AGS Shellybeach - Videos
Coastland Revival Centre
Saltshaker Childrens Ministry
LEWE VAN OORWINNING.
2Tim 4:7 - Ek het die goeie stryd gestry; ek het die wedloop voleindig; ek het die geloof behou. ...
2 Tim 4:7 - New International Version - I have fought the good fight, I have finished the race, I have kept the faith.
SKRIFGEDEELTE : Luk 5:27-28 En ná hierdie dinge het Hy uitgegaan en ‘n tollenaar met die naam van Levi by die tolhuis sien sit en vir hom gesê: Volg My.... En hy het alles verlaat en opgestaan en Hom gevolg. ...... ... And he left all, rose up, and followed him.
Wanneer God jou Lewe onderbreek 2. Genes kan die pad wys om te beheer oor woede en aggressie
Geskryf deur Tom Denson
Almal weet iemand met 'n vinnige humeur - dit kan jy selfs. En terwyl wetenskaplikes het bekend vir dekades dat aggressie is oorerflik, daar is nog 'n biologiese laag om die kwaad opvlam: selfbeheersing.
In 'n referaat wat vroeër vanjaar in die boek gepubliseer is Tydskrif van Kognitiewe Neurowetenskap, my kollegas en ek het bevind dat mense wat geneties geneigd is om aggressie te probeer probeer om hul woede hard te beheer, maar het ondoeltreffende funksionering in breingebiede wat emosies beheer.
Met ander woorde, selfbeheersing is gedeeltelik biologies.
Genetiese verklarings vir sosiale gedrag is geneig om ongewild te wees - en om goeie rede. Die idee dat sommige van ons interaksies met medemense gedeeltelik deur ons afkoms bepaal kan word, is teen die "alle mense geskape" of "regverdige" etos van demokratiese samelewings.
Aanvalle van genetiese oorsake van sosiale gedrag is dikwels op die regte pad. Baie persoonlikheidseienskappe word slegs matig beïnvloed deur gene. Maar of ons daarvan hou of nie, aggressiwiteit is een sosiale gedrag wat 'n besonder sterk genetiese basis het.
'N Gewelddadige Geskiedenis: Oorlewingsmeganisme van Jagter-Versamelaars
Agressie is vandag by ons, omdat dit ons voorvaders in ons voorvaderlike verlede gehelp het om te oorleef en te reproduseer. Dit is moeilik om nou voor te stel, maar voordat daar geregtigheid van derden was, soos die polisie, moes mense hulself dikwels beskerm met geweld, of die dreigement van geweld, en veilige hulpbronne deur middel van aanvalle en oorlogvoering. Tot ongeveer 12,000 jaar gelede het alle mense as jagter-versamelaars gelewe - en die jagter-versamelaar-samelewing het met geweld geraak.
Navorsing wat dekades gelede gedoen is deur antropoloë wat met buitengewoon gewelddadige jagter-versamelaars gewoon het, het bevind dat jagter-versamelaars wat dade van dodelike dade gepleeg het, meer kinders gehad het, aangesien hulle meer geneig was om te oorleef en meer nageslag te lei. Dus, ons mag almal vandag hier wees weens geweld in ons voorouer verlede.
Ons sien nog oorblyfsels van ons evolusionêre geskiedenis deur tweelingstudies. Hierdie studies toon dat ongeveer die helfte van die individuele variasie in aggressiwiteit geërf word. Meer onlangs, sedert die dekodering van die menslike genoom, kan wetenskaplikes variasie ondersoek in spesifieke gene wat verband hou met die neurotransmitter wat funksioneer om hul verhouding met aggressiwiteit te evalueer.
Die Verantwoordelike Agressie Gene: MAOA
Die sterkste assosiasie tussen 'n spesifieke geen en aggressie by die mens is die monoamienoksidase A (MAOA) Gene. Mans - wat byna al uiterste geweld (jammer ouens) te pleeg - kan 'n hoë-funksionering of lae-funksionerende weergawe van die geen het. (Vroue kan ook 'n intermediêre weergawe.)
Die relatiewe belangrikheid van hierdie geen kom van sy rol in die regulering van die funksionering van neurotransmitters (soos serotonien en dopamien), wat emosies help reguleer. Verskeie studies het bevind dat mans met die lae-funksionele weergawe van die gene veral in geweld en ander antisosiale gedrag betrokke raak as hulle aan kindermisbruik blootgestel word.
Nog meer onlangs het sielkundige eksperimente van twee onafhanklike laboratoriums bevind dat navorsingsdeelnemers met die lae-funksionele alleles meer aggressief was as mense met die hoë funksionele variant, maar interessant net wanneer hulle uitgedaag word. Wat miskien merkwaardig is, is dat hierdie navorsingsdeelnemers geestelik gesonde universiteitsstudente was.
Hierdie bevindings dui daarop dat mense met die lae-funksionele variant van die MAOA-geen minder vaardig kan wees om woede en aggressiewe gedrag te beheer. Maar ons begrip van die belangrikheid van beheer, wanneer dit kom by 'n genetiese aanleg tot aggressie, is onvolledig.
Visualisering van geweld in die brein
My kollegas Carol Dobson-Stone, Richard Ronay, William von Hippel, Mark Schira en ek ver-beeld die brein van 38 mans genotypering as wat die hoë of lae-funksionerende gene terwyl hulle bloot te stel aan provokasie.
Ons het eers elkeen van hulle toegelaat om gemaklik in die skandeerder te kry, waarna ons hulle later beledig het deur hulle in 'n kwaad toon te vertel dat hulle ons studie geskroef het (moenie bekommerd wees nie - almal is aan die einde van die studie deurgebring en in 'n goeie bui).
Ons het bevind dat mans met die lae-funksionele variant hiperaktivering in twee belangrike breinstreke betrokke by emosie- en emosieregulering toon: die amigdala en die dorsale anterior cingulêre korteks.
Plek van amygdala (links) en dorsale anterior cingulêre korteks (regs).
Mans met die hoë funksionele variant het nie hierdie hiperaktivering getoon nie. Op sy beurt is die mate van hiperaktivering in hierdie dele van die brein gekorreleer met hoe hard hulle hul woede probeer beheer het.
Probeer harder mag nie goed genoeg
Alhoewel die bewyse vir die MAOA-geen wat die risiko vir geweld toestaan, relatief sterk is, is die besit van die lae-funksionele variant geensins deterministies nie. Ongeveer 35-40% van die manlike bevolking het die lae-funksionele variant, maar duidelik sal net 'n baie klein fraksie van hierdie manne voortgaan om 'n ernstige daad van geweld in hul lewens te pleeg.
Genes kan die helfte van die storie wees, maar dit is dit - hulle is net die helfte van die storie. Ons het bevind dat mans met die lae-funksionele variant van die MAOA-geen ondoeltreffend funksioneer in die neurale kring van emosionele beheer. Hierdie ondoeltreffende funksionering kan mense met die lae-funksionele variant voorspel teen aggressiewe reaksies op provokasie. Mense met die hoë-funksionele variant lyk beter om dit te kan uitvee.
Deur genes en brein meganismes te identifiseer wat mense aan die risiko loop om gewelddadig te wees - selfs al is die risiko klein - kan ons uiteindelik voorkomingsprogramme aanpas by diegene wat hulle die meeste benodig.
Daar is reeds genetiese navorsing wat mense identifiseer wat die meeste waarskynlikheid sal trek uit oefeningsregimes en sekere middels en kanker risiko identifiseer. Met dien verstande dat ingeligte toestemming en beskerming teen inligting misbruik is, waarom nie genetiese inligting gebruik om mense te help om woede en aggressie te beheer nie? Dit kan baie aggressiewe mense en diegene wat om hulle is, baie baat vind.
Hierdie artikel het oorspronklik verskyn Die gesprek
Tom Benson is 'n Medeprofessor in Sielkunde, Universiteit van Nieu-Suid-Wallis. Hy is 'n eksperimentele sosiale sielkundige wat belangstel in die oorsake en gevolge van woede en aggressie. Hy het sy promosie van die Universiteit van Suidelike Kalifornië in 2007 ontvang en het verskeie toekennings ontvang: 'n DECRA-genootskap van die Australiese Navorsingsraad, die Vereniging vir Sielkundige Wetenskap se Rising Star-toekenning, die Vereniging vir Australasiese Sosiale Sielkunde se vroeë Loopbaannavorserstoekenning, en die NSW Young Tall Poppy Science Award. Hy is 'n akademiese redakteur by PLOS EEN ('n inklusiewe, eweknie-hersiene, oop-toegangsbron van die Openbare Biblioteek van Wetenskap).
Uitoorlê Woede: 7 Strategieë vir defusing Ons mees gevaarlike Emosie
deur Joseph Shrand, MD & Leigh Devine, MS.
Sewe innoverende, maar merkwaardig ongekompliseerde strategieë om kragtige woedeimpulse te help om positiewe, suksesgerigte aksies te maak. Hierdie breingebaseerde tegnieke leer jou hoe om die verskillende vorms van woede wat ons almal ervaar, te herken, en hoe om in jou brein se eie woede-absorpsie sone te tik. die prefrontale korteks. Uitsmeer Woede help om nie net jou eie woede te bestuur nie, maar ook die woede van mense rondom jou sodat almal meer suksesvol kan wees. (Gepubliseer in vennootskap met Harvard Health publikasies, 'n afdeling van Harvard Mediese Skool)
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Woede Bestuur > Genes kan die pad wys om te beheer oor woede en aggressie
U mag nie doodmaak nie! Geweld verwek geweld, liefde ...
Tieners wat albei boelie en slagoffer is, is meer geneig om ...