Basiese tekeninge: hoe om dinamiese koppe te teken - Tekening - 2021
Om funksies uit te beeld is slegs die begin. Om die lewe in 'n koptekening te plaas, is dit noodsaaklik om dit met die res van die liggaam te assimileer, 'n houding vas te lê - en nog baie meer.
Studeer vir die Engel in
deur Leonardo, silverpoint, 7 x 6¼.
Die oë in een of ander ou meester
skilderye en tekeninge lyk dikwels
om jou te volg terwyl jy beweeg
om die kamer. Hierdie dinamiese
gebeurtenis in die kyker se gedagtes,
gewoonlik wanneer die kunstenaar uitbeeld
die kop in 'n driekwart-aansig
met die oë wat afkyk
na die een kant toe.
Daar is baie maniere om jou figuurtekeninge lewendig, vars en dinamies te hou. Maar daar is 'n sekere manier om 'n aktiewe en energieke tekening te vernietig: deur 'n stywe gesmoorde, ham-vuiste kop bo-op 'n andersins mooi getekende figuur te plooi. Te veel kunstenaars, miskien bang vir hul onderwerpe, behandel die kop asof dit niks anders is as 'n inventaris van funksies of 'n leë, blokagtige vorm, leegte van die lewe nie, soms reguit en styf om sy nek sit, wat die onderliggende gebaar van die liggaam en lyk soos 'n lewelose lollipop.
Hierdie eeue-oue uitdaging om meer lewe en energie in tekeninge, skilderye en beeldhouwerke van die menslike hoof te plaas, word maklik beantwoord sodra u die vrees en die oënskynlike kompleksiteit van die onderwerp oorskry. Ek sal baie oplossings in hierdie artikel uiteensit wat geskik is vir sowel die beginner as die gevorderde kunstenaar. Sommige van die genesings lyk misleidend eenvoudig. Ander sal verder strek as die voor die hand liggende en die kop van alle kante bestudeer, insluitend bo en onder. En bykans almal sal op een of ander manier die totale figuur betrek, met die kop as die kroon van die manjifieke masjien.
Miskien is die sterkste sleutel tot 'n sterker kop die ooglopendste, wat selfs gevorderde kunstenaars dikwels mis in hul obsessie om die funksies net reg te kry - dit wil sê, gee jou kop houding. Gesigte moet êrens kyk; hul oë het intensiteit en doel nodig. U het waarskynlik opgemerk hoe die oë in sommige skilderye en tekeninge van die Ou Meester u blykbaar volg as u in die kamer rondbeweeg. Hierdie dinamiese gebeurtenis vind in die kyker se gedagtes plaas, gewoonlik wanneer die kunstenaar die kop in 'n drie-kwart-aansig met die oë na die een kant uitbeeld, soos wat Leonardo die bekendste in sy Mona Lisa. In tekeninge soos dié van Leonardo Bestudeer vir die Engel in La Vierge aux Rochers, let op hoe die irisse (die sirkelvormige, kleurvolle deel van die oogbal) uit die hoek van hierdie oë lyk en verby die doek kyk of na die kyker trek. Onthou, jy kan nie irisse rondlê nie. Die boonste ooglid bult bo die iris, dus moet u ook die vorm van die boonste deksel verander sodra u die rigting van u model verander. As u die model na een kant uitkyk, sal u sien dat die onderste ooglid daarmee optrek.
Die kantel van die kop is ewe belangrik vir die bereiking van houding in u figuurtekeninge. Dit moet op een of ander manier 'n aanvulling of kontras wees met die gebaarbeweging wat deur die liggaam van die tone tot die nek vloei en uiteindelik - en hopelik - in die kop. In Ingres se meesterstuk van 'n portret, Louis-François Bertin, let op hoe dit lyk asof sommige mense op 'n onbeduidende manier vorentoe leun, met die kop in hul skouers gesluit terwyl hulle met jou praat. Ander leun agteroor, hul neuse skuins omhoog en hul irisse skaars verby hul onderdeksel. Let veral op na liggaamsvorme en gebare, selfs as u 'n vignet, skynbaar geïsoleerde kop trek. U wil nie 'n gesplete, gespierde man met 'n potlooddun nek of 'n jong kind met 'n heelagter se skouers teken nie. Kyk intensief na die model. Let op hoe die nek van die skouer na die kop lei. Dit maak nie saak of u slegs 'n klein halssnoer teken nie - hoe korter die lyn, hoe belangriker word die regte hoek. As die lynfragment 'n bietjie te veel na buite of na binne skuins word, sal die fout vergroot word sodra u dink dat die lyn buite die beeld strek, en 'n ongelooflike liggaamstipe vir die kop afgelei word. Liggaamshoudinge en hul verhoudings met die kop is talle, en dit kan baie reageer op die karakter, sielkunde en emosie van 'n individu.
deur Sharon Sprung, grafiet
en pastel, 18 x 12.
Hierdie kanteling van die kop
en kyk in die oë
is 'n tydlose gebaar, en dit
word welsprekend uitgebeeld
in die werk van oud en
Kry 'n likheid
Dit kan 'n mors van tyd wees as u bekommerd is oor die vraag of u 'n voorkoms ingestel het of nie. Dit is onwaarskynlik dat die kyker sal agterkom dat iets ontbreek. Dit is waar, dit sal op die ou end nie vir die kyker saak maak nie. Maar ek voel dit noodsaaklik om dit altyd opreg te probeer. Die strewe na gelykenis hou my konsentrasie gefokus, dit hou die hele tekenproses dwingend, en uiteindelik lei die stryd tot 'n meer aktiewe en kragtige tekening.
Daar is geen twyfel dat die individuele kenmerke en die afstand tussen die kenmerke noodsaaklik is om 'n voorkoms en 'n sielkundig geanimeerde kop en figuur te kry nie. In my eerste artikel vir, het ek verskeie kenmerkmetingstegnieke uiteengesit Amerikaanse kunstenaar ["Skilderportrette"] in die Februarie 1993-uitgawe. Dit is nuttig om talle studies oor die funksies te teken - soos wat Jusepe de Ribera gedoen het Studie van oë—Katalogiseer en verbind hul basiese konstruksie tot die geheue. Probeer terselfdertyd sensitief wees vir die bilaterale simmetrie wat onderliggend is aan die gesig en die funksies daarvan. Gebruik riglyne om die een kant van die gesig in lyn met die ander te hou. Maar onthou hierdie baie belangrike waarskuwing: soveel as wat u wil, is funksies nie in ooreenstemming met 'n simplistiese reël van absolute simmetrie nie. Kyk na elke Old Master-portret. U sal gewoonlik sien dat die een oog byna altyd 'n bietjie groter of 'n entjie verder van die neus is as die ander, die een neusgat 'n bietjie langer, die een kant van die mond 'n bietjie laer as die ander. Hierdie kunstenaars se gebruik van subtiele asimmetrie gee hul onderdane se koppe en figure lewens en 'n gevoel van optrede, asof die funksies in beweging is. Hierdie asimmetrie is ook uit die oogpunt van die uiterste belang. In kliniese en sielkundige studies is bewys dat die kyker dit moeilik vind om die onderwerp in die nuutgevonde simmetrie te herken wanneer 'n foto in die helfte gesny word, met die een kant omgekeer en langs die ander geplak.
Dit maak nie saak hoe aantreklik u funksies van u onderwerp is nie, die harde waarheid is dat die verhouding van die kopvorm en grootte tot die liggaam baie belangriker is om 'n voorkoms te vorm of om 'n dinamiese indruk te skep. Vra jouself af watter soort meetkundige vorm sy of haar kop kenmerk. Het u model 'n driehoekige kop wat aan die onderkant tap, met baie hare en vol wangbene aan die bokant wat in 'n smal kakebeen en kleinerige ken onder gly? Of miskien het u onderwerp 'n breë, reghoekige gesig met 'n breë kakebeen, volle wange en 'n plat, nougesnyde kapsel - of 'n lang, reghoekige kop, smal, maar hoekig van kaak tot bokant. Miskien is die vorm van u model gebou op sagte, sirkelvormige vorms. Ongeag die belangrikste struktuur van u onderwerp, u kan dit altyd in 'n eenvoudige, vinnig identifiseerbare vorm distilleer wat u sal lei deur die ingewikkelde proses om in die tekening te lê.
Studie vir die portret van
deur Jean-Auguste-Dominique Ingres, 1832,
swart kryt, 13½ x 13 ?.
Versameling Die Metropolitaanse Museum
van Art, New York, New York.
Alhoewel Bertin een van was
sy vriende, het Ingres uitgebeeld
sy onderwerp met al
die imposante onheilspellendheid wat
die koerantredakteur waarskynlik
aan sy werknemers gewys, polities
teëstanders en mededingers in die sakewêreld.
Reinig u vooropvattings
Nadat u die globale vorm van die kop bepaal het, is die beoordeling van die gesigshoek die belangrikste faktor om 'n voorkoms te kry en u kop lewendig te hou. Forensiese spesialiste gebruik hierdie tegniek gereeld om ontbinde oorblyfsels te identifiseer, en die 19de-eeuse frenoloë het dit gebruik in 'n dwase poging om rasse-intelligensie te katalogiseer. U kan die gesigshoek van u onderwerp ontdek deur 'n streep uit die gehoorgat te trek, of eksterne ouditiewe vleesaan die onderkant van die skedel tot aan die onderkant van die neusopening (Fig. B) en vergelyk dan die lyn met 'n lyn wat van die basis van die voorkop af loop, of glabellum, na die boonste tandheelkundige boog. Die uitsteeksel word nie 'n 'snuit' genoem nie, en dit projekteer nie so ver by mense soos by diere nie, maar dit stoot gewoonlik verder na buite as die meeste beginners - en sommige gevorderde kunstenaars is bereid om te aanvaar. Die regte menslike kop is baie anders as 'n Griekse standbeeld; dit is baie selde dat al u eienskappe van u onderwerp in 'n reguit, stilstaande en vertikale formasie van voorkop tot ken sal opstaan. Tensy u probeer om 'n soort klassieke ideaal te maak, soek hierdie basiese gesigshoek en vergelyk dit dan met die gewoonlik terugsakende hoek wat vanaf die punt van die neus na die basis van die ken lei, of die hoeke wat uitstraal die voorkop, oor die bopunt van die kop, en terug na die nek van die nek (Fig. A).
Al kry jy al die groot vorms van die kop reg, is jy nog nie uit die bos nie. U moet die gesigsgrootte met die totale kopgrootte vergelyk. Dikwels sal selfs die ervare kunstenaar die gesigsarea - die ruimte tussen die mond en wenkbroue - te groot of te klein vir die res van die kop maak. Dan wonder hulle hoekom die kop te groot of klein lyk, selfs al het hulle die algehele kopgrootte duisend keer teen die liggaam gemeet, en dit pas elke poging op. Dit is omdat ons gereeld die grootte van die kop met ons ingewande beoordeel; en as die kenmerke te groot of klein geteken is, lyk die kop ook. Dikwels is kunstenaars geneig om die gesigsmassa te groot te maak, veral op 'n voorgeknopte kop of baardmodel. Kunstenaars is net menslik. Gelei deur die sielkundige fokus van ons spesie op die belangrikheid van die verskynsels, lyk ons ​​gretig geneig om 'n groot gesigsgrootte te verwag.
Studie van oë
deur Jusepe de Ribera, 1622, ets,
5? x 8½. Versameling Albertina
Museum, Wene, Oostenryk.
Dit is altyd 'n goeie idee om te studeer
die subvorme van die gesig. wanneer
jy het 'n vrye oomblik, teken geïsoleerd
uitsig op die oë, neus, lippe en
ore uit elke rigting. binnekort
jy sal 'n onderbewussyn opbou
begrip van elke funksie.
Groter as lewe
Baie groot tekeninge het 'n ingeboude dinamika. Ongelukkig is dit dikwels moeilik om goed te voel oor 'n gesig wat groter as die lewe getrek word, veral as u 'n delikate persoon teken. Al is al die kenmerke en onderliggende hoeke onberispelik geplaas, sal die gesig amper altyd 'af' lyk, of ten minste surrealisties, omdat dit groter is as wat ons in die werklike lewe ervaar het. Miskien wil u daardie surrealisme omhels of wil u die heldhaftige krag wat ons in sulke beelde sien, vasvang Hoof van Konstantyn. Ek doen dit baie, net soos baie kunstenaars wat ek bewonder. Miskien doen u 'n muurskildery of altaarstuk wat op 'n uiterste afstand gesien kan word. Maak net seker dat u dit doelbewus doen, nie omdat u weggevoer is nie. Gewoonlik kruip hierdie probleem by u op. As 'n mens aan die funksies werk - of enige detail van die liggaam, soos hande of voete, kan 'n mens betower word, en as 'n kunstenaar nie gereeld terugstap om die relatiewe grootte van die gesig se gesig na die res van die persoon te meet nie figuur, sal hierdie eienskappe geneig wees om te groei. Kunstenaars vergoed dan deur al die ander kenmerke, dan die hele kop, uit te brei totdat die res van die figuur uiteindelik op 'n groter grootte geteken moet word. Dan kan die voete van die bladsy af val as daar belediging vir beserings is, of die hand kan ongemaklik deur die rand van die papier by die kneukels afgekap word, wat die kunstenaar dwing om die hele figuur, insluitend die kop, af te skraap.
Geen kunstenaar is vry van hierdie kwaal nie. Ek ken myself te goed, en om hierdie neiging teë te werk, teken ek lyne aan die bokant, onder en in die middel van my figure as ek voel dat my verhoudings verkeerd loop. Of u 'n beginner of 'n gevorderde kunstenaar is wat hierdie probleem voortdurend hanteer, teken hierdie lyne aan die begin van die tekenproses. As u dan sien dat u gesig of figure selfs 'n bietjie verder strek as hierdie lyne, moet u 'n harde-dissipline op uself en dapper op u afdwing. Met koptekening beteken dit gewoonlik dat u eers die grootte van die neus moet hersien, want al die ander kenmerke straal van hierdie sentrale punt af. Inderdaad, as dit aanvanklik in die verhoudings van die gesig gelê word, is dit 'n goeie strategie om meer werk in die neus te plaas sodra u die besonderhede begin delf. Natuurlik wil jy nie al jou tyd aan die neus spandeer nie. Beweeg altyd om die gesig en figuur as u aan spesifieke besonderhede werk, om u objektiwiteit en gebare-kwaliteit in u tekening te behou. Maar sodra die grootte van die neus ingestel is, vergelyk al die ander kenmerke daarmee. Sê byvoorbeeld, jy maak die neus per ongeluk te groot. As u waaksaam is, sal u dit waarskynlik vang voordat die stealthy effek daarvan toeneem deur die funksies en liggaam met toenemende omvang.
U kan vind dat u 'n te groot kopgrootte regverdig deur te argumenteer: 'Wel, sommige mense het net groot koppe!' Dink — en kyk — weer. Proporsionele verhoudings is geneig om deur die hele liggaam te voorkom. Daar is geen absolute reëls nie, maar as iemand 'n skynbaar groot kop het, is baie van hul ander subvorme ook geneig om groot te wees. Onder volwassenes kan ons liggame oral tussen ses en agt koppe lank wees. As u verder gaan as die limiet, moet u sekerlik 'n tweede keer na u onderwerp kyk om seker te maak dat u uself nie mislei nie. Soos Sargent, kan u doelbewus kies om u figuur te verleng deur u tekening 'n klein kop te gee - baie van sy figure is nege of tien koppe lank en redelik aanneemlik. Net soos hy, sorg dat u al die ander liggaamsubvorms eweredig verleng. Niks lyk sillier of meer gestileerd as 'n klein speldekop op 'n sluierige liggaam of onbestaanlike oordrewe liggaamsdele nie. Aan die ander kant moet u nie die teenoorgestelde probleem verloor nie - om 'n kop te groot te maak - om te probeer vergoed vir 'n swaar of gespierde liggaamstipe. Selfs as u die gespierdheid of die swaarheid van die liggaamsvorme wil versier, moet u veral let op die manier waarop die volnek dramaties aan die voorkant van die verkleinerende kop vassteek op 'n groot, swaar model en die manier waarop die dik skouers van 'n gespierde modelleer geleidelik in die agterkant van die normale grootte skedel.
Hoof van Konstantyn die Grote
beeldhouer onbekend, vroeg 4de eeu, marmer,
8 ". Versameling Capitoline
Museum, Rome, Italië.
Hierdie fragment is redelik oorweldigend
wanneer dit in die regte lewe gesien word. Jy kan
dink aan die effek daarvan jare gelede toe
gesien in sy geheelbeeld.
Dit het bo alle besoekers aan die
Basiliek van Konstantyn, waar
hierdie kolossale, kragtige stuk van
kuns en propaganda het oorspronklik gestaan.
Elemente van hoofstruktuur
Ligbron: Hoe meer u op 'n representatiewe manier werk, hoe meer moet u die onderliggende struktuur van die kop en figuur oorweeg om u tekening robuust en opwindend te hou. U keuse van beligting is 'n belangrike faktor, veral as u tonale met waardemassas werk. Ander kunstenaars kan verskillende, ewe geldige keuses maak, maar ek plaas my ligbron doelbewus eenkant en bo die model vir die maksimum dramatiese en vormende effek. Ek beperk my beligting tot 'n enkele bron en plaas dit so dat die skaduwees beslissend langs die rand breek waar die belangrikste voorvliegtuie en syvlakke mekaar ontmoet.
Die eiereffek: Vorme, verhoudings - dit lyk asof alles korrek meet, en u weet dat u tekening nie groter is as die lewe nie. U kyk selfs 'n tweede keer na die verhouding van die voorste vliegtuig tot die syvliegtuie, maar u kop en figuur lyk nog steeds dof, plat, verbonde en nie heeltemal gelyk nie. Wat is verkeerd? Die kans is goed dat u die 'eiereffek' - die sferiese vorm wat onderliggend is aan die meer hoekige vlakke van die gesig - gemis het. Daar moet fyn gekyk word na die subtiele spel van graduerende lig, want dit kruis oor die breedte en lengte van die eieragtige kop. Die kop draai nie net van die voorkant na die syvliegtuie nie, maar buig ook binne die groot vliegtuie van bo na onder en van kant tot kant. Dit is soms moeilik om te onderskei, maar die ligte word subtiel donkerder omdat die onderliggende sfeer van sy oorsprong wegdraai. As u sukkel om dit self te sien as u aan 'n lewendige model werk, probeer u 'n paar gaatjies in 'n stuk papier sny. Hou die papier voor die gesig van die model en beweeg dit heen en weer totdat die een gat die lig van die voorkop isoleer en die ander gat die lig op die ken isoleer. As u vanuit foto's werk, kan u hierdie liggende effek gewoonlik ontdek deur beide die foto en u tekening onderstebo te draai.
nekke: As koppe basies eieragtig is, is nekke basies silindries. Probeer om nie die onderliggende vorm te versteur deur te veel te speel nie sterno-cleido-'n mastoiëd, daardie spiere wat die nek streel en die kop ondersteun. Soos die ondervorme van die kenmerke, sit hierdie spiere op die krommende silinder van die nek en moet hulle deelneem aan die graduering van die waarde. Onthou ook dat hierdie twee spiere is antagoniste, 'n anatomiese term wat aandui dat hulle as 'n span werk. Immobiliteit kom voor as albei op dieselfde tyd saamtrek. Dit beteken dat u nie albei spiere in gelyke definisie kan weergee nie, ten minste as u die kop in beweging probeer wys. As een van hulle saamtrek en uithaal en die kant van die kop na u toe trek, trek die ander spier meer ontspanne en minder gedefinieerd. Nog 'n waarskuwing: verwag 'n beweging in die houding as u uit die lewe werk, as die model se nek tot 'n uiterste draai gedraai word. Verwag altyd 'n onbewuste beweging van die kop en nek na 'n meer gesentraliseerde posisie.
Let op dat die nek nie 'n telefoonpaal is nie, maar let op die silindriese karakter en skiet loodreg op die kop. Kyk hoe die nek skuins vanaf die skouer in die basis van die kop uitsteek en die kop vorentoe stoot. Hierdie dinamiese, diagonale verhouding is duidelik sigbaar in 'n sy-aansig, maar soos u waarskynlik uit ondervinding weet, is dit baie moeiliker om 'n siening van drie kwartale te begryp. Jy weet net te goed as jy die skuins nek gemis het. Dit lyk asof die kop dikwels in die nek fyngedruk is, en beide die kop en die nek lyk buite die middel, te ver na die een kant van die skouer. Om hierdie probleem reg te stel, probeer om op die keel of lugpyn te konsentreer in plaas van die buitekante van die nek. Die onderliggende uitsteekhoek van die keel is in hierdie siening baie duideliker. Trek opwaarts vanaf die kuil van die nek, langs die voorkant van die keel, totdat u die ondervlak of afdak van die ken bereik, en voeg later die buitelyne van die nek by. Wat u ook al doen, vermy die statiese voorkoms van die suigstokkie waarteen ek u gewaarsku het aan die begin van die artikel, met beide voor- en agterkant van die nek op dieselfde parallelle vlak. Die agterkant van die nek sny die skedel baie hoër as die voorkant van die nek, en pas dikwels in lyn met die basis van die neus as die gesig op 'n egalige kiel staan.
deur Pierre Paul Prud'hon, swart en wit kryt op blou papier, 173/16 x 113/16. Versameling Musée Bonnat, Bayonne, Frankryk.
Let op hoe die een vorm na die ander lei. Kyk na die waardes rondom die ruggraat en die manier waarop hulle geleidelik van rigting verander en in die nek lei. Let op hoe die ore wat hoog op die kop geplaas is, effektief die afwaartse blik van die model suggereer, selfs al het Prud'hon skaars 'n blik op sy gesig getoon.
Ouderdom en voue: Ouderdom en gewig speel 'n belangrike rol in die dinamika van die gesig - die struktuur en die emosionele uitdrukking daarvan. Hoe ouer ons word, hoe meer word ons vel gordyne, met kreukels wat reghoekig voorkom op die vorm en werking van die spiere daaronder. Die sigomatiese spiere, wat van die wangbeen tot by die hoek van die mond loop, het die grootste invloed op die gesig, so as hulle saamtrek, produseer hulle ook een van die sterkste voue, genaamd die nasolabiale voor, loop van die neus af en omring die mond gedeeltelik. Van agter gesien, soos in Menzel's Friedrich Karl, prins van Pruise, dit lyk asof hierdie voorste visueel met die wangbeen verbind word en die neus self gedeeltelik verduister. Ek is gefassineer deur gesigsvoue gedurende die grootste deel van my lewe, vandat ek Stephen Roger Peck se rimpelkaart in sy boek gesien het Atlas of Human Anatomy for the Artist (Oxford University Press, New York, New York). Met behulp van sy seminale diagram as basis, het ek probeer om te katalogiseer hoe hierdie vore met mekaar en teleskope in interaksie is, wanneer die kop beweeg en hoe dit wissel tussen verskillende ouderdomme en gewigsoorte oor jare van persoonlike waarneming en studie. Soos lapgordyne, volg gesigvoue betroubare reëls, wat by sekere benige punte ontstaan ​​en saamgepers en gestrek word by ander betroubare landmerke (Fig. C). Dan is daar natuurlik die gevolge van swaartekrag op die gesig. As u model aan die een kant lê, sal die spiere en voue van die gesig onder die gravitasiekrag na onder val. Selfs 'n rimpelvrye kind wat onderstebo aan aapstawe hang, sal heel anders lyk as wanneer hy regop in 'n stoel sit.
Probeer om dit nie te oordoen as u belangstel in gesigsvoue nie. Soms is voue skaars sigbaar as 'n gesig in die lig verander word, en dit geld veral vir jonger mense. Terwyl u werk, moet u onthou dat daar nie 'n konkaaf vorm in die menslike figuur is nie. Moet nie na binne knip as u die een voor ontmoet nie, of as die vlees ontmoet nie. Niks word 'n model vinniger verouder as wanneer 'n kunstenaar 'n persoon se wangbene probeer beklemtoon deur na binne te sny of te teken wat lyk of dit 'n duik onder die been is nie.
Beenstruktuur: Die wangbeen, of sigomatiese been, is net een van die vele bene wat die skedel saamstel en dien as die basis vir die menslike kop. Koop 'n skedel en vul u sketsboek met skedeltekeninge, gelewer vanuit alle standpunte - die bo-, agter-, onder- en sye. Trek eintlik die skulpdeksel af en teken 'n paar tekeninge van binne. U sal waarskynlik iets nuuts leer elke keer as u die skedel skets, insluitend hoe dit sy volle, breedste punt agter in die skedel aan die pariëtale eminensies bo en agter die oor; of hoe die kraan (of breinmassa) meer as twee-derdes van die skedel opneem - onder baie ander belangrike inligtingstukke. Moenie bekommerd wees om die sketse afgeronde, gepoleerde produkte te maak nie. Enige gekrabbel sal voldoende wees, en enige tyd sal duur, selfs al is dit minder as vyf minute. Die doel is om u deeglik vertroud te maak met die benige struktuur van die kop, sodat u die lewendige, vleesbedekte skedel met meer selfvertroue en instinktiewe begrip kan aanval. Geld moenie 'n probleem wees nie. Baie kunswinkels verkoop goedkoop, bruikbare gips- en plastiekgieterye; jy kan altyd 'n natuurhistoriese museum besoek om een ​​daar te skets; of, as jy regtig vasgebind is, kan jy 'n goedkoop modelpakket by die stokperdjie-winkel koop. U kan ten minste werk uit 'n anatomieboek wat by die biblioteek geleen is.
So bewonderenswaardig as dit lyk, moenie uitsluitlik op die voorkant van die gesig en die funksies daarvan in u studies konsentreer nie. As u 'n dinamiese blik op u figuurtekening wil gee, moet u alle aspekte van die menslike hoof verstaan, soos gesien vanuit alle gesigspunte. Let op wanneer die kop van agter getrek word, hoe groot lyk die agterkant van die kop in vergelyking met die gesig. Die afstand tussen die oor en die omtrek van die gesig en neus is gewoonlik kleiner as wat u aanvanklik kan skat. As u 'n liggende figuur teken wat heel eerste is, sal u waarskynlik die funksies vind wat meestal deur die voorkop en die kransmassa hierbo verduister word. Die neus strek dikwels ver buite die byna onsigbare tandheelkundige boog in hierdie soort uiterste, kortstondige posisie. Ironies genoeg, as u 'n eerste liggende figuur teken, sal u gereeld sien dat die neus ver bokant die terugtrekende voorkop strek. In een van hierdie ongewone posisies, maak altyd 'n vergelykende meting van die kenmerke teen die kraan om seker te maak dat u die regte proporsionele verhoudings vaslê - of, indien u wil, oordryf.
Hoof van 'n jong vrou
deur Jean-Baptiste Greuze, 1765, swart en wit pastel, houtskool en rooi kryt, 13½ x 10¼.
Greuze behandel die skaduwee wat deur die jong vrou se gesig loop, eenvoudig en grafies. Hy het geweet dat lig detail verlig, terwyl die afwesigheid van lig visuele inligting verberg en die skaduwee in 'n relatiewe passiewe toestand laat. Hy het die meeste van sy subtiele besonderhede vir die ligte kant voorbehou. Hy gee die voorkop in 'n dramaties helder hoogtepunt wat dan geleidelik donkerder waardes word, terwyl die gesig eieragtig van die lig af krom en in die halftone van die ken terugsak.
Soos u weet, kan u die funksies gebruik - en dit in allerlei simbole omskep - om emosie te bewerkstellig. Dit kan aaklig melodramaties raak en lei tot 'n visueel plat beeld. 'N "Eenvoudige" punt van die kop, soos in Joseph Stella Ou man kan soveel meer doen sonder om die funksies byna te verdraai. Weliswaar is hierdie eenvoudige taak makliker gesê as gedaan. Dit is maklik genoeg om te sien dat die oor na onder draai, en andersom. Maar baie kunstenaars vries as hulle na 'n gekantelde kop kyk, onseker oor hoe om die ander basiese riglyne te gebruik wat help om die funksies in hul regte bilaterale posisie te hou. Die antwoord is om u meetriglyne te laat kantel met die kant van die kop. Dus, as u die posisie van die mond wil beoordeel in verband met die iris, teken 'n riglyn met die skuins kant van die kop, van die iris na die mond. As u die posisie van die oog wil meet, sleep 'n gekantelde lyn van die buitekant van die neusvleuel na die binnekant van die oog, ensovoorts.
'N Geknopte arm of been is moeilik genoeg, maar die moeilikste liggaamsdeel - en waarskynlik die mees dinamiese van al die hoofposisies - is die gesig van die kop van onder. Baie kunstenaars trek die gesigsmassa te groot in hierdie voorverkorte posisie, en vergroot gewoonlik die afstand tussen die neus en die oë en vervang die ken dikwels. U moet die onderliggende eierstruktuur van die kop onthou. Die ken buig na jou toe, so dit is baie groter in hierdie lae vlak as wat jy dink. Omgekeerd krom die voorkop weg, sodat die kop visueel krimp as dit na die haarlyn uitdraai. Intussen swaai die neus opwaarts van die onderliggende kromme van die gesig af, selfs in 'n reguit aansig, en as dit hoogs gering is, lyk dit asof die neus in 'n driekwart-oog voor die oog uitsteek. Dit is nuttig om die posisie van die oog te kort te hou met die kruispunt waar die voorkop daal om die neus te ontmoet. Die oog is óf bo, langs, óf net onder hierdie punt.
Die adel van hooftekening
In hierdie artikel het ek probeer om die belangrikheid van die dinamiese verhouding van die hoof tot die figuur te beklemtoon. Soms is dit die beste om met die liggaam te begin en geleidelik in die kop op te werk en dit teen die nek te meet; Teken 'n paar denkbeeldige lyne wat opwaarts, weerskante van die nek, lei en vra jouself af hoeveel kop jy voor die een lyn moet trek en hoeveel voor die ander lyn. Maar moenie toelaat dat ander kunstenaars jou uitspoel omdat hulle op die kop konsentreer of - helemaal verbied nie - "portrettekening." U kan baie sê met 'n mooi waargenome tekening van 'n eenvoudige, geïsoleerde gesig of kop. Die Mona Lisa of een van Rembrandt se selfportrette sê meer vir my oor die veelvuldige, universele menslike toestand as enige boek wat ek nog ooit gelees het. U ken die krag eerstehands: hoeveel keer het u pynlik geskud as 'n vriend sarkasties met die oë gerol het of hul mond effens bespotlik na een kant toe geslaan het? Aan die ander kant, hoe wonderlik is dit om die verwikkelde oë van 'n geliefde in die oë te kyk en om uit 'n korende liedjie te leen en te kyk na hul bewustelose, subtiele Mona Lisa-glimlag?
Tekening van Daniel (detail)
deur Dan Gheno, 2006, grafiet met wit kryt op getinte papier, 11 x 10. Versamel die kunstenaar.
Die 'snuit' is baie klein op die menslike gesig, maar dit bestaan ​​nietemin en groei uit die basis van die neusbeen en omvat die uitsteekarea van die neus, tandheelkundige boog en ken.
Friedrich Karl, prins van Pruise
deur Adolf Menzel, 1863, gouache oor grafiet, gemerk met wit, 115/8 x 9.
Let op hoe die nasolabiale voor, van agter, sommige van die neus en mond verberg en lyk asof dit opties verenig is met die wangbeen en rand van die oog. Hierdie verbinding help om die neus terug te druk en versterk, saam met verskeie ander oorvleuelende vorms, die rondheid van die onderliggende eiervormige kopstruktuur.
My Vader het geposeer vir gesigsvoue
deur Dan Gheno, 2006, grafiet, 12 x 9. Versamel die kunstenaar.
Gesigsvoue kom reghoekig na die rigting van die spiere onder, baie soortgelyk aan 'n teatergordyn wat deur 'n horisontale koord oor die verhoog getrek word. Die sigomatiese spier loop van die wangbeen tot by die hoek van die mond en skep, as dit saamtrek, betroubare kreukels in die gesig, waarvan die belangrikste die jugale voor (links van A) en die bykomstige jugale voor (B) is. Let op hoe die vorm van die groot kouerspier, die masseter (C) genoem word, meer gedefinieër word as die ken ingetrek word.
Vinnige tekening van die skedel uit die sketsboek
deur Dan Gheno, 1995, grafiet,
12 x 9. Versamel die kunstenaar.
My sketsboeke is gevul met vinnige sketse van bene, spiere en ander anatomiese besonderhede. Dit is belangrik om te leer oor die kop van binne en buite, begin met die bene, sodat u 'n begrip het van die kopstruktuur vanuit alle gesigspunte.
deur John Singer Sargent, 1901, swart kryt,
231/2 x 18. Collection National Portrait Gallery, Londen, Engeland.
Van 'n lae, driekwart-aansig lyk die onderkant redelik groot, aangesien die bolvormige vorm van die kop na jou toe buig. Aan die ander kant lyk die voorkop effens klein en die neus spring voor die ver oog op terwyl die kop van u af weghardloop. Moenie die bokant van die kop per ongeluk verleng nie en verkort die onderarea om aan u onderbewuste voornemings te voldoen.
Om meer funksies soos hierdie te lees, word 'n tekening intekenaar vandag!
Kyk die video: HOE TEKEN JE LIJM? TERUG NAAR SCHOOL TEKENINGEN (Augustus 2021).
Copyright 2021 \ Kunstenaarsnetwerk - kreatiewe inhoud, opvoeding en produkte vir die kunstenaarsgemeenskap \ Basiese tekeninge: hoe om dinamiese koppe te teken