Die grootste Afrikaanse joernalisSo, wie is die grootste Afrikaanse joernalis wat ons nog opgelewer het? Ek hoor iemand vra: Waarom die vraag? Heel eenvoudig. Terwyl ek die afgelope tyd byna daagliks aan die webblad mediamense.co.za werk, kom ek noodwendig die groot name van die Afrikaanse joernalistiek gereeld teë. Daar spring ook ŉ paar ander name effe onverwags (vir my) na vore. Dit laat my besef hoe bevoorreg ons is. Die voor die hand liggende kandidate is: Phil Weber, Piet Cillié en Schalk Pienaar. Willem van Heerden. Willem de Klerk. Niel Hammann. Ton Vosloo. Dalk Eugene Marais. Frits Gaum? En wat van Tim du Plessis en Chris Louw? Of Max du Preez? Voordat ek hulle (en ŉ paar ander) wil opweeg, ŉ paar selfopgelegde spelreëls en voorbehoude. Om iemand se lewe en werk in enkele kriptiese sinne vas te vat en te beoordeel is onregverdig en selfs voorbarig. Vanselfsprekend sal ander waarnemers anders kan oordeel. In alle geval, vir my is die volgende van belang: hoeveel impak die redakteur ten goede gehad het; hoe sy/haar tydgenote oor hulle geoordeel het; hoe veelsydig hy/sy was; hoe groot sy/haar intellektuele wêreld was. Foto: mediamense.co.za Piet Cillié was ŉ groot redakteur, soos sy voorganger Phil Weber. Invloedryk, ŉ intellektueel van die hoogte kaliber. Kaapse adel. Na sy redakteurskap van Die Burger het Cillié professor in die joernalistiek op Stellenbosch en voorsitter van Naspers geword. Eerbewyse het hy gekry. Maar hy het, vir my gevoel, nie buite sy enger kring gebreek nie. Het hy dan nie voor dr. Verwoerd geswig nie? Enduit establishment-man. Sy vriend Schalk Pienaar was meer waagmoedig. As dit die groot kriterium was, klop hy Cillié loshande. Die Burger en Beeld was baanbrekers onder sy redakteurskap. Waar Weber en Cillié bestaande volgelinge op spoor gehou het, het Pienaar die (politieke) vyande kaalvuis getakel. Maar ook hy het veilig binne die kraal gebly. Sy invloed ook. Rykie van Reenen is vir sommige dalk die grootste, al was sy nooit redakteur nie. Wie kan haar invloed en vermoëns betwis? Ander vroue, soos Andriette Stofberg, Liza Albrecht en Esmaré Weideman, het die glasplafonne in die jongste jare uitgeskop. En Weideman het die eerste vrou geword om aan die hoof van Media24 te staan. Indrukwekkende joernaliste, maar (nog) nie in die Cillié-klas nie. Van die sterk noordelike redakteurs staan Willem (Wollie) van Heerden uit. Hy was redakteur van Die Vaderland, ŉ man met politieke visie. As eerste voorsitter van Rapport, het hy ŉ deurslaggewende rol gespeel om die byeenbring van twee maatskappye (Naspers en Perskor) onder die Rapport-vaandel te laat slaag. Volgens tydgenote was hy ŉ man van groot integriteit. Ton Vosloo Dirk Richard, redakteur van Landstem en later Vaderland, het Pienaar aangevat en goed genoeg gedoen om ŉ onbeslisde uitslag in die stryd tussen Dagbreek en Die Beeld af te dwing. Sy politiek en joernalistiek was, ironies genoeg, glad nie ver van Pienaar s’n nie. Ook moedswillig as dit moes. ŉ Belangrike redakteur, ja, maar die beste? Willem de Klerk was invloedryk en dalk ŉ belangrike rede waarom Beeld so lank geneem het om Die Transvaler onder te kry. Maar niemand beweer hy was ŉ groot joernalis nie. Politieke woordkunstenaar, ja. En hy het sy rug styf gemaak teen bepaalde politieke dwaashede. Dit het hom sy pos by Rapport gekos. Maar Ton Vosloo was sy meerdere as joernalis. Wat ons dan by hierdie reus bring. Redakteur van Beeld, besturende direkteur van Naspers, voorsitter van ŉ groeiende mediaryk. Die volledige joernalis en sakeman? Bes moontlik. Die enkele voorbehoud, fluister ŉ oud-Beeld-redaksielid in my oor, is sy weiering om voor die Waarheid-en-Versoeningskommissie te getuig. Of om in te stem dat van sy redaksielede dit wel doen. Daar het hy en Tim du Plessis gebots, maar na ŉ draai by The Citizen kom Du Plessis terug na sy heimat en word redakteur van Rapport en Beeld. Dit vertel terselfdertyd iets belangriks van Vosloo en Du Plessis. Dat Vosloo by die dood van Helen Suzman ŉ prominente huldeblyk in Beeld skryf, vertel vir my selfs meer van Vosloo. Van ŉ man wat sy eie foute kan insien. Want Vosloo was deel van die span politieke joernaliste wat haar vir so lank probeer vernietig het. Tim du Plessis Maar Du Plessis. Sy loopbaan is nog nie verby nie en hy kan nog veel meer bereik. Tog is hy reeds een van die beste wat ons ooit gehad het. Sy storie is vir my besonder interessant: van lofsanger van die nuwe bedeling tot een van die huidige regering se skerpste kritici. Sommige noem hom selfs regs, wat wel bog is, maar iets vertel van hoe kaalvuis hy skryf. In my boekie tel dit vir baie punte. Maar hy sal die eerste wees om te buig voor die onbetwisbare gewig van Vosloo se rekord. Is dit nodig om nog name te noem? Ek dink tog so. Niel Hammann, die man wat van ŉ sukkelende Huisgenoot ŉ skitterende sirkulasiesukses gemaak het, verdien om in enige geselskap as ŉ grote genoem te word. Al hou jy nie van wat hy met Huisgenoot aangevang het nie. En Max du Preez. Dryfkrag agter Vrye Weekblad. Rebel. Hardegat. Aanhouer. Hy was ŉ Beeld-verslaggewer, politieke korrespondent vir Business Day en toe redakteur van Vrye Weekblad. Gee die duiwel wat hom toekom: dit was ŉ stuk versetjoernalistiek soos min. Daarna volg ŉ tyd by die SAUK. Veelsydig is hy dus ook. As vryskutskrywer bly hy hoogs leesbaar, al maak hy jou (steeds) kwaad. En belangrik: hoeveel joernaliste het soveel persoonlik op die spel geplaas as Du Preez? Hy is ŉ vegter in Eugene Marais se tradisie. ŉ Voorloper soos Harald Pakendorf. Hardekwas soos Willem Wepener. En immer-skrywend soos Frits Gaum, Kerkbode se voormalige redakteur wat ŉ uitsonderlike bydrae tot kerklike joernalistiek gemaak het en ook onder die grotes genoem moet word. Maar Max is nie heeltemal Ton nie. En Ton is nie Max nie. Ook maar goed so. Daarom sal elkeen maar na gelang van persoonlike voorkeure moet kies. Of ander se name op die tafel plaas.