Tipe 2-diabetes: oorsake, behandeling, voorkoming
Tipe 2-diabetes is die algemeenste vorm van diabetes. Dit word veroorsaak deur 'n gebrek aan insulienwerking op die liggaamselle. As gevolg hiervan, kan nie genoeg suiker uit die bloed in die weefsel binnedring nie – die suikerkonsentrasie in die bloed word verhoog en dit kan steeds 'n tekort aan energie in die selle veroorsaak. Lees meer oor die oorsake, simptome, diagnose, behandeling en prognose van tipe 2-diabetes!
Tipe 2-diabetes: kort oorsig
veroorsaak: Insulienweerstandigheid (onsensitiwiteit van liggaamselle vir insulien); Verskeie risikofaktore is betrokke by die patogenese, waaronder genetiese aanleg, oorgewig, gebrek aan oefening, metaboliese sindroom
Ouderdom van aanvang: gewoonlik na die ouderdom van 40, maar meer en meer gereeld ontwikkel oorgewig kinders en adolessente ook tipe 2-diabetes
simptome: kruip, byvoorbeeld moegheid, verhoogde vatbaarheid vir infeksie, droë vel, jeuk en verhoogde dors. As daar gediagnoseer word, is daar soms simptome van sekondêre siektes, soos onduidelike sig of bloedsomloop in die bene.
Belangrike ondersoeke: Meting van bloedsuiker en HbA1c, mondelinge glukosetoleransietoets (oGTT), studies oor gepaardgaande en sekondêre siektes (hipertensie, diabetiese retinopatie, diabetiese voet, ens.)
Behandeling opsies: Voedingsverandering, baie oefening, hipoglykemiese tablette (orale antidiabetika), insulien (in gevorderde stadiums)
Tipe 2-diabetes: beskrywing
Diabetes mellitus tipe 2 is 'n algemene siekte wat meer as agt miljoen mense in Duitsland aantas. In die afgelope dekades het die aantal pasiënte aansienlik toegeneem, ook in ander geïndustrialiseerde lande. In die verlede was tipe 2-diabetes hoofsaaklik 'n siekte by bejaardes. Daarom word daar gereeld na hom verwys as "diabetes met die begin van volwassenes".
Intussen is belangrike risikofaktore van die siekte (soos oorgewig, 'n gebrek aan oefening) alreeds op 'n jong ouderdom. As gevolg hiervan word jong volwassenes en selfs kinders toenemend siek met tipe 2. Diabetes het dus die geldigheid verloor.
Diabetes tipe 2 a / b (diabetes sonder of met oorgewig)
Sommige dokters neem 'n fyn gradering in tipe 2-diabetes – afhangend daarvan of daar ook 'n abnormale vetsug (vetsug = vetsug) is of nie. Dit is die geval vir die meeste pasiënte. Hulle word aan die subgroep diabetes mellitus tipe 2b toegewys. Slegs 'n klein deel van die pasiënte is nie vetsugtig nie: dit is die tipe 2a-groep.
Baie mense met tipe 2-diabetes is vetsugtig (vetsugtig) en ouer. Die diabetes self veroorsaak dikwels geen simptome vir 'n lang tyd nie (asimptomatiese kursus). Soms veroorsaak dit ook nie-spesifieke simptome soos moegheid, gebrek aan konsentrasie, jeuk of droë vel. Boonop maak die abnormaal hoë bloedsuikervlak pasiënte meer vatbaar vir infeksies, soos die vel en slymvliese (soos swaminfeksies) of die urienweg.
As die tipe 2-diabetes reeds tot sekondêre siektes gelei het, kan ooreenstemmende simptome ook voorkom. Dit kan byvoorbeeld vaag visie of selfs blindheid wees as gevolg van diabetes-verwante retinale skade (diabetiese retinopatie). As die voortdurende verhoogde bloedsuikervlakke die vate en senuwees beskadig het, kan swaar en geneende ulkusse op die voet of onderbeen (diabeetvoet) ontwikkel.
Lees meer oor tekens en simptome van tipe 2-diabetes in die artikel Diabetes Mellitus Symptoms.
Tipe 2-diabetes: oorsake en risikofaktore
Insulien speel 'n belangrike rol in tipe 2-diabetes. Hierdie hormoon word deur die beta-selle van die pankreas geproduseer en in die bloed vrygestel indien nodig. Dit verseker dat die sirkulerende suiker (glukose) in die bloed die liggaamselle bereik, wat dit benodig vir energie.
In tipe 2-diabetes lewer die pankreas gewoonlik aanvanklik voldoende hoeveelhede insulien. Die liggaamselle (soos in die lewer of spiere) raak egter toenemend onsensitief daarvoor. Die aantal insulienbindingsplekke op seloppervlaktes neem af. As gevolg van hierdie groei insulienweerstand Die bestaande hoeveelheid insulien is nie meer voldoende om die bloedsuiker in die selle te spuit nie. Dit dring aan relatiewe tekort aan insulien.
Die liggaam probeer hiervoor vergoed deur insulienproduksie in die beta-selle van die pankreas te verhoog. In die laat stadiums van die siekte kan hierdie konstante oorlading die pankreas verarm om insulienproduksie te verminder. Dan kan 'n mens absolute insulien tekort ontwikkel, wat slegs deur insulien spuite vergoed kan word.
Kenners ken nou verskillende risikofaktore wat die siektemeganisme wat hier beskryf word kan bevorder en sodoende kan bydra tot die ontwikkeling van tipe 2-diabetes. Daar word onderskei tussen beïnvloedbare en onbeheerbare risikofaktore. Daar word nou geglo dat diabetes mellitus tipe 2 veroorsaak word deur die toeval van verskillende faktore en nie slegs deur een faktor nie.
Invloed op risikofaktore
Geaffekteerde individue het self 'n groot invloed op beïnvloedbare risikofaktore. Die vermindering van hierdie faktore help om tipe 2-diabetes te voorkom. Selfs mense wat reeds diabeet het, moet, indien moontlik, hierdie risikofaktore uitskakel. Dit voorkom dikwels komplikasies en gevolge.
oorgewigDie meerderheid diabete (tipe 2) is oorgewig of selfs vetsugtig (vetsugtig). Alhoewel oorgewig nie die enigste oorsaak van die siekte is nie, kan dit die belangrikste sneller wees: vetselle (adiposiete) stel verskillende boodskapperstowwe (hormone, inflammatoriese stowwe) in die bloed vry, wat die insulienensitiwiteit van die selle mettertyd verminder. Dit lyk veral dat die vetselle van die maagvet gevaarlik is, omdat dit baie sulke boodskapperstowwe produseer. 'N Verhoogde middellyfomtrek (mans:> 94 sentimeter, vroue:> 80 sentimeter) word dus as veral skadelik vir die suikermetabolisme beskou.
gebrek aan oefening: 'N Gebrek aan oefening het 'n negatiewe effek op die energiebalans: elkeen wat beweeg verbrand energie wat deur voedsel opgeneem word. Sonder hierdie beweging word 'n oormaat kalorieë geproduseer terwyl voedselinname behou word. Dit word weerspieël in verhoogde bloedsuikervlakke en in die opbou van vetterige weefsel.
Metaboliese sindroom: Die metaboliese sindroom is 'n kombinasie van abdominale vetsug (abdominale vetsug), verhoogde bloedlipiedvlakke (dislipoproteïnemie), hoë bloeddruk (hipertonisiteit) en 'n versteuring van suikermetabolisme (insulienweerstandigheid). Dit word beskou as 'n belangrike risikofaktor vir tipe 2-diabetes, asook ander siektes soos hartaanval en beroerte.
Ander risikofaktore vir tipe 2-diabetes sluit in:
'N Dieet met 'n lae vesel, 'n hoë vet en suiker
sekere medikasiewat suikermetabolisme vererger, soos die voorbehoedpil, antidepressante, diuretika en anti-hipertensiewe middels
Die volgende risikofaktore kan nie beïnvloed word deur diegene wat geraak word nie. Desondanks moet u dit ken: 'n Tipe 2-diabetes kan vir 'n lang tyd nie opgespoor word nie. Mense met die risikofaktore wat hier genoem word, moet dus hul bloedsuiker fyn dophou:
erfenis: Genetiese geneigdheid blyk 'n belangrike rol te speel in tipe 2-diabetes. Byvoorbeeld, identiese tweelinge ontwikkel byna altyd tipe 2-diabetes, nie net een nie. Dogters van siek moeders loop 'n risiko van ongeveer 50 persent om ook tipe 2-diabetes te ontwikkel. As albei ouers siek is, verhoog die risiko vir kinders tot 80 persent. Navorsers ken nou meer as 100 gene wat die risiko vir tipe 2-diabetes kan verhoog.
ouderdom: Die tipe 2-diabetesrisiko neem toe met ouderdom, aangesien die effek van insulien op ouderdom sowel as by mense wat oorgewig is, mettertyd kan daal. Die pankreas stel meer insulien in die bloedstroom vry om te vergoed, wat op sy beurt die doeltreffendheid daarvan op die seloppervlak verminder.
Hormonale siektes:Endokriene afwykings kan ook die tipe 2-diabetesrisiko verhoog. Dit geld byvoorbeeld vir die polisistiese ovariumsindroom (PCO).
Tipe 2-diabetes: ondersoeke en diagnose
As u 'n tipe 2-diabetes het, is die regte kontakpersoon u huisdokter of spesialis in interne medisyne en endokrinologie of diabetologie.
Die dokter versamel eers u mediese geskiedenis (anamnese) deur breedvoerig met u te gesels. Hy kan u klagtes en moontlike siektes wat vooraf bestaan, presies beskryf. Moontlike vrae van u dokter in hierdie gesprek sluit die volgende in:
Moet u die laaste tyd gereeld water spandeer?
Ly u aan konstante dors, selfs al drink u groot hoeveelhede?
Voel u gereeld swak en moeg?
Het iemand in u gesin diabetes tipe 2?
Daarna volg een fisiese ondersoek, Hier let die dokter veral daarop of u fyn aanraking op die hande en voete kan voel. 'N Verlies aan sensitiwiteit kan reeds op diabetes-verwante senuweeskade (diabetiese polienuropatie) dui. Daarbenewens kyk die dokter of daar moontlik reeds wonde aan die voet ontwikkel is as gevolg van die emosionele afwyking (diabetiese voet). Basies is 'n studie van die okulêre fundus een van die tipiese diabetesstudies. Dit word egter meestal deur die oogarts gedoen.
Die ontleding van een is baie belangrik vir die diagnose van diabetes bloedtoetswat op 'n leë maag geneem word. In hierdie monster word die vastende bloedsuiker gemeet. Die sogenaamde HbA1c-waarde in die bloed word ook bepaal. Dit dui aan hoe hoog die gemiddelde bloedsuikervlak die afgelope twee tot drie maande was.
Die suikerinhoud van a urinemonster word ook bepaal: As die bloedsuikervlak baie hoog is, probeer die liggaam ontslae raak van die oormaat via die niere.
Om die prestasie van die suikermetabolisme beter te beoordeel, kan die dokter u een gee mondelinge glukose toleransie toets (oGTT) ondergaan.
Lees meer oor die nodige toetse en toetse vir die diagnose van diabetes mellitus in die artikel Diabetestoets.
Tipe 2-diabetes: behandeling
Die behandeling van diabetes tipe 2 is daarop gemik om die verhoogde bloedsuikervlakke permanent na 'n gesonder Nievau te verlaag. Dit is die enigste manier om ernstige komplikasies van tipe 2-diabetes te voorkom.
Die terapeutiese sukses is periodiek HbA1c bepaal. By nie-diabete is dit gewoonlik minder as 6,0 persent. By diabetes tipe 2-pasiënte gaan hy dikwels veel hoër as onbehandeld. Daar word gewoonlik aanbeveel dat hulle 'n HbA1c-teiken gebruik 6,5 tot 7,5 persent wenslik. Bejaardes wat nie tipiese diabetes simptome het nie, kan ook beter met 'n hoër teiken wees.
Oor die algemeen hang die bloedsuikervlak in individuele gevalle af, afhangend van die ouderdom en die algemene gesondheidstoestand van die pasiënt, sowel as van enige comorbiditeite (hoë bloeddruk, lipiedmetabolisme, vetsug, ens.).
'N Suksesvolle behandeling met diabetes tipe 2 sluit ook die behandeling van sulke comorbiditeite in. Dit help om die verloop van die siekte positief te beïnvloed.
Diabetes tipe 2-behandeling: stappatroon
Die basis van diabetes tipe 2-terapie vorm een lewenstyl verandering met 'n verandering in dieet, meer oefening, vermindering van vetsug en ophou met rook. Daarbenewens moet pasiënte een wees diabetes onderwys deel te neem.
'N Beter begrip van u eie siekte en lewenstylverandering is by sommige pasiënte genoeg om die hoë bloedsuikervlak te verlaag. As dit misluk, skryf die dokter dit voor dwelms: Hipoglukemies (orale hipoglykemiese middels) en / of insulien.
In die algemeen is die behandeling van diabetes tipe 2 gebaseer op 'n stappatroon. Elke vlak is vir drie tot ses maande Toegepaste. As die individuele HbA1c-teikenwaarde nie gedurende hierdie tyd bereik kon word nie, sal die volgende vlak van tipe 2-diabetesbehandeling verander word:
Diabetesopvoeding en verandering in lewenstyl (gewigsverlies, oefening, dieetverandering, ophou rook)
Monoterapie met een orale antidiabetiese middel (meestal metformien)
kombinasie twee orale antidiabetika of insulien
Insulienterapie moontlik in kombinasie met orale antidiabetika
As die eerste terapie voordat medikasie gebruik word, moet die lewenstyl altyd aangepas word. Deelname aan diabetes tipe 2-opleiding kan help. Daar leer mense meer oor die ontwikkeling van tipe 2-diabetes, die moontlike simptome en gevolge en die behandelingsopsies. Hulle ontvang onder meer nuttige wenke oor voeding, gewigsverlies en fisieke aktiwiteit. Gesels met u behandelende dokter oor maniere om sulke opleiding by te woon.
Fisieke aktiwiteit is een van die belangrikste boustene van terapie vir diabetes tipe 2. Dit kan die effek van insulien verbeter en die bloedsuikervlak verlaag. Boonop voorkom fisieke aktiwiteit gevaarlike gevolge van tipe 2-diabetes (soos kardiovaskulêre siektes), verhoog dit die fiksheid en verbeter dit die lewensgehalte van pasiënte.
Vir hierdie doel moet pasiënte vir een gebruik meer oefening in die alledaagse lewe bekommernis. Dit is byvoorbeeld moontlik deur gereeld te stap of meer gereeld die trappe te neem in plaas van die hysbak.
Vir iemand anders moet mense met tipe 2-diabetes indien moontlik sport ry. In die eerste plek moet diabetes tipe 2-pasiënte deur 'n dokter ondersoek word: die opleidingsprogram moet aangepas word by die ouderdom, fisieke fiksheid en algemene gesondheid van die pasiënt. Die dokter (of 'n sportterapeut) help om 'n geskikte sportsoort te kies en 'n persoonlike opleidingsplan op te stel. Uithouvermoë-oefeninge (soos fietsry, swem, staptogte, ens.) En / of sterkte-oefening word aanbeveel.
Die reël is dat baie keer per week gereeld op 'n gereelde basis beweeg, baie voordeliger en gesonder is as een keer per week uitputting is. Daarbenewens voorkom dit sulke gevaarlike voorvalle soos 'n skielike ernstige hipoglykemie (hipoglykemie).
By the way: Nuttig vir u eie motivering kan u oefen saam met vriende, in 'n sportgroep of in 'n sportklub!
Die regte dieet vir tipe 2-diabetes verhoog bloedsuikervlakke, bevorder moontlik gewigsverlies en voorkom die ontwikkeling van sekondêre siektes. Die voedingsaanbevelings is dus aangepas by die individuele terapiedoelwit en risikoprofiel van 'n pasiënt. Daarbenewens moet hulle persoonlike voorkeure en afkeure oorweeg, anders verander die dieet moeilik.
Kenners stem nie saam oor hoe hoog die verhouding van elke belangrikste voedingsstof (koolhidraat, vet, proteïen) in die dieet in tipe 2-diabetes moet wees nie. Studies dui egter daarop dat dit minder belangrik is vir die presiese persentasie van die belangrikste voedingstowwe as hul tipe en bron.
So moet met die koolhidrate Voorkeur word gegee aan produkte wat baie oplosbare vesels bevat of wat 'n klein invloed op die bloedsuikervlak het. Dit sluit byvoorbeeld volgraan, peulgewasse, aartappels, groente en vrugte in. Huishoudelike suiker, heuning, lekkers en versoete drankies (soos kola, koeldrank) moet hoogstens verbruik word by pasiënte met lae volume diabetes tipe 2 – veral by oorgewig.
by vette Sorg moet gedra word dat 'n hoë vlak van onversadigde of meer-onversadigde vetsure verseker word. Dit kom veral voor in plantaardige vette soos olywe en raapsaadolie. Veevoer (vleis, wors, room, botter, ens.) Moet spaarsamig verbruik word. Veral oorgewig mense met diabetes tipe 2 moet lae-vet produkte soos kaas met 'n lae vetvrug verkies.
Proteïene (proteïene) moet nie meer as 10 tot 20 persent van die totale energie wat gedurende die dag gelewer word, uitmaak nie. Hierdie aanbeveling is van toepassing op mense met tipe 2-diabetes as hulle geen tekens van nierskade toon nie (nefropatie). Met bestaande nierswakheid, moet diabete 'n maksimum van 0,8 gram proteïen per kilogram liggaamsgewig verbruik. Belangrike proteïenbronne is vis, vleis en suiwelprodukte.
Daar is baie in die handel "Diabetiese produkte" en "dieetprodukte" beskikbaar vir diabete. Hierdie industrieel vervaardigde voedsel moet vermy word, sê kenners. Alhoewel baie produkte geen suiker bevat nie, maar meer vet en kalorieë as die ooreenstemmende normale produkte.
Daarbenewens bevat dieetprodukte dikwels baie fruktose (Fruktose). Dit het egter 'n skadelike uitwerking op die gesondheid in groot hoeveelhede: dit bevorder vetsug, bevoordeel die metaboliese sindroom, verhoog die bloedvloeistofvlakke en die uriensuur. Diabete moet dus nie van produkte met baie fruktose voorkom nie. Daarbenewens moet normale huishoudelike suiker nie vervang word met fruktose (soos dikwels die geval is) wanneer koek gebak word nie.
alkohol moet hoogstens in matige hoeveelhede in diabetiese tipe 2 verteer word. Dit beteken: hoogstens een of twee klein glase per dag. Baie kenners beveel die gelyktydige inname van koolhidraatryke voedsel aan: die koolhidrate verhoog die bloedsuikervlak, die alkohol verlaag dit. Byvoorbeeld, 'n bottel bier per dag kan die effek op bloedsuiker balanseer.
Tipe 2-diabetes bevorder die ontwikkeling van kardiovaskulêre siektes soos beroerte en miokardiale infarksie. Hierdie risiko word vererger as diabete steeds rook. Daarom moet vermy word, indien moontlik, op sigarette & Co. 'N Dokter kan rokers adviseer oor die moontlikheid van ophou rook (nikotienvlekke, ens.) Om raad te gee en waardevolle hulp te verleen.
As die verandering in lewenstyl nie tipe 2-diabetes bestuur nie, word orale antidiabetika ook gebruik. In die reël word 'n enkele aktiewe stof begin (monoterapie, gewoonlik met metformien). As dit nie voldoende is nie, skryf die dokter twee orale antidiabetiese middels óf insulien aan die pasiënt voor.
Die volgende aktiewe bestanddele is beskikbaar:
Verhoog die insulieneffek. Verlaag bloedlipiede en cholesterol. Verlaag aptyt en dra dus by tot gewigsverlies.
Skaars, maar gevaarlike newe-effek: melksuurderose (hiper-suurheid van die bloed)
Glibenclamide, gliquidon, glimepiride ens.
Verhoog die vrystelling van insulien uit die pankreas.
Gewigstoename. Risiko vir lae bloedsuiker.
Glitazone ("insulien sensitiwiteitHy ")
Selle word meer sensitief vir insulien
Inhibeer suiker wat ensieme in die dermlymvlies skei. So suiker word nie opgeneem nie, maar onverteerd uitgeskei.
Dikwels swak verenigbaarheid
Sitagliptin, vildagliptin ens.
Verhoogde uitskeiding van glukose via die urine
Metformien en sulfonylureas is die langste wat in tipe 2-diabetes gebruik word. Die ander is nuwer antidiabetici.
Daar is 'n geruime tyd sogenaamde Incretin mimetics (soos eksenatied). Dit word nie as 'n tablet geneem nie, maar onder die vel ingespuit. In studies kon hulle die bloedsuikervlak verlaag en die HbA1c-waarde verlaag. Incretinemimetika is byvoorbeeld geskik as die kombinasie van verskillende orale antidiabetiese middels nie voldoende werk nie.
Daar is baie verskillende insuliene. Bo alles verskil hulle in hoe vinnig en hoe lank hulle na die maaltyd werk (spuit-eetafstand en duur van die aksie). Boonop kan insulien op verskillende maniere gebruik word.
Sommige mense met tipe 2-diabetes word byvoorbeeld behandel met 'n orale antidiabetiese as insulien. Hulle neem byvoorbeeld metformien en word voor 'n maaltyd of sogenaamde normale insulien in die onderhuidse vetweefsel rondom die buik ingespuit.
Ander pasiënte word uitsluitlik met insulien behandel, met verskillende behandelings:
Konvensionele insulienterapieKonvensionele insulienterapie is veral nuttig vir pasiënte met tipe 2-diabete wat 'n vaste daaglikse en voedingsrooster het (byvoorbeeld in verpleeginrigtings). Dit word gewoonlik twee keer per dag (voor ontbyt en aandete) 'n sogenaamde gemengde insulien ingespuit. Dit bestaan ​​uit 'n kortwerkende en 'n langwerkende insulienanalog, en werk dus gelyktydig vinnig en lank. Voordat elkeen van die bloedsuiker bepaal word.
Hierdie relatief rigiede skema maak nie voorsiening vir beduidende variasies in die dieet en in die vlak van fisieke aktiwiteit nie. As 'n maaltyd vergeet of uitgelaat word, dreig lae bloedsuiker. Daarbenewens neem konvensionele insulienterapie gewig op.
Versterkte insulienterapie (basiese bolusbeginsel): Die sogenaamde versterkte insulienterapie verg meer inspanning van die pasiënt, maar bied terselfdertyd meer vryheid. Daarbenewens kan dit meer effektiewe suikersiekte voorkom deur bloedsuiker doeltreffender te verlaag.
Volgens die sogenaamde basiese bolusbeginsel word 'n langwerkende insulien gewoonlik een of twee keer per dag ingespuit. Dit dek een dag die basiese insulienebehoefte (basale insulien of basale insulien). Daarbenewens word normale insulien of 'n kortwerkende insulien bygevoeg voor 'n maaltyd (bolus). Daarvoor word die huidige bloedglukosewaarde gemeet. Die dosis bolusinsulien hang af van die hoeveelheid en die koolhidraatinhoud van die beplande maaltyd.
Hierdie vorm van terapie vir tipe 2-diabetes verg veral goeie opleiding en samewerking van pasiënte (nakoming). Maar hulle mag eet wat hulle wil en wanneer hulle wil, en hulle kan oefen as hulle voldoende aangepas is. Uiterste fisieke inspanning kan die suikermetabolisme veroorsaak as gevolg van verhoogde adrenalienvrystelling.
'n insulien pomp, aangesien dit gereeld by tipe 1-diabetes gebruik word, is dit by tipe 2-diabetes slegs in individuele gevalle betrokke.
Tipe 2-diabetes: progressie en prognose van siektes
Of 'n tipe 2-diabetes geneesbaar is, hang baie af van die betrokkenheid van die pasiënt en sy bereidwilligheid om sy lewenstyl te verander (gesonder dieet, meer oefening, ens.). Sulke algemene maatreëls en medikasie vir diabetes (indien nodig) help beslis om die vordering van die siekte te vertraag en moontlike komplikasies te voorkom: hoe beter dit is om die bloedsuikervlak te verlaag, hoe laer is die risiko vir komplikasies soos 'n hartaanval, beroerte of nier swakheid. Die omvang van die opvolger bepaal die prognose van tipe 2-diabetes beslis!
Voorkom tipe 2-diabetes
Die beste manier om tipe 2-diabetes te voorkom, is om 'n gesonde liggaamsgewig, 'n gebalanseerde, gevarieerde dieet en gereelde, voldoende oefening te hê. Veral mense wat reeds 'n versteurde glukosetoleransie het (maar steeds geen diabetes het nie), moet hierdie maatreëls tref. Daarbenewens moet hulle gereeld na die huisdokter gaan. So moontlik Tipe 2-diabetes vroeg erken en behandel word.