Afrika se Suidpunt: twee dorpe en twee oseaneStruisbaai se hawe: geselligheid tussen mense wat visvang en kinders wat rondspeel. (Foto: Dalene de Vente) Laatmiddag stop ek en my Kia in Agulhas. Dis ysig koud. Donker wolke hang in die lug. ŉ Mens is nie noodwendig stomgeslaan deur die skoonheid nie, maar die atmosfeer… Daar is iets groter as jy. Op ŉ bewolkte dag is die atmosfeer in Agulhas amper iets magies. Daar is stories van skeepswrakke en ontdekkingsreisigers. Vir sommige was dit die plek van dood, vir ander ŉ plek van hoop. Vir eeue lank al is Agulhas ŉ plek waar mense vis vang. Op die oog af gebeur daar nie opwindende dinge hier nie, maar gaan stap jy rond, ontdek jy waarom mense hiernatoe kom. Ek het nooit besef Struisbaai en Agulhas is net so langs mekaar nie. By Agulhas ry jy terug verby Spookdraai en daar is Struisbaai. Agulhas is die plek waar die twee oseane mekaar ontmoet. Die onstuimigheid teen die rotse ken geen einde nie. Struisbaai het ŉ hawe. Daar vang kinders rustig vis en ry rond met hul fietse. ŉ Ottertjie baljaar in die waters. Daar is nie ŉ Royal Hotel in Struisbaai nie, maar daar is ŉ kroeg en daar sit die manne (en vroue). Almal is almal se pelle. Hulle kyk rugby, speel pool en drink ŉ biertjie. Ek daag saam met my nefie daar op en voel die skok van die mense. Wie is die nuwe meisie? Is hy dan nie die meisietjie wat by die restaurant werk se kêrel nie? Dinge raak eers rustig na ŉ halfuur, toe hulle hoor ek is net ŉ niggie. Ek kuier by Bianca. Sy werk by Gavin’s Trattoria in Agulhas, maar bly in ŉ tuinwoonstel in Struisbaai. Sy sluit nooit haar woonstel se deur nie. “Jy’s altyd welkom, trek net die deur oop.” Ek sou net een nag bly, maar ek besluit om nog ŉ nag te bly. Bianca neem my na die indrukwekkende geskenkwinkel in Agulhas: Potpourri. Daar eet jy ontbyt en spandeer die res van die dag om inkopies te doen – so voel dit. In die winkel is daar skilderye, dekor, koppies en allerhande kreatiewe dinge. Daarna gaan wys sy vir my Suiderstrand. Daar is nie ŉ winkel in Suiderstrand nie: net huise en die see. “Hier kom maak jy jou kop skoon,” sê Bianca. Die vuurtoring by Agulhas is gesluit vir opknappings. Ek gaan stap by Agulhas. Net ŉ bietjie verder in die park is daar ŉ strand met klippe. Ek sit die ure om en luister vir die pragtige geluid van die see wat teen die duisende klippies klots. Saans gaan lê ek, vrou alleen, op die strand en kyk vir die sterre. Net ek, my matras en komberse. Tussen seevoëls en sout lug. Soms ry daar ŉ kar verby. By die Potpourri-winkel kan jy gaan ontbyt eet. (Foto: Dalene de Vente) Hoe het die Portugese ontdekkers gevoel toe hulle hier aanland? Toe hulle vir die eerste keer hier aan wal stap? Het hulle geweet waarheen die vonds sou lei? Soos ek hier staan is ek oorweldig met dit wat Agulhas inhou. Nuwe hoop vir moeë reisigers. Nuwe drome. Die mees suidelike punt van Afrika was alles behalwe ŉ laagtepunt. Tussen die twee oseane is daar soveel plek om heen te gaan.