Die Vergete Vroue van die Nuwe Testament – Rusplekkies op my Geloofspad
Ons het vroeer die week Nasionale Vrouedag gevier. Hoewel dit nie gevier was ter herinnering van die rol van vroue in die samelewing nie, het ek dit tog goedgedink om vandag kortliks te kyk na die rol van sommige vroue in die Nuwe Testament. Ek noem hulle die 'Vergete Vroue van die Nuwe Testament'.
Ons lees baie in die Nuwe Testament van die Maria's, byvoorbeeld van Jesus se ma en Maria Magdalena, die suster van Martha. Ons weet ook van Elizabeth en Anna. Maar wie was Lois en Eunice, Phoebe en Lydia, en baie ander vrouens in die Nuwe Testament wat oor die hoof gesien of vergete is? Hulle moes vir 'n rede in die Nuwe-Testamentiese verhaal ingesluit wees. Wat kan hulle daar wees om ons te leer? Hoe kan hulle ons inspireer? Die feit dat hulle genoem word, daag ons uit om uit te vind wat ons van hulle kan leer.
Vroue verskyn in die Skrif omdat hulle buitengewoon was of omdat daar 'n probleem was. Dit is interessant om daarop te let dat daar nie baie gevalle in die Nuwe Testament is waarin 'n vrou in 'n negatiewe lig verskyn nie. 'n Algemene tema wat baie van hierdie vroue se verhale saambind, is lyding of meer spesifiek hoe hulle dit hanteer het en hoe dit die deur van genade vir hulle oopgemaak het. Baie het siektes verduur, ander verliese van hulle mans en seuns. Sommige word vir hul armoede onthou, terwyl ander weer op merkwaardige maniere hul invloed of hulpbronne gebruik het om die Evangelie te bevorder. Dit is dan ook vroue wat sommige van Jesus se mees gedenkwaardige lof ontlok.
Byvoorbeeld, van die vrou wat Hom gesalf het, het Jesus gesê: "Sy het 'n goeie daad aan My gedoen" en waar die Evangelie ookal versprei word, sal dit oorvertel word (Matt 26:10, 13). Van die weduwee wat twee klein munte by die tempelskatkis bygedra het, sê Jesus dat sy uit haar armoede meer almal ingegooi het: haar hele lewe (Luk 21: 3). Jesus het die ​​heidense vrou bemoedig toe Hy haar dogter gehelp het deur te gesê: "groot is jou geloof" (Matt. 15:28). Oor die vrou wat Jesus beskryf het as 'n "dogter van Abraham," genees van 'n lang gebrek, sê die evangelie: "Sy het dadelik ​​regop gestaan en God verheerlik." (Luk. 13:13).
'n Weduwee in die Nuwe Testamentiese kerke was nie net 'n benaming vir iemand wie se man oorlede was nie. Nee, dit was amper 'n soort van amp in die gemeente. Paulus beveel aan dat om as 'n weduwees erken te word, sy nie minder as sestig jaar oud moet wees nie, die vrou van een man gewees het en 'n getuienis het van goeie werke, dat sy haar kinders goed grootgemaak het, dat sy gasvry gewees het, die voete van die heiliges gewas het, verdruktes gehelp en elke goeie werk nagestreef het. (1Tim 5:9-10)
Veral weduwees, miskien omdat hulle 'n ekstra kamer in hul huise gehad het, kon dit tot beskikking van besoekende sendelinge en leraars stel, sowel as vir die gemeente, wat daar moontlik kon bymekaarkom. Hulle kon minstens een keer per week gereeld byeenkom vir studie, gebed en aanbidding. Ons hoor dan ook van sulke huise onder die leiding van vroue as sulke ontmoetingsplekke. So leer ons byvoorbeeld uit Handelinge dat die apostels, Jesus se moeder en ander familielede, sowel as 'n groeiende aantal gelowiges, in 'n boonste kamer in Jerusalem, na Jesus se hemelvaart, op Pinksterdag byeengekom het. Hulle het daar gewag totdat die Gees aan hulle sou openbaar wat hulle volgende moes doen en hulle moed en vrymoedigheid moet vul om die evangelie te versprei (Handelinge 1: 13-14).
Daar is spekulasie dat hierdie bo-kamer of 'n ander een net soos dit behoort het aan 'n sekere Maria van Jerusalem, wat later in Handelinge 12: 12-16 genoem word. By daardie geleentheid, toe Petrus wonderbaarlik uit die tronk vrygelaat is, vertel Handelinge ons dat hy na die huis van Maria, die moeder van Johannes Markus, gegaan het, waar hy geweet het dat gelowiges byeen sou kom. Dat sy met haar seun geïdentifiseer word, eerder as met 'n man, impliseer dat sy 'n weduwee was.
Vroue as Helpers en Ambassadeurs van die Evangelie
Vroue word ook in die Nuwe Testament geëer vir hulle rol om die Evangelie te versprei en selfs om nuwe sendelinge te leer. So lees ons in Handelinge van vroue wat hul huise oopgemaak het en hul hulpbronne vir die verbetering van die gemeente gedeel het. Neem byvoorbeeld Lydia, wat, nadat sy Paulus buite die poorte van Filippi gehoor het, hom in die stad en in haar huis verwelkom het (Hand. 16: 13-15, 40). Die gemeenskap daar sou later een van die sterkstes word. As 'n poort na Europa was Filippi strategies vir Paulus se missie om God se woord tot aan die einde van die aarde te versprei. Hul toevallige ontmoeting by die rivier het Paulus, die rondreisende sendeling, en Lydia, 'n sakevrou, byeen gebring. Dit wys ook hoe sulke vrouens Paulus en sy mede-reisigers op soveel maniere gevoed en ondersteun het, voordat hulle weer op hulle missie om die evangelie te versprei, kon voortgaan.
Nog 'n vrou met lewensbelangrike kontakte wat Paulus en sy missie bevoordeel het, was Phoebe, Paulus se ambassadeur en waarskynlik deel van die groep wat toevertrou was om Paulus se belangrike brief aan die Romeine in Rome solank te neem voordat hy self daarheen kon gaan(Rom 16: 1-2). Paulus noem Phoebe 'n suster, diaken en "weldoener vir baie en ook vir my." Phoebe moes beskik oor materiële hulpbronne en 'n sekere sosiale status gehad het om haar rol as weldoener te kon vervul. Veel meer as net 'n helper, blyk Phoebe 'n belangrike sleutel tot Paulus se plan te gewees het vir sy Romeinse sending. By die skrywe van sy Brief aan die Romeine het Paulus probeer om aanvaarding en ondersteuning vir homself te kry en vir die evangelie het hy gepreek. Hy sou die brief se draer versigtig oorweeg het as 'n noodsaaklike deel van sy planne om 'n stewige grondslag met die Romeine daar te stel.
Daar is baie vroue in die briewe van Paulus sowel as in die Evangelies. Die oorweldigende meerderheid van hulle, die wat genoem is sowel as die naamloses, word positief uitgebeeld. Hierdie eenvoudige opname van sommige van die vroue in die Nuwe Testament demonstreer hoe Jesus hul gawes en bydrae erken het en watter belangrike rol hulle in die vroeë kerk se groei van die gespeel het. Vroue in die wêreld van die Nuwe Testament was as minderwaardig geag, en die noem van die teenwoordigheid, rol en ondersteuning van vroue is daarom iets van 'n verrassing. Die feit dat hulle daar is, daag ons uit om te verstaan ​​dat, sonder hulle, die Evangelie soos ons dit ken, nie vertel sou kon word nie.
Vroue en Prostitusie vandag
Ek sluit af met 'n kort verwysing na belangrike wetgewing wat tans gedebatteer word. Dit is om prostitusie in SA te dekriminaliseer. Ek voel oortuig dat ons nie praat oor die rol van vroue in die kerk en dan stilbly hieroor nie. Lande wat reeds eksperimenteer het met die dekriminalisering van prostitusie, het bevind dat handel in vroue toeneem om te voldoen aan die vraag wat geskep is deur 'n wettige seksbedryf. Dit maak dit ook moeilik om handelaars en 'pimps' aanspreeklik te hou aangesien hulle vervolging ontduik deur die wettigheid van sekswerk as 'n dekmantel te gebruik. Hulle beweer dat die vroue geweet het waarvoor hulle hulself inlaat. Georganiseerde misdaad belê swaar in die seksbedryf en floreer waar prostitusie gekriminaliseer word. In 'n studie wat in nege lande gedoen is, insluitende Suid-Afrika, het 89% van die prostitute gesê hulle wil die beroep verlaat, maar het geen ander opsies vir ekonomiese oorlewing nie. Ons kan nie 'n Nasionale Vroudedag vier en as 'n kerk dan toelaat dat Prostitusie 'n wettige rol hê in die bevordering van vroue se ekonomiese bemagtiging nie, al klink die argumente daarvoor ook hoe goed.