Hoekom? Why? Coward@Kaalvoet
Hoekom hardloop jy kaalvoet?
Daar is ’n baie redes, 144 van hulle. Hulle woon in die Durbanville Kinderhuis.
There are many reason, 144 of them. They live in the Durbanville Children’s Home.
Miep en Stoffel Nienaber
Hoekom hardloop jy?
My oupa Stoffel, vir wie ek baie lief was, het eendag met ’n stout glimlag gesê: “My kleinseun oefen om ’n lafaard te wees.”
My grandfather, Stoffel, whom I loved dearly, once said with a naughty twinkle in his eye: “My grandson is training to be a coward.”
Hoe het die kaalvoetding gebeur?
Ek het op ’n plaas grootgeword waar ons altyd kaalvoet was. Toe trek ons stad toe en skielik was dit nie meer cool nie.
Gelukkig het ek weer tot insig gekom. Greg Andrews, ’n berggids, het my geleer dat ’n mens baie beter vastrap en minder geneig is om te gly as jy kaalvoet is op die berg.
Peter Taylor, die legende, hardloop al amper dertig jaar die Twee Oseane kaalvoet – vir die gidshondvereniging.
Toe probeer ek. Ná ek my eerste kaalvoetmarathon voltooi het, sê my klub, Celtic Harriers, toe: As jy mal genoeg is om dit te doen, kry ’n rede. Toe bel ek die Durbanville Kinderhuis, en nou het ek my 144 redes.
How did this barefoot thing happen?
I lived on a farm where I always walked barefoot. Then we moved to the city and suddenly it was no longer cool.
Luckily, I remembered again.
Greg Andrews, a mountain guide, taught me that one has much better grip on the mountain without shoes.
Peter Taylor, the legend, has run nearly thirty Two Oceans without shoes. He runs for the Guide Dog Association.
Then, when I had finished my first barefoot marathon, my club, Celtic Harriers, said: If you are going to be mad enough to do this, get a reason to do so. I then phoned the Durbanville Children’s Home and know I have 144 reasons.
Donasies aan die skoolskoenfonds kan hier gemaak word: https://www.givengain.com/ap/barefootrunnerforkids/
Donations to the school shoe fund can be made here: https://www.givengain.com/ap/barefootrunnerforkids/
Julle kan meer te wete kom oor die Durbanville Kinderhuis deur hier te kliek: http://www.durbanvillekinderhuis.org.za/pages/afrikaans/tuis.php
You can learn more about the Durbanville Children’s Home by clicking here: http://www.durbanvillekinderhuis.org.za/pages/english/home.php
Foto-erkennings / Photo credits:
Peter Taylor: moderncyclist.co.za
Greg Andrews: Anneleigh Jacobson
Izak de Vries: Jetline Action Photography
Miep & Stoffel Nienaber: Izak de Vries
Op reis met stories
Ek was verlede week in Mosselbaai, en dus lank in die motor. Wat gebeur so op die langpad?
Klim in, ry saam. As jy so lief is vir stories soos ek, dan sal jy hopelik my geselskap geniet.
Ek vertrek net voor ses. Dis nog donker, maar Mosselbaai lê ver. Die N2 is toe en ek moet kuslangs ry.
Heel gepas, vertel ek myself. Ek is op pad na Sao Bras, ’n skool vernoem na ’n Portugese dorp, want Dias het daar aan wal gespoel en water ingeneem ná hy ook ’n bietjie van ompad gevat het.
By die Engen gooi ek petrol in. Orals is polisievoertuie. Hemel. Laat my dink aan die tagtigs. Grabouw brand. Hulle is op pad soheentoe.
Grabouw is die rede waarom ek ’n ompad moet ry. Inkommers. Inwoners. Die stryd is so oud soos die verversingspos aan die Kaap. Dalk selfs ouer?
Ek ry dus deur Bettysbaai.
Die son kom op toe ek deur Kleinmond ry. Nou terugdraai N2 toe.
By Riviersonderend is ek lus vir koffie. Hier is ook talle polisievoertuie. Die bevelvoerder raak moerig toe ek die kamera uithaal. Vir ’n oomblik is daar spanning. Ek ken my regte as joernalis, maar dan besluit ek – dit is nie die moeite werd nie. Hy is duidelik opgewerk oor ’n nag se ry en die vooruitsig van Grabouw, ék het nog ’n lang pad voor na Mosselbaai. PEN Afrikaans se regsgeleerde, Bettina Wyngaard, is boonop vasgekeer in die einste Grabouw. Ek sit die kamera weg.
In die verversingspos sien ek hierdie oulike aanhaling. Road trip, baby! Ek pos ’n status op Facebook wat lui:
I am not bored, but I did enjoy this message. Awful coffee, though.
Met LAPA Uitgewers en die ATKV wat my orals besig hou, is daar nie rede om verveeld te wees nie. Gelukkige ek. Orals is daar stories!
E-pos lees, antwoord en ’n paar oproepe maak. Die werk wag nie, maar my kantoor is dragbaar.
Nou is dit voet in die hoek. Die N2 is stil. Ek ry lekker, maar moet kol-kol stadiger vir die mis.
Teen die tyd dat ek Heidelberg tref, is ek moeg gesit.
Die dorpie is klein, maar vanaand se gasspreker, Theodore Jantjies het hier grootgeword. Min mense ken hom as Theodore. Almal weet egter wie Xander van 7de Laan is.
E-posse antwoord, met Pretoria reël dat foto’s van Tannie Flori en Tannie Koelsoem na die Huisgenoot gestuur word.
Rek, strek en die laaste skof pak.
Mosselbaai is ’n mooi dorp. My eerste vergadering is onder, naby die klipstrand.
Hierna ry ons deur township toe en gaan kuier by Sao Bras, kry inligting, skiet ’n paar foto’s.
Dit is ’n ongelooflike skool in ’n bitter arm buurt.
Nou my hotel gaan kry. Die Diaz. Natuurlik.
Knip ’n uiltjie en begin voorberei. Vanaand moet ek weet wat aangaan.
Soos die son sak, verlang ek na die gesin. Ek is gemaklik op my eie, maar met so ’n uitsig wil ’n man darem ’n lyf hê om dit mee te deel.
G’n wonder die matrose het maar ’n meisie in elke hawe nie.
Ek bel my meisiekind. Sy babbel.
Ek stuur ’n foto van die uitsig vir my seun. Hy stuur ’n duimpie wat regop wys.
My vrou kry ook ’n boodskap. Ek sê ek mis haar. Sy stuur ’n hartjie.
Helaas. Die werk wag. Ek ry terug na Sao Bras. Die ATKV se Sterskooltoekenning is ’n triomf. Lees gerus my storie hier.
Terug na die hotel. Dit is al laat. Ek tik verder, maak veranderings en stoor idees voor ek hulle vergeet. Dit is lank ná middernag toe ek afsit en op die stoep staan ek uitkyk. Ek is lus om by die huis te kom, maar die hotel gee eers ontbyt om 07:00. Daarvoor wag ek beslis nie.
Om 05:00 is ek op, stort en neem die bergpas Oudtshoorn toe.
Vroegoggend gesels RSG lekker. Die hoofnuus is die 90% plaaslike musiek wat die SABC wil laat speel.
Net buite Oudtshoorn draai ek links op die R62. Dit begin lig word.
Toe die son net begin kop uitsteek, sien ek Bella de Karoo. Ek is moeg en honger. Daar is ’n meisie op die stoep, so ek stop.
“Is julle oop?”
“Ja, meneer. Natuurlik.”
Ek bestel koffie en begin weer e-pos lees. Die sein is gelukkig swak, so ek besluit om te ontspan. Dit is rustig in die Karoo.
Die koffie kom. Heerlik. Héérlik. Dis mos hoe koffie moet smaak!
Die ontbyt is ook besonder lekker. Ek is so bly ek het die R62 gekies. Enige mens kan maar hierlangs ry. Enige tyd.
Terug in die motor hoor ek die N2 is oop. Hoeveel moeë polisiemanne het dit geverg?
By Calitzdorp is die sein goed genoeg dat ek kan e-posse lees. Abrie Coetzee se Draai jou sente om gaan op Ontbytsake wees en hulle soek inligting.
Ek reël die nodige en ry ’n draai deur die dorp. Hier sou ek langer kon spandeer. Braam de Vries en Cloete Breytenbach het dekades terug ’n boek oor Karoodorpe gedoen. Roger Ballen het dorpe afgeneem.
As ek aftree, gaan ek tyd maak. Sal maar na Abrie se wysheid luister.
Dan wil ek ’n week op ’n slag so in ’n dorpie bly.
Die pad wag.
Hierdie draai vra vir ’n foto. Ek stel die kamera se sluiter op stadig en wag vir ’n rooi motor. Wel. Is alle motors op die R62 dan wit? Later neem ek maar wit motors af. Hierdie vragmotor se vorm pas by die prentjie. Ek staan op, klim in die motor en druk die neus pad toe. Daar kom ’n motor en ek moet rem trap, dit is ’n rooi vervlakste bakkie!
Die pad is mooi, maar so ook die name. Amalienstein. Zoar. Dit laat my dink aan daardie beeldskone storie van Chris Barnard, “Die agtuurtrein”, wat in Gerrit Rautenbach se boek Mooiloop opgeneem is. Daardie twee mense reis deur name.
Hoe bevoorreg is ek nie om die dorpe en die veld self te sien nie. Al wag die werk en ek moet aanstoot.
Ladismith doem op. Braam se dorp. ’n dorp van stories. Die sein is sterk en ek laai e-pos af. Sjoe. Die werk wag nie.
Oorkant die Kannakombuis trek ek by ’n systraatjie in.
Ek bel tannie Koelsoem. Hulle is weer die beste verkoper van alle Suid-Afrikaanse boeke. Tannie Flori het vrae oor ’n komende optrede.
Skuins oorkant my trek ’n voorman sy bakkie teen die randsteen. ’n Vriend stop by hom. Reg langs my stop ’n vrou om met iemand in ’n ander motor te gesels. Motor nommer ses daag op en seker vir die eerste keer in die dorp se geskiedenis is daar ’n verkeersknoop.
Ek beduie ek sal padgee. Die verkeersknoop is opgelos.
Ek ry kerk toe, want ek wil ’n mooi foto kry. Oorkant die straat bel ek Pretoria. Almal is op soek na die skrywers van Kook saam Kaaps. Die twee vroue is gewoon oral in aanvraag. Ek stuur versoeke deur, en deel hulle idees van elke versoek.
Meer as ’n uur later vertrek ek eers uit Ladismith, maar ’n groot homp werk is gedaan.
Skuins voor Barrydale stop hulle ons. Die R62 is in ’n fantastiese toestand. Wanneer iets haper, word dit reggemaak.
Dit gee my die geleentheid om die Karoolandskap af te neem. Ek is mal oor die Karoo.
Die verkeer vertrek weer in enkelgelid. Net voor Ronnie’s Sex Shop maak die pad weer oop. Die meeste van my reisgenote stop, maar ek besluit om liewer Barrydale te gaan verken.
Barrydale is pragtig, ook op ’n afstand. Groot skrywers kom van hier. Wilbur Smith het hier gewoon. Christine Barkhuizen-Le Roux en Max du Preez ook.
Die bordjie na The Blue Cow trek aandag. Ek gooi flikker.
Die tema word deeglik geïntegreer.
Ook vir die reisiger wat vanoggend bitter vroeg opgestaan het!
Die uitsig vanaf The Blue Cow se stoep is indrukwekkend.
Ek bestel cappuccino en maak die iPad oop. Die klompie e-posse word afgehandel, maar ek moet gou ’n dokument opstel en klaarmaak. Pretoria wag.
Die eienaar van The Blue Cow, Hanette Cooke, het egter ’n neus vir ’n storie. Sy kom stel haarself voor en kort voor lank hoor ek van nog skrywers op die dorp – die meeste, moet ek erken, het ek nog glad nie gelees nie.
“Daar soveel stories hier,” sê sy. “Kom bly nou ’n slag vir ’n naweek op die dorp. Dan stel ek jou voor aan die mense.”
Sy los my dat ek my dokument kan tik.
Die kelnerin kom saggies my koppie wegvat. Ek bestel ’n tweede.
Skielik is hier ’n groot bord langs my. “Die kaaskoek is op die huis,” sê Hanette. “Jy kan nie in my restaurant wees en nie my speciality proe nie!”
Kyk. So ’n gegewe tert word nie nie deur ‘n Banting-bek geweier nie. Dis héérlik.
Ek proeflees die dokument, stuur dit Pretoria toe en jaag gou weer ’n paar e-posse na verskillende wêrelddele. ’n Amerikaanse agent knibbel aan ons skrywers en ek moet bontstaan.
Uiteindelik is ek weer in die groen kar.
Barrydale is pragtig, ek wil die geliefde hiernatoe bring.
Die pad is oop en ek sit voet neer.
Orals is piekniekplekke. As kind het ons gereeld by sulke tafeltjies gestop. Ek besluit om een af te neem die nostalgie lê dik onder die koel skaduwee van die bome.
Terug op die pad.
Ek skakel RSG aan. Maar liewe hemel. Wie pleeg hulle hulle speellys? Nee magtig!
Na een en half liedjie van swak rym en ‘n enkelstemmige gesanik, sit ek af.
Waar is Laurinda Hofmeyr? Amanda Strydom? Laurika Rauch? Herman van den Berg? Ek kan aangaan. Nee, hemel. Ons het ongelooflike kunstenaars in Suid-Afrika. RSG het wonderlike programme, wie besluit om die snert te speel?
Ek druk Anton Goosen se Danzer in die cd-speler. Loeiende kitare maak my bly.
Iewers, ek kan nie mooi onthou nie, stop ek eers om hierdie laning kannas af te neem.
Net buite Montagu begin die padwerke weer en ons mis uiteindelik die grootste deel van die dorp.
Die pad is besig en die verkeer swaar danksy die stop-ry-beheer.
Teen die tyd dat ek Ashton tref, moet ek bene rek.
Die groot KOO-teken trek met aandag. Ek het met KOO grootgeword.
Dit is egter die supermark oorkant die pad wat weer die nostalgie oopdraai. Ek onthou sulke geboue uit my jeug op De Doorns.
Van hier af was dit reguit huis toe. Ek het vinnig by die Shell buite Worcester gestop en toe deurgedruk. Dit is Vrydagmiddag. Ek wil my mense sien.
Net voor ek die laaste stuk pad aandurf, maak ek gou seker die e-posse is onder beheer en alles op Facebook ook.
Ek sien die kommentaar wat my vriend Awie gelewer het op my plasing by Bella de Karoo vroeg daardie oggend. Jy lewe soos ’n koning.
Ek antwoord: Jy is reg.
Die wagens van die Wagenmakersvallei
Wellington is geleë in die Wagenmakersvallei. Daar was dus vele wagens by die Op ’n Stasie-fees. / Wellington is situated in the Wagenmakersvallei. That is Dutch for The Valley of Wagon Makers. This weekend a number of vintage wagons were on exhibit in the valley.
Die disselboom. / The beam.
Die lykswa. / The hearse.
Daar was indrukwekkende motorwagens ook. / There were a few impressive motorised wagons as well.
Dit is skaalmodelle. / These are scale models.
Slim. Daar was outydse klere waarin jy jouself en gesin kon tooi. Jy kon dan die foto’s koop. / There were vintage clothes as well. Families could have themselves photographed on the wagons.
Moedersdagboodskap aan Afrikaans
Afrikaans het op 8 Mei verjaar.
Kyk wie loop ek gister raak by die Op ’n Stasie-fees!
Ek het ’n jaar gelede hierdie outjies ontmoet toe hulle met hulle opleiding begin het. Gister was hulle daar, gereed om die honger hordes te voed en van vog te voorsien. Slim!
Dit is so lekker om te sien hoe hierdie jong kinders kon groei!
Die opleiding is verskaf deur die ATKV, saam met die Suid-Afrikaanse Polisie, die Plaaswerkersforum, AgriMark en die plaaslike skole.
Hier is ’n foto wat ek verlede jaar, op 7 Februarie 2015, geneem het. Dit was die eerste dag van hulle opleing. Heel regs staan Tharina Schweidler, een van die dryfvere agter die entrepreneursdag én die Op ‘n Stasie-fees.
Die moeder van melkterte
Op Saterdag 7 Mei 2016 het die ATKV se Wellington-Gesinstak ’n wêreldrekord probeer breek met die moeder van alle melkterte. Dit was deel van die jaarlikse Op ‘n Stasie-fees.
Die kors is groot.
Die vulsel vloei.
Nog vulsel word gekook.
Liters en liters melk is gebruik…
…sodat meer vulsel gekook kan word.
Nog vulsel word geplaas.
En nog word gekook.
Die kaal kors word kleiner.
Minister Anroux Maris, minster van Sport en Kultuur (links), daag op. Sy was baie pret en het werklik belanggestel.
En nog vulsel word gemaak.
Alles is bedek. Nou is dit amper klaar!
#Terterige #Selfie! Die omroepers van Bok Radio doen die noodsaaklike ding vir hulle sosialemediablootstelling. #Melktert
Daar staan die kaneel en die mes lê gereed. Wil julle raai wat in daardie koppies aangaan?
En, daar is dit. Die finale stap. Minister Anroux Marais bestrooi die melktert met kaneel.
Ek het baie hard probeer om al die statistiek te kry. Hoeveel liter melk? Hoeveel suiker? Watter resep? Maar ek kon nie. Die organiseerders was dol besig met verskeie aspekte van die Op ’n Stasie-fees. Ek kon ook, by die skryf hiervan, nie bevestiging kry of akkreditasie vir die rekord verkry is nie.
Wat ek wel weet: Daar is baie melktert verkoop en geëet!
God stuur in by die agterdeur
“Ons is geseënd,” sê Koelsoem.
Hulle vertel my van Saldanha Foods wat vir Flori gebel het en beloof het om vis te kom aflaai nadat hulle haar op die radio hoor praat het.
“Ja, sê daai op die internet!” sê Koelsoem.
“Dit was Jason. Hy het gebel,” antwoord Flori en maak seker ek tik dit op die iPad. “Daarna was dit Colleen en Tina. Hulle bring toe al hierdie vis.”
Toe sê Flori: “Jy stuur uit by die voordeur, God stuur in by die agterdeur.”
(Klik om groter te maak)
Ek was in die Bonteheuwel vir ’n fotogeleentheid en ’n personderhoud. Min mense besef hoe hard hierdie twee vroue werk.
Ná die onderhoud stel ek die ateljee op onder Koelsoem-hulle se afdak. So gebruik ek natuurlike lig én my flitse.
Die twee vroue kom staan. Nog harde werk. Ek kry my kiekies.
Die ateljee word weer stuk-stuk afgebreek en motor toe gedra.
Ek bied aan om vir Flori huis toe te neem. Koelsoem dring aan dat ek barrakat neem; samoesas en daltjies, nog warm uit die olie.
Ons ry na Flori se huis. “Jy hoef nie uit te klim nie,” sê sy. Maar toe: “Wag, moenie ry nie. Kom kry gou vir jou iets.”
Ek stap saam in huis toe. Flori gaan spens toe en kom uit met van die blikkies Saldanha vis. “Jy help so baie,” sê sy.
En daar loop ek by haar voordeur uit met nog kos.
Nkosi sikelel’ uFlori Schrikker.
Nkosi sikelel’ uKoelsoem Kamalie.
Beide gesinne is Bonteheuwel toe geskuif in dieselfde tyd as wat Distrik Ses wit verklaar is. Hier moes hulle ma’s en oumas bou aan ’n nuwe lewe, ’n nuwe gemeenskap.
Dié twee bou voort daarop. Hulle maak kos met die minimum en hulle gee kos vir die maksimum hoeveelheid mense.
“Ja,” sê Gadija, Koelsoem se dogter, self deesdae ’n voorvatter. “Iets moet mos ver skep.”
“Dis reg,” sê Flori. “Almal wat daar ingekom het, het geëet.”
Vandag is dit steeds dieselfde.
Een maal ’n maand maak Koelsoem ’n pot sop van 100 liter en gaan deel dit uit onder die armes. As daar ’n nood by die moskee is, dan is Koelsoem daar. Ditto met die NG Kerk. Sy is altyd daar om die kerk te help as die nood druk, al is sy ’n baie streng Moslem.
Ook Flori, ’n baie gelowige Christen, is bekend vir die sop wat sy in die winter uitdeel – veral aan die kinders. “My ma het altyd gesê jy kook nie net vir jou self nie, jy kook ook vir die mense wat nog inkom.”