Litaue (ook Litoue; Litaus: Lietuva, [lʲɪɛtʊˈvɐ]), amptelik die Republiek Litaue (Lietuvos Respublika), is ’n Noordoos-Europese land en ten opsigte van sy oppervlakte sowel as sy bevolking die grootste van die drie Baltiese lande. As die suidelikste van hierdie drie lande vorm Litaue volgens metings van die Franse Nasionale Instituut vir Geografie ook die middelpunt van Europa – net 26 kilometer noord van die Litause hoofstad Vilnius dui ’n wit granietsuil met vonkelende sterre hierdie geografiese punt aan en versinnebeeld ook die onafhanklike Republiek Litaue se lidmaatskap in die Europese Unie.
Die Litause landskap met sy saggies golwende heuwels, donker woude en eensame mere het aanleiding tot die ontstaan van ’n ryk erfenis van sprokies, mites en liedere gegee wat onder meer die belangstelling van Duitse digters en filosowe soos Johann Wolfgang von Goethe en Johann Gottfried von Herder gewek het. Sangfeeste is steeds ’n belangrike deel van die kulturele lewe in Litaue, en sowat ’n kwart van die totale bevolking is lede van koorgroepe.
Die totale lengte van Litaue se grens beloop 1 724 kilometer. Die land strek in noord-suidelike rigting oor ’n maksimale afstand van 276 kilometer en in oos-westelike rigting oor ’n maksimale afstand van 373 kilometer.
Žemaitija, dikwels ook Samogisië of Neder-Litaue genoem, is die tweede grootste gewes in die noordweste van Litaue. Dit strek vanaf die Oosseekus tot by die grens met Letland en die stad Šiauliai in die ooste. Met sy hoofstad Telšiai het Neder-Litaue vroeër ’n onafhanklike grensgebied tussen die Duitse Ordensstaat en die Grootvorstedom Litaue gevorm wat verskeie kere aan die Duitse Ridders verkoop is. Die inwoners was die laaste heidene in Europa wat eers in die 15de eeu die Christelike geloof aangeneem het. Die kenmerkende Neder-Litause dialek toon baie ooreenkomste met Lets.
Die bosryke gewes Dzūkija (Dainava) met sy hoofstad Alytus in Suidoos-Litaue was oor ’n lang tydperk die armste in Litaue. Dit staan onder meer bekend vir sy sangtradisies.
Litaue maak deel uit van die Oos-Europese Vlakte, ’n gebied wat in tektoniese opsig al lank ’n rustige geologiese periode deurloop. Die huidige oppervlak is tydens die ystydperk verskeie kere deur binnelandse ysmassas oorvorm wat na die gebied beweeg het. Sodoende is daar net enkele oorblyfsels van ouer gesteentes op die aardoppervlak. Die huidige Litause landskappe maak oorwegend deel uit van die morenegebied wat tydens die laaste koueperiode met ys bedek was. Sowat 20 000 jaar gelede, toe die sogenaamde Weichsel-koueperiode sy hoogtepunt bereik het, het slegs ’n smal strokie land in die uiterste suidooste van die huidige Litaue ysvry gebly.
Litaue is net soos sy buurlande in ’n oorgangsgebied tussen die gematigde maritieme en die kontinentale klimaatsone van Oos-Europa met sy warm somers en koue winters geleë. Die vogtige lugmassa’s, wat deur die Oossee en die invloed van die Golfstroom verwarm word, word deur die heersende westelike winde vanuit die kusgebiede na die binneland gedra.
Julie is die warmste maand in Litaue met ’n gemiddelde temperatuur van 17 °C, terwyl die kwik in Januarie, die koudste maand van die jaar, tot ’n gemiddeld van -5,1 °C daal. Die gemiddelde jaarlikse temperatuur beloop 6,2 °C, en daar is ’n gemiddelde 200 sonskyndae per jaar. Die lugvogtigheid is met meer as 70 persent dwarsdeur die jaar aan die hoë kant, en reënbuie kan kort-kort uitsak.
Die gemiddelde jaarlikse reënval beloop 661 millimeter, waarby in die suidweste meer neerslae aangeteken word as in die relatief droë noorde van die land. Gedurende die winter is die kusgebiede oor ’n periode van sowat 70 dae met sneeu bedek, die binneland is selfs tot by 100 dae in ’n sneeulaag gehul. Die Litause toerismebedryf is tans besig om van die land ’n wintersportbestemming te maak. Sleeritte en skilangloop is gewilde aktiwiteite vir wintertoeriste.
Litaue se ligging in ’n klimatologiese oorgangsone word weerspieël in sy flora en fauna. Toe die ysmassas van Noord-Europa sowat 13 000 jaar gelede voor die destydse styging in temperature geswig het, het ’n subarktiese periode begin wat 2 000 jaar lank sou voortduur en waartydens ’n arktiese fauna en flora, wat goed vergelyk met dié van die huidige Siberiese Toendra, in Litaue uitgebrei het. Hulle is later opgevolg deur dierspesies wat kenmerkend vir die Taiga is en uiteindelik uitgestrekte loofbosse.
Die moerasgebiede van die Litause hoogland en die omliggende dennebosse is egter steeds ’n natuurlike habitat vir arktiese voëlspesies soos goudpleviere, sneeu- en korhoenders en soogdiere soos sneeuhase. Die altesaam 330 voëlspesies sluit skaars diere soos uile, vis- en seearende asook swart ooievare in.
Byna ’n derde van die land se totale grondgebied word tans nog deur bosse beslaan – Litaue het van oudsher bekend gestaan vir sy uitgestrekte en ondeurdringbare bosse wat dikwels as skuilplek teen die vyand gedien het. So het ook die "Woudbroeders", Litaue se weerstandsbeweging ná die Tweede Wêreldoorlog, tydens hul stryd teen Sowjet-magte in die bosse weggesteek.
In teenstelling met sy Baltiese buurlande Letland en Estland het Litaue tydens die Middeleeue ’n selfstandige staat gevorm, die Grootvorstedom Litaue, wat ná sy vereniging met Pole teen die einde van die 14de eeu tot een van die magtigste ryke in Europa ontwikkel en vanuit die Oossee tot by die Swart See gestrek het.
Die Litauers was een van die laaste volke in Europa wat hulle tot die Christendom bekeer het – die kerstening van die land was eers in die 15de eeu voltooi. ’n Insident tydens die kersteningsperiode – die gewelddadige dood van Sint Bruno en sy begeleiers in 1009 (hulle het per ongeluk ’n heilige bos betree) het die aanleiding tot die eerste historiese verwysing na die Litauers en Litaue se Millennium-feesvierings van die jaar 2009 gegee. Vandag is Litaue die enigste Baltiese land met ’n Rooms-Katolieke meerderheid, terwyl Letland en Estland tydens die Protestantse Hervorming onder Duitse invloed die Evangelies-Lutherse geloof aangeneem het.
Die kerstening, wat deur die Duitse Ridderorde afgedwing is, was die eerste van ’n lang reeks van onrustige periodes en vryheidsstryde. Ná hulle stryd teen die Duitse Ridders is Litaue in die gemeenskaplike Pools-Litause ryk in toenemende mate deur die Pole oorheers. Later is die land deur Russe en die Sowjet-bewind onderdruk, met ’n kort periode van onafhanklikheid tussen die twee wêreldoorloë. Die land kon sy onafhanklikheid van Russiese oorheersing verklaar ná 'n Duitse militêre offensief teen die Russiese Ryk in 1915 waartydens heel Litaue deur Duitse magte beset is. Litaue se historiese onafhanklikheidsverklaring, wat op 16 Februarie 1918 deur die Litause, Duitse en Russiese regering onderteken is, het as gevolg van oorlogshandelinge verlore gegaan en is eers in 2017 in 'n argief van Duitsland se Departement van Buitelandse Sake herontdek.
Die vreedsame weerstandsbeweging teen die Sowjet-bewind het in die 1970’s met die vorming van ’n Litause Helsinki-groep begin wat hom vir die agting van menseregte beywer het. Die onafhanklikheidsbeweging Sajūdis is in 1988 gestig, en een jaar later het die Baltiese "Singende Rewolusie" ’n aanvang geneem. Op 11 Maart 1990 het Litaue sy onafhanklikheid van die Sowjetunie verklaar (Ysland was die eerste staat wat die onafhanklikheid van Litaue in Februarie 1991 amptelik erken het), en ná ’n ekonomiese blokkade en ’n laaste konfrontasie met Sowjet-troepe, waartydens dertien ongewapende betogers en een Sowjet-soldaat hul lewens verloor het, het Litaue saam met sy noordelike Baltiese buurlande as ’n onafhanklike republiek by die Verenigde Nasies (1991), die Europese Raad (1993), die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie en die Europese Unie (2004) aangesluit.
Dit was juis die lang periodes van vreemde oorheersing wat die ontwikkeling van Litaue sy selfstandige kultuur met sy unieke tradisies en rituele bevorder het. Die Litauers het hierdie kulturele erfenis ook ná die onafhanklikwording steeds bewaar. Die Litause Sangfees is deur Unesco in 2007 as wêreldkultuurerfenis erken.
Daar word aangeneem dat die naam Litaue (Litaus: Lietuva, die klemtoon val hier op die laaste sillabe) van die Lietava (of Lietauka), ’n takrivier van die Neris, afgelei is. Hierdie rivier vloei sowat 25 kilometer van die dorp Kernavė wat in die antieke Litaue ’n beduidende rol as politieke sentrum van ’n gelyknamige Baltiese stam gespeel het. Hierdie naam is geleidelik ook gebruik om na ander stamme in die omgewing en uiteindelik ook na die hele land te verwys.
Die eerste bekende historiese verwysing na Litaue as Litua dateer uit die jaar 1009 en kom in die kroniek Annales Quedlinburgenses voor. Hierdie Duitse kroniek, wat in Latyn geskryf is, vertel van die marteldood wat die Christelike sendeling Sint Bruno en sy agtien begeleiers gesterf het nadat hulle ’n heilige woud in Litaue geskend het.
Hierdie kleure is diep gewortel in die Litause volkskunde en tradisionele ontwerpe wat vir tekstiele gebruik is. Hier het geel die son en lig versinnebeeld, groen die lewe en rooi die bloed wat vir die vaderland vergiet is.
In 1898 het die tydskrif Varpas, wat tydens die Tsaristiese Russiese bewind ’n beduidende invloed op die voordenkers van politieke onafhanklikheid uitgeoefen het, sy tienjarige jubileum gevier. Die skrywer Vincas Kudirka, een van die belangrikste figure in die onafhanklikheidsbeweging, het ter geleentheid van hierdie gedenkdag ’n gedig geskryf wat hy as die "Volks-" of "Nasionale lied" (Tautinė giesmė) betitel en getoonset het. Die lied is vir die eerste keer in 1898 gepubliseer en in 1905 vir die eerste keer in Vilnius opgevoer. Tautinė giesmė is in 1918 tot die amptelike volkslied van die onafhanklike Republiek Litaue verklaar. Gedurende die Sowjet-besetting was sy opvoering verbode.
Litaue is ’n parlementêre demokrasie met ’n presidensiële regeringstelsel. Die hoofstad en regeringsetel van die Republiek Litaue is Vilnius. Volgens sy grondwet is Litaue ’n demokratiese regsstaat wat die beginsel van skeiding van magte toepas.
Die Litause president fungeer as staatshoof en formuleer daarnaas ook die beginsels van Litaue se buitelandse beleid. Sy of hy beskik oor ’n vetoreg op die besluite van die parlement, die Seimas. Volgens die protokol is die voorsitter van die parlement en die eerste minister die tweede en derde vlak in die hiërargie van staatsleiers wat volgens die grondwet die funksie van staatshoof in sy of haar afwesigheid kan uitvoer. Die huidige staatspresident is Gitanas Nausėda.
Die Seimas, die Litause eenkamerparlement, het 141 setels. Die parlement se naam is afgelei van die Poolse Sejm en verwys na die lang gemeenskaplike geskiedenis van Litaue en Pole. Die afgevaardigdes word vir ’n termyn van vier jaar verkies (die laaste verkiesings het in Oktober 2016 plaasgevind). Die Seimas kan die Litause grondwet met ’n tweederdemeerderheid wysig.
Aangesien die bevoegdhede van gewestelike regerings beperk is, is daar reeds ’n aantal voorstelle gemaak om die aantal geweste te verminder en nuwe geweste volgens die historiese etnografiese geweste van Litaue of rondom die vyf grootste stedelike nedersettings met ’n bevolking van meer as 100 000 te organiseer.
Die huidige Litauers is nasate van die Baltiese stamme wat hulle omstreeks 2000 v.C. hier gevestig het. Hierdie stamme is in die vroeë 13de eeu in ’n gemeenskaplike ryk verenig, die Grootvorstedom Litaue. Nogtans het elkeen van die stamme sy eie kultuur en tradisies bewaar, in sommige gevalle selfs tot en met die huidige tyd.
Gedurende die eerste groot emigrasiegolf tussen 1886 en 1914 het sowat 'n kwart van die Litause bevolking geëmigreer. Vir baie van hulle was Engeland en Skotland tussenstasies op hul reis na die Verenigde State. Enkele duisend het hulle daar permanent gevestig, soms omdat hulle nie oor die finansiële middele beskik het vir die verdere reis oor die Atlantiese Oseaan nie, sodat groter Litause gemeenskappe in Britse metropole soos Londen, Glasgow en Belfast ontstaan het. Drie Litauers het hul lewens in die RMS Titanic-ramp van April 1912 verloor. Aan hulle is 'n monografie, Titaniko Lietuvai, gewy wat ter geleentheid van die 100ste herdenking van die reuseskip se ondergang gepubliseer is.
Die tweede groot emigrasiegolf tussen die twee wêreldoorloë was die gevolg van ekonomiese onstabiliteit. In Junie 1941 het die Sowjet-owerhede begin om talle Litauers na Siberië te deporteer, terwyl die meeste Joodse burgers deur die Nazi’s of hul Litause kollaborateurs vermoor is of in die oorlog gesneuwel het. Kort voor die einde van die Tweede Wêreldoorlog het talle Litauers na die buiteland gevlug. Geen ander land, wat deur Sowjet-Rusland beset is, is sterker deur deportasies geraak nie as Litaue wat sowat 120 000 mense verloor het. Die onderdrukking het tot ’n nuwe emigrasiegolf van etniese Litauers en Pole gelei.
Godsdiens was ook in die 1980’s ’n beduidende element in die Litause onafhanklikheidsbeweging – so het die Rooms-Katolieke Kerk die enigste instelling in die land gebly wat deur die Sowjet-owerheid weliswaar beïnvloed, maar nie gekontroleer kon word nie. Ter geleentheid van die 600-jarige jubileum van Litaue se kerstening op 28 Junie 1987, wat in alle Litause kerke gevier is, het die Sowjet-owerheid pous Johannes Paulus II ’n visa geweier. Ook die anti-religieuse propaganda het weer toegeneem. Op 23 Augustus 1987, die 48-jarige jubileum van die Hitler-Stalin-ooreenkoms, het ’n groep dissidente openlik by die Adam-Mickiewicz-monument in Vilnius se Gotiese kwartier teen die Sowjet-besetting betoog.
Die Katolieke Kerk het in Litaue nog steeds ’n landelike karakter – dit wil sê dat die stryd om oorlewing min kanse gebied het om beduidende teoretici en teoloë voort te bring. Die plaaslike Katolisisme het ’n nugtere karakter wat met Vilnius se ryk barokboukuns kontrasteer – en in westelike lande dikwels as behoudend beskryf word. Sommige aanbevelings van die Tweede Vatikaanse Konsilie is nie onmiddellik toegepas nie, en kerklede staan krities teenoor konsepte soos seksuele vryheid. In elk geval kan die outoriteit wat pous Johannes Paulus II in Litaue geniet het ook aan sy steun vir die Litause vryheidsbeweging toegeskryf word sodat Katolisisme nog ’n ander dimensie benewens die geestelike het.
Die Litause geldeenheid Litas was teen ’n vaste wisselkoers aan die Euro gekoppel (1 € = 3,4528 Litai). Die oorspronklike plan om reeds op 1 Januarie 2007 by die Eurosone aan te sluit het in 2006 misluk aangesien die land nie aan die voorvereistes ten opsigte van die inflasiekoers voldoen het nie – die koers was 0,1 persent te hoog. 'n Tweede poging was suksesvol – op 1 Januarie 2015 het Litaue by die Eurosone aangesluit.
Ter geleentheid van ’n energie-konferensie, wat op 10 Oktober 2007 in Vilnius gehou is, het Litaue, Azerbeidjan, Georgië, Pole en Oekraïne ’n ooreenkoms oor die bou van ’n olie-pyplyn tussen die Swart- en die Oossee onderteken. Die pyplyn sal nie oor Russiese grondgebied loop nie en sodoende ’n alternatief tot olie-invoere uit hierdie land bied. Volgens die ooreenkoms word beplan om ru-olie uit Azerbeidjan (en moontlik ook Kasakstan) vanuit Georgië oor die Swartsee na die Oekraïense hawestad Odessa te verskeep. ’n Bestaande pyplyn wat deur Oekraïne loop sal gebruik word om die olie verder te vervoer, terwyl ’n nuwe pyplyn tussen Brody (Wes-Oekraïne) en die Poolse seehawe Gdańsk gebou sal word.
Die posstasies is van 'n wag- en ruskamer asook ander geriewe vir passasiers voorsien wat hier op hul poskoets gewag het. Newegeboue aan weerskante van die stasiegebou het vertrekke vir koetsiers asook skure gehuisves, met plek vir 'n maksimum van 48 perde. In die stasiedepot is poskoetse, meubel- en handwaens geparkeer.
Die eerste spoorweglyne in Litaue is in 1857 gebou, en op 4 September 1860 het die eerste trein in Vilnius se stasie aangekom. Sedert 1990 het Litaue se spoorweë deel uitgemaak van die Baltiese Spoorwegmaatskappy in staatsbesit van die Sowjetunie. Ná die onafhanklikwording het die plaaslike spoorwegmaatskappy op 1 Januarie 1992 ’n Litause staatsonderneming geword.
Die Gotiese Sint Anna-kerk (Litaus: Šv. Onos bažnyčia, omstreeks 1500) te Vilnius behels argitektoniese elemente wat merkwaardige ooreenkomste met die 19de eeuse Neogotiese styl toon. Sy donker baksteenfasade is 'n merkwaardige uitsondering in 'n stad wat deur helder kleure oorheers word
Vanweë sy laat kerstening beskik Litaue, ondanks sy geografiese ligging naby die Duitse Ordensstaat en Pole, in vergelyking met die twee ander Baltiese lande net oor ’n beperkte aantal geboue wat in die Gotiese styl uitgevoer is. Daar was – in teenstelling met Estland en Letland – ook geen beduidende Hansestede of vestings van die Duitse Ridderorde nie.
Die Barokstyl was meer suksesvol en het oor ’n tydperk van sowat 200 jaar sy invloed by die oprigting van verskeie tipes geboue soos woonhuise, paleise, landhuise, kloosters en kerke laat geld. Die bekendste voorbeelde van Litause Barok-argitektuur is die historiese stadskern van Vilnius en die Tytuvėnai-klooster. ’n Groot aantal landhuise het daarnaas in die Klassisistiese styl ontstaan.
Argitektoniese style soos die funksionalisme en die Russiese konstruktiwisme het die boukuns van die 1920’s oorheers. Veral openbare geboue in die destydse hoofstad Kaunas is in hierdie style ontwerp. Die Litause argitektuur is daarnaas veral in die eerste helfte van die 20ste eeu deur die Duitse Bauhaus beïnvloed.
Mikalojus Konstantinas Čiurlionis (1875–1911), die seun van ’n orrelis, het as komponis en skilder groot invloed op die 20ste eeuse kunslewe in Litaue uitgeoefen. Sy werk weerspieël onder meer die mistieke boslandskap en volkstradisies van Drusininkai waar hy opgegroei het. In die laat 1890’s en vroeë 20ste eeu is sy musikale komposisies deur die laat-Romantiese stroming beïnvloed – Miške ("In die bos"), wat omstreeks 1900 ontstaan het, is ’n tipiese voorbeeld van sy klankskildery en word as die eerste Litause sinfonie beskou. Sy belangstelling vir Litause volksliedere het hom in aanraking met die onafhanklikheidsbeweging gebring. Die mistieke, dikwels sprokiesagtige landskapskilderye, wat hy vervolgens geskep het, is volgens die patroon van musikale klankvorms ontwerp en ook so betitel soos byvoorbeeld sy "Lentesonate Andante", ’n skildery wat deur harmoniese skakerings van groen oorheers word. Čiurlionis se idee om sy musikale komposisies met beeldsinfonieë aan te vul was ’n unieke eksperiment in die kunsgeskiedenis. Sy artistieke nalatenskap sluit byna 300 skilderye en grafieke, wat in die Čiurlionis-kunsmuseum in Kaunas vertoon word, asook meer as 200 musikale werke in.
’n Versameling van kerkliedere en gedigte, wat in 1547 deur Martynas Mažvydas saam met die Litause kategisme in die destydse Koningsberg (tans Kaliningrad) gepubliseer is, word as die eerste werk van die Litause letterkunde beskou. Tweehonderd jaar later het die Pruisies-Litause predikant Kristijonas Donelaitis (1714–1780) se befaamde Metai ("Jaargetye") ontstaan, ’n gedig wat in heksameters geskryf en deur Unesco as deel van die wêreldliteratuur gelys is. Die werk kan as ’n ensiklopedie van die plattelandse lewe in Klein-Litaue beskryf word en vervul in sommige opsigte die rol van ’n nasionale epos.
Die Nazi-heerskappy was een van die mees tragiese periodes in die geskiedenis van die Litause letterkunde waartydens byna alle Joodse skrywers vermoor is. As gevolg van die Sowjet-besetting was ook baie nie-Joodse skrywers ná die oorlog genoodsaak om as ballinge ’n nuwe tuiste in Westerse lande te vind. Skrywers, wat in Litaue aangebly het, is dikwels deur die Sowjet-owerhede onderdruk.
Die huidige Litause letterkunde word onder meer deur ’n groot aantal lirici asook ’n groot verskeidenheid literêre tydskrifte gekenmerk soos The Vilnius Review wat deur die lirikus Eugenijus Ališanka in Engels uitgegee word om brûe tussen oos en wes te bou. Terwyl poësie vroeër ’n oorheersende rol gespeel het, het die klem intussen na prosawerke verskuif. Kenmerkend is die gewildheid van literatuur en boekeskoue onder Litauers – byna elke tweede Litause gesin bring ’n besoek aan die Baltiese Boekeskou in Vilnius.
Net soos in die geval van sy buurlande weerspieël ook Litaue se kookkuns die moeilike lewensomstandighede waarin die landelike bevolking in die verlede verkeer het – nog tot in die 19de eeu is die meeste boere deur Poolse en Litause adellikes soos lyfeienes behandel wat op hul plase en in die woude harde werk moes verrig. Hul kos was eenvoudig en voedsaam, met bestanddele soos aartappels, kool, brood en melk. Kruie en speserye was, net soos sout, redelik duur en moeilik bekombaar en is derhalwe spaarsaam gebruik. Boere en veldwerkers het dikwels koue etes saamgeneem werk toe, en hierdie gewoonte word steeds deur die moderne Litause kookkuns weerspieël waarin koue voorgeregte uiters gewild is. Die meeste gesinne het hul eie spesiale resepte, maar koue etes en voorgeregte speel ook ’n beduidende rol op die spyskaarte van restaurante.
Aartappels vorm ook die basis vir een van Litaue se nasionale geregte, didžkukuliai of cepelinai – groot aartappelkluitjies wat met ’n vulsel van gemaalde vleis of kwark, soms ook sampioene, witkool, ham of vis bedien word. Die naam cepelinai is afgelei van die Duitse woord Zeppelin, ’n sinoniem vir lugskip, en verwys na die langerige vorm van die kluitjies. Die Duitse Weermag het tydens die Eerste Wêreldoorlog ’n groot aantal lugskepe in Litaue laat vervaardig.
Kugelis, ’n tweede bekende nasionale gereg, het sy wortels in die Joodse kookkuns van Litaue en word van fyngemaakte aartappels berei. Hulle word met wortelskyfies en room verfyn, in ’n bak geplaas en in die oond gebak totdat hulle ’n goudbruin kors het.