Nadat ek 'naby letterlik' grootgeword het in die agterplaas van die Universiteit van Florida, was ek baie passievol oor onderwys vir die massas. Dit was my antwoord om byna al die kwale wat die samelewing getref het, te beantwoord. As hulle maar net verstaan.
Toe ek my besigheid voltooi het, is ek beïnvloed deur my skoonpa, wat ook aan die Universiteit van Florida sy doktorsgraad in onderwys voltooi het. Klaskamer oop benadering wat hy gehelp het om die skoolstelsel waar hy skoolhoof was, in te voer.
Tien jaar later, aan die einde van die 70's, het ek aan die twee teenstrydige idees voorgestel terwyl ek aan die Universiteit van Sentraal -Florida studeer het in elementêre onderwys. BF Skinner en Carl Rogers - albei reuse in gedragsielkunde.
Skinner beskou vrye wil as 'n illusie en beskou menslike optrede as afhanklik van die gevolge van vorige aksies, 'n teorie wat hy sou verwoord as versterking.
Rogers aan die ander kant bevorder a persoon-gesentreerde benadering Dit was sy unieke benadering tot die verstaan ​​van persoonlikheid en menslike verhoudings wat nou wyd gebruik word in psigoterapie, berading en opvoeding.
Miskien was Skinners se kondisioneringsbenadering geskik vir sommige lewende organismes, maar ek was seker dat Rogers die geskikste was vir ons "ontwikkelde" mense.
Ek het 'n bietjie van my passie vir opvoeding in die 80's verloor namate standaarde-gebaseerde onderwyshervorming in die Verenigde State posgevat het. Maar dit blyk meestal 'n vark in 'n poke. Dit het nie lank geneem om te sien dat onbedoelde gevolge die voordele wat dit sou opgedoen het, begin ondermyn nie. Wat voor die hand liggend moes gewees het, is dat toetsing die fokus geword het, en dat leer andersins na die agterkant was.
Om nie die opvoeders te blameer nie, laat ons kyk na hul salarisse en wie dit uitreik. Miskien kan ons die Upton Sinclair -kwotasie opdateer
"Dit is moeilik om 'n man iets te laat verstaan ​​as sy salaris daarvan afhang of hy dit nie verstaan ​​nie"
aan: Dit is moeilik om 'n onderwyser te laat iets anders leer as waarvoor hulle betaal word - alhoewel daar baie is met 'n brandende passie.
Wat leer ons kinders?
George W. Bush is wyd bespot omdat hy die vraag beroemd gestel het: "Leer ons kinders?". En later sy antwoord was nog meer verkeerd omdat hy nie die belangrike vraag beantwoord het nie: Wat leer ons kinders? Boesisme-styl natuurlik.
Op onderwys gebaseerde onderwyshervorming in die Verenigde State het begin met die publikasie van 'N Nasie in gevaar in 1983. Maar hierdie hervorming kan werklik die beste beskryf word as die "Back To Basics" beweging of onderrig "Die 3Rs ", gedryf deur meestal konserwatiewe politieke tipes. Dit is snaaks dat die 3 Rs is eintlik swak spelling.
Uiteindelik kan onderwys wat op standaarde gebaseer is, die beste beskryf word as dat opvoeders aanspreeklik gehou word, in plaas van 'n gebrek aan leierskap en visie. Weereens, miskien was leer tog nie regtig hul punt nie.
As 'n samelewing het ons groot bedrae bestee en baie energie bestee om baie gegradueerdes op te voed. Baie van hulle is te gekwalifiseerd in 'n doodloopstraat. Baie mense is belaai met buitensporige skuld vir universiteitsuitgawes wat hul ekonomiese vooruitgang vroeg in hul volwasse lewe vertraag. Dit beteken nie dat die samelewing oor 'n paar hoogs opgeleide tipes en baie bye werk moet gaan nie. Dit is om nadruklik te sê dat ons ons kinders moet leer Die ander drie R's: Redenering, veerkragtigheid en verantwoordelikheid.
'N Nasie van skape
Is ons, soos voorgestel deur William J. Lederer or Andrew P. Napolitano, 'n nasie van skape? Ja en nee. Wat ons is, is 'n nasie van individue wat min of meer deur propaganda beïnvloed word.
Robert Altemeyer in sy boek Die outoriste het uiteengesit dat daar 'n minderheidssegment in bevolkings is wat as outoriteite beskryf kan word. Hulle word verdeel in outoritêre leiers en outoritêre volgelinge. Ek sal outoritêre volgelinge eenvoudig beskryf as 'n begeerte na 'pappa -regering'. Hulle verlang dat die 'John Wayne -figuur' hulle uit die wildernis sal lei, en is onwillig of nie in staat om self te dink nie. En nog meer kommerwekkend, die meeste is bereid om teen hul eie belang te stem.
Ons in die VSA is pas klaar met ons stadige dans met Trumpisme en outoritarisme. Tog probeer die lelike gesig van outoritarisme weer opkom met 'n ander kop en 'n ander naam. Daar is nog baie om hieroor te vrees, want byna die helfte van die Amerikaanse bevolking was bereid om 'n tweede dans te hou met die een wat hulle nie eers na die dans sou bring nie. Hulle stem meestal teen hul eie belange en ooh en aah die voor die hand liggende leuens word in hul ore gefluister terwyl hulle hul stem afkrap.
Maar dit is nie die ergste daarvan nie. Die Covid -pandemie het 'n nog groter lelike skurfte opgelos. Hierdie outoritêre volgelinge is bereid om 'n ellendige pynlike dood te sterf om lojaliteit te bewys aan 'n man wat niks vir hulle het nie.
Die regte opvoedkundige keuse
In 'n vorige uitgawe van InnerSelf Magazine, Alan Cohen, in Inspirasie of motivering: wat kom eerste?, skryf oor die Sudbury -model van skoolopleiding, waar die doel is om studente te inspireer eerder as om hulle te motiveer.
Sudbury -skole is gebaseer op:
Die opvoedkundige oortuiging dat kinders uiters goed is in (en daarom nie hoef geleer te word nie) die belangrikste gedrag wat hulle as volwassenes benodig, soos kreatiwiteit, verbeelding, waaksaamheid, nuuskierigheid, bedagsaamheid, verantwoordelikheid en oordeel. Wat kinders ontbreek, is ervaring, wat opgedoen kan word as volwassenes studente op oop maniere lei.
Die sosiopolitieke oortuiging dat volle demokratiese regte in die kinderjare die beste manier is om 'n volwassene te word wat gemaklik is om binne 'n demokrasie te funksioneer. - Wikipedia
Of dit nou 'n oop klas, 'n Sudbury -model of 'n ander model is student sentries eerder as onderwyser sentries ons moet daarna streef. Wat die doel van opvoeding moet wees, is dat kinders leer om op te tree in 'n wêreld van matigheid, 'n wêreld wat nie te beperkend of te veel is nie. Want in hierdie wêreld van matigheid geniet ons liggaamlike sowel as geestelike gesondheid. In daardie wêreld balanseer ons die kreatiewe met ons bereidheid om die nodige reëls te volg en help om 'n burgerlike samelewing te versterk.
Ons is byna almal gelukkig om iemand in ons lewens te hê om ons aan te moedig en te motiveer en ons die pad te wys. Maar uiteindelik moet ons die keuses wat ons maak, nakom. Ons is nog meer gelukkig as ons iemand het wat ons nie net aanmoedig nie, maar ons inspireer om ons hart ons eie lied te laat sing. As gevolg van hierdie konsep, is ek weereens passievol vir onderwys.
Ons wil almal liefgehê word. Maar as ons in die verlede 'n liefdesverlies ervaar het, kan dit moeilik wees om te kry ...