BOSMONNIKE: OORSPRONG VAN DIE THAI-WOUDTRADISIE VAN BOEDDHISTIESE MONNIKE - BOEDDHISME - 2022
Bosmonnike in Boeddhisme
Die Forest Monk Tradition van Theravada Boeddhisme kan verstaan ​​word as 'n moderne herlewing van antieke monastisisme. Alhoewel die term "bosmonnikstradisie" hoofsaaklik geassosieer word met die Kammatthana-tradisie van Thailand, is daar vandag baie bostradisies oor die hele wêreld.
Waarom bosmonnike? Vroeë Boeddhisme het baie assosiasies met bome gehad. Die Boeddha is gebore onder 'n soutboom, 'n blomboom wat algemeen in die Indiese subkontinent was. Toe hy eindelik Nirvana binnekom, was hy omring deur salatbome. Hy is verlig onder die bodhi-boom, of die heilige vyeboom ( Ficus religiosa ). Die eerste Boeddhistiese nonne en monnike het geen permanente kloosters gehad nie en het onder bome geslaap .
Alhoewel daar 'n paar woudbewonende, boeddhistiese monnike in Asië was, het die meeste monnike en nonne in permanente kloosters, dikwels binne stedelike gebiede, mettertyd verhuis. En van tyd tot tyd was onderwysers bekommerd dat die woestyngees van die oorspronklike Boeddhisme verlore gegaan het.
Kammatthana (meditasie) Boeddhisme, dikwels die Thai Forest Tradition genoem, is in die vroeë 20ste eeu gestig deur Ajahn Mun Bhuridatta Thera (1870-1949; Ajahn is 'n titel, wat beteken "onderwyser") en sy mentor, Ajahn Sao Kantasilo Mahathera (18611941). Vandag versprei hierdie bekendste bostradisie oor die hele wêreld, met wat in die Verenigde Koninkryk, die Verenigde State, Australië en ander Westerse lande losbandige bestellings genoem kan word.
Volgens baie berigte het Ajahn Mun nie beplan om met 'n beweging te begin nie. In plaas daarvan het hy bloot 'n enkele praktyk beoefen. Hy het afgesonderde plekke in die woude van Laos en Thailand gesoek waar hy kon mediteer sonder die onderbrekings en skedules van die kloosterlewe in die gemeenskap. Hy het verkies om die Vinaya streng te hou, insluitend om te smeek vir al sy kos, een maaltyd per dag te eet en klere te maak wat van weggegooide lap gemaak is.
Maar namate die praktiese monnik se praktyk verby is, teken hy natuurlik die volgende. In daardie dae het die kloosterdissipline in Thailand verloor. Meditasie het opsioneel geword en voldoen nie altyd aan die Theravada-insig meditasiepraktyk nie. Sommige monnike beoefen sjamanisme en fortuinvertelling in plaas van om die dharma te bestudeer .
Binne Thailand was daar egter ook 'n klein hervormingsbeweging genaamd Dhammayut, wat begin is deur Prins Mongkut (1804-1868) in die 1820's. Prins Mongkut het 'n ingewyde monnik geword en 'n nuwe kloosterorde begin met die naam Dhammayuttika Nikaya, wat toegewy is aan die streng nakoming van die Vinaya, Vipassana-meditasie en die studie van die Pali-kanon. Toe Prins Mongkut in 1851 koning Rama IV word, was die bou van nuwe Dhammayut-sentrums onder sy vele prestasies. (King Rama IV is ook die monarg wat uitgebeeld word in die boek Anna and the King of Siam en die musiekblyspel The King and I. )
'N Ruk later het die jong Ajahn Mun hom by die Dhammayuttika-orde aangesluit en saam met Ajahn Sao, wat 'n klein landelike klooster gehad het, studeer. Ajahn Sao was veral toegewyd aan meditasie eerder as die studie van Skrifte. Nadat hy 'n paar jaar saam met sy mentor deurgebring het, het Ajahn Mun na die woude onttrek en na twee dekades van dwaalleer in 'n grot gaan woon. En toe begin dissipels hom vind.
Ajahn Mun se Kammatthana-beweging verskil van die vroeëre Dhammayu-hervormingsbeweging deurdat dit direkte insig deur meditasie oor die skolastiese studie van die Pali-kanon beklemtoon. Ajahn Mun het geleer dat Skrifgedeeltes dui op insig, nie op sigself nie.
Die Thai Forest Tradition floreer vandag en is bekend vir sy dissipline en fascisme. Vandag se bosmonnike het kloosters, maar hulle is nie van stedelike sentra af nie.