Blykens die titel van Du Plessis se bundel word die (digterlike) woord vooropgestel. Ook die titels van al tien die bundelafdelings stel talige uiting of bemiddeling as gegewe in die sentrum: “Geloofsbriewe”, “Memoranda”, “Aantekeninge”, “Notas”, ensovoorts. Telkens gaan so ’n titel vergesel van ’n aanhaling uit een van die gedigte in daardie afdeling, naamlik as motto om die betrokke tematiese fokus nader te omskryf.
Die eerste afdeling (die vermelde “Geloofsbriewe”) bevat byvoorbeeld hoofsaaklik liefdesgedigte – ook soos gemanifesteer in gesinsverband, of betreffende verhoudingverbrokkelings, of die gemis aan ’n geliefde. Ook ’n aantal verse waarin ’n verganklikheidsbewustheid oorheers, kom egter voor. “Tel saam met my ons laaste onvas treë / voordat die tyd ons, soos blare, kom wegvee” is die aanhaling-as-motto wat beide tematiese velde moet aandui.
Tog is die verbande tussen veral die liefdesverse aan die losser kant; die leser word byvoorbeeld onseker gelaat oor die identiteite van die “ek” en “jy” in die verskillende gedigte. In “Truspieël” val die liefde- en sterflikheidsgegewens egter saam; dis ’n gedig oor ’n tesame-oud-geworde paar, gereduseer tot ’n “in-en-uit-die-padbestaan” (sic). Die gedig mond uit in die volgende onthoubare slot:
Soms kry Du Plessis dit egter reg dat so ’n skets of anekdote algaande aan suggestiewe krag en betekenisimplikasie wen. ’n Voorbeeld is die gedig “Morning live”, wat die leser tref – moontlike beskrywingsoordaad, punktuasie-inkonsekwenthede en bevraagtekenbare voorsetselgebruik hier en daar ten spyt. Dis ’n gedig uit die afdeling “Fragmente”. Die afdelingtitel wys reeds heen na die versplinterdheid van die werklikhede wat daaronder verwoord staan.
Du Plessis se deernis met die wat ’n randbestaan voer, iets wat dikwels kenmerkend van die sterkste gedigte uit sy oeuvre is, spreek onder meer uit “Morning live”. Soos dit in die (nadruklik eindrymende) slot van die gedig “Verwysingsraamwerke” lui:
Laasgenoemde gedig kom uit die afdeling “Witskrifte”, die voorlaaste van die bundel en een waarin die poësie self, en aspekte van digterskap, oorheers wat die tematiek betref. As groep is die gedigte in “Witskrifte” (“Fix my met ’n vers / red my met die woord”, lui die motto) myns insiens die sterkste en die boeiendste in die bundel. Veral die groter vindingrykheid wat betref beelding, ’n poëtiese skeppingsmiddel wat Du Plessis ook in van sy vorige bundels treffend benut het, is instrumenteel om die trefkrag van hierdie verse te versterk – al kan dit soms in troebelheid vasval, soos in die openingstrofe van “Skakels”:
Dit het my trouens meer as een maal tydens die lees van die bundel opgeval dat sterker verse byna onmiddellik gevolg word deur verse wat lomp of troebel aandoen. Direk na die hierbo aangehaalde “Morning live” volg “Countdown”, ’n gedig wat dit eers het oor ’n “hul” wat “130 kanale” bied, sodat die leser kan/moet aanvaar dat “hul” na ’n televisiesendersgroep verwys. In die volgende twee strofes word egter gewag gemaak van ’n “haar”, ’n “hul” en “hul 12-jarige seun”, sodat die leser moet aflei dat dit eerder gaan oor ’n bepaalde gesin en hul preokkupasies. In die vierde strofe duik ook nog ’n “6-jarige” én ’n “stil, swygende sussie” (van onvermelde ouderdom) op – maar dan fokus die res van dié strofe en die slotstrofe van die gedig op die onderwyseres van die laasgenoemde sussie. Waaroor, en oor wie, gáán “Countdown”, moet die leser ten slotte wonder.
In die slot van ’n ander gedig uit die poësie-oor-die-poësie-afdeling “Witskrif”, naamlik “My verweer teen die woord”, verklaar die spreker: “Oor die Afrikaanse poësie / kan jy hoogstens, net, onaf gedigte skryf.” As leser aanvaar ek dat, gegewe die bepaalde uitspraak én die afwykende gebruik van die kommas in die slotreël, die dubbelsinnigheid wat rondom “net” ontstaan, bedoeld is.
Sintaktiese, punktuasie-, beeldgebruik- en selfs vertelperspektief-lomphede of -troebelhede, ook spel- en tikfoute, kom egter so dikwels in Woorde roes in die water voordat ’n mens kwalik anders kan as om ten minste te twyfel dat ’n dubbelsinnigheid soos hierbo intensioneel is – juis omdat van sy vorige bundels ook mank gegaan het aan sulke redigeringsleemtes. Selfs al word die bundeltitel gesien as ’n moontlike vooruitwysing, as sinjaal van (ook) die talige en verstegniese “verval” wat in die gedigte manifesteer, bly ’n mens derhalwe twyfel oor die intensionaliteit daarvan.
Vanweë die redigeringsgebreke beduiwel Du Plessis egter die geleentheid om hom as ’n werklik gerekende stem in die eietydse Afrikaanse poësiesisteem te vestig – ’n sisteem wat hy, blykens talle verwysings na en herkenbare toespelings op ander literêre werke en figure, deeglik ken. Derhalwe in geïnteresseerd blyk te wees.
Al spreek hy sy afkerigheid daaraan uit in die genoemde “My verweer teen die woord” – soos hy herhaaldelik in die verlede al gedoen het?