Die fauna van die Himalajas - diere Lees Meer
Hoof diere Die fauna van die Himalajas
Die fauna van die Himalajas
Aangepas by die vriespunt van die hoogtes, beskerm hierdie spesies hulself teen die koue met oorvloedige of dik pels
Geskryf deur Yamila, 11 Mei 2018
Laaste opdatering: 11 Mei 2018
Dit is die hoogste bergreeks ter wêreld, en alhoewel die klimaat so ongunstig is, het baie diersoorte aangepas om hier te woon. In hierdie artikel sal ons u vertel hoe die fauna van die Himalaja gevorm word. Glo dit of nie, hierdie gebied huisves bykans 400 wilde spesies!!
Hoe gaan dit met die fauna van die Himalajas??
Die meeste inwoners hier is voëls, alhoewel soogdiere die bekendste is. Die beste tyd om die fauna van die Himalaja lewendig en regstreeks te sien, is in die herfs, van September tot November, wanneer die diere na laer hoogtes migreer. Sommige van die mees kenmerkende is:
Hierdie bees kom in die hele bergketting van die Himalaja voor en die bevolking neem af weens jag. Dit woon in gebiede tot 4000 meter hoog en die mannetjies beslaan gemerkte gebiede van ongeveer 25 hektaar. Dit is baie rats, hardloop teen hoë spoed en voed op gras en blare.
Die goral -foto wat hierdie artikel oopmaak, is ongeveer 130 sentimeter groot en weeg ongeveer 40 kilo, het 'n grys of bruin pels, bruin bene en 'n donker streep op die ruggraat. Beide wyfies en mannetjies het agterwaarts geboë horings wat byna 8 sentimeter lank is.
Hierdie vleisetende soogdier woon in al die berge van Sentraal -Asië tot 6000 meter hoog en daar is nie veel daarvan bekend nie. Die belangrikste kenmerk daarvan is die grys jas met kolle, baie dik en dig; het 'n groot stert wat as 'n jas dien as u slaap.
Die sneeu luiperd jag bedags en het die krag om drie keer sy grootte te vang. Dit het 'n baie lang sprong en kan danksy sy opgestopte bene sonder probleme tussen die rotse of deur die sneeu loop. Dit is 'n eensame dier wat, anders as ander katte, nie brul nie.
Hierdie bovid is nog een van die tipiese verteenwoordigers van die Himalaja -fauna: dit woon op 'n wilde of mak manier die steppe en koue woestyne wat tussen 4000 en 6000 meter hoog is. Die woord 'yak ' in die Tibetaanse taal beteken 'mannetjie ', daarom staan ​​wyfies bekend as 'nak '.
Hulle is bekend vir hul lang pels, meestal op die buik (dit kan die grond bereik), swart of bruin van kleur. Dit het lang horings - een meter - soortgelyk aan dié van die bul. Manlike monsters kan ongeveer 1 000 kilo weeg en alleen bly. Wyfies met hul kleintjies vorm kuddes van tot 12 individue. Hulle het die vermoë om op die sneeuberg te klim en bad graag.
Die wetenskaplike naam daarvan is Ursus arctos isabellinus, ter ere van koningin Elizabeth, en dit bewoon beide die hange van die Himalaya en dié van die Karakorum. Aangesien dit baie moeilik is om hulle op te spoor, is dit nie bekend hoeveel eksemplare die streek bewoon nie.
Die bruin beer van die Himalaja toon groot seksuele dimorfisme, met mannetjies wat 220 sentimeter lank word en wyfies 180. Beide geslagte winterslaap van Oktober tot April in 'n hol of grot. Hulle voed plante, wortels, insekte en klein soogdiere, wat hulle na sononder jag.
Die fauna van die Himalaja bestaan ​​uit verskeie bokke, net soos die teer wat tussen Indië en Tibet gesien kan word. Dit kan ongeveer 170 sentimeter lank wees en ongeveer 180 kilogram weeg; Dit het kort horings agteroor gebuig, en die mannetjies het 'n soort maanhare wat hulle warm hou in die harde winter.
Een van die mees uitstaande kenmerke van teer is dit kan maklik sneeu klippe klim om kruie of bome te vind om op te voed. Mans leef alleen en wyfies met hul kleintjies. Hulle kom slegs bymekaar in die broeiseisoen en die dragtigheid - een enkele monster op 'n slag - duur sewe maande.