9 antwoorde op Sonderling
helize van vuuren het gesê op Julie 12, 2016
Oor “simfonie van sand” – vir die wat wonder, is die antwoord ‘n google soektog ver!
1. Kaalvoetsong – Laurika Rauch
Met woorde soos die sand. En kommas soos die klippies. Wat my kaalvoetsole brand. En ek sing vir jou ‘n klein refrein. Nie ‘n simfonie van klank nie.
2.Symphony of the sands | The National
The science of singing sand is so new that there is still controversy among physicists over what most accurately describes it.
En die resensie is geskryf vir Breytenbach-lesers, mense met “die bundel byderhand”…of binnekort, na aanskaf, “byderhand”. Wie anders sou in ieder geval belangstel? Daar is net om en by 42 lede van die Afrikaanse Letterkunde-vereniging oor, by laaste telling in 2010. Die res pak in vir Perth, of probeer kop bo water hou met die “nader runnikende apokalips”. Vir die oorsprong hiervan, sien Breytenbach se frase in DIE NA-DOOD:
“tussen die reëls van stasie
’n verbygaande trein ver klopperuk hoor apoklip”
—————BB, p.105 – “(die digter en die gedig)”
crito het gesê op Julie 12, 2016
Prof Van Vuuren, u resensie verskyn in ‘n dagblad. Mens kan nie sondermeer aanneem dat die lesers vinnig die verwysing kan google nie. Dit is die resensent se taak om sy siening duidelik te maak, nie ‘n verdere laag van verdoeseling by te voeg nie.
Crito, dink bietjie waarmee jy jou besig hou, die lengte-beperkinge van dagblad-resensies, en lees hier:
Prof. Van Vuuren, dis edele gedagtes. Tog kan u uself ook afvra of dit nie koerantresensente se taak is om nuwe lesers vir die digkuns te wen deur die bundels interessant en toeganklik vir daardie lesers te maak nie? Ook in dieselfde proses vir die koerant lesers te wen nie? Ek besef dat u ‘n hoogs eiesoortige skryfstyl het. Dit is te verwelkom. Onder gewone omstandighede is die lees van u resensies (in die laaste jare ‘n nie té gereelde verskynsel nie) vir my altyd ‘n aangename vooruitsig. Soos dit hierdie keer was totdat ek die pretensieuse eerste paragraaf probeer verstaan het.
Wat in die eerste paragraaf is “pretensieus”? Die noem van ‘n Celan-gedig?! Met ‘n naam wat beken “die berg van die dood”? darem laat in die dag as wêreldbekende digters nie in ‘n Afrikaanse resensie by vers en kapittel genoem mag word nie. En seg ook veel oor waar ons nou aangeland het. ‘n Literêre wêreldjie wat nou so ingeteel geraak het dat ons net na AMPIE of DIE MOERBEIBOS mag verwys, lyk my…
Jammer, my fout oor die “pretensie”. Ek sien u verwys na “nader rukkende apokalips”. Maar dis ‘n frase via Breytenbach (wat ek in my langer weergawe wel deeglik gemotiveer het, en gesny is weens ruimte-beperking v d boekeblad). Die digter het geskryf:’n “verbygaande trein ver KLOPPERUK hoor APOKLIP””
En gaan lees oor die apokalips maar “An outsider looks in”, ‘n lesing van Breyten Breytenbach gelewer in Berlyn op 3 Junie 2016, om die voedingsbodem van DIE NA-DOOD en ons aller bekommernis oor die stand van sake as ‘n apokalips miskien beter te kan begryp:
Dit eindig so:
Ek weet nie in watter ruimte u leef nie. Maar alles daarbuite is nie meer pais en vree nie.
crito het gesê op Julie 13, 2016
Baie dankie vir die toeligting. Imponerend en erudiet. Maar hoekom staan dit hier, en nie in u resensie nie?
helize van vuuren het gesê op Julie 13, 2016
Weens die lengtebeperking van die boekebladredakteur: ek had presies 878 woorde! moes alles terugsny tot op die been.
Na ‘n nag se slaap, besef ek dat u wel deeglik ‘n punt beet het – alles in my pigmee-resensie wat veels te kort, met geen motivering, of behoorlike aanhaling uit die bundel self nie.
Sela! so leert men iedere dag nog wat…