Hierin bedink die digter die slak en die slakspoor – ook nie nuut in die poësie nie – dink maar aan Ernst van Heerden se woorde in “Slak”: “’n Slymspoor oor die grys verlate sandsee/wat swenk – enorm en aards vertraag –/’n mondinglose aar van dooie spraak”, of dié van Antjie Krog: “Soos ’n slak uitskedig besmeer jy my/met nattigheid en slym”. ’n Mens sou talle ander voorbeelde, ook uit die anderstalige literatuur, oor hierdie tema kon aanhaal, wat nie beteken dat Van Staden dit nie nuut kan aanwend nie, maar dat sy hierby aansluit en die tema verruim. Philip, jy het my onkant gevang met hierdie blog! : ) Terloops, ek het nog steeds daardie bloes. As die witman homself ook verdedig word hy van moord aangekla - Genoeg van die gemors.! Ek stem ook saam dat Amerika (of wie ookal) nie groot planne op andere moet probeer afdwing nie. ‘n Samelewing word tog gebou gebaseer op gedeelde waardes.