Ek het oor die Gaspésie geloop ... en dit het my gek gemaak! - Kuns van lewe - 2020
Ek het oor die Gaspésie geloop ... en dit het my gek gemaak!
Die aanbod van die Traversee de la Gaspésie à l'Ankle (TDLG) is onweerstaanbaar: trekke van 15 tot 20 kilometer per dag in die geselskap van ervare gidse, die gerief van die hotelle en hotelle in die aand, lekker etes waar die plaaslike spesialiteite is. ter ere en bagasie vervoer aanvaar vir ons. Alles word beplan, selfs die middagete. Die beste van alle wêrelde, wat!
Stop droom, meisie, doen dit.
Ek vul my sak en ek vertrek. Bestemming: Bonaventure.
'N Elf uur lange rit aan boord van die charterbus deur die TDLG-organisasie is reeds die begin van die ekspedisie. Ek kan selfs nie dink aan 'n armvol wasgoed of ander huishoudelike take nie, ek laat myself weggevoer word, die gedagte het alreeds rondgeloop.
Stap om uit die lys van "dinge om te doen" te kom ...
Sien ook: Vietnam: 'n onvergeetlike ma en dogter reis
Wanneer ons na Trois-Pistoles gaan, vertrou my sitplekmaat vir my dat sy net uit 'n begaafde tydperk gekom het, 'n skeiding na verskeie jare van die lewe saam. Hierdie kruising van Gaspésie te voet is sy manier om sy rou te beëindig voordat hy 'n nuwe hoofstuk in sy lewe begin. Sy wys my 'n sleutel, dié van die familiehuis wat pas verkoop is. "Aan die einde van die pad sal ek dit in die see gooi," sê sy. In haar pragtige oë is ek geregtig op my eerste landskap: 'n kumulus van hartseer op drie berge van hoop.
Stap om op te lig ...
'N Pragtige inisiatief
In Bonaventure ontmoet ek Claudine Roy, 62, die stigter en die siel van die TDLG. Met haar onweerstaanbare glimlag, haar aansteeklike vrolikheid en die groot geel sonneblom wat buite haar rugsak gaan, maak sy my van plan om haar na die einde van die wêreld te volg. Dit is goed, dit is op die program! Gedurende die week sal ek sien dat hierdie ondeugende kind knuffel en na haar "wêreld" kyk soos 'n skaapdog.
Claudine is net soos haar inheemse Gaspesie: warm, liefdevol en regstreeks. "Ek het 'n geklike idee gehad om die wêreld saam te laat loop om in die hart van die mens te gaan, en ek het dit gedoen. My lewe was nog altyd so, dis die passie wat my bestuur Anders, wat is die punt? "Sê sy.
Met 'n bietjie oggend in die kampioene vind ek my medeburgers op die strand vir vertrek. Geen ongelyk vir hierdie eerste dag nie, net 'n lekker warm op die strand tussen klippies en moerasse. Die groep verdeel in trosse, elkeen vind sy ritme. Ons is byna 200 deelnemers, maar die uitgestrektheid van die horison is sodanig dat ons steeds alleen in die wêreld voel.
Loop om verder as ons te sien.
Veral 'n meisie bende
Ek het nie stapskoene nie, net ou Salomon-roete, uitgeput deur talle roetes. Geen stapelstokkies nie - ek sal dit spyt maak in die afdraand van die tenk van Mount Albert. My enigste toerusting is 'n klein rugsak waarin ek 'n reënjas, 'n Switserse leërmes, 'n fluitjie en sjokolade geslaan het.
Loop om te ontdek dat die grootte van die sakkie eweredig is aan ons vrese, en dat die hoofsaak sjokolade is (met hazelnoten).
Deelnemers aan Mount Albert (Foto: ricochetdesign.q.ca)
Op pad na die vriendelike Acadian Café of Bonaventure waar ons eerste drankie van die week op ons wag (hulle het die gevoel van viering, die Gaspésiens!), Iets tref my: die meerderheid van die wandelaars is wandelaars. Trouens, driekwart van die deelnemers is vroue, volgens die organisasie.
Wel, wel ... Ver weg van die alledaagse, sowel as professionele en huishoudelike verpligtinge, sou die meisies hulle hê om te mediteer? Ek kyk na al die vroue wat vooruitgaan en ek vind hulle mooi met hul groot stewels, hul kleurvolle reenjasse en hul lag. Hierdie kruising van Gaspésie neem skielik 'n ander betekenis in. Dit is 'n vroulike optog, 'n ontsnapping, 'n spasie vir refleksie en 'skoonmaak' van die kop.
"Die TDLG is my oomblik, 'n geskenk wat ek buite my daaglikse lewe maak, 'n spasie om my batterye te herlaai," sê Virginie Egger, illustreerder en moeder van twee groot seuns.
Stap om tyd te neem.
Langs die roetes vertel die meisies dat hulle op 'n sentrale oomblik in hul lewens is - nuwe loopbaan, vertrek van kinders van die huis af, opbreek, einde van professionele projek - en dat dit vir verskillende dae in beweging is simbool waarde.
Loop om die verandering te tem.
Om ook te lees: Die stap, die sport om aan te neem!
Die volgende dae meet ons onsself teen die berge van Chic-Chocs: Xalibu, Albert, Blizzard, Aube Peak ... Vreemde name, 'n natuur so ruwe as grandiose en steil beklimmings waar die firbome weggaan na die toendra hoogtepunte. Horisonte so ver as wat die oog kan sien, sonder spore van beskawing, magiese ontmoetings - grys jays, swartbere en wilde kariboe - en boeiende afdraande ... Dan, die warmte van die Gîte du Mont-Albert en 'n goeie wyn waaroor ons deel uitbuiting van die dag.
Loop om 'n unieke land te ontdek: Gaspésie.
Op die vergadering van jouself
Die aktrise Sophie Faucher is reg langs my wanneer sy op 'n wortel stamp en 'n paar duim van 'n steil kloof laat val. Sophie staan ​​op en, met humor, sweep die voorval met die agterkant van die hand, en bewys dat sy moraal van dieselfde staal as sy kalwers gemaak word.
Loop om af te speel.
Ek voel bevoorreg om deur hierdie vroue omring te word, vol vasberade en grootheid wat een stap op 'n slag gaan, hul asem kort en hul bene aan die brand. Hoe hoër die beraad is moeilik om te oorwin, hoe meer is die sensasie opwindend. Ons het dit gedoen!
Ons beweeg vorentoe deur ons pas en ons begeertes te stem (of nie). My metgeselle kom uit alle vlakke van die lewe, uit alle vlakke van die lewe, maar ons het een ding gemeen: die pad ... en soms 'n paar gloeilampe.
Driekwart van die deelnemers in die Gaspésie Traversée in enkel is vroue. (Foto: Geneviève Lefebvre)
Ek hoor dat Michelle Allen, die talentvolle draaiboekskrywer van die reeks weghol, is 'n fan van stap en die voorbereiding van 'n trek na die eiland Reunion. Ek het sy stadsk humor geken, ek het sy lag van die bos ontdek. Nie een keer praat ons oor ons werk nie.
Loop om jouself anders te ken.
Op die pieke van die Gaspe-berge is die uitsig asemrowend, bring trane in die oë en maak die eetlus oop. Ek sit op 'n rots onder my metgeselle, ek eet my middagete en voel dat 'n onuitspreeklike geluk my binnedring. Ek, die eensaam, so vuurvaste vir alles wat vreeslik is, voel ek baie gelukkig om hierdie oomblikke van skoonheid met ander verbaasde mense te deel.
Loop, bid, eet jou toebroodjie.
En dan kom ons te vroeg, te vroeg, by Forillon Park, die einde van die pad. Met sy sensuele dale en steil kranse, die lig waardig vir 'n Vlaamse skildery en sy konserte van walvisse en robbe, is dit die langste en liefste van al ons reise. Die perfekte kulminasie om ons reis te voltooi.
Lees ook: Kampeer: 10 idees om gereed te maak
Gedurende die laaste kilometer van hierdie week ryk aan emosies, ontmoet ek my buurbus. Ons ruil 'n glimlag wat vir homself praat. Ek weet dat sy binnekort alleen na die see sal gaan om ontslae te raak van die sleutel wat haar ou lewe simboliseer.
Sommige dapper manne gooi hulleself in die ysige golwe en lag soos kinders. Ek weet nie wat die toekoms vir almal van ons sal wees nie, maar een ding is seker: die gedeelde roete verander ons. Dit verlig die harte, troos smarte en smid vriendskappe.
Stap om tyd te vlieg en die genade van 'n oomblik van ewigheid te bekostig.
Skrywer en skrywer, Geneviève Lefebvre het vier romans geskryf, insluitend Wanneer ek nie dood is nie (vrye uitdrukking), die mees onlangse.