Dorp – Nie vir kinders
Die Berge Fantasties
Zhangjiajie is nou nie juis 'n naam wat so lekkersê soos Aranos nie.
Aranos is spikkelklein en Zhangjiajie ook (volgens Chinese maatstawwe). Alhoewel laasgenoemde meer as 'n miljoen inwoners huisves en Aranos minder as tienduisend is daar tog 'n vreemde verwantskap tussen die twee.
Afspraak in die Kalahari met Prof Christo Pienaar in die hoofrol is 'n Carfo-fliek uit my kinderjare en geskiet in die rooi Kalahari waar Aranos ook neersitplek gekry het. Op sy beurt was die berge naby Zhangjiajie die inspirasie vir die fliek Avatar.
Zhangjiajie lê in die skadu van Tianmenberg. Dié berg is bedrieglik steil en styg oor 'n kort afstand van 200 tot 1,500m. Bo is daar 'n mooi plato vanwaar mens nogal wyd kan sien. Hoog teen die byna loodregte hange sit daar 'n reuse grot wat mens 'n uitsig "dwarsdeur" die berg gee. Tesame het die grot en die mooi uitsig op die plato daarvoor gesorg dat een van die langste kabelkarlyne in die wêreld hier aangelê is.
Ons besluit om Tianmenberg te besoek. Miljoene Chinese besoekers per jaar kan mos nie verkeerd wees nie.
Om boontoe toe te gaan, het ons een van twee keuses: Per kabelkar of per bussie. Die kabelkar is baie gewild en ons besef dat ons 'n uur of drie moet wag om 'n beurt te kry. Die ry vir die bussies is net so lank, maar beweeg effens vinniger.
Ons kies die bussie, kry 'n Chinese tydrenjaer as bestuurder (altans so het ons gedink), en vertrek op 'n witkneukelrit berg-op.
Na die sewe-en-tagtigste harnaalddraai besef ons hoekom die bestuurder se waarskuwing om ons vas te gord so ferm was. Die gille en gelag raak al hoe senuweeagtiger hoe hoër ons gaan.
Uiteindelik spoeg die bussie ons genadiglik op 'n parkeerterrein hoog teen die berg uit.
Toe begin die trappe. En ek besef dat die kleuterrympie "Trippe, trappe, trone" dalk nie so onskuldig is nie, maar eintlik 'n martelliedjie is. Ons sweet, swoeg en swyg. Tans is daar aanbouery op die trappe. Vir 'n bergfiets downhill track. Verbeel jou!
Toe die trappe ophou begin die roltrappe. Jy lees reg. Roltrappe. Na agt stelle hou ek op tel.
Van bo af het mens, uhm, asemrowende uitsigte.
Daar is glaspaadjies, houtpaadjies en hangbrûe. En 11km voetpaadjies kronkel deur die woude. Dis 'n karstlandskap, met ander woorde grotte en skeure, spitse en kranse. Elke nou en dan is daar 'n platform met die mooiste uitsig.
Ons stap elke liewe paadjie en neem die kabelkar afwaarts. Byna 7,5km lank, en ons land uiteindelik in die middedorp digby ons blyplek. Pootuit, maar o so tevrede.
Môre vat ons die Tianzishanberge, omtrent 35km verder, aan. Avatarwêreld.
Weer in 'n bussie wat ook skoolkinders, boere, werkers en enige ander soort passasier op- en aflaai. Tot by die hek van die Zhangjiajie Nasionale Park. Hier klim ons af, kaart in die hand, op 'n bedompige oggend.
Ons stap langs 'n slingerende bergstroompie tot by 'n plekkie waar ons dink die afdraai van die pad na die Hallelujaberg is.
Die paadjie word stiller en steiler. Honderde mosbegroeide trappies. Later is ons stoksielalleen. Salig – in hierdie digbevolkte land, dink ons. "Stairway to heaven" is nogal gepas vir hierdie geleentheid, besluit ek.
Maar na reekse en reekse trappies besef ons dat die plekke op die kaart nie opspoorbaar op die roeteborde is nie. Nie in Engels nie, en ook nie in Chinees nie. Hier's fout, besef ons. Nogtans is dit verskriklik mooi.
Ons wroeg voort, op en af, totdat ons op jelliebene by 'n bushalte aankom met 'n naam heeltemal anders as die een op ons kaart. Ons ry met die bus tot by die plek waar ons begin het.
Alhoewel dit 'n mooi paadjie was en ons behoorlike oefening ingekry het, besluit ons om môre weer te probeer.
Afleiding 1: Nie alle kaarte is akkuraat nie. En 'n kaart wat amper akkuraat is, is nie akkuraat nie. Soos 'n vrou nie amper swanger kan wees nie.
Afleiding 2: Paadjies sonder naamborde van die bestemmings is onbetroubare paadjies.
Afleiding 3: As daar niemand op 'n paadjie stap nie, hoort jy ook nie daar nie. Moet veral nie alleen op mosbegroeide, afgesonderde paadjies stap nie.
Gewapen met 'n heelwat beter kaart pak ons die roete weer 'n keer aan. En ons ontmoet 'n paartjie uit Indonesië wat saam met ons stap. Nou is ons darem vier, op soek na Halleluja.
Verskeie stappaadjies loop deur die park, begin onder en eindig bo-op die plato. Bo is daar busse wat heen-en-weer tussen die eindpunte loop. Daar is kabelkarre en, glo dit as jy wil, 'n hysbak om jou weer onder te kry.
Ons kies die een kabelkarroete afwaarts. Dit bring ons tot in die dorpie Wulinyuan, vanwaar ons weer die bussie terugneem tot in Zhangjiajie.
Om Zhangjiajie binne te dring is makliker as om die plek te verlaat. Kyk, die gebergtes rondom Zhangjiajie is wragtig pragtig. As 'n selferkende kiekomaan was dit nogal traumaties om te wonder of ek dalk 'n besondere kiekie kon gemis het.
Daar is egter ook logistieke uitdagings. Direkte vlugte na en vanaf groter stede soos Xi'an, Shanghai en Beijing is slegs laataand, 'n onsmaaklike tyd. Want mens is dan op 'n gulsige taxibestuurder aangewese om 'n onsekere bestemming te probeer bereik – 'n uiters beproewende situasie. Treinverbindings is ook beperk en, soos ons geleer het, die naweektreine is stampvol.
Vir ons was al uitweg om 'n bus na Changsha, 'n groter stad, te neem vanwaar ons die oornagtrein na Beijing kan kry.
Dit reën toe ons in die bus klim. Ek skuif terug en luister na Vampire Weekend se M79. Behaaglik.
Die Berge Fantasties is by Zhangjiajie.
Author oudoringPosted on Mei 25, 2017 Februarie 15, 2018 Categories Afrikaans, China, Dorp, namibië, Stap, TravelTags Aranos, Avatar, Kabelkar, Kalahari, Karst, Stap4 Kommentare op Die Berge Fantasties
Author oudoringPosted on Maart 16, 2017 Februarie 15, 2018 Categories Afrikaans, DorpTags Kalaharikind, namibië2 Kommentare op Dorptoe