Rondloperhonde - Inligting - 2022
Gestreepte honde is lankal nie meer wesens wat vir hul lewens bewe nie, wat bly was oor die oorskiet wat weggekyk het van ewekansige verbygangers. Vandag het mongrels verdwyn uit enige vrees vir die mens, hulle het gelyke meesters van die stad geword, wat hul voorwaardes dikteer en hul grondgebied met tande en kloue verdedig.
Vandag word die probleem van verdwaalde diere hoofsaaklik tot die beskerming daarvan verminder, terwyl hondehanteerders dit baie wyer sien. Daar is sterk mites oor verdwaalde honde in die samelewing, wat ons sal probeer afskrik.
As daar met honde gespoeg word, kan hul getalle op hierdie manier gereguleer word. Aan die een kant het so 'n mite 'n gesonde korrel - 'n gesteriliseerde dier, of dit nou 'n kat, hond of hamster is, kan nie voortplant nie. Maar so 'n middel sal goed werk as die dier in 'n beperkte ruimte bly. In die geval van 'n metropool is die prentjie heeltemal anders. Die punt is dat 'n hond 'n pakdier is. 'N Groep honde kom vinnig bymekaar om die geskeurde teef. Daar word egter verwag dat die steriele dier na die operasie die persoon op elke moontlike manier sal vermy deur die hele kudde daarmee saam te neem. Dit is nie verbasend dat daar oor 'n jaar rondom 'n oënskynlik veilige dier verskillende tewe en 'n paar dosyn hondjies en selfs mans sal wees nie. Dus sal chirurgie geensins die probleem oplos nie.
Gesteriliseerde honde is nie skadelik vir mense nie. Laat ons eerstens uitvind wat sterilisasie self is - by vrouens tydens die operasie word die pype vasgemaak, en by mans word die testes gesny. Maar die kliere self, wat hormone produseer, bly, sodat die aggressiwiteit nêrens heen gaan nie. As alles wat moontlik is, uitgesny word van die dier, tesame met die kliere, dan is dit reeds kastrasie, na so 'n operasie sal die dier regtig 'n bang bontwees word. Maar soos in die vorige geval, sal die hond binnekort by die pak aansluit, en verkies hy 'n laer plek in 'n gemeenskap van soortgelyke mense as eensaamheid. Kastrasie sal die dier van instink nie bevry nie. Die operasie sal dus nie die hormone verminder nie, wat beteken dat die hond net so aggressief sal wees. As ons aanneem dat sterilisasie die dier regtig sal kalmeer, ten minste met vrees vir 'n persoon, is dit die moeite werd om te onthou dat in die geval van 'n massa-stryd, die hond die dominante mannetjie sal aanval en die persoon op gelyke voet met almal sal veg.
Streephonde vorm deel van die stad se ekosisteem. Hierdie stelling is eintlik net 'n stel woorde. Wat is 'n ekosisteem? Dit is 'n selfonderhoudende, geslote gemeenskap waarin die funksies van die organismes wat daarin woon duidelik versprei word. As u een van die skakels verwyder, kan die res nie bestaan ​​nie. Hulle is besig om sulke verbindings op skool te bou. Dit is wat op die aarde gebeur, een van die kettings word onderbreek weens klimaats-, sê, redes - 'n ander vorm. Aangesien 'n stad 'n ekologiese ketting kan wees, omdat dit in beginsel 'n anti-natuurlike vorming is, is dit onaanvaarbaar om dit, byvoorbeeld, met 'n miershoop te vergelyk. Die stad, wat menslike aktiwiteite veralgemeen, gee immers niks aan die natuur as skade nie. Alle lewende dinge wat rondom megacities bestaan, word geleidelik vernietig of uitsterf. Sal die dood van die stad of die verwerping van een van die uitvindings van die mensdom lei tot die onomkeerbare uitwissing van een of ander aard? Inteendeel, dit sal net die natuur bevoordeel. Daar is dus in beginsel geen ekosisteem in die stad nie. Sekere diersoorte probeer aanpas by die lewe in die beboude omgewing, veral voëls, maar dit is 'n uitsondering wat slegs die reël beklemtoon. Die lewe wys dat 'n volwaardige ekosisteem juis in verlate, verlate stede ontstaan. Stedelike ekologie verwys gewoonlik na rotte, katte, kraaie en verdwaalde honde. Teoretici van stedelike evolusie sien 'n meedoënlose stryd om bestaan. Dus is rotte die eienaars van vullishope; hulle word deur katte geëet, hulle word deur honde verslind. Of 'n ander duiwe word slagoffers van kraaie, katte en katte. Dit wil voorkom: neem die katte weg, sodat die rotte alles rondom sal vul, en die lug sal bedek wees met duiwe. In werklikheid is enige ekologiese ketting gebaseer op die ontwikkeling van die eenvoudige en talle tot die meer komplekse en skaars. As ons ons byvoorbeeld voorstel dat alle diere slegs op plankton vreet, blyk dit dat die swak spesies plek maak vir die sterkes. In die stad kom so 'n situasie voor - alle dierebevolkings word ten koste van mense gevoer, omdat hulle die grootste vullisverbruiker is, terwyl hulle daarin slaag om nie te kruis nie. Die belangrikste gereg in die dieet van katte, rotte en honde is dus nie hulself nie, maar menslike klad. Ja, daar word gejaag na mededingers, maar dit is nie die belangrikste kos van verdwaalde diere nie. Boonop is honde redelik lojaal teenoor rotte, so hulle is baie slim en klein, wat hulle in staat stel om kuddes naby kleinvee te eet.
Die mongrels ly. Hulle het menslike warmte en toegeneentheid nodig. In werklikheid, wie het ons die reg gegee om te beoordeel wat die beste vir die dier is? Wat kan ons die hond in ruil aanbied? Hoe is 'n menslike groet beter as die een wat tussen paklede uitgeruil word? Ons kan die hond aanbied om 'n paar uur per dag aan 'n leiband te loop in plaas van 'n vrye lewe. By ons eet honde dieselfde kos, terwyl vagabonds 'n uiteenlopende tafel het. Is dit beter dat 'n hond een keer per jaar op versoek van die eienaar gebeur as om vir die wyfie te veg as hy dit wil hê? En is dit nie beter om in 'n geveg vry te sterf as om stadig van kanker te verdwyn nie. Selfs na die dood beland 'n verdwaalde hond in die mae van sy maats, en nie in 'n heuwel met 'n lomp kruis nie. Niemand het 'n persoon die reg gegee om te besluit wat beter is vir 'n hond nie; des te meer hoef ons nie dieselfde hase, wolwe, robbe en ander verteenwoordigers van die fauna te bespaar nie? Paradoksaal gesproke, waar 'n persoon in die wilde wêreld ingryp, vind daar konflik plaas. In Amerikaanse nasionale parke word bere in vullishope gevoer, maar op dieselfde tyd val hulle toeriste aan, en honde val ook verbygangers aan. Dus leef honde, soos alle wilde diere, volgens hul eie wette, wat nie veel van die omgewing verander nie, en die persoon se aandag daarop sal nie van wese verander nie.
'N Hond sal nie net 'n persoon byt nie, of ook van 'n slegte lewe aanval. Ek onthou 'n rym van die kleuter: "'n Hond is 'n hap, net uit die lewe van 'n hond." Verbasend genoeg het baie mense dit aangeneem, aangesien dit die belangrikste motief vir die aggressiewe optrede van verdwaalde honde was. Miskien sal 'n hond wat goed gevoed is, niemand byt nie? Laat ons eerstens kyk na die soorte aggressie, wat veroorsaak dat honde byt? In die eerste plek is dit die moeite werd om voedselagressie te onthou, wat bestaan ​​in die feit dat die hond sy kos beskerm. Daar is seksuele aggressie wanneer wyfies teen vrouens veg, en mans - mans wat hul eie hiërargiese leer bou. Daar is interspesifieke aggressie wanneer 'n kudde enige dier sal aanval en homself beskerm teen die omringings van vreemdelinge, byvoorbeeld hondjies. Territoriale aggressie handel oor die verdediging van u grondgebied teen 'n ander pak. Die rede vir die aanval kan defensief wees - die hond beskerm sy lewe en besluit dat die afstand tussen u te naby is. In die loop van jagagressie agtervolg die hond die slagoffer natuurlik, terwyl daar in gedagte gehou moet word dat dit bloot 'n vlugtende of hulpelose voorwerp kan wees, wat die hond akkuraat bereken. Dit is net om te verstaan ​​watter soort aggressie die rede vir die aanval op 'n persoon was. Slegs nou het 'n persoon gewoonlik nie tyd om uit te vind nie. Miskien het hy die hondjies te vinnig genader, of miskien het hy die dominante mannetjie van die naburige kudde misgis? 'N Smaaklike reuk of onbestendige stap kan die oorsaak wees. Miskien is die alleenhond om sy eie redes aangeval, en die res van die pakkie het net belangstelling aangehou. Dit gebeur, terloops, gereeld. Goed gevoed hondjies baklei onder mekaar, en volwassenes is op soek na ander bronne om energie uit te gooi. Dit is belangrik dat 'n vol maag alle vorme van aggressie verhoog, behalwe vir voedsel. 'N Persoon verstaan ​​miskien nie die rede vir die aanval op hom nie, maar die pakkie is deeglik bewus daarvan. Die navorsers van die mongrels het dus reg as hulle sê dat hierdie honde sonder enige rede aanval.
Gestreepte honde op ons strate het eens 'n meester gehad. Eintlik is dit nie. Dit is nodig om te leer: wilde troppe wat op straat woon, het nog nooit 'n meester gehad nie en het glad nie menslike sorg nodig nie. Hulle wil stukkies hê, nie ons aandag nie. 'N Swaai stert is 'n teken van hoë professionaliteit om 'n doel te bereik. Daardie diere wat 'n persoon regtig nodig het, bereik gewoonlik vroeër of later hul doel. Om dit te kan doen, is dit genoeg om op te staan, in u oë te kyk en naby huise aan diens te wees. Hierdie diere het nie kuddes nodig nie, aangesien die swakkes daar doodgemaak word. Daar hoef nie oor rasegte honde gepraat te word nie, hulle leef gewoonlik nie lank in vryheid nie - hulle word óf deur 'n motor getref, óf hulle word 'n slagoffer van hul wilde broers, of hulle kry 'n nuwe eienaar. Wildehonde wat in gewelddadige pakke ronddwaal, is die resultaat van natuurlike seleksie en skep 'n nuwe spesie - die wilde stadshond.
Honde wat een keer deur mense vervolg is, rig hul genote om mense aan te val. Diegene wat hierdie mite versprei, weet niks van opleiding of die lewe van wildehonde nie. Eerstens weet honde nie hoe om 'n opdrag te gee nie, soos die menslike "gesig". Dus, selfs nadat hy 'n leier geword het, kan die hond nie aanvalle lei nie. Tweedens word daar tydens opleiding 'n sekere druk op die hond uitgeoefen, dus 'n aanval teen iemand sal 'n opstand teen 'n groter dominante wees. Daarom sal 'n hond wat normaalweg opgelei is, behoue ​​bly sonder om die aanval op die persoon te ondersteun.
Mongrels byt glad nie, net huishoudings wat een keer deur mense vervolg is, byt. Dit geld veral vir vegrasse. Hierdie mite is nou verwant aan die vorige. Daar was inderdaad 'n tyd dat die mongrels nie gebyt het nie, aangesien die vrees vir die mens in hul bloed was. En hierdie gevoel is ingestel deur die vangs van verdwaalde diere. Maar vandag het die situasie verander. Die beleid van die stadsowerhede is gewoonlik daarop gemik om die lewens van verdwaalde honde te verbeter, terwyl dit die vryheid van die meesterhonde beperk. Diegene wat bang was vir die mens, het dus uitgesterf. Suiwelhonde byt 'n persoon selde, dit is nie nodig nie, omdat hulle gereeld oefeninge ontvang om hul energie te realiseer. Maar vir die mongrels het ons 'n eindelose voedselbron geword, daarom is hulle gedrag daarop gemik om ons op ons verdienstelike plek in hul begrip te plaas. 'N Persoon moet kos gee en gestraf word vir die oortreding van hondewette. Ons humaniseer roofdiere, jammer hulle en voed hulle.
In die Weste word mongrels baie meer menslik behandel as ons s'n. In werklikheid moet die volledige afwesigheid van mongrels op straat ware humanisme word, om mense te red sodat hulle ophou om blikkies in hul sakke te dra en vreesagtig na die bosse kyk. Vir die honde van die eienaar moet die reg op 'n normale wandeling in die parke gegee word, mits dit nie die res belemmer nie, om die vereiste aantal hondegronde te bou. As ons van die Westerse praktyk praat, moet u dit in detail oorweeg. In die eerste plek is alle mongrels lank gelede gevang en word dit in spesiale ontvangers gehou. Hulle word daar behandel en hulle soek 'n eienaar. Diegene wat ongelukkig genoeg is om 'n nuwe toevlug te vind, mag blikkieskos en droë kos eet. Dit is die humanisme. Is ons gereed vir so 'n beskaafde houding teenoor mongrels, en aanbid alles wat westerlik is?
Gestreepte honde kan slegs vernietig word deur skiet of kastrasie. Hierdie opsies is die eenvoudigste, maar daar is nog 'n baie doeltreffender opsie. Elke distrik moet 'n voltydse hondehanteerder hê wat verantwoordelik is vir die pakke wat op sy grondgebied geleë is. Dit is hierdie spesialis wat besluit wie om te skiet (die aggressiefste) en wie om te steriliseer (die onskadelikste). Terselfdertyd is dit nodig om bekwaam te skiet, sodat dit nie voor kinders of deernisvolle burgers gebeur nie. So 'n honde-hanteerder sal raad kan gee aan almal wat besluit het om 'n hond te kry, opleiding te onderneem en honde beskermende vaardighede te bied. Wie kan die redes vir byt, gevegte en gehuil in die nag, indien nie 'n hondehanteerder nie, vind? Die volgende stap is om werfhonde met 'n kraag toe te rus en aan 'n spesifieke persoon te heg. As die hond naby die winkel woon, moet hulle toesig hou oor die bestuur van die punt, wat verantwoordelik is vir die byt van sy borge. Die afwesigheid van krae by honde sal die status daarvan dwaal, sulke diere moet van die straat verwyder word. Sulke maatreëls sal dit moontlik maak om die aantal wildehonde soms te verminder, maar niemand is haastig om sulke wette aan te neem nie - dit is immers so lekker om vriendelik te wees, hoewel dit ten koste van iemand anders is, sonder om verantwoordelik te wees vir die mongrels. Die oplossing vir hierdie ernstige probleem gaan in elk geval gepaard met probleme, maar in die voorgestelde weergawe sal die houding teenoor diere verstaanbaar en menslik wees. Ek wil graag hê dat die owerhede moet luister nie na deernisvolle oumas of omgewingsbewustes wat geen idee het presies wat hulle beskerm nie, maar na professionele persone wat regtig die probleem wil oplos.