Hulle het lewens gered tydens die pandemie — nou staan ​​hulle vir dieportasie uit Ierland in die gesig | i898
Lily neem haar middagete in die ouetehuis in Dublin waar sy werk toe 'n vriendin bel met die nuus dat 'n amptelike brief vir haar aangekom het..
Sy het die vriend gevra om dit oop te maak en dit voor te lees.
"U het nie meer toestemming om in die Staat te bly nie en u moet nou vrywillig terugkeer na u land van herkoms of gedeporteer word," die brief, van die departement van justisie en gelykheid in Ierland gesê. Dit het haar vertel dat sy vyf dae gehad het om die owerhede van haar besluit in kennis te stel.
'N Vloed van emosies storm op haar af, deur die lae van haar beskermende toerusting. Lily het gesê sy wil huil, maar dwing die trane na binne terug.
"Ek moes sterk bly vir die inwoners," sy het gese. "So, Ek het 'n glimlag opgesit, maar diep van binne was dit ongelooflik pynlik."
Lelie — wie se naam vir haar veiligheid verander is — het gesê dat sy gevlug het teen LGBTQ-vervolging in haar geboorteland Zimbabwe en na Ierland gekom het 2016.
Sy wou ander help, dus studeer om as gesondheidsorgassistent te kwalifiseer; sy het verlede jaar 'n werk as sorgwerker by 'n ouetehuis gekry, en hoop om in die toekoms vir haar verpleeggraad te studeer.
Sy het deurgaans by die versorgingsoord gewerk die koronavirus-pandemie, het net drie weke verlof geneem toe sy in April self die virus opgedoen het.
Naby die begin van die pandemie, die Ierse organisasie verpleegsters en vroedvroue berig dat Ierland die hoogste Covid-19-infeksie onder gesondheidswerkers oral in Europa gehad het.
Sodra sy herstel het, Lily keer terug werk toe. In die daaropvolgende maande, sy het gesê dat sy toekyk hoe die siekte die lewens van sommige van die ouer inwoners wat sy versorg het, neem.
"Daar het soveel mense gesterf. Dit was ondraaglik," sy het gese.
Nou, met deportasie wat dreig, Lily voel dat sy voor iets te make het met haar eie doodsvonnis.
"Hulle sê die frontlinie-werkers is die helde … maar agter geslote deure jaag hulle ons weg en skop ons terug [na die lande wat ons gevlug het]," sy het gese.
Die departement van justisie se brief aan Lily — drie weke voor die land uitgereik 'n tweede nasionale uitsluiting betree om 'n toename in infeksies en sterftes weens die virus te beperk — het ook Lily se werkpermit met onmiddellike effek ongeldig gemaak, hoewel sy aanhou werk het.
Hulle sê die frontlinie-werkers is die helde … maar agter geslote deure jaag hulle ons weg en skop ons terug
Gesondheidsorgwerker Constance — wie se naam ook verander is, omdat sy bang is om te praat, kan dit haar saak beïnvloed — werk in 'n ander ouetehuis, maar staar 'n soortgelyke situasie in die gesig.
In 2019, Constance se aansoek om in Ierland te bly, weer gebaseer op die anti-LGBTQ diskriminasie sy sê dat sy in Zimbabwe gekonfronteer het, is verwerp. Sy het gesê dat sy vertel is dat haar storie nie opgestapel het nie, omdat sy dit nie gedoen het nie "lyk tweeslagtig."
Die departement van justisie in Ierland het in 'n verklaring aan CNN gesê dat dit nie hul beleid is om kommentaar te lewer op spesifieke immigrasiegevalle nie.
In 'n ander verklaring, die departement het gesê dit volg die leiding van die UNHCR in "verband met eise vir internasionale beskerming gebaseer op seksuele oriëntasie en / of geslagsidentiteit," en dat opleiding vir saakwerkers en onderhoudvoerders aangebied word "is baie omvattend en word in samewerking met die UNHCR gedoen."
Die departement het gesê dat elke saak op individuele meriete ondersoek word, met besluite wat so vinnig as moontlik geneem word.
"Dit verseker dat diegene wat ons beskerming nodig het, dit vinnig kan ontvang en hul lewens hier kan begin opbou met 'n gevoel van veiligheid en sekuriteit," dit het gesê.
Nadat haar aansoek om toestemming om in Ierland te bly, van die hand gewys is, Constance beroep op "humanitêre gronde," 'n proses wat die karakter van 'n persoon in ag neem, hul gedrag en die aard van hul verbintenis met die Staat.
Gegewe haar jarelange toewyding aan die kwesbaarste mense van Ierland — beide voor en tydens die pandemie — en 'n gloeiende verwysing van haar werkgewer, wat gesê het haar werk is noodsaaklik, Constance het gesê dat sy hoopvol was dat haar beroep sou slaag.
In plaas daarvan, sy het op Oktober 'n brief ontvang 28, vra vir haar deportasie. Sy het gesê dat sy hartseer gelaat is, haar herinneringe aan Ierland se openbare betoning van solidariteit vir gesondheidswerkers vroeër in die pandemie het nou vervaag en aangetas.
In Mei in die Ierse parlement gepraat, die destydse Minister van Gesondheid, Simon Harris, die bydraes van sommige erken 160 migrerende gesondheidswerkers wat in woon "direkte voorsiening," die land se omstrede stelsel vir asielsoekers.
Harris het gesê hy brei a uit "welkom" — betekenis "honderdduisend welkom" — aan daardie trekarbeiders in gesondheidsorg.
Maar vir diegene wat deportasie in die gesig staar, soos Lily en Constance, sy welkom ringe hol.
In sy verslag van Augustus: "Magteloos: Ervarings van direkte voorsiening tydens die Covid-19-pandemie," die Ierse vlugtelingraad het 'n beroep op die regering gedoen om migrerende gesondheidswerkers en ander werkers in die gesondheidsektor te gee "toestemming om te bly" het 'n "erkenning van hul werk en bydrae tot die Ierse samelewing."
CNN het die Departement van Justisie en Gelykheid gevra hoeveel van die geskatte 160 migrante wat in die land se gesondheidsorgsektor werk, is sedert die aanvang van die pandemie se asielaansoeke van die hand gewys.
Daardie inligting is nog nie beskikbaar gestel nie, maar die feit dat ten minste twee gesondheidswerkers gedreig word met deportasie in die middel van 'n tweede nasionale uitsluiting, is 'n bron van kommer vir groepe vir migranteregte.
Die departement van justisie het aan CNN gesê die "die tyd wat nodig is om relevante reëlings vir vrywillige terugkeer te tref, sal alle faktore in ag neem, insluitend Covid-19 beperkings en beperkings op die reis wat dit geskep het."
Dit het gesê die minister van justisie, Helen McEntee, het haar amptenare gevra om "hersien die uitreiking van hierdie briewe" vir die duur van die vlak 5 beperkings, wat tans op Desember beplan word 1.
'Woon op die lyn'
Dankie Mfaco, 'n woordvoerder van die beweging van asielzoekers in Ierland (MASI) het aan CNN gesê dat die departement van justisie al lankal is "vyandiggesind teenoor mense van migrerende agtergronde," maar hy het nie van hulle verwag nie "gaan na sulke laagtepunte" in die middel van 'n pandemie.
Mfaco het bygevoeg dat baie ander migrante tydens die pandemie in belangrike rolle gewerk het — in die kleinhandel, as wagte en as skoonmakers — doen alles wat hulle kan om die land aan die gang te hou.
CNN het met twee van daardie noodsaaklike werkers gepraat — een in die voedseldiensbedryf, en nog een wat as veiligheidswag by 'n sorgsentrum werk — wat albei die afgelope paar weke negatiewe beslissingsbriewe ontvang het.
In Mei, die Beweging van Asielzoekers het 'n beroep op die regering gedoen om die bydraes van sulke noodsaaklike werkers te erken, en gesê dat die Departement van Justisie "kan, moet, en moet ongedokumenteerde mense gereeld maak en langtermynverblyf aan alle nie-EU / EER-burgers in die staat bied tydens hierdie pandemie, ongeag die huidige immigrasie-status."
Nou, daardie boodskap word in die sale van die Ierse parlement weergalm, met 'n handjievol wetgewers wat die minister vir geregtigheid versoek om haar standpunt te heroorweeg.
Verlede week, in 'n passievolle toespraak, Senator Eileen Flynn het gesê dit was "absoluut belaglik" dat gesondheidswerkers in die gesig gestaar word met deportasie, in die middel van 'n pandemie.
"Hierdie vroue het hul lewens in hierdie land op die spel geplaas. As dit nie vasberadenheid en verbintenis tot hierdie land toon nie, wat doen?…Diegene wat hier woon, hoort hier," sy het gese.
Beide Lily en Constance sê dat hulle tans saam met hul prokureurs werk om teen die dreigement van deportasie te appelleer.
Constance het gesê haar werkgewer is bewus van haar saak en ondersteun steeds haar werk by die huis.
Lily het gesê dat sy nie die nuus met haar bestuurders gedeel het nie, ten spyte van die voortdurende vrees dat die owerhede haar te eniger tyd kan kom haal.