Slag van Zorndorf, 25 Augustus 1758 (Pruise, nou Pole) - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die bloedigste slag van die Sewejarige Oorlog. 'N 40 000 sterk Russiese leër wat Kustrin (moderne Kostrzyn) beleër, is aangeval en verslaan deur 'n 25 000 sterk Pruise -leër onder leiding van Frederik die Grote, wat die Russe na 'n dag van hewige gevegte gedwing het om terug te trek. Beide kante het meer as 10 000 slagoffers gely.
Nadat Rusland Oos -Pruise in Januarie 1758 beset en geannekseer het, het die belangrikste Russiese leër in Junie met ongeveer 50 000 man via Posen na die onderste Warta opgeruk. Daarteenoor was die 22 000 man die Pruisiese korps Dohna, wat hom in Julie uit Wes-Pommeren onttrek het. Dit het wel daartoe gelei dat die Swede die optog binnegeval het, maar die veel gevaarliker opmars van die Russe gestop het. Na 'n mislukte staatsgreep om die Küstrin -vesting op 15 Augustus te verower, het Fermor daarop begin skiet en regs van die Oder gestop, terwyl Dohna die kruising by Frankfurt (Oder) aan die linkerkant van die rivier verseker het.
Na 'n onsuksesvolle veldtog in Bohemen, het Friedrich self begin Augustus met sy hoofleër van 50 000 man teruggetrek na Landeshut agter die Sileziese grens. Gegewe die algehele situasie, besluit hy om die Russe te verslaan voor 'n verenigde Oostenryk-Russiese stryd teen sy kernprovinsie.
Hy verlaat sy hoofleër onder grafgraaf Karl von Brandenburg-Schwedt om die keiserlike (Oostenrykse) hoofleër onder leiding van Leopold Joseph Daun, wat in die noorde van Bohemen was, waar te neem en lei 14.000 man in 'n twaalf dae lange 300 kilometer gedwonge opmars na Küstrin. Op 23 Augustus het Friedrich, nadat hy met Dohna herenig is, die Oder by Güstebiese oorgesteek en die Russe aangeval wat naby Zorndorf uit die noorde kamp opgeslaan het.
Alhoewel die Sewejarige Oorlog 'n wêreldwye konflik was, het dit 'n spesifieke intensiteit in die Europese teater gehad op grond van die onlangs afgehandelde Oorlog van die Oostenrykse opvolging (1740–1748). Die 1748-verdrag van Aix-la-Chapelle gee Frederik II van Pruise, bekend as Frederik die Grote, die welvarende provinsie Silezië. Keiserin Maria Theresa van Oostenryk het die verdrag onderteken om tyd te kry om haar militêre magte te herbou en nuwe alliansies aan te gaan, met wie sy van plan was om die opkoms in die Heilige Romeinse Ryk te herwin, asook om die Silesiese provinsie te herstel.  In 1754 bied die toenemende spanning tussen Brittanje en Frankryk in Noord -Amerika Frankryk die geleentheid om die Britse oorheersing van die Atlantiese handel te verbreek. Toe Oostenryk die geleentheid kry om haar verlore gebiede terug te kry en die groeiende mag van Pruise te beperk, het Oostenryk sy ou wedywering met Frankryk opsy gesit om 'n nuwe koalisie te vorm. Brittanje het haar aangesluit by die Koninkryk van Pruise.Die alliansie het nie net die Europese koninkryke van die Britse koning in persoonlike unie ingesluit nie, waaronder Hanover, maar ook dié van sy familielede in die kiesers van Brunswick-Lüneburg en die landgraaf van Hesse-Kassel. Hierdie reeks politieke maneuvers het bekend gestaan ​​as die Diplomatieke Revolusie.   
Aan die begin van die oorlog het Frederick een van die beste leërs in Europa gehad: sy troepe kon ten minste vier sarsies per minuut skiet, en sommige van hulle kon vyf afvuur.  Teen die einde van 1757 het die verloop van die oorlog goed gegaan vir Pruise en swak vir Oostenryk. Pruise behaal skouspelagtige oorwinnings in Rossbach en Leuthen, en herower dele van Silezië wat in Oostenryk geval het.  Die Pruise druk toe suidwaarts in Oostenrykse Morawië. In April 1758 het Pruise en Brittanje die Anglo-Pruisiese Konvensie gesluit waarin die Britte daartoe verbind het om Frederick 'n jaarlikse subsidie ​​van £ 670,000 te betaal. Brittanje het ook 7 000–9 000 troepe gestuur [Nota 1] om die leër van Frederick se swaer, die hertog Ferdinand van Brunswick-Wolfenbüttel, te versterk. Ferdinand het die Franse uit Hanover en Westfalen uitgesit en die hawe van Emden weer in Maart 1758 verower, waarna hy die Ryn oorgesteek het, wat algemene alarm in Frankryk veroorsaak het. Ten spyte van Ferdinand se oorwinning oor die Franse in die Slag van Krefeld en die kort besetting van Düsseldorf, moes suksesvolle maneuver van groter Franse magte hom oor die Ryn onttrek.  
Terwyl Ferdinand die Franse besig gehou het, moes Pruise met Swede, Rusland en Oostenryk worstel. Daar was 'n moontlikheid dat Pruise Silesië kon verloor aan Oostenryk, Pommeren aan Swede, Magdeburg na Sakse en Oos -Pruise aan Pole of Rusland: vir Pruise was dit 'n heeltemal nagmerrie scenario.  Teen 1758 was Frederick bekommerd oor die Russiese opmars uit die ooste en marsjeer om dit teë te werk. Oos van die Oder-rivier in Brandenburg-Neumark, het 'n Pruisiese leër van 35 000 man 'n Russiese leër van 43,000 geveg tydens die Slag van Zorndorf op 25 Augustus 1758.  Beide kante het swaar ongevalle gely, maar die Russe het onttrek en Frederick het die oorwinning behaal.  By die Slag van Tornow 'n maand later het 'n Sweedse leër die Pruisiese weermag afgeweer, maar het nie na Berlyn getrek nie.  Teen die laat somer was gevegte gelykop. Nie een van Pruise se vyande was skynbaar bereid om die beslissende stappe te neem om Frederick in die hart van Pruise na te jaag nie. 
In September en begin Oktober 1758 het luitenant-veldmaarskalk graaf Leopold Joseph von Daun en sy leër van 80 000 man naby die stad Stolpen kamp opgeslaan. Hulle het die 120 km van Görlitz in 10 dae afgelê. Frederick het die helfte van sy leër in Pommeren naby Zorndorf verlaat om seker te maak dat die Russe in die verdediging bly, en in sewe dae 180 km (112 myl) na die suide gejaag - met die res van sy leër om Daun in Sakse te konfronteer.  By aankoms kondig Frederick aan dat hy en sy leër, wat nou altesaam 45 000 was, gereed was om Daun se kop af te slaan. Hy het na Daun verwys as die dicke Exzellenz (die vet Eksellensie). 
Daar, tussen Bautzen en Löbau, speel Frederick en Daun hul kat en muis spel. Frederick het al verskeie kere probeer om die Oostenrykers uit Stolpen te lok in 'n geveg: Daun, wat selde aangeval het, tensy hy 'n perfekte posisie gehad het, het die aas geweier. Frederick en sy leër het binne 8 km (5 myl) van die Oostenrykers opgeruk, maar Daun het sy leër weer weggetrek en geweier om in die geveg getrek te word. By die onttrekking van die Oostenryk stuur Frederick troepe wat agtervolg is, wat deur die agterhoede van Daun verdryf is. In frustrasie het Frederick Daun in die skadu gestel deur sy leër na Bautzen te beweeg terwyl Frederick daar verneem het dat Daun 'n kamp ongeveer 5 km (3 myl) oos van hom in die heuwels direk oos van Hochkirch opgerig het. Hy het begin September 'n hele Pruisiese korps onder bevel van generaal Wolf Frederick von Retzow na die heuwels gestuur, en die korps van Retzow was binne 2 km (1 myl) van die Oostenrykers. Frederick het Retzow beveel om die heuwel te neem wat die gebied beveel het, Strohmberg genoem. Toe Retzow daar aankom, ontdek hy dat die Oostenrykers reeds met 'n sterk mag besit geneem het. Retzow het gekies om Frederick nie aan te val nie, maar laat hom uit sy bevel verwyder en in hegtenis neem. 
Hochkirch staan ​​op 'n effense styging in die terrein, omring deur effens golwende vlaktes, die dorp kan van ver af gesien word, behalwe uit die suide, waar verskeie hoogtes die dorp aansluit en die sigbaarheid belemmer. Die kerk staan ​​naby die hoogste punt en bied sigbaarheid oos, wes en noord. 
Op 10 Oktober het Frederick op Hochkirch opgeruk en sy eie kamp gevestig, wat strek van die stad noord, 5 km (3 myl) tot by die rand van die woud aan die voet van die Kuppritzerberg.  Frederick was nie van plan om vir 'n lang tydperk in die klein dorpie te bly nie, totdat voedsel uit Bautzen aangekom het, meestal brood, en dan sou hulle ooswaarts beweeg. Ten ooste van die dorp, minder as 2 km ver, het die teenwoordigheid van die Oostenrykers op die heuwel al hoe meer die Pruise - behalwe Frederick - angstig gemaak oor 'n aanval. Frederick het die waarskuwings van sy offisiere geïgnoreer, veral sy vertroude veldmaarskalk James Keith, wat gedink het dat selfdood in die dorp bly. "As die Oostenrykers ons ongemaklik in hierdie kamp verlaat," het Keith aan die koning gesê, "verdien hulle om opgehang te word." Na bewering het Frederick geantwoord: "Dit is te hoop dat hulle meer bang is vir ons as vir die galg." 
In plaas daarvan om hom te bekommer oor 'n moontlike Oostenrykse bedreiging, versprei Frederick sy manne na die ooste, die laaste bekende plek van Daun se leër. Die troepe het 'n S-vormige lyn, noord na suid, langs Hochkirch geskep. Die swak (westelike) kant is bewaak deur 'n buitepos van nege bataljons met artillerieondersteuning. Die hoofdoel van die infanterie was om kontak te hou met 'n ontplooide verkenningseenheid. Elf bataljons en 28 eskaders het die oostekant bewaak. Frederick het sy beste soldate in die dorp Hochkirch laat waghou. Hy het nie geglo dat 'n aanval sou plaasvind nie Daun se leër was die afgelope maande in die slaap en het geweier om in gevegte getrek te word.  
Die keiserlike hof in Wene het Daun gekritiseer oor sy versuim om die keiserin op te tree en haar ministers was bekommerd dat die Russe en die Franse die koalisie sou verlaat as daar geen optrede was nie. Daun, 'n versigtige en ywerige bevelvoerder, het sy tyd geneem om sy planne te maak.  Die Strohmberg, een van die hoogtes wat aan Hochkirch grens, het Daun se linkerflank geanker, en hy het die res van sy krag suidwaarts oor die pad tussen Bautzen en Loebau ontplooi. Dit het hom ook beheer gegee oor 'n belangrike aansluiting tussen Görlitz in die ooste en Zittau in die suide. Hy veranker die heel regterkant van sy lyn in 'n ander beboste heuwel suid van die pad, die Kuppritzerberg, aan die teenoorgestelde kant van die heuwel van die Pruise.  Ten spyte van die nabyheid, het die Pruise nie hul veiligheid verhoog nie en ook nie hul troepe ontplooi in reaksie op die Oostenrykse teenwoordigheid nie. Die versigtige Daun het ook in ag geneem dat sy manne gretig was om 'n geveg te voer en dat hulle die Pruise meer as twee-tot-een was. Sy manne het 'n groot produksie gemaak van die afkap van die bome in 'n nabygeleë bos, 'n aksie wat Frederick geïnterpreteer het as pogings om veldwerke te skep, nie soos dit eintlik bedoel was om 'n pad deur die dik hout te bou nie. Daun het ook 'n geheime swakheid van Frederick ontdek. Sy eie persoonlike sekretaris het Frederick inligting gestuur oor Daun se planne, wat tydens die ontdekking van hierdie eiers afgeskei is, en Daun het die man sy lewe belowe in ruil vir sy samewerking om aan Frederick verkeerde inligting te stuur.  Daun se plan, wat hy geheim gehou het, was 'n vroeë oggend -sweep deur die bos met 30 000 spesiaal uitgesoekte troepe, om Frederick se flank, om hom te sluit. Die Pruisiese leër sou slaap, letterlik en figuurlik, toe die Oostenrykse leër toeslaan. 
Daun se strydplan het die Pruise heeltemal verras. Die oostekant van Frederick se lyn was die eerste wat aangeval is. Die Oostenrykers het die sterlose nag en mis as bedekking gebruik en in klein skokeenhede gegroepeer vir makliker beheer en sluipery, op die Pruisiese battery geval toe die kerkklok 5:00 beduie en die Pruise heeltemal onkant betrap het. Baie mans het nog geslaap, of het net wakker geword toe die aanval begin het. Nadat hulle die dorp aan die brand gesteek het, het die Kroate [Nota 2] tenttoue afgesny, wat veroorsaak dat die doek op slapende soldate val, en daarna die mans in bajonet geslaan terwyl hulle sukkel om hulself van doek en toue te bevry.   Mans wat in die tente verstrengel was, het doodgebloei in wat vandag nog genoem word Blutgasse, of Blood Alley. 
Aanvanklik het Frederick gedink dat die geluide van die geveg óf 'n skermutseling in die voorpos was , óf die Kroate, wat hul dae skynbaar met gereelde afvuur van hul wapens begin het.  Sy personeel het gesukkel om hom uit die bed te wek, maar hy is gou in kennis gestel toe Pruisiese kanonne, wat deur die Oostenrykers gevang is, op sy eie kamp begin skiet het.  
Terwyl die adjudante van Frederick hom probeer wakker maak, organiseer sy generaals, waarvan die meeste nie geslaap het nie en hul perde opgesaal en wapens gereed gehou het, die Pruisiese verset.  Keith het 'n Oostenrykse aanval verwag en 'n skerp teenaanval op die Oostenrykers gehou wat die Pruisiese battery gehou het. Maurice von Anhalt-Dessau, nog een van Frederick se bekwame generaals, het die ontwakende troepe na Keith gestuur. Gesamentlik het hierdie aksie die Pruisiese battery suid van Hochkirch kortliks herower, maar hulle kon dit nie in die gesig staar van Oostenrykse muskiete nie. Om 6:00 jaag nog drie Pruisiese regimente self na Hochkirch, terwyl prins Maurice voortgaan om agterstanders en versterkings in die teenaanval te stuur.  Die Pruise swiep deur die dorp, anderkant, en val op die battery by bajonetpunt. Teen daardie tyd was die meeste Pruisiese orde en samehorigheid egter verlore. Die Oostenrykers, ondersteun deur hul toegepaste Pruisiese gewere, wat nie gespits is nie, het die aanvallers verwoes. Keith is in die liggaam getref en uit sy saal geslaan, dood toe hy val. 
Toe die mis vroegoggend lig, kon die soldate vriend en vyand onderskei. Pruisiese kavallerie, wat die hele nag opgesaal en gereed gebly het, het 'n reeks regimentele teenaanvalle geloods. 'N Bataljon van die 23ste Infanterie het aangekla, maar het hom teruggetrek terwyl dit omring is met flank en agterkant. Die kerkwerf, 'n ommuurde vesting, het die Oostenrykse majoor Siegmund Moritz William von Langen se muskiete van die 19de regiment afgetrek en vasbeslote gehou en veiligheid gebied vir terugtrekkende Pruise. Die belangrikste is dat Langen tyd gekoop het. 
Teen hierdie tyd dat hy heeltemal wakker was, het Frederick gehoop dat die geveg herwin kon word en teruggekeer het na die dorp om bevel te neem. Om 7:00, toe hy sy infanterie in die dorp vind, beveel Frederick hulle om op te gaan en versterkings onder bevel van prins Francis van Brunswick-Wolfenbüttel, sy swaer, saam met hulle te stuur.  Toe Francis die dorp nader, skeer die Oostenrykse kanonvuur sy kop van sy skouers af, sy troepe wankel, demoraliseer deur die aanskouing van die prins se koplose liggaam bo-op sy spookagtige perd.  Frederick self het gehelp om Francis se geskud troepe byeen te bring. 
Teen 7:30 het die Oostenrykers die brandende dorpie teruggeneem, maar hul houvas daarop was gering. Keith en prins Francis was dood. Generaal Karl von Geist lê onder die beseerdes.  Maurice von Anhalt-Dessau is beseer en gevange geneem. Teen 9:00 het die Pruisiese linkervleuel begin ineenstort onder die gewig van die Oostenrykse aanval, die laaste Pruisiese battery is oorval en teen hulle gedraai.  Onder leiding van die koning vorder hulle teen vyf Oostenrykse kompanie huzare onder bevel van Franz Moritz von Lacy. Binne 'n dosyn meter van die Oostenrykse lyn van infanterie is Frederick se perd doodgemaak. Sy eie huzare het hom uit gevangenskap gered. 
Toe hy hom onttrek, vestig Frederick 'n veglyn noord van die dorp, en dit dien uiteindelik as 'n byeenkomspunt vir agterstanders en oorlewendes. Teen die oggend, omstreeks 10:00, trek die Pruise terug na die noordweste.  Enige agtervolgende troepe het 'n muur van muskietvuur gekry.  Teen die tyd dat hulle gereorganiseer het, was Frederick en sy oorlewende leër buite die Oostenrykse leër. Hans Joachim von Zieten en Friedrich Wilhelm von Seydlitz, wat ook die hele nag waaksaam gebly het, het 'n agterwagaksie gereël wat verhoed dat die Oostenrykers op die terugtrekkende Pruisen val.  Dit het selfs die mees vasberade Oostenrykers, die Kroate en onreëlmatiges, ontmoedig om die dorp en die Pruisiese liggame te plunder. 
In vyf uur verloor Frederick 9.400 van die 30.000 man wat hy in die geveg ingebring het, meer as 30 persent van sy leër, waaronder vyf generaals, [Nota 3] 101 gewere en byna al die tente. Frederick het van sy generaals vereis om 'n voorbeeld van moed en leierskap te stel: hulle het van voor gelei. Dieselfde uitputtingsgraad geld vir die hele offisierkorps, wat in die eerste drie veldtogte van die oorlog die helfte van sy krag verloor het.  Benewens menslike verliese, verloor hulle waardevolle perde en trekdiere, 70 ammunisiewaens en 'n slag vir die moreel, 28 vlae en twee standaarde.  Aan die positiewe kant het Retzow se korps van ongeveer 6 000 man, wat nie betyds opgedaag het om aan die geveg deel te neem nie, ongeskonde gebly Frederick het sy troepe saamgetrek vir 'n ordelike toevlug en die koning het die vertroue van sy soldate behou. 
Die Oostenrykers het ongeveer drie persent gely en gely. Volgens die Oostenrykse historikus Gaston Bodart was daar minder troepe wat deelgeneem het as wat die meeste moderne bronne suggereer: hy plaas Oostenrykse deelnemers op 60,000, verliese in ongevalle op 5,400, ongeveer 8,3 persent, maar ander verliese (aan beserings, verlate en vang) op ongeveer 2,300 , of 3,6 persent. Hulle het ook drie standaarde verloor.  Sommige moderne historici plaas die algehele verliese op 7 300. Kennisgewing van die geveg het in Wene aangekom tydens die viering van die keiserin se naamdag, tot vreugde van Maria Theresa en haar hof, byeengekom in die Schönbrunn -paleis. Daun ontvang 'n geseënde swaard en hoed van pous Clemens XIII, 'n beloning wat gewoonlik toegestaan ​​word vir die verslaan van "ongelowiges". Die keiserin het uiteindelik 'n skenking van 250 000 gulden vir Daun en sy erfgename geskep. 
Vir Daun en Lacy was dit 'n oorwinning van gemengde emosies by die ontdekking van Keith se lyk in die dorpskerk, albei het in trane van verdriet gebreek. Keith was die beste vriend van Lacy se pa tydens sy diens in Rusland.  Net so was die hartseer wat Frederick gevoel het by die verlies van een van sy grootste vriende, erg. Sy hartseer is toegevoeg toe hy 'n paar dae later verneem dat sy geliefde ouer suster, Wilhelmine, wat hul vader se toorn in 1730 tydens die Katte -saak gedeel het, op dieselfde dag gesterf het. Hy het 'n week lank in sy tent gesukkel. Op 'n stadium het hy sy bibliotekaris 'n klein boks opiumkapsules, in totaal 18, gewys wat hy kon gebruik om 'na 'n donker plek te reis waarvandaan daar geen terugkeer was nie'. Ondanks die feit dat hy sy leër van 'n katastrofe gered het, het hy depressief en selfmoord gebly. 
Alhoewel Frederick goeie leierskap getoon het deur sy troepe teen die verrassingsaanval byeen te bring, word Hochkirch as een van sy grootste verliese beskou, en dit het sy gemoedsrus erg geskud. Andrew Mitchell, die Britse gesant wat by hulle was, en wat normaalweg positief oor Frederick geskryf het, skryf Frederick se verlies toe aan die minagting van Daun se sogenaamde versigtige aard en sy onwilligheid om krediet te gee aan intelligensie wat nie saamstem met wat hy gedink het waar was nie: volgens Mitchell was daar niemand anders as homself nie.  Daardie winter beskryf Mitchell die 46-jarige Frederick as ''n ou man wat die helfte van sy tande het, met grys hare, sonder vrolikheid of vonk of verbeelding'. Frederick het aan jig en griep gely en wou nie sy uniform verander nie, wat deur motte geëet was en bedek was met kos en snuifvlekke. 
Die situasie kon egter vir Frederick baie erger gewees het. Die legendariese dissipline van sy leër het aangehou: sodra die Pruisen uit die brandende dorpie was, het eenheidskohesie en dissipline teruggekeer. Hul dissipline neutraliseer enige strategiese voordeel wat die Oostenrykers kon behaal, en die huiwering van Daun het die res tot niet gemaak. In plaas daarvan om Frederick te volg, of die afdeling van Retzow af te sny, wat nie aan die geveg deelgeneem het nie, het Daun teruggetrek na die hoogtes en posisies wat hy voor die geveg beklee het, sodat sy manne na die moegheid van die dag lekker kon rus onder komberse .  Nadat hulle ses dae daar gebly het, marsjeer hulle in stealth om 'n nuwe posisie tussen Belgern en Jesewitz te beklee, terwyl Frederick by Doberschütz bly.  Uiteindelik het die duur Oostenrykse oorwinning niks beslis nie. 
Die Oostenrykse versuim om Frederick op te volg, het beteken dat die Pruise nog 'n dag sou veg. Daun het groot kritiek hiervoor gekry, maar nie van die mense wat die belangrikste saak gemaak het nie, die keiserin en haar minister Kaunitz.  Vir Frederick, in plaas daarvan dat hy die oorlog by Hochkirch laat besluit het, het hy gedurende die winter die geleentheid gehad om sy leër te herbou. In twee jaar van gevegte (1756–1757) het Frederick meer as 100,000 soldate aan die dood, wonde, gevangenskap, siekte en verlatenheid verloor. Deur Hochkirch was baie regimente slegs half gedissiplineerd. In die winter na Hochkirch kon hy slegs sy soldate vervang met onopgeleide manne, waarvan baie buitelanders en krygsgevangenes sou wees, wat hy in 1759 sou begin met 'n half opgeleide leër van rekrute, en ervare soldate wat uitgeput was deur die slag. Die enigste manier waarop hy mans kon huur, sou wees met Britse goud. 
Frederick se reputasie vir aggressiwiteit het beteken dat hy nog steeds die Oostenrykers kan skrik deur bloot op te daag. Op 5 November, die herdenking van sy groot oorwinning in Rossbach, marsjeer Frederick na Neisse, wat veroorsaak dat die Oostenrykers hul beleg laat vaar.  'n Paar weke later, toe Frederick verder weswaarts marsjeer, het Daun die hele leër na die winterkwartiere in Boheme geneem. Ondanks groot verliese, aan die einde van die veldtogjaar, bly Frederick dus in besit van Sakse en Silezië, en bly sy naam in ten minste daardie deel van Europa gevrees. 
'N Granietmonument, ingelegd met 'n bronsplaat, is deur die inwoners van Hochkirch opgerig ter nagedagtenis aan "Generalfeldmarschall Jacob von Keith" en sy prestasie. Die opskrif lui "Lyding, ellende, dood." 
Slag van Praag
Veldmaarskalk Schwerin, vermoor terwyl hy sy eie regiment in die aanval by die Slag van Praag, 6 Mei 1757 in die Sewejarige Oorlog, gelei het nadat hy die regimentskleure aangegryp het: foto deur Richard Knötel
Die vorige geveg in die Sewejarige Oorlog is die Slag van Lobositz
Die volgende geveg in die Sewejarige Oorlog is die Slag van Kolin
Datum van die Slag van Praag: 6 Mei 1757.
Plek van die Slag van Praag: In Sentraal -Bohemen, Praag die hoofstad van Bohemen.
Oorlog: Die Sewejarige Oorlog.
Deelnemers aan die Slag van Praag: Pruise teen 'n keiserlike Oostenrykse leër wat bestaan ​​uit die verskillende nasionaliteite waaruit die Oostenryk-Hongaarse ryk bestaan ​​(Oostenrykers, Hongare, Boheemse, Sileziërs, Kroate, Italianers en Morawiërs).
Generaals tydens die Slag van Praag: Koning Frederik II van Pruise, bygestaan ​​deur veldmaarskalk Schwerin, onder bevel van die Pruisiese leër teen prins Charles van Lorraine, swaer van keiserin Marie Theresa, en veldmaarskalk Browne onder bevel van die Oostenrykse leër.
Grootte van die leërs tydens die Slag van Praag: 65 000 Pruise (47 000 infanterie, 17 000 kavalerie) en 214 gewere teen 62 000 Oostenrykers (48 500 infanterie, 12 600 kavallerie) en 177 gewere.
Wenner van die Slag van Praag: Die Pruise onder Frederik die Grote, maar teen groot koste.
Pruisiese Dragoner-Regiment von
Oertzen No 4: Slag van Praag, 6 Mei 1757 in die Sewejarige Oorlog: foto deur Adolph Menzel
Uniforms en toerusting tydens die Slag van Praag: Die Pruisiese infanterie en artillerie het 'n donkerblou jas gedraai wat teruggedraai is op die lapels, boeie en rompe, met teëls en swart dybeenlope. Elke soldaat het 'n ammunisie -sak, bajonet en 'hanger' of 'n klein swaard op 'n kruisgordel gedra. Hoofdeksels vir die lynmaatskappye was die tricorne -hoed, met 'n plat voorkant, gebind met wit kant. Grenadiers het die kenmerkende verstekdop gedra met 'n koperplaat aan die voorkant. Fusilier infanterieregimente en artillerie het 'n kleiner weergawe van die grenadierdop gedra.
Die infanterie het 'n muskiet as die belangrikste wapen gedra. Hierdie enkele vuurwapen kan ongeveer 3 tot 4 keer per minuut deur 'n goed opgeleide soldaat gelaai en afgevuur word. As 'n vroeë verbetering stel Frederick die ysterramrod en daarna die omkeerbare ramrod voor (die soldaat hoef nie bekommerd te wees of hy die ramrod in die regte rigting het nie), wat die vuurtempo van sy infanterie verhoog, aangesien die ou houtstok kan breek in die spanning van die stryd.
Pruisiese Infanterieregiment Von Schwerin No 24 (die regiment het 13 offisiere en 522 man in die geveg verloor): Slag van Praag, 6 Mei 1757 in die Sewejarige Oorlog
Die Pruisiese infanteriregiment was gebaseer op die kanton met soldate wat by hul plaaslike regiment aangesluit het. In vredestyd is soldate vrygelaat vir belangrike landboutye, om te saai en te oes. In die herfs is alle regimente hersien om te sien of dit aan die vereiste standaard voldoen. Elke jaar word regimente gekies om in Potsdam onder die oog van die Koning hersiening te ondergaan. Amptenare wie se optrede deur soldate deur Frederick as onderstandig beskou is, was onderhewig aan 'n openbare tong en in uiterste gevalle ontslag ter plaatse.
Die doeltreffendheid van die Pruisiese regimente by die oefening het hulle in staat gestel om oor die slagveld te beweeg met 'n spoed en wendbaarheid wat geen ander Europese leër kon vergelyk nie. Die Slag van Rossbach is 'n treffende voorbeeld van hierdie fasiliteit.
Die swaar kavallerie van die tydperk bestaan ​​uit kuiers en dragons. Die Pruisiese kuiers het 'n wit jas, staalkuier, wit teëls en dystewels gedra. Pruisiese Dragoons het 'n ligblou jas gedra. Die hoofbedekking was 'n tricorne -hoed. Wapens was 'n swaar kavalerieswaard en 'n enkele vuurhoutjie.
Pruisiese Husaren-Regiment von Werner (die regiment het 10 standaarde in die Slag van Praag verower) No 6: Slag van Praag, 6 Mei 1757 in die Sewejarige Oorlog: foto deur Adolph Menzel
Die ligte kavalerie -arm is verskaf deur die Pruisiese Hussar -regimente. Die ware huzare was Hongare in die Oostenrykse diens. Die huzare van ander leërs het dieselfde kleredrag as die oorspronklike huzare gekry en moes 'n soortgelyke ligte kavallerierol van verkenning verrig en die vyand se voorposte en voorraadkolomme teister.
Na die Slag van Mollwitz en veral na die Eerste Sileziese Oorlog, is die Pruisiese Huzars herorganiseer en opgelei om doeltreffende verkennings- en ligte kavalleriediens te lewer. Frederick het by kolonel von Zieten die ideale offisier gevind om die verbeterings in die huzaarregimente te implementeer. Die Pruisiese Huzars het die tradisionele huzaarrok van tuniek, teëls, dolman (slingerbaadjie), busby (bont hoed) met sak, sabretache (leer beursie aan bande wat aan die gordel hang) en 'n geboë swaard gedra.
Anders as die oorspronklike Hongaarse Hussars van destyds, wat as 'n bietjie meer as ongedissiplineerde vryloper beskou is, kon die Pruisiese Huzaren 'n posisie inneem in die kavallerielin en waardevolle diens verrig in die geveg, soos tydens die Slag van Hohenfriedburg en by ander geleenthede.
Die Oostenrykse infanterie het wit jasse gedra met lapels, manchetten en rompe omgedraai wat die regimentêre voeringskleur toon. Hoofdeksels was die tricorne -hoed vir lyninfanterie en pet van velle vir grenadiers. Die infanterie wapens was muskiet, bajonet en hanger klein swaard. Swaar kavallerie het wit jasse en hoede gedra soos vir die infanterie en was gewapen met 'n swaar swaard en karabyn. Sommige draakies het 'n kappie van 'n beer gedra. Die Oostenrykse weermag bevat 'n groot aantal onreëlmatige eenhede, veral die Pandours van die Balkan wat hul etniese drag sonder uniformiteit gedra het. Hongaarse Huzars het die ligte kavalerie -arm voorsien. Hierdie Huzaren, geklee soos beskryf vir die Pruisiese Huzaren, word as weinig meer as bandiete beskou, maar was baie effektief in al die rolle wat van ligte kavalerie vereis word.
Pruisiese Infanterieregiment von
Winterfeldt No 1 (die regiment het 22 offisiere en 1 168 man in die geveg verloor): Slag van Praag, 6 Mei 1757 in die sewejarige oorlogsfoto deur Adolph Menzel
Na die vernedering van die Eerste en Tweede Sileziese Oorloë deur Frederik die Grote en sy Pruisiese leër, het die Oostenryk-Hongaarse owerhede omvattende hervormings van elke afdeling van hul leër uitgevoer. Prins Joseph Wenzel von Liechtenstein het na sy ervaring van die verwoestende doeltreffendheid van die massa Pruisiese artillerie tydens die Slag van Chotusitz 'n wortel- en takhervorming van die Oostenrykse artillerie onderneem en sy eie fortuin gebruik om die veranderinge te finansier. Die Oostenrykse artillerie wat die Sewejarige Oorlog betree het, is meer effektief beskou as die Pruisiese eweknie.
Frederick het beduidende verbeterings aan die Pruisiese leër tussen die twee Sileziese oorloë aangebring. Die elf jaar van vrede voor die sewejarige oorlog het Frederick in staat gestel om die verskillende arms van die Pruisiese diens tot 'n verdere hoë doeltreffendheid te bring. Elke jaar word die regimente onderwerp aan 'n opleidingsiklus wat uitloop op resensies in Potsdam onder die keuring van die koning. Herfsmaneuvers is gehou in Silesië, die gebied waar baie van die verwagte oorlogvoering sou plaasvind (sien die voordeel van hierdie maneuvers tydens die Slag van Leuthen).
Pruisiese Infanterieregiment von Itzenplitz No 13: Slag van Praag, 6 Mei 1757 in die Sewejarige Warpicture deur Adolph Menzel
Die Pruisiese infanterie was 'n beproefde en gevestigde bate en het min verbetering nodig gehad.
Een ongelukkige ontwikkeling van die Sileziese oorloë was dat Frederick die mening gevorm het dat sy infanterie hul gevegte kon wen bloot deur die bestendigheid van hul opmars. Die Sewejarige Oorlog het begin met die Pruisiese infanterieleer om te vorder met muskiete op die skouer en nie te wag om op die vyand te skiet nie. Die Slag van Praag het getoon dat hierdie leerstelling erg mislei is en dat dit laat vaar is nadat die Pruise aansienlike slagoffers veroorsaak het.
Die Pruisiese infanterie is gou opgelei om kortstondig te stop met vuur en herlaai, sodat hy opeenvolgende sarsies kon lewer terwyl dit na die opponerende leër marsjeer, 'n tegniek wat 'n verwoestende effek in die Slag van Rossbach gebruik het.
In die loop van die sewejarige oorlog het Frederick die artillerie omvattend herorganiseer. Nuwe toerusting is bekendgestel, die gewere gestandaardiseer en die artillerieformasies opgeknap. Frederick het perdartillerie bekendgestel wat op die slagveld kan beweeg.
Pruisiese Füsilier-regiment Markgraf Heinrich No 42: Slag van Praag, 6 Mei 1757 in die sewe jaar oorlogsbeeld deur Adolph Menzel
Frederick het die Pruisiese kavallerie tot 'n doeltreffende vlak gebring wat ongeëwenaard is deur enige ander Europese leër van enige tydperk. Die basiese vereiste was 'n hoë standaard van perdry in elke soldaat. 'N Troeper moes elke dag op sy perd ry, 'n veeleisende verpligting in vredestyd. Kontrasteer dit met die praktyk van die Britse regimente van perde en drake van destyds, waarin die perde as 'n mate van ekonomie hul skoene uitgetrek het en die hele somer ongery op die gras gesit is (sien die permanente bevel van Burggraaf Molesworth) vir sy dragonregiment).
Elke jaar oefen Frederick die kavallerie tydens die herfsmaneuvers. Frederick het vereis dat die cuirassier- en die dragon -regimente 'n lyn by die galop vorm en 'n aanklag lewer, met die troepe so naby dat hulle knie agter knie gery het terwyl die perde aan mekaar raak. Frederick het die vermoë van die kavallerie jaar vir jaar ontwikkel. Uiteindelik het hy van sy berede regimente vereis dat hy drie sulke ladings die een na die ander in volle galop kon lewer.
Die effek van hierdie veeleisende opleiding word grafies geïllustreer deur die prestasie van die Pruisiese kavaleriemag onder leiding van generaal von Seydlitz teen die Russe tydens die Slag van Zorndorf op 25 Augustus 1758. Seydlitz se eskaders steek die Zabern-Grun-stroom oor, klim die steil verre oewer en Hy het deur 'n skropgebied beweeg voordat hy twee lyne van honderde troepe by die galop gevorm het, so na aan mekaar dat die perde aan mekaar raak en 'n verwoestende aanval op volle galop lewer teen ongeskudde Russiese infanterie, wat oorweldig was. Teen ruiters van hierdie kwaliteit het dit min saak gemaak of die infanterie in lyn of vierkantig was.
Hierdie buitengewone vermoë het kontrasteer met die meeste ander Europese kavalerieregimente wat by die stilstand sou ontstaan ​​en dan aanval in 'n los formasie wat tydens die aanval verlore sou gaan, eindig met die perde wat geblaas word en al die kohesie weg is. As die infanterie wat aangeval word onbehoorlik aggressief lyk, sal die aanvallende kavallerie om hulle kan swaai of kan optrek.
Dit was Frederik se bevel dat enige Pruisiese kavalleriebevelvoerder wat 'n aanklag van stilstand ontvang het, deur 'n krygsraad verhoor sou word. Bevelvoerders het die diskresie om aan te val as hulle van mening was dat 'n gunstige geleentheid bestaan, sonder om op bevele te wag.
Die Slag van Rossbach is nog 'n goeie voorbeeld van die kwaliteit van die Pruisiese swaar kavallerie en sy vermoë om strydwinningsklagte te lewer deur onder die streng beheer van sy bevelvoerder te bly.
Agtergrond van die Slag van Praag:
Die Tweede Sileziese Oorlog eindig met die Verdrag van Dresden op Kersdag 1745. Die vrede het koning Frederik II van Pruise die meester van Silezië en die hertogdom Gratz gelaat. Ten spyte van die bepalings van die verdrag waarop Maria Theresa ingestem het, het Frederick geweet dat die Oostenrykse keiserin nie sou rus voordat sy Silezië uit Pruisiese hande teruggeneem het nie. Die tydperk tussen 1745 en die uitbreek van die Sewejarige Oorlog in 1756 was in werklikheid slegs 'n wapenstilstand. Oostenryk en Pruise het hierdie tydperk deurgebring om hul leërs te herorganiseer en op te bou en vir bondgenote te maneuver.
Veldmaarskalk Kurt von Schwerin, Pruisiese bevelvoerder vermoor tydens die Slag van Praag 6 Mei 1757 in die Sewejarige Oorlog
In die Sileziese oorloë was Pruise verbonde aan Frankryk en die ander jarelange vyand van Oostenryk, die Koninkryk Beiere. Brittanje was die tradisionele vyand van Frankryk, so koning George II het Brittanje verbind tot 'n alliansie met Oostenryk. Hannover het Brittanje gevolg met ander Protestantse Duitse state en Nederland.
Vir die volgende en beslissende ronde tussen Oostenryk en Pruise het die Oostenrykse kanselier Kaunitz gewerk om 'n alliansie met Frankryk te stig. In die laaste jaar voor die sewejarige oorlog het Frederick 'n alliansie met Brittanje gesluit om die doel van Kaunitz te bereik om Frankryk in die wapen van Oostenryk te stoot. Vir die Franse sou die belangrikste vyand in die dreigende oorlog onvermydelik Brittanje wees, met die Britse bedreiging vir die waardevolle Franse kolonie Kanada.
Kaunitz het verdere suksesse behaal. Die koning van Pole, ook die keurvorst van Sakse, het hom daartoe verbind om die bondgenootskap met Oostenryk te handhaaf wat vir Sakse in die Sileziese oorloë so rampspoedig was. Die laaste staatsgrepe was om die keiserin Catherine van Rusland en die Swede met hul dreigende posisie in die Sweedse Pommere in die noorde van Brandenburg na die Oostenrykse kamp te bring. Frederick sou versigtig kommentaar lewer: "Is ons in oorlog met Swede?" in die lig van Swede se onvermoë ter ondersteuning van die alliansie.
Generaal Karl von Winterfeld, Pruisiese bevelvoerder vermoor tydens die Slag van Praag 6 Mei 1757 in die Sewejarige Oorlog
Frederick het nie gewag totdat Pruise aangeval word nie. Op 29 Augustus 1756 val hy Sachsen binne, as 'n voorbereidende stap om Bohemen aan te val, met die bedoeling om die Saksiese leër in sy eie op te neem. Einde September 1756 neem Frederick 'n leër oor die Boheemse grens en veg die suksesvolle Slag van Lobositz. Ten spyte van sy nederlaag het die Oostenrykse bevelvoerder veldmaarskalk Browne 'n korps na die oostelike oewer van die Elbe geneem in 'n poging om die Saksiese leër in die kamp by Pirna, ten suide van Dresden, te red. Die Sakse het geweier om terug te keer na Bohemen met die krag van Browne, en het oorgegee aan Frederick, wat na Dresden teruggekeer het. Die Saksiese leër is opgeneem in die Pruisiese leër.
Daar word algemeen aanvaar dat Frederick die kans verloor het om die oorlog teen Oostenryk te wen voordat hy sy magte ten volle kon mobiliseer en voordat Frankryk en Rusland hulself tot die oorlog teen Pruise verbind het.
Dit was wat Frederick aan die begin van 1757 gekonfronteer het. Nadat hy homself oortuig het dat die Franse nie 'n bedreiging sou wees nie, sou Frederick later die jaar die inval in Boheme geloods het wat hy die jaar tevore moes uitgevoer het.
Prins Moritz vorder met 19.300 troepe uit Sakse. Frederick marsjeer suidwaarts deur die Elbe -vallei met 39 600 troepe. Die hertog van Bevern vorder op Jung-Bunzlau met 20 300 troepe terwyl veldmaarskalk Schwerin suid van Silesië verhuis en weswaarts swaai om by Bevern aan te sluit met 34 000 troepe.
Veldmaarskalk Browne, die Oostenrykse bevelvoerder, was vroeg in 1757 in die latere stadiums van tuberkulose. Die belangrikste Oostenrykse mag was op die Egerrivier by Budin. Die gesamentlike leër van Frederick en prins Moritz het vinnig suidwaarts getrek, die Eger stroomop van die Oostenrykse kamp oorgesteek en Praag bedreig. Intussen het die oostelike Pruise -magte na die Weste gemanoeuvreer om by die leër van die koning aan te sluit.
Frederick het by die Jesuïetehuis in Tuchomirschitz aangekom die aand nadat dit deur Browne en die nuut aangekomde Oostenrykse opperbevelhebber prins Charles van Lorraine ontruim is. Die inwoners het aan Frederick vertel hoe prins Charles en Browne byna geknak het ná 'n gewelddadige argument oor hoe die Pruise ontmoet sou word.
Die Pruise het haastig voortgegaan in die hoop om die Oostenrykers aan die westelike oewer van die Moldau aan die geveg te bring, maar het gevind dat hulle die Moldau oorgesteek het en posisies in die ooste van die stad ingeneem het.
Kaart van die Slag van Praag 6 Mei 1757 in die Sewejarige Oorlog: kaart deur John Fawkes
Verslag van die Slag van Praag:
Frederick bereik Praag op 2 Mei 1757. Schwerin en Bevern steek op 4 Mei die Elbe oor by Brandweis.
Op 5 Mei 1757 kruis Frederick die Moldau by Seltz, 4 myl stroomaf van Praag en sluit aan by Schwerin. Veldmaarskalk Keith is op die linkeroewer van die Moldau gelaat met 32 ​​000 troepe. Frederick met die gekombineerde weermag op die regteroewer was bevelvoerder oor 65 000 troepe. Die Oostenrykse leër voor hulle bestaan ​​uit 62 000 troepe.
Die leër van Frederick was op 6 Mei 1757 om 05:00 oos van Moldau ooswaarts. 'N Uur later, in ooreenstemming met die bevel van die koning, het die soldate van Schwerin en Winterfeldt by die weermag by Prosek aangesluit.
Standbeeld in Berlyn van generaal
Karl von Winterfeldt, Pruisiese bevelvoerder vermoor tydens die Slag van Praag 6 Mei 1757 in die Sewejarige Oorlog
Frederick het sy bevelvoerders na die hoogtes geneem wat uitkyk op die Oostenrykse posisies om 'n punt vir die aanval te kies. Daar het hulle onder kanonvuur beland. Frederick, Winterfeldt en Schwerin het ooreengekom op 'n onmiddellike aanval en dat dit buite die Oostenrykse regterkant gelanseer moet word en gelei moet word deur Schwerin en daarna Winterfeldt.
Die Pruisiese leër het op 'n wye ingrypende mars om die Oostenrykse regterflank vertrek.
Toe die Pruisiese leër oor hul voorkant sien beweeg, het prins Charles en veldmaarskalk Browne troepe na hul oop oostelike flank gehaas. 40 kompanjane van grenadiers en ongeveer 15 regimente kavalerie het in die gebied van Sterbohol gekonsentreer. Hulle was betyds om die aankomende aanval deur luitenant -generaal Schönaich en 'n groot Pruisiese kavallerie te ontmoet, wat 'n uitgerekte en besluitlose stryd tussen die berede magte tot gevolg gehad het.
Schwerin het die Pruisiese voorhoede op 'n geboë roete gelei oos van die Oostenrykse posisies wat die kolomme deur die dorpie Poczernitz geneem het. Daar het die Pruisiese artillerie vasgesteek in die smal strate. Die infanterie moes die dorp omseil.
'N Bykomende hindernis was die talle visdamme. Terwyl die tyd van die jaar beteken het dat die damme uit die water leeggeloop het, was hulle gevul met diep modder waarin baie infanteriste bekommerd geraak het.
Pruisiese infanterie: Slag van Praag, 6 Mei 1757 in die Sewejarige Oorlog: foto deur Adolph Menzel
Die Pruisiese infanteriekolomme het na regs gery en 'n aanval op die Oostenrykse lyne tussen Hostavitz en Sterbohol geloods. Die infanterie het probeer om die aanval te druk sonder om te skiet in ooreenstemming met die nuut ontwerpte leer. Hulle het te kampe gehad met 'n hewige vuur van Oostenrykse gewere wat op die Homole Berg en die Oostenrykse grenadiers geplaas is en het groot ongevalle gely. Verskeie Pruisiese regimente het in die gesig gestaar van die Oostenrykse vuur.
Op hierdie stadium ry Winterfeldt voor die regiment van Schwerin toe hy deur 'n muskietbal in die nek gewond word en op die grond val. Schwerin self het op hierdie stadium gekom en toesig gehou oor die verwydering van die ernstig gewonde Winterfeldt uit die veld. Schwerin neem toe die kleur van sy eie regiment aan en begin dit vorentoe lei in 'n hernieude aanval toe hy getref word deur 'n blaaskis wat hom reguit doodgemaak het.
Dood van veldmaarskalk Schwerin tydens die Slag van Praag 6 Mei 1757 in die Sewejarige Oorlog: prent deur Johann Christoph Frisch
Teen 11 uur het die Oostenrykers die Pruisiese infanterie teruggedruk.
Op hierdie stadium het die Pruise 'n infanterie -aanval rondom die dorp Kej ontwikkel, waar daar 'n gaping was tussen die regimente wat prins Charles en Browne tot die oostelike posisie verbind het en die Oostenrykse troepe wat die oorspronklike noordwaartse lyn gehad het. Die hertog van Bevern was die senior bevelvoerder in die gebied, maar die Pruisiese regimentbevelvoerders het op eie inisiatief opgetree: die regimente was Hautcharmoy, Tresckow, Meyerlinck, Darmstadt, Prinz von Preussen, Kannacher en Wied (28, 32, 26, 12 , 18, 30 en 28).
Die Pruise het die flank van die Oostenrykse regimente gevind en suidwaarts gedraai en die Oostenrykse lyn begin aanval.
In die uiterste suide van die Oostenrykse posisie het luitenant -generaal von Zieten beslissend opgetree in die kavaleriestryd deur die Oostenrykse kavallerie aan sy regterflank met die Puttkamer- en Werner Hussar -regimente aan te val.
Gevang tussen die infanterie -aanval aan sy linkerkant en die hussars van Zieten regs, stort die Oostenrykse mag tussen Sterbohol en Hostawitz in duie, die meerderheid is op pad na Praag, maar sommige trek terug na die suide.
Generaal Kheul het 'n groot deel van die terugtrekkende Oostenrykse infanterie bymekaargekom aan die westekant van die vallei wat tussen Maleschitz en Hrdlorzez loop. 'N Verdere skerp geveg het plaasgevind toe die Pruise probeer het om die Oostenrykse posisies waarin die regiment Winterfeldt swaar gely het, te bestorm. Die Oostenrykers moes hulle terugtrek uit hierdie posisie na Praag toe generaal Zieten sy kavalerie deur Neu Straschnitz verby hul regterflank neem.
Op hul linkerflank steek prins Henry die Roketnitzer-Bach-rivier met die Itzenplitz-regiment oor voordat hy sy aanval begin. Die terugtrekking van die Oostenrykse infanterie is gedek deur herhaalde teenaanvalle deur die Oostenrykse kavallerie. Teen die einde van die middag het die Oostenrykse leër teruggetrek in Praag, behalwe die regimente wat na die suide ontsnap het.
Tydens die geveg het Frederick bevele aan veldmaarskalk Keith gestuur om 'n mag te stuur om die Moldau stroomop van Praag oor te steek en die Oostenrykse terugtog na die suide af te sny. Die oorbruggingspanne het vasgeval in die moeilike paaie en die mag kon nie betyds die rivier oorsteek nie.
Die Slag van Praag: Slagoffers: 14 300 Pruisiese ongevalle: 13 400 Oostenrykse slagoffers, insluitend die verlies van 4500 gevangenes en 60 gewere wat geneem is.
Na die slag van Praag: Na die Slag van Praag begin Frederick 'n beleg en bombardement van Praag. Begin Junie 1757 ontvang die Pruisiese koning nuus dat veldmaarskalk Daun met 'n groot Oostenrykse leër uit Oos -Boheme vorder om die stad te verlig. Frederick stuur die hertog van Bevern met 'n klein leër om Daun se opmars te blokkeer. Op 13 Junie 1757 vertrek Frederick om by Bevern aan te sluit en op 15 Junie vergader die Pruisiese leër by Malotitz voordat hy die noodlottige Slag van Kolin veg.
Hedendaagse beeld van die Slag van Praag op 6 Mei 1757 in die Sewejarige Oorlog
Die Slag van Praag: staaltjies:
Die Slag van Praag word beskou as 'n groot Pruisiese oorwinning. Daar word gesê dat dit 'n groter een moes gewees het. Die Pruisiese koning Frederik II het die dag aan 'n 'maagbek' gely. Dit het blykbaar daartoe gelei dat hy die aanvanklike besluitneming aan Schwerin oorgelaat het. Schwerin het die optog om die Oostenrykse flank gelei en besluit om die Pruisiese aanval rondom Sterbohol te pleeg. Frederick se latere opmerking was dat Schwerin nog 2 kilometer moes marsjeer voordat hy die Pruisiese kolomme sou draai om hul aanval te begin. Dit sou die Pruisiese kolomme rondom die Oostenrykse agterkant geneem het. Die moeilikheid waarmee die Pruise te kampe gehad het, was hul beperkte kennis van die terrein. Die dilemma wat in hierdie geveg soos in ander oorlogsgevegte ontstaan ​​het, was in die balansering van voldoende verkenning met aksiesnelheid. Die genie van Frederick was genadelose optrede. Dit het lewens duur geword omdat hy gereeld opgetree het voordat hy oor genoegsame inligting beskik het oor die lê van die grond.
'N Groot bydrae tot die Pruisiese oorwinning was die infiltrasie van die Pruisiese infanteriebataljons deur die gaping rondom Kej. Dit blyk dat daar min rigting vir hierdie beweging was, met die inisiatief van individuele regiment- en bataljonbevelvoerders, soos kolonel Herzberg. Generaal -majoor Manstein was bevelvoerder oor 'n mag van vier grenadierbataljons in die draaibeweging.
Regiment van Itzenplitz wat die Roketnitz-Bach oorsteek tydens die Slag van Praag 6 Mei 1757 in die Sewejarige Oorlog, onder leiding van prins Henry: foto deur Carl Röhling
Die rivieroorgang wat deur die Itzenplitz -regiment gemaak is, is 'n gevierde oomblik in die Pruisiese militêre geskiedenis. Prins Henry stort in die rivier om die soldate aan te moedig om die Roketnitzer-Bach oor te steek en verdwyn byna in die diep water.
Die slagoffers aan beide kante was afgryslik. Die Pruise verloor veldmaarskalk Schwerin en generaal Winterfeldt, albei offisiere van groot belang vir koning Frederick. Ander belangrike offisiere wat doodgemaak is, was luitenant -generaal Hautcharmoy en generaal -majoor Schöning en Blanckensee. Die stryd het die proses begin om Frederick van sy naaste vertrouelinge te ontneem, wat gedurende die oorlog voortduur en hom uiteindelik byna vriendeloos gelaat het. Duisende veterane Pruisiese infanteriste is dood in die aanvalle op die Oostenrykse grenadiers en artillerie rondom Sterbohol.
Aan die Oostenrykse kant was die slagoffers byna net so groot. Die ernstigste verlies vir Oostenryk was die dodelike gewond van veldmaarskalk Browne. Veldmaarskalk Browne, wat as Oostenrykse adjunkbevelvoerder optree, is deur 'n kanonskoot in die gevegte om Sterbohol getref. Die Oostenrykse regimente is op 'n kritieke punt in die geveg sonder senior leiding gelaat.
As die Pruisiese oorwinning aan enige senior offisier toegeskryf kan word, is die offisier luitenant -generaal Zieten vir sy beslissende ingryping op die Pruisiese linkerflank. Die flankaanval deur Zieten se huzare het die verwarde kavaleriegeveg suid van Sterbohol in Pruis se guns geswaai. Die daaropvolgende opmars van Zieten was deurslaggewend om die Oostenrykers uit hul terugslagposisie by Maleschitz te keer.
Na die Slag van Praag het Frederick sy praktyk laat vaar om van die Pruisiese infanterie te vereis om vooruit te gaan sonder om te skiet. Die geveg het hom die belangrikheid van infanterie -vuurkrag geleer.
Verwysings na die Slag van Praag:
Frederik die Grote deur Thomas Carlyle
Frederick the Great deur Christopher Duffy
The Army of Frederick the Great deur Christopher Duffy
The Army of Maria Theresa deur Christopher Duffy
Sien veral die gedetailleerde en grafiese weergawe van die geveg in 'The Wild Goose and the Eagle A Life of Marshal von Browne 1705-1757' deur Christopher Duffy.
Op 25 Augustus val die infanterie van Frederick 'n Russiese "Observation Corps" aan, wat slegs uit jong dienspligtiges bestaan. Die Russe het dit reggekry totdat die beroemde kavallerie van Friedrich Wilhelm von Seydlitz teen hulle toegeslaan het. Die Russiese kavallerie het met die Pruise in botsing gekom, maar is gery en moes vlug in die rigting van die Russiese infanteriste wat, verward deur stofwolke en geweerrook, hulle met die Pruise verwar het en artillerievuur oopmaak.
Intussen het die infanterie van Frederick op die linkervleuel van die Russiese leër geval. Frederick was van voorneme om die skuins bevelaanval wat hom die oorwinning in die Slag van Leuthen gegee het, te herhaal, maar omdat die Russiese linies weens die moerasse aan die agterkant nie kon terugtrek nie,  en die linkerflank van Frederick se weermag kon ook nie omhul die Russiese lyne vanweë die ongunstige terrein en die suksesvolle Russiese weerstand,  het die geveg die loop geneem van 'n uiters bloedige, frontale botsing van die teëstanders se leërs in 'n smal slagveld. 
Tydens die daaropvolgende geveg het beide kante vinnig uit die kruit gehardloop en het hulle hand-aan-hand geveg. Toe sommige van die Pruisiese bataljons tekens van vermoeiing toon, het Frederick hulle self in 'n aanval gelei. Die geveg is deur tydgenote beskryf as die bloedigste in die 18de eeu. Een Pruisiese offisier het berig dat "liggame van Russe die veld ry vir ry bedek het, hulle hul kanonne gesoen terwyl hulle deur ons sabel stukkend gesny is, maar hulle wou steeds nie terugtrek nie". [ verifieer ] Na die geveg verklaar Frederick beroemd dat "dit makliker is om die Russe dood te maak as om oor hulle te wen".
Die Pruise het 13 000 slagoffers gely terwyl die Russe 18 000 mans verloor het met nog 2 000, waaronder ses generaals, gevange geneem.
Seyditz het geweet dat tydsberekening alles in die stryd was, en hy het geoordeel dat die tyd nog nie ryp was vir 'n kavallerie -aanval nie. Sy manne het reeds ontdek dat daar 'n paar dele van die Zaberngrund was wat perde kon oorsteek, en hy het die plekke noukeurig opgemerk. Dit was alles 'n kwessie van wanneer om aan te val. Gebeure het Seydlitz gou reg bewys. Toe hy 'n opening sien, trek hy weg, die 2de en 3de Huzaren in die noorde, die 8ste en 10de Cuirassiers in die middel, en die 13de Cuirassiers en 4de Dragoons in die suide. Die Zaberngrund was steil, die laagste bereik was moerig, en Seydlitz se formasies was deur die kruising versteur. Toe hulle veilig oor die holte was, het hy sy manne in regimentskolomme op 'n drie-eskaderfront gevorm.
Die Russiese kavallerie en infanterie, wat vorentoe druk teen die vlugtende Pruisiese linkervleuel, is verras en meedoënloos geslag. Ander Pruisiese kavallerie onder Moritz van Anhalt Dessau, wat reeds in aksie was voor Seydlitz se verskyning, het by die formidabele kavalleris aangesluit en hul pogings verdubbel. Die swerwing het 'n geruime tyd aangegaan. Russiese soldate versprei in alle rigtings, sommige soek skuiling in die Zaberngrund of gaan verder na die Drewitzer Woods. Ander het op die Russiese ligte bagasie -trein afgekom en die inhoud daarvan begin plunder. Brandewynblikke is ontdek, en kort voor lank was baie Russiese soldate blind, verbysterend dronk. Toe beamptes probeer om die orde te herstel, is hulle gedreig en selfs geskiet.
Die meerderheid van die verpletterde Russiese regse steek die Galgengrund oor en sluit by die oorblyfsels van die weermag aan. Die Pruisiese kavallerie was triomfantlik, maar hulle perde is geblaas en die troepe het deurgebring deur die blote uitnemendheid van hul sukses. Die Russe was erg geskud, maar die oorblyfsel van die Pruisiese linkses was ook so, en Frederick was nog lank nie 'n beslissende oorwinning nie. Seydlitz se wonderlike aanklag het die Pruise 'n tyd lank gered, maar die geveg was nog nie verby nie. Dit was omtrent twaalfuur, en 'n tydelike stilte het plaasgevind terwyl elke kant hul wonde gelek het en toekomstige opsies oorweeg het. Oor die algemeen was die Russe die slegste daaraan toe, nadat hulle vreeslike slagoffers gely het. Hulle was ook 'n liggaam sonder kop - gedurende 'n groot deel van die geveg was Fermor nêrens te sien nie. (Hy het later beweer dat hy in Quartschen was met 'n wond aangetrek, maar sommige het hom na verneem word kilometers ver van die dorp af gesien.) Dit lyk asof Fermor senuweeagtig was, sy verantwoordelikhede heeltemal afgedank het en sy pos verlaat het. Omdat die leiers beroof was, het die Russiese soldate niks oorgebly nie, behalwe hul stoïese, fatalistiese moed en hul vermoë om enige straf met hardnekkige trots te verduur.
Die tweede helfte van die geveg het hoofsaaklik bestaan ​​uit swaar en uiteindelik vrugtelose aanvalle op die hersaamgestelde Russiese lyn. Daar was vooruitgang en terugtogte, aanvalle en teenaanvalle, maar geen van die partye het veel baat by hul pogings nie. Zorndorf het ontaard in 'n stryd van 'n soldaat, 'n bloedige teen-tot-teen-slakfees waar die twee kante mekaar met min fynheid en minder genade versmoor het. Om 15:30 het die bevel van Dohna, altesaam ongeveer 9 000 man, die Russiese lyn aangeval in 'n laaste poging tot oorwinning. Na die gewone uitruil van sarsies, het die gevegte weer hand-aan-hand geword, met bajonette, muskiete, swaarde en snoeke wat dodelike diens verrig het. Die dooies en gewondes bedek die grond soos 'n bloedbespatte tapyt van blou en grys.
In werklikheid het die Pruise nog nooit so 'n vyand teëgekom nie. Die Russiese soldaat was ongelooflik taai, kon vreeslike straf opdoen en steeds aanhou veg. Teen 18:00 was die geveg egter verby. Die Russe is afgryslik gedemineer, maar nie gebreek nie. Die Britse gesant Andrew Mitchell het roerend oor die 'afgryse en bloedvergieting' geskryf en opgemerk dat 'die land rondom ons in vlamme was'. Mitchell het gevoel dat sonder die koelheid en moed van Frederick die Pruise vernietig sou gewees het. 'Sy fermheid het alles gered,' het Mitchell gesê. 'Die Russe het geveg soos vleeslike duiwels.'
Frederick het 'n ietwat pirriese oorwinning behaal en verlammende verliese opgedoen wat hy nie kon bekostig nie. Die ergste nog, Zorndorf was nie die uitklophou wat hy nodig gehad het om die Russe te dwing om vrede te eis nie. Hy het op 'n tweede Leuthen gehoop, maar wat hy gekry het, was 'n onoortuigende slagting. Die getal ongevalle getuig van die wreedheid van die geveg. Die Pruise het 13 000 mans verloor, en Russiese ongevalle was selfs hoër - ongeveer 18 000 gedood of gewond en nog 2 000, waaronder ses generaals, gevange geneem. Maar Rusland het 'n groot bevolking en die uitgeputte geledere is maklik weer gevul. Frederick se verliese is nie so maklik vervang nie, veral toe Pruise nog steeds 'n magdom vyande in die gesig gestaar het.
Al met al was Zorndorf 'n ontnugterende ervaring. Frederick besef nou dat die Russiese leër, wat hy met uiterste minagting behandel het, 'n formidabele vyand was as hy behoorlik gelei is. Dit was 'n les wat hy nie sou vergeet nie.
Hersien die wortels van strategie weer
Frederik die Grote in die ruïnes van Küstrin voor die Slag van Zorndorf, 25 Augustus 1758, (1936). . [+] 'Friedrich Der Grosse Vor Der Schlacht Bei Zorndorf In Dem Zerstörten Küstrin. 25 Augustus 1758 '. Koning Frederik die Grote van Pruise (1712-1786) en sy magte het teen die Russe geveg naby die dorpie Zorndorf, voorheen in die Markgraaf van Brandenburg, Pruise (huidige Sarbinowo, in die noordweste van Pole). Uit "Bilder Deutscher Geschichte", (Foto's van Duitse geskiedenis), nr. 12, sigaretkaartalbum. [Cigaretten-Bilderdienst, Altona-Bahrenfeld, Hamburg, Duitsland, 1936]. Kunstenaar onbekend. (Foto deur The Print Collector via Getty Images)
Drukversamelaar via Getty Images
'N Groot probleem in die sakewêreld, op enige gebied, is dat die meeste praktisyns met dieselfde mense praat en dieselfde tekste op dieselfde tyd lees. Die idees is bloedskande.
In die rigting van 'n nuwe jaar en 'n tyd waarin nuwe strategieë ingestel word, is 'n klein verandering om te begin met die ontginning van minder geleesde tekste om nuwe idees te ontlok. Want dit is nie net hoe idees oorbrug word om nuwe innovasies te skep nie, maar ook 'n maklike taktiek om denke van die ander te onderskei.
Een interessante plek om te begin is Wortels van strategie, 'n bloemlesing van vyf klassieke militêre tekste wat saamgestel en geredigeer is deur Gen.T.R. Phillips. Alhoewel militêre tekste waarskynlik gedateer word as dit kom by strategie-strategie, is dit tog nie meer 'n tweespelerspel nie, maar dit is steeds belangrik as die begin van strategie.
Die strategie van vandag het egter nie minder 'n opknapping nodig nie. Strategie, soos dit vandag so gereeld geïmplementeer word, dien nie meer as 'n kritieke leidraad vir 'n onderneming nie, maar eerder as 'n hindernis waarmee intern rekening gehou moet word. En as ons die nuwe jaar binnekom, is dit die moeite werd om 'n paar van die ou denkers en tekste na te gaan wat bygedra het tot die oorsprongsverhaal van strategie.
Oor sukses: The Art of War deur Sun Tzu
Die kuns van oorlog is een van die oudste tekste van militêre belang en 'n strategie-teks waarna gereeld verwys word. Dit is onwaarskynlik dat u op die gebied van strategie werk sonder dat u af en toe 'n Sun Tzu -verwysing gekry het.
Hieronder word die vyf beginsels uiteengesit, volgens Sun Tzu, waarop sukses berus. 'N Moderne opsomming van die vyf:
Haal die beste uit jou mense
Motiveer mense op alle vlakke
Berei voor vir die regte geleentheid
Moenie mikromanage nie
Werkers verlaat hul werk in rekordgetalle, aangesien die VSA 'n bloeiende arbeidsmark ervaar
James Gorman, uitvoerende hoof van Morgan Stanley, oor sy terugkeer-na-werk-plan: 'As u na 'n restaurant in New York kan gaan, kan u die kantoor binnekom'
Glassdoor kondig die 100 top -uitvoerende hoofde in 2021 aan
'Ons weet dus dat daar vyf noodsaaklikhede vir oorwinning is: (1) Hy sal wen, wie weet wanneer om te veg en wanneer hy nie moet veg nie. (2) Hy sal wen wie weet hoe om beide hoër en minderwaardige kragte te hanteer. (3) Hy sal wen wie se weermag deur dieselfde gees deur alle geledere geanimeer word. (4) Hy sal wen wat self voorberei het om die vyand onvoorbereid te neem (5) Hy sal wen met militêre kapasiteit en nie deur die soewerein ingemeng word nie. Oorwinning lê in die kennis van die vyf punte. "
Die spelreëls het aansienlik verander sedert Sun Tzu se tyd, maar hierdie vyf beginsels geld vandag nog steeds.
Op dissipline: Die militêre instellings van die Romeine deur Vegetius
Hierdie Romeinse militêre teks was in sy tyd uiters invloedryk, dateer uit die Romeinse tydperk en het tot in die 19de eeu invloed gehad.Dit is beskou as die gaan na die teks vir militêre praktyk in die Europese streek gedurende daardie tydperk.
Van die vyf is dit die een wat ek die minste geken het, en as ek eerlik is, vind ek dit die minste van toepassing vandag. Tog was daar een klein nugget wat behou moes word:
'In oorlog is dissipline beter as sterkte, maar as die dissipline verwaarloos word, is daar nie meer 'n verskil tussen die soldaat en die boer nie.'
Dissipline is die praktyk van volharding. Kies die paar dinge wat die meeste van u aandag verdien en wees gedissiplineerd genoeg om die tyd af te staan ​​wat die dinge benodig.
Op dissipline: Die terugkeer na die kuns van oorlog deur veldmaarskalk Maurice De Saxe
De Saxe, gebore in 1696, was 'n organisatoriese brein. Die teks was destyds innoverend, want dit het baie hervormings aangevoer in die manier waarop leërs bestuur word. Die teks word grootliks beskou as die stamvader vir moderne leërs.
'Dit is beter om 'n klein aantal goed versorgde en goed gedissiplineerde troepe te hê as om 'n groot aantal te hê wat in hierdie sake verwaarloos word. Dit is nie die groot leërs wat gevegte wen nie, dit is die goeies. "
In die tydperk van Amazon is dit belangrik om in te gooi. Dissipline moet nooit onderskat word as 'n kragtige instrument om 'n aanval in 'n spesifieke mark met Bigfoot -kompetisie te wen nie.
'Na die organisering van troepe is militêre dissipline die eerste saak wat hom voordoen. Dit is die siel van die leërs. As dit nie met wysheid vasgestel word en met onwankelbare resolusie gehandhaaf word nie, het u geen soldate nie. "
De Saxe weerspieël hier die gevoelens van Vegetius. 'N Groot leër sonder dissipline kan op kort termyn wen, maar 'n gebrek aan dissipline sal die weermag (of die firma) tot onvermydelike agteruitgang lei. Dit is 'n goeie tyd om die geskiedenis van die Slag van Thermopylae of die film weer te besoek, 300.
Oor leierskap: Die geheime instruksies Van Frederik die Grote
Hierdie teks het 'n groot insig in strategieë, wat wissel van sy teorieë oor dissipline van 'n leër en verskillende taktieke wat gebruik moet word.
Volgens Frederick die Grote is leierskap 'n verstandelike oefening om strategie in wese te ontwikkel. Maar soos hy hieronder beklemtoon, is dit net so kritiek vir 'n leier om toesig te hou oor die uitvoering van die strategie. Te veel leiers vandag vergeet óf van strategie óf uitvoering. Min doen albei.
'Die hooftaak van die generaal is geestelike, groot projekte en groot reëlings. Maar aangesien die beste gesindhede nutteloos word as dit nie uitgevoer word nie, is dit noodsaaklik dat die generaal ywerig moet wees om te sien of sy bevele uitgevoer word of nie ... Wees dus ywerig en onvermoeibaar, en moenie glo nadat u een toer in u kamp gemaak het nie , dat jy alles gesien het. Iets nuuts word daagliks ontbloot. "
Frederik die Grote
Frederik die Grote het daarop aangedring dat hierdie aktiwiteit nooit voltooi is nie. Die belangrikste taak, soos hy skryf, is verstandelik en dit is die leier se taak om nooit selfvoldaan te raak nie. 'Skeptisisme is die moeder van veiligheid', skryf hy.
Soos Andy Grove, uitvoerende hoof van Intel, bekend gemaak het, "oorleef slegs die paranoïes".
Oor leierskap: Die militêre maksimum van Napoleon
Napoleon is moontlik bekend vir die ondergang van sy leër en die nalatige toesig dat hy nie warm klere vir sy weermag aangeskaf het toe hulle die ysige gebied binnegekom het nie. Dit moet egter nie sy vernuwende militêre denke oor strategie ondermyn nie. Hy is een van die groot militêre gedagtes van die Westerse wêreld. Soos die skrywers skryf, "het die kuns van strategie, soos ontwikkel deur skrywers vir die afgelope eeu, sy grondslag in [Napoleon se] bedrywighede."
Net soos Frederik die Grote, beskryf Napoleon ook die rol van 'n leier om die rigting van die organisasie te bepaal, die strategie te ontwikkel terwyl hulle vorentoe kyk en uit te vind hoe hulle dit 'n werklikheid gaan maak.
'Die eerste beginsel van 'n generaal-in-hoof is om te bereken wat hy moet doen, om te sien of hy al die middele het om die struikelblokke met die vyand te bowe te kom en om, wanneer hy sy besluit geneem het, alles te doen om oorkom hulle. "
Napoleon beskryf dan een van die grootste bestuursuitdagings van vandag: As individue deur die organisasie opstaan, is dit so dikwels dat 'n uitstaande individuele bydraer 'n swak geskikte leier is. Dit is buitengewoon moeilik om leiers te vind wat intelligent en vaardig is en wat 'n karakter het wat geskik is vir die bestuur van 'n organisasie om 'n strategie in werking te stel. "
'Dit is buitengewoon en moeilik om al die eienskappe van 'n groot generaal in een man te vind. Wat die wenslikste is en die uitsonderlike mens onderskei, is die balans van intelligensie en vermoë met karakter of moed. As moed oorheersend is, sal die generaal baie gevaarliker wees as sy opvattings, en inteendeel, hy sal dit nie waag om sy opvattings te bereik as sy karakter of sy moed onder sy intelligensie is nie. "
Die beginsel van dissipline is 'n belangrike beginsel in al vyf die tekste. En in ons wêreld vandag wat beheer word deur aandag-soekende toestelle en die aanslag van inligting, word die vereiste vlak van dissipline steeds skaarser. Soos elke pogingstrategie dissipline vereis, veral in die lig van vinnige verandering.
Met die intrek in 'n nuwe jaar en 'n nuwe dekade, is dit 'n goeie plek om te begin, hetsy persoonlik of professioneel, om weer te fokus op die prioriteite wat saak maak (die sleutel is slegs drie) en ons dan toewy aan die dissipline om dit konsekwent in te sit. oefen. Hoe goed u daarby bly, is die idee wat nie die idee van almal anders het nie, maar van u.
Op 25 Augustus val die infanterie van Frederick 'n Russiese 'waarnemingskorps' aan, wat slegs uit jong dienspligtiges bestaan. Die Russe het dit reggekry totdat die beroemde kavallerie van Friedrich Wilhelm von Seydlitz teen hulle toegeslaan het. Die Russiese kavalerie het met die Pruise in botsing gekom, maar is omgeslaan en moes vlug in die rigting van die Russiese infanteriste, maar hierdie, verward deur stofwolke en geweerrook, het hulle as die Pruise beskou en artillerievuur oopgemaak. Intussen het die infanterie van Frederick op die linkervleuel van die Russiese leër geval.
Tydens die daaropvolgende geveg het beide kante vinnig opraak en het hulle hand-aan-hand geveg. Daar word gesê dat een Russiese afdeling 'n voorraad wynvate in besit neem en hulself tot 'n verstomming drink. Toe sommige van die Pruisiese bataljons tekens van vermoeiing toon, het Frederick hulle self in 'n aanval gelei. Die geveg is deur tydgenote beskryf as die bloedigste in die 18de eeu. Een Pruisiese offisier het berig dat "liggame van Russe die veld ry vir ry bedek het, hulle hul kanonne gesoen terwyl hulle deur ons sabel stukkend gesny is, maar hulle wou steeds nie terugtrek nie". Na die geveg het Frederick beroemd verklaar dat "dit makliker is om die Russe dood te maak as om oor hulle te wen".
Moorddadige gevegte duur voort tot in die nag, teen 80% van die waarnemingskorps was dood.
(nou Sarbinowo), 'n dorpie 10 km noordoos van K & uumlstrin (nou Kostrzyn, Pole) toneel van 'n geveg tussen Rusland en Pruise op 14 Augustus (25), 1758, tydens die Sewejarige en rsquo -oorlog van 1756 en ndash63.
Die Russiese mag van 42 000 man en 240 stukke artillerie was onder bevel van generaal W. Fermor. As die Russe, 100 km van Berlyn, by die Oostenrykse mag onder veldmaarskalk L. Daun aansluit, sou Pruise 'n ernstige bedreiging in die gesig staar. Frederik II het daarom besluit om die Oostenrykse leër te stuit en die Russiese leër in Zorndorf te verslaan voordat hy die Oostenrykse troepe kon bereik.
Frederick het Zorndorf uit die suide genader met ongeveer 33 000 man en 116 stukke artillerie. In die oggend het die Pruisiese voorwag, wat Zorndorf aan beide kante omseil het, 'n aanval geloods, ondersteun deur artillerie, op die Russiese posisies. Die Russe verset hardnekkig, maar begin stadig terugtrek onder die vyandelike aanslag. Om die Russiese verset te breek, gooi Frederick sy hele kavallerie, onder bevel van generaal F. W. von Seydlitz, in die aanval. Die Russiese infanterie het die Pruisiese kavallerie toegelaat om tussenposes deur te gaan in die gevegsformasies, geslote geledere en het die vyand groot ongevalle toegedien.
Die geveg eindig met nag, maar die Russe het die veld gehou. Die Russe het meer as 16 000 slagoffers gely, die Pruise, meer as 11 000. Na die geveg trek Frederick terug na K & uumlstrin, en die Russiese leër val terug na Landsberg.
Wat bekend gestaan ​​het as die Sewejarige Oorlog (1756–1763) het in 1754 begin as 'n konflik tussen Groot -Brittanje en Frankryk, toe die Britte wou uitbrei na gebied wat deur die Franse in Noord -Amerika geëis is. Die oorlog staan ​​bekend as die Franse en Indiese Oorlog, met beide die Britte en die Franse en hul onderskeie inheemse Amerikaanse bondgenote wat veg vir die beheer van die gebied. Vyandelikhede is toeneem toe 'n Britse eenheid onder leiding van 'n 22-jarige luitenant-kolonel George Washington 'n klein Franse mag in 'n hinderlaag by die Slag van Jumonville Glen op 28 Mei 1754 lok. van Franse handelskepe op see.
Pruise, 'n stygende mag, sukkel met Oostenryk om oorheersing binne en buite die Heilige Romeinse Ryk in Sentraal -Europa. In 1756 het die vier grootste moondhede 'vennote verander', sodat Groot -Brittanje en Pruise bondgenote was teen Frankryk en Oostenryk. In die besef dat oorlog op hande was, het Pruise Sachsen by voorbaat getref en dit vinnig oorval. Die gevolg het opskudding in Europa veroorsaak. As gevolg van die bondgenootskap van Oostenryk met Frankryk om Silezië, wat verlore gegaan het tydens die Oostenrykse opvolgingsoorlog, te herower, het Pruise 'n alliansie met Brittanje gesluit. Onwillig, deur die keiserlike dieet van die Heilige Romeinse Ryk, wat op 17 Januarie 1757 oorlog aan Pruise verklaar het, te volg, het die meeste state van die ryk by Oostenryk aangesluit. 'N Paar kleiner Duitse state in die ryk is aangesluit by die Anglo-Pruisiese alliansie (veral die kieserskorps van Hannover, maar ook Brunswick en Hesse-Kassel). Swede, wat probeer het om Pommere terug te kry (waarvan die meeste in die vorige oorloë vir Pruise verlore was), het by die koalisie aangesluit en sy kans gesien toe al die groot kontinentale moondhede van Europa Pruise teengestaan ​​het. Spanje, gebind aan die Pacte de Famille, het namens Frankryk ingegryp en saam het hulle in 1762 'n onsuksesvolle inval in Portugal geloods. opvolging van tsaar Peter III in 1762.
Baie middel- en klein moondhede in Europa, soos in die vorige oorloë, het probeer om weg te kom van die toenemende konflik, selfs al het hulle belange in die konflik of met die strydlustiges. Denemarke-Noorweë, byvoorbeeld, was naby aan die oorlog aan Frankryk se kant toe ingesleep word toe Peter III Russiese keiser word en van kant verander Dano-Noorse en Russiese leërs was naby om in die geveg te beland, maar die Russiese keiser is formeel afgeset voor oorlog uitgebreek. Die Nederlandse Republiek, 'n jare lange Britse bondgenoot, het sy neutraliteit ongeskonde gehou, uit vrees vir die kans dat Brittanje en Pruise teen die groot moondhede van Europa sou veg, en het selfs probeer om die oorheersing van Brittanje in Indië te voorkom. Napels-Sicilië en Savoye, hoewel hulle die kant van die Frans-Spaanse alliansie was, wou nie by die koalisie aansluit nie uit vrees vir die Britse vlootmag. Die belasting wat vir oorlog nodig was, het die Russiese volk aansienlike swaarkry veroorsaak, wat bygevoeg is by die belasting op sout en alkohol wat deur keiserin Elizabeth in 1759 begin is om haar toevoeging tot die Winterpaleis te voltooi. Net soos Swede het Rusland 'n aparte vrede met Pruise gesluit.
Die oorlog eindig met twee afsonderlike verdrae wat handel oor die twee verskillende teaters van die oorlog. Die Verdrag van Parys tussen Frankryk, Spanje en Groot -Brittanje het die oorlog in Noord -Amerika beëindig en vir oorsese gebiede wat in die konflik ingeneem is. Die 1763 -verdrag van Hubertusburg beëindig die oorlog tussen Sakse, Oostenryk en Pruise.
Die oorlog was suksesvol vir Groot -Brittanje, wat die grootste deel van Nieu -Frankryk in Noord -Amerika, Spaanse Florida, 'n paar individuele Karibiese eilande in Wes -Indië, die kolonie Senegal aan die Wes -Afrikaanse kus en meerderwaardigheid bo die Franse handelsposte op die Indiese subkontinent. Die inheemse Amerikaanse stamme is uitgesluit van die nedersetting 'n daaropvolgende konflik, bekend as Pontiac's War, wat 'n klein oorlog was tussen die inheemse stam bekend as die Odawas en die Britte, waar die Odawas sewe van die tien forte geëis het wat deur die Britte om hulle te wys dat hulle grond gelykop onder hul bondgenote moet verdeel, kon ook nie terugkeer na hul vooroorlogse status nie. In Europa het die oorlog rampspoedig vir Pruise begin, maar met 'n kombinasie van geluk en suksesvolle strategie het koning Frederik die Grote daarin geslaag om die Pruisiese posisie terug te kry en die status quo ante bellum. Pruise versterk sy posisie as 'n nuwer Europese grootmoondheid. Alhoewel Oostenryk nie daarin kon slaag om die gebied van Silezië uit Pruise te herwin nie (sy oorspronklike doel), het die ander moondhede ook kennis geneem van sy militêre vaardigheid. Die betrokkenheid van Portugal en Swede het hulle nie teruggekeer na hul vorige status as groot moondhede nie. Frankryk was ontneem van baie van sy kolonies en het homself opgesaal met swaar oorlogskuld wat sy ondoeltreffende finansiële stelsel skaars kon hanteer. Spanje het Florida verloor, maar het die Franse Louisiana gekry en die beheer oor sy kolonies herwin, byvoorbeeld Kuba en die Filippyne, wat tydens die oorlog deur die Britte gevange geneem is.
Die Sewejarige Oorlog was miskien die eerste wêreldoorlog, wat byna 160 jaar voor die Eerste Wêreldoorlog plaasgevind het, bekend as die Groot Oorlog voor die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog, en het wêreldwyd baie later groot gebeurtenisse beïnvloed. Winston Churchill beskryf die konflik as die "eerste wêreldoorlog". Die oorlog herstruktureer nie net die Europese politieke bestel nie, maar beïnvloed ook gebeure regoor die wêreld, wat die weg baan vir die begin van die latere Britse oppergesag in die 19de eeu, die opkoms van Pruise in Duitsland (uiteindelik vervang Oostenryk as die voorste Duitse staat ), die begin van spanning in die Britse Noord -Amerika, sowel as 'n duidelike teken van Frankryk se revolusionêre onrus. Dit is in Europa gekenmerk deur beleërings en die brandstigting van dorpe, sowel as oop gevegte met groot verliese.
In die historiografie van sommige lande is die oorlog vernoem na vegters in sy onderskeie teaters. In die huidige Verenigde State-destyds, die suid-Engelssprekende Britse kolonies in Noord-Amerika-staan ​​die konflik bekend as die Franse en Indiese oorlog (1754–1763). In Engelssprekende Kanada-die balans van die voormalige Noord-Amerikaanse kolonies in Brittanje-word dit die Sewejarige oorlog (1756–1763). In Franssprekende Kanada staan ​​dit bekend as La guerre de la Conquête (die Oorlog van die verowering). Die Sweedse geskiedskrywing gebruik die naam Pommerska kriget (Die Pommere -oorlog), aangesien die konflik tussen Swede en Pruise tussen 1757 en 1762 beperk was tot Pommeren in Noord -Sentraal -Duitsland.  Die Derde Silesiese Oorlog betrokke Pruise en Oostenryk (1756–1763). Op die Indiese subkontinent word die konflik die Derde Karnatiese Oorlog (1757–1763).
Die oorlog is deur Winston Churchill  beskryf as die eerste "wêreldoorlog",  hoewel hierdie etiket ook gegee is aan verskeie vroeëre konflikte soos die Tagtigjarige Oorlog, die Dertigjarige Oorlog, die Oorlog van die Spaanse opvolging en die Oorlog van die Oostenrykse opvolging, en tot latere konflikte soos die Napoleontiese oorloë. Die term "Tweede Honderdjarige Oorlog" is gebruik om die byna deurlopende vlak van wêreldwye konflik tussen Frankryk en Groot -Brittanje gedurende die hele 18de eeu te beskryf, wat herinner aan die Honderdjarige Oorlog van die 14de en 15de eeu. 
In Noord -Amerika Edit
Die grens tussen Britse en Franse besittings in Noord -Amerika was in die 1750's grootliks ongedefinieerd. Frankryk het lankal die hele Mississippi -rivierkom geëis. Dit is deur Brittanje betwis. In die vroeë 1750's het die Franse begin met die bou van 'n ketting forte in die Ohio River Valley om hul aanspraak te maak en die inheemse Amerikaanse bevolking te beskerm teen toenemende Britse invloed.
Die Britse setlaars langs die kus was ontsteld dat Franse troepe nou naby die westelike grense van hul kolonies sou wees. Hulle het gevoel dat die Franse hul stamgenote onder die Noord -Amerikaanse inboorlinge sou aanmoedig om hulle aan te val. Die Britse setlaars wou ook toegang hê tot die vrugbare grond van die Ohio -riviervallei vir die nuwe intrekkers wat die Britse kolonies binnevloei op soek na plaasgrond. 
Die belangrikste beplande Franse fort was bedoel om 'n posisie te beklee by "The Forks" waar die Allegheny- en Monongahela-riviere bymekaarkom om die Ohio-rivier te vorm (die huidige Pittsburgh, Pennsylvania). Vreedsame Britse pogings om hierdie fortbou te stop, was tevergeefs, en die Franse bou die fort wat hulle Fort Duquesne genoem het, aan. Britse koloniale milisie van Virginia is toe gestuur om hulle te verdryf. Onder leiding van George Washington het hulle op 28 Mei 1754 'n klein Franse mag in 'n hinderlaag geloods by Jumonville Glen, onder wie bevelvoerder Jumonville.  Die Franse het teruggekap deur die weermag van Washington by Fort Necessity op 3 Julie 1754 aan te val en Washington gedwing om oor te gee.  Dit was die eerste verbintenisse van wat die wêreldwye sewejarige oorlog sou word.
Nuus hieroor het in Europa gekom, waar Brittanje en Frankryk tevergeefs probeer het om 'n oplossing te vind. Die twee nasies het uiteindelik gereelde troepe na Noord -Amerika gestuur om hul eise af te dwing. Die eerste Britse optrede was die aanranding op Acadia op 16 Junie 1755 in die Slag van Fort Beauséjour,  wat onmiddellik gevolg is deur die verdrywing van die Acadiane.  In Julie het die Britse generaal -majoor Edward Braddock ongeveer 2 000 leërtroepe en provinsiale milisie op 'n ekspedisie gelei om Fort Duquesne te herower, maar die ekspedisie het in 'n rampspoedige nederlaag geëindig.  In verdere optrede het admiraal Edward Boscawen op die Franse skip geskiet Alcide op 8 Junie 1755, waarin hy en twee troepeskepe gevange geneem word. In September 1755 ontmoet Britse koloniale en Franse troepe mekaar in die onbesliste Slag van Lake George. 
Die Britte het ook vanaf Augustus 1755 die Franse skeepvaart geteister deur honderde skepe in beslag te neem en duisende handelsseelui vas te vang terwyl die twee nasies nominaal in vrede was. Frankryk was woedend en bereid om Hanover aan te val, wie se prins-kieser ook die koning van Groot-Brittanje en Menorca was. Brittanje het 'n verdrag gesluit waardeur Pruise ingestem het om Hanover te beskerm. In reaksie hierop sluit Frankryk 'n alliansie aan met sy jare lange vyand Oostenryk, 'n gebeurtenis bekend as die Diplomatieke Revolusie.
In Europa Redigeer
In die Oorlog van die Oostenrykse opvolging,  wat van 1740 tot 1748 geduur het, het koning Frederik II van Pruise, bekend as Frederik die Grote, die welvarende provinsie Silezië van Oostenryk ingeneem. Keiserin Maria Theresa van Oostenryk het die Verdrag van Aix-la-Chapelle in 1748 onderteken om tyd te kry om haar militêre magte te herbou en nuwe alliansies aan te gaan.
Die oorlog van die Oostenrykse opvolging het die strydlustiges op 'n vereiste basis in lyn gebring. Frankryk se tradisionele vyande, Groot -Brittanje en Oostenryk, het saamgesmelt net soos teen Louis XIV. Pruise, die voorste anti-Oostenrykse staat in Duitsland, is deur Frankryk ondersteun. Geen van die groepe het egter veel rede gevind om tevrede te wees met sy vennootskap nie: Britse subsidies aan Oostenryk het die Britte nie veel gehelp nie, terwyl die Britse militêre poging Silesië nie vir Oostenryk gered het nie. Pruise, nadat hulle Silezië verseker het, het met Oostenryk ooreengekom, met inagneming van die Franse belange. Tog sluit Frankryk in 1747 'n defensiewe alliansie met Pruise aan, en die instandhouding van die Anglo-Oostenrykse belyning na 1748 word deur die hertog van Newcastle, die Britse minister van buitelandse sake in die bediening van sy broer Henry Pelham, as noodsaaklik geag. Die ineenstorting van die stelsel en die aanpassing van Frankryk met Oostenryk en Groot -Brittanje met Pruise vorm die sogenaamde 'diplomatieke revolusie' of 'omkering van alliansies'.
In 1756 het Oostenryk militêre voorbereidings getref vir oorlog met Pruise en 'n alliansie met Rusland aangegaan vir hierdie doel. Op 2 Junie 1756 sluit Oostenryk en Rusland 'n defensiewe alliansie wat hul eie gebied en Pole dek teen aanvalle deur Pruise of die Ottomaanse Ryk. Hulle het ook ingestem tot 'n geheime klousule wat die herstel van Silesië en die graafskap van Glatz (nou Kłodzko, Pole) aan Oostenryk beloof het in geval van vyandigheid met Pruise. Hulle ware begeerte was egter om die mag van Frederick heeltemal te vernietig, sy invloed op sy kieserskorps Brandenburg te verminder en Oos -Pruise aan Pole te gee, 'n uitruil wat gepaard gaan met die afstigting van die Poolse hertogdom Courland aan Rusland. Alexey Bestuzhev-Ryumin, grootkanselier van Rusland onder keiserin Elizabeth, was vyandig teenoor Frankryk sowel as Pruise, maar hy kon die Oostenrykse staatsman Wenzel Anton von Kaunitz nie oortuig om hom aan offensiewe ontwerpe teen Pruise te verbind nie, solank Pruise op Franse steun kon staatmaak .
Die Hanoveriese koning George II van Groot -Brittanje was hartstogtelik toegewyd aan die kontinentale besittings van sy familie, maar sy verbintenisse in Duitsland word teengewerk deur die eise van die Britse kolonies oorsee. As die oorlog teen Frankryk om koloniale uitbreiding hervat sou word, moes Hanover teen die Frans-Pruisiese aanval verseker word. Frankryk was baie geïnteresseerd in koloniale uitbreiding en was bereid om die kwesbaarheid van Hannover in oorlog teen Groot -Brittanje te benut, maar dit wou nie die magte na Sentraal -Europa herlei vir belang van Pruise nie.
Die Franse beleid is boonop ingewikkeld deur die bestaan ​​van die Secret du Roi- 'n stelsel van privaat diplomasie wat deur koning Lodewyk XV uitgevoer is. Sonder om sy minister van buitelandse sake te weet, het Louis 'n netwerk van agente in Europa opgerig met die doel om persoonlike politieke doelwitte na te streef wat dikwels in stryd was met Frankryk se openbaar gemaakte beleid. Louis se doelwitte vir le Secret du roi het die Poolse kroon vir sy verwant Louis François de Bourbon, prins van Conti, en die instandhouding van Pole, Swede en Turkye as Franse bondgenote ingesluit in teenstelling met Russiese en Oostenrykse belange.
Frederick het Sakse en Poolse Wes -Pruise as moontlike uitbreidingsvelde beskou, maar kon nie Franse steun verwag as hy 'n aggressiewe oorlog vir hulle begin nie. As hy hom by die Franse aansluit teen die Britte in die hoop om Hannover te annekseer, kan hy die slagoffer word van 'n Oostenryk-Russiese aanval. Die oorerflike keurvors van Sakse, Augustus III, was ook keiser van Polen as Augustus III, maar die twee gebiede is fisies geskei deur Brandenburg en Silezië. Nie een van die twee state kan as 'n groot mag optree nie. Sakse was bloot 'n buffer tussen Pruise en Oostenrykse Bohemen, terwyl Pole, ten spyte van sy vereniging met die ou lande van Litaue, 'n prooi was vir pro-Franse en pro-Russiese faksies. 'N Pruisiese plan vir die vergoeding van Frederick Augustus met Bohemen in ruil vir Sakse veronderstel uiteraard verdere spoliasie van Oostenryk.
In die poging om Oostenryk destyds tevrede te stel, het Brittanje hul verkiesingsstem in Hannover gegee vir die kandidatuur van Maria Theresa se seun, Joseph II, as die Heilige Romeinse keiser, tot groot ontsteltenis van Frederick en Pruise. Nie net dit nie, Brittanje sou binnekort by die Oostenryk-Russiese alliansie aansluit, maar daar het komplikasies ontstaan. Brittanje se basiese raamwerk vir die alliansie self was om Hanover se belange teen Frankryk te beskerm. Terselfdertyd nader Kaunitz die Franse in die hoop om net so 'n alliansie met Oostenryk te vestig. Nie net dit nie, Frankryk was nie van voorneme om 'n bondgenootskap te maak met Rusland nie, wat jare tevore in Frankryk se sake ingemeng het tydens die opvolgingsoorlog van Oostenryk. Frankryk beskou die ontknoping van Pruise ook as 'n bedreiging vir die stabiliteit van Sentraal -Europa.
Jare later het Kaunitz steeds probeer om Frankryk se bondgenootskap met Oostenryk te vestig. Hy het so hard as moontlik probeer om Oostenrykse verstrengeling in die politieke aangeleenthede van Hannover te vermy, en was selfs bereid om Oostenrykse Nederland te verruil vir Frankryk se hulp om Silesië te herower. Gefrustreerd oor hierdie besluit en oor die aandrang van die Nederlandse Republiek op neutraliteit, wend Brittanje hulle spoedig tot Rusland. Op 30 September 1755 het Brittanje finansiële hulp aan Rusland toegesê om 50 000 troepe op die grens tussen Livoon en Litouwen te posisioneer, sodat hulle Brittanje se belange in Hannover onmiddellik kon verdedig. Besthuzev, aanvaar dat die voorbereiding teen Pruise gerig was, was meer as bly om die versoek van die Britte te gehoorsaam. Onbewus van die ander moondhede, het koning George II ook die Pruisiese koning, Frederick, oortuigings gemaak, wat uit vrees vir die Oostenryk-Russiese bedoelings ook 'n toenadering tot Brittanje wou hê. Op 16 Januarie 1756 is die Konvensie van Westminster onderteken, waardeur Brittanje en Pruise belowe het om mekaar te help die partye hoop om blywende vrede en stabiliteit in Europa te bewerkstellig.
Die noukeurig gekodeerde woord in die ooreenkoms was nie minder katalities vir die ander Europese moondhede nie. Die resultate was absolute chaos. Keiserin Elizabeth van Rusland was woedend oor die dubbelsinnigheid van Brittanje se posisie. Nie net dit nie, maar Frankryk was woedend en verskrik deur die skielike verraad van sy enigste bondgenoot, Pruise. Oostenryk, veral Kaunitz, gebruik hierdie situasie tot hul grootste voordeel. Nou-geïsoleerde Frankryk moes noodgedwonge toetree tot die Oostenryk-Russiese alliansie of ondergang kry. Daarna, op 1 Mei 1756, is die Eerste Verdrag van Versailles onderteken, waarin beide nasies 24 000 troepe belowe het om mekaar te verdedig in die geval van 'n aanval. Hierdie diplomatieke revolusie was 'n belangrike oorsaak van die oorlog, alhoewel beide verdrae skynbaar defensief van aard was, het die optrede van beide koalisies die oorlog feitlik onvermydelik gemaak.
Metodes en tegnologieë Redigeer
Europese oorlogvoering in die vroeë moderne tydperk is gekenmerk deur die wydverspreide gebruik van vuurwapens in kombinasie met meer tradisionele wapens. Agtiende-eeuse Europese leërs is gebou rondom eenhede van massale infanterie gewapen met vliegblokmuskette en bajonette. Kavaleriste was toegerus met sabel en pistole of karabiene. Ligte kavallerie is hoofsaaklik gebruik vir verkenning, sifting en taktiese kommunikasie, terwyl swaar kavallerie as taktiese reserwes gebruik is en vir skokaanvalle ontplooi is. Smoothbore artillerie bied vuursteun en speel die leidende rol in belegoorlogvoering.  Strategiese oorlogvoering in hierdie tydperk was gesentreer rondom die beheer van belangrike versterkings wat geposisioneer was om die omliggende streke en paaie te beheer, met lang beleëringe 'n algemene kenmerk van gewapende konflik. Beslissende veldslae was relatief skaars. 
Die Sewejarige Oorlog, soos die meeste Europese oorloë van die agtiende eeu, is uitgevoer as 'n sogenaamde kabinetsoorlog waarin gedissiplineerde gereelde leërs deur die staat toegerus en voorsien is om oorlogvoering namens die soewerein se belange te voer. Besette vyandelike gebiede is gereeld belas en vir geld afgedwing, maar grootskaalse gruweldade teen burgerbevolkings was skaars in vergelyking met konflikte in die vorige eeu.  Militêre logistiek was die deurslaggewende faktor in baie oorloë, aangesien leërs te groot geword het om hulself op lang veldtogte te onderhou deur alleen te soek en te plunder. Militêre voorrade is in sentrale tydskrifte geberg en versprei deur bagasie treine wat baie kwesbaar was vir vyandelike aanvalle.  Weermagte kon oor die algemeen nie gevegsoperasies gedurende die winter onderhou nie en het gewoonlik winterkwartiere in die koue seisoen gevestig, wat hul veldtogte met die terugkeer van die lente hervat. 
Die grootste deel van die agtiende eeu het Frankryk sy oorloë op dieselfde manier benader. Dit sou kolonies toelaat om hulself te verdedig of sou slegs minimale hulp bied ('n beperkte aantal troepe of onervare soldate stuur), in die verwagting dat gevegte vir die kolonies in elk geval waarskynlik verlore sou gaan.  Hierdie strategie was tot 'n mate op Frankryk afgedwing: aardrykskunde, tesame met die superioriteit van die Britse vloot, het dit vir die Franse vloot moeilik gemaak om aansienlike voorrade en ondersteuning aan oorsese kolonies te bied.  Net so het verskeie lang landgrense 'n effektiewe binnelandse weermag noodsaaklik gemaak vir enige Franse heerser.  Gegewe hierdie militêre noodsaaklikhede, het die Franse regering sy strategie oorweldigend oorweldigend op die weermag in Europa gebaseer: dit sou die grootste deel van sy leër op die vasteland hou, in die hoop op oorwinnings nader aan die huis.  Die plan was om te veg tot die einde van vyandelikhede en dan, in verdragsonderhandelinge, om territoriale verkrygings in Europa te verhandel om verlore besittings in die buiteland terug te kry (soos wat gebeur het in, bv., die Verdrag van Saint-Germain-en-Laye (1632)). Hierdie benadering het Frankryk nie goed gedien in die oorlog nie, aangesien die kolonies inderdaad verlore gegaan het, en hoewel 'n groot deel van die Europese oorlog goed verloop het, het Frankryk op die ou end weinig Europese suksesse gehad wat hom teengee. 
Die Britte was geneig, sowel as om praktiese redes, om grootskaalse verbintenisse van troepe op die vasteland te vermy.  Hulle wou die nadeel hiervan in Europa vergoed deur hulself te verbind met een of meer kontinentale moondhede waarvan die belange anteteties was teenoor dié van hul vyande, veral Frankryk.  Deur die leërs van kontinentale bondgenote te subsidieer, kon Brittanje die enorme finansiële mag van Londen in militêre voordeel omskep. In die Sewejarige Oorlog het die Britte as hul belangrikste vennoot die mees briljante generaal van die dag gekies, Frederik die Grote van Pruise, toe die stygende mag in Sentraal -Europa, en het Frederik aansienlike subsidies vir sy veldtogte betaal.  Dit is bewerkstellig in die diplomatieke revolusie van 1756, waarin Brittanje sy jarelange alliansie met Oostenryk ten gunste van Pruise beëindig het, en Oostenryk aan Frankryk gelaat het. In teenstelling met Frankryk het Brittanje daarna gestreef om die oorlog aktief in die kolonies te vervolg, met die volle voordeel van sy vlootmag.   Die Britte het 'n dubbele strategie gevolg - vlootblokkade en bombardement van vyandelike hawens en vinnige beweging van troepe oor die see.  Hulle het vyandelike skeepvaart geteister en vyandelike kolonies aangeval en gereeld koloniste van nabygeleë Britse kolonies gebruik in die poging.
Die Russe en die Oostenrykers was vasbeslote om die mag van Pruise te verminder, die nuwe bedreiging op hul drumpel en Oostenryk was angstig om Silezië terug te wen, verloor vir Pruise in die oorlog van die Oostenrykse opvolging. Saam met Frankryk het Rusland en Oostenryk in 1756 ooreengekom op wedersydse verdediging en 'n aanval deur Oostenryk en Rusland op Pruise, gesubsidieer deur Frankryk. 
William Pitt die Ouere, wat in 1756 die kabinet binnegekom het, het 'n wonderlike visie vir die oorlog gehad wat dit heeltemal anders gemaak het as vorige oorloë met Frankryk. As premier het Pitt Brittanje verbind tot 'n groot strategie om die hele Franse ryk in beslag te neem, veral sy besittings in Noord -Amerika en Indië. Die belangrikste wapen van Brittanje was die Royal Navy, wat die see kon beheer en soveel indringingstroepe kon bring as wat nodig was. Hy was ook van plan om koloniale magte uit die dertien Amerikaanse kolonies, onder die bevel van Britse stamgemeentes, te gebruik om Nieu -Frankryk binne te val. Om die Franse leër te bind, het hy sy Europese bondgenote gesubsidieer. Pitt was die hoof van die regering van 1756 tot 1761, en selfs daarna het die Britte sy strategie voortgesit. Dit was heeltemal suksesvol.  Pitt het 'n duidelike waardering vir die enorme waarde van keiserlike besittings, en besef die kwesbaarheid van die Franse Ryk. 
Die Britse premier, die hertog van Newcastle, was optimisties dat die nuwe reeks alliansies kan voorkom dat oorlog in Europa uitbreek.  'n Groot Franse mag is egter byeengebring in Toulon, en die Franse het die veldtog teen die Britte geopen met 'n aanval op Menorca in die Middellandse See. 'N Britse poging tot verligting is tydens die Slag van Minorca verydel, en die eiland is op 28 Junie gevange geneem (waarvoor admiraal Byng in die hof geveg en tereggestel is).  Brittanje het Frankryk op 17 Mei formeel oorlog verklaar,  byna twee jaar nadat gevegte in die Ohio -land uitgebreek het.
Frederik II van Pruise het berigte ontvang van die botsings in Noord -Amerika en het 'n alliansie met Groot -Brittanje gesluit. Op 29 Augustus 1756 het hy Pruisiese troepe oor die grens van Sakse gelei, een van die klein Duitse state in bondgenootskap met Oostenryk. Hy het dit bedoel as 'n gewaagde vooropstelling van 'n verwagte Oostenryk-Franse inval in Silezië. Hy het drie doelwitte behaal in sy nuwe oorlog teen Oostenryk. Eerstens sou hy Sachsen in beslag neem en dit as 'n bedreiging vir Pruise uitskakel, en dan die Saksiese leër en tesourie gebruik om die Pruisiese oorlogspoging te help. Sy tweede doelwit was om deur te gaan na Bohemen, waar hy moontlik winterkwartiere op Oostenryk se koste kan oprig. Derdens wou hy Moravië vanuit Silezië binnedring, die vesting by Olmütz in beslag neem en op Wenen vorder om die oorlog te beëindig. 
Gevolglik het Frederik veldmaarskalk graaf Kurt von Schwerin in Silezië met 25.000 soldate om te waak teen invalle uit Moravië en Hongarye, en veldmaarskalk Hans von Lehwaldt in Oos -Pruise verlaat om teen Russiese inval uit die ooste te waak, vertrek Frederick met sy leër na Sakse . Die Pruisiese leër het in drie kolomme opgeruk. Regs was 'n kolom van ongeveer 15 000 man onder bevel van prins Ferdinand van Brunswick. Links was 'n kolom van 18 000 man onder bevel van die hertog van Brunswick-Bevern. In die middel was Frederik II, self met veldmaarskalk James Keith wat 'n korps van 30 000 troepe beveel het.  Ferdinand van Brunswick sou die stad Chemnitz binnegaan. Die hertog van Brunswick-Bevern sou deur Lusatia gaan om Bautzen in te sluit. Intussen sou Frederick en Keith na Dresden reis.
Die Saksiese en Oostenrykse leërs was onvoorbereid en hul magte was verstrooi. Frederick het Dresden beset met min of geen teenkanting van die Sakse.  By die Slag van Lobositz op 1 Oktober 1756 het Frederick in een van die verleenthede van sy loopbaan beland. Hy het 'n hervormde Oostenrykse leër ernstig onderskat onder generaal Maximilian Ulysses Browne, en het hom uitgemanoeer en uit die wind gesteek, en op 'n stadium in die verwarring het hy selfs sy troepe beveel om op terugtrekkende Pruisiese kavalerie te skiet. Frederick het eintlik van die slagveld gevlug en Field Marshall Keith in bevel gelaat. Browne het egter ook die veld verlaat in 'n ydele poging om 'n geïsoleerde Saksiese leër te ontmoet wat in die vesting by Pirna opgesluit was. Aangesien die Pruise tegnies in beheer van die slagveld bly, het Frederick in 'n meesterlike bedekking Lobositz as 'n Pruisiese oorwinning beweer.  Die Pruise beset toe Sakse na die beleg van Pirna, die Saksiese leër het in Oktober 1756 oorgegee en is met geweld opgeneem in die Pruisiese leër. Die aanval op neutrale Sakse het woedendheid in Europa veroorsaak en gelei tot die versterking van die anti-Pruisiese koalisie.  Die Oostenrykers het daarin geslaag om Silezië gedeeltelik te beset en, nog belangriker, Frederick se winterkwartiere in Boheme te ontken. Frederick het tot die punt van arrogansie te veel selfvertroue getoon en sy foute was baie duur vir Pruise se kleiner leër. Dit het hom opgemerk dat hy nie dieselfde Oostenrykers beveg het as tydens die vorige oorlog nie.  [ bladsy benodig ]
Brittanje was verras deur die skielike Pruisiese offensief, maar het nou begin met die versending van voorrade en £ 670,000 (gelykstaande aan £ 100,4 miljoen in 2020) aan sy nuwe bondgenoot.  'n Gesamentlike mag van geallieerde Duitse state is deur die Britte georganiseer om Hannover te beskerm teen Franse inval, onder bevel van die hertog van Cumberland.  Die Britte het probeer om die Nederlandse Republiek te oorreed om by die alliansie aan te sluit, maar die versoek is van die hand gewys, aangesien die Nederlanders ten volle neutraal wou bly.  Ondanks die groot verskil in getalle, was die jaar suksesvol vir die Pruisiese geleide magte op die vasteland, in teenstelling met die Britse veldtogte in Noord-Amerika.
Op 18 April 1757 neem Frederik II weer die inisiatief deur in te gaan na die koninkryk van Bohemen, in die hoop om 'n beslissende nederlaag op Oostenrykse magte te bring.  Nadat hulle die bloedige Slag van Praag op 6 Mei 1757 gewen het, waarin beide magte groot verliese gely het, het die Pruise die Oostenrykers teruggedwing in die vestings van Praag. Die Pruisiese leër het toe die stad beleër.  In reaksie hierop het die Oostenrykse bevelvoerder Leopold von Daun 'n mag van 30 000 man versamel om Praag te help.  Na die slag by Praag het Frederick 5.000 troepe uit die beleg in Praag geneem en hulle gestuur om die 19.000 man se leër onder die hertog van Brunswick-Bevern by Kolín in Bohemen te versterk.  Von Daun het te laat opgedaag om aan die slag van Praag deel te neem, maar het 16 000 mans opgetel wat uit die geveg ontsnap het. Met hierdie leër het hy stadig beweeg om Praag te verlig. Die Pruisiese leër was te swak om Praag tegelyk te beleër en von Daun weg te hou, en Frederick moes noodgedwonge voorbereide posisies aanval. Die gevolglike Slag van Kolín was 'n skerp nederlaag vir Frederick, sy eerste. Sy verliese het hom verder gedwing om die beleg op te hef en hom geheel en al uit Bohemen te onttrek. 
Later die somer beleër die Russe onder veldmaarskalk Stepan Fjodorowitsj Apraksin Memel met 75.000 troepe. Memel het een van die sterkste vestings in Pruise gehad. Na vyf dae se artillerie -bombardement kon die Russiese weermag dit egter bestorm.  Die Russe gebruik Memel daarna as 'n basis om Oos-Pruise binne te val en verslaan 'n kleiner Pruisiese mag in die hewige omstrede Slag van Gross-Jägersdorf op 30 Augustus 1757. In die woorde van die Amerikaanse historikus Daniel Marston, het Gross-Jägersdorf die Pruise met "'n nuutgevonde respek vir die gevegsvermoëns van die Russe wat in die latere gevegte van Zorndorf en Kunersdorf versterk is".  Die Russe was egter nog nie in staat om Königsberg in te neem nadat hulle hul voorraad kanonskogels by Memel en Gross-Jägersdorf opgebruik het en kort daarna teruggetrek het.
Logistiek was 'n herhalende probleem vir die Russe gedurende die oorlog. Die Russe het nie 'n kwartiermeestersafdeling gehad wat in staat was om leërs in Sentraal -Europa behoorlik oor die primitiewe modderpaaie van Oos -Europa te laat werk nie.  Die neiging van Russiese leërs om hul operasies te beëindig nadat hulle 'n groot geveg gevoer het, selfs al was hulle nie verslaan nie, was minder oor hul slagoffers en meer oor hul toevoerlyne nadat hulle 'n groot deel van hul ammunisie in 'n geveg bestee het, het Russiese generaals nie wil nog 'n stryd waag, omdat die wete dat hervoorraad nog lank sal plaasvind.  Hierdie jarelange swakheid was duidelik in die Russies-Ottomaanse oorlog van 1735–1739, waar Russiese strydoorwinnings slegs tot beskeie oorlogswins gelei het as gevolg van probleme met die verskaffing van hul leërs.  Die Russiese kwartmeestersafdeling het nie verbeter nie, en dieselfde probleme het in Pruise weer voorgekom.  Tog was die keiserlike Russiese leër 'n nuwe bedreiging vir Pruise. Frederick is nie net gedwing om sy inval in Boheme af te breek nie, hy moes ook verder terugtrek na die gebied wat deur Pruis beheer word.  Sy nederlae op die slagveld het nog meer opportunistiese nasies in die oorlog gebring. Swede verklaar oorlog teen Pruise en val Pommeren met 17.000 man binne.  Swede het gevoel dat hierdie klein leër al wat nodig was om Pommere te beset en het gevoel dat die Sweedse weermag nie met die Pruise hoef te skakel nie omdat die Pruise op soveel ander fronte beset was.
Dinge lyk nou somber vir Pruise, met die Oostenrykers wat mobiliseer om Pruis-beheerde grond aan te val en 'n gekombineerde Franse en Reichsarmee leër onder Prins Soubise wat uit die weste nader. Die Ryksarmee was 'n versameling leërs uit die kleiner Duitse state wat saamgesnoer het om die appèl van die Heilige Romeinse keiser Franz I van Oostenryk teen Frederick in ag te neem.  In November en Desember 1757 is die hele situasie in Duitsland egter omgekeer. Eerstens het Frederick Soubise se magte verwoes tydens die Slag van Rossbach op 5 November 1757  en daarna 'n baie beter Oostenrykse mag tydens die Slag van Leuthen op 5 Desember 1757.  Rossbach was die enigste geveg tussen die Franse en die Pruise gedurende die hele oorlog.  By Rossbach verloor die Pruise ongeveer 548 mans wat vermoor is terwyl die Franco-Ryksarmee mag onder Soubise verloor ongeveer 10 000 dood.  Frederick noem Leuthen altyd sy grootste oorwinning, 'n beoordeling wat destyds deur baie gedeel is, aangesien die Oostenrykse leër as 'n hoogs professionele mag beskou is.  Met hierdie oorwinnings het Frederick hom weer gevestig as die premier van Europa en sy manne as die mees bekwame soldate van Europa. Frederick het egter 'n geleentheid misgeloop om die Oostenrykse leër in Leuthen heeltemal te vernietig, alhoewel dit uitgeput was, het dit weer na Bohemen ontsnap. Hy het gehoop dat die twee oorwinnende oorwinnings Maria Theresa na die vredestafel sou bring, maar sy was vasbeslote om nie te onderhandel voordat sy Silesië weer ingeneem het nie. Maria Theresa verbeter ook die Oostenrykse bevel na Leuthen deur haar onbekwame swaer, Charles van Lorraine, te vervang deur von Daun, wat nou 'n veldmaarskalk was.
Hierdie probleem is vererger toe die belangrikste Hanoveriese leër onder Cumberland, wat Hesse-Kassel- en Brunswick-troepe insluit, tydens die Slag van Hastenbeck verslaan is en gedwing is om heeltemal oor te gee tydens die Konvensie van Klosterzeven na 'n Franse inval in Hannover.  Die konvensie het Hannover uit die oorlog verwyder en die westelike benadering tot Pruisiese gebied uiters kwesbaar gelaat. Frederick het dringend versoeke aan Brittanje gestuur vir meer aansienlike hulp, aangesien hy nou sonder enige eksterne militêre steun vir sy magte in Duitsland was. 
Bereken dat geen verdere Russiese opmars tot 1758 moontlik was nie, het Frederick die grootste deel van sy oostelike magte na Pommeren onder bevel van marskalk Lehwaldt verskuif, waar hulle die Sweedse inval sou afweer. Kortliks het die Pruisiese leër die Swede teruggedryf, die grootste deel van die Sweedse Pommere beset en sy hoofstad Stralsund geblokkeer.  George II van Groot -Brittanje, op advies van sy Britse predikante na die slag van Rossbach, herroep die Konvensie van Klosterzeven en Hannover betree weer die oorlog.  Gedurende die winter het die nuwe bevelvoerder van die Hanoveriese magte, hertog Ferdinand van Brunswick (tot onmiddellik voor 'n bevelvoerder in die Pruisiese leër), sy leër hergroepeer en 'n reeks aanvalle geloods wat die Franse oor die Ryn teruggedryf het. Die magte van Ferdinand het die westelike flank van Pruise veilig gehou vir die res van die oorlog.  Die Britte het verdere nederlae in Noord -Amerika gely, veral by Fort William Henry. By die huis was daar egter stabiliteit. Sedert 1756 het opeenvolgende regerings onder leiding van Newcastle en Pitt geval. In Augustus 1757 stem die twee mans in tot 'n politieke vennootskap en vorm 'n koalisieregering wat nuwe, stewiger leiding aan die oorlogspoging gee. Die nuwe strategie beklemtoon sowel Newcastle se verbintenis tot Britse betrokkenheid op die vasteland, veral ter verdediging van sy Duitse besittings, en Pitt se vasberadenheid om seemag te gebruik om Franse kolonies oor die hele wêreld te verower. Hierdie 'dubbele strategie' sou die Britse beleid vir die volgende vyf jaar oorheers.
Tussen 10 en 17 Oktober 1757 het 'n Hongaarse generaal, graaf András Hadik, wat in die Oostenrykse leër gedien het, die bekendste huzaaraksie in die geskiedenis uitgevoer. Toe die Pruisiese koning, Frederick, met sy kragtige leërs suidwaarts marsjeer, swaai die Hongaarse generaal onverwags sy mag van 5 000, meestal huzare, om die Pruise en beset 'n deel van hul hoofstad, Berlyn, vir een nag.  Die stad is gespaar vir 'n onderhandelde losprys van 200 000 talers.  Toe Frederick van hierdie vernederende beroep hoor, het hy onmiddellik 'n groter mag gestuur om die stad te bevry. Hadik het egter die stad met sy huzare verlaat en veilig by die Oostenrykse lyne gekom. Daarna is Hadik bevorder tot die rang van maarskalk in die Oostenrykse leër.
Vroeg in 1758 het Frederick 'n inval in Morawië geloods en beleër Olmütz (nou Olomouc, Tsjeggië).  Na 'n Oostenrykse oorwinning in die Slag van Domstadtl wat 'n voorraadkonvooi wat vir Olmütz bestem was, uitgewis het, het Frederick die beleg verbreek en hom uit Moravia teruggetrek. Dit was die einde van sy laaste poging om 'n groot inval in die Oostenrykse gebied te begin.  In Januarie 1758 het die Russe Oos -Pruise binnegeval, waar die provinsie, amper ontwyk van troepe, weinig opposisie gelewer het.  Oos -Pruise was gedurende die winter deur Russiese magte beset en sou tot 1762 onder hulle beheer bly, hoewel dit vir Pruise baie minder waardevol was as Brandenburg of Silezië. In elk geval, Frederick het die Russe nie as 'n onmiddellike bedreiging beskou nie, maar het eerder hoop gehad om eers 'n beslissende stryd teen Oostenryk te voer wat hulle uit die oorlog sou slaan.
In April 1758 het die Britte die Anglo-Pruisiese Konvensie met Frederick gesluit waarin hulle hom daartoe verbind het om 'n jaarlikse subsidie ​​van £ 670,000 aan hom te betaal. Brittanje het ook 9 000 troepe gestuur om Ferdinand se Hanoveriese leër te versterk, die eerste Britse troepeverpligting op die vasteland en 'n ommekeer in die beleid van Pitt. Ferdinand se Hanoveriese leër, aangevul met 'n paar Pruisiese troepe, het daarin geslaag om die Franse uit Hannover en Westfalen te verdryf en die hawe van Emden weer in Maart 1758 verower voordat hy met sy eie magte die Ryn oorgesteek het, wat alarm veroorsaak het in Frankryk. Ondanks Ferdinand se oorwinning oor die Franse in die Slag van Krefeld en die kort besetting van Düsseldorf, is hy gedwing deur die suksesvolle bestuur van groter Franse magte om oor die Ryn terug te trek. 
Op hierdie punt was Frederick toenemend bekommerd oor die Russiese opmars uit die ooste en marsjeer om dit teë te werk. Net oos van die Oder in Brandenburg-Neumark, tydens die Slag van Zorndorf (nou Sarbinowo, Pole), het 'n Pruisiese leër van 35.000 man onder Frederik op 25 Augustus 1758 'n Russiese leër van 43.000 onder bevel van graaf William Fermor beveg.  Beide kante het swaar ongevalle opgedoen - die Pruise 12 800, die Russe 18 000 - maar die Russe het teruggetrek, en Frederick het die oorwinning behaal.  Die Amerikaanse historikus Daniel Marston beskryf Zorndorf as 'n 'gelykop', aangesien albei kante te uitgeput was en sodanige verliese gely het dat nie een van die ander 'n geveg met die ander wou voer nie.  In die onbesliste Slag van Tornow op 25 September het 'n Sweedse leër ses aanvalle deur 'n Pruisiese weermag afgeweer, maar het Berlyn nie aangevuur na die Slag van Fehrbellin nie. 
Die oorlog het besluiteloos voortgegaan toe op 14 Oktober die Oostenrykers van marskalk Daun die belangrikste Pruisiese leër verras het tydens die Slag van Hochkirch in Sakse.  Frederick het baie van sy artillerie verloor, maar het in goeie orde teruggetrek, gehelp deur digte bos. Die Oostenrykers het ten spyte van Hochkirch uiteindelik min vordering gemaak met die veldtog in Sakse en kon nie 'n beslissende deurbraak bereik nie. Na 'n poging om Dresden in die wiele te ry, moes Daun se troepe vir die winter na die Oostenrykse gebied terugtrek, sodat Sakse onder Pruisiese besetting gebly het.  Terselfdertyd het die Russe misluk in 'n poging om Kolberg in Pommeren (nou Kołobrzeg, Pole) van die Pruise te neem.  [ bladsy benodig ]
In Frankryk was 1758 teleurstellend, en in die nasleep hiervan is 'n nuwe hoofminister, die Duc de Choiseul, aangestel. Choiseul was van plan om die oorlog in 1759 te beëindig deur sterk aanvalle op Brittanje en Hanover te doen.
Pruise het verskeie nederlae gely in 1759. By die Slag van Kay, oftewel Paltzig, verslaan die Russiese graaf Saltykov met 47.000 Russe 26.000 Pruise onder bevel van generaal Carl Heinrich von Wedel. Alhoewel die Hannoverers 'n leër van 60 000 Franse by Minden verslaan het, dwing die Oostenrykse generaal Daun die oorgawe van 'n hele Pruisiese korps van 13,000 in die Slag van Maxen. Frederick self het die helfte van sy leër verloor in die Slag van Kunersdorf (nou Kunowice, Pole), die ergste nederlaag in sy militêre loopbaan en een wat hom op die rand van abdikasie en selfmoordgedagtes gedryf het. Die ramp was deels die gevolg van sy verkeerde beoordeling van die Russe, wat reeds hul krag in Zorndorf en Gross-Jägersdorf (nou Motornoye, Rusland) getoon het, en deels uit goeie samewerking tussen die Russiese en Oostenrykse magte. Meningsverskille met die Oostenrykers oor logistiek en voorraad het daartoe gelei dat die Russe na Kunersdorf weer na die ooste teruggetrek het, wat Frederick uiteindelik in staat gestel het om sy verpletterde magte te hergroepeer.
Die Franse was van plan om die Britse Eilande gedurende 1759 binne te val deur troepe bymekaar te maak naby die monding van die Loire en hul Brest- en Toulon -vloot te konsentreer. Twee see -nederlae het dit egter verhoed. In Augustus is die Mediterreense vloot onder Jean-François de La Clue-Sabran verstrooi deur 'n groter Britse vloot onder Edward Boscawen tydens die Slag van Lagos. In die Slag van Quiberonbaai op 20 November het die Britse admiraal Edward Hawke met 23 skepe van die lyn die Franse Brest -vloot gevang met 21 skepe van die lyn onder Marshal de Conflans en gesink, gevange geneem of gedwing om baie van hulle aan die grond te sit. einde aan die Franse planne.
Die jaar 1760 het nog meer Pruisiese rampe meegebring. Die generaal Fouqué is in die Slag van Landshut deur die Oostenrykers verslaan. Die Franse verower Marburg in Hessen en die Swede deel van Pommeren. Die Hannoveriërs het die Franse oorwin tydens die Slag van Warburg, en hul voortgesette sukses het Frankryk verhinder om troepe te stuur om die Oostenrykers te help teen Pruise in die ooste.
Desondanks het die Oostenrykers, onder bevel van generaal Laudon, Glatz (nou Kłodzko, Pole) in Silesië gevange geneem. In die Slag van Liegnitz behaal Frederick 'n sterk oorwinning, ondanks die feit dat hy drie -een was. Die Russe onder generaal Saltykov en Oostenrykers onder generaal Lacy het in Oktober sy hoofstad, Berlyn, kortliks beset, maar kon dit nie lank hou nie. Tog was die verlies van Berlyn vir die Russe en Oostenrykers 'n groot knou vir Frederik se aansien, aangesien baie daarop gewys het dat die Pruise geen hoop het om St Petersburg of Wene tydelik of andersins te beset nie. In November 1760 was Frederick weer 'n oorwinnaar en verslaan hy die bekwame Daun in die Slag van Torgau, maar hy ly baie swaar, en die Oostenrykers het in goeie orde teruggetrek.
Intussen, na die slag van Kunersdorf, was die Russiese weermag meestal onaktief as gevolg van hul swak toevoerlyne.  Die Russiese logistiek was so swak dat in Oktober 1759 'n ooreenkoms onderteken is waarvolgens die Oostenrykers onderneem het om die Russe te voorsien, aangesien die kwartiermeester se departement van die Russiese leër erg gespanne was deur die eise van Russiese leërs wat tot dusver van die huis af opereer het.  Die vereiste dat die Oostenrykse kwartiermeester se departement aan beide die Oostenrykse en Russiese leërs moes voorsien, was blykbaar bo sy vermoë, en in die praktyk het die Russe weinig voorraad van die Oostenrykers ontvang.  By Liegnitz (nou Legnica, Pole) het die Russe te laat opgedaag om aan die geveg deel te neem. Hulle het twee pogings aangewend om die vesting van Kolberg te bestorm, maar dit het nie geslaag nie. Die hardnekkige verset van Kolberg het Frederick in staat gestel om op die Oostenrykers te fokus in plaas daarvan om sy magte te verdeel.
Pruise het die veldtog van 1761 begin met slegs 100,000 beskikbare troepe, baie van hulle nuwe rekrute, en die situasie was wanhopig.  Die Oostenrykse en Russiese magte was egter ook erg uitgeput en kon nie 'n groot offensief begin nie. [ aanhaling nodig ]
In Februarie 1761 het hertog Ferdinand van Brunswick Franse troepe by Langensalza verras en daarna in Maart gevorder om Cassel te beleër. Hy is gedwing om die beleg op te hef en terug te trek nadat die Franse magte by die Slag van Grünberg etlike duisende van sy manne hergroepeer en gevange geneem het. In die Slag van Villinghausen het magte onder Ferdinand 'n Franse leër van 92 000 man verslaan. [ aanhaling nodig ]
Aan die oostelike front was die vordering baie stadig. Die Russiese leër was sterk afhanklik van sy vernaamste tydskrifte in Pole, en die Pruisiese weermag het verskeie suksesvolle aanvalle daarteen geloods. Een van hulle, onder leiding van generaal Platen in September, het gelei tot die verlies van 2 000 Russe, meestal gevang, en die vernietiging van 5 000 waens.  [ bladsy benodig ] Omdat die Pruise beroof was van mense, moes hulle hul toevlug tot hierdie nuwe soort oorlog voer, om die vordering van hul vyande te vertraag. Die leër van Frederick, hoewel uitgeput, is ongemaklik by sy hoofkwartier in Brunzelwitz gelaat, aangesien beide die Oostenrykers en die Russe huiwerig was om dit aan te val. Einde 1761 het Pruise egter twee kritieke terugslae beleef. Die Russe onder Zakhar Chernyshev en Pyotr Rumyantsev het Kolberg in Pommere bestorm, terwyl die Oostenrykers Schweidnitz gevange geneem het. Die verlies van Kolberg het Pruise sy laaste hawe aan die Oossee gekos.  'n Groot probleem vir die Russe gedurende die oorlog was altyd hul swak logistiek, wat hul generaals verhinder het om hul oorwinnings op te volg, en nou met die val van Kolberg, kon die Russe uiteindelik hul leërs in Sentraal -Europa voorsien via die see.  Die feit dat die Russe nou hul leërs oor die see kon lewer, wat aansienlik vinniger en veiliger was (Pruisiese kavallerie kon nie Russiese skepe in die Oossee onderskep nie) as oor die land dreig om die magsbalans beslissend teen Pruise te swaai, aangesien Frederick geen troepe kon spaar om sy hoofstad te beskerm nie.  In Brittanje is bespiegel dat 'n totale Pruisiese ineenstorting nou op hande was. [ aanhaling nodig ]
Brittanje dreig nou om sy subsidies terug te trek as Frederick dit nie oorweeg om toegewings te bied om vrede te verseker nie. Aangesien die Pruisiese leërs tot net 60 000 man afgeneem het en Berlyn self sou beleër, was die voortbestaan ​​van sowel Pruise as sy koning ernstig bedreig. Op 5 Januarie 1762 sterf die Russiese keiserin Elizabeth. Haar Pruisofiele opvolger, Peter III, het dadelik die Russiese besetting van Oos -Pruise en Pommeren beëindig (kyk: die Verdrag van Sint -Petersburg (1762)) en bemiddel Frederick se wapenstilstand met Swede. Hy het ook 'n korps van sy eie troepe onder bevel van Frederik geplaas. Frederick kon toe 'n groter leër van 120 000 man bymekaarskraap en dit teen Oostenryk konsentreer.  [ bladsy benodig ] Hy het hulle uit 'n groot deel van Silesië verdryf nadat hy Schweidnitz herower het, terwyl sy broer Henry 'n oorwinning in Sakse behaal het in die Slag van Freiberg (29 Oktober 1762). Terselfdertyd verower sy bondgenote in Brunswick die belangrikste stad Göttingen en vererger dit deur Cassel in te neem. [ aanhaling nodig ]
Twee nuwe lande betree die oorlog in 1762. Brittanje verklaar op 4 Januarie 1762 oorlog teen Spanje. Spanje reageer deur sy eie oorlogsverklaring teen Brittanje op 18 Januarie uit te reik.  Portugal gevolg deur die toetreding tot die oorlog aan die kant van Brittanje. Spanje, bygestaan ​​deur die Franse, het 'n inval in Portugal geloods en daarin geslaag om Almeida te verower. Die aankoms van Britse versterkings het 'n verdere Spaanse opmars tot stilstand gebring, en in die Slag van Valencia de Alcántara het Britse-Portugese magte 'n groot Spaanse aanbodbasis oorskry. Die indringers is op die hoogtes voor Abrantes (genoem die pas na Lissabon) waar die Anglo-Portugese gevestig was. Uiteindelik jaag die Anglo-Portugese leër, gesteun deur guerrilla's en 'n verskroeide aarde-strategie,    die sterk verminderde Frans-Spaanse leër terug na Spanje,    herstel byna almal die verlore dorpe, waaronder die Spaanse hoofkwartier in Castelo Branco vol gewondes en siekes wat agtergebly het. 
Intussen het die lang Britse vlootblokkade van Franse hawens die moraal van die Franse bevolking verswak. Die moraal het verder afgeneem toe die nuus oor die nederlaag in die Slag van Signal Hill in Newfoundland Parys bereik het.  Na Rusland se gesig, die onttrekking van Swede en die twee oorwinnings van Pruise teen Oostenryk, het Lodewyk XV oortuig dat Oostenryk Silesië (die voorwaarde waarvoor Frankryk die Oostenrykse Nederland sou ontvang) nie sou kon herwin sonder finansiële en materiële subsidies nie, wat Louis nie meer bereid was om te verskaf nie. Hy het daarom vrede met Frederick gesluit en Pruise se Rynlandgebiede ontruim en Frankryk se betrokkenheid by die oorlog in Duitsland beëindig. 
Teen 1763 was die oorlog in Sentraal -Europa in wese 'n dooiepunt tussen Pruise en Oostenryk. Pruise het byna die hele Silezië van die Oostenrykers teruggeneem ná Frederick se oorwinning oor Daun tydens die Slag van Burkersdorf. Na sy oorwinning van sy broer Henry in die Slag van Freiberg in 1762, het Frederik die grootste deel van Sakse, maar nie die hoofstad, Dresden, besit nie. Sy finansiële situasie was nie erg nie, maar sy koninkryk was verwoes en sy leër het erg verswak. Sy mannekrag het dramaties afgeneem, en hy het soveel effektiewe offisiere en generaals verloor dat 'n offensief teen Dresden onmoontlik gelyk het.  Britse subsidies is gestaak deur die nuwe premier, lord Bute, en die Russiese keiser is omvergewerp deur sy vrou, Catherine, wat Rusland se alliansie met Pruise beëindig het en aan die oorlog onttrek het.Oostenryk het egter, soos die meeste deelnemers, te kampe gehad met 'n ernstige finansiële krisis en moes die omvang van sy leër verminder, wat sy aanvallende mag baie beïnvloed het.  Die administrasie was in wanorde, nadat 'n lang oorlog daadwerklik 'n aanloop gehad het.  [ bladsy benodig ] Teen daardie tyd het dit nog steeds Dresden, die suidoostelike dele van Sakse en die graafskap Glatz in die suide van Silezië gehou, maar die vooruitsig op oorwinning was skraal sonder Russiese steun, en Maria Theresa het grootliks haar hoop opgegee om Silezië te verower. haar kanselier, man en oudste seun het haar almal aangemoedig om vrede te maak, terwyl Daun huiwerig was om Frederick aan te val. In 1763 is 'n vredesooreenkoms bereik by die Verdrag van Hubertusburg, waarin Glatz teruggekeer is na Pruise in ruil vir die Pruisiese ontruiming van Sakse. Dit het die oorlog in Sentraal -Europa beëindig.
Die dooiepunt was werklik teen 1759–1760 bereik, en Pruise en Oostenryk was amper sonder geld. Die materiaal van beide kante is grootliks verbruik. Frederick ontvang nie meer subsidies van Brittanje nie, die Goue Kavalerie van St George het byna 13 miljoen dollar (ekwivalent) opgelewer. Hy het die grootste deel van die kerksilwer gesmelt en gemunt, die paleise van sy koninkryk ontplof en die silwer gemunt en sy koopkrag verminder deur dit met koper te meng. Sy banke se kapitaal was uitgeput, en hy het byna alles van waarde uit sy eie boedel verpand. Alhoewel Frederick nog 'n aansienlike hoeveelheid geld oorgehad het uit die vorige Britse subsidies, het hy in elk geval gehoop om dit in vredestyd in sy koninkryk se voorspoed te herstel, maar die bevolking van Pruise was so uitgeput dat hy nie weer 'n lang veldtog kon onderhou nie.  [ bladsy benodig ] Net so het Maria Theresa die limiet van haar hulpbronne bereik. Sy het in 1760 in 1760 haar juwele verpand, sy het 'n openbare intekening vir ondersteuning goedgekeur en haar publiek aangemoedig om hul silwer na die munt te bring. Franse subsidies is nie meer verskaf nie.  [ bladsy benodig ] Alhoewel sy nog baie jongmanne het om op te stel, kon sy hulle nie diensplig nie en durf sy nie tot indruk val nie, soos Frederick gedoen het.  [ bladsy benodig ] Sy het selfs 'n paar mans ontslaan omdat dit te duur was om hulle te voed.  [ bladsy benodig ]
Britse amfibiese "afdraande" Edit
Groot -Brittanje het 'n "afkoms" ('n amfibiese demonstrasie of aanval) op Rochefort beplan, 'n gesamentlike operasie om die stad te oorskry en die skeepvaart in die Charente te verbrand. Die ekspedisie wat op 8 September 1757 begin is, het sir John Mordaunt onder bevel van die troepe en sir Edward Hawke die vloot. Op 23 September is die Isle d'Aix ingeneem, maar militêre personeel het geraak en soveel tyd verloor dat Rochefort onaantasbaar geword het.  Die ekspedisie het die Isle d'Aix verlaat en op 1 Oktober na Groot -Brittanje teruggekeer.
Ondanks die betwisbare strategiese sukses en die operasionele mislukking van die afdraande op Rochefort, het William Pitt - wat 'n doel in hierdie tipe asimmetriese onderneming gesien het - bereid om sulke operasies voort te sit.  'n Weermag is saamgestel onder bevel van Charles Spencer, 3de hertog van Marlborough, en is bygestaan ​​deur Lord George Sackville. Die vloot eskader en vervoer vir die ekspedisie was onder bevel van Richard Howe. Die weermag land op 5 Junie 1758 in Cancallebaai, gaan na St. Malo en vind dat dit 'n lang beleg sal neem om dit te vang, maar val die nabygeleë hawe van St. Servan aan. Dit het skeepsvaart in die hawe verbrand, ongeveer 80 Franse privaat en handelaars, asook vier oorlogskepe wat in aanbou was.  [ bladsy benodig ] Die mag het toe weer begin onder dreigement van die aankoms van Franse hulpmagte. 'N Aanval op Havre de Grace is beëindig, en die vloot vaar na Cherbourg, die slegte weer en die lae voorraad, ook dit word laat vaar.
Pitt was nou bereid om troepe na Duitsland te stuur, en beide Marlborough en Sackville, gewalg oor wat hulle as die nutteloosheid van die "afdraande" beskou het, het kommissies in die leër gekry. Die bejaarde generaal Bligh is aangestel om 'n nuwe "afkoms" te begelei, begelei deur Howe. Die veldtog het voordelig begin met die Raid op Cherbourg. Bedek deur vlootbomaanval, het die weermag die Franse mag verdryf wat gedetailleer was teen hul landing, Cherbourg gevange geneem en sy vestings, dokke en skeepsvaart vernietig.
Die troepe is weer aan boord geneem en na die Baai van St. Lunaire in Bretagne verskuif, waar hulle op 3 September geland het om teen St. Malo te werk, maar hierdie optrede was onprakties. Verslegtende weer dwing die twee leërs om te skei: die skepe vaar na die veiliger ankerplek van St. Cast, terwyl die weermag oor land gaan. Die traagheid van Bligh om sy magte te beweeg, het 'n Franse mag van 10 000 uit Brest in staat gestel om hom in te haal en die troepe na die aanvang te vuur. In die slag van Saint Cast het 'n agterhoede van 1400 onder Dury die Franse afgehou terwyl die res van die leër aan boord gegaan het. Hulle kon nie gered word nie 750, insluitend Dury, is doodgemaak en die res gevang.
Die koloniale konflik het hoofsaaklik tussen Frankryk en Brittanje plaasgevind in Indië, Noord -Amerika, Europa, die Karibiese Eilande, die Filippyne en die kus -Afrika. In die loop van die oorlog het Groot -Brittanje enorme gebiede en invloed gekry ten koste van die Franse en die Spaanse Ryk.
Groot -Brittanje verloor Menorca in die Middellandse See aan die Franse in 1756, maar verower die Franse kolonies in Senegal in 1758. Belangriker nog, die Britte verslaan die Franse in sy verdediging van Nieu -Frankryk in 1759, met die val van Quebec. Die buffer wat Frans Noord -Amerika aan Nieu -Spanje, die belangrikste Spaanse Ryk se besitting in die buiteland, verskaf het, het nou verlore gegaan. Spanje het die oorlog in 1761 betree na die Derde Gesin (15 Augustus 1761) met Frankryk.  Die Britse Royal Navy neem die Franse Karibiese suikerkolonies van Guadeloupe in 1759 en Martinique in 1762 sowel as die Spaanse Ryk se belangrikste hawe in die Karibiese Eilande, Havana in Kuba, en die belangrikste Asiatiese hawe van Manila in die Filippyne, beide groot Spaanse koloniale stede. Britse pogings tot uitbreiding na die binneland van Kuba en die Filippyne het harde weerstand ondervind. In die Filippyne was die Britte beperk tot Manila totdat hulle ooreengekom het om aan die einde van die oorlog terug te trek.
Tydens die oorlog was die Six Nations of The Iroquois Confederacy verbonde aan die Britte. Inheemse Amerikaners van die Laurentiaanse vallei - die Algonquin, die Abenaki, die Huron en ander, was verbonde aan die Franse. Alhoewel die Algonquin -stamme wat noord van die Great Lakes en langs die St. Lawrence -rivier woon, nie direk bekommerd was oor die lot van die Ohio River Valley -stamme nie, was hulle slagoffers van die Iroquois -konfederasie, waaronder die Seneca, Mohawk, Oneida, Onondaga, Cayuga en Tuscarora stamme van sentraal New York. Die Iroquois het die gebied van Algonquin binnegedring en die Algonquins weswaarts anderkant die Michiganmeer en na die oewer van die St. Lawrence gestoot.  Die Algonquin -stamme was geïnteresseerd in die stryd teen die Iroquois. In New England, New York en die noordweste het inheemse Amerikaanse stamme verskillende bondgenootskappe met die groot strydlustiges gesluit.
In 1756 en 1757 verower die Franse forte Oswego  en William Henry van die Britte.  Laasgenoemde oorwinning was in die wiele gery toe die inheemse bondgenote van Frankryk die voorwaardes van kapitulasie verbreek en die terugtrekkende Britse kolom, wat onder Franse bewaking was, aanval en soldate slag en skrap en baie mans, vroue en kinders in gevangenskap neem terwyl die Franse weier om hul gevangenes.  Franse vlootontplooiings in 1757 het ook die sleutelvesting van Louisbourg op die Kaapse Bretonseiland, Ile du Roi, deur die Franse suksesvol verdedig en die seevaart na Quebec verseker. 
Die Britse premier William Pitt se fokus op die kolonies vir die veldtog in 1758 het vrugte afgewerp met die inname van Louisbourg nadat Franse versterkings deur die Britse vlootoorwinning in die Slag van Cartagena en die suksesvolle verowering van Fort Duquesne  en Fort Frontenac geblokkeer is.  Die Britte het ook die proses om die Acadiaanse bevolking te deporteer voortgesit met 'n golf groot operasies teen Île Saint-Jean (die huidige Prince Edward Island), en die St. John River en die Petitcodiac River valleie. Die viering van hierdie suksesse is gedemp deur hul gênante nederlaag in die Slag van Carillon (Ticonderoga), waarin 4 000 Franse troepe 16 000 Britte afgeweer het. Toe die Britte onder leiding van generaals James Abercrombie en George Howe aangeval het, was hulle van mening dat die Franse onder leiding van generaal Marquis de Montcalm slegs verdedig is deur 'n klein abatis wat maklik geneem kon word, gegewe die aansienlike numeriese voordeel van die Britse mag. Die Britse offensief wat veronderstel was om in stywe kolomme te vorder en die Franse verdedigers te oorweldig, het in verwarring geraak en versprei en groot ruimtes in hul geledere gelaat. Toe die Franse Chevalier de Levis 1 000 soldate stuur om Montcalm se sukkelende troepe te versterk, is die Britte deur 'n intense Franse muskietvuur in die kwas vasgesteek en moes hulle terugtrek.
Al die veldtogte van Brittanje teen Nieu -Frankryk het in 1759 geslaag, 'n deel van wat bekend geword het as 'n Annus Mirabilis. Fort Niagara  en Fort Carillon  op 8 Julie 1759 het groot Britse magte te beurt geval en Franse grensforte verder wes afgesny. Vanaf Junie 1759 het die Britte onder James Wolfe en James Murray kamp opgeslaan aan die Ile d'Orleans oorkant die St. Lawrence-rivier van Quebec, wat hulle in staat gestel het om die beleg van 3 maande wat daarop gevolg het, te begin. Die Franse onder die Marquis de Montcalm het 'n Britse aanval in die ooste van Quebec verwag, sodat hy sy soldate beveel het om die streek Beauport te versterk. Op 31 Julie het die Britte aangeval met 4000 soldate, maar die Franse wat hoog op die kranse geleë was wat uitkyk op die Montmorency -waterval, het die Britse magte gedwing om terug te trek na die Ile d'Orleans. Terwyl Wolfe en Murray 'n tweede offensief beplan het, het Britse veldwagters 'n klopjag op Franse nedersettings langs die St. Lawrence uitgevoer en voedselvoorrade, ammunisie en ander goedere vernietig in 'n poging om die Franse deur hongersnood te oorwin.
Op 13 September 1759 het generaal James Wolfe 5.000 troepe op 'n bokpad gelei na die vlaktes van Abraham, 1 myl wes van Quebec City. Hy het sy leër geposisioneer tussen die magte van Montcalm, 'n uur se opmars na die ooste en Bougainville se regimente in die weste, wat binne 3 uur gemobiliseer kon word. In plaas daarvan om te wag vir 'n gekoördineerde aanval met Bougainville, val Montcalm onmiddellik aan. Toe sy 3 500 troepe gevorder het, het hul lyne in 'n wanordelike formasie verstrooi geraak. Baie Franse soldate het afgevuur voordat hulle binne bereik was om die Britte te slaan. Wolfe organiseer sy troepe in twee lyne wat 1 myl oor die vlaktes van Abraham strek. Hulle is beveel om hul Brown Bess -muskiete met twee koeëls te laai om maksimum krag te verkry en hul vuur te hou totdat die Franse soldate binne 40 treë van die Britse geledere kom. Toe die leër van Montcalm binne die bereik van die Britte was, was hul sarsie sterk en het byna alle koeëls hul teikens getref, wat die Franse geledere verwoes het. Die Franse vlug in 'n toestand van totale verwarring uit die vlaktes van Abraham terwyl hulle deur lede van die Skotse Fraser -regiment en ander Britse magte agtervolg is. Ondanks die feit dat hulle deur muskietvuur van die Canadiens en hul inheemse bondgenote afgekap is, het die Britte hierdie teenstanders in groot getal getref en die Slag van die Vlakte van Abraham gewen.  Generaal Wolfe is vroeg in die geveg dodelik in die bors gewond, so die bevel val op James Murray, wat na die oorlog die luitenant -goewerneur van Quebec sou word. Die Marquis de Montcalm is ook later in die geveg ernstig gewond en sterf die volgende dag. Die Franse het die stad verlaat en Franse Kanadese onder leiding van die Chevalier de Levis het in die lente van 1760 'n teenaanval op die vlaktes van Abraham uitgevoer, met aanvanklike sukses tydens die Slag van Sainte-Foy.  Tydens die daaropvolgende beleg van Quebec was Lévis egter nie in staat om die stad terug te neem nie, hoofsaaklik vanweë die Britse seelewe meerderwaardigheid na die Slag van Neuville en die Slag van Restigouche, wat die Britte kon toevoer, maar nie die Franse nie. Die Franse magte het in die somer van 1760 teruggetrek na Montreal, en na 'n veldtog van twee maande deur oorweldigende Britse magte, het hulle op 8 September oorgegee, wat die Franse Ryk in Noord-Amerika in wese beëindig het.
Toe die Franse en Indiese nederlaag gesien word, bedank die Sesnasies van die Iroquois Konfederasie in 1760 uit die oorlog en onderhandel hulle met die Britte oor die Verdrag van Kahnawake. Onder die voorwaardes daarvan was hul onbeperkte reis tussen Kanada en New York, aangesien die nasies uitgebreide handel tussen Montreal en Albany gehad het, asook bevolkings wat in die hele gebied woon. 
In 1762, teen die einde van die oorlog, val die Franse magte St.John's, Newfoundland, aan. As dit suksesvol was, sou die ekspedisie Frankryk se hand aan die onderhandelingstafel versterk het. Alhoewel hulle St. John's ingeneem het en 'n aanval op nabygeleë nedersettings gemaak het, is die Franse magte uiteindelik deur die Britse troepe verslaan tydens die Slag van Signal Hill. Dit was die laaste stryd van die oorlog in Noord -Amerika, en dit het die Franse gedwing om hulle oor te gee aan luitenant -kolonel William Amherst. Die seëvierende Britte het nou die hele oostelike Noord -Amerika beheer.
Die geskiedenis van die Sewejarige Oorlog in Noord -Amerika, veral die uitdrywing van die Acadiërs, die beleg van Quebec, die dood van Wolfe en die Slag van Fort William Henry het 'n groot aantal ballades, breë kante, beelde en romans opgelewer ( sien Longfellow's Evangeline, Van Benjamin West Die dood van generaal Wolfe, James Fenimore Cooper's Die Laaste van die Mohikane), kaarte en ander gedrukte materiaal, wat getuig van hoe hierdie gebeurtenis die verbeelding van die Britse en Noord -Amerikaanse publiek gehou het lank na Wolfe se dood in 1759. 
In Suid -Amerika (1763) het die Portugese die grootste deel van die Rio Negro -vallei verower,   en 'n Spaanse aanval op Mato Grosso (in die Guaporé -rivier) afgeweer.  
Tussen September 1762 en April 1763 het die Spaanse magte onder leiding van don Pedro Antonio de Cevallos, goewerneur van Buenos Aires (en later eerste onderkoning van die Rio de la Plata) 'n veldtog onderneem teen die Portugese in die Banda Oriental, nou Uruguay en Suid -Brasilië. Die Spaanse verower die Portugese nedersetting Colonia do Sacramento en Rio Grande de São Pedro en dwing die Portugese om oor te gee en terug te trek.
Ingevolge die Verdrag van Parys (1763) moes Spanje die nedersetting Colonia do Sacramento na Portugal terugbesorg, terwyl die uitgestrekte en ryk gebied van die sogenaamde "Kontinent van S. Peter" (die huidige Brasiliaanse deelstaat Rio Grande) do Sul) tydens die onverklaarde Hispano-Portugese oorlog van 1763–1777 uit die Spaanse leër geneem sou word.    
As gevolg van die oorlog is die Valdivian Fort System, 'n Spaanse verdedigingskompleks in die suide van Chili, vanaf 1764 bygewerk en versterk. Ander kwesbare plekke van koloniale Chili, soos die Chiloé -argipel, Concepción, Juan Fernández -eilande en Valparaíso, is ook gereed gemaak vir 'n uiteindelike Engelse aanval.   Die oorlog het ook bygedra tot 'n besluit om die kommunikasie tussen Buenos Aires en Lima te verbeter, wat gelei het tot die oprigting van 'n reeks bergskuilings in die hoë Andes genaamd Casuchas del Rey. 
In Indië het die uitbreek van die Sewejarige Oorlog in Europa die langdurige konflik tussen die Franse en die Britse handelsondernemings hernu om invloed op die subkontinent. Die Franse het hulself verbind met die Mughal -ryk om die Britse uitbreiding te weerstaan. Die oorlog het in Suid-Indië begin, maar het versprei na Bengale, waar Britse magte onder Robert Clive Calcutta herower het van die Nawab Siraj ud-Daulah, 'n Franse bondgenoot, en hom van sy troon verdryf het in die Slag van Plassey in 1757. In dieselfde jaar, die Britte verower ook Chandernagar, die Franse nedersetting in Bengale. 
In die suide, hoewel die Franse Cuddalore verower het, het hul beleg van Madras misluk, terwyl die Britse bevelvoerder Sir Eyre Coote die Comte de Lally in die Slag van Wandiwash in 1760 beslissend verslaan en die Franse gebied van die Noordelike Sirkels oorskry het. Die Franse hoofstad in Indië, Pondicherry, het in 1761 die Britte te beurt geval, tesame met die val van die mindere Franse nedersettings Karikal en Mahé, het dit die Franse mag in Indië effektief uitgeskakel. 
In 1758, op aandrang van 'n Amerikaanse handelaar, Thomas Cumming, het Pitt 'n ekspedisie gestuur om die Franse nedersetting in Saint-Louis, Senegal, te neem. Die Britte verower Senegal in Mei 1758 met gemak en bring groot hoeveelhede gevange goed huis toe. Hierdie sukses het Pitt oortuig om nog twee ekspedisies te begin om die eiland Gorée en die Franse handelspos op die Gambia te neem. Die verlies van hierdie waardevolle kolonies het die Franse ekonomie verder verswak. 
Die Anglo-Franse vyandelikhede is in 1763 beëindig deur die Verdrag van Parys, wat 'n komplekse reeks grondruilings behels het, waarvan die belangrikste Frankryk se sessie aan Spanje in Louisiana en die res van Nieu-Frankryk vir Groot-Brittanje was. Brittanje het die eilande St Pierre en Miquelon, wat in 1714 ingevolge die Verdrag van Utrecht aan Brittanje afgestaan ​​is, na Frankryk teruggestuur om te help met die Franse visvangregte. Met die keuse om Nieu -Frankryk of sy kolonies Guadeloupe en Martinique in die Karibiese Eilande te herwin, het Frankryk laasgenoemde gekies om hierdie winsgewende suikerbronne te behou, en  New France af te skryf as 'n onproduktiewe, duur gebied.  Frankryk het Menorca ook aan die Britte teruggegee. Spanje het beheer oor Florida verloor na Groot -Brittanje, maar dit het van die Franse die Île d'Orléans en al die voormalige Franse besittings wes van die Mississippirivier ontvang. Die uitruilings pas ook by die Britte, aangesien hul eie Karibiese eilande reeds voldoende suiker verskaf het, en met die verkryging van New France en Florida beheer hulle nou die hele Noord -Amerika oos van die Mississippi. [ aanhaling nodig ]
In Indië het die Britte die Noordelike Sirkels behou, maar het al die Franse handelshawe teruggekeer. Die verdrag het egter vereis dat die vestings van hierdie nedersettings vernietig word en nooit herbou word nie, terwyl slegs minimale garnisoene daar gehandhaaf kon word, wat dit waardeloos maak as militêre basisse. Gekombineer met die verlies van Frankryk se bondgenoot in Bengale en die afloop van Hyderabad aan die Britte as gevolg van die oorlog, bring dit effektief 'n einde aan die Franse mag in Indië, wat plek maak vir Britse hegemonie en uiteindelike beheer van die subkontinent.  Frankryk se vloot is verlam deur die oorlog. Pas na 'n ambisieuse heropbouprogram in kombinasie met Spanje, kon Frankryk weer Brittanje se bevel oor die see uitdaag. 
Bute se skikking met Frankryk was sag in vergelyking met wat Pitt sou gehad het.Hy het gehoop op 'n blywende vrede met Frankryk, en hy was bang dat as hy te veel neem, die hele Europa in afgunstige vyandigheid teen Groot -Brittanje sou verenig. Choiseul was egter nie van plan om 'n permanente vrede te sluit nie, en toe Frankryk tydens die Amerikaanse rewolusie met Groot -Brittanje oorlog voer, het die Britte geen steun onder die Europese moondhede gevind nie.  Frankryk se nederlaag het veroorsaak dat die Franse groot militêre hervormings onderneem het, met spesiale aandag aan die artillerie.  Die oorsprong van die beroemde Franse artillerie wat 'n prominente rol gespeel het in die oorloë van die Franse rewolusie en daarna, kan herlei word na militêre hervormings wat in 1763 begin het. 
Die Verdrag van Hubertusburg, tussen Oostenryk, Pruise en Sakse, is op 15 Februarie 1763 onderteken by 'n jaglodge tussen Dresden en Leipzig. Onderhandelinge het daar op 31 Desember 1762 begin. Frederick, wat dit oorweeg het om Oos -Pruise aan Rusland af te staan ​​as Peter III hom sou help om Sakse te beveilig, het uiteindelik daarop aangedring om Rusland (trouens nie meer 'n strydlustige nie) van die onderhandelinge uit te sluit. Terselfdertyd het hy geweier om Sakse te ontruim totdat die kieser afstand van enige eis tot herstel gehad het. Die Oostenrykers wou ten minste Glatz behou, wat hulle in werklikheid herwin het, maar Frederick wou dit nie toelaat nie. Die verdrag het eenvoudig die status quo van 1748 herstel, met Silezië en Glatz wat na Frederick en Sakse terugkeer na sy eie kieser. Die enigste toegewing wat Pruise aan Oostenryk gemaak het, was om toestemming te gee vir die verkiesing van aartshertog Joseph as Heilige Romeinse keiser. Sakse het verswak en bankrot uit die oorlog gekom, ondanks die verlies van grondgebied; Saksen was in die hele konflik 'n slagveld tussen Pruise en Oostenryk, met baie van sy dorpe en stede (insluitend die hoofstad van Dresden) wat beskadig is deur bombardement en plundering.
Oostenryk was nie in staat om Silezië terug te neem of 'n beduidende territoriale wins te maak nie. Dit het Pruisen egter verhinder om dele van Sakse binne te val. Belangriker nog, die militêre prestasie daarvan was baie beter as tydens die Oostenrykse opvolgingsoorlog en het Maria Theresa se administratiewe en militêre hervormings bewys. Daarom is Oostenryk se aansien grootliks herstel en het die ryk sy posisie as 'n belangrike speler in die Europese stelsel verseker.  [ bladsy benodig ] Deur ook te belowe om vir Joseph II te stem tydens die keiserlike verkiesing, aanvaar Frederik II die Habsburgse voorrang in die Heilige Romeinse Ryk. Die voortbestaan ​​van Pruise as 'n eersterangse moondheid en die verhoogde aansien van sy koning en sy leër het egter op lang termyn skade aan die invloed van Oostenryk in Duitsland veroorsaak.
Nie net dit nie, Oostenryk was nou vervreem van die nuwe verwikkelinge binne die ryk self. Benewens die opkoms van Pruise, kon Augustus III, hoewel dit ondoeltreffend was, 'n leër byeenbring, nie net uit Sakse nie, maar ook uit Pole, aangesien hy ook die koning van Pole sowel as keurvorst van Sakse was. Die groeiende mag en onafhanklikheid van Beiere was ook duidelik omdat dit meer beheer oor die ontplooiing van sy weermag bewerkstellig het en daarin kon slaag om uit eie wil uit die oorlog te kom. Die belangrikste is dat die nou strydlustige Hanover persoonlik verenig was onder George III van Groot -Brittanje, dit 'n aansienlike mag bymekaargemaak het en selfs Brittanje in die toekoms konfronteer. Hierdie magsdinamika was belangrik vir die toekoms en laasgenoemde konflikte van die Ryk. Die oorlog het ook bewys dat die hervormings van Maria Theresa nog steeds onvoldoende was om met Pruise mee te ding: anders as sy vyand was die Oostenrykers aan die einde van die oorlog byna bankrot. Daarom het sy die volgende twee dekades gewy aan die konsolidasie van haar administrasie.
Pruise het uit die oorlog gekom as 'n groot moondheid waarvan die belangrikheid nie meer uitgedaag kon word nie. Frederik die Grote se persoonlike reputasie is aansienlik verbeter, omdat sy skuld aan fortuin (Rusland se volgehoue ​​gesig na Elizabeth se dood) en die Britse finansiële steun gou vergete was, terwyl die herinnering aan sy energie en sy militêre genie streng aan die lewe gehou is.  Alhoewel dit uitgebeeld word as 'n belangrike oomblik in Pruise se opkoms tot grootheid, het die oorlog Pruise verswak.  Pruise se lande en bevolking was verwoes, hoewel Frederick se uitgebreide agrariese hervormings en die aanmoediging van immigrasie spoedig albei hierdie probleme opgelos het. Ongelukkig vir Pruise het sy leër groot verliese gely (veral die offisierkorps), en in die nadraai van die oorlog kon Frederick dit nie bekostig om die Pruisiese leër weer op te bou tot wat dit voor die oorlog was nie.  In die Oorlog van die Beierse opvolging het die Pruise swak geveg ondanks dat hulle persoonlik deur Frederick gelei is.  Tydens die oorlog met Frankryk in 1792–95 het die Pruisiese leër nie goed gevaar met die revolusionêre Frankryk nie, en in 1806 is die Pruise deur die Franse vernietig tydens die Slag van Jena.  Dit was eers na 1806 toe die Pruisiese regering hervormings aangebring het om te herstel van die ramp van Jena, dat Pruise se opkoms tot grootheid later in die 19de eeu besef is.  Niks hiervan het egter nog gebeur nie, en na 1763 het verskillende nasies almal offisiere na Pruise gestuur om die geheime van Pruise se militêre mag te leer.  Na die sewejarige oorlog word Pruise een van die mees nagevolgde moondhede in Europa. 
Rusland, aan die ander kant, het een groot onsigbare wins uit die oorlog gemaak: die uitskakeling van die Franse invloed in Pole. Die eerste verdeling van Pole (1772) sou 'n Russies-Pruisiese transaksie wees, met Oostenryk slegs onwillig betrokke en Frankryk eenvoudig geïgnoreer.  Alhoewel die oorlog gelykop geëindig het, het die prestasie van die keiserlike Russiese leër teen Pruise die reputasie van Rusland as 'n faktor in die Europese politiek verbeter, aangesien baie nie verwag het dat die Russe hulself teen die Pruise sou bekamp in veldtogte wat gevoer is nie Pruisiese grond.  Die Amerikaanse historikus David Stone het opgemerk dat Russiese soldate in staat was om regstreeks teen die Pruisen aan te gaan, die een na die ander bloedige sarsie aan te gaan "sonder om te flikker", en hoewel die kwaliteit van die Russiese generaal nogal wisselvallig was, was die Russe nooit een keer beslis in die oorlog verslaan nie.  Die Russe het die Pruise verskeie kere in die oorlog verslaan, maar die Russe het nie die nodige logistieke vermoë gehad om hul oorwinnings met blywende winste op te volg nie, en in hierdie sin was die redding van die Huis van Hohenzollern meer te wyte aan Russiese swakheid met met betrekking tot logistiek as tot Pruisiese krag op die slagveld.  Tog het die feit dat die Russe in staat was om die leër van 'n 'eersteklas' Europese mag op eie bodem te verslaan, ondanks die dikwels onverskillige kwaliteit van hul generaals, die status van Rusland in Europa verbeter.  'n Duurzame nalatenskap van die oorlog was dat dit die Russe tot hul logistieke swakhede wakker gemaak het en gelei het tot groot hervormings van die kwartiermeestersafdeling van die Imperial Russian Army.  Die aanbodstelsel wat die Russe in staat gestel het om tydens die oorlog met die Ottomane in 1787–92 na die Balkan te vorder, het maarskalk Alexander Suvorov in 1798–99 effektief veldtog in Italië en Switserland, en vir die Russe om oor Duitsland en Frankryk in 1813–14 om Parys te neem, is direk geskep in reaksie op die logistieke probleme wat die Russe in die sewejarige oorlog ondervind het. 
Die Britse regering was naby aan bankrotskap, en Brittanje het nou die gevoelige taak gehad om sy nuwe Frans-Kanadese onderdane sowel as die talle Amerikaanse Indiese stamme wat Frankryk gesteun het, te pas. In 1763 het Pontiac's War uitgebreek toe 'n groep Indiese stamme in die Great Lakes -gebied ontstaan ​​het en die Noordwes (die moderne Amerikaanse Midde -Ooste) na bewering gelei is deur die Ottawa -hoof Pontiac (wie se rol as die leier van die konfederasie blykbaar was oordrewe deur die Britte), ontevrede met die verduistering van die Franse mag, het in opstand gekom teen die Britse bewind. Die Indiane het lank 'n vriendelike en vriendelike verhouding met die Franse pelshandelaars aangegaan, en die Anglo-Amerikaanse pelshandelaars wat die Franse vervang het, was besig met sakepraktyke wat die Indiërs woedend gemaak het, wat gekla het dat hulle bedrieg is toe hulle hul pelse verkoop het.  Boonop was die Indiërs bang dat met die koms van die Britse bewind daartoe kan lei dat wit setlaars hulle van hul grond verplaas, terwyl dit bekend was dat die Franse slegs as pelshandelaars gekom het.  Pontiac's War was 'n groot konflik waarin die Britte tydelik beheer oor die Great Lakes-Northwest-gebiede aan die Indiane verloor het.  Teen die middel van 1763 was die enigste forte wat die Britte in die streek gehou het, Fort Detroit (moderne Detroit, Michigan), Fort Niagara (moderne Youngstown, New York) en Fort Pitt (moderne Pittsburgh, Pennsylvania) met die res almal verlore gaan vir die Indiane.  Dit was eers met die Britse oorwinning in die Battle of Bushy Run wat 'n volledige ineenstorting van Britse mag in die Great Lakes -streek verhinder het.  Koning George III se proklamasie van 1763, wat wit vestiging buite die kruin van die Appalachiërs verbied het, was bedoel om die Indiërs te paai, maar het tot groot woede gelei in die dertien kolonies, wie se inwoners gretig was om geboorteland te bekom. Die Quebec -wet van 1774, wat ook bedoel was om die lojaliteit van die Franse Kanadese te wen, het ook 'n wrok onder Amerikaanse koloniste veroorsaak.  Die wet beskerm die Katolieke godsdiens en die Franse taal, wat die Amerikaners woedend gemaak het, maar die Québécois het getrou gebly aan die Britse kroon tydens die Amerikaanse rewolusie en het nie in opstand gekom nie.
Die oorlog het ook 'n einde gemaak aan die "Ou Stelsel" van alliansies in Europa,  In die jare na die oorlog, onder leiding van Lord Sandwich, het die Britte gepoog om hierdie stelsel te herstel. Maar ná haar verrassende groot sukses teen 'n koalisie van groot moondhede, beskou Europese state soos Oostenryk, die Nederlandse Republiek, Swede, Denemarke-Noorweë, die Ottomaanse Ryk en Rusland Brittanje nou as 'n groter bedreiging as Frankryk en sluit dit nie daarby aan nie terwyl die Pruise kwaad was oor wat hulle in 1762 as 'n Britse verraad beskou het. Gevolglik, toe die Amerikaanse Onafhanklikheidsoorlog tussen 1778 en 1783 in 'n wêreldoorlog ontaard het, het Brittanje hom gekant teen 'n sterk koalisie van Europese moondhede, en het dit nie 'n groot tekort nie. bondgenoot. 
Die roman Die geluk van Barry Lyndon (1844) deur William Makepeace Thackeray is gekant teen die sewejarige oorlog. Dit is 'n aanhaling oor die oorlog uit die roman:
Dit sal 'n groter filosoof en historikus as ek verg om die oorsake van die beroemde Sewejarige Oorlog waarin Europa betrokke was, te verduidelik, en die oorsprong daarvan het inderdaad vir my altyd so ingewikkeld gelyk en die boeke daaroor is so geskryf ongelooflik moeilik om te verstaan, dat ek selde aan die einde van 'n hoofstuk selde wyser was as aan die begin, en my leser dus nie met persoonlike nadele oor die aangeleentheid sal belemmer nie. 
Dit sal 'n groter filosoof en historikus as ek verg om die oorsake van die beroemde Sewejarige Oorlog waarin Europa betrokke was, te verduidelik, en die oorsprong daarvan het inderdaad vir my altyd so ingewikkeld gelyk en die boeke daaroor is so geskryf ongelooflik moeilik om te verstaan, dat ek selde aan die einde van 'n hoofstuk selde wyser was as aan die begin, en my leser dus nie met persoonlike nadele oor die aangeleentheid sal belemmer nie. 𖐅 ]
Kyk die video: ZWEIHANDERS! Age of Empires 4 Multiplayer Gameplay - Holy Roman Empire 1v1 RTS (November 2021).