Mazda se BT-50 mis plek-plek die merkŉ Mens kan redeneer dat daar deesdae amper glad nie meer ŉ slegte voertuig bekendgestel word nie. Moderne tegnologie en die manier waarop voertuie gebou word, stel vervaardigers in staat om amper altyd die spyker op die kop te slaan. Dit is waarskynlik daarom dat wanneer ŉ nuwe motor met sommige aspekte die pot mis sit, dit so opvallend is. Die voertuig waaroor ek só gegrief voel, is Mazda se splinternuwe BT-50. Die nuwe BT-50 is op die volgende Isuzu D-Max geskoei. Aanvanklik het foto’s belowend gelyk. Ek moet bieg – die ontwerp is vir my werklik mooi. Die eerste foto’s van die binneruim het ook pragtig gelyk en die ontwerp voldoen aan die verwagtinge, maar die spesifikasievlak van die plaaslike model wat in Suid-Afrika beskikbaar is, stel maar teleur sonder leersitplekke of enige aktiewe veiligheidstelsels. Onder die kap is ŉ nuwer weergawe van Isuzu se 3.0‑viersilinderturbodieselenjin. Die enjin bied 140 kW en 450 Nm. Die enjin is gepaard met ŉ 6- spoed‑wringkragomsitter‑ outomatiese ratkas. Dié kombinasie en die kalibrasie van die enjin en ratkas is eenvoudig een van die bestes in die bedryf. Mazda maak aanspraak op ŉ gemiddelde brandstofverbruiksyfer van 8 ℓ/100 km en ek het dit met gemak behaal. As jy versigtig is, duik hy vinnig laer as dit in die 7 ℓ/100 km-kerf, puik vir ŉ bakkie van dié grootte. Op die pad is waar die BT-50 egter regtig teleurstel. Die agterste vering op die bakkie is onaanvaarbaar. Die vering is ongelooflik hard – dit voel asof die wiele so hard soos treinwiele gepomp is, en daar is eenvoudig geen buigsaamheid nie. Dit is bitter ongemaklik. Ek skat die BT-50 se agterste vering is omtrent twee keer stywer as ŉ Cruiser s’n. Ek’t die bakkie se bande afgeblaas tot 2,2 bar – 0,4 bar minder as Mazda se voorgestelde banddruk – en dit was effens beter, maar steeds erg. Die BT-50 bied sewe lugsakke, sluitweerremme met elektroniese remkragverspreiding, vastrap‑ en stabiliteitsbeheer. Dit is heel goed vir ŉ intreevlakbakkie. Dié spesifieke bakkie is hul topmodel en kos R800 000. Ford se Wildtrak is slegs R15 000 duurder en bied aktiewe stelsels soos aanpasbare spoedkontrole, baanbeheer, blindekolwaarskuwing, botsingwaarskuwing en noodremhulp. Aan die spesifikasiekant bied dieselfde Wildtrak leerbekleedsel, verhitte sitplekke, aktiewe klankdoding in die kajuit en outomatiese helderligte. Die Mazda is weens sy tekortkominge eenvoudig ook te duur. Dit is ŉ groot jammerte. Die enjin is werklik fantasties, en die bakkie is mooi. As hulle die vering kan uitsorteer, en hul potlode gaan skerp maak, sit hulle met ŉ wenner. Die reeks lyk só: Die reeks word gedek deur ŉ 3 jaar/onbeperkte km‑waarborg en diensplan. Die kompetisie lyk só: Diensplan opsioneel 6 jaar/90 000 km-diensplan 9‑dienste-diensplan Tussen die mededingers is die Mazda met ŉ reusemarge die duurste. Die Ford se prys is effens skeefgetrek omdat sy diensplan nie ingesluit is nie. Ek’t by elkeen spesifiek nie die luuksste model gekies nie, eerder die model wat op meer gelyke voet met die Mazda meeding. Die GWM is ŉ ware winskoop teen amper R300 000 goedkoper. Die ander drie is elkeen ŉ puik opsie… vir minder.