Duits-Japannese verdrag - Inligting
In November 1936 het Duitsland en Japan 'n Anti-Komintern-verdrag onderteken wat die vyandigheid van die twee lande teenoor die internasionale kommunisme verklaar het. In die geval van 'n onbevraagde aanval deur die Sowjetunie op Duitsland of Japan, het die twee nasies ooreengekom om te beraadslaag oor watter maatreëls hulle moet tref "om hul gemeenskaplike belange te beskerm". Dit het ook ooreengekom dat geen van die nasies politieke verdragte met die Sowjetunie sou sluit nie.
Adolf Hitler het die bepalings van die verdrag verbreek toe hy die Nazi-Sowjet-verdrag in Augustus 1939 onderteken het. Hy het dit gedoen omdat hy probeer het om 'n oorlog op twee fronte te vermy. Teen 1940 het Hitler weer begin oorweeg om die Sowjetunie binne te val en die Duitse minister van buitelandse sake, Joachim von Ribbentrop, is gestuur om 'n nuwe verdrag met Japan te beding.
Op 25 September 1940 stuur Ribbentrop 'n telegram aan Vyacheslav Molotov, die minister van buitelandse sake van die Sowjetunie, wat hom meedeel dat Duitsland, Italië en Japan op die punt staan ​​om 'n militêre alliansie te sluit. Ribbentrop het daarop gewys dat die alliansie gerig was op die Verenigde State en nie die Sowjetunie nie. "Die uitsluitlike doel daarvan is om die elemente wat dringend is vir Amerika se toetrede tot die oorlog tot hul reg te laat kom, deur hulle finaal te demonstreer dat as hulle die huidige stryd betree, hulle outomaties met die drie groot moondhede as teëstanders moet handel."
Molotov het reeds geweet van die voorgestelde Duits-Japannese verdrag. Richard Sorge, 'n Duitse joernalis wat in Tokio werk, was 'n Sowjet -spioen en het reeds aan Molotov gesê dat Adolf Hitler betrokke was by onderhandelinge met Japan. Volgens Sorge was die verdrag teen die Sowjetunie gerig, maar eers in Desember 1940 kon hy Molotov volledige besonderhede van Operasie Barbarossa stuur.
Hierdie alliansie is uitsluitlik gerig op Amerikaanse strydlustiges. Dit is, soos gewoonlik, nie uitdruklik in die verdrag vermeld nie, maar kan onmiskenbaar uit die bepalings daarvan afgelei word. Die uitsluitlike doel daarvan is om die elemente wat dringend is vir Amerika se toetrede tot die oorlog tot hul reg te laat kom deur definitief aan hulle te demonstreer dat as hulle die huidige stryd betree, hulle outomaties met die drie groot moondhede as teëstanders moet handel.
Die Anti-Komintern-verdrag is op 25 November 1936 deur Duitsland en Japan onderteken, en Italië het op 6 November 1937 by hom aangesluit. Vermom as 'n poging om die invloed van die Kommunistiese Internasionale (Komintern) te bekamp, ​​was die verdrag bedoel om te dien as 'n militêre alliansie gemik op die Sowjetunie. In werklikheid het die verdrag geen gekoördineerde Duits-Japanse militêre optrede tot gevolg gehad nie, maar het dit eerder die grondslag geword vir groeiende wantroue en verraad tussen die twee fascistiese bondgenote self.
Die teks van die verdrag was kort en saaklik. Dit het beweer dat die Kommunistiese Internasionaal 'n bedreiging vir wêreldvrede is en dat die ondertekenaars beplan het om 'mekaar op hoogte te hou van die aktiwiteite' van die Komintern en saam te werk in hul wedersydse verdediging, en ander lande genooi om by hul pogings aan te sluit. 'N Aanvullende protokol het Duitsland en Japan gemagtig om "streng maatreëls te tref teen diegene wat tuis of in die buiteland werk" vir die Komintern, wat onderdrukkende maatreëls teen lede van die Kommunistiese Party in Duitsland, Japan of lande onder hul invloed magtig. Uiteindelik het albei belowe om nie 'n aparte ooreenkoms met die Sowjetunie te teken sonder dat die ander een daarvan in kennis gestel is nie. Burggraaf Kintomo Mushakoji, die Japanse ambassadeur in Duitsland, en Joachim von Ribbentrop, Duitse ambassadeur in Londen, onderteken die verdrag. Dit het onmiddellik van krag geword en was vyf jaar geldig.
Die Anti-Komintern-verdrag het die USSR bedreig en was blykbaar nog 'n aspek van Duitsland se aggressiewe beleid. Tog het die Duitse en Japanse militêre personeel nie hul optrede gekoördineer nie, en elke land het sy eie belange nagestreef, ongeag die Anti-Komintern-verdrag.
In 1939, terwyl die Sowjet-leër die Japannese weermag in Mantsjoerije langs die Mongoolse grens verslaan het, het Ribbentrop na Moskou gereis en onderhandel oor die Nazi-Sowjet-nie-aggressie-verdrag, wat die Japannese uit hierdie beraadslaging gelaat het. Japan kon Hitler nie vertrou nie. In 1941, weer sonder kennisgewing, val Duitsland die USSR binne. Japan het besluit om sy bondgenoot nie by te staan ​​in die Anti-Komintern-verdrag nie en het uiteindelik die Verenigde State aangeval in plaas van die USSR.
Sien ook: Kommunistiese internasionale Duitsland, betrekkinge met die Nazi-Sowjet-ooreenkoms van die Tweede Wêreldoorlog van 1939
10 Hitler aangeval deur aanvalle deur Joachim von Ribbentrop?
Alhoewel daar geen vaste bewys van direkte aanmoediging is nie, word deur verskeie navorsers beweer dat Adolf Hitler die Japannese aangemoedig het om hul verwagte aanval op die Verenigde State deur sy minister van buitelandse sake, Joachim von Ribbentrop, te begin. Dit is so laat as die dag voor die aanval (6 Desember 1941) gedoen deur die indruk te wek dat die Duitse weermag Moskou sou inneem.
Daar was reeds 'n ondertekende Duits-Japannese verdrag wat die Japannese laat kyk het na Duitse belange, hoewel dit Japan nie in die oorlog gebring het nie.
In werklikheid, terwyl Duitse troepe vroeg in Desember 1941 diep in die Sowjetunie ingedruk het, was die Duitsers amper geslaan. Sommige eenhede het reeds uit eie beweging hul posisies laat vaar. Dit was die blatante tekens van naderende nederlaag in die hande van die Russe.
Die dag na Pearl Harbor was die Duitse troepe in volle toevlug. Of Hitler in die geheim bewus was van die aanvalle of bloot die geleentheid aangegryp het tot sy (waargenome) voordeel, kan bespreek word. 
Titel: "'n Geskenk aan Hitler Februarie 1942"
Titel: "Asplanne by Berchtesgaden 29 April 1942" Hitler en Mussolini vergader te Berchtesgaden (1942).
Titel: "Japannese duikboot verwelkom in die Duitse hawe 30 September 1942" 'n Japannese duikboot word verwelkom by 'n Duitse hawe.
Titel: "Ondertekening van die Duits-Japannese ekonomiese verdrag 20 Januarie 1943" Ribbentrop teken verdrag.
Titel: "Aankoms van Mussolini na sy" Bevryding "10 Oktober 1943" Mussolini besoek Duitsland na sy redding deur Amerikaanse gevangenes.
Oor hierdie film
Sleutelwoorde en onderwerpe
Let op: "Die Nazi -plan" is op 11 Desember 1945 as bewys by die International Military Tribunal (IMT) in Neurenberg getoon. Dit is saamgestel deur Budd Schulberg en ander militêre personeel, onder toesig van James Navy Donovan. Die samestellers het moeite gedoen om slegs Duitse bronmateriaal te gebruik, insluitend amptelike nuusprente en ander Duitse films (1919-45). Dit is saamgestel vir die Amerikaanse raad vir die vervolging van as -kriminaliteit en die Amerikaanse kantoor van die hoofraad vir oorlogsmisdade. Die film is as bewys ontvang as die IMT-uitstalling USA-167.
Opsomming van die NARA-verhaalkaart (argiefbronnommer 238.1): "Oor die aktiwiteite en beleid van die Nasionaal-Sosialistiese Party in Duitsland, 1921-1944, veral soos dit weerspieël word in die toesprake van Adolf Hitler. Toon baie van die bladsye wat met die toesprake verband hou. Bestaan ​​uit vier dele: Deel I: Die opkoms van die NSDAP, 1921-1933 (rolle 1-2) Deel II: Verkryging van totalitêre beheer van Duitsland, 1933-1935 (rol 3-8) Deel III: Voorbereiding vir aggressieoorloë, 1935-1939 (rolle 9-16) en deel IV: aggressieoorloë, 1939-1944 (rolle 17-22). "
Teks van die drieparty -verdrag van 1940
Die drieparty -verdrag tussen Japan, Duitsland en Italië, 1940
Die regerings van Japan, Duitsland en Italië beskou dit as die voorvereiste van 'n blywende vrede dat elke nasie in die wêreld die ruimte kry waarop dit geregtig is. Daarom het hulle besluit om by te staan ​​en saam te werk in hul pogings in die streke van onderskeidelik Europa en Groot -Oos -Asië. Hierdeur is dit hul hoofdoel om 'n nuwe orde van dinge tot stand te bring en te handhaaf, bereken om die wedersydse welvaart en welsyn van die betrokke mense te bevorder. Dit is verder die begeerte van die drie regerings om samewerking uit te brei na nasies op ander terreine van die wêreld wat geneig is om hul pogings op dieselfde manier as hul eie te rig met die doel om hul uiteindelike doel, wêreldvrede, te verwesenlik. Gevolglik het die regerings van Japan, Duitsland en Italië soos volg ooreengekom:
ARTIKEL 1. Japan erken en respekteer die leierskap van Duitsland en Italië in die totstandkoming van 'n nuwe orde in Europa.
ARTIKEL 2. Duitsland en Italië erken en respekteer die leierskap van Japan in die totstandkoming van 'n nuwe orde in Groter Oos -Asië.
ARTIKEL 3. Japan, Duitsland en Italië stem saam om saam te werk in hul pogings op voormelde lyne. Hulle onderneem verder om mekaar te help met alle politieke, ekonomiese en militêre middele as een van die Kontrakterende Magte aangeval word deur 'n Mag wat tans nie betrokke was by die Europese Oorlog of in die Japannese-Chinese konflik nie.
ARTIKEL 4. Ten einde die huidige verdrag te implementeer, kom gesamentlike tegniese kommissies, wat deur die onderskeie regerings van Japan, Duitsland en Italië aangestel word, onverwyld byeen.
ARTIKEL 5. Japan, Duitsland en Italië bevestig dat bogenoemde ooreenkoms geensins 'n invloed het op die politieke status wat tans bestaan ​​tussen elk van die drie Kontrakterende Magte en Sowjet -Rusland nie.
ARTIKEL 6. Die onderhawige verdrag is onmiddellik geldig by ondertekening en bly tien jaar van krag vanaf die datum waarop dit in werking tree. Op die tyd, voor die verstryking van genoemde termyn, sal die Hoë Kontrakterende Partye op versoek van een van hulle onderhandel oor die hernuwing daarvan.
Japan en Duitsland: saam in oorlog
Die veertigerjare is grootliks gedefinieer deur sy geweld: Nazi -Duitsland beleër 'n groot deel van Europa en die hoogtepunt van die Japanse imperialisme in 'n groot deel van Asië. Dit was hierdie vennootskap in globale ekspansionisme wat die ergste ter wêreld in die twintigste eeu gedefinieer het. Dit is op hierdie manier dat dit waardevol word om hul swak bondgenootskap beter te verstaan. Daarom sal hierdie artikel bespreek waarom Duitsland en Japan hulself tydens die Tweede Wêreldoorlog in lyn gebring het, en wat die pakt gedoen het en wat die pakt nie bereik het nie.
Op 27 September 1940 bevestig die Japannese minister van buitelandse sake, Yosuke Matsuoka, wat die Amerikaanse minister van buitelandse sake, Cordell Hull, in wantroue gekry het, die afkeer van Hull deur 'n ooreenkoms te organiseer wat Japan in ooreenstemming bring met die fascistiese state Duitsland en Italië: die beroemde Tripartite Pact. Alhoewel laat September 1940 ongetwyfeld belangrik was om hierdie state weer eens te verenig, is die grondslag vir die drieparty-ooreenkoms ongeveer vier jaar tevore besluit, met die ondertekening van die Anti-Komintern-verdrag.
Gevolglik sal ek in hierdie artikel eerstens verslag doen oor die motivering vir die alliansie, insluitend vorige Duitse/Japannese diplomasie, wat Matsuoka daartoe gelei het om tot die ooreenkoms toe te stem en wat die Duitsers beoog om te verkry. Tweedens sal ek die karige voordele en aansienlike koste bespreek wat die drieparty -verdrag sy twee primêre weldoeners, Japan en Duitsland, gebied het. Ten slotte sal ek ondersoek instel na wat die verdrag nie bereik het nie, aangesien die doeltreffendheid daarvan afneem.
In 1936 het die geografies uiteenlopende paar Japan en Duitsland 'n algemene afkeer van die Sowjetunie en die groeiende mag van sy wêreldwye kommunistiese gemeenskap. Om 'n blok kommunistiese opponerende state te vorm, het Nazi-Duitsland en Imperial Japan 'n alliansie aangegaan met die ondertekening van die Anti-Komintern-verdrag van 1936. Die pakt, wat Japan en Duitsland en Italië 'n jaar later verenig het in die stryd teen kommunisme, het bepaal dat as een party met die Sowjetunie oorlog voer, die ander neutraal sou bly (Gordon 207, 2002). Hierdie formasie was duidelik 'n beslissende stap in die rigting van die Japannese kant van die asmagte tydens die Tweede Wêreldoorlog (Hasegawa 13, 2005).
In 1938 begin die Verenigde State na ingryping in die tweede Sino-Japannese oorlog. Toe Hitler Duitsland se tradisionele steun aan China onttrek om die Japannese kwasi -kolonie in Mantsjoerije te herken, word die opposisie vir die komende oorlog al hoe duideliker (Hasegawa 13, 2005). Die Sowjette was egter die hoofrede in die skeiding tussen die asmagte.
Teen die einde van die dekade, met die moontlikheid dat 'n Duitse inval op dreef kom, het die Sowjet-generaalsekretaris Joseph Stalin Japanse neutraliteit nagestreef om 'n tweesydige oorlog te vermy. Ondanks Duitsland se verbreking van die Anti-Komintern-verdrag met die Nazi-Sowjet-nie-aggressieverdrag van 1938, huiwer die Japanners met die Sowjet-voorstel. Eerstens aanvaar Tokio die bepalings van die drieparty -verdrag met Duitsland en Italië. Japanse minister van buitelandse sake, Matsuoka, het dit as ''n militêre alliansie teen die Verenigde State' 'beskou en beskou dit as 'n manier om die Sowjets en sy nuwe drieparty -vennote te verenig in 'n gesamentlike en aansienlike opposisie teen die politieke oorheersing van Westerse demokrasieë (Hasegawa 13, 2005) .
Matsuoka het Amerikaanse rassisme as 'n jong immigrant aan die Amerikaanse Weskus beleef, en daarom het sy opsporing van vervaagende Sowjet -betekenis in die Westerse wêreld sy besluit gemotiveer om Stalin te oortuig om deel te neem aan die nederlaag van die Geallieerde moondhede. Voor die Duitse inval van die Sowjet -gebied in Junie 1941, omdat die Sowjets neutraliteitspakte met sowel die Duitsers as die Japannese gehad het, tesame met die Tripartite -verdrag, was daar 'n kort tydjie toe Matsuoka se droom van 'n Japannese, Duitse en Sowjet -blok verenig het teen die Weste was dit besig om vrugte te dra (Koshiro 422, 2004). Dit is op hierdie manier dat dit duidelik is dat die Sowjetunie, sonder om ooit by die alliansie aan te sluit, die belangrikste speler in die drieparty -verdrag geword het (Hasegawa 14, 2005).
Miskien moes Matsuoka geweet het dat 'n volgehoue ​​verhouding tussen die Duitsers, Sowjets en sy eie Japanners onwaarskynlik was, aangesien selfs die bilaterale verdrae wat die drie groepeer het, ten beste was. Die Sowjets was 'n teiken vir die Duitse militêre mag vir meer as net ideologie. Die Sowjetunie het eers na die capitulasie van die Duitser amptelik tot die oorlog toegetree, maar het deurgaans te kampe gehad met Duitse militêre optrede. Met die Franse oorgawe aan Duitsland in Junie 1940 het 'n skielike anneksasie van die Balkan deur die Sowjetunie gekom. Duitsland was elders te betrokke om onmiddellik in te tree op die Sowjet -beweging, maar die Balkan was 'n groot verskaffer van olie en graan aan die Duitse mag (Presseisen 1960). Vriendskap was onwaarskynlik.
Tog, in die eenvoudigste verduidelikings, was al hierdie koöperasies en alliansies 'n poging om die status van Wes -Europa en die Verenigde State te vergelyk. Met hul 'territoriale toegewings' in China was Duitsland en Italië 'n aktiewe deel van die imperialistiese Europa, waarna Japan homself gemodelleer het. Dit was deur hierdie imperialistiese houding dat Japannese leiers gehoop het om 'n nuwe plek in die wêreldgemeenskap te vind. Vir hul oorwinning in 1895 in die eerste Sino-Japannese oorlog, is Japan bekroon met die Liadong-skiereiland, die Pescadores en die Taiwan-eilande, soos verklaar deur die Verdrag van Shimonoseki. Hulle strewe na internasionale uitbreiding bloei nog steeds. Soos skrywer Jonathan Lewis geskryf het, 'Japan het laat gekom in die spel van ryke' en probeer om hul verlore tyd in te haal (Lewis 36, 2001).
Die oorwinning van Japan in die Russies-Japannese oorlog het die Japannese invloed in die noordoostelike provinsie Mantsjoerije van China versterk, en in 1910 het Japan Korea geannekseer. Terwyl die Westerse wêreld in die bloedvergieting van die Eerste Wêreldoorlog verteer is, het die Japanse regering aangedring op beheer oor China deur die later verswakte 21 eise in 1915 uit te reik. Slegs twee jaar later het Japannese troepe in Siberië vertoef nadat hulle Russiese magte pro-tsaristies gehelp het die bolsjewistiese rewolusie neergelê. Toe, in 1931, annekseer Japan Mantsjoerije amptelik en bereik dit nog 'n hoogtepunt in sy groei na 1942, die hoogtepunt van sy imperialisme (Gordon 120, 186, 2002).
Afhanklik van invoer en desperaat vir ekstra ruimte om 'n groeiende bevolking te akkommodeer, was die Japannese regering vinnig besig om uit te brei in 'n poging om 'n ekonomie te oorkom wat volgens historikus Andrew Gordon, nog voordat die wêreldwye depressie in 1929 begin het, 'ten goede gestruikel het' deel van 'n dekade "(Gordon 143, 2002). Dit is duidelik dat Japan wou uitbrei, en die soewereiniteit van ander state was nie 'n afskrikmiddel nie. Hierdie werklikheid word deur die Weste verstaan, alhoewel die gevestigde magte in die wêreld alles behalwe vertroos is deur die stygende Asiatiese mag. Die Weste het Japan se betroubaarheid bevraagteken. Soos Winston Churchill op 25 November 1941 aan sy oorlogskabinet gesê het, "is die Japannese berug dat hulle sonder waarskuwing 'n aanval doen" (Lewis 19, 2001). Hoe profeties was die woorde tog, al was dit net vir sy groot bondgenoot in die weste.
Die algemene afkeer teenoor Japan is moontlik nog begryplik, want daar is geen twyfel oor die land se vasberadenheid om uit te brei, met of sonder die ondersteuning van sy bure. Die doel van die drieparty -pakt kan inderdaad nie meer bondig weergegee word as 'n Japannese perspektief uit die veertigerjare nie. 'N Inligtingsessie wat voorberei is vir 'n keiserlike konferensie op 6 September 1941 het groot verwagtinge gehad. Dit het voorgestel dat "hoewel Amerika se totale nederlaag heeltemal onmoontlik beskou word", Japannese oorwinnings in Suidoos -Asië of 'n Duitse nederlaag van die Britte die oorlog tot 'n einde kan bring. Vir hierdie doel het die dokument voortgegaan, "deur saam te werk met Duitsland en Italië, sal ons die Anglo-Amerikaanse eenheid verbreek, Asië en Europa verbind", en dit het voortgegaan: "Skep 'n onoorwinlike militêre belyning" (Lewis 18, 2001)
Matsuoka, die Japanse minister van buitelandse sake, speel 'n belangrike rol in die verdrag. Van sy kant af was Matsuoka gretig om met die Duitsers saam te werk in 'n poging om nog 'n verleentheids konfrontasie met die Sowjets te vermy. Slegs 'n jaar voor die ondertekening van die drieparty-verdrag, was die Japannese te midde van 'n bloedige verlies vir Sowjet-magte tydens die Sowjet-Japannese grensoorlog van 1939. Terwyl die Duits-Sowjet-nie-aggressieverdrag van 1939 in direkte teenstryd was met die Anti-Komintern-verdrag van 1936, erken Matsuoka Hitler se voorneme om die Sowjets op 'n veilige afstand te hou voor 'n aanval (Moore 149, 1941). Net soos Hitler, het Matsuoka erken dat pakte polities, nie ideologies nie, gebaseer was. Ondanks die Duitse verlede dat hy sy bande met Japan gekruis het, het Matsuoka op hierdie manier gevoel dat die belyning met 'n ander anti-West-mag te belangrik was.
Nazi -Duitsland sou die Japannese help om wêreldwye oppergesag te bereik, deur, volgens die gedagte, die Sowjet -militêre mag teë te werk, 'n mag wat keer op keer in die komende jare sou terugkeer om Japannese en Duitse eenheid te onderbreek. Dit was Matsuoka, met sy ervaring in die Verenigde State, wat erken het dat Duitsland, die Sowjets en ander minder noemenswaardige lede van wat die as -magte sou wees, nie in die gevestigde Westerse wêreld aanvaar word nie. Matsuoka, vasbeslote dat die Weste ook nooit die plek van Japan as 'n groeiende mag sou aanvaar nie, het gehoop om te verenig in 'n omverwerping van wat hy as 'n Wes-georiënteerde wêreldwye hegemonie beskou het. Hy het lankal gehoop dat die Sowjette hom by sy inisiatief sou aansluit, en op dieselfde manier vurig die Duitsers aanvaar as 'n noodsaaklike komponent om daardie beweging te kan posvat en enigsins sukses te behaal (Koshiro 423, 2004).
Terwyl die Japannese in 1878 'n militêre personeelstelsel in Duitse styl aangeneem het, 'n waardering vir sy politieke pogings voortgesit het en 'n ywerige minister van buitelandse sake die pakt bepleit het, is die Duitse motivering om by die alliansie aan te gaan, miskien nie so maklik te onderskei nie (Boyd 1981).
Die Duitsers het die Japannese as 'n aantreklike afleiding van hul eie front beskou, aangesien selfs die sweempie van 'n bykomende bedreiging in die Stille Oseaan, byna 10 000 myl van Berlyn af, die druk op Nazi -beweging sou verlig. Terwyl die Japannese, soos in die gewone drieparty -verdrag, skaars inligting aan die Duitsers bekend gemaak het, was die Nazi's baie geïnteresseerd in die gesprekke in Washington, senuweeagtig dat die dialoog daartoe sou lei dat die Amerikaners veilig genoeg in die Stille Oseaan sou voel om hul aanvalle op die Duitsers te vestig. .
Adolf Hitler, kanselier van Nazi-Duitsland, was beslis ook nie geïnteresseerd in 'n ernstige agteruitgang van die Amerikaans-Japannese betrekkinge nie, wat waarskynlik van die Duitsers sou vereis om oorlog te voer teen Amerikaanse magte, benewens hul ander Europese verstrengelinge. Solank die Amerikaners egter deeglik bewus was van 'n Japannese bedreiging, was die Duitsers soveel sterker. Dit lyk inderdaad asof Hitler vasbeslote was om oorlog met die Amerikaners te vermy, terwyl hy ongewoon geduldig met die Verenigde State was. Tydens die Neurenberg -oorlogsverhore het die Nazi -minister, Joachim von Ribbentrop, gepraat van Hitler se "wens voor alles om oorlog met die VSA te vermy waarvoor daar absoluut geen noodsaaklikheid was nie" (Henderson 1993). Hitler het gevoel dat die Japannese nuttig sou wees in hierdie poging. Dit wil sê tot 8 Desember 1941.
Daar word beweer dat die Pearl Harbor -aanval wat Hitler in 'n ongewenste oorlog met die Amerikaners gedompel het, eintlik 'n seën vir sy alliansie met die Japannese was. Die skielike bombardement was inderdaad die soort verrassing wat Hitler self bewonder het, en, soos Hitler al aangeneem het dat die Amerikaners betyds die oorlog sou betree, was die ergste gevolg van die aanval nie onverwags nie (Shirer 896, 1990). Hitler het geweet Pearl Harbor was 'n beslissende oomblik in die oorlog, 'n seker keerpunt. Tydens die Neurenberg -verhore het Ribbentrop gesê dat Hitler verduidelik het dat as die Duitsers nie die oorlog teen die Verenigde State verklaar het nie en "aan die kant van Japan staan, die verdrag polities dood is" (Henderson 1993). As die geallieerde moondhede 'n wettige einde van die alliansie erken, sou die Duitse voordeel van die nodige aandag van die geallieerde in die Stille Oseaan verpletter word.
Die verdrag het die Duitsers nie eintlik nodig gehad om oorlog te verklaar nie, aangesien die Japannese, nie die Amerikaners nie, die konflik begin het, maar Hitler erken die Japannese as 'n belangrike deel van sy strategie, een wat hy nie in Desember al sou wou laat vaar nie 1941. Baie historici het gesê dat dit blyk dat Hitler werklik geglo het dat Duitsland en Italië in wese verplig was om die oorlog teen die Verenigde State te verklaar, hoewel dit tegnies nie deur die wet vereis is nie (Henderson 1993). Dit was selfs toe duidelik dat sy oorlogsverklaring teen die Amerikaanse magte, wat net drie dae na die bombardement van Pearl Harbor gekom het, 'n noodlottige dwaasheid vir Hitler se veldtog van ekspansionisme was.
Die Japannese het Pearl Harbor beslis as 'n goeie en selfversekerde begin beskou. Die Japannese premier, Tojo Hideki, het op 8 Desember 1941 'n kras toespraak aangebied oor die landwyd oor die hele land. 'n oortuiging in ons vermoë om enige vyand te verpletter, hoe sterk ook al " (WWII Museum).
Die trots van die Japannese premier op die Pearl Harbor -aanval wat sekerlik 'n Amerikaanse toetrede tot die oorlog sou veroorsaak, word teenoor intuïtief ook deur Hitler waardeer. Alhoewel 'n Amerikaanse toetrede tot die geveg wat vroeër nie op Hitler se wenslys was nie, was daar geen twyfel oor sy afkeer van die Verenigde State nie (Henderson 1993).
Hitler was seker dat die Amerikaners vasbeslote was om in elk geval oorlog teen Duitsland te verklaar, so om op sy eie voorwaardes oorlog te voer, sou die bykomende voordeel bied om sy alliansie met die Japannese te versterk, wat 'n belangrike afleiding vir die Amerikaners in die Stille Oseaan kon bied (Henderson 1993 ). Ondanks Hitler se rassistiese chauvinisme bewonder hy die militaristiese ywer en nasionalistiese trots van die Japannese. Hierdie bewondering het sy super-Ariese ideologie verhinder om sy betrekkinge met Japan te belemmer. Die Japannese ambassadeur in Berlyn vir 'n groot deel van die oorlog, Hiroshi Oshima, het ongeëwenaarde toegang tot Duitse oorlogsplanne gehad (Shirer 871, 1990). Hitler se vertroue van sy Japannese eweknieë was nie heeltemal onkant nie.
Oshima was byvoorbeeld bekend vir sy fanatisme en die gebruik van Nazi -retoriek. In sy beroemde en gevierde boek, The Rise and Fall of the Third Reich, beskryf joernalis William Shirer Oshima as "meer Nazi as die Nazi's" (Shirer 872, 1990). Dit was deur Oshima dat 'n groot deel van die Duits-Japannese kommunikasie wat gevoer is, gevloei het.
Net maande voor die bombardement op Pearl Harbor, het Ribbentrop aan Oshima gesê: 'As Japan in 'n oorlog teen die Verenigde State betrokke sou raak, sou Duitsland natuurlik onmiddellik by die oorlog aansluit. Daar is absoluut geen moontlikheid dat Duitsland onder sulke omstandighede 'n aparte vrede met die Verenigde State sal sluit nie. Die Fuhrer is bepaal op daardie punt (Henderson 1993). Daar bestaan ​​geen twyfel dat Oshima, soos alles wat hy van Duitse planne geleer het, hierdie boodskap aan Tokio gestuur het.
MEAGER VOORDELE EN GROOT KOSTE
Die Duitsers en die Japanners was duidelik vol vertroue, maar ongegrond sou vertroue binnekort lyk. Hoewel beperkte koördinasie duidelik was, was die werklike sukses van die drieledige verdrag die verdeling van die geallieerde aanval. Dit is op hierdie manier dat die diffuse samehorigheid van die Duitsers en die Japannese 'n aanwins geword het, al was dit net op 'n wanbetaling. Daar was immers twee groot fronte om te wen om die vloed van fascisme te oorkom.
Die akademikus Michael Wallace het in sy evaluerings van wêreldwye wapenwedlope gesê dat die Tweede Wêreldoorlog deur ten minste ses kleiner konflikte, wat almal die drieparty -magte betrek het, begin het (Diehl 1983). Dit is maklik om te verstaan ​​dat die verdeling van die geallieerde magte 'n natuurlike seën was vir die oorlogspoging van die as.
Tussen 1941 en 1945 het die Verenigde State meer as $ 32,5 miljard se militêre hulp aan sy bondgenote gestuur, waarvan byna $ 14 miljard na die Verenigde Koninkryk gegaan het en $ 9,5 miljard na die Sowjetunie gegaan (Milward 71, 1979). Die Amerikaanse militêre opbou in die oorlogsjare was verstommend. Vanaf 1940, toe verdedigingsbesteding minder as 2 persent van die Amerikaanse bruto binnelandse produk was, tot 1945, toe die totaal nader aan 40 persent was, het die Amerikaanse weermag sy begrotingsballon tot byna $ 65 miljard beloop (Williamson 2006).
Hierdie fondse moes noodgedwonge tussen Europa en die Stille Oseaan verdeel word. Daar is min twyfel dat dit die Axis -poging sal help, en daar moet nog minder twyfel bestaan ​​dat nie Duitsland of Japan ooit sou kon dink om sulke ekonomiese ongelykhede op hul eie te oorkom nie. Selfs as die resessiejaar van 1938 ter vergelyking gebruik is, was die Amerikaanse inkomste van $ 67,4 miljard steeds byna dubbel die van Duitsland, Italië en Japan saam (Zeiler 6, 2004). Om ten minste twee teenstanders op twee verskillende kontinente, duisende kilometers van mekaar af te hê, sou beslis die Amerikaanse effek op beide streke verminder, wat die doelwitte van beide Nazi -Duitsland en die keiserlike Japan sou help.
Behalwe die nominale geografiese skeidings, het die twee lande ook deelgeneem aan intelligensie. Op 18 Februarie 1942 het 'n Duitse vlootattaché aan Berlyn gerapporteer dat die Japannese weermag gepraat het van 'n gesamentlike Duits-Japannese stoot om Madagaskar te beveilig. Die volgende dag het die Duitsers die Japannese al hul intelligensie gegee op die landingsplekke van Ceylon, die eilandnasie wat nou Sri Lanka genoem word, wat strategies in die missie gebruik kan word (Willmott 11, 2002). Miskien 'n sukses, maar die minimale belangrikheid daarvan is veelseggend vir die begeerlike inligtingsversameling wat die swak pakt belemmer het.
Boonop het Oshima, die Japannese ambassadeur in Berlyn, byna elke stuk Duitse militêre strategie persoonlik met sy geboorteland Japan gedeel. Op 22 Junie 1941 ontvang Matsuoka 'n kabel uit Berlyn wat waarsku dat daar vyandighede tussen die Duitsers en die Sowjets begin het (McKechney 74, 1963). Vreemd genoeg is dit net die deel van intelligensie wat, hoewel dit verdubbel word as 'n geringe sukses van die pakt, die lang lys van mislukkings begin, aangesien 'n groot deel van die kommunikasie onderskep is en 'n groot bydrae gelewer het tot die verbetering van die Geallieerde oorlogspoging.
In 1940 breek die Amerikaners die PURPLE -kode wat Oshima gebruik het, wat gereeld belangrike Duitse oorlogsplanne na Tokio gestuur het (McKechney 87, 1963). Elke keer as daar intelligensie gedeel was tussen die Duitsers en die Japannese, was die potensiële voordeel vir die alliansie dus duidelik 'n mislukking.
Tog was die vlak van die kommunikasie soms soms skokkend. Terwyl die Amerikaners geluister het, blyk dit dat skaars inligtingsdeling 'n voordeel is, maar swak kommunikasie was 'n duidelike teken van 'n swak alliansie. Die Japannese minister van buitelandse sake was in Berlyn enkele weke voordat die Duitsers die eerste keer die Sowjets sou aanval, maar daar is nie 'n woord van die missie genoem nie. Die Japannese, wat miskien teruggekeer het, het die Duitsers nooit vertel van hul planne om Pearl Harbor te bombardeer nie. Hierdie onenigheid het natuurlik nie hul alliansie verbreek nie, dit het net misluk, of so lyk dit.
Die Nazi's het die Anti-Komintern-verdrag van 1936 verbreek met hul nie-aggressiewe ooreenkoms met Moskou, so wettige verraad was nie nuut in Duits/Japannese betrekkinge nie. Ribbentrop het later tydens die Neurenbergproewe gesê: 'My ervaring het my geleer dat die Japannese baie naby is. Ons het nooit presies geweet waar ons staan ​​nie, nooit. Hulle het nooit regtig gesê wat aangaan nie "(Henderson 1993). In die trant, in April 1941, wou Matsuoka, met die bedoeling om sy noordelike rug te beveilig terwyl Japan suidwaarts trek, 'n neutraliteitsverdrag met die Sowjets sluit, sonder vooraf kennisgewing aan die Duitsers (Henderson 1993). Hierdie jammerlike oortredings van die deel van intelligensie was maar net die begin van die mislukkings van die Tripartite -pakt.
Tog blyk dit dat al die mislukkings van die verdrag teruggevoer kan word na die Sowjetunie. Die Sowjette was sonder twyfel 'n rots waarop die Tripartite Alliance gebreek is. Soos ons weet, is Matsuoka se planne om die Sowjets by te voeg tot sy droom van Westerse wedywering op 22 Junie 1941, toe Nazi-Duitsland die Sowjetunie binnegeval het, in die wiele gery. Die Japannese regering was geskok, maar het oorweeg om noord te trek om die Sowjette te ondersteun om hul Duitse bondgenote te beveg, of eerder suidwaarts na Amerikaanse gebied te beweeg (Hasegawa 16, 2005).
Slegs twee maande nadat hy Japan tot 'n neutraliteitspakt met die Sowjetunie verbind het, het Matsuoka aanbeveel dat die Japannese onmiddellike inval in die Sovjet -Unie in Mantsjoerië die hoogte inskiet, byna verdubbel van 400,000 tot 700,000 in Julie 1941, en Matsuoka het in 'n punt gesê aan 'n Sowjet -ambassadeur dat Japan Die drieparty -verdrag het voorrang geniet bo sy neutraliteitspakt met die Sowjets. Hierdie erkenning was egter te sterk verwoord vir premier Fumimaro Konoe wat Matsuoka vinnig ontslaan het (Hasegawa 17, 2005).
Sy woorde het die twee state reeds onherstelbaar verdeel en 'n te veel vrede beskadig om te veel skade te berokken. Met Matsuoka en sy ondersteuning van die Duitse oorlogspoging, omdat hulle Sowjetgebied wou aanval, het Japanse troepe na Suidoos -Asië begin druk, met genoeg natuurlike hulpbronne, 'n gesonde energievoorsiening en 'n geallieerde geallieerde groep, versterk deur Amerikaanse magte. (Lewis 18, 2001). As Japan's provocation of the United States accelerated, making military engagement all but inevitable, and the Germans continued to press the western front of Soviet territory, the possibility of military action between the Japanese and the Soviets, each busy elsewhere, became increasingly more remote, creating a "strange neutrality" (Hasegawa 19, 2005).
Soviet-German agreement [ edit | wysig bron]
Bevolking 82,029,000 127,340,000
Gebied 357,021 km 2 (137,847 sq mi) 377,944 km 2 (145,925 sq mi )
Regering Federal parliamentary constitutional republic Unitary parliamentary constitutional monarchy
Ethnic groups 80.0% German, [ 3 ] [ 4 ] [ 5 ] [ 6 ] 5% Turkish, 15% other 98.5% Japanese, 0.5% Korean, 0.4% Chinese, 0.6% other