Wetenskaplike navorsing toon dat baie diere baie intelligent is en sintuiglike en motoriese vermoëns het wat ons dwarf. Honde is in staat om siektes soos kanker en diabetes op te spoor en mense van dreigende hartaanvalle en beroertes te waarsku. Olifante, walvisse, seekoeie, kameelperde en alligators gebruik lae frekwensie geluide om oor lang afstande te kommunikeer, dikwels myl. En vlermuise, dolfyne, walvisse, paddas en verskillende knaagdiere gebruik hoëfrekwensie klanke om kos te vind, met ander te kommunikeer en te navigeer.
Baie diere vertoon ook wye emosies, insluitend vreugde, geluk, empatie, deernis, hartseer, en selfs wrok en verleentheid. Dit is nie verbasend dat diere - veral nie soogdiere - baie emosies met ons deel nie, want ons deel ook breinstrukture in die limbiese stelsel, wat die plek van ons emosies is. Op baie maniere is menslike emosies die geskenke van ons dierlike voorouers.
Hartseer in magpies en rooi jakkalse: totsiens van 'n vriend
Baie diere vertoon diep hartseer by die verlies of afwesigheid van 'n familielid of metgesel. Seelui moeders huil wanneer hulle kyk hoe hul babas deur moordenaarvisse geëet word. Mense het gerapporteer dolfyne wat sukkel om 'n dooie kalf te red deur sy liggaam na die oppervlak van die water te stoot. Sjimpansees en olifante bedroef die verlies van familie en vriende, en gorilla's hou wakker vir die dooies. Donna Fernandes, president van die Buffalo Zoo, het 'n wakker geword vir 'n vroulike gorilla, Babs, wat aan kanker by Boston se Franklin Park Zoo gesterf het. Sy sê die gorilla se jarige maag het gehuil en sy bors geslaan, 'n stukkie seldery opgetel, Babs se gunsteling kos, het dit in haar hand gesit en probeer om haar wakker te maak.
Ek het eenkeer gebeur oor wat 'n maggraf begrafnisdiens was. 'N Magpie is deur 'n motor getref. Vier van sy kuddemaats het stilgestaan ​​om hom en by sy lyf gesit. Een, toe 'n ander, het gevlieg en die dennehout en takkies teruggebring en by sy lyf neergelê. Hulle het almal vir 'n tyd opgestaan, hul koppe geknip en gevlieg.
Ek het ook gekyk na 'n rooi jakkals wat haar maat begrawe het nadat 'n cougar hom vermoor het. Sy het liggies en takkies liggies oor sy lyf gelê, gestop om seker te maak hy was almal bedek, die vuil en takkies met haar voorpote geklap, het 'n oomblik stil gesit en toe afgekeer, stert en ore teruggegooi teen haar kop . Nadat ek my stories gepubliseer het, het ek e-posse ontvang van mense regoor die wêreld wat soortgelyke gedrag in verskillende voëls en soogdiere gesien het.
Empatie onder olifante
'N Paar jaar gelede, toe ek olifante in die Samburu Nasionale Reserwe in Noord-Kenia met olifantnavorser Iain Douglas-Hamilton gekyk het, het ek 'n tienerwyfie, Babyl, gesien wat baie stadig geloop het en moeite gehad het om elke stap te neem. Ek het geleer dat sy jare lank verlam is, maar die ander lede van haar kudde het haar nooit agtergelaat nie. Hulle sal 'n rukkie loop, stop dan en kyk rond om te sien waar sy is. As Babylon agtergelaat word, sal party vir haar wag. As sy alleen gelos is, sou sy 'n leeu of ander roofdier gewees het. Soms sal die matriarg selfs Babyl voed. Babyl se vriende het niks te vinde gehad deur haar te help nie, want sy kon niks vir hulle doen nie. Nietemin het hulle hul gedrag aangepas om toe te laat dat Babyl by die groep bly.
Waterval danse: Het diere geestelike ervarings?
Moenie diere in hul omgewing verwonder nie, voel 'n gevoel van ontsag wanneer hulle 'n reënboog sien of wonder waar die weerlig vandaan kom? Soms dans 'n sjimpansee, gewoonlik 'n volwasse man, by 'n waterval met totale verlating. Jane Goodall beskryf 'n sjimpansee wat 'n waterval nader met effens gebarste hare, 'n teken van verhoogde opwinding:
"Soos hy nader kom, en die gebrul van die waterval word harder, word sy tempo lewendig, sy hare word heeltemal regop en by die stroom bereik, kan hy 'n pragtige vertoning naby die voet van die waterval verrig. Staan regop, hy swaai ritmies van voet tot voet, stamp in die vlak, rushende water, optel en gooi groot rotse. Soms klim hy die dun wingerde af wat van die bome hoog bo-op hang en swaai uit in die spuit van die vallende water. Hierdie 'waterval dans' kan 10 of 15 minute duur. 'Na 'n waterval kan die kunstenaar op 'n rots sit, sy oë volg die vallende water. Chimpansees dans ook by die aanvang van swaar reën en tydens gewelddadige windstande.
In Junie 2006, het Jane en ek 'n sjimpansee-heiligdom naby Girona, Spanje, besoek. Ons is meegedeel dat Marco, een van die geredde sjimpansees, 'n dans tydens die donderstorms waartydens hy lyk of hy in die trance is.
Shirley en Jenny: onthou vriende
Olifante het sterk gevoelens. Hulle het ook groot geheue. Hulle woon in matriargale samelewings waarin sterk sosiale verbande onder individue vir dekades verduur. Shirley en Jenny, twee vroulike olifante, is herenig nadat hulle afgesonder het vir 22-jare. Hulle is afsonderlik na die Elephant Sanctuary in Hohenwald, Tenn., Gebring om hul lewens in vrede uit te leef, afwesig van die misbruik wat hulle in die vermaaklikheidsbedryf gely het. Toe Shirley aan Jenny bekend gestel is, was daar 'n dringendheid in Jenny se gedrag. Sy wou saam met Shirley in dieselfde stalletjie kom. Hulle brul op mekaar, die tradisionele olifant groet onder vriende wanneer hulle herenig. Eerder as om versigtig en onseker te wees oor mekaar, het hulle deur die tralies geraak en hulle in noue kontak gebly. Hul houers was geïntrigeerd deur hoe uit die olifante was. 'N Ondersoek na rekords het getoon dat Shirley en Jenny jare gelede in 'n sirkus 22 saamgebly het, toe Jenny 'n kalf was en Shirley was in haar 20s. Hulle het mekaar nog onthou toe hulle per ongeluk herenig is.
'N Dankbare walvis
In Desember 2005, 'n 50-voet, 50-ton, vroulike bultrugval, het in krablyne gevou en gevaar om te verdrink. Nadat 'n span duikers haar bevry het, het sy op sy beurt weer elkeen van haar redders geknip en rondgeslaan in watter een walviskenner gesê het 'n "rare en merkwaardige ontmoeting." James Moskito, een van die redders, het onthou: "Dit het my gevoel Dit was ons dankie, omdat ons geweet het dit was gratis en dat ons dit gehelp het. "Hy het gesê die walvis het 'n voet van my af gestoot, my om 'n bietjie gestoot en het baie pret gehad." Mike Menigoz, een van die duikers, was ook diep geraak deur die ontmoeting: "Die walvis het klein duikers gedoen, en die ouens het skouers daarmee gesmeer ... Ek weet nie wat dit gedink het nie, maar dit is iets wat ek altyd sal onthou."
Besige bye as wiskundiges
Ons weet nou dat bye in staat is om komplekse wiskundige probleme vinniger op te los as rekenaars, spesifiek wat genoem word "die reisverskaffersprobleem", alhoewel hulle 'n brein het oor die grootte van 'n grassaad. Hulle bespaar tyd en energie deur die mees doeltreffende roete tussen blomme te vind. Hulle doen dit daagliks, terwyl dit 'n rekenaardag kan neem om dieselfde probleem op te los.
Honde snuif siek uit
Soos ons weet, het honde 'n skerp reukzin. Hulle snuif hier en daar om te probeer vasstel wie daar rond is en ook berug is om hul neuse te steek op plekke waar hulle nie moet nie. In vergelyking met mense het honde ongeveer 25 keer die area van nasale olfaktoriese epiteel (wat reseptorselle dra) en baie duisende meer selle in die olfaktoriese gebied van hul brein. Honde kan verdunnings van 1-deel per miljard onderskei, swak reukpaaie volg, en is 10,000 keer meer sensitief as mense vir sekere reuke.
Honde lyk verskillende soorte kanker-eierstowwe, long-, blaas-, prostaat- en bors-en-diabetes, op te spoor, miskien deur die mens se asem te assesseer. Oorweeg 'n Collie genaamd Tinker en sy menslike metgesel, Paul Jackson, wat Tipe 2-diabetes het. Paulus se familie het opgemerk dat wanneer Tinker op die punt staan ​​om 'n aanval te kry, opgewonde raak. Paulus sê: "Hy sal my gesig lek of liggies huil of selfs blaf. En dan het ons opgemerk dat hierdie gedrag plaasgevind het terwyl ek 'n hipoglykemiese aanval gehad het, sodat ons net twee en twee bymekaar sit. "Meer navorsing is nodig, maar aanvanklike studies deur die Pine Street Foundation en ander oor die gebruik van honde vir diagnose is belowend.
Dit is reg om 'n voëlhaan te wees
Kraaie van die afgeleë Stille Oseaan-eiland Nieu-Kaledonië toon ongelooflike hoëvlak vaardighede wanneer hulle gereedskap maak en gebruik. Hulle kry baie van hul kos met gereedskap, en hulle doen dit beter as sjimpansees. Met geen voorafgaande opleiding kan hulle hake van reguit stukke draad maak om buite bereik te kry nie. Hulle kan funksies byvoeg om 'n instrument te verbeter, wat vermoedelik uniek is vir die mens. Byvoorbeeld, hulle maak drie verskillende tipes gereedskap uit die lang, doringblare van die skroef-denneboom. Hulle verander ook gereedskap vir die situasie byderhand, 'n soort uitvinding wat nie in ander diere gesien word nie. Hierdie voëls kan leer om 'n tou te trek om 'n kort stok te kry, gebruik die stok om langer te trek, gebruik dan die lang stok om 'n stukkie vleis uit te trek. Een kraai, genaamd Sam, het minder as twee minute spandeer om die taak te inspekteer en dit sonder foute opgelos.
Caledoniese kraaie leef in klein gesinsgroepe en jongmense leer om gereedskap te mode en te gebruik deur volwassenes te kyk. Navorsers van die Universiteit van Auckland het ontdek dat ouers eintlik hul jonges na spesifieke plekke, genaamd "gereedskapskole", waar hulle hierdie vaardighede kan oefen, kan neem.
Soos ons almal weet, is honde "man se beste vriend." Hulle kan ook beste vriende vir mekaar wees. Tika en haar jarelange vriend, Kobuk, het agt rommelstokkies saam opgewek en geniet hul aftreejare in die huis van my vriend, Anne. Selfs as langmaats, het Kobuk dikwels Tika rondgetrou en haar gunsteling slaapplek of speelgoed geneem.
Laat in die lewe het Tika 'n maligne tumor ontwikkel en moes haar been amputeer. Sy het probleme gehad om rond te gaan en, soos sy van die operasie herstel het, sou Kobuk Tika se kant nie verlaat nie. Kobuk het opgehou om haar opsy te skuif of in gedagte te hou of sy op die bed kon kry sonder hom. Ongeveer twee weke na Tika se operasie het Kobuk Anne in die middel van die nag wakker geword. Hy het na Tika gehardloop. Anne het Tika opgetrek en albei honde buite, maar hulle het net op die gras neergesit. Tika was saggies, en Anne het gesien dat Tika se maag swaar geswel was. Anne het haar na die nooddierekliniek in Boulder gejaag, waar sy lewensreddende operasie gehad het.
As Kobuk nie Anne gehaald het nie, sou Tika byna seker gesterf het. Tika herstel, en soos haar gesondheid verbeter het na die amputasie en operasie, het Kobuk die baas geword wat hy nog altyd gewees het, selfs as Tika op drie bene rondgeloop het. Maar Anne het hul ware verhouding getuig. Kobuk en Tika, soos 'n ware ou getroude paartjie, sal altyd daar vir mekaar wees, selfs al sal hul persoonlikhede nooit verander nie.
Jethro en die bunny
Nadat ek Jethro van die Boulder Humane Society gekies het en hom na my berghuis gebring het, het ek geweet hy is 'n baie spesiale hond. Hy het nooit die konyne, eekhorings, tjips, of takbokke gejaag wat gereeld besoek het nie. Hy het hulle dikwels probeer benader asof hulle vriende was.
Eendag kom Jethro na my voordeur, staar in my oë, ruk en gooi 'n klein, harige, speekselkleurige bal uit sy mond. Ek het gewonder wat in die wêreld hy teruggebring het en die nat bal bont ontdek het, was 'n baie jong bunny.
Jethro het voortgegaan om regstreeks oogkontak met my te maak asof hy gesê het, "Doen iets." Ek het die konyn opgetel, haar in 'n boks geplaas, haar water en seldery gegee, en gedink sy sal nie die nag oorleef nie, ondanks ons pogings om haar lewendig te hou.
Ek was verkeerd. Jethro het by haar gebly en geweier om wandel en etes te neem totdat ek hom weggetrek het sodat hy die natuur se oproep kon in ag neem. Toe ek die konyn uiteindelik vrygelaat het, het Jethro haar roete gevolg en bly dit maande lank.
Deur die jare het Jethro konyne aangeraak asof hulle sy vriende sou wees, maar hulle het gewoonlik gevlug. Hy het ook voëls gered wat in ons vensters gevlieg het, en by een geleentheid 'n voël wat deur 'n plaaslike rooi jakkals gevang en voor my kantoor gevang is.
Hond en vis: onwaarskynlike vriende
Visse is dikwels moeilik om te identifiseer of te voel. Hulle het nie ekspressiewe gesigte nie en lyk nie baie gedragsmatig nie. Tog het Chino, 'n goue retriever wat saam met Maria en Dan Heath in Medford, Oregon en Falstaff, 'n 15-duim koi, gereelde vergaderings gehad vir ses jaar aan die rand van die dam waar Falstaff gewoon het. Elke dag toe Chino aangekom het, het Falstaff na die oppervlak geswem, hom gegroet en op Chino se pote gesnoei. Falstaff het dit herhaaldelik gedoen toe Chino met 'n vreemde en verwarrende blik op haar gesig staar. Hul goeie vriendskap was buitengewoon en pragtig. Toe die Heide beweeg, het hulle so ver gegaan om 'n nuwe visdam te bou sodat Falstaff by hulle kon aansluit.
'N verleë sjimpansee: Ek het dit nie gedoen nie!
Verleentheid is moeilik om te waarneem. Per definisie is dit 'n gevoel dat 'n mens probeer wegsteek. Maar wêreldberoemde primatoloog Jane Goodall glo sy het waargeneem wat 'n verleentheid in sjimpansees genoem kan word.
Fifi was 'n vroulike sjimpansee wat Jane vir meer as 40 jaar geweet het. Toe Fifi se oudste kind, Freud, 5 1 / 2 was, was sy oom, Fifi se broer Figan, die alfa-man van hul sjimpansee-gemeenskap. Freud het altyd Figan gevolg asof hy die groot man aanbid het.
Een keer, soos Fifi versorg Figan, het Freud die dun stam van 'n wilde plantain geklim. Toe hy by die blaar kroon kom, het hy heeltemal heen en weer gewaai. As hy 'n menslike kind was, sou ons gesê het hy was besig om te wys. Skielik het die stam gebreek en Freud het in die lang gras geval. Hy was nie seergemaak nie. Hy het naby Jane geland, en toe sy kop uit die gras uitgekom het, het sy gesien hoe hy by Figan kyk. Het hy opgemerk? As hy dit gehad het, het hy geen aandag gekry nie, maar het hy voortgegaan. Freud het baie rustig 'n ander boom geklim en begin voed.
Harvard Universiteit sielkundige Marc Hauser het waargeneem wat 'n verleentheid in 'n manlike rhesus-aap genoem kan word. Nadat hy met 'n vrou geslyp het, het die mannetjie weggekom en per ongeluk in 'n sloot geval. Hy staan ​​op en kyk gou rond. Nadat hy ingeneem het dat geen ander ape hom sien tuimel nie, het hy opgetrek, hoog terug, kop en stert, asof niks gebeur het nie.
Diere red: voel meegevoel vir behoeftiges
Verhale oor diere wat hul eie en ander spesies red, insluitend mense, is oorvloedig. Hulle wys hoe individue van verskillende spesies medelye en empatie toon vir diegene in nood.
In Torquay, Australië, nadat 'n ma-kangaroe deur 'n motor getref is, het 'n hond 'n baba joey in haar sak ontdek en na sy eienaar geneem wat die jongeling versorg het. Die 10-jaar-oue hond en 4-maande oue joey het uiteindelik beste vriende geword.
Op 'n strand in Nieu-Seeland het 'n dolfyn tot die redding gekom van twee beesvisvisse wat agter 'n sandstaaf gestrand is. Nadat mense tevergeefs probeer het om die walvisse in dieper water te kry, het die dolfyn verskyn en die twee walvisse het dit terug in die see gevolg.
Honde is ook bekend om mense in nood te help. 'N Verlore pit bull mutt het 'n poging aangeval om 'n vrou te vermoor wat 'n speelplek met haar seun in Port Charlotte, Florida, verlaat het. 'N Dierebeheerbeampte het gesê dit was duidelik dat die hond probeer het om die vrou te verdedig, wat hy nie geweet het nie. En buite Buenos Aires, Argentinië, het 'n hond 'n verlate baba gered deur hom veilig onder haar eie pasgebore hondjies te plaas. Verbasend het die hond die baba oor 150 voete gedra na waar haar hondjies lê nadat hulle die baba wat deur 'n lap in 'n veld bedek was, ontdek het.
In sy boek Gees van die Raaf, bioloog en raafkenner Bernd Heinrich het opgemerk dat die rawe 'n individu onthou wat hul caches konsekwent slaan as hulle hulle in die daad vang. Soms sal 'n raaf deelneem aan 'n aanval op 'n indringer, selfs al het hy nie gesien hoe die kas geslaan word nie.
Is dit moreel? Heinrich blyk te dink dit is. Hy sê van hierdie gedrag: "Dit was 'n morele raaf wat die menslike ekwivalent van geregtigheid soek, want dit het die groep se belang teen 'n potensiële koste vir homself verdedig."
In daaropvolgende eksperimente het Heinrich bevestig dat groepsbelange kan ry wat 'n individuele raaf besluit om te doen. Ravens en baie ander diere leef volgens sosiale norme wat regverdigheid en geregtigheid bevorder.
Marc Bekoff het hierdie artikel geskryf vir Can Animals Save Us ?, die lente 2011 uitgawe van JA! Magazine. Marc het baie boeke en opstelle geskryf oor die emosionele en morele lewens van diere, insluitend Die glimlag van 'n dolfyn, Die emosionele lewe van diere, Wilde Justisie: Die Morele Lewende Diere (met Jessica Pierce), en Die dieremanifes: ses redes vir die uitbreiding van ons medelydingsvoetspoor. Marc se tuisblad is marcbekoff.com en met Jane Goodall, ethologicalethics.org.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Huis en tuin > Troeteldiere & Jy > Verhale van die emosionele lewe van diere