5 grootste foute in Bill O'Reilly se "Killing" -reeks
Die 5 grootste foute in Bill O'Reilly se "Killing" -reeks
Met byna 8 miljoen kopieë van sy Killing- reeks ( Killing Lincoln , Killing Jesus , Killing Kennedy , Killing Patton , Killing Reagan en Killing the Rising Sun ) verkoop, is daar geen ontkenning dat Bill O'Reilly 'n talent het om mense te lees oor vakke waaraan hulle waarskynlik in hoërskool geslaap het.
Ongelukkig het O'Reilly ook 'n reputasie gekry vir slordige skryfwerk en 'n gebrek aan feitekontrole in sy boek, saam met Martin Dugard. Terwyl die foute, wat wissel van die minderjarige (verwys na Ronald Reagan as "Ron Jr." of die gebruik van die woord "furls" toe hy "furrows" bedoel) tot die soort wat hieronder gelys is, nie sy boekverkope vertraag het nie, Hulle het sy nalatenskap as die denkende man se konserwatief benadeel. Wat erger is, is dat die meeste van hierdie foute maklik vermy kon word met net 'n bietjie meer due diligence. 'N Mens sou dink dat O'Reilly met sy verkope 'n paar ernstige geleerdes kon bekostig om sy werk te hersien, maar O'Reilly het in die loop van sy boeke 'n paar huilers aangebied - en dit is die vyf mees egregte.
O'Reilly is niks as dit nie onvoorspelbaar is nie. Hy verras nie net die kykers van sy vertoning met foute of selfs onverwags liberale sienings nie, maar het ook 'n duidelike talent getoon om die onverwagte keuses te vind. Sy boek Dood Jesus is 'n goeie voorbeeld: Niemand anders sou gedink het om Jesus se dood te ondersoek asof dit 'n episode van CSI: Bybelstudie was nie . Daar is soveel wat ons nie van Jesus en sy lewe weet nie, en dit maak dit 'n briljante keuse vir die onderwerp.
Die probleem is nie met die keuse van Jesus nie. Nie-Christene kan 'n figuur kry wat so 'n diepgaande impak op geskiedenis gehad het om interessant te lees. Dit is met O'Reilly se eenvoudige aanvaarding van Romeinse geskiedkundiges op hul woord. Enigeen met selfs die kortste blootstelling aan werklike historiese studie weet dat Romeinse geskiedskrywers gewoonlik meer soos skinderkolomiste was as geleerdes. Hulle het gereeld hul "geskiedenis" gemaak om dooie keisers te verhoed of te verhef, wraakveldtogte wat deur rykmense geborg is, te vervolg, of om Rome se grootheid te propageer. O'Reilly herhaal dikwels eenvoudig wat hierdie twyfelagtige bronne geskryf het, sonder enige aanduiding dat hy die kompleksiteite verstaan ​​wat betrokke is by die bevestiging van die inligting binne.
O'Reilly verkies ook dikwels sensasionele besonderhede as feit aan te meld sonder om te hard te kyk, soos die manier waarop jou dronk oom dinge wat hy op TV gehoor het, sal herhaal as 'n suiwer feit sonder om dit in te sien.
Die doodmaak van Lincoln lees soos 'n thriller, en O'Reilly kan regtig een van die bekendste misdade in die Amerikaanse geskiedenis maak, opwindend en interessant, maar dikwels ten koste van talle klein feite. Een mooi groot fout is egter in sy uitbeelding van Mary Surratt, 'n mede-sameswerer met John Wilkes Boothe in die sluipmoord, en bekend as die eerste vrou wat in die Verenigde State uitgevoer moet word. O'Reilly beweer in die boek dat Surratt afskuwelik behandel is, gedwing om 'n gevulde kappie te dra wat haar gesig gemerk het en haar krankzinnige van claustrophobia gedraai het en dat sy vasgekeer was in 'n sel aan boord van 'n skip, terwyl sy intimideer dat sy was vals beskuldig Hierdie wanvoorstelling van feite word gebruik om O'Reilly se vae insinuasies te ondersteun, dat Lincoln se sluipmoord gedeeltelik was, as dit nie deur magte binne sy eie regering beplan is nie. Nog iets wat nooit bewys is nie.
O'Reilly ondermyn ook sy hele argument dat hy 'n geleerde historikus is met een van die foute. Mense wat nie eintlik 'n oorspronklike bron gelees het nie, maak dikwels: Hy verwys herhaaldelik na Lincoln wat vergaderings in die Ovale Kantoor hou. Enigste probleem is dat die Ovale Kantoor nie bestaan ​​het voordat die Taft Administrasie dit in 1909 gebou het nie, amper vyftig jaar ná die dood van Lincoln.
O'Reilly reageer weer regoor die splinternuwe gebied met die doodmaak van Reagan , wat spekuleer - grootliks sonder getuienis - dat Ronald Reagan nooit regtig herstel het van sy nabootsing ná die poging tot moord in 1981 nie . O'Reilly bied talle anekdotiese bewyse dat Reagan se kapasiteit skerp gedaal het - en beweer redelik ontstellend dat baie in sy administrasie beoog het om die 25ste Wysiging te gebruik, wat voorsiening maak vir die verwydering van 'n president wat onbevoeg of swak geword het. Nie net is daar nul bewyse dit gebeur nie, baie lede van Reagan se binnekring en die White House personeel het gesê dit is eenvoudig nie waar nie.
Miskien is die vreemdste konspirasie-teorie wat O'Reilly verbygaan as 'n feit kom in die dood van Patton , waar O'Reilly 'n saak maak dat generaal Patton, wat algemeen beskou word as 'n militêre genie wat ten minste gedeeltelik verantwoordelik is vir die sukses van die inval van die Duits-besette Europa aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog , is vermoor.
O'Reilly se teorie is dat Patton - wat wou voortgaan om te veg nadat Duitsland oorgegee het omdat hy in die Sowjet-Unie 'n nog groter bedreiging gesien het - deur Joseph Stalin vermoor is. Volgens O'Reilly (en letterlik niemand anders nie), sou Patton president Truman en die Amerikaanse kongres oortuig om die gemoedsrus te verwerp wat uiteindelik die USSR toegelaat het om sy "Iron Curtain" van klientstate op te stel, en Stalin het hom vermoor om te keer dat dit gebeur.
Natuurlik was Patton in 'n motorwrak, was verlam, en nie een van sy dokters was verbaas toe hy 'n paar dae later in sy slaap oorlede was nie. Daar is absoluut geen rede om te dink hy is vermoor nie- of dat die Russe, selfs as hulle bekommerd was oor sy voorneme, die behoefte sou voel wanneer hy duidelik op die deur van die dood was.
Bill O'Reilly skryf opwindende, prettige boeke wat geskiedenis pret maak vir baie mense wat nie daardeur betower word nie. Maar jy moet altyd neem wat hy skryf met 'n soutkorrel - en doen jou eie navorsing.