Japanse basiese feite - Inligting
Bevolking 2007 ................................................ ... 127.433.494 BBP per capita 2006 (koopkragpariteit, VS $) ........... 33.100
BBP 2006 (koopkragpariteit, miljarde dollars) ............... 4,220
Werkloosheid ................................................. .................... 4,1%
Bevolking (%) ....... .3
Arbeidsmag (%) ....... .9
Totale oppervlakte................................................ ................... 145,847 vierkante myl.
Armoede (% van die bevolking onder die nasionale armoedegrens) ... 26
Stedelike bevolking (% van die totale bevolking) ............................... 78
Lewensverwagting by geboorte (jare) ........................................... .......... 80
Kindersterftes (per 1 000 lewende geboortes) ....................................... 4
Toegang tot veilige water (% van die bevolking) ..................................... 96
Ongeletterdheid (% van die bevolking ouderdom 15+) ......................................... .... 0
71 Interessante feite oor Japan
Japan, amptelik die Republiek van Japan, is 'n eilandland in Oos -Asië. Dit het 'n totale oppervlakte van 377 915 vierkante km. Tokio is syne kapitaal en grootste stad. Japannees is sy nasionale taal. Sy amptelike geldeenheid is Yen (¥) (JPY). Japan maritieme grense deel met die volgende streke: Taiwan (Republiek van China), die Noordelike Mariana -eilande (Amerikaanse gebied), die Filippyne, Rusland, Suid -Korea, China en Noord -Korea. Japan word dikwels die "Land of the Rising Sun ". Japan is lid van die VN, die G7, die G8 en die G20 en word beskou as 'n groot moondheid. Laat ons meer te wete kom oor hierdie tegnologies gevorderde land met 'n paar interessante feite.
10. Japannese leef regtig lank
Japan het iets om oor te juig, en dit is die lewensverwagting van sy bevolking. Die Japannese leef gemiddeld tot 83, een van die hoogste lewensverwagtinge ter wêreld. Okinawa in Japan word dikwels die 'land van onsterflikes' genoem, aangesien dit 'n groot bevolking van bejaardes het. Vir jare het wetenskaplikes Japannese bestudeer om die geheime van hul lang lewensduur te vind. Daar word geglo dat die dieet van mense in hierdie opsig 'n mate van invloed kan hê.
Japan se onlangse besluit om meer as 1 miljoen ton besmette water in die Stille Oseaan te stort, het na bewering 'n nuwe golf van kommer en versteuring oor die hele wêreld veroorsaak. Die afvalwater kom van die Fukushima -aanleg, die plek van 'n kernramp byna 'n dekade gelede.
Die International Atomic Energy Agency (IAEA) steun die plan van die Japanse regering om van die water ontslae te raak, en sê dat die plan aan die wêreldwye standaard in die kernbedryf voldoen, en dat afvalwater uit kernkragsentrales vrygelaat word. Die plaaslike visserybedryf, inwoners en internasionale omgewingsorganisasies het egter die besluit ontken.
Daar is 'n voortdurende bespreking oor die moontlike gevolge van die vrystelling van die besmette afvalwater. Maar dit is onmoontlik om seker te wees oor die moontlike risiko's en langtermyngevolge van die vrystelling van so 'n groot hoeveelheid radioaktiewe afval in die see.
Enkele basiese feite om in te haal oor die rampspoedige kernkrisis van Japan:
1. Wat is kernafvalwater?
Kernafvalwater is die water wat opgevang word uit die koelpype wat gebruik is om die beskadigde reaktors af te koel toe die Fukushima Daiichi -kernkragsentrale in 2011 lamgelê is.
Die water bly tans in ongeveer 1 000 tenks by die voormalige kernkragstasie.
2. Waarom wil hulle die afvalwater vrystel?
Volgens die Londense weeklikse wetenskapstydskrif New Scientist neem die hoeveelheid water in die tenks steeds toe as gevolg van reënval en grondwater wat die terrein instroom. IAEA het beraam dat die bestaande kapasiteit teen middel 2022 vol sou wees.
3. Wat is daar in die afvalwater, en is dit skadelik?
Tokyo Electric Power Company beweer dat die afvalwater met 'n gevorderde vloeistofverwerkingstelsel behandel is om die meeste kontaminante te verwyder, maar sommige radioaktiewe byprodukte van kernreaktors is moeilik om uit te filtreer.
Die belangrikste radionuklied wat in die water oorbly, is tritium, wat moeilik van water geskei kan word omdat dit 'n radioaktiewe isotoop van waterstof is, deel van die watermolekules self.
Die Tokyo Electric Power Company, wat die fabriek bestuur, het 'n manier probeer vind om die tritium te filter, maar dit het misluk omdat die meeste hedendaagse tegnologie nie kan werk as tritium in lae konsentrasies is nie. Francis Livens, 'n professor in radiochemie aan die Universiteit van Manchester, het gesê dat vrystelling van tritium 'n algemene gebruik is by die meeste bedryfsterreine elders in die wêreld, volgens New Scientist.
"Tritium is die minste radioaktiewe en die minste skadelike van alle radioaktiewe elemente," sê James Conca, wat in 'n Forbes -artikel spesialiseer in geologiese verwydering van kernafval. Tritium is slegs in baie groot hoeveelhede skadelik vir mense.
Tritium is egter nie die enigste ding om oor te bekommer nie. Volgens 'n studie wat verlede Augustus in die tydskrif Science gepubliseer is, bevat radioaktiewe isotope wat in die behandelde water in die tenks in Fukushima bly, koolstof-14, kobalt-60 en strontium-90, 'n radionuklied wat kanker kan veroorsaak.
Hierdie en ander isotope wat in die water bly, neem baie lank om te verval. Koolstof-14 het byvoorbeeld 'n halfleeftyd (die tyd wat nodig is vir 'n radioaktiewe stof om 50 persent van sy radioaktiwiteit deur verval te verloor) van 5.370 jaar.
4. Wat is Japan se opsies?
IAEA het in April verlede jaar 'n span gestuur om die besmette waterkwessie in Fukushima te hersien en gesê twee opsies vir die verwydering van water wat deur Japan uiteengesit is, is beide "tegnies haalbaar", het Reuters in Oktober verlede jaar berig. Die opsies sluit in die afvoer van die water in die see of die verdamping daarvan in die lug.
Die IAEA het gesê albei opsies is gebruik deur die bedryf van kernkragaanlegte.
Conca het ook in die Forbes -artikel gesê: "Om hierdie water in die see te steek, is sonder twyfel die beste manier om daarvan ontslae te raak. Deur dit te konsentreer en te verpak, veroorsaak dit eintlik 'n groter risiko vir mense en die omgewing. En dit is baie baie duur sonder voordeel. "
"[Om dit in die see te gooi] is waarskynlik die verstandige opsie, want enigiets anders veroorsaak groter probleme," het Livens gesê.
Die ander opsie is om meer tenks te bou om die water op land of ondergronds te stoor. Volgens Ken Buesseler, 'n mariene radiochemikus by Woods Hole Oceanographic Institution, sal hierdie oplossing byna 60 jaar neem voordat die tritium die grootste deel van sy radioaktiwiteit verloor, maar die berging van die gevaarlike water en die risiko van lekkasie in 'n aardbewing. streek moet ook in ag geneem word.
Omgewingsorganisasies voer aan dat daar nog ruimtes in die omgewing is om meer tenks in die omgewing te bou om tyd te koop vir radioaktiewe isotope wat natuurlik verval, hoewel TEPCO beweer dat hulle nie meer ruimte het vir die toenemend besmette water nie, volgens 'n artikel op Science.
5. Wat is die gevolge van die vrylating?
Daar is omstrede debat oor die gevolge van die afvoer van water in die see.
Pascal Bailly du Bois by die Cherbourg-Octeville Radioecology Laboratory in Frankryk het 'n meer positiewe houding teenoor die kwessie. Hy het aan New Scientist gesê: 'Die radiologiese impak op visserye en seelewe sal baie klein wees, soortgelyk aan toe die Fukushima -reaktore onder normale omstandighede werk.'
Buesseler het egter gesê dat die impak op seelewe en mense wat seekos verbruik, onbekend is, tensy 'n beter begrip van die radionukliede in die tenks verkry kan word.
Wat ook al die fisiese gevolge daarvan is, die impak is reeds getoon. Die visseryonderneming in Japan is sedert die ongeluk lank geraak. Vyftien lande en streke beperk steeds Japannese landbou- en visseryprodukte weens die kernkrisis. Die Japanse visserybedryf en sommige plaaslike regerings is egter sterk teen die voorstel uit kommer dat verbruikers seekos wat daar naby gevang word, sou vermy as die besmette water in die see vrygelaat word, volgens Kyodo News.
6. Wat is die maatreëls om sodanige plan te neem?
Hoewel die risiko volgens baie kenners laag is, word dit steeds aanbeveel dat nougesette monitering en die nakoming van wetenskaplike advies van deurslaggewende belang is, volgens Simon Boxall, 'n hoofonderwyser in oseaan- en aardwetenskap aan die Universiteit van Southampton.
"Dit is twyfelagtig om so 'n besluit te neem, gebaseer op die studie van Tokyo Electric Power Company, wat die wêreldwye geloofwaardigheid en vertroue verloor het," het Ma Jun, direkteur van die Instituut vir Openbare en Omgewingsake, aan CGTN gesê. Hy het gevra vir deursigtigheid en konfrontasie met die onderneming tussen buurlande.
Hier is 6 belangrike dinge om te onthou wanneer u in Japan is:
Een belangrike Japannese tradisie om te onthou, is om jou skoene uit te trek voordat jy ander mense se huise binnegaan. Dit wil nie sê dat dit iets is wat u moet doen voordat u elke huis binnekom nie. As u 'n mat langs hul voordeur sien, dan moet u u skoene uittrek voordat u binnekom.
In Japan word lojaliteit, beleefdheid en verantwoordelikheid baie belangrik geheg. Belangrik word aan "jy" as "ek" gegee en almal werk saam ten bate van die groter groep. Opvoeding, ambisie, harde werk, geduld en vasberadenheid word hoog aangeslaan en word van kleins af aan kinders geleer. 'N Handdruk is 'n gepaste gebaar as jy iemand in Japan ontmoet. Die Japannese handdruk is slap en met min of geen oogkontak. Buig is nie net 'n groet nie, maar 'n teken van respek vir die persoon voor wie jy buig. Hoe langer die boog, hoe meer respek word gegee. 'N Klein knik met die kop is toevallig. Die een buig voor die ander om dankbaarheid te betoon, om verskoning te vra en 'n versoek of 'n guns te vra. Mense groet mekaar, selfs in hul huise, kantore en buite as 'n teken van respek.
Het u geweet dat die posisies van die eetstokkies wat gebruik word, eintlik betekenisse het? Wel, hulle doen. As u u eetstokkie in u bak of bord sit terwyl u nie eet nie, word dit as 'n slegte teken beskou, soos tydens 'n begrafnisgeleentheid in Japan. Dit word ook as taboe beskou om dieselfde eetstokkies te deel. Dus, as u kos wil deel, gebruik net u eetstokkie om u kos op iemand se bord te sit.
As u in 'n groepsuitstappie is, is dit beleefd om water, tee of ter wille van almal aan tafel te skink eerder as om net vir u self te skink.
Terwyl die meeste lande dit nie waardeer as iemand hul kos soos noedels of sop opdis nie, word dit in Japan eintlik aangemoedig. Slurp wys dat jy die kos geniet wat die sjef of kok verder komplimenteer.
Rommel word in Japan baie ernstig opgeneem. In werklikheid kan spoeg jou in die tronk beland, of jy kan 'n boete van 10 000 yen kry. Vanweë sy titel as een van die groenste en skoonste ter wêreld, is die strate in Japan vlekkeloos. Mense dra gewoonlik hul afvalpakkies huis toe. Daar is slegs 'n paar openbare vullisdromme in Japan. Sorteer en herwin afval word godsdienstig beoefen.
Alhoewel daar nog baie ander etikette is, is die bogenoemde Japannese dekor bo-aan die lys. Maak seker dat u hulle volg as u in Japan is.
Hokkaido, die noordelikste van die vier belangrikste eilande van Japan. Dit grens aan die see van Japan (Oossee) in die weste, die see van Okhotsk in die noorde en die Stille Oseaan in die ooste en suide. Saam met 'n paar klein aangrensende eilande vorm dit 'n dō (provinsie) van Japan. Sapporo, in die suidweste aan die Ishikari -rivier, is die administratiewe hoofkwartier.
Die provinsie Hokkaido beslaan ongeveer 'n vyfde van die totale oppervlakte van Japan. Dit word gekenmerk deur 'n koel klimaat en geologies-onlangse berge en vulkane langs 'n sentrale noord-suid-ruggraat. Sapporo is die industriële, kommersiële en toeriste sentrum van die provinsie. Die Hokkaido Universiteit, gestig in 1876, is daar geleë. Ander belangrike dorpe is die hawens van Hakodate, Otaru en Muroran.
Hokkaido was lank die domein van die oorspronklike Ainu -mense. Die ernstige Japannese vestiging van die eiland het in 1869 begin, toe die gebied, wat toe die provinsie Yezo genoem is, Hokkaido ("Noordsee -provinsie") hernoem is. Die meeste Ainu is daarna geassimileer onder die groeiende Japannese teenwoordigheid, maar 'n klein aantal mense van Ainu -afkoms het hul Ainu -identiteit behou, hoofsaaklik in die noorde van Hokkaido.
Die ekonomiese ontwikkeling van Hokkaido sluit yster-, staal-, houtpulp-, suiwel- en visserybedrywe in. Rys, soja en nierbone, hawer, gars, hooi en wit aartappels is belangrike gewasse. Die eiland bevat die grootste steenkoolneerslae in Japan. Die bou van die Seikan -tonnel, wat onder die Tsugaru -straat gegrawe is om Hokkaido met die belangrikste Japanse eiland Honshu te verbind, is in 1964 begin en is in 1988 voltooi. Die tonnel voer 'n spoorlyn tussen Hakodate op Hokkaido en Aomori op Honshu . Oppervlakte -eiland, 30,107 vierkante myl (77,978 vierkante km) provinsie, 32,221 vierkante myl (83,453 vierkante km). Pop. provinsie, (2010) 5,506,419.
Teen 2025 sal Asië alleen minstens 30 megastede hê, waaronder Mumbai, Indië (2015 -bevolking van 20,75 miljoen mense), Sjanghai, China (2015 -bevolking van 35,5 miljoen mense), Delhi, Indië (2015 -bevolking van 21,8 miljoen mense), Tokio , Japan (2015 -bevolking van 38,8 miljoen mense) en Seoul, Suid -Korea (2015 …
Voorbeelde: Baltimore is 'n uitstekende voorbeeld van 'n akkuraatheid. Die stad Baltimore is ontwerp om ongeveer 1,2 miljoen inwoners te huisves. Sedert 1950 het die stad egter ongeveer 30% van sy inwoners verloor, terwyl Baltimore County en ander provinsies in die metropolitaanse gebied gegroei het.
Japannees is die nasionale en primêre taal van Japan. Japannese het 'n leksikaal duidelike toonhoogte-aksentstelsel. Vroeë Japannese is grootliks bekend op grond van sy toestand in die 8ste eeu, toe die drie groot werke van Ou Japannese saamgestel is. Die vroegste getuienis van die Japannese taal is in 'n Chinese dokument van 256 nC. Die Japannese taal het geen genetiese verwantskap met Chinees nie,  behoort in plaas daarvan tot 'n heeltemal ander familie van tale, bekend as die Japannese tale.
Japannees is geskryf met 'n kombinasie van drie skrifte: kanji, hiragana en katakana. Chinese karakters, of kanji (漢字), word op groot skaal in Japannese skryfwerk gebruik as nie-fonetiese ideogramme, wat voor 50 voor Christus uit Japan na Japan ingevoer is. Japan het geen skryfstelsel gehad nie. In die huidige tyd is daar 'n noemenswaardige aantal [ verduideliking nodig ] van kanji in moderne Japannees met 'n ander betekenis as die ooreenstemmende hanzi karakter wat in moderne Chinees gebruik word. Moderne Japannese bevat ook baie minder vereenvoudigde Chinese karakters in vergelyking met moderne Chinese Japannese, gewoonlik minder kanji in die algemeen en gebruik dit hoofsaaklik vir selfstandige naamwoorde, byvoeglike naamwoordstamme en werkwoordstamme.
Beide hiragana en katakana is fonetiese lettergrepe wat afkomstig is van die Chinese man'yōgana van die 5de eeu.  Hiragana en katakana is ontwikkel uit vereenvoudigde kanji hiragana het êrens na vore gekom rondom die 9de eeu  en is hoofsaaklik deur vroue gebruik vir informele taal, met katakana word hoofsaaklik deur mans gebruik vir formele taal. Teen die 10de eeu is albei algemeen gebruik deur almal. 
Die Latynse alfabet word dikwels in moderne Japannees gebruik, veral vir ondernemingsname en logo's, advertensies en wanneer Japannese op 'n rekenaar ingevoer word. Die Hindoe-Arabiese syfers word gewoonlik vir getalle gebruik, maar tradisionele Sino-Japannese syfers is algemeen.
Shinto en Boeddhisme is die belangrikste godsdienste van Japan. Volgens die jaarlikse statistiese navorsing oor godsdiens in 2018 deur die Japanse regering vir kultuursake, beoefen 66,7 persent van die bevolking Boeddhisme, 69,0 persent beoefen Shintoïsme, 7,7 persent ander godsdienste.  Christelike en Islamitiese gemeenskappe bestaan ​​uit minderhede. Volgens die jaarlikse statistiese navorsing oor godsdiens in 2018 deur die Agentskap vir Kultuursake, die regering van Japan, is ongeveer twee miljoen of effens 1,5% van die bevolking van Japan Christene.  Moslems (70 000) bestaan ​​uit grootliks immigrantegemeenskappe, sowel as, hoewel baie kleiner, die etniese Japannese gemeenskap. 
Shinto is 'n etniese godsdiens wat fokus op seremonies en rituele. In Shinto glo volgelinge dit kami - Sjinto -gode of geeste - is teenwoordig in die natuur, insluitend rotse, bome en berge. Mense kan ook beskou word as 'n kami. Een van die doelwitte van Shinto is om 'n verband tussen mense, die natuur en kami. Die godsdiens het voor die 6de eeu nC in Japan ontwikkel, waarna volgelinge heiligdomme gebou het om te aanbid kami. 
Boeddhisme het in die 6de en 4de eeu vC in Indië ontwikkel en uiteindelik deur China en Korea versprei. Dit het gedurende die 6de eeu nC in Japan aangekom, waar dit aanvanklik ongewild was. Die meeste Japannese kon nie die moeilike filosofiese boodskappe in Boeddhisme verstaan ​​nie, maar 'n waardering vir die godsdiens se kuns het daartoe gelei dat Boeddhisme later in gewildheid toegeneem het. [ aanhaling nodig ]
Boeddhisme is gemoeid met die siklus van wedergeboorte en karma. In Boeddhisme word die status van 'n persoon in die samelewing as onbelangrik beskou, in plaas daarvan word sy goeie of slegte dade gewaardeer, aangesien elke persoon uiteindelik siek word, verouder, sterf en uiteindelik in 'n nuwe lewe geïnkarnieer word, 'n siklus wat bekend staan ​​as saṃsāra die lyding wat mense gedurende hul lewens ervaar, word beskou as 'n manier waarop mense 'n beter toekoms kan verseker, met die uiteindelike doel van Boeddhisme om die siklus van dood en wedergeboorte te ontsnap deur ware insig te verkry. 
Onder die term is oor die Japannese 'nasionale karakter' geskryf NihonjinronDit beteken letterlik "teorieë/besprekings oor die Japannese mense" en verwys na tekste oor kwessies wat normaalweg die saak van sosiologie, sielkunde, geskiedenis, taalkunde en filosofie is, maar met die klem op die aannames of persepsies van die outeurs oor Japannese uitsondering, word dit hoofsaaklik geskryf in Japan deur Japannese mense,  hoewel voorbeelde ook deur buitelandse inwoners, joernaliste en selfs geleerdes geskryf is.
Vroeë werke van die Japannese letterkunde is sterk beïnvloed deur kulturele kontak met China en Chinese literatuur, wat dikwels in klassieke Chinees geskryf is. Uiteindelik het die Japannese letterkunde in sy eie reg ontwikkel tot 'n aparte styl toe Japannese skrywers hul eie werke oor Japan begin skryf het. The Tale of Genji, geskryf deur Murasaki Shikibu gedurende die Heian -tydperk, is wêreldwyd bekend as 'n unieke Japannese literatuur. Sedert Japan sy hawens in die 19de eeu weer vir Westerse handel en diplomasie heropen het, het Westerse en Oosterse literatuur mekaar sterk geraak en doen dit steeds.
Japannese kalligrafie, weergegee met vloeiende, kwashale, word beskou as 'n tradisionele kunsvorm, sowel as 'n manier om geskrewe inligting oor te dra. Tipiese kalligrafiese werke kan bestaan ​​uit frases, gedigte, verhale of selfs karakters wat op sigself die styl en formaat van die kalligrafie verteenwoordig, kan die onderwerp naboots deur aspekte soos die tekstuur van die skryfwerk en die spoed van die kwashale. Daar is verskillende style van Japannese kalligrafie, maar in sommige gevalle is daar baie moeite gedoen om die gewenste resultaat van 'n enkele karakter te verkry. Hierdie vorm van kalligrafie staan ​​bekend as shodō (書 道), wat letterlik 'die manier van skryf of kalligrafie' beteken, of meer algemeen, shūji (習字), 'leer hoe om karakters te skryf'. Die kunsvorm van, algemeen verwar met kalligrafie, is sumi-e (墨 絵), wat letterlik 'inkskildery' beteken, wat die kuns is om 'n toneel of voorwerp met verdunde swart ink te skilder.
Skildery is al baie lank 'n kuns in Japan: die kwas is 'n tradisionele skryf- en skilderhulpmiddel, en die uitbreiding daarvan tot die gebruik daarvan as 'n kunstenaarsgereedskap was waarskynlik natuurlik. Japannese skilders word dikwels gekategoriseer volgens wat hulle geskilder het, aangesien die meeste van hulle hulself uitsluitlik beperk tot onderwerpe soos diere, landskappe of figure. Chinese papiervervaardiging is in die sewende eeu aan Japan bekendgestel. Later, washi is daaruit ontwikkel. Inheemse Japannese skildertegnieke word vandag nog gebruik, sowel as tegnieke wat op kontinentale Asië en uit die Weste gebruik word. Skoolskole, soos die Kano -skool van die 16de eeu, het bekend geword vir hul gewaagde kwashale en kontras tussen lig en donker, veral nadat Oda Nobunaga en Tokugawa Ieyasu hierdie styl begin gebruik het. Bekende Japannese skilders sluit in Kanō Sanraku, Maruyama Ōkyo en Tani Bunchō. 
Ukiyo-e, letterlik "foto's van die drywende wêreld", is 'n genre van houtblokkies wat die kenmerke van Japannese kuns voor Meiji illustreer. Omdat hierdie afdrukke in massa geproduseer kon word, was dit beskikbaar tydens 'n groot deel van die Japannese bevolking-diegene wat nie ryk genoeg was om oorspronklike skilderye te bekostig nie-gedurende hul bloeitydperk, van die 17de tot die 20ste eeu.
Ikebana is die Japannese kuns van blommerangskikking. Dit het wydverspreide internasionale bekendheid verwerf vanweë sy fokus op harmonie, kleurgebruik, ritme en elegant eenvoudige ontwerp. Dit is 'n kuns wat veral daarop gerig is om die seisoene uit te druk en is bedoel om as simbool vir iets groter as die blom self op te tree.
Die kimono is die nasionale kledingstuk van Japan, wat ontwikkel het uit Chinese hofklere in die Nara -tydperk (Tang -dinastie China) na die uitruil van diplomatieke gesante tussen die twee lande op daardie tydstip. Die woord "kimono" vertaal letterlik as "ding om op die skouers te dra", maar hierdie term het 'n geruime tyd ontwikkel gedurende die Edo-tydperk, waarna die meeste kimono-agtige kledingstukke as die "kosode" ("kortmou"), met kledingstukke met 'n langer mou bekend as "furisode" ("swaaiende mou").
Die vroegste weergawes van die kimono is sterk beïnvloed deur tradisionele Chinese klere, wat vandag bekend staan ​​as hanfu (kanfuku (漢 服) in Japannees). Hierdie invloed is versprei deur Japannese gesantmissies na China, wat gelei het tot uitgebreide Chinese kulturele aanvaarding deur Japan al in die 5de eeu nC.  Dit was egter gedurende die 8ste eeu dat Chinese modes heeltemal in styl gekom het, en na die kansellasie van die 20ste sending na die Tang-dinastie China, ontwikkel hierdie modes onafhanklik, met die oorvleuelende, V-vormige kraag wat vrouemode word en die voorloper vir die moderne kimono. 
Kimono, saam met alle ander items van tradisionele Japannese klere, staan ​​gesamentlik bekend as "wafuku", wat "Japannese kleding" beteken, in teenstelling met "yofuku", Westerse klere. Kimono kom in verskillende kleure, style en groottes voor. Mans dra hoofsaaklik donkerder of meer gedempte kleure, terwyl vroue geneig is om helderder kleure en pastelle te dra, en veral vir jonger vroue, dikwels met ingewikkelde abstrakte of blompatrone.
In vorige dekades het getroude vroue 'n kimono met 'n kort mou gedra, terwyl ongetroude vroue 'n langmou -kimono vir formele en informele geleenthede gedra het, maar die styging in die gemiddelde huweliksouderdom en die aantal vroue wat nooit in Japan trou nie, het gelei tot 'n skeiding tussen moulengte word nog een en meer, met die meeste vroue in die vroeë twintigerjare met langmou -kimono slegs by formele geleenthede, en die meeste vroue na hul vroeë twintigerjare het 'n kimono met kort moue gedra vir formele geleenthede. Ander ontwikkelings sluit in die afskakeling van gelaagde kimono en die standaardisering van die lengte van kimono -dames -kimono tot 'n reikwydte van ongeveer 49 sentimeter (19 in) tot 52 sentimeter (20 in), beide ontwikkelings wat gedryf word deur stoftekorte in WO2.
Die gelukkig jas is 'n ander vorm van tradisionele klere. A gelukkig (algemeen verwester as 'gelukkige') jas is 'n reguit mou wat gewoonlik met 'n familiewapen en/of kanji langs die kraag versier is. In vorige eeue, gelukkig As die brandweermanne gereeld gedra word, sou die jasse gemaak word uit verskillende lae swaar katoen wat aanmekaar vasgemaak is en in water geweek word om beskerming teen vuur te bied.
Benewens tradisionele klere, het Japan ook duidelike skoene tabi, enkellengte sokkies met gesplete tone, word gewoonlik saam met die kimono gedra en is ontwerp om saam met tradisionele skoene soos kry 'n en zōri. Kry 'n is sandale met ringe wat op houtblokke gemonteer is wat van die basis van die skoen tot op die vloer strek, en word gedra deur mans en vroue met kimono of yukata zōri is plat sandale of skuins sandale gemaak van 'n aantal verskillende materiale en word beskou as meer formeel as kry 'n.
Japannese argitektuur is oorspronklik sterk beïnvloed deur Chinese argitektuur en het later baie unieke aspekte ontwikkel wat inheems was aan Japan. Voorbeelde van tradisionele argitektuur word gesien in tempels, Shinto -heiligdomme en kastele in Kyoto en Nara. Sommige van hierdie geboue is gebou met tradisionele tuine, wat beïnvloed word deur Zen -idees. Sommige moderne argitekte, soos Yoshio Taniguchi en Tadao Ando, ​​is bekend vir hul samesmelting van Japannese tradisionele en Westerse argitektoniese invloede.
Daar word beskou dat tradisionele Japannese tuinargitektuur dieselfde belangrikheid as tradisionele bouargitektuur het, en albei word beïnvloed deur soortgelyke historiese en godsdienstige agtergronde. 'N Primêre ontwerpbeginsel van 'n tradisionele tuin is die skepping van die landskap wat gebaseer is op, of ten minste grootliks beïnvloed word deur, die styl van driedimensionele monochroom ink (sumi) landskapskildery bekend as "sumi-e" of "suibokuga" as sodanig word tuin -landskap verhoog tot die status van 'n kunsvorm in Japan. 
Tradisionele Japannese beeldhouwerke fokus hoofsaaklik op Boeddhistiese beelde, soos Tathagata, Bodhisattva en Myō-ō. Die oudste beeldhouwerk in Japan is 'n houtbeeld van Amitābha by die Zenkō-ji-tempel. In die Nara -tydperk is Boeddhistiese standbeelde deur die nasionale regering gemaak om sy aansien te verhoog. Hierdie voorbeelde word gesien in die huidige Nara en Kyoto, veral 'n kolossale bronsbeeld van die Boeddha Vairocana in die Tōdai-ji-tempel.
Hout is tradisioneel gebruik as die belangrikste materiaal in Japan, saam met tradisionele Japannese argitektuur. Standbeelde word dikwels gelak, verguld of helder geverf, hoewel daar gewoonlik min spore hiervan op die oppervlak is. Brons en ander metale word gewoonlik nie gebruik nie. Ander materiale, soos klip en erdewerk, het 'n uiters belangrike rol gespeel in tradisionele beeldhouwerk.
Dit is algemeen bekend dat Hōryū-ji die oudste houtargitektuur ter wêreld is.
Historici en sosioloë noem die onlangse era moderne lewe. In Japannees word dit die Heisei -periode genoem. Teen 1989 het die ekonomie van Japan baie groot geword. Baie ontwikkeling het plaasgevind. In die Golfoorlog van 1991 het Japan miljarde dollars gegee.
Japan het ook probleme ondervind. In 1995 het 'n groot aardbewing in Kobe plaasgevind. 'N Ander aardbewing het op 23 Oktober 2004 in die Niigata -prefektuur plaasgevind, en 'n baie vernietigende tsoenami het die noordoostelike kus in Maart 2011 beskadig, wat 'n kernongeluk in die Fukushima -prefektuur veroorsaak het.
Die unieke kultuur van Japan is 'n fassinerende mengsel van oud en nuut. Met diepgewortelde gebruike en 'n lewenstyl wat voortdurend ontwikkel, is Japan tradisioneel en ultramoderne. Dit is 'n nasie wat sy sterk kulturele identiteit vier, van kos en daaglikse etiket tot kuns en opvoeding. Of u nou 'n reis beplan of net meer wil weet oor die land, hierdie 20 feite oor die Japannese kultuur gee u 'n dieper insig in die unieke en fassinerende kultuur van die land.
In Japannese huise is daar gewoonlik 'n gebied binne die voordeur, bekend as genkan , waar mense hul skoene vir huispantoffels verruil. Om na die badkamer te gaan, beteken dat u weer pantoffels moet verander, want netheid is 'n inherente deel van die Japannese kultuur. Die belangrikste ding om te onthou, is om pantoffels weer te ruil sodra u die badkamer verlaat. Dit word as baie skaam beskou om badkamerpantoffels aan te trek as u weer 'n leefruimte binnegaan.
Daar is baie interessante eettradisies in Japan, maar slurpende noedels moet een van die lekkerste wees. As Japannese eetgoed hulle noedels opdis, word dit as 'n teken van genot beskou en 'n kompliment vir die sjef. Die volgende keer dat u ramen of yakisoba in Japan bestel, kan u na hartelus slurp.