'Oklahoma!' première op Broadway - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
'Oklahoma!' première op Broadway
Die finansiële risiko om 'n Broadway -musiekblyspel op te stel, is so groot dat min produksies ooit die Great White Way bereik sonder 'n tydperk van beproewings en hersienings buite New York. Dit was net so waar in die veertigerjare as vandag, en veral gedurende die oorlogsjare, toe die vervaardigers van 'n innoverende klein musiekblyspel genaamd Weg gaan ons het werklik kommer gehad oor die kommersiële lewensvatbaarheid van hul vertoning. Selfs met lirieke en musiek deur twee van die voorste ligte van die teater, Weg gaan ons is deur baie geglo dat 'n flop in wording was. Inderdaad, 'n assistent van die beroemde skinderrubriekskrywer Walter Winchell het die heersende wysheid vasgelê in 'n telegram wat uit New Haven, Connecticut, gestuur is tydens die vertoning buite die stad. Sy boodskap lui: "Geen meisies nie. Geen bene nie. Geen kans." Dit sou blykbaar een van die mees onvoorspelbare voorspellings in die teatergeskiedenis wees toe die vertoning wat op 31 Maart 1943 op Broadway geopen is onder 'n nuwe titel—Oklahoma!- en hy het 'n Broadway -rekord van 2 212 optredes opgestel voordat hy 5 jaar later uiteindelik gesluit het.
Wat het dit gemaak Oklahoma! lyk dit so riskant? Vir die eerste keer was dit die eerste vertoning wat die reeds legendariese komponis Richard Rodgers onderneem het sonder sy jare lange lewensmaat, Lorenz Hart. Hart se drink en ander persoonlike probleme het hom in 1942 nie meer laat werk nie, en Rodgers sou sy volgende projek saam met 'n nuwe vennoot, die skrywer Oscar Hammerstein II, onderneem. Terwyl Rodgers en Hammerstein byna onmiddellik as 'n liedjieskrywer -duo geklik het, was die kreatiewe kanse waarmee hulle gewaag het Oklahoma! beduidend was. Daar was geen sterre by die vertoning betrokke nie, dit was gebaseer op relatief onduidelike bronmateriaal en was 'n ambisieuse eksperiment om musiek en dans te integreer in diens van storievertelling eerder as skouspel. In 'n tyd toe Broadway -musiekblyspele altyd met 'n 'knal' oopgemaak word Oklahoma! sou oopmaak met 'n eensame cowboy wat 'n sagte idille sing oor koring en weide.
Vanaf die eerste oomblik op die openingsaand het Oklahoma! raak 'n senuwee. Die choreograaf van die vertoning, die legendariese Agnes DeMille, herinner later aan die reaksie van die gehoor op die openingsnommer, "Oh, What a Beautiful Mornin ':" [Dit] sug uit die hele huis, wat ek nooit sou dink nie in die teater gehoor. Dit was net, 'aaaahh ...' Dit was absoluut heerlik en diep gevoel. " Van die reaksie op die titellied, "Oklahoma!", Het die aktrise Joan Roberts, die oorspronklike Laurey, gesê: "Die toejuiging was so oorverdowend, en dit het aangehou en aangehou. Ons het twee encores herhaal, en ons het daar gestaan ​​totdat hulle opgehou juig het! En ek het nie gedink dat hulle ooit sou nie! " Die beroemde nommer is slegs weke tevore verander van 'n solo na 'n volledige showstopper, tydens die laaste tune-ups van die vertoning in Boston voor die begin van sy geskiedenis wat Broadway op hierdie dag in 1943 begin het.
Oklahoma! (Film uit 1955)
Oklahoma! is 'n Amerikaanse musikale film uit 1955 gebaseer op die gelyknamige musiekblyspel van 1943 deur Richard Rodgers en Oscar Hammerstein II, wat weer gebaseer was op die toneelstuk van 1931 Groen groei die lila geskryf deur Lynn Riggs. Gordon MacRae, Shirley Jones (in haar filmdebuut), Rod Steiger, Charlotte Greenwood, Gloria Grahame, Gene Nelson, James Whitmore en Eddie Albert. Die produksie was die enigste musiekblyspel deur Fred Zinnemann.  Oklahoma! was die eerste speelfilm wat in die Todd-AO 70 mm-grootskermproses afgeneem is (en terselfdertyd in CinemaScope 35mm verfilm is).
Dit speel in die Oklahoma -gebied en vertel die verhaal van die plaasmeisie Laurey Williams (Jones) en haar hofmakery deur twee mededingende vryers, die cowboy Curly McLain (MacRae) en die sinistere en skrikwekkende plaasman Jud Fry (Steiger). 'N Sekondêre romanse handel oor Laurey se vriend, Ado Annie (Grahame), en die cowboy Will Parker (Nelson), wat ook 'n onwillige mededinger het. 'N Agtergrondtema is die strewe van die gebied na staatskaping en die plaaslike konflik tussen veeboere en boere.
Die film het 'n goeie resensie gekry van Die New York Times,  en is aangewys as 'n "New York Times Critics Pick".  In 2007 het Oklahoma! is gekies vir bewaring in die United States National Film Registry deur die Library of Congress as 'kultureel, histories of esteties beduidend'.  
'Oklahoma!' première op Broadway - GESKIEDENIS
Die liedjie "Oklahoma!" het nie net in 1953 die amptelike lied van die staat geword nie, maar die musiekblyspel van die titel het ook die aard van die Broadway -genre verander.
Die vertelling het sy oorsprong in 'n verhoogstuk, Groen groei die lila (getiteld uit 'n Ierse volkslied en met die ondertitel "A Folk-Play in Six Scenes"), deur die inwoner van Oklahoma, Lynn Riggs. Riggs se toneelstuk is vervaardig in New York, wat in Januarie 1931 in die Guild Theatre geopen is. Die plot, geleë in 1900 op die platteland van die Indiese gebied, sewe jaar voor die staat Oklahoma, draai om die konflik tussen boere en boere en speel af in 'n romantiese driehoek wat bestaan ​​uit 'n huurling van 'n cowboy -boeremeisie. 'N Bekoorlike, verwaande cowboy, Curly McClain (gespeel deur Franchot Tone), probeer 'n onskuldige, onvervulde plaasmeisie, Laurey Williams (gespeel deur June Walker), maar 'n wulpse, dreigende plaashand, Jeeter Fry (gespeel deur Richard Hale) ) wil haar ook hê. By 'n feestelike speelpartytjie en dans verwerp Laurie Jeeter se gewelddadige vooruitgang, en Curly vra om met haar te trou. Na die troue, by 'n tradisionele "shivaree", stry en baklei die twee mans, en Jeeter sterf deur op sy eie mes te val. Die toneelstuk eindig terwyl Curly uit die tronk ontsnap en sy huweliksnag saam met sy nuwe vrou deurbring.
In 1942 het die teatergilde 'n musikale verwerking van die toneelstuk beplan, en dit eers genoem Weg Ons Gaan! en later Oklahoma! Met draaiboek en lirieke van Oscar Hammerstein II en musikale partituur deur Richard Rodgers (hul eerste samewerking), choreografie deur Agnes DeMille en regie deur Rouben Mamoulian, het die produksie op 31 Maart 1943 in die St. James Theatre op Broadway geopen. Curly is uitgebeeld deur Alfred Drake, Laurey deur Joan Roberts en Jud (voorheen Jeeter) deur Howard Da Silva. Die dele van Ado Annie Carnes en 'n naamlose cowboy (nou Will Parker) is verhef tot 'n romantiese subplot, en Celeste Holm en Lee Dixon is gegooi. Betty Garde het tante Eller Murphy gespeel.
Broadway -gehore en teaterkritici, wat gewoond is aan 'n standaard musiekblyspelformule, is verras Oklahoma! Dit het die reëls oortree en 'n nuwe formule uitgevind. Dit was 'n toneelstuk met musiek (en word as ''n musikale toneelstuk' 'genoem), eerder as die gebruiklike vertoning met 'n dun plot wat nuwe liedjies bemark het. In Oklahoma! lirieke het as 'n ekstra dialoog gedien, eerder as om bloot die vokale vaardighede van 'n speler te wys. Dans verskaf 'n geïntegreerde dramatiese element, met vaardig gechoreografeerde ballet "droom" -reekse wat die onuitgesproke emosies en gedagtes van die karakters belig. Die karakters was sterk en goed gedefinieer. Daar was maar min komedie. Soos Hammerstein opgemerk het, '' Mr. Riggs 'spel is die bron van byna alles wat goed is Oklahoma! Ek het baie van die reëls van die oorspronklike toneelstuk behou sonder dat dit hoegenaamd verander is, om die eenvoudige rede dat dit nie verbeter kon word nie. . . . Lynn Riggs en Groen groei die lila is die siel van Oklahoma!'' Kritici het die musiekblyspel dikwels as 'n volksopera beskou.
Verskeie ontwikkelings het hierdie Broadway -musiekblyspel uniek gemaak. 'N "Album" met wysies, uitgevoer deur die oorspronklike rolverdeling in 1943 vir opnames in 78 rpm-formaat, was die eerste gebruik van hierdie musiekbemarkingstegniek. Die produksie was tot dusver die langste in die geskiedenis van Broadway, en sluit op 29 Mei 1948 na 2,212 optredes. Tien miljoen mense het die vertoning op sy nasionale toer deur 250 stede van Oktober 1943 tot April 1954 gesien.
In November 1946 kom die geselskap vir die eerste keer na Oklahoma en lewer agt optredes in Oklahoma City in die Municipal Auditorium. 'N Uitbundige première wat deur goewerneur Robert Kerr aangebied is, vermaak die produsente van die Theatre Guild sowel as Rodgers en Hammerstein. In die loop van die produksie het die inwoner van McAlester en die universiteit van Tulsa Ridge Bond die rol van Curly gesing in vyftienhonderd optredes in New York en in die nasionale toerkompanie.
In 1955 sit Metro-Goldwyn-Mayer Oklahoma! op die skerm. Die Hollywood -aanpassing was oor die algemeen getrou aan albei die vorige weergawes. Die vervaardiger Arthur Hornblow het egter opgemerk dat "Oklahoma net nie meer soos die Oklahoma van 1907 lyk nie", het die buitesegmente naby Nogales, Arizona, verfilm. Gordon MacRae as Curly, Shirley Jones as Laurey, Rod Steiger as Jud, Gloria Grahame as Ado Annie, Gene Nelson as Will Parker en Charlotte Greenwood as tante Eller. Barbara Lawrence, gebore in Oklahoma, speel Gertie Cummings. Die wêreldpremier, wat in New York gehou is, het 'n parade onder leiding van die goewerneur van Oklahoma, Raymond Gary, ingesluit. In 1956 het die film Oscar -toekennings gewen vir die beste musiek en beste klankopname, en is dit genomineer vir filmversorging en kinematografie.
In April 1953 stel die staatshoof van Oklahoma, George Nigh, van McAlester 'n wetsontwerp in om die amptelike liedjie van Oklahoma, "Oklahoma, A Toast", te vervang met die titellied van die musiekblyspel. 'N Paar wetgewers en inwoners maak beswaar daarteen. Sommige het dit moeilik gevind om die liedjie te sing en het gedink dat dit moeilik sou wees vir studente om te leer. Ander het die deuntjie se "slangy language" veroordeel of wou 'n liedjie hê wat deur 'n Oklahoman geskryf is. Die Staatsfederasie van Vroueklubs het hom beywer vir die tradisionele Camden -deuntjie. Omgekeerd het die wetgewer Boyd Cowden die voorkeur gegee aan "Oklahoma!" omdat hy geglo het dat die liedjie en die Broadway -vertoning baie gedoen het om die negatiewe beeld wat Steinbeck se roman uit 1939 geskep het, uit te wis Die druiwe van toorn. Die maatreël het geslaag, goewerneur Johnston Murray het dit onderteken en dit het op 5 September 1953 van krag geword.
By Oklahoma!se vyf-en-twintigste herdenking en net na die sestigste van die staat, in Januarie 1968, het goewerneur Dewey Bartlett 'n gelukwensende telegram van Richard Rodgers ontvang en gesê dat dit 'merkwaardig is dat u staat so 'n benydenswaardige rekord van vordering gemaak het in die sestig kort jare sedert staatskaping. " Die vertoning is daarna op Broadway herleef in 1951, 1979 en 2002. Daar is 'n algemene konsensus dat die musiekblyspel meer gedoen het om die openbare beeld van die staat te verbeter as enige ander poging wat ooit aangewend is.
Gerald Bordman, Amerikaanse musiekteater: 'n kroniek (2de uitg. New York: Oxford University Press, 1992).
Ethan Mordden, Beautiful Morning: The Broadway Musical in die veertigerjare (New York: Oxford University Press, 1999).
Max Wilk, OK! Die verhaal van Oklahoma! (New York: Grove Press, 1993).
Dianna Everett, en ldquoOklahoma!, & rdquo Die ensiklopedie van die geskiedenis en kultuur van Oklahoma, https://www.okhistory.org/publications/enc/entry.php?entry=OK090.
"Oklahoma! " 'n Historiese perspektief
Die 60 -jarige Arena Stage en sy artistieke direkteur Molly Smith het onlangs die deure na sy argitektonies majestueuse nuwe Mead Center for American Theatre oopgemaak vir goeie resensies met die herlewing van die groot Amerikaanse klassieke, Rodger en Hammersteins se "Oklahoma!" Dit het my terug laat kyk na die begin van 'n belangrike mylpaal in die geskiedenis en ontwikkeling van die Amerikaanse teater.
Die openingsaand was 31 Maart 1943 in die St. James Theatre in 44th St. Dit was slegs 16 maande sedert die aanval op Pearl Harbor. Die gordyn maak oop vir 'n eenvoudige toneel van die Amerikaanse westelike grens. Die teater was nie uitverkoop nie. Sukses is nie verseker nie.
"Oklahoma!" was die eerste samewerking van Richard Rodgers sonder sy lang lewensmaat, die skrywer Lorenz (Larry) Hart. Die produktiewe span van Rodgers en Hart het 'n kwarteeu geduur en geboorte geskenk aan 'n paar van Amerika se grootste liedjies. Maar Hart was 'n chroniese alkoholis en het die afgelope tyd moeiliker geword om mee te werk. Hy sou vir lang tye geheimsinnig verdwyn. Hart se lirieke vir hul laaste samewerking, "By Jupiter," is geskryf terwyl hy in 'n hospitaalkamer opdroog. Sy gesondheid het agteruitgegaan. Oor minder as 'n jaar sou Larry Hart op 48 -jarige ouderdom aan longontsteking sterf.
Die aanvanklike konsep vir die vertoning "Oklahoma!" kom van Theresa Helburn, 'n mede-regisseur en stigter van die Theatre Guild, wat destyds finansieel swaar gekry het. Sy ken en bewonder Richard Rodgers sedert 1925, toe die Guild die eerste Rodgers en Hart -trefferprogram, "The Garrick Gaieties", vervaardig het. Die uitgangspunt vir "Oklahoma!" ontstaan ​​uit 'n toneelstuk van Lynn Riggs uit 1931, "Green Grow the Lilacs", wat nie baie goed gevaar het nie, met slegs 62 optredes.
Die toneelstuk speel af in die gebied waar Riggs aan die begin van die eeu gebore en grootgeword het, die Indiese gebied Oklahoma. In Julie 1940 was daar 'n herlewing van die toneelstuk in Westport, Connecticut. Na die herlewing het Helburn begin om die idee van die toneelstuk as musiekblyspel te bevorder. Beide Rodgers en Hammerstein het afsonderlik in die idee belanggestel.
Tydens die proewe was daar 'n lug van pessimisme rondom die vertoning. Oscar Hammerstein II was destyds op 'n laagtepunt in sy loopbaan. Hy het jare lank nie 'n treffer behaal nie. Die nuwe span van Rodgers en Hammerstein as 'n paar is nie getoets nie en het probleme ondervind om geld in te samel om die produksie na Broadway te kry. Tydens die oorlog was daar min geld, en min het vertroue in 'n musiekblyspel wat gebaseer is op 'cowboys en plaasmanne'. Konvensionele wysheid het geglo dat 'n vertoning nie 'n treffer kan wees as dit 'n moord bevat nie. Die nuwe span moes geld spaar, en die jong rolverdeling, hoewel talentvol, het bestaan ​​uit destydse relatiewe onbekendes, waaronder Alfred Drake en Celeste Holm. Voor die tyd was rolle in musiekblyspele gevul met akteurs wat kon sing. Rodgers en Hammerstein werk omgekeerd en kies om die vertoning saam met sangers te speel wat kan optree. Helburn wou Groucho Marx vir die smous en Shirley Temple vir Laurey, maar RH het aangedring op wettige Broadway -kunstenaars.
Agnes De Mille se choreografie was een van die belangrikste innovasies van die vertoning. Maar sy het 'n twisgierige temperament en dring daarop aan om dansers aan te stel vir hul vermoëns, nie hul voorkoms nie. Die kragtige skinderrubriekskrywer Walter Winchell het geskryf dat die bekende vervaardiger Michael Todd tydens die New Haven -toets in die voorportaal gehoor is en gesê het: 'Geen bene nie. Geen grappies nie. Geen kans." (Wat Todd eintlik gesê het, het 'n ander woord vir "bene" gebruik, maar ek en Winchell het dit skoongemaak om dit te druk.)
Toe die program in New Haven probeer, het dit die titel 'Away We Go' gehad. Hammerstein wou dit oorspronklik 'Oklahoma' noem, maar die naam is verwerp omdat die mening was dat die gehoor dit kon verwar met 'Oakies' in the Grapes of Wrath. Toe die vertoning op Broadway aankom, is die titel terug verander na "Oklahoma!" hierdie keer met 'n uitroepteken vir nadruk.
Die rekordlopie van Oklahoma van vyf jaar en nege maande op Broadway was ononderbroke totdat My Fair Lady, wat in 1956 geopen is, dit uiteindelik breek in 1961. Die oorspronklike produksie van Oklahoma het 2 248 optredes aangebied, waaronder meer as 40 spesiale maters vir mense in die weermag. Dit speel vir byna 5 miljoen mense tydens die oorspronklike ren, en vir meer as 10 miljoen in sy eerste nasionale toer, wat van 1943 tot 1954 geduur het. Die Londense vertoning het nog 'n rekord opgestel. 'Oklahoma!' Het die nuwe span van Rodgers en Hammerstein groot finansiële beloning en roem gebring. In die eerste tien jaar het hy $ 5 miljoen wins gemaak met 'n aanvanklike belegging van $ 83,000. 'N Spesiale Pulitzer -prys is toegeken aan die nuwe span in 1944. Die nuwe vennootskap duur tot Hammerstein se dood in 1960.
Wat het "Oklahoma!" 'n sukses?
Die 'Broadway -musiekblyspel' was die eerste groot teatervorm wat in die VSA ontwikkel is, maar in 1943 was dit stilisties. Voor Oklahoma was die meeste trefferprogramme hoofsaaklik voertuie om die talente van sy sterre ten toon te stel. Hulle het min ernstig te sê gehad, en dit was nie nodig om die liedjies, danse, komedie -roetines en die skouspelagtige koormeisie -nommers te integreer nie.
Programme was duur om te plaas en geld was skaars tydens die depressie, sodat produsente toenemend konserwatief geraak het en grotendeels vasgehou het aan formules wat suksesse in die verlede gedryf het.
In "Oklahoma!" die musiekblyspel het 'n nuwe vorm gekry. Hierdie 'geïntegreerde musiekblyspel' was 'n revolusie in die Amerikaanse teater. "Oklahoma!" was die volledige sintese van musiek, libretto, lirieke, dans en toneelopvoering. Die vertoning het struktuur en 'n gevoel van dramatiese uitwerking wat tot dan toe slegs in 'n reguit, nie-musikale toneelstuk aanwesig was. Selfs die dansnommers het 'n integrale rol gespeel in die ontroering van die verhaal en die ontwikkeling van die karakters. Die wonderlike woorde en musiek het beslis baie te doen gehad met die sukses. Die partituur was so gewild dat dit die eerste musiekblyspel geword het met 'n volledige oorspronklike album van 'n groot etiket, wat begin het met die opname van oorspronklike cast -albums. Decca se swaar 6 rekordset het in die eerste jaar meer as 1 miljoen eksemplare verkoop. Later was dit een van die eerste opnames van 'n musiekblyspel wat op CD vrygestel is.
Oscar Hammerstein II word die voorste digter van die Amerikaanse musiekteater genoem. Van die begin af stel Hammerstein voor om die lirieke voor die musiek te skryf, sodat hy die algehele konsep van die musiekblyspel kan vorm. Vir Rodgers was dit in die omgekeerde volgorde van die manier waarop hy met Larry Hart gewerk het. Maar Rodgers se bemeestering van die genre word geïllustreer deur hierdie kort staaltjie: Dit het Oscar Hammerstein drie weke geneem om die liriek te skryf aan "Oh What a Beautiful Morning." Soos die verhaal vertel, het hy dit na Rodgers geneem, wat toe by sy huis in Connecticut was. Tot sy verbasing het Rodgers net tien minute geneem om die musiek te skryf. Rodgers het gesê dit was amper 'n refleks. Sy musikale gedagtes was so gekondisioneer deur die woorde dat dit 'so lank geneem het om dit te komponeer as om dit te speel'. Dit het een van die bekendste van Rodgers se liedjies geword. Julie Styne, een van die groot Amerikaanse liedjieskrywers, het geskryf: 'Niemand het ooit 'n stuk musiek geskryf aan reeds geskrewe woorde beter as Rodgers nie. Hy het dit altyd laat klink asof die musiek eers gekomponeer is. "
Die tyd en die bui van die land was ook 'n bydraende faktor tot die sukses van "Oklahoma!" Die vertoning het 'n nostalgiese koord getref met die gehoor net uit die depressie en die Tweede Wêreldoorlog in. Die vertoning was 'n gunsteling datum vir dienspligtiges met verlof. In 1943, toe die vertoning geopen is, was die staat Oklahoma slegs 36 jaar oud. Dit herinner baie aan hul pioniersverlede, aan immigrante wat sukkel om wortels in 'n nuwe wêreld neer te sit. Amerika was skielik in 'n oorlog met drie fascistiese moondhede en sy mense wou graag in 'n beter toekoms glo. "Oklahoma!" het gegaan oor huis, familie, liefde en die triomf van goed oor kwaad - presies waarvoor Amerikaners baklei het.
U kan 'Oklahoma!' Geniet geregisseer deur Molly Smith, nou tot 26 Desember 2010 by die Arena Stage www.arenastage.com
[Hierdie artikel is oorspronklik op 10 November 2010 vir The Georgetowner gepubliseer.]
Meer as 75 jaar nadat Rodgers en Hammerstein die Amerikaanse musiekblyspel herontdek het, is dit Oklahoma! soos u dit nog nooit gesien of gehoor het nie, en 'n nuwe idee vir die 21ste eeu gekry het. & ldquo Hierdie produksie het my geskok en ontroer, en rdquo is mal oor Frank Rich van New York Tydskrif. & ldquoVergeet u tradisionele idee van Oklahoma! Daniel Fish & rsquos waaghalsige, briljante, heeltemal absorberende herinterpretasie is donker en anders en skitterend so. & Rdquo (Die Daily Beast) & ldquo 'n Gewaagde, sexy, opwaartse rit en rdquo (NY1) dat & rsquos & ldquoas stimulerend en jolt & ndash en so vars & ndash soos gisteraand & rsquos koors droom. Oklahoma! is verstommend. & rdquo (Die New York Times)
Don & rsquot mis die nommer 1 teatergeleentheid van die jaar (Tydskrif, 2018) en kyk na die warmste kaartjie in die stad. & Rdquo (Town & amp Country) Speel tans slegs vir 'n beperkte tyd in die intiemste teater van Broadway en rsquos, Circle in the Square.
Twee Broadway Shows Demonteer die Amerikaanse mite
Damon Daunno en Rebecca Naomi Jones speel 'n rol in Daniel Fish se revisionistiese opvoering van "Oklahoma!", Wat die tokkel van die program uit die middel van die eeu verwyder en onthul wat in die kern verdraai en eroties was. Foto deur Little Fang
'Baie dinge gebeur met mense.' Dit was die woorde wat my agtervolg het toe ek die donker, sexy, vreemde, wrede nuwe herlewing van 'Oklahoma!' Op Broadway verlaat het. die ander nag-woorde so banaal en dodelik en Amerikaans soos Donald Rumsfeld se "Stuff happen." Hulle word uitgespreek deur tante Eller (Mary Testa), die rol wat elke ontluikende karakteraktrise in die sewende graad speel, wat nou as 'n patriargale handhawer beskou word, 'n variasie op tant Lydia uit 'The Handmaid's Tale'. Dit gebeur naby die einde van die vertoning, en sy praat met haar niggie, Laurey (Rebecca Naomi Jones), wat in Daniel Fish se revisionistiese toneel in 'n wit trourok gespat is met bloed. Krullerige (Damon Daunno), Laurey se nuwe cowboy -man, het pas sy romantiese mededinger, die eensame plaasman Jud Fry (Patrick Vaill), wie se lyk daar naby is, vermoor. Tannie Eller raai die getraumatiseerde Laurey aan om "gehard" te wees, en as Laurey onderbreek - "ek wens ek was soos jy is" - vertel tante Eller, "Viddelstokkies!" Testa lewer die lynsteen koud.
Hierna volg 'n vinnige verhoor van Curly. As u 'Oklahoma!' Nog nie gesien het nie U kan 'n rukkie vergewe word omdat u vergeet het dat dit eindig met 'n proeftoneel. Die hele ding is haastig en vervolmoedig - want Curly is die goeie ou, en die stadsoudstes het besluit dat hy nie sy huweliksnag in die tronk moet deurbring nie. 'N Federale marskalk ('n glimlaggende Anthony Cason) maak beswaar dat dit "nie reg sou wees nie" om Curly te bevry, maar hy word afgeskeep. In die meeste produksies verloop die verhoor soos 'n klug, terwyl die gehoor so graag soos tant Eller wil deurdring, sodat ons die gelukkige einde kan bereik. Maar Fish vertraag die volgorde tot 'n gruwelvertoning, met die karakters wat hitte pak en sameswerings staar, soos iets uit Tarantino, of miskien Jordan Peele. Sodra Curly vrygespreek is, breek die rolverdeling 'n herhaling van die openingsnommer in: 'I am have a beautiful feelin' / everythin's goin 'my way! " Jy voel siek.
Van al die donker vernuwings van Fish se toneelopvoering, is die proefpersoneel miskien die opwindendste. Fish se herlewing verwyder die middel van die eeu uit die Rodgers- en Hammerstein-klassieke om te onthul wat in die kern verdraai en eroties was. Curly, 'n happy-go-lucky cowboy, is nou 'n manipulerende crooner wat die gevaarlike sjarme van sy kitaar ken Jud is 'n porno-besete incel wat lyk soos Shaggy van "Scooby-Doo" en Laurey is 'n vrou in oorlog met haar eie libido, gelyktydig aangetrokke tot en afgeweer deur beide mans, alhoewel sy weinig meer as eiendom te wen het. ('N Letterlike veiling van vroue - of ten minste hul pasteie - gaan die verhoor vooraf.) Gewoonlik sterf Jud deur per ongeluk op sy mes te val, en laat Curly toe, wat hom al probeer dwing het tot selfmoord, in Wet I, om hom te skiet punteloos. Soos Fish verlede jaar aan Cynthia Zarin gesê het: 'Daar is iets wat my so Amerikaans is oor die laaste toneel, die oomblik van onmiddellike geheueverlies, van hoe vinnig ons voortgaan. Dit is byvoorbeeld nie baie Duits nie. Die Duitsers eet hul geskiedenis. Ons is onwillig om na ons eie misdade te kyk. "
Terwyl ek die toneel bekyk, kon ek nie help om te dink aan 'n ander Off Broadway -treffer van verlede herfs wat die onwaarskynlike skuif na Broadway gemaak het nie: Heidi Schreck se briljante outobiografiese toneelstuk, "What the Constitution Means For Me", wat pas as finalis aangewys is. vir vanjaar se Pulitzer -prys vir drama. Schreck, afkomstig van die Samantha Bee-skool van uitbundige ontsteltenis, begin die vertoning deur te herinner aan haar jare as tiener in die Reagan-era in die staat Washington, en hou toesprake oor die Amerikaanse grondwet vir prysgeld in Amerikaanse Legion-sale. "Ek het regtig geglo dat daar geen groter demokrasie op aarde is nie, en dat hierdie dokument die mees geniale stuk politieke skryfwerk is wat ooit geskep is," het Schreck 'n paar maande gelede aan my gesê.
As volwassene het sy haar eerbied vir die dokument begin bevraagteken: Wie laat dit weg? Wat sou gebeur as ons dit verwyder en weer begin? Op die verhoog kyk sy weer na haar gesin se geskiedenis van gesinsgeweld - en die manier waarop die Grondwet nie die liggaam en regte van vroue beskerm het nie, asook dié van etniese en seksuele minderhede. Sy vertel ons van Castle Rock teen Gonzales, 'n saak van die Hooggeregshof in 2005 waarin 'n Colorado -vrou haar polisiedepartement dagvaar omdat sy nie 'n verbodsbevel teen haar beledigende man, wat daarna hul drie dogters vermoor het, behoorlik toegepas het nie. Schreck speel 'n klank uit die saak waarin die regters, wat die klousule van die veertiende wysiging ondersoek, meer tyd spandeer oor die betekenis van die woord "sal" as oor Gonzales. Die hof beslis teen haar. "Scalia het uiteindelik besluit dat 'sal' nie 'moet' beteken nie, 'sê Schreck. 'Dit is verwarrend omdat Scalia 'n toegewyde Katoliek was.
Sedert ek die twee programme Off Broadway gesien het, het ek gevoel dat "Oklahoma!" en "Wat die grondwet vir my beteken" is metgeselle, ondanks die feit dat dit uit die teenoorgestelde kante van die Amerikaanse teaterspektrum geslaan is-die Goue Eeu-musiekblyspel en eerste-persoon-uitvoeringskuns. Albei handel oor die grens, oor die buiging van geregtigheid en oor hoe Amerika se oorsprongverhaal nie so sonnig is as wat dit was nie. (Beide moet ek byvoeg, is vermaaklik en snaaks.) Soos die Coen -broers se film "The Ballad of Buster Scruggs", Fish's "Oklahoma!" skeur die romanse uit die mite van westelike uitbreiding, net soos Schreck die "Schoolhouse Rock!" corniness van Amerikaanse regering. In albei gevalle is die sprokie 'n bedekking, wat liggame en bloed verduister. Het Jessica Gonzales meer geregtigheid gekry as Jud Fry? En is 'Oh, What a Beautiful Mornin' 'minder bedrieglik as' We the People '? Dit is opmerklik dat beide vertonings in 2007 ontstaan ​​het, laat in die ontnugterende George W. Bush -jare - "Oklahoma!" as 'n Bard College-produksie met 'n studente-rolverdeling en 'Constitution' as 'n stuk van tien minute tydens 'n East Village-variëteite-aand-en het 'n goeie pas in die Trump-era gekry. Tussenin, onder Barack Obama, kom "Hamilton", wat die stigting van Amerika as uitgestrek en koel beskou het, wat die koers vir onverbiddelike vooruitgang sou stel. 'N Nalatenskap, sê Alexander Hamilton van Lin-Manuel Miranda, herinner ons daaraan: "plant saad in 'n tuin wat u nooit kan sien nie." Maar wat as die grond siek is?
'Oklahoma !,', wat in 1943 verskyn het, moes ons seker al die hele tyd laat opduik het. Dit begin met 'n cowboy wat van plan was om die huwelik van sy vriendin vir vyftig dollar te koop, terwyl tant Eller vir Curly sê dat as haar niggie hom probeer afweer, hy haar moet "gryp en soen". In die skrikwekkende oomblikke, wat Fish dreigend op die voorgrond stel, word ek herinner aan die verhale van Schreck van haar oumagrootjie Theressa, 'n posbestelbruid wat in 1879 uit Duitsland na die Washington-staat geëmigreer het. 'Die rede waarom Theressa as' goed 'beskou is immigrant is omdat die verhouding tussen man en vrou in die staat Washington nege tot een was, "vertel Schreck aan die gehoor. In haar navorsing het sy gelyktydige koerantberigte gevind uit die houthuis waar Theressa gevestig is, gevul met gruwelike opskrifte van gesinsgeweld, soos 'Man se vrou se gesig met stekende stewels'. Theressa sterf in 'n geestesinstelling, op ses-en-dertig, aan 'melancholie'.
Sny terug na tante Eller, aan die einde van "Oklahoma !," en sê vir Laurey: "Jy verdien nie die lieflike en teer dinge in die lewe nie, as jy nie moeilik is nie." Soos Theressa, ly Laurey, soos deur Jones uitgebeeld, aan wat melancholie genoem kan word. Dit lyk asof sy weet dat nie een van haar opsies goed is nie - sy is opgewonde, maar skrikkerig deur Jud, en geïrriteerd, maar tog veilig by Curly. Laurey is gehard, maar sy is ook vasgekeer - 'n grensvrou wie se waarde, net soos Theressa, in die huwelik lê. Soms laat Fish haar in 'n lae groen lig sing, asof sy direk vanuit haar ondergrondse begeertes kommunikeer. Jones glimlag nie die minste nie, terwyl sy een van Rodgers en Hammerstein se mooiste liedjies, "Many a New Day", sing:
Menige rooi son sal ondergaan,
Menige blou maan sal skyn
Voordat ek dit doen.
Beide programme het ontstellende verhale oor staatskaping. 'Oklahoma !,', gebaseer op die toneelstuk 'Green Grow the Lilacs' uit 1931, speel af in 1906, toe Oklahoma op die punt was om die ses-en-veertigste staat te word. In daardie jaar het die kongres die Oklahoma Enabling Act goedgekeur, wat die Oklahoma Territory en Indian Territory toegelaat het om die Unie binne 'n grondwet van een staat te betree, wat dit die volgende jaar gedoen het. (Die bynaam van Oklahoma, die Sooner State, verwys na die setlaars wat in 1889 'n landopname voorgekom het en beweer het dat sommige van die destydse Unassigned Lands genoem is, alhoewel die gebied bewoon is deur verpligte kreke en Seminoles.) Die musiekblyspel speel af in Claremore, in Indian Territory, en sy karakters verwag staatskaping met helder tekste soos 'Territory people should stick together' en 'Splinternuwe staat, gaan jou geweldig behandel!' By die verhoor van Curly hang die gebiedsgroepe natuurlik saam, en u hoef te wonder oor wie se koste dit is.
Schreck se geboorteland Washington-die immergroen staat-is vroeër in 1889 in die vakbond opgeneem, tien jaar nadat haar oumagrootjie uit Duitsland gekom het. 'Onthou u die ding wat ek gesê het oor die verhouding tussen man en vrou in die staat Washington van nege tot een?' Sê Schreck laat in die stuk. "Ja. Dis snert. Dit is wat my geskiedenisonderwyser, mnr. Berger, my op vyftien in my Pacific Northwest History -klas geleer het. " Natuurlik was daar vroue uit die Wenatchi en Salish stamme, maar in die nuwe nasie waarby Washington aangesluit het, het hulle nie getel nie. Die huwelik - die wit soort - was 'n noodsaaklike transaksie vir staatskaping, waarvoor Theressa gekoop is en dan in die Western State -hospitaal laat verdor het.
Eers agterna lyk dit verbasend dat daar leë sitplekke in die St. James -teater was die aand Oklahoma! op 31 Maart 1943 geopen.
Geen lid van die rolverdeling kon immers op afstand 'n ster genoem word nie. Die Theatre Guild, wat dit vervaardig het, was aan die einde van sy finansiële tou na 'n rampspoedige reeks mislukkings. Agnes de Mille, die choreograaf, bekend en gerespekteer in die klein wêreld van ernstige dans, het nog nie 'n Broadway -sukses behaal nie. Rouben Mamoulian, hoofsaaklik 'n filmregisseur, het slegs een vorige Broadway -musiekspel, Porgy en Bess, 'n artistieke sukses, maar 'n finansiële mislukking, gedoen. Richard Rodgers het vir die eerste keer in sy loopbaan liedjies saam met iemand anders as Lorenz Hart geskryf, en niemand, insluitend homself, het geweet hoe hy sou doen nie. Oscar Hammerstein II het intussen ses Broadway -flops in 'n ry gehad.
Die slim geld het beslis nie veel verwag nie. Die vervaardiger Mike Todd, wat ná die eerste daad tydens die vertoning in die New Haven -uitstappie uitgestap het, het na New York teruggekeer: 'Geen bene, geen grappies, geen kans nie.'
Maar Mike Todd was verkeerd. In plaas daarvan het Samuel Johnson, soos gewoonlik, reg geblyk, en die vooruitsig om, ten minste professioneel, gehang te word, het die gedagtes wonderlik gekonsentreer. Die volgende dag was die resensies byna eenparig, en Mike Todd het haastig ontken dat hy die program ooit 'n slegte mond gehad het. The police had to be summoned to cope with a near-riot at the box office. Oklahoma! won a special Pulitzer Prize. By the time it closed half a decade later, Oklahoma! had run more than three times as long as any book musical in history. Its investors earned thirty-three dollars in return for each one they had risked. And the following seventeen years are still remembered on Broadway as the Rodgers and Hammerstein era.