Siya Kolisi kon netsowel met Mackie-trofee gespog het | Netwerk24
Deur Rhynie Greeff 20 November 2019 06:02
Rhynie GreeffFoto: Verskaf
Ek het êrens gelees ’n verslaggewer se verhouding met ’n politikus is soos dié van ’n hond met ’n lamppaal.
In Maart 2010 het ek dit egter anders ondervind toe ek as mediaverteenwoordiger saamgerits het op oudpres. Jacob Zuma se staatsbesoek aan Brittanje.
Dit was vir my meer asof ek in ’n dieretuinhok was en die politici besoekers aan die dieretuin.
So was ek en ander media-papegaaie tydens Zuma se seremoniële verwelkoming ingehok op ’n verhogie in die middel van die koninklike Horse Guards-paradegrond om te beloer hoe die legendariese prins Philip en Zuma met stywe lippe en stywe bene linies stywe soldate inspekteer.
Koningin Elizabeth dra die imperiale staatskroon waarin ’n gedeelte van die Cullinan-diamant is.Foto: Argief
Voor die staatsdinee in die Buckinghampaleis besoek ek die banketsaal. Skielik arriveer koningin Elizabeth onverwags. ’n Paleisbeampte jaag my en ’n paar ander joernaliste inderhaas na ’n kombuisgang. Daar staan Haar Majesteit 3 m van my af en praat met ’n man. So nou en dan loer sy verby die man na my wat daar ingehok staan. Dit was ’n aardige gevoel om te kyk in die oë van ’n legende wat na mý kyk.
In Downingstraat 10 sit ek en ’n troppie mediagediertes op ’n mediakonferensie. Ek bestudeer premier Gordon Brown se verveelde gesigsuitdrukking terwyl hy luister na Zuma se staccato-uitspraak met daardie klem op onverwagte plekke in elke sin: Dit was. Asof. Hy in. Kuggie. Een woord-sinne. Um. Praat. Allermins die spraakstyl van Nommer 10 se legendariese Churchill.
In terme van legendes oorrompel die “Robing Room” in die Britse parlementsgebou my egter. Dis waar die koningin haar vorstelike staatskroon en seremoniële gewaad kry voor sy parlementsittings formeel in die Britse hoërhuis open.
Ek wag weer eens ingehok agter ’n lintversperring vir Zuma se aankoms en verwonder my aan die kunswerke in die Robing Room.
Skielik ondervind ek ’n Monty Python-oomblik, want die kunswerk is absurde fantasie verwyder van die werklikheid.
Daar is twee bronsbeelde — “Die Heilige Sint Joris (St. George) wat die Draak Doodmaak” en “Die Heilige Sint Michiel wat Satan Verslaan”.
Sint Joris se embleem van ’n rooi kruis op wit het die Engelse vlag geword ten spyte daarvan dat Joris in Turkye gebore is, nooit sy voet in Engeland gesit het nie en (sonder om draak te steek) nooit eens ’n draak gesien het nie. Sint Joris en sy fantasie-draak het onlangs die see van rooi-en-wit in die Jokohama-stadion by die eindwedstryd van die Wêreldbeker-rugbytoernooi geskep.
Die Robing Room het verskeie reusemuurskilderye van koning Arthur, Camelot, sir Lancelot, sir Tristram en ander ridders van die ronde tafel. Die legende van koning Arthur word ook uitgestal in 18 uitgekerfde eikehoutpanele.
Die reeks om die As
Hoe amusant is dit dat die Britse monargie en die parlement ’n mitologiese koning met ’n tower-swaard vier waarvoor geen bewyse bestaan nie. Engelse heersers van Hendrik VIII tot koningin Victoria het net eenvoudig die legende van Arthur en sy Camelot toegeëien vir hul eie doeleindes.
Ons almal beleef ons eie waarhede maar ’n mite is ’n storie wat nie eintlik waar is nie en nogtans ons almal op ’n manier roer.
Kersvader is ook ’n mite, maar hy verskaf plesier.
Dit is soms moeilik om mite van waarheid te onderskei. Ons almal beleef ons eie waarhede maar ’n mite is ’n storie wat nie eintlik waar is nie en nogtans ons almal op ’n manier roer. Dis ’n storie wat ons met ons verbeelding verder aan die lewe hou.
Vat nou maar die krieketreeks om die As tussen Engeland en Australië. Dit dateer van 1882 toe Australië Engeland vir die eerste keer op tuisbodem geklop het en ’n koerant, die Sporting Times, hierdie in memoriam geplaas het:
In Affectionate Remembrance of English Cricket, which died at The Oval on 29th August, 1882,
In 1883 het dames van Melbourne ’n klein terracotta-kruikie met die as van ’n krieket-dwarsbalkie aan die Engelse kaptein, Ivo Bligh, oorhandig — die As. Tot vandag is dit egter onseker watter as in die kruik is. In sy boek Feite, flaters, fiksie skryf Anton Prinsloo dat Bligh die kruik laat val het, die asinhoud verloor het en toe met sy eie veraste tuinvullis vervang het.
Maar, nou ja, soos met Kersvader maak dit nie saak wat waar of nie waar is nie. Elke twee jaar is die Engelse en Australiërs in emosionele vervoering oor die As en daardie kruikie.
Ondersteuners het die Springbokke in Kaapstad verwelkom waar Siya Kolisi, kaptein, met die William Webb Ellis-trofee gespog het. Die Bokke het as deel van hul Kampioenetoer die land deurkruis met hierdie trofee. Foto: Jaco Marais
Dit bring ons by rugby en die William Webb Ellis-trofee wat die Springbokke in Japan teen Sint Joris se mense gewen het.
Ons het gejuig toe Siya Kolisi die William Webb Ellis-trofee in die lug hou, ’n trofee ter ere van die mannetjie wat vir die eerste keer tydens ’n sokkerwedstryd by ’n skool genaamd Rugby met die bal begin hardloop het.
Maar het hy? Daar is twyfel.
Kolisi kon netsowel die Mackie-trofee in die lug hou. Mackie?
In 1876 het Mathew Bloxam, ’n oudleerling van die Rugby-skool wat nie eens ’n tydgenoot van William Webb Ellis was nie, geskryf dat Ellis in 1824 met die bal gehol het.
Toe sê Bloxam dit was in 1823 en weer later dat dit in 1825 was. Vandag word 1823 as datum aanvaar maar niemand weet regtig nie want – fluitjie vir ’n strafskop! – Bloxam was die enigste bron van die storie oor Ellis wat toe al vier jaar dood was.
Niemand kon vir William Webb Ellis onthou nie, behalwe een ou wat gesê het Ellis “was a bit of a cheat”.
Dit was ook 53 jaar ná die insident. (Dis soos iemand wat vandag nuus openbaar oor iets wat by ’n skool gebeur het in 1966.)
Twintig jaar lank was Bloxam se storie so vergete soos ’n stadige senter langs ’n skopmal-losskakel.
Tot 1895 toe ’n groep oudleerlinge van die Rugby-skool, Old Rugbeians, besluit om die vae gerug na te vors. Teen daardie tyd het die eindfluitjie nie net vir Ellis nie maar ook vir Bloxam geblaas.
By gebrek aan getuies het die Old Rugbeians toe oudleerlinge van Ellis se tyd gekontak. Niemand kon vir William Webb Ellis onthou nie, behalwe een ou wat gesê het Ellis “was a bit of a cheat”. En niemand kon ’n gehardlopery met die bal bevestig nie.
Die enigste portret van William Webb Ellis wat in 1854 in die London News gepubliseer is. Foto: Wikipedia
William Webb Ellis se graf in “le cimetière du vieux château” by Menton in Alpes MaritimesFoto: Wikipedia
Hoe William Webb Ellis die eer gekry het
Thomas Hughes, skrywer van die boek oor die Rugby-skool, Tom Brown’s School Days, het tydens die 1895-ondersoek verklaar dat die eerste bal-hardloper by die Rugby-skool eintlik 15 jaar ná Ellis se 1823-datum ene James Mackie was.
Ongelukkig is Mackie uit die Rugby-skool geskors en hy was dus ’n ongewensde rolmodel. Op dié manier het William Webb Ellis, ’n beter rolmodel wat ’n predikant geword het, toe die eer gekry.
Die mites waarin ons glo, is geneig om waar te word.
Maar selfs vóór Ellis en Mackie was daar Middeleeuse spele waar hordes ouens met die bal in die hand gehardloop het (met 15 spelers aan ’n kant).
George Orwell het dit opgesom met: “Die mites waarin ons glo, is geneig om waar te word.”
Dis die basis van ons waarheid oor koninklikes, fantasie-ridders, Kersvader en die Askruikie.
Só het die legendariese mite van William Webb Ellis ons gekoesterde waarheid geword, die trofee ons plesier en ons Springbokke almal Lancelots in Rassie se Camelot.
* Dr. Greeff is ’n strategiese konsultant en voormalige diplomaat. Die menings in hierdie rubriek is sy eie en weerspieël nie noodwendig dié van Netwerk24 nie.
Meer oor: Siya Kolisi | Rhynie Greeff | Mites