4Verbly julle altyd in die Here! Ek herhaal: Verbly julle! 5Laat julle vriendelikheid aan alle mense bekend word. Die Here is naby. 6Moet oor niks bekommerd wees nie, maar maak in alles julle versoeke deur gebed en smeking met danksegging aan God bekend. 7En die vrede van God, wat alle begrip oortref, sal in Christus Jesus oor julle harte en gedagtes waak.
Paulus skryf in hoofstuk 4 dat dit nie net eensgesindheid in die Here is wat kenmerkend van die gemeente (en sy leiers) moet wees nie (vers 1-3), maar ook 'n vreugde in die Here sowel as 'n vriendelikheid teenoor alle mense (vers 4-5). Hy gebruik die woord chairete (blydskap/vreugde) waarmee hy nie net die innerlike blydskap beskryf wat in God se teenwoordigheid hulle deel sal wees nie, maar ook die gesamentlike blydskap in die gemeenskap van gelowiges.
Met hierdie gedagtes oor God se nabyheid as begronding vir hulle vreugde en vriendelikheid, is dit geen wonder dat Paulus daarvandaan beweeg na die gemeente se behoeftes en besorgdhede nie. Omdat God naby is, kan hulle oor alles en in alle omstandighede na Hom toe gaan in gebed. Die verskillende woorde vir gebed in die vers moenie te veel onderskei word nie, omdat dit eintlik as sinonieme gelees kan word. Die punt van die vers is eintlik net om duidelik te sê: julle angstigheid oor allerlei word deur voortdurende veelvuldige versoeke verlig!
Die aanmoediging tot gebed word opgevolg met een van die omvattendste beloftes wat Paulus gee: "en die vrede (eirene) van God, wat alle begrip (nous) oortref, sal in Christus Jesus oor julle harte en gedagtes waak." Dit is die enigste plek in die NT waar só van "die vrede van God" gepraat word. Paulus bedoel hier nie die vrede met God nie, maar die vrede van God, die vrede wat Hy self het, die vrede wat Hy self is, die vermoë wat Hy het om nie angstig te raak oor allerlei nie, maar in beheer en veral getrou aan Homself te bly.
Dít is wat die harte en gedagtes van die gemeente sal bewaar. En dié vrede gaan alle denke te bowe. Dit beteken dat hierdie belofte letterlik beter is as die beste beplanning! God sal daarmee ons gedagtes en emosies bewaak van angstigheid en chaos soos in 'n veilige hawe teen die storms wat teen ons aanrol.
Toetrede: VONKK 80 [bekend] of Flam 231 of Lied 349
Votum en Seëngroet: Jesaja 12:2-6
Lofsang: Lied 206 ofVONKK 124 of VONKK 256
Skriflesing: Filippense 4:4-7
Slotsang: Lied 366 ofFlam 167
Flam 231. Dankie vir hierdie nuwe dag (U Vreugde Is My Krag) of
Lied 206 "Lofsing die Heer, buig voor hom neer "(Joy to the world)
VONKK 256 Vol van vreugde wil ons jubel [bekende melodie]
Herinner die gemeente aan die betekenis van Advent en die Adventkrans. Laat iemand die derde – rooskleurige – kers aansteek. Kry spesifieke lidmate om spesifieke sake in gebed aan die Here op te dra en vir spesifieke sake dankie te sê. Julle kan ook lidmate in groepies ("bubbles" – familiegroepe) laat bid. Jy sou telkens 'n spesifieke saak kon noem vir mense om voor te bid / dankie te sê.
(RUBRIEK: Flam – Lof) Oorspronklike titel: De vreugde van U is mijn kracht Teks en musiek: Marcel Zimmer
Afrikaanse vertaling: Faani Engelbrecht © 2007 © 2001 Celmar Music (Neh 8:10, Ps 118:24 en Joh 14:27)
(RUBRIEK: Flam – Diens en Getuienis / Wegsending)
Hoe dapper is jy? Hier is 'n video wat die verskil tussen "happiness" en "joy" verduidelik – of tussen blydskap en vreugde in die Here. Gebruik twee ballonne met gelukkige gesiggies op geteken. Een het bietjie water in. Gesels oor dinge wat ons bly maak. Wanneer slegte dinge gebeur, dan verdwyn die blydskap – hou die ballon oor 'n kers. Ware vreugde kom van binne af. Dit is omdat ons weet ons is Jesus se kinders. Wanneer slegte dinge gebeur, selfs al is ons hartseer, gaan die vreugde nie weg nie. Hou die ballon met water bo die kers – die ballon bars nie.
Soos verlede week reeds vermeld, is Paulus by die skryf hiervan in die tronk, waarskynlik in Rome. Paulus was rondom 61 tot 63 nC in die gevangenis in Rome.
Die rede waarom Paulus die brief geskryf het, kon wees dat Epafroditus op die punt was om na sy tuisdorp, Filippi, terug te keer en dus as Paulus se boodskapper kon optree. Hy het vir Paulus nuus van die gemeente in Filippi gebring en was ook vir Paulus ten tyde van sy gevangenskap tot hulp. Paulus wou graag op die nuus reageer en die lidmate van die gemeente bedank vir hulle finansiële ondersteuning aan hom. As pastor wou hy hulle bemoedig om hulle Christelike eenheid en liefde te behou en daardeur die voorbeeld van nederigheid, wat Christus geopenbaar het, te volg. Dit was verder noodsaaklik om hulle te waarsku teen die moontlike bedreiging wat vals leraars inhou.
Vir 'n tronkbrief, het hierdie skrywe 'n besondere oorhoofse tema en emosionele inslag.
Die toonaard van die brief is vreugde of blydskap. In die vorm van 'n werkwoord of 'n selfstandige naamwoord kom die woorde "wees bly" of "bly" 16 keer in Filippense voor.
Vandag, die derde Sondag van Advent, staan bekend as die Sondag van Vreugde. Hierdie brief pas uitstekend op hierdie dag. Naas blydskap en vreugde handel Filippense ook oor nederigheid, selfkruisiging, eenheid, die verloste lewe en blydskap.
Dit is vreemd is dat iemand wat in die tronk is vir 'n gemeente kan skryf om bly te wees. By Paulus leer ons egter dat jou innerlike gesteldheid nie afhanklik moet wees van jou uiterlike omstandighede nie. Hy moedig die Filippense telkens aan om bly te wees.
'n Mens ervaar volkome blydskap wanneer jy wéét dat Christus in jou is (v 4-5). Wanneer Christus weer kom, sal die impak van hierdie blydskap ten volle ervaar word. Paulus beveel ook die Filippense aan om hulle bekommernisse in gebede te omskep. Dit is dan, wanneer jy jou bekommernis in gebed voor God lê, dat jy sal agterkom hoe die vrede van God oor jou hart en gedagtes wag hou (v 7). Hierdie vrede is anders as wêreldse vrede.
Die blydskap van die gelowige is begrond in die Here se teenwoordigheid.
Aan die begin van hoofstuk 4 van Filippense begin Paulus sy brief aan die gemeente afsluit. Tot op daardie punt het hy omtrent alle aspekte van die evangelie, asook die situasie in Filippi bespreek. Daar is egter 'n uiters belangrike ding wat hulle nie uit die oog mag verloor nie. Dit is dat die Here naby is. Daar is niks wat buite God se nabyheid om kan gaan nie. Daar is niemand wat nie daarby ingesluit is nie. Dit is vir die gemeente in Filippi belangrik om te weet dat die Here naby is, ook en veral binne die bedreigings wat die kerk in die oë staar.
Die Here se teenwoordigheid gee vir Paulus die moed om voort te gaan. Dit bied vir hom troos midde-in sy eie lyding. Hierdie teenwoordigheid van die Here behoort ook die gemeente se gedrag teenoor mekaar te bepaal.
Paulus gaan voort om hierdie boodskap toe te pas ten opsigte van verskillende en uitlopende sake:
In Filippense 4:2 vermaan hy vir Euodia en Sintige tot eensgesindheid.
Dan kom die volgende sake aan die beurt:
blydskap in die geloof (4:4);
inskiklikheid teenoor alle mense (4:5);
gebed wat besorgdhede wegneem (4:6);
vrede wat oor hulle "harte en gedagtes die wag hou in Christus Jesus" (4:7);
mense se gedagtes (4:8) en hulle optrede (4:9).
Die belangrike ding is dat hulle almal sal onthou dat die Here naby is. Hulle kan dus nie maar leef, dink en doen soos hulle dit goed vind nie. Hulle moet eerder leef in die wete dat die Here teenwoordig is. Dít moet die deurslag gee ten opsigte van elke ding wat 'n Christen is, dink, sê en doen.
'n Lewe voor God se aangesig
Ja, die bewussyn van God se teenwoordigheid, die wete dat ons voor God se aangesig lewe moet alles bepaal wat ons dink en doen.
So moet Euodia en Sintige leer om liewer op te hou met hulle twiste (4:2). Vir 'n stryery in die kerk is daar nie plek of tyd nie. Die geloof is 'n saak van blydskap, al gaan dit ook met lyding gepaard. Dit is 'n voortdurende blydskap (4:4), want die Here is naby!
Christene moet inskiklik (sagmoedig) teenoor alle mense wees (4:5). Hulle moet nie altyd hulle wil laat geld en deurvoer nie. Christene moet hulle besorgdhede in gebed na die Here toe bring (4:6). Hulle moet die Here, die Een wat sal sorg, eerder daarvan vertel.
Christene kan seker wees van vrede in hulle gemoed (4:7). Hierdie versekering geld selfs te midde van allerlei lyding, vervolging en bekommernis, want die Here is naby! Christene se gedagtes moet onder God se heerskappy staan (4:8). Hulle moet hulle gedagtes rig op alles wat mooi is, want die Here is naby! Maar ook hulle gedrag moet onder God se heerskappy staan (4:9). Hulle moet getrou uitleef wat hulle beleef, want die Here is naby!
Die vraag is: Stempel die Here se nabyheid ook jou en my denke, woorde en dade? Kan ons ook werklik hierdie punte in ons eie lewe waar maak?
Oor niks besorg nie
Paulus moedig ook sy lesers aan om "oor niks besorg te wees nie". Die "niks" beteken in Paulus se situasie "alles", en sluit die volgende in:
Epafroditus se siekte,
die moontlikheid dat die evangelie invloed mag verloor en,
bo alles, die intimidasie wat hulle aan die hand van die Romeine ly.
Tussen die oproep om bly te wees en die vermaning om oor niks besorg te wees nie, vertel Paulus sy lesers dat hulle welwillendheid (inskiklikheid) aan almal bekend gemaak moet word. Dit beteken dus dat dit nie maar net gaan oor 'n poging dat hulle blydskap hulle droefheid moet oorkom nie. Blydskap moet ook hulle hele wese binnedring en sigbaar wees in hoe hulle leef en optree.
Paulus daag sy medegelowiges, wat deel van die beweging in Filippi is, uit om vir hulle beleefdheid en nederigheid bekend te raak. Dit is eienskappe wat nie net aan ander gelowiges betoon moet word nie, maar ook aan buitestanders – selfs hulle wat die lyding veroorsaak. Daarom verklaar Paulus vervolgens: "Die Here is naby."
Naby kan in terme van ruimte verstaan word (soos ons vroeër in hierdie boodskap gedoen het), maar dit kan ook in terme van tyd verstaan word as "Die Here se koms is nie ver nie". Dit beteken dat die lyding binnekort tot 'n einde sal kom omdat die eindtyd nie ver weg is nie.
Die hoop op die opstanding, soos die brief onderstreep (3:10, 21), is dat die leier van die beweging (Jesus) binnekort sal arriveer.
Hoe ook al – naby in terme van tyd of ruimte – is die Gees van die opgestane Christus naby en begelei hulle. Die Gees is met hulle om hulle te versterk en te vertroos.
Deur aan enigeen van hierdie twee dimensies van die nabyheid van die Here vas te hou, sal die besorgdheid en vrese onder die lede van die gemeenskap van Filippi help verminder.
Vir Paulus is die doeltreffendste manier om vrede en blydskap te kan hê egter deur gebed (4:6). Terwyl hy die ontvangers van sy brief oproep om bly te wees (4:4), inskiklik te wees (4:5) en nie besorg te wees nie (4:6), dring hy daarop aan dat hulle ook deur gebed 'n band met die Here vorm. Hy gebruik drie verskillende Griekse woorde vir hierdie kontak maak met die Here: gebed, smeking en versoeke of versugtinge.
Deur hulle besorgdheid in die Here se hande te plaas, bring die soort vrede wat net van die Here af kan kom (Fil 4:7). Dit is presies wat die gelowiges in Filippi nodig het: 'n vrede wat anders is as die grootpraterige vrede wat die vrede van die Romeinse Ryk (Pax Romana) op diegene wat oorwin is, opgelê het. Die enigste vrede wat die Filippense eerstehands gesien of ervaar het, was die onderdrukking van rebellies teen die Romeinse Keiserryk.
In kontras hiermee, is die vrede van God 'n ander soort vrede, een wat beskerming op elke manier bied. In Filippense 4:7 skryf Paulus aan die gemeente dat God oor hulle harte en gedagtes die wag sal hou in Christus Jesus. Dit alles is moontlik danksy hulle verbintenis aan die saak van die evangelie en hulle verhouding met Christus Jesus.
Dit is Advent. Die Here is naby – in terme van ruimte en tyd.
Ons word ook genooi om hierdie blydskap en vrede te beleef. Deur hieruit te leef sal ons ook die vrug dra wat hierby pas.