Local Dental Care - Veneers For Teeth 11214
implant direct in Brooklyn New York
dental works 92553
inplants Brooklyn New York
dental implant directory in 92675
broken teeth Atlanta 30331 20 Sep 2003 - 28 Apr 2019
Swede, amptelik die Koninkryk van Swede (Sweeds: Konungariket Sverige (hulp·inligting)), is met 'n oppervlakte van 449 964 vierkante kilometer en 'n bevolking van naastenby 9,7 miljoen die grootste van die Skandinawiese lande. Die hoofstad is Stockholm. Swede is 'n konstitusionele, erflike monargie met koning Carl XVI Gustaf as seremoniële staatshoof en 'n parlementêre demokratiese regeringstelsel met 'n eenkamerparlement, die Riksdag.
Terwyl die land gedurende die 17de eeu tot 'n Europese grootmoondheid ontwikkel het, was dit in die 19de eeu een van die armste lande in Europa en baie van sy inwoners was gedwing om 'n nuwe heenkome in Noord-Amerika en ander oorsese gebiede te vind. Eers in die 20ste eeu het Swede se uitgestrekte bosgebiede, sy ysterertsvoorrade en waterkrag die grondslag vir 'n vinnige ekonomiese ontwikkeling gelê. Binne enkele dekades het Swede een van die welvarendste en mees gevorderde lande ter wêreld geword.
3 Volkslied en nasionale simbole
4.2 Wiking-tydperk en kerstening
4.3 Stigting van die Koninkryk Swede
4.4 Die Hansetydperk
4.5 Die Kalmarunie
4.6 Die Wasa-tydperk
4.7 Swede as 'n Noord-Europese grootmoondheid
4.8 Die Groot Nordiese Oorlog (1700-1721)
4.9 Die Vryheidstydperk (1719–1772)
4.10 Die Gustaviaanse tydperk (1772–1809)
4.11 Die 19de eeu
4.12 Die vroeë 20ste eeu
4.13 Steun vir linkse regerings en organisasies
4.14 Die laat 20ste en vroeë 21ste eeu
5.1.2 Demografiese ontwikkeling in die 20ste eeu
5.1.3 Immigrasie en multikulturele samelewing
6.3 Ekonomiese ontwikkeling
6.4 Die Sweedse welvaartstaat
Volkslied en nasionale simbole[wysig | wysig bron]
Die teks van die Sweedse volkslied Du gamla, Du fria is deur die volkskunstenaar en balladeskrywer Richard Dybeck (1811-1877) geskryf, terwyl 'n volkwysie uit die provinsie Västmanland in die middel van die 19de eeu die melodie voorsien het. Teen die einde van daardie eeu was die lied uiters gewild sodat dit uiteindelik as die amptelike volkslied van Swede gekies is.
'n Sweedse helm uit die Vendeltydperk (550-800 n.C.)
Wiking-tydperk en kerstening[wysig | wysig bron]
Gerekonstrueerde Wiking-huise in Birka. Birka, wat in 790 op die eiland Björkö in die Mälarmeer gestig is, was die eerste stad in Swede. Die Frankiese monnik Ansgar het hier in 830 sy Christelike sendingwerk begin.
Met hul uitgebreide handelsnetwerk het die Wikings Joodse en Friese handelaars verdring wat nog in die 8de en 9de eeu die handel in die Mediterreense wêreld, die Oosterse gebiede en die weste en noorde van Europa oorheers het. Handelsgoedere is op see en binnelandse waterweë soos riviere vervoer. Danksy die oorheersing van die Russiese handelsroetes tussen die Dnjepr-rivier en die Bisantynse Ryk en tussen die Wolga en die Arabiese wêreld het Swede met nedersettings soos Birka tot 'n sentrum van die wêreldhandel ontwikkel wat eers omtrent 900 deur die seehawe Haithabu (tans Hedeby in die huidige Duitse deelstaat Sleeswyk-Holstein) vervang is.
Olof Skötkonung uit die Uppsala-dinastie (omtrent 995-1022) was die eerste Sweedse koning wat in 1008 die Christelike doop ontvang het. Ná die dood van sy seuns is die Uppsalas opgevolg deur die Stenkils. Hul regeringsperiode is oorskadu deur die voortdurende magstryd tussen die Christelike Gaute van Götaland en die heidense Svear van Uppland. Die stryd is in 1125 met die uitsterwing van die Stenkils-dinastie besleg.
Stigting van die Koninkryk Swede[wysig | wysig bron]
Met Sverker die Ouere (1130-1156) het 'n lid van die Sverker-dinastie Sweedse koning geword wat die kerstening van die land onder meer met behulp van die Sistersiënse-orde wou bevorder. Sy seun Sverker die Jongere is deur die Upsvear (die bewoners van Uppland en Västmanland) afgeset wat in 1250 Knut Knutsson tot koning uitgeroep het.
Die Statuut van Alsnö, wat in 1280 deur koning Magnus Ladulås (1275-1290) ingestel is, het alle militêre ruiters belastingvry gestel en sodoende die ontstaan van 'n wêreldlike adelsklas en die herstrukturering van die staat volgens feodale beginsels bevorder. Die koning het verteenwoordigers van adel en klerus, wat in 'n adviserende raad gedien het, by belangrike besluite betrokke. Tydens die heerskappy van koning Magnus Eriksson (1319-1364) is alle gewestelike wette in 1350 deur 'n nasionale wet vervang.
Die Hansetydperk[wysig | wysig bron]
Die Kalmarunie[wysig | wysig bron]
Die Wasa-tydperk[wysig | wysig bron]
Gustav Wasa. Skildery deur Jakob Binck (1542)
Die gebiedsuitbreiding van die Sweedse Ryk 1560-1660
Gustav Wasa het gedurende sy regeringstydperk (1523-1560) die grondslag vir die Sweedse nasionale staat gelê. Die kerk en sy besittings is genasionaliseer en die Protestantse reformasie geleidelik deurgevoer. Die administrasie is volgens die Duitse voorbeeld herorganiseer en die politieke mag in die hande van die koning gekonsentreer. Die keurmonargie, wat aan die Sweedse adel die reg op inspraak by die gekose troonopvolging gegee het, is in 1544 ten gunste van 'n geërfde troonopvolging afgeskaf.
Alhoewel die hoë adel onder die regerings van Erik XIV (1560-1568), Johan III (1568-1592) en Sigismund (1592-1599) verskeie pogings onderneem het om die gesag van die Ryksraad te herstel, het die kroon sy magsbasis steeds gehandhaaf en onder die heerskappy van Karl IX (1599-1611) en Gustav II Adolf (1611-1632) selfs nog uitgebrei.
Swede as 'n Noord-Europese grootmoondheid[wysig | wysig bron]
Die Sweedse ryksgebied het daarnaas ook Finland, verskeie provinsies in die Baltiese lande en gebiede in Noord-Duitsland ingesluit wat van die land ná die Vrede van Wesfale in 1648 en die vredesluiting met Denemarke in Roskilde in 1658 'n Noord-Europese grootmoondheid gemaak het. In die Duitse Ryk het Swede oor die besittings Voorpommere met Stettyn en Rügen, Wismar, die hertogdom Bremen en Verden beskik en sodoende die riviermondings van die Weser, Elbe en Oder oorheers asook 'n stem en setel in die Duitse Ryksdag gewen.
Swede het nogtans nie oor die nodige ekonomiese en finansiële middele beskik om sy status as 'n grootmoondheid te handhaaf nie. Veral die klein bevolking van slegs 1,1 miljoen mense (waarvan 800 000 in die Sweedse kerngebied) was 'n probleem - die land het gevolglik nie oor 'n voldoende demografiese basis vir sy belasting en sy leër beskik nie. Swede het dus geprobeer om met 'n merkantilistiese ekonomiese beleid (waaronder die bevordering van uitvoere soos smeeyster, kanonne, koper en houtprodukte, buitelandse beleggings uit Nederland en Duitsland en die immigrasie van opgeleide mannekrag) vir sy klein bevolkingsbasis te kompenseer.
Onder die heerskappy van die vierjarige Karl IX (1660-1697) was die land egter reeds afhanklik van Franse subsidies. Ná die mislukte inval in Brandenburg in 1675 het Swede 'n neerlaag naby Fehrbellin gelei en sy troepe is in 1678 na Oos-Pruise teruggetrek. Tegelykertyd is Swede deur Deense troepe aangeval en die Sweedse leër in 1678 in die Kjögebaai verslaan. Danksy die optrede van die Franse koning Lodewyk XIV is Swede in die vredesluitings van Lund en Saint-Germain nie gedwing om gebiede af te staan nie.
Die Groot Nordiese Oorlog (1700-1721)[wysig | wysig bron]
Danksy 'n persoonlike diplomatieke missie van die Britse veldheer John Churchill Hertog van Marlborough (1650-1722) het Karl XII sy planne om by die Spaanse Suksessieoorlog aan die kant van Frankryk betrokke te raak gestaak. Die Russiese tsaar het in die tussentyd Nöteborg (Schlüsselburg), Iwangorod en Narva (1704) verower en in 1703 Sint-Petersburg gestig.
Tsaar Pieter die Grote was die groot wenner by die Groot Nordiese Oorlog. Hy het na homself sedert 1721 as die "Tsaar van alle Russe" verwys, en Rusland het Swede as die grootmoondheid van die Oosseegebied vervang.
Die Vryheidstydperk (1719–1772)[wysig | wysig bron]
Die Gustaviaanse tydperk (1772–1809)[wysig | wysig bron]
Koning Gustav III (1771-1792), wat aanvanklik as 'n uitsluitlik representatiewe staatshoof gefungeer het, het die mag van die Ryksdag in 1772 deur middel van 'n onbloedige staatsgreep en 'n afgedwonge nuwe grondwet weer ingeperk en vanaf 1789 die land as alleenheerser geregeer.
As gevolg van Napoléon Bonaparte se Empire-stelsel, wat 'n Franse oorheersing van talle Europese lande beteken het, is die Franse maarskalk Jean Baptiste Bernadotte in 1810 as Karl XIV Johan tot Sweedse troonopvolger gekies. Hy het die land tussen 1818 en 1844 geregeer en in reaksie op sy oorwegend konserwatiewe beleid het gedurende sy heerskappy 'n sterk liberale opposisie begin ontwikkel. Die invoering van die algemene skoolplig en die volkskool was een van die beduidendste prestasies in hierdie periode. Sy seun en opvolger Oskar I het ondanks sy nou politieke bande met Engeland die Skandinawistiese beweging bevorder. Tydens die Duits-Deense konflik het Swede gevolglik 'n militêre konvensie met Denemarke onderteken. Die Sweedse grense is in 1855 deur Frankryk en Engeland gewaarborg. Sowel onder Oskar I asook sy seun Karl XV (1859-1872) het die liberalisme 'n sterk invloed op die regeringsbeleid uitgeoefen. Die afskaffing van die gildestelsel, die erkenning van die vryheid van beroep in 1846, die bevordering van die vryehandel sedert die 1850's en 1860's, die invoering van selfregerende plaaslike owerhede en 'n hervorming van die parlement in 1866, waardeur die ou statekamer deur 'n moderne tweekamerstelsel vervang is, was beduidende ekonomiese en politieke mylpale.
Koning Karl XV het tydens sy heerskappy die regeringsbeleid aan die eerste minister De Geer (1818-1896) oorgelaat wat in 1866 met sy Ryksdags-hervorming met die politieke voorregte van adel en klerus weggedoen het. Die nuwe Boereparty het ondanks sy meerderheid in die parlement nie daarin geslaag om 'n regering te vorm nie. Onder Oskar II (1872-1907) het Swede 'n beleid van neutraliteit gevolg, maar nogtans nou politieke, ekonomiese, kulturele, wetenskaplike en militêre bande met Duitsland gehandhaaf en sodoende wegbeweeg van sy tradisionele vriendskaplike betrekkinge met Frankryk. Die betrekkinge met Noorweë het as gevolg van die Noorse onafhanklikheidsstrewe eweneens steeds meer afgekoel en uiteindelik in die Noorse onafhanklikheidsverklaring van die jaar 1905 uitgemond.
Baie van die demokratiese hervormings van die 20ste eeu het meer of min uit die ervarings met die groot emigrasiegolf en die regeringsverslag oor die redes vir emigrasie, wat in 1908 vrygestel is, voortgespruit.
Frederika Bremer en Ellen Key was beduidende 19de eeuse skrywers. Terwyl Bremer met haar werke die stryd om gelyke regte vir vroue begin het, het Key met haar pleidooi vir groter ekonomiese onafhanklikheid van vroue en moeders 'n taboe oortree. Juis op die platteland, waar vroue ná die ontvangenis of geboorte van 'n kind dikwels moes trou, het hierdie nuwe siening baie aandag getrek.
Steun vir linkse regerings en organisasies[wysig | wysig bron]
Die laat 20ste en vroeë 21ste eeu[wysig | wysig bron]
Met die hervorming van die regeringstelsel in 1974 is die Sweedse volk as die soewerein van die land erken wat in 'n vrye en geheime verkiesing die parlementslede van die Ryksdag verkies. Die Ryksdag is as die uitsluitlike wetgewer (met die reg om belastings te hef) bepaal. Die koning se rol is tot representatiewe funksies beperk. Koning Gustav VI Adolf, wat tot 1973 geregeer het, is ná sy dood deur Carl XVI Gustaf opgevolg. Met 'n wysiging van die troonopvolgingswet in 1980 is 'n gelyke erfreg vir mans en vroue ingevoer sodat prinses Victoria in plaas van haar jonger broer Carl Philip troonopvolger geword het.
In die laat 1980's het Swede in Skandinawië nog 'n oorheersende rol op politieke en ekonomiese gebied gespeel. In die negentigerjare is die land egter in 'n ernstige resessie gedompel, terwyl sy westelike buurland Noorweë danksy sy olierykdom 'n ongekende ekonomiese opswaai beleef het. Die ekonomiese krisis het moeilike aanpassings en keuses vir die Sweedse model geverg. In 1995 het Swede by die Europese Unie aangesluit. In 'n referendum, wat in 2003 gehou is, het 'n meerderheid van die Sweedse bevolking hulle nogtans teen die invoering van die Europese geldeenheid Euro uitgespreek.
'n Klein straatjie in Gamla stan (Die ou dorp), die historiese stadskern van Stockholm.
Bevolkingsregister[wysig | wysig bron]
Demografiese ontwikkeling in die 20ste eeu[wysig | wysig bron]
Die werkloosheid tydens die Groot Depressie van die dertigerjare het met laer geboortesyfers gepaardgegaan en die jaarlikse bevolkingsgroei het afgeneem tot 0,3 persent. Die demografiese ontwikkeling het destyds die aanleiding gegee tot 'n nasionale gesinsbeleid wat daarop gemik was om die situasie van vroue te verbeter en beroeps- en gesinslewe met mekaar te versoen. Gunnar Myrdal se werk oor die Sweedse demografiese krisis, Kris i befolkningsfrågan, wat in 1935 verskyn het, het 'n belangrike rol by die formulering van die nuwe beleid gespeel.
Immigrasie en multikulturele samelewing[wysig | wysig bron]
In 2008 het sowel die aantal immigrante (101 071) asook die aantal emigrante (meer as 45 000) 'n nuwe rekordvlak bereik. Die grootste groepe immigrante was Sweedse burgers wat voorheen in die buiteland werksaam was, naas Irakis, burgers van Nordiese buurlande en Pole. Die emigrasiesyfers was in 2007 en 2008 die hoogstes sedert die groot emigrasiegolwe na Noord-Amerika in die vroeë 20ste eeu. 54 persent van alle emigrante in 2007 was buitelanders wat hulle vroeër in Swede gevestig het. Die ander 46 persent was merendeels Sweedse burgers wat hulle in die buurlande Noorweë, Denemarke en Finland gevestig het.
Gesinstruktuur[wysig | wysig bron]
As strukturele sterktes van die Sweedse ekonomie word veral die hoogs ontwikkelde infrastruktuur, aansienlike beleggings in menslike kapitaal, navorsing en ontwikkeling asook die relatief lae belasting op bedryfsinkomste uitgewys. Daarenteen word die uitgebreide werkloosheidskoers en hoë prysvlakke as gevolg van die markmag wat 'n relatief klein aantal groot ondernemings in bepaalde sektore soos die bou- en voedselbedryf en staatsmonopolies soos dié op drank.
Die huidige ekonomiese welvaart van Swede is 'n fenomeen wat eers ná die Tweede Wêreldoorlog ontwikkel het. In vergelyking met ander Europese gebiede was die land ten opsigte van sy topografie, geologie en klimaat eeue lank benadeel en het net danksy verbeterde verbouingsmetodes in die landbousektor, tegniese vooruitgang en die invoering van tegniese kommunikasie- en vervoermiddels sedert die middel van die 19de eeu 'n vinnige modernisering en industrialisering beleef.
Nogtans het die Sweedse ystererts- en kopervoorrade al in die Middeleeue 'n belangrike rol vir die inheemse en Europese ekonomie gespeel. Die kopermyn in Falun was vanaf die jaar 1280 die beduidendste in Europa wat van Swede 'n belangrike moondheid gemaak het. Die ysterertsontginning het in die 14de eeu in Sentraal-Swede begin; later is ystertertsmyne ook in die noorde van die land geopen. Omstreeks 1750 het Swede sowat 40 persent van die wêreldproduksie opgelewer. Hierdie aandeel het intussen tot sowat twee persent gedaal, tog bly Swede steeds een van die belangrikste uitvoerders van ystererts. Die land beskik oor 90 persent van alle Europese voorrade van ystererts van gehalte. Die baie hoë kwaliteit van die plaaslike ystererts het ook van Sweedse staal 'n gewilde uitvoerproduk gemaak.
Die grootskaalse uitvoer van ystererts, hout en pulp het 'n gesonde basis vir die verdere ekonomiese ontwikkeling van die land geskep. Swede het genoeg buitelandse valuta verdien om gevorderde tegnologieë en gesofistikeerde nywerheidsgoedere in te voer en geleidelik begin om ook self nuwe nywerheidsprodukte te ontwikkel. Die eerste tafeltelefoon is deur Lars-Magnus Ericsson gebou; Sven Wingquist het die ontwerp en gehalte van moderne koeëllaers verbeter; Alexander Lagerman het 'n nuwe masjien vir die massavervaardiging van vuurhoutjies ontwikkel; Alfred Nobel het 'n patent vir dinamiet ontvang; Baltzar von Platen het die eerste gasaangederwe koelmasjien gebou en Gustaf de Laval het bekendheid as die uitvinder van die moderne melkskeier verwerf.
Die industriële ontwikkeling het sy hoogtepunt teen die middel van die 1960's bereik, terwyl die aantal werknemers in die nywerheidsektor sedert die 1970's ten gunste van die dienssektor afgeneem het. In 2003 was 2,1 persent van die werknemers in die landbou werksaam, 22,6 persent in die nywerheid- en 75,1 persent in die dienssektor.
Die Sweedse welvaartstaat[wysig | wysig bron]
Die eerste fase, wat omstreeks 1870 begin en tot die 1960's geduur het, was gekenmerk deur 'n liberale ekonomiese beleid waarby die staat die vryemark net soos die gesondheids- en onderwysstelsel en die land se infrastruktuur met sy vooruitstrewende wetgewing ondersteun en ontwikkel het. Die totale staatsuitgawes - gemeet as aandeel aan die bruto binnelandse produk (BBP) - was in 1960 nog so hoog soos dié van die Verenigde State. Tydens hierdie fase het Swede, gemeet aan die bruto binnelandse produk per capita, van een van die armste lande in Wes-Europa tot die derde welvarendste ontwikkel.
'n Belangrike kenmerk van die Sweedse model was die noue samewerking tussen die regering, werkgewers en werknemers. Die Sosiaal-Demokratiese Party het hierdie samewerking as die enigste konstruktiewe manier beskou waarop die ontwikkeling tot 'n welvaartstaat moontlik sou wees. Die Sosiaal-Demokrate het hierby voordeel getrek uit die feit dat die land se nywerheidsektor deur 'n klein aantal welvarende gesinne oorheers is (waaronder die Wallenbergs wat nog steeds 'n leidende dinastie van nyweraars is) wat bereid was om Swede se ekonomiese en maatskaplike model saam met die regering te beplan. Daarnaas het die Sosiaal-Demokrate die land vanaf 1932 dekades lank geregeer - met die uitsondering van twee periodes tussen 1976 en 1982, en tussen 1991 en 1994 - en sodoende vir politieke stabiliteit gesorg.
Die tweede fase het van 1960 tot 1985 geduur. In hierdie periode het Swede steeds aan sy vryemarkbeleid vasgehou, die hoofimpuls van die destydse beleid was egter die bou van 'n omvattende welvaartstelsel. Die staatsuitgawes as aandeel van die BBP het gevolglik skerp gestyg van 30 persent in 1960 tot 'n rekordsyfer van byna 65 persent in die laat 1980's. In dieselfde tydperk is die maksimale persoonlike inkomstebelasting vir die meeste voltydse werknemers van 40 tot tussen 65 en 75 persent verhoog.
Swede se ekonomiese prestasie was in hierdie tydperk middelmatig - die BBP per capita was tussen 1970 en 1995 18 persent laer as dié van die welvarendste OESO-lidstate en Swede is net as die 17de rykste land in die OESO gelys.
Die Sweedse Minister vir Volhoubare Ontwikkeling, Mona Sahlin, het op 7 Februarie 2006 'n regeringsplan aan die publiek bekend gestel waarvolgens Swede teen 2020 die eerste "olievrye ekonomie ter wêreld" sal wees. Die toekomstige energiebeleid sal op die uitbou van hernubare energiebronne, veral die gebruik van bioenergie deur middel van houtverwerking, windkrag, golfkrag (branderkrag) en biogas, konsentreer. Die ontwikkeling van effisiënte tegnologieë ter vermindering van die energieverbruik is 'n tweede hoofdoelwit.
In 2008 het Swede nog sowat 'n derde van sy energie uit fossielbrandstowwe opgewek - veral die vervoersektor is sterk afhanklik van ru-olieinvoere. Kernkrag- en waterkragsentrales lewer respektiewelik die helfte van alle krag op wat in die land opgewek word. Die Sweedse energieverskaffer Vattenfall het in Mei 2006 aangekondig dat hy groot bedrae aan die uitbou van windkrag sal bestee. Die vermoë van sy windkragaanlegtes sal van 7 terawattuur in 2006 tot 17 terawattuur in 2016 uitgebou word.
↑ Polyglott APA Guide Schweden (2006), bl. 48
↑ Polyglott APA Guide Schweden (2006), bl. 66
↑ Lindbeck (2007)
↑ Der Fischer Weltalmanach 2007, bl. 417
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Swede&oldid=1360175"
Die bladsy is laas op 8 Junie 2015 om 17:33 bygewerk.