gebruik van aanstootlike, harde woorde, in negatiewe evaluasies van die gesprekspartner, uitlokkende intonasies, obseuse vloeke, verhoogde hardheid van stem, onaangename wenke, rowwe ironie.
Die onderwerp se verbale aggressie word veroorsaak deur irriterende of ontstellende opmerkings van die gesprekspartner (oormatige bedrog, praatvaardigheid, vertoning van slegte wil, onaangename kommentaar, onoordeelkundige beskuldiging).
Negatiewe emosie kan lei tot spraak aggressie in 'n persoon beide onmiddellik en later. Aggressiewe spraakgedrag kan ook veroorsaak word deur die vertonings van die gesprekspartner toe hy 'n negatiewe emosie aangevoer het.
Spraak aggressie kan ook veroorsaak word deur die sosiale status van die gesprekspartner of wat deel uitmaak van die kategorie persone aan wie hulle voel en 'n negatiewe houding ervaar. Meer selde is spraak aggressie te danke aan ander redes: ontwrigting van die negatiewe, geestelike eienskappe van die vak, lae vlak van onderwys.
Die uitskakeling van die geleentheid, asook die voorkoming van spraak aggressie, dra by tot die totstandkoming en sukses van kommunikasie, maar los nie alle probleme en probleme op om te kommunikeer om wedersydse begrip, ooreenkoms en ooreenkoms te bereik nie. In sommige gevalle is rudeness effektief om die gewenste resultaat in kommunikasie te bereik, maar dit kan nie 'n universele reël wees nie.
As 'n woordspeling aggressie kan jy die volgende frase gebruik: "Julle laat jouself te veel toe!" en hou op om te praat. Onthou dat die beste oplossing vir woede is om dit uit te stel.
Agressie van adolessente
Tiener aggressie is 'n doelbewuste daad wat veroorsaak of van plan is om skade aan 'n ander individu, 'n groep mense en 'n dier te veroorsaak. Intraspesifieke aggressie van adolessente sluit in skade aan 'n groep mense of 'n ander persoon.
Die konsep van adolessente aggressie sluit in aggressiewe gedrag, uitgedruk in 'n interaksie, waartydens een adolessent (aggressor) 'n ander adolessent doelbewus benadeel (die slagoffer).
Adolessente aggressie kan enige vorm van gedrag insluit wat daarop gemik is om 'n lewende wese te benadeel of beledig, sowel as duidelik kwaadwillige gedrag wat handel oor aksies waardeur 'n aggressor opsetlik skade aan sy slagoffer veroorsaak. Aggressie word uitgedruk in aggressiwiteit, wat na verwys word as 'n genetiese predisposisie, en tot die invloed van die omgewing.
'N Aggressor is 'n individu wat doelbewus skade aan 'n ander persoon veroorsaak, wat dinge kan bespot, bestry, bederf.
'N Slagoffer is 'n persoon wat die aggressor doelbewus benadeel.
Die gehoor is 'n groep getuies. Studente wat nie aggressiewe optrede inisieer nie, kyk egter na die aggressor en sy optrede. Moenie die kant van die slagoffer vat nie, selde indirek of direk help die aggressor.
Navorser Lagerspets, wat navorsing gedoen het tussen kinders 8-15 jaar oud, het bevind dat seuns op aggressiewe gedrag optree as hulle kwaad word, geskop, agtervolg, gepest, en meisies die boosdoener gebrandmerk het, skinder agter hul rug, uitdagend aanstoot gegee.
Verhoogde aggressie van adolessente op die ouderdom van 9-15 word op die straat, by die skool, by die huis gemanifesteer ten opsigte van mense naby. Dit word uitgedruk in fisiese aggressiewe gedrag, in verbale uitdrukking (growwe uitdrukkings, woorde), 'n geringe mate van aggressiwiteit word uitgedruk in verhouding tot lewelose voorwerpe sowel as in latente vorm - outomatiese aggressie teen homself.
Die probleem van adolessente aggressie word geassosieer met puberteit en die oorgang na die volwassenheidsvlak. Kinders is dikwels onvoorbereid vir veranderinge in die gewone lewenswyse, hulle is bang vir selfstandige lewe, hulle is bang vir toekomstige onsekerheid, hulle is nie gereed vir verantwoordelikheid nie, hulle word oorkom deur psigo-emosionele veranderinge.
'N belangrike invloed op kinders het 'n familie, die media. Ouers kan nie die puberteitfaktor self beïnvloed nie, maar hulle kan die manifestasies van aggressiwiteit in adolessente verminder en die kriminele programme beperk. In geen geval kan volwassenes negatiewe emosies toon en aggressie op die oomblikke van hul aggressiwiteit uitlok nie. Dit kan die situasie net vererger. 'N Tiener mag in homself onttrek, aggressie teen homself begin, wat lei tot die vorming van 'n aggressiewe persoonlikheid, die ontwikkeling van afwykende gedrag.
Opgroei is 'n moeilike stadium in die lewe van elke tiener. Die kind wil onafhanklikheid hê, maar is dikwels bang daaroor en is nie gereed daarvoor nie. 'N Tiener daarvoor is daar teenstrydighede waarin hy nie homself kan verstaan ​​nie. Op sulke oomblikke is die vernaamste ding om nie van kinders weg te beweeg nie, om verdraagsaamheid te toon, om nie te kritiseer nie, om net gelyke te praat, om te probeer kalmeer, verstaan, met die probleem gepak.
Aggressie van adolessente manifesteer in die volgende tipes:
- hiperaktiewe - motor-disinhibited tiener wat opgevoed word in 'n familie in 'n atmosfeer van permissiwiteit van die "idol" tipe. Vir gedragskorreksie is dit nodig om 'n stelsel van beperkings op te stel, speletjiesituasies met verpligte reëls toe te pas;
- Uitputtige en aangename tiener, wat gekenmerk word deur hipersensitiwiteit, prikkelbaarheid, aanraking, kwesbaarheid. Korreksie van gedrag sluit in die ontslag van geestelike spanning (slaan iets, 'n raserige spel);
- opposisie-uitdagende tiener, toon onbeskofheid teenoor bekende mense, ouers wat nie rolmodelle is nie. Die tiener oordra sy bui, probleme vir hierdie mense. Gedragsregstelling behels die oplos van probleme in samewerking;
- aggressief vreeslike tiener wat vyandig is, agterdogtig. Die regstelling sluit in die werk met vrese, die modellering van 'n gevaarlike situasie met die kind, oorkom dit;
- aggressief onsensitiewe kind, vir wie emosionele responsiwiteit, simpatie, empatie nie eie is nie. Die regstelling sluit in die stimulering van menslike gevoelens, die ontwikkeling van kinders se verantwoordelikheid vir hul optrede.
Aggressie van adolessente het die volgende redes: leerprobleme, tekortkominge, spesifieke eienskappe van volwassenheid van die senuweestelsel, gebrek aan samehorigheid in die gesin, gebrek aan nabyheid tussen die kind en ouers, negatiewe aard van die verhouding tussen susters en broers, styl van gesinsleierskap. Kinders van gesinne waar daar onenigheid, vervreemding, verkoue is, is die meeste geneig tot aggressiwiteit. Kommunikasie met eweknieë en nabootsing van ouer studente dra ook by tot die ontwikkeling van hierdie staat.
Sommige sielkundiges meen dat adolessente aggressiwiteit, miskien, onderdruk as 'n kind, maar daar is nuanses. In die kinderjare is die sosiale sirkel slegs beperk tot ouers wat aggressiewe gedrag onafhanklik regstel, terwyl die sosiale sirkel in adolessensie wyer word. Hierdie sirkel strek ten koste van ander tieners met wie die kind op gelyke voet kommunikeer, wat nie tuis is nie. Vandaar die probleme in gesinne. Die portuurmaatskappy beskou hom as 'n onafhanklike, afsonderlike en unieke persoon, waar sy mening oorweeg word, en die tiener se huis word toegeskryf aan 'n onredelike kind en word nie as 'n mening beskou nie.
Hoe om te reageer op aggressie? Om aggressie uit te sluit, moet ouers probeer om hul kind te verstaan, sy posisie te aanvaar, na te luister en sonder kritiek te help indien moontlik.
Dit is belangrik om aggressie uit die familie uit te skakel, waar dit die norm tussen volwassenes is. Selfs wanneer 'n kind grootword, tree ouers op as rolmodelle. Die ouers van troublemakers in die toekoms, die kind groei dieselfde, selfs al word volwassenes nie aggressief uitgedruk in adolessente nie. Die sensasie van aggressiwiteit vind op 'n sensuele vlak plaas. Dit is moontlik dat 'n tiener stil en vertraag word, maar die gevolge van gesinsagressie sal so wees: 'n gewelddadige aggressiewe tiran sal groei. Om so 'n uitkoms te voorkom, is dit nodig om 'n sielkundige te raadpleeg oor die regstelling van aggressiewe gedrag.
Die voorkoming van aggressie in adolessente sluit in: die vorming van 'n sekere verskeidenheid van belange, die bevordering van positiewe aktiwiteite (musiek, lees, sport), sosiale aktiwiteite (sport, werk, kuns, organisatoriese), vermyding van magtigheid teenoor adolessente, bespreking van probleme saam, luister na gevoelens van kinders, gebrek aan kritiek, verwyt.
Ouers moet altyd verdraagsaam, liefdevol, sag wees, op gelyke voet met tieners kommunikeer en onthou dat as jy nou wegbeweeg van die kind, sal dit baie moeilik wees om naby te kom.
Agressie by mans
Manlike aggressie verskil opvallend van vroulike een in sy houding. Mans vestig hoofsaaklik op die oop vorm van aggressie. Hulle ervaar dikwels minder angs, sowel as skuldgevoelens gedurende die tydperk van aggressiwiteit. Agressie vir hulle is 'n manier om hul doelwitte te bereik of 'n eienaardige gedragsmodel.
Die meeste van die wetenskaplikes wat die sosiale gedrag van mense bestudeer het, het voorgestel dat aggressie by mans deur genetiese oorsake veroorsaak word. Sulke gedrag het van generasie tot geslag toegelaat om hul gene te oordra, mededingers te verslaan en 'n maat te vind om die wedloop voort te sit. Wetenskaplikes Kenrick, Sadalla, Vershur as gevolg van navorsing het bevind dat vroue die leierskap en oorheersing van mans as aantreklike eienskappe vir hulself oorweeg.
Verhoogde aggressie by mans ontstaan ​​as gevolg van sosiale sowel as kulturele faktore, en meer presies in die afwesigheid van 'n gedragskultuur en die behoefte om vertroue, krag en onafhanklikheid te toon.
Agressie van vroue
Vroue gebruik dikwels sielkundige implisiete aggressie, hulle is bekommerd oor hoe hulle die slagoffer kan weerstaan. Vroue toevlug tot aggressie in uitbarstings van woede, om verstandelike en senuweespanning te verlig. Vroue, as sosiale wesens, het emosionele sensitiwiteit, vriendelikheid en empatie en hul aggressiewe gedrag is nie so uitgespreek as die manlike nie.
Agressie in ouer vroue baffles liefdevolle familie. Dikwels word hierdie soort siekte na verwys as tekens van demensie as daar geen duidelike redes vir sulke gedrag is nie. Aanvalle van aggressie by vroue word gekenmerk deur 'n verandering in karakter, 'n toename in negatiewe eienskappe.
Vrouens se aggressie word dikwels veroorsaak deur die volgende faktore:
- aangebore hormonale insufficiëntie wat veroorsaak word deur die patologie van vroeë ontwikkeling, wat lei tot geestesversteurings;
- emosionele negatiewe ervarings van kinderjare (seksuele misbruik, mishandeling), viktimisering van intra-familie aggressie, sowel as die uitgespreek rol van die slagoffer (man);
- psigologiese patologie (skisofrenie);
- vyandige verhoudings met die moeder, kinders se geestelike trauma
Agressie by bejaardes
Die algemeenste wanorde in ouer mense is aggressie. Die rede hiervoor is 'n vernouing van die persepsiekring, asook 'n vals interpretasie van die gebeure van 'n bejaarde persoon wat geleidelik met die gemeenskap raak. Dit word veroorsaak deur 'n afname in die geheue vir gebeurtenisse. Byvoorbeeld, gesteelde items of geld ontbreek. Sulke situasies veroorsaak probleme in gesinsverhoudings. Dit is baie moeilik om aan 'n bejaarde persoon met 'n herinnering aan te dui dat daar 'n verlies is, aangesien dit op 'n ander plek geplaas is.
Die agressie in bejaardes word gemanifesteer in emosionele versteurings - selfsugtigheid, prikkelbaarheid, protesreaksies op alles nuut, 'n neiging om te bots, baslose beledigings en beskuldigings.
Die toestand van aggressie word dikwels veroorsaak deur atrofiese prosesse, vaskulêre siektes van die brein (seniele demensie). Hierdie veranderinge word dikwels deur familielede en ander geïgnoreer, en skryf af na die slegte karakter. Bevoegde assessering van die toestand en die korrekte keuse van terapie kan goeie resultate behaal om vrede in die gesin te vestig.
Gesinsverskille en sterk aggressie van die man is die mees bespreekde onderwerpe in konsultasies met sielkundiges. Konflikte, verskille, wat wedersydse aggressie onder eggenote uitlok, is die volgende:
- ongekoördineerde, onbillike verdeling van arbeid in die gesin;
- 'n ander begrip van regte sowel as verantwoordelikhede;
- onvoldoende bydrae van een familielid tot huishoudelike werk;
- chroniese ontevredenheid van behoeftes;
- tekorte, gebreke van opvoeding, wanverhouding van die geesteswêreld.
Alle familie konflikte ontstaan ​​vir die volgende redes:
- ontevredenheid met die intieme behoefte van een van die gades;
- ontevredenheid met die behoefte aan betekenis en waarde van hul "ek" (skending van selfbeeld, ontslag, sowel as oneerbiedige houding, beledigings, wrok, onophoudelike kritiek);
- ontevredenheid met positiewe emosies (gebrek aan teerheid, liefde, sorg, begrip, aandag, sielkundige vervreemding van die gades);
- verslawing aan dobbel, geeste van een van die gades, asook stokperdjies wat tot onredelike kontantafval lei;
- finansiële verskille van gades (kwessies van onderhoud van die gesin, wedersydse begroting, die bydrae van elkeen tot die materiële ondersteuning);
- ontevredenheid met die behoefte aan wedersydse ondersteuning, wedersydse hulp, die behoefte aan samewerking en samewerking in verband met die verdeling van arbeid, huishouding, kinderopvang;
- Ontevredenheidsbehoeftes en belange in die verrigting van ontspanning en ontspanning.
Soos u kan sien, is daar baie redes vir konflik, en elke gesin kan sy eie pynpunte uit hierdie lys onderskei.
Sosiologiese studies het bevind dat mans aan die begin van die gesinslewe die meeste sensitief is vir huishoudelike probleme en aanpassingsprobleme. As die man manlike probleme het, dan is dit dikwels die hele