'N geheime roker se persoonlike afsluitingsverhaal
Een Ex-Smoker's Quit Story
Om nikotienverslawing te verslaan, is moeilik, maar as jy nie die ondersteuning van diegene rondom jou het nie omdat hulle nie weet jy rook nie, maak dit die taak dubbel moeilik.
Hierdie treffende weergawe van 'n geheime roker se verhaal illustreer die stres wat by die gebied kom en die ondersteuning wat 'n aanlyn gemeenskap kan bied op die pad na herstel.
Baie geluk gaan uit na About Smoking Cessation forum lid Nope55 saam met my dankie vir die deel van haar storie hier.
Ek het begin rook toe ek 12 jaar oud was - pakkies sigarette met my papierroete geld koop.
Ek het grootgeword in 'n tyd toe rook algemeen aanvaarbaar was.
Albei my ouers het gerook, maar my pa het gesê as hy my ooit gevang het om te rook, sou hy my 'n hele karton laat rook sodat ek so siek sou wees dat ek nooit weer wil rook nie.
Ongelukkig het ek nooit gevang en my rook voortgegaan nie. Soos almal rondom my gerook het, kon niemand dit op my ruik nie.
Ek was gou op die hoërskool 'n pakkie per dag rook - spandeer my middagete in die badkamer met die ander "koel kinders".
Elkeen van my vriende het gerook en in die kollege kan ek selfs in lesings rook. Die lewe het aangegaan en ek het my toekomstige man ontmoet. Hy was anti-rook, so ek het vir hom gesê ek was 'n sosiale roker (as daar so iets is), een by partytjies, ens. Min het hy geweet dat ek destyds goed verby was.
Ek sal ophou rook twee uur voordat hy by die huis kom, 'n paar keer per dag stort en my klere vinniger verander as wat ek hulle kon was.
Ek het sigaretpakke in sokkies weggesteek in die agterkant van die laaie, onderaan die klerehamer, of in sakke van jasse terug in die kas. Ek het nog nooit 'n asbak gehad nie - ek het die stompe in nat papierhanddoeke toegedraai, dit in 'n baggie gesit en in bakke in die winkels gegooi.
Binnekort was ek in my dertigerjare en byna almal wat ek geweet het, het opgehou rook.
Hulle het ook swanger geword of gestop omdat hul ouers siek was van rookverwante siektes .
Ek het voortgegaan, want ek het nie gedink ek was sterk genoeg om op te hou nie en ek was nog jonk.
Ek het met my twee swangerskappe gestop, maar het gou weer begin. Ek het aan almal gesê ek het nie rook nie, want ek was skaam dat ek so swak was . Ek het na my kleintjies gekyk en gedink: "Ek moet vir hulle ophou - hulle het hul ma nodig."
Ek het in 2003 my eerste poging aangewend. Ek het Zyban gebruik en dit het heeltemal die drang om weg te rook. Dit was amper te maklik. Ek het geen huiswerk gedoen nie en het gou gestamp en bam - ek het by die winkel gestop en daardie dag 'n hele pak gerook. Ek het vir myself gesê: " Ek sal binnekort weer ophou. "
Ek het gehaat om 'n kasroker te wees.
Ek het gesinsvakansie gevrees soos ek nie kon rook nie. Ek het naweke gehaat omdat almal rond was. Ek het eindelose reise na die winkel gemaak sodat ek langs die pad kon stop en rook. En die ergste van alles, ek het soms die kinders geld gegee om na die flieks te gaan, sodat ek tuis kon bly en rook. Ek het ook drukkies van hulle vermy as hulle vroegtydig huis toe kom, want ek het geweet ek sal uitgevind word.
Ek dink soms dat mense sigaretrook op my moet ruik, maar niemand het ooit kommentaar gelewer nie.
Fast track tot 2009. Ja, dit het my so lank geneem om die tweede keer te probeer. Jy sou gedink het, aangesien ek twee ouers binne nege maande van mekaar gesterf het weens rookverwante siektes , sou ek vroeër opgehou het, maar die stres het my net laat rook.
Hierdie keer het ek nikotienvervangingsterapie gebruik . Dit was nie so maklik soos Zyban nie, maar ek het 'n paar weke bestuur. Toe staak treffer en die motor was op die motor ry na die winkel om weer 'n pak te koop.
Ek was nou besig om te stop. Ek het geweet dat genetika nie aan my kant was nie en dat ek 'n ouderdom bereik het waar ek baie gou moes doen. Maar daar was altyd 'n rede waarom vandag of hierdie maand nie sal werk soos iets in my lewe aan die gang was nie.
Toe het ek eendag vrywillige werk gedoen en iemand na die hospitaal geneem vir bestralingsterapie. Sy het ongeveer 65 gekyk en was baie swak en kon skaars praat.
Sy het my haar ouderdom vertel en dat sy longkanker gehad het en terminale was. Ek het heeltemal losgekom. Sy was jonger as ek en het minder jare en minder sigarette gerook as wat ek gedoen het.
Ek het huis toe gegaan, 'n finale sigaret gerook en die pak weggegooi. Ek het aanlyn groepe opgehou en hierdie forum gevind. Sedertdien het ek nog nooit teruggekyk nie.
Ek het in die eerste maand nikotienvervangingsterapie gebruik en dit was moeilik, maar nie so moeilik soos ek gedink het nie. Ek het my huiswerk gedoen en elke dag Allen Carr gelees. Hy is nog in my nagklap. Die kombinasie van dit alles het my tot vandag toe gebring, een jaar rookvry, en het my vrygelaat van die gevangenis van nikotienverslawing en die verskriklike dubbele lewe wat ek gelei het.
Dankie aan almal wat my gehelp het langs die pad, en aan al die mense wat omgee vir 'n gesiglose persoon wat aan die ander kant van die wêreld woon. Hierdie afgelope twee maande was vir my baie uitdagend, want ek woon op 'n ander eiland uit my familie wat 'n huis opstel. Daar is geen TV, meubels, yskas, rekenaar, ens. Dit was stresvol in my voormalige stad Christchurch, wat toon steeds die verwoesting van die aardbewings, my huis ingesluit. Maar ek bly rookvry.