Charlotte Perkins Gilman - Geskiedenis Podcasts - 2022
Charlotte Perkins Gilman is op 3 Julie 1860 in Hartford, Connecticut, gebore. Sy het haar bekendste werk geskryf, Geel plakpapier na 'n aanval met postpartem depressie na die geboorte van haar enigste kind.
Nadat sy verneem het dat sy ongeneeslike borskanker het, het sy op 17 Augustus 1935 selfmoord gepleeg deur 'n oordosis chloroform te neem. Dit was 'n doelbewuste daad, in ooreenstemming met haar ondersteuning van genadedood.
Die probleem met Charlotte Perkins Gilman
Toe ek jare gelede die eerste keer The Yellow Wall-Paper gelees het, voordat ek iets van die skrywer daarvan, Charlotte Perkins Gilman, geweet het, was ek mal daaroor. Ek was mal oor die onrusbarende, sarkastiese toon, die grillerige einde, die duidelikheid van sy kritiek op die gewilde geneesmiddel uit die negentiende eeu en die betekenisvolle verlenging van tydsverloop vir depressiewe vroue. Die verhaal het ironie, dringendheid, woede gehad. Op die laaste dag van die behandeling is die verteller heeltemal mal. Sy dink sy is 'n wese wat uit die muurpapier gekom het.
Die res genees het veroorsaak dat die siekte wat hy beweer het uitgeskakel het. Pragtig duidelik.
Die naamlose verteller van die eerste persoon gaan deur 'n geestelike dans wat ek goed geken het en die sirkulariteit en klaustrofobie van 'n toenemende depressie ken, die sinkende gevoel dat iets nie reguit gesê word nie. Die geel muurpapier en rdquo het gevoel soos 'n mengsel van voyeurisme en erkenning, wat tot afgryse verander. Dit was werklik chillend. Dit het agtervolg gevoel.
Die verhaal is gebaseer op ervarings van Gilman en rsquos met dr. Silas Weir Mitchell, laat-negentiende-eeuse geneesheer vir die sterre. Mitchell het hierdie genesing van verlengde bedrus en isolasie toegedien aan intellektuele, aktiewe blanke vroue met 'n hoë sosiale status. Virginia Woolf, Edith Wharton en Jane Addams het almal genees, wat weke, soms maande, kan duur. Gilman was duidelik 'n afsku van haar ervaring, en haar afsku is tasbaar.
Die Yellow Wall-Paper en rdquo was gedurende sy eie tyd nie ikonies nie, en is aanvanklik in 1892 verwerp deur Atlantic Maandeliks redakteur Horace Scudder, met hierdie opmerking: & ldquoIk kon myself nie vergewe as ek ander net so ellendig gemaak het soos ek myself gemaak het nie [deur dit te lees]. & rdquo Gedurende haar leeftyd was Gilman in plaas daarvan bekend om haar politiek en het hy gewild geword met 'n reeks satiriese gedigte met diere. Die geliefde & ldquoSimilar Cases & rdquo beskryf prehistoriese diere wat spog oor watter diere hulle sal ontwikkel, terwyl hul vriende hulle spot met hul hubris. 'N Ander, en 'n konserwatiewe, en rdquo beskryf Gilman as 'n soort gebarste Darwiniaan in haar tuin, skree na 'n deurmekaar, huilende baba -vlinder. Soortgelyke gevalle en rdquo word beskou as een van die beste satiriese verse van die moderne tyd (Amerikaanse skrywer Floyd Dell). Dit klink so:
Daar was eens 'n klein diertjie,
Nie groter as 'n jakkals nie,
En op vyf tone skarrel hy
Oor tersiêre rotse.
Gilman is nou veral bekend vir The Yellow Wall-Paper en rdquo, vanweë Elaine Ryan Hedges, geleerde en stigterslid van die National Women & rsquos Studies Association, wat Gilman opgewek het uit die duisternis. In 1973 publiseer die Feminist Press 'n hoofboek van The Yellow Wall-Paper, met 'n nawoord van Hedges, wat dit 'n klein literêre meesterstuk noem en Gilman en een van die mees oorheersende feministe van haar tyd, hoewel Gilman haarself nooit as 'n feminis beskou het nie ( trouens, uit haar briewe: & ldquoI abominate being called a feminist & rdquo). Sy het ook nie haar werkliteratuur in ag geneem nie. In die inleiding tot die kopie wat ek ontvang het, word daar gesê dat Gilman skryf dat sy aan & ldquopreach & hellip geskryf het As dit literatuur is, het dit net gebeur. & Rdquo Hedges sê in haar nawoord dat Gilman een duisend woorde per maand geskryf en geskryf het terwyl sy aan haar self-gepubliseerde politieke tydskrif werk, Die voorloper.
Charlotte Perkins Gilman is op 3 Julie 1860 in Hartford, Connecticut, gebore as die eerste dogter en tweede kind van Mary Perkins (gebore Mary Fitch Westcott) en Frederic Beecher Perkins. Sy het een broer, Thomas Adie Perkins, gehad wat net meer as 'n jaar ouer as sy was. Alhoewel gesinne destyds veel groter was as twee kinders, is Mary Perkins aangeraai om nie meer kinders te hê wat die gesondheid of selfs haar lewe in gevaar stel nie.
Toe Gilman nog 'n klein kind was, het haar pa sy vrou en kinders in die steek gelaat en hulle in wese gebrek gelaat. Mary Perkins het haar bes gedoen om haar gesin te onderhou, maar sy kon nie self voorsien nie. As gevolg hiervan het hulle baie tyd deurgebring saam met haar pa se tantes, waaronder die opvoedingsaktivis Catharine Beecher, die suffragis Isabella Beecher Hooker en veral Harriet Beecher Stowe, die skrywer van Oom Tom se kajuit. Gilman was grootliks geïsoleer tydens haar kinderjare in Providence, Rhode Island, maar sy was baie gemotiveerd en het baie gelees.
Ondanks haar natuurlike en grenslose nuuskierigheid - of miskien veral as gevolg daarvan - was Gilman dikwels 'n bron van frustrasie vir haar onderwysers omdat sy 'n taamlik arm student was. Sy was egter veral geïnteresseerd in die studie van fisika, selfs meer as geskiedenis of letterkunde. Op 18 -jarige ouderdom, in 1878, het sy haarself ingeskryf by die Rhode Island School of Design, finansieel ondersteun deur haar pa, wat kontak genoeg hervat het om finansies te help, maar nie genoeg om werklik 'n teenwoordigheid in haar lewe te wees nie. Met hierdie opleiding kon Gilman vir haar 'n loopbaan uitoefen as kunstenaar vir handelskaarte, wat sierlike voorlopers was van die moderne besigheidskaartjie, adverteer vir besighede en kliënte na hul winkels lei. Sy het ook as tutor en kunstenaar gewerk.
Vandag het ek om 06:00 wakker geword om te gaan werk. Toe ek by die huis kom, was ek, was ek, my pa het aandete gemaak, en dan moes ek die res van die nag oppas. Dit was 'n redelik gemiddelde dag vir my, behalwe dat ek moes oppas. Voor hierdie klas w as nie so oplettend vir geslagsrolle nie. Hierdie spesifieke dag by die werk nadat ek 'n kliënt klaar gehelp het, het sy weggestap en hierdie man het voor haar gesny en haar gedwing om skielik te stop. Sy sê toe ietwat onder haar asem: 'Natuurlik, hou u nie daarvan as mans net voor u inloop nie?' Dit het my aandag getrek, dit was 'n opmerking wat ek moontlik ook nie voorheen opgemerk het nie, maar dit was so belangrik!
Individuele menslike bewussyn is 'n sosiale produk wat ontwikkel is deur sosialisering, taal en interaksie. Gilman glo dat mense die wêreld nie direk leer ken nie, maar deur hul idee daarvan. (Lengermann 115) Die manier waarop hierdie vrou op die voorval kommentaar gelewer het, is asof sy daaraan gewoond is om deur die man as onsigbaar beskou te word en dat mans net van die vrou verwag om vir hulle te sorg.
Charlotte Perkins Gilman wil aantoon dat die tradisionele arbeidsverdeling (broodwinner-eggenoot/tuisbly-vrou) inherent problematies is. Vroue is ekonomies afhanklik van mans en daarom word hulle vryheid ontneem. (Edles & ampAppelrouth 242) In my lewe is dit heeltemal anders. Vandag het my stiefpa aandete gekook, wat nie ongewoon was nie. In my huis kook my stiefpa altyd aandete en doen die meeste van die tyd baie skoonmaak. Maar toe my pa grootgeword het, was hy in die lugmag en was hy nie gereeld tuis nie, en my ma het die meeste kook, skoon gemaak en vir my en my broers en susters gesorg. Ek het grootgeword met die stereotipiese gesin.
Wat die werk en my spesifieke dag betref, was die geslagsrolle redelik stereotipies. By my werk is al die hoë bestuurders mans, ons het baie vroue in bestuursposisies, net nie op die hoogste vlak nie. My dag was wasgoed en oppas, dinge het aangeneem dat 'n vrou dit sou doen.
Appelrouth, Scott en Laura Desfor Edles. 2010. Sosiologiese teorie in die klassieke era. 2de uitg. Thousand Oaks, CA: Pine Forge.
Lengermann, Patricia Madoo en Gillian Niebrugge. 2007. The Women Founders: Sociology and Social Theory 1830-1930. 1ste uitg. Long Grove, IL: Waveland Press
Charlotte Perkins Gilman - Geskiedenis
- Afdeling Library of Congress, Prints and Photographs
Op 3 Julie 1860 is Charlotte Anna Perkins (Charlotte Perkins Gilman) in Hartford, Connecticut, gebore. Gilman het 'n produktiewe skrywer geword wie se onderwerp wissel van die verskille tussen vroue en mans tot kougom wat in die openbaar kou. Sy was ook 'n dosent en ondersteuner van die stemreg vir vroue en die ekonomiese onafhanklikheid van vroue in die vroeë 20ste eeu. Gilman se oupagrootjie aan vaderskant was dr. Lyman Beecher, die bekende Calvinistiese prediker, en Gilman vereer haar beroemde groot-tantes, Harriet Beecher Stowe, Catharine Beecher en Isabella Beecher Hooker.
Gilman is veral bekend vir haar semi-outobiografiese verhaal "The Yellow Wallpaper", wat losweg gebaseer was op die resmiddel wat sy onder mediese toesig gekry het. Die verhaal beeld 'n vrou uit wat gestuur is om te "rus" in die slaapkamer van 'n gehuurde somerhuis waar sy uiteindelik in waansin neerdaal.
In 1932 het Gilman ontdek dat sy nie -werkbare borskanker het en verhuis na Kalifornië om naby haar dogter te wees. Gilman, 'n voorstander van genadedood, beëindig haar lewe op 75 -jarige ouderdom met 'n oordosis chloroform wat sy in haar dagboek en selfmoordbrief gesê het dat sy "chloroform verkies het bo kanker".
Alhoewel Gilman se literêre reputasie in die jare voor haar dood afgeneem het, het die koms van die vrouebeweging in die sestigerjare 'n herlewing van die aandag aan haar werk teweeggebring. In 1993 noem 'n peiling in opdrag van die Sienna Research Institute Gilman die sesde invloedrykste vrou van die 20ste eeu, en in 1994 word sy opgeneem in die National Women's Hall of Fame in Seneca Falls, New York.
Allen, J.A. (2009). Die feminisme van Charlotte Perkins Gilman: seksualiteite, geskiedenis, progressiwisme. Chicago: Universiteit van Chicago Press.
Charlotte Gilman, kop-en-skouersportret, na links, ca. 1900. Library of Congress. Ontvang op 21 Oktober 2019 van: https://www.loc.gov/resource/cph.3c06490/.
Dock, J.B. (1998). Charlotte Perkins Gilman se "The Yellow Wall-paper" and the History of its Publication and Reception: A Critical Edition and Documentary Casebook. University Park, PA: Pennsylvania State University Press.
Afdeling Manuskripte en Argiewe, The New York Public Library. (1886 – 1914). Gilman, Charlotte Perkins. Opgehaal van http://digitalcollections.nypl.org/items/576aff30-1333-0135-8c42-794bb6ef969a.
Scharnhorst, G. (1985). Charlotte Perkins Gilman. Boston: Twayne Uitgewers.
Hysterie, hekse en die swerwende baarmoeder: 'n kort geskiedenis
Ek leer "The Yellow Wallpaper " omdat ek glo dat dit mense kan red. Dit is een rede. Daar is meer. Ek het Charlotte Perkins Gilman se 1891 -verhaal vir byna twee dekades lank geleer, en die afgelope herfs was nie anders nie. Die herfs in die verlede was egter heeltemal anders.
In ons voorgraadse seminaar by die School of the Art Institute van Chicago, het ons "The Yellow Wallpaper " bespreek in die konteks van die byna 4000 jaar lange geskiedenis van die mediese diagnose van histerie. Hysterie, uit die Grieks histerie of baarmoeder. Ons het hierdie asblikdiagnose ondersoek wat 'n stortingsterrein was vir almal wat voorgestel kan word dat dit verkeerd was met vroue van ongeveer 1900 vC tot die 1950's. Die diagnose was nie net algemeen in die Weste onder veral wit vroue nie, maar het sy voorgeskiedenis in die ou Egipte, en is ook in die Verre Ooste en die Midde-Ooste gevind.
Die kursus het die titel "The Wandering Uterus: Journeys through Gender, Race, and Medicine " en kry sy naam van een van die antieke oorsake van histerie. Daar word geglo dat die baarmoeder soos 'n dier, spermhonger, deur die liggaam ronddwaal. As dit in die verkeerde rigting dwaal en na die keel kom, is daar verstikking, hoes of verlies van stem, as dit in die ribbekas vassteek, is daar pyn op die bors of kortasem, ens. Die meeste simptome wat aan 'n vroulike liggaam behoort het, kan toegeskryf word aan die swerwende baarmoeder. Behandelings, insluitend vaginale berokings, bitter drankies, balsems en pessaries gemaak van wol, is gebruik om die baarmoeder terug te bring na die regte plek. Gesondheidsmassering, en uitgevoer deur 'n bekwame dokter of vroedvrou, is dikwels in mediese geskrifte genoem. Die triade van huwelik, omgang en swangerskap was die uiteindelike behandeling vir die spermhonger baarmoeder. Die baarmoeder was 'n moeilikheidmaker en was die beste versadig tydens swangerskap.
Die geel plakpapier " is duisende jare later, in die Victoriaanse era, bedink toe die diagnose van histerie sy bloeitydperk bereik het. Mediese aandag het van die honger baarmoeder af gekom en is op 'n sogenaamde swakker senuweestelsel van 'n vrou geplaas. Die dokter van die negentiende eeu, Russell Thacher Trail, het benader dat driekwart van alle mediese praktyke toegewy is aan die siektes van vroue, en daarom moet dokters dankbaar wees vir bedrieglike vroue (lees swak wit vroue van sekere middele) ) omdat hy 'n ekonomiese geskenk vir die mediese professie was.
Daar word geglo dat histerie, ook bekend as neurasthenie, veroorsaak kan word deur 'n magdom slegte gewoontes, insluitend die lees van romans (wat erotiese fantasieë veroorsaak het), masturbasie en homoseksuele of biseksuele neigings, wat lei tot 'n aantal simptome soos verleidelike gedrag, kontrakture funksionele verlamming, irrasionaliteit en algemene probleme van verskillende aard. Daar is bladsye en bladsye van mediese geskrifte wat histeries uitbeeld as groot leuenaars wat gewilliglik bedrieg. Dieselfde ou behandelings is aangewend - genitale massering deur 'n goedgekeurde verskaffer, huwelik en omgang - maar 'n paar nuwes sluit ovariektomie en cauterisasie van die klitoris in.
Dit is nie toevallig dat so 'n diagnose opgeduik het nie, net soos sommige van dieselfde vroue baklei het om toegang tot universiteite en verskillende beroepe in die VSA en Europa te verkry. 'N Afname in huwelike en dalende geboortesyfers het saamgeval met hierdie mediese diagnose wat die New Woman kritiseer en haar fokus op intellektuele, artistieke of aktivistiese strewes in plaas van moederskap. Dit was die ondergang van die verteller van Gilman in die geel plakpapier.
Daar word geglo dat die baarmoeder soos 'n dier rondloop deur die baarmoeder, spermhonger. "
Die kans is goed dat u die verhaal op skool gelees het, maar as u dit nie gedoen het of vergeet het nie, hier is 'n opsomming. Na die geboorte van haar eerste kind, sê die verteller dat sy siek voel, maar haar doktersman het haar klagtes as 'n hedendaagse senuweetoestand afgemaak - 'n effense histeriese neiging. rus in die voormalige kwekery. Sy verduidelik,
Dus neem ek fosfate of fosfiete — wat dit ook al is, en tonika, en reise, en lug, en oefen, en is absoluut verbied om te werk totdat ek weer gesond is.
Persoonlik stem ek nie saam met hul idees nie.
Persoonlik glo ek dat vriendelike werk, met opwinding en verandering, my goed sal doen.
Die werk van die verteller is die van 'n skrywer. Sy sluip hier en daar paragrawe af as sy nie deur haar man of sy suster waargeneem word wat 'n perfekte en entoesiastiese huishoudster is nie, en hoop op geen beter beroep nie. het behandeling genoem en haar man besluit dat sy net meer wil en selfbeheersing moet uitoefen om beter te kan word. " ' Seën haar hartjie! ' het gesê dat hy met 'n groot drukkie sal wees, sy sal so siek wees as wat sy wil. '"
Ons sien hoe die verteller geleidelik agteruitgaan namate sy al hoe meer behep raak met die gruwelike muurpapier in die kamer: die opgeblase krommes en floreer - 'n soort Romaanse basis wat gebaseer is op delirium tremens—gaan op en af ​​in afgesonderde kolomme van moedeloosheid. " Gilman - 'n produktiewe skrywer van fiksie, poësie en diepgaande en progressiewe boeke, insluitend Vroue en ekonomie, 'n vrou wat groot skare getrek het toe sy in haar tyd die nasionale lesingbaan bereik het - is meesterlik om ons te wys hoe dinge uitmekaar val vir haar protagonis. In die laaste toneel van die verhaal kruip die verteller langs die rande van die voormalige kwekery te midde van stukke muurpapier en stap oor haar verfrommelde man wat flou geword het toe hy sy vrou in so 'n toestand ontdek het.
'N Aantal praktisyns uit die 19de eeu het bekendheid verwerf as histeriedokters. S. Weir Mitchell, 'n prominente Philadelphia -dokter, was een van hulle. Hy was 'n voorstander van wat hy genoem het vir die res. " moet ontlas en urineer in 'n bedpan terwyl dit geneig is. Mitchell was so bekend dat hy sy eie Kersfees -kalender gehad het.
Mitchell was Charlotte Perkins Gilman se dokter. Sy rusmiddel is voorgeskryf aan sommige van die destydse grootkoppe, waaronder Edith Wharton en Virginia Woolf. Talle wit vrouekunstenaars en -skrywers is as histeries gediagnoseer in 'n tydperk toe opstandigheid, skaamteloosheid, ambisie en "over onderwys " as waarskynlike oorsake beskou is. Daar gaan te veel energie na die brein toe in plaas daarvan om in die voortplantingsorgane te bly en die vroulike liggaam te help doen wat hy veronderstel was om te doen. Soos Mitchell geskryf het: Die vrou se begeerte is om op 'n vlak van kompetisie met die man te wees en sy pligte te aanvaar, is ongetwyfeld 'n onheil, want dit is my oortuiging dat daar nie 'n lengte van geslagte se verandering in haar opleiding en aktiwiteitswyses sal haar eienskappe ooit regtig verander. "
Die oortreding van voorgeskrewe rolle sou vroue siek maak. Britse suffragette is byvoorbeeld as 'n histerie in die gevangenis behandel. Uitgesproke voorstanders vir vroueregte word dikwels gekenmerk as die kragtige susterskap. In ons seminaarbespreking het ons die vergelyking getref met die aantal Afro -Amerikaanse mans wat as skisofrenies gediagnoseer is in 'n staatshospitaal vir die kriminele kranksinnige in Ionia, Michigan in die 1960's en 70's soos aangetoon in die kragtige boek van die psigiater Jonathan Metzl Die protespsigose: hoe skisofrenie 'n swart siekte geword het. 'N Diagnose kan 'n wapen wees wat die opstand van 'n hele demografie beheer en dissiplineer.
Terwyl ons bespreek het "The Yellow Wallpaper " en die historiese konteks daarvan, kon ek sien dat Allie al hoe meer woedend word. Sy het gelyk asof sy van haar klaskamer sit. Haar hand skiet op, " Sou jy glo dat my hoërskool Engelse onderwyser ons vertel het, ' As hierdie vrou haar man se instruksies gevolg het, sou sy nie mal geword het nie! ""
As ek 'n mond vol iets gehad het, sou ek 'n spit geneem het. In al my jare wat ek die storie geleer het, kan ek nie onthou dat ek ooit hierdie oorweldigende verduideliking gehoor het nie. Maar Allie maak die vloedhekke oop. Bec steek haar hand op, en ons lees dit in graad 8. Ons was almal bekommerd en verward, veral die meisies. En versteur deur die einde. Niemand het verstaan ​​wat fout is met die vrou nie. Die storie het blykbaar geen sin nie. "
Max het bygevoeg, " In my AP -sielkunde -klas het ons onderwyser ons gevra om die DSM 4 te gebruik om die vrou te diagnoseer in "The Yellow Wallpaper. , sowel as OCD, skisofrenie en bipolêr met skisotipale neigings. "
Noëlle het gesê dat sy onthou dat 'n mede -hoërskoolleerling die verteller beskryf het as '#8220 animalistic' en die onderwyser wat dit op die bord geskryf het. Daar was geen bespreking van wat "hysteria " eintlik beteken nie.
Keeta het die verhaal teëgekom tydens 'n seminaar oor kollege -letterkunde met die titel "Going Mad. " Klasbespreking fokus op die kranksinnige en onbetroubare verteller. Ek het die geleentheid vir my misgeloop om iets te leer wat baie werklik en aktueel is, en op sommige maniere voel ek daardeur verkeerd, " het Keeta gesê. Hulle het verduidelik dat hulle 'n soortgelyke gevoel gehad het toe hulle na die film gekyk het Geliefde in die middelbare skool. Hier is u erfenis, en dit val in u skoot, en u het geen idee waarom hierdie slaaf haar kind vermoor het nie. As u meer inligting het oor die geskiedenis van slawerny en reproduktiewe weerstand, sou u beter kon verstaan ​​wat u sien. "
Sogenaamde hekse word daarvan beskuldig dat hulle mans hul penisse onmoontlik laat verdwyn het, en daar word beweer dat hekse genoemde penisse in 'n nes in 'n boom sou hou. "
Cristina het die Yellow Wallpaper nog nie voorheen gelees nie, maar gesê: 'In die vierde klas in my Katolieke skool vir meisies in Bogotá het my godsdiensonderwyseres vir die klas gesê dat ons net ons liggaam aan ons mans en dokters moet wys . Dit beteken dat hulle die enigste is wat ons liggame kan aanraak. Ek dink daar is 'n verband hier, nee? "
Ek is altyd beïndruk met die assosiasies wat studente maak tussen die geskiedenis van histerie en hul eie lewens en omstandighede. Ons het bespreek hoe dit verstommend is om te leer oor byna vier millennia van hierdie vroulike dubbelband, van mediese geskrifte wat koue, beroofde, brose, gebreklike, kwade, seksueel buitensporige, irrasionele en bedrieglike vroue meen, terwyl hulle beweer dat dit nodig is om hul wangedrag te dissiplineer met verskillende "behandelings. "
" Wat van Hillary? " Bec het ingeskakel.
Dit was nie net 'n herfs semester nie. Daar kon nie 'n meer geskikte tyd gewees het om die geskiedenis van histerie te oorweeg as September 2016 nie, die week nadat Hillary Clinton tydens die 9/11 seremonies ineenstort van longontsteking, 'n gebeurtenis wat #HillarysHealth in 'n nasionale obsessie laat beland het. Rudolph Giuliani het gesê dat sy siek lyk en mense aangemoedig om die siekte van Hillary Clinton te gaan google. & Trump fokus op haar hoes of "hacking " asof die baarmoeder nog tot by die keel kom.
Vir baie maande was Hillary patologies as die skril skelm wat aan die een kant te hard en uitgesproke was, en aan die ander kant die swak siek persoon wat nie die krag of uithouvermoë gehad het om president te wees nie. Ons bespreek joernalis Gail Collins se beoordeling van die verskillende vlakke van seksisme in die veldtog. Oor die onderwerp van Hillary se gesondheid, het Collins geskryf: "Dit is mal, maar nie noodwendig seksisties nie." Maar in September het ons nie begryp hoe diep hierdie onheilspellende mitologieë reeds veranker was nie.
Ons het teruggekeer na die Middeleeue om ons te help verstaan ​​wat ons tydens die veldtog sien afspeel het. By wyse van die kerk het die mite floreer dat vroue boos is. Wellus en vleeslike plesier was die probleem met vroue wat van nature wulpse en bedrieglike mense was. Vroulike seksualiteit was weereens die probleem. Sogenaamde hekse word daarvan beskuldig dat hulle mans hul penisse onmoontlik laat verdwyn het en daar word beweer dat hekse die penisse in 'n nes in 'n boom sou hou. Onheilige geeste was die oorsaak van betowering, 'n toestand wat baie soos vroeëre beskrywings van histerie klink. Sy behandeling het gelei tot die dood van duisende vroue. In hul baanbrekende verhandeling van 1973, Hekse, vroedvroue en verpleegsters, Barbara Ehrenreich en Deirdre English voer aan dat die eerste beskuldigings van heksery in Europa ontstaan ​​het uit kerkverwante manlike dokters ' angs oor mededinging deur vroulike genesers. Die geweld wat deur die kerk bevorder word, het die opkoms van die Europese mediese professie moontlik gemaak.
In die klas het ons voortgegaan om die konstruksie van 'n duiwel, onstuimige Crooked Hillary te bespreek, wat ekstremiste met hashtags soos #Hillabeast en #Godhilla en #Witch Hillary bespreek het. Hoe kon ons nie die veldtogseisoen vergelyk met die heksejag toe mense by saamtrekke haar in die strate begin sing het nie, en ook die destyds bekende en haar toe sluit? Kortom, ons was getuie van 'n verskuiwing van die kwaadwillige diagnose van 'n enkele individu na 'n algehele massiewe histeriese heksejag teen 'n vrou wat dit gewaag het om 'n presidensiële amp te neem. Ons het die briljante literêre kritikus Elaine Showalter bespreek wie se boek Histories, wat in die 1990's geskryf is, fokus op massahisteria aan die einde van die millennium. Voor die bestaan ​​van sosiale media, het Showalter op voorhand geskryf, en#8220 histeriese epidemies. . . bly skade berokken: deur ons af te lei van die werklike probleme en krisisse van die moderne samelewing, om respek vir bewyse en waarheid te ondermyn en om 'n atmosfeer van sameswering en agterdog te ondersteun. "
Ons bespreek die feit dat sosiale media hierdie vinnige verspreiding van Hillary -mitologieë moontlik gemaak het. Ek het verduidelik dat die heksejagte in die vroeë moderne Europa toevallig ooreenstem met die uitvinding van die sosiale media van hulle tyd. Die eerste keer gepubliseer in 1486, Malleus Maleficarum of Die hamer van hekse deur dominee Heinrich Kramer en James Sprenger het die alomteenwoordige handleiding geword wat die kerk se metodes om hekse te identifiseer deur middel van ondervraging en marteling grotendeels versprei het deur middel van die moderne uitvinding van die drukpers. Byna twee eeue lank is hierdie hekshandboek telkens herdruk en sinne versprei wat later die anti-Hillary-speelboek sou inspireer, en sy is 'n onvolmaakte dier wat altyd mislei. " " As 'n vrou alleen dink, dink sy kwaad. "
Teen middeltermyn-aanbiedings het ons gepraat oor die maniere waarop histerie met ander vrouekandidate viraal geword het, soos Zephyr Teachout, 'n regsprofessor en aktivis wat vir die kongres hardloop, wat aan die ontvangs was van aanvaladvertensies met 'n close-up van haar gesig met 'n rooi letters CRAZY daarop gestempel.
By nadere ondersoek was hierdie vorm van politieke lastering nie beperk tot die huidige verkiesingsseisoen of die VSA nie. In Pole is vroue wat teen 'n onlangse aborsieverbod opgeruk het, feminazis, prostitute, hoere, hekse en mal vroue genoem. Terwyl Russiese nuusberigte in 2013 voorgestel het dat lede van die band Pussy Riot heksies was in 'n wêreldwye sataniese sameswering met die minister van buitelandse sake, Hillary Clinton. " Dit moes 'n idee gewees het van wat sou volg.
Gedurende die weke voor die verkiesing het ons van die onderwerp histerie afgewyk en die geskiedenis van ginekologie en slawevroue bespreek as eksperimentele vakke, seksuele anatomie en seksuele ontwikkelingstoornisse en queer- en transgesondheidsorg, maar ons het nog steeds elke klas begin met deel onlangse verwikkelinge uit die veldtog: Moslem -registers, gryp/seksuele aanranding en afknouery. Ons het Trump se opmerkings bespreek dat soldate wat aan PTSS leef, nie sterk genoeg is nie, en dat mediese en militêre houdings uit die vorige eeu weerspieël wat manlike histerie verband hou met WWI en " skulpskok. "
Die Sondag voor die verkiesing is ek uitgenooi deur studente van die skoolfeministiese groep, Maverick, om bymekaar te kom by die Hull-House Museum. Ons sit op die vloer van die Jane Addams-slaapkamer met haar Nobelprys vir Vrede in 1931, asook haar dik FBI-lêer, 'n bewys van die eenmalige moniker en die gevaarlikste vrou in Amerika. die Settlement House, dat Addams geweet het dat betekenisvolle werk belangrik was vir hierdie eerste generasie wit vroue wat universiteitsopleiding ontvang het. In die Hull-House het Addams en ander jong vrouebewoners saam met van die armste immigrante saamgewerk om lewensomstandighede te verbeter, kinderarbeidswette te bevorder en speelgronde te bou. Hulle vier verskillende immigrantetradisies tydens groot gedeelde maaltye en Italiaanse opera en Griekse tragedie.
Ek het aan die groep vertel dat Charlotte Perkins Gilman die Hull-House verskeie kere besoek het. Dit was in die Hull-huis dat sy 'n paar van haar idees oor vroue en ekonomie, oor groepskombuise en gedeelde huishoudelike verantwoordelikhede ontwikkel het. Ek het hulle vertel hoe verbaas ek was om te verneem dat Addams, sowel as 'n aantal inwoners van Hull-House, as jong vrou ook onder die sorg van die beroemde dokter Mitchell was.
Ek het die uittreksels van Addams ' -geskrifte tydens die Eerste Wêreldoorlog gelees toe sy op die swartlys geplaas is omdat sy vrede bevorder het, maar haar gesondheid het misluk, en sy het die dieptes van depressie getref. Sy skryf oor die lyding van haar kollegas en skryf: 'Die groot aantal sterftes onder die ouer pasifiste in al die strydende nasies kan waarskynlik in 'n mate herlei word na die besondere spanning wat so 'n wanaanpassing impliseer. Meer as die normale hoeveelheid senuwee -energie moet verbruik word om een ​​in 'n vyandige wêreld te besit. "
Toe ons klas twee dae na die verkiesing vergader, het ons gepraat oor deportasies, haatmisdade teen Moslem, LGBTQ-kwesbaarhede en klimaatsverandering. 'N Paar van ons het erken dat ons fisies siek was toe ons kyk hoe die opbrengs binnekom. Ek het een vriend genoem wat vir my geskryf het dat hy voel asof hy gif drink. Twee ander vriende is op die verkiesingsaand getref deur aanvalle van diarree en droë rasse. Toe hulle na hul dokter gaan, het sy gesê dat sy 'n buitengewone aantal siek mense gesien het. Iets gaan rond.
Vir baie van hierdie studente was die uitslag van die verkiesing net 'n bykomende spanning vir die van 'n jarelange burgeroorlog by die huis, 'n gesin sonder papiere, verliese as gevolg van geweergeweld of 'n doelwit wanneer hulle in die straat loop as gevolg van ras en /of geslagsaanbieding en/of seksualiteit en ouderdom. Vir sommige van ons sou hierdie volgende administrasie nog 'n ding wees om deur te kom. Vir meer van ons het ons eers begin besef dat ons demokrasie en ons regte brose dinge is.
Ek het hulle nie vertel dat ek elke oggend wakker word met 'n gevoel van naarheid nie, en dat my buik uitgestrek is. Ek het geweet dat ek my ingewande toemaak asof ek met 'n vuis geslaan is. Hierdie knyp en baie adrenalienstorms het 'n ou bekende pyn in my galblaas veroorsaak. 'N Vriend het my vertel van sy nekpyn. 'N Ander een het gesê dat haar heuppyn teruggekeer het. Ek is weer aan Showalter herinner: ons moet die interafhanklikheid tussen gees en liggaam aanvaar en histeriese sindrome as 'n psigopatologie van die alledaagse lewe erken, voordat ons hul stigmatiserende mitologieë kan ontmantel. ware siekte? Pyn is nie fiksie nie.
Die lesings vir die klas onmiddellik na die verkiesing was Billye Avery oor haar skepping van die National Black Women 's Health Project. Sy het geskryf oor die belangrikheid om werklik na mekaar te luister, dat kwessies soos kindersterfte nie mediese probleme is nie, maar sosiale probleme. We also discussed an excerpt from Audre Lorde's Cancer Journals, words that were remarkably fresh some 30 years later: "I've got to look at all my options carefully, even the ones I find distasteful. I know I can broaden the definition of winning to the point where I can't lose. . . We all have to die at least once. Making that death useful would be winning for me. I wasn't supposed to exist anyway, not in any meaningful way in this fucked-up whiteboys' world. . . Battling racism and battling heterosexism and battling apartheid share the same urgency inside me as battling cancer." We took heart in Lorde's reference to, "The African way of perceiving life, as experience to be lived rather than as a problem to be solved."
I wake up the next morning from a fever-induced delirium and am convinced that it is of the utmost importance to locate PVC-free window film. Once the right product is identified, I will affix these decorative wallpaper-like opaque sheets to the bottom sashes in the kitchen so that pedestrians on the nearby sidewalk cannot see in. Suddenly, I must have more privacy. But I want privacy en lig. I look at various patterns. One pattern is called "atomic energy." It is lovely but would probably prove monotonous. I finally land on "rhythm" for its non-descript pattern. In the end, I decide that the wood blinds that are already there work just fine.
(Biographical information compiled from: Kessler, Carol Farley (1995). Charlotte Perkins Gilman: Her progress toward Utopia with selected writings. Syracuse: Syracuse University Press. pages 14-40). Charlotte Perkins was born on July 3, 1860 to Frederick Beecher Perkins and Mary A. Fitch. It is with her parents that these dueling personae began to take shape as each was from a prominent Rhode Island family with conflicting worldviews. Frederick sprung from the Beecher family, one well known for its radicals including Isabella Beecher Hooker, a famous suffragist and Harriet Beecher Stowe, an abolitionist and the renowned author of Oom Tom se kajuit. The Fitches, on the other hand, were a founding family of Rhode Island and well known for their conservatism. Dus,
Through her Utopian fiction, Gilman described the kind of world she envisioned for women. In "The Yellow Wallpaper" (1892), although not Utopian, she depicts the escape of a women from the pressures of seemingly a seemingly unwanted marriage and consequent marriage into a new self housed in the wallpaper of her bedroom. Gilman's disdain for the state of forced marriage facing women of the time comes across vividly in this harrowing story. The Utopian stories such as Herland (1915) en With Her in Ourland (1916) create a new world based on the principles of equity she promoted in her non-fiction and lectures.
&ldquoThe Yellow Wall-Paper&rdquo was not iconic during its own time, and was initially rejected, in 1892, by Atlantic Maandeliks editor Horace Scudder, with this note: &ldquoI could not forgive myself if I made others as miserable as I have made myself [by reading this].&rdquo During her lifetime, Gilman was instead known for her politics, and gained popularity with a series of satirical poems featuring animals. The well-loved &ldquoSimilar Cases&rdquo describes prehistoric animals bragging about what animals they will evolve into, while their friends mock them for their hubris. Another, &ldquoA Conservative,&rdquo describes Gilman as a kind of cracked Darwinian in her garden, screaming at a confused, crying baby butterfly. &ldquoSimilar Cases&rdquo was considered to be among &ldquothe best satirical verses of modern times&rdquo (American author Floyd Dell). It sounds like this:
Oorspronklik gepubliseer in Women in America: A History, 1979. A psycho-biographical sketch of Gilman through the age of 40 that emphasizes the influence of her parents on her character. Defends the dubious proposition, promulgated by Gilman in her autobiography, that she remained a psychological cripple for most of her life.
The pioneering article that sparked the modern revival of interest in Gilman, "the major intellectual leader of the struggle for women's rights . . . during the first two decades of the twentieth century" (p. 22). Particularly valuable on Women and Economics en The Man-Made World.
The best way to become familiar with Charlotte Perkins Gilman's work is to begin with her books in print: Women and Economics (reprinted 1966), Die huis (reprinted 1972), The Living of Charlotte Perkins Gilman (reprinted 1975), and Herland (1979). "The Yellow Wallpaper" is available in pamphlet form published by The Feminist Press. It is also included in a collection of fiction by Gilman entitled The Charlotte Perkins Gilman Reader, edited by Ann J. Lane (1980). The Forerunner, Gilman's monthly journal which ran from 1909 to 1916, was reprinted by Greenwood Press in 1968.
There is as yet no complete published biography of Charlotte Gilman. The early years of her life are covered in Mary A. Hill, Charlotte Perkins Gilman: The Making of a Radical Feminist 1860-1896 (1980). Carl N. Degler wrote the biographical essay on Gilman in Notable American Women. For further critical assessment consult Carl N. Degler, "Charlotte Perkins Gilman on the Theory and Practice of Feminism," American Quarterly (Spring 1956), and Ann J. Lane's introductions to Herland (1979) en The Charlotte Perkins Gilman Reader (1980). □