Die antieke begrip van die heelal was as 'n verenigde geheel. Parmenides het die heelal beskryf as 'n enkele, verenigde wese. Toe verdeel Plato hierdie eenheid met sy ontologiese onderskeid tussen Hemel en Aarde. Descartes se geestelike liggaam dualisme het die mensdom verder van die natuur verwyder deur die bewussyn uit die natuurlike wêreld uit te sluit. Na Descartes hang die groot onopgeloste filosofiese en wetenskaplike raaisel vas aan die verduideliking van die verhouding tussen die feit van bewussyn en die veronderstelde insentiwiteit van die natuur.
Die derde skeuring het plaasgevind ná 'n ander paradigmaskuif: empirisme en die opkoms van wetenskaplike materialisme het beide Platoniese en Cartesiese dualisme bedreig.
Vandag beskou sekulêre materialisme mense as natuurlike evolusieprodukte en plaas ons spesies bo-aan die groot ketting. Menslike eksistensisme en opposisie bly, deur die sosiale Darwinisme in 'n sekulêre moderniteit oorgedra.
Thomas Robert Malthus (1766-1834), geestelike en geleerde, het sosiale Darwinisme meer as Darwin self beïnvloed. Die "Malthusian-katastrofe", wat na hom vernoem is, het verklaar dat hongersnood en siekte die groei van bevolkings nagaan.
'N Teorie van Ewige Stryd
Malthus het die populêre utopianisme van sy tydgenote beroof, en het eerder 'n teorie van ewige stryd voorspel wat deur God beveel is om deugd aan die mensdom te leer. in 'N Opstel oor die Beginsel van Bevolking, Hy het bereken dat die mens se poging om te produseer uiteindelik die beskikbare hulpbronne sou oorskry. Hy het die Swak Wette gekant - die oorspronklike welsynstelsel - wat dit vir 'n toename in belasting belas het. Hy het geglo dat "morele beperking" die mees effektiewe oorbevolking en gevolglike gebrek aan hulpbronne sou voorkom.
Malthus-geïnspireerde harde beleid oor armoede en bevolkingsbeheer het in die werke van Charles Dickens verskyn, wat die dowwe armoede in industriële Victoriaanse Engeland uitgebeeld het. Echo's van Malthusianisme reverberate regdeur ons huidige politieke beleid.
Intussen het die karakterisering van die natuur as "ewige stryd en mededinging vir hulpbronne" Darwin se teorie beïnvloed. Hy het erken dat Malthus se geïnspireer is Op die Oorsprong van spesies: "Die leer van Malthus is van toepassing op die hele dier- en groentekoninkryke."
Vir Malthus en Darwin het hierdie "eindelose stryd" die dinamika van die natuur gekenmerk - wat herinner aan Empedocles se twis en Schopenhauer se oneindige strewe. Die stryd, twis en kompetisie van Oorsprong van spesies het 'n groter invloed gehad op latere bioloë en sosioloë as die samewerking wat in Darwin se ander groot werk gedokumenteer is, Die Afkoms van die mens. Trouens, Darwin se latere werk toon 'n meer koöperatiewe verhaal van evolusie.
Huxley, 'n sterk voorstander van Darwinisme, het moraliteit gesien deur die lens van sekulêre wetenskap. Hy het opgemerk: "Wetenskap pleeg selfmoord wanneer dit 'n geloofsbelydenis aanneem," wat op die dreigende skaduwee van wetenskaplikes dui. Huxley beskou mense as ingewikkelde, onversoenbaar gesellige diere. Geïnspireer deur Kant het Huxley geglo dat mense wat verplig is om van die natuur in 'n beskaafde wêreld af te skei, ons natuurlike instinkte onderdruk en ons met 'n strydige interne state verlaat. Na aanleiding van Descartes se verstand-skeidsverdeling en Darwinian-idees van evolusionêre stryd om oorlewing, het Huxley kompetisie gesien as die noodsaaklikheid van die natuur.
Herbert Spencer (1820-1903), 'n polymath-filosoof, bioloog, antropoloog en sosioloog, het sosiale Darwinisme ontwikkel - 'n teorie wat sy liberale politieke idees ondersteun het. Hy het sy sintetiese filosofie as 'n alternatief vir Christelike moraliteit aangebied, en glo dat universele wetenskaplike wette uiteindelik alles sal verduidelik. Hy verwerp vitalisme en intelligente ontwerp, sowel as Goethean wetenskap en alles transendentale. Terwyl Huxley agnostisisme tot 'n sekulêre geloof verhef het, het Spencer probeer om die wind uit enige oorblywende teleologie te slaan.
Oorlewing van die sterkste?
Onafhanklik van Darwin het Spencer evolusionêre veranderinge gesien as gevolg van omgewings- en sosiale kragte eerder as van interne of eksterne agente, wat voorgestel het dat die lewe die "koördinasie van aksies" is. In sy Beginsels van Biologie Hy het die konsep van "oorlewing van die sterkste, voorgestel. . . wat ek hier in meganiese terme probeer uitdruk, is dit wat mnr. Darwin 'natuurlike seleksie' genoem het, of die behoud van bevoordeelde rasse in die stryd om die lewe. "Hy het bekend gemaak dat die geskiedenis van die lewe 'n" onophoudelike verslinding van die swakkes deur die sterkes. "
Spencer se politieke en sosiologiese idees, afgelei van sy evolusionêre perspektief, beïnvloed postmoderne Amerika, veral die idee dat die sterkste in die samelewing natuurlik na die top sal styg en die welwillendste samelewing sal skep. As hierdie evolusionêre trajek aangeneem word, het Spencer 'n toekoms van welwillendheid vir die mensdom voorspel.
Spencer se sosiologiese teorieë het in paradoksale gegaan. Alhoewel Spencer geglo het dat "simpatie" inherent in die menslike natuur is, het hy dit gesien as 'n onlangse evolusionêre ontwikkeling. Soos in biologie, het hy gesien sukkel as sentrale tot sy politieke ideologie, wat laissez-faire kapitalisme gevier het. Hy het selfs "cupidity" of hebsug beskryf as 'n deugd, wat in ons tyd deur die Wall Street-gedenkwaardigheid van Gordon Gecko se "gierigheid is goeie" slagspreuk beskryf word.
In 1884 het Spencer aangevoer Die Man teenoor die Staat dat maatskaplike programme om bejaardes en gestremdes te help, die opvoeding van kinders, of enige gesondheid en welsyn, teen die orde van die natuur gegaan het. Volgens hom moet ongeskikte individue gelaat word om te vergaan ten einde die wedloop te versterk. Sy was 'n wrede filosofie wat gebruik kan word om die ergste impulse van mense te regverdig. Ongelukkig beïnvloed Spencer se sinistere ideologieë baie van ons huidige regering se wêreldbeskouing en -beleid.
Kruis-keel, mededingingsgebaseerde sosiopolitieke ideologieë
Met die oog op Hobbesian-Malthusian sienings oor die natuur, sosiale darwinisme geregverdigde kakebeen, mededingingsgebaseerde sosiopolitieke ideologieë. Baie van die erms wat vandag die Westerse bewussyn plaag het hier begin, en neem 'n effens ander vorm.
Darwin, Spencer, en baie van hul tydgenote het mense in verskillende evolusionêre kategorieë geklassifiseer. Darwin ondersteun die siening dat alle mense dieselfde voorouers het, maar die intelligensie het verskillend volgens seks en ras ontwikkel. Alhoewel Darwin uit 'n familie van abolitioniste gekom het, en openlik die slawerny ontken, het hy evolusie gesien as ondersteuning vir die idee dat verskillende mense beter vir verskillende doeleindes geskik was.
In Die Afkoms van die mens, Darwin aangehaal vergelykings van die kraniale grootte van mans en vroue as 'n aanduiding van mans se intellektuele superioriteit. Spencer het oorspronklik geargumenteer vir geslagsgelykheid in sy Sosiale Statika, maar hy het ook verskillende evolusionêre eienskappe aan die geslagte en rasse toegeskryf.
Wetenskaplike motivering vir rassisme en seksisme het in die sekulêre samelewing gesaai. Christelik-gebaseerde rassisme het gefokus op die idee van die "heidense wildernis" in teenstelling met "edele" en "beskaafde" Christene, met die veronderstelling dat God die Aarde aan Europese Christene gegee het. Hierdie reg gekombineer met 'n vrees vir andersheid om die oortuiging te skep dat ander rasse of etniese groepe nie menslik was nie, wat verdere verowering en volksmoord regverdig. Evolusionêre rassisme het daardie bygelowe gekodifiseer en hulle na sogenaamde logiese aannames verhef.
Die mite van meesterskap deur dogmatiese materialisme
Die gevaarlike geloof van wetenskaplikes het lank gelede Westerse bewussyn vergiftig. in Die Kelkie en die Blade, Riane Eisler sê: "Geregverdig deur die nuwe" wetenskaplike "leerstellings. . . sosiale Darwinisme. . . ekonomiese slawerny van 'minderwaardige' rasse het voortgegaan. "
Nie net het wetenskaplike aannames oor ras en geslag 'n nuwe soort slawerny geskep nie, maar dit het gekombineer met gekke objektiwiteit 'n nuwe vlak van onmenslike en vyandige beleid opgedoen teenoor mense van kleur, vroue en die meer as menslike wêreld. Wetenskap "geregverdig" nie net die uitbuiting van hulpbronne nie, maar ook van mense en niehumane. Wetenskap en positivisme het regverdiging gevind in die sosiale Darwinisme, wat die mite van bemeestering deur dogmatiese materialisme vergroot het.
Na aanleiding van Darwin het Huxley en Spencer 'n Malthusiese siening van die lewe as 'n stryd gepleit. Huxley het die dierewêreld as 'n "gladiatorskou" gekenmerk en beweer "die Hobbesiese oorlog van elkeen teen almal was die normale bestaan ​​van die bestaan." As die natuur op die beginsel van onophoudelike stryd en mededinging gedryf word, moet dieselfde logika toegepas word op menslike samelewing. Spencer se lesingstoere in die Verenigde State het die aartkapitalisme geïnspireer, 'n kultuur van guns wat die "fiksste" in die samelewing bevoordeel.
Darwin, Huxley en Spencer het in 'n wêreld skaars ontwaak van die slawerny van die kerklike dogma. Revolusies in Europa het nuwe leierskap gegrond op industrie en vermoë, eerder as op familietitel en erfenis. Wetenskap het belowe om baie probleme op te los deur middel van 'n sekulariseerde, egalitêre samelewing.
Maar Victoriaanse aannames oor ras, seks en die verhouding tussen mense en die natuur het klem gelê op die vordering van die "fiksste," regverdige wegholkapitalisme en blinde innovasie, insluitend 'n mediese bedryf wat wins voor die openbare veiligheid bied. Hierdie probleme is in die Verenigde State verhef, oorheers deur die ideaal van ruige individualisme.
Intussen het die verdeling tussen mense en die natuur, versterk deur boogkapitalisme, die vernietiging van die globale ekosisteem versnel. Skrywer Charles Eisenstein, in Opkoms van die mensdom, merk: "Met min uitsonderings is moderne mense die enigste lewende wesens wat dink dit is 'n goeie idee om die kompetisie heeltemal uit te skakel. Die natuur is nie 'n genadelose stryd om te oorleef nie, maar 'n groot stelsel van tjeks en saldo's. "
Samewerking dwarsdeur die natuurlike wêreld, insluitend die mensdom
Ander wat Darwin lees, het die deurdringende idee van stryd en oorlewing van die sterkste verwerp. Byvoorbeeld, Peter Kropotkin (1842-1921), 'n geograaf, dierkundige, ekonoom en algemene polymat, beskuldig Huxley-en in mindere mate Spencer - om Darwin verkeerd te interpreteer en sy evolusionêre teorie.
In 'n deeglike studie van sy eie het Kropotkin gewys op die alomteenwoordige teenwoordigheid van samewerking in die natuurlike wêreld, insluitende die mensdom. Sy groot werk Wedersydse hulp verwerp die Malthusiese gevolgtrekkings in sosiale Darwinisme, en die aanname dat natuurlike seleksie uit kompetisie binne spesies voortspruit. Hy beskryf 'n wêreld van wydverspreide interspesies en intraspesie-samewerking. Hierdie alternatiewe lees herleef die idee dat wedersydse hulp, soveel as of meer as sukkel, kenmerk die lewe.
Genesende Cartesiese breekbaarheid en die strydparadigma
Boeddhistiese onderwyser Dawid Loy het die patologie van die Cartesiese paradigma kortliks opgesom: "Ons mees problematiese dualisme is nie die lewe wat die dood vrees nie, maar 'n breekbare selfbewustheid wat sy eie ongegrondheid dreig." Hy beskryf hierdie breekbare selfbewustheid en soek iets om homself te herstel eerder as om oor te gee aan sy grondloosheid.
Cartesiese breekbaarheid ontstaan ​​as gevolg van gebrek aan gronding in 'n verhoudings-, lewende, asemhalende, gevoelende web van die lewe. Iewers tussen solipsisme en objektiwiteit lê die verlore self, verlate in 'n oer-landskap. Of godsdiens of sekulêre, Westerse bewussyn ly aan die verlaat van die self en ons verbintenis met die meer as menslike wêreld.
Hierdie noodsaaklike bewussyn / onafskeidbaarheid bring ons terug na die sentrale beginsel van panpsigologie. Soos die Quincey-aantekeninge, is dit 'n onafskeidbare eenheid. Voornemens en keuses beïnvloed uiteindelik wat gebeur.
Inheemse mense het lank reeds geweet dat wat ons dink beïnvloed wat is, so hul filosofieë beklemtoon gebed en dankbaarheid. Net so, oostelike spiritualiteit beklemtoon balans tussen kritiese, beraadslagende denke en meditatiewe oorweging. Die kwaliteit van ons gedagtes skep die kwaliteit van ons wêreld.
Dit beteken nie dat ons onsself magies in die beste wêreld kan dink nie. Maar ons moet radikaal dink ons ​​in 'n beter wêreld. Soos Donna Haraway dit inbring Bly met die probleme, "Dit maak saak wat gedagtes dink gedagtes." Hoe kan ons medelydende, verbonde, mede-kreatiewe gedagtes teenoor moontlike toekoms hê?
Genesende Cartesiese breekbaarheid (die gebrek aan veerkragtigheid wat 'n stewige opposisieparadigma deurdring) en die strydparadigma sal van ons vereis om 'n ander paradigma-gebaseerde die vergestaltes heilig en simbiose. As die natuur 'n komplekse, gekoppelde kreatiewe proses is waarin ons altyd deelneem (deur te voel, te dink en te doen), dan hoe ons deel sake. Hoe ons deelneem, rimpels deur die werklikheid.
Ontwaking uit die trance van gekke objektiwiteit, die mite van bemeestering en die strydverhaal, ons kan die gevare van die Antroposeen in die gesig staar deur die natuur se verwante kreatiwiteit toe te pas.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > Kultuurverskille > Ontwaking van die trance van gekke objektiwiteit en die mite van meesterskap