William Bradbury - Inligting - 2022
William Bradbury is gebore in Bakewell, Derbyshire, in 1800. Nadat hy die skool verlaat het, het hy 'n leerlingkomponis in Lincoln geword. Bradbury verhuis in 1824 na Londen en begin 'n drukkery in Fleetstraat 76 in vennootskap met sy swaer William Dent.
In 1830 sluit Bradbury 'n vennootskap aan met die drukker Frederick Mullett Evans in Bouveriestraat. In Julie 1833 het Bradbury en Evans die drukkerye na die nabygeleë Lombardstraat verskuif, waar hulle 'n groot stoom-aangedrewe silinderpers geïnstalleer het, wat ideaal was vir die druk van koerante en tydskrifte. Soos sy biograaf, Robert L. Patten, uitgewys het: 'Hierdie en twintig kleiner masjiene is ses dae per week 24 uur per dag aan die gang gehou, met mans wat in aflosse werk, en sodoende 'n produktiwiteitsvlak bereik wat Bradbury en Evans gou 'n reputasie as een van die doeltreffendste drukkersondernemings in Brittanje. "
Patten het aangevoer: "Na die opening van 'n drukkery wat gedomineer word deur 'n groot stoom-aangedrewe draaipers van die nuutste ontwerp, en die firma adverteer as een wat die veeleisende taak van die druk van koerante en ander tydskrifte kan hanteer, het Bradbury en Evans spoedig sulke groot kliënte as die Chambers -broers in Edinburgh, vir wie hulle gedruk het Chambers's Edinburgh Journal en Chambers's Cyclopedia, asook Richard Bentley, Alexander Maxwell, Edward Moxon, en Edward Chapman en William Hall. In die 1850's het hulle die hoofdrukkers vir Smith, Elder geword en ekstra werk by Macmillan gekry. "
Bradbury en Evans het ook verskeie weekblaaie en tydskrifte soos die Geillustreerde London News. Die maatskappy was ook die drukkers van die boeke wat deur Chapman en Hall uitgegee is. Daar word aangevoer dat die onderneming die eerste drukkers in Brittanje was wat die Franse proses van stereotipering aangeneem het. Gedurende hierdie tydperk het die onderneming meer as 200 komponente in diens gehad. M. H. Spielmann beweer dat Bradbury "die skerpste sakeman was wat ooit op die vlae van Fleet Street getrap het, en die stigter van 'n dinastiese lyn wat byna net so lank en vernaam was as dié van John Murray self."
In Desember 1842 is Bradbury en Evans oorgehaal om die drukkers en eienaars van die sukkelende nuwe tydskrif te word Pons. Die joernalis Mark Lemon het die redakteur geword en binne 'n paar jaar begin om meer as 40 000 eksemplare per week te verkoop en ongeveer £ 10 000 per jaar aan die onderneming in te bring. Punch se sukses skep 'n mark vir ander boeke deur sy skrywers en kunstenaars, en Bradbury en Evans publiseer daarna bundels wat geskryf is of geïllustreer is deur mense soos Douglas Jerrold, William Makepeace Thackeray, Shirley Brooks, John Leech, Richard Doyle, Henry Mayhew en Charles Keene .
In 1844 besluit Charles Dickens om sy verhouding met Chapman en Hall te beëindig. Die skrywer van Dickens: 'n Lewe (2011) het daarop gewys: 'As Dickens geglo moet word, het elke uitgewer goed begin en daarna 'n skurk geword; maar die waarheid is dat Dickens, terwyl hulle sakelui was en harde winskopies gemaak het, dikwels aantoonbaar in die fout was Hy het besef dat die verkoop van outeursreg 'n fout was: hy was begryplik gegrief deur te dink dat al sy harde werk hulle ryk maak terwyl hy sweet en sukkel, en hy begin aan uitgewers dink as mans wat wins uit sy eie maak. werk en het nie daarin geslaag om hom te beloon soos hulle moes nie. Chapman & Hall het grootliks met hom omgegaan deur aanvulling te kry op wat hulle aanvanklik ooreengekom het, met gereelde ekstra betalings. "
Die skrywer van Charles Dickens en sy uitgewers (1978) het aangevoer: "In 1844, ontevrede met Chapman en Hall, het Dickens aan sy drukkers voorgestel dat hulle ook sy uitgewers word. Ondanks die aanvanklike onwilligheid van die firma het Dickens op 1 Junie ooreenkomste aangegaan wat Bradbury en Evans vir die daaropvolgende konstitueer. agt jaar lank sy uitgewers sowel as drukkers, met 'n kwart aandeel in alle toekomstige outeursregte, in ruil vir 'n groot kontantvoorskot. "
Charles Dickens was 'n voorstander van die Liberale Party en in 1845 het hy begin dink aan die uitgee van 'n daaglikse koerant wat kan meeding Die tye. Hy het kontak gemaak met Joseph Paxton, wat onlangs baie ryk geword het as gevolg van sy spoorwegbeleggings. Paxton het ingestem om £ 25,000 te belê en Dickens se uitgewers, Bradbury en Evans, het £ 22,500 bygedra. Dickens het ingestem om redakteur te word met 'n salaris van £ 2,000 per jaar.
Die eerste uitgawe van Die Daily News, gepubliseer op 21 Januarie 1846. Dickens skryf: "Die beginsels wat in die Daaglikse nuus sal beginsels van vordering en verbetering wees; van onderwys, burgerlike en godsdiensvryheid en gelyke wetgewing. "Dickens het sy groot vriend en mede-sosiale hervormer, Douglas Jerrold, as die subredakteur van die koerant aangestel. William Henry Wills het by die koerant aangesluit as assistent-redakteur. Dickens het sy pa, John Dickens, gesit Hy het ook sy skoonpa, George Hogarth, vyf gane per week betaal om oor musiek te skryf.
Die tye 'n oplaag van 25 000 eksemplare gehad en vir sewe sent verkoop, terwyl Die Daily News, verskaf agt bladsye vir vyfpunte. Aanvanklik het dit 10 000 eksemplare verkoop, maar gou tot minder as 4 000. Dickens het aan sy vriende gesê dat hy gemis het om romans te skryf en na sewentien uitgawes het hy dit aan sy goeie vriend, John Forster, oorhandig en gekla dat Bradbury gepoog het om in te meng met die redaksionele bestuur van die koerant. Die nuwe redakteur het meer ervaring met joernalistiek en onder sy leiding het die verkope toegeneem. Bradbury en Evans het egter 'n groot som geld verloor op sy belegging.
Robert L. Patten het aangevoer dat Bradbury baie meer suksesvol was met sy publikasie van Dickens se romans: "Daarteenoor was die publikasie van Dickens se boeke, op terme wat baie gunstig was vir die skrywer, wesenlik en bestendig winsgewend vir alle betrokkenes. Evans was hoofverantwoordelik vir die opstel van terme, hernuwing van die firma se uitgeweryooreenkoms met Dickens in 1852. Net soos met Thackeray, het hulle vrywillig afstand gedoen van hul kommissie van 10 persent as 'n vergoeding van uitgawes voordat die winste verdeel is, en die romanskrywer het dit aanvaar: oor 'n tydperk van veertien jare het Bradbury en Evans vir Dickens 'n paar van die mees gedenkwaardige romans in die taal gepubliseer: vier van die Kersboeke, Dombey en Seun, David Copperfield, Donker huis en Klein Dorrit."
In Februarie 1850 besluit Dickens om kragte saam te snoer met sy uitgewer, Bradbury & Evans, en sy vriend, John Forster, om die tydskrif te publiseer, Huishoudelike Woorde. Dickens word redakteur en William Henry Wills, 'n joernalis saam met wie hy gewerk het Daaglikse nuus, het sy assistent geword. Een kollega beskryf Wills as ''n baie intelligente en vlytige man ... maar eerder te saggeaard en inskiklik om altyd sy eie bedoelings effektief op ander af te dwing'. Dickens het gedink dat Wills die ideale man vir die pos was. Hy het aan Edward Bulwer-Lytton gesê: "Wills het geen genie nie en is in literêre aangeleenthede voldoende algemeen om 'n baie groot deel van ons lesers te verteenwoordig". Hy het egter sy "grenslose energie" geprys.
Dickens het 'n kantoor gehuur in Wellingtonstraat 16, 'n klein en smal hoofweg net langs die Strand. Dickens beskryf dit as "buitengewoon mooi met die geboë voorkant, die boog na twee verdiepings wat elk 'n vloed van lig gee." Dickens het aangekondig dat die doel van die joernaal sou wees om 'diegene wat af is, op te hef en die algemene verbetering van ons sosiale toestand'. Hy het aangevoer dat dit nodig is om 'n samelewing te hervorm waar "kinderskoene gestamp, lelik en vol pyn gemaak is; volwassenheid word oud, en ouderdom onbeskaamd; en armoede word elke dag hopeloos". Hy het bygevoeg dat hy wou hê dat Londen ''n voorbeeld van menslikheid en geregtigheid aan die hele Ryk moet stel'.
Na lang onderhandelinge is ooreengekom dat Dickens 'n halwe aandeel in alle winste van Huishoudelike Woorde, terwyl Bradbury & Evans 'n kwart het, John Forster en William Henry Wills, een agtste elk. Terwyl die uitgewer al die kommersiële besonderhede sou bestuur, was Dickens alleen verantwoordelik vir die redaksionele beleid en inhoud. Dickens is ook £ 40 per maand betaal vir sy dienste as redakteur en 'n fooi is ooreengekom vir enige artikels en verhale wat deur die tydskrif gepubliseer word. Die eerste uitgawe van die tydskrif verskyn op 30 Maart 1850. Dit bevat 24 bladsye en kos twee keer en verskyn elke Woensdag. Bo -aan elke bladsy was die woorde: "Conducted by Charles Dickens". Alle bydraes was anoniem, maar toe sy vriend, Douglas Jerrold, dit vir die eerste keer lees, het hy gesê dat dit 'deurgaans mononiem' was.
Dickens was van plan om sy nuwe romans in reeks op te stel Huishoudelike Woorde. 'N Ander projek was die serialisering van 'N Kind se geskiedenis van Engeland. Hy wou ook die werk van eendersdenkende skrywers bevorder. Die eerste persoon met wie hy gekontak het, was Elizabeth Gaskell. Dickens was baie beïndruk met haar eerste roman, Mary Barton: A Tale of Manchester Life (1848) en aangebied om haar toekomstige werk te neem. Die tydskrif was baie gewild, en die oplaag stem ooreen met dié van Pons.
Peter Ackroyd het aangevoer: 'Dit was niks soos ernstige tydskrifte soos Die Edinburgh Review - dit was in geen opsig intellektueel nie - maar het eerder sy plek ingeneem tussen die tydskrifte wat die groei van die lesende publiek gedurende hierdie tydperk aangekondig of uitgebuit het ... Brittanje, Huishoudelike Woorde moes vrolik, helder, insiggewend en bowenal leesbaar wees. "
Frederick Mullett Evans was 'n goeie vriend van Charles Dickens en hulle het saam vakansie gehou. In Mei 1858 het Catherine Dickens per ongeluk 'n armband ontvang wat bedoel was vir Ellen Ternan. Haar dogter, Kate Dickens, sê haar ma was ontsteld oor die voorval. Charles Dickens het gereageer deur 'n vergadering met sy prokureurs. Aan die einde van die maand het hy 'n ooreenkoms beding waar Catherine £ 400 per jaar en 'n wa moes hê en die kinders by Dickens sou woon. Later het die kinders daarop aangedring dat hulle gedwing is om by hul pa te woon.
In Junie 1858 besluit Dickens om 'n verklaring aan die pers uit te reik oor die gerugte van hom en twee naamlose vroue (Ellen Ternan en Georgina Hogarth): 'Op een of ander manier, voortspruitend uit goddeloosheid, of uit dwaasheid, of uit ondenkbare 'n wilde kans, of uit al drie, was hierdie moeilikheid die gevolg van wanvoorstellings, meestal grof vals, mees monsteragtige en wreedste - nie net ek nie, maar ook onskuldige persone wat my na aan die hart lê ... Ek verklaar plegtig, dan - en dit doen ek in my eie naam en in die naam van my vrou - dat al die gerugte wat die afgelope tyd aan die moeilikheid, waarna ek gekyk het, die afgelope tyd gefluister het, gruwelik vals is, en elkeen wat een van hulle herhaal na hierdie ontkenning, sal lieg soos opsetlik en so wreed as moontlik vir enige valse getuie om voor die hemel en die aarde te lê. "
Die verklaring is gepubliseer in Die tye en Huishoudelike Woorde. Maar, Punch Magazine, onder redaksie van sy groot vriend, Mark Lemon, geweier en 'n einde gemaak aan hul lang vriendskap. Frederick Mullett Evans het Lemon in hierdie geskil ondersteun. William Makepeace Thackeray neem ook die kant van Catherine en hy is ook uit die huis verban. Dickens was so ontsteld dat hy daarop aangedring het dat sy dogters, Mamie Dickens en Kate Dickens, hul vriendskap met die kinders van Lemon en Thackeray beëindig het.
Dickens voel verraai deur Evans en hy besluit dat hy nie sy volgende roman sal publiseer nie, 'N Verhaal van twee stede, in Huishoudelike Woorde. Jaloers op die geld wat Bradbury & Evans uit die onderneming gemaak het, besluit hy om 'n nuwe joernaal te begin, Die hele jaar deur. Hy het 300 000 posse en plakkate laat druk om die nuwe tydskrif te adverteer. Toe Bradbury & Evans die nuus hoor, het hulle 'n bevel uitgevaardig waarin beweer word dat Dickens nog steeds gekontrakteer is om vir hul joernaal te werk. Dickens wou nie terugstaan ​​nie en die eerste uitgawe van die tydskrif is op 30 April 1859 gepubliseer. Vir die eerste keer in sy lewe het hy alleen beheer oor 'n tydskrif. 'Hy het dit besit, hy het dit geredigeer, en net hy kon die belangrikste besluite daaroor neem.' Dit is versterk deur die mastkop wat gesê het: ''n Weekblad deur Charles Dickens.'
Bradbury het gereageer deur 'n nuwe tydskrif te publiseer. Robert L. Patten het aangevoer: 'Bradbury en Evans het spoedig begin met die publikasie van 'n mededingende tydskrif, Een keer 'n week, wat gebruik gemaak het van die firma se lang ervaring met houtblokdrukwerk en sy verhoudings met prominente kunstenaars om uitbundig geïllustreerde reeksverhale romans aan te bied. Evans het aanvanklik 'n halwe belofte van Thackeray onttrek om by te dra, wat die tydskrif 'n groot naam sou gegee het om sy Dickensiese mededinger te vergoed, maar die bepalings van Thackeray se daaropvolgende ooreenkoms met George Smith om twee romans vir die Cornhill Tydskrif het hom verbied om vir enige ander tydskrif te skryf. Ondanks hierdie vroeë misstap stel die tydskrif gou die hoogste illustrasiestandaard in enige tydskrif van sy tyd, en het hy bydraes gelok van 'n wye verskeidenheid skrywers en kunstenaars ... kon nie die agteruitgang daarvan vertraag nie. Duur om te vervaardig en sonder 'n konsekwent aantreklike reeks romans, Een keer 'n week het in die daaropvolgende dekade 'n finansiële las op die onderneming geword. "
In 1865 het Bradbury en sy vennoot, Frederick Mullett Evans, die beheer oor die onderneming prysgegee aan hul seuns en aan William en Thomas Agnew, prominente Manchester -kunshandelaars wat terselfdertyd in vennootskap aangegaan is om aan die onderneming broodnodige kapitaal te voorsien.
William Bradbury is op 11 April 1869 in sy huis te 13 Upper Woburn Place, Tavistock Square, Londen, aan brongitis oorlede.
William Bradbury - Geskiedenis
Laaste opgedateer: 6/1/2000 21:53 MST (GMT - 0700)
Bill's o 'Jack's Murders
Het hierdie verhaal teëgekom en gewonder of u dit wel gehad het
dit gesien. Dit is 'n grusame, maar ware verhaal van iets
dit gebeur op Saddleworth Moor, 'n donker plek
Die moorde op die Bill's o 'Jack het die aand plaasgevind
van 2 April 1832 in die Moorcock Inn op die Holmirth
pad uit Greenfield Saddleworth. 84 jaar oud
William Bradbury en die 46 -jarige Thomas Bradbury, sy
seuntjie is wreed doodgeslaan.
'N Gespierde mannetjie van 6 voet is op die onderste verdieping gevind en
sterf later sonder om te kom. Sy pa is gevind
bo en voor hy sterf, mompel 'n iets wat
soos klappe geklink het, kon dit 'n verwysing gewees het
Niemand is ooit skuldig bevind aan die moorde nie. Hulle is
begrawe te St Chads in Saddleworth. Tom se goeie vriend
(wat later parlementslid geword het) James Platt
was by die begrafnis.
Die lang inskripsie op die plat grafsteen lui soos
Hier lê die verskriklike gekneusde en geskeurde liggame
van William Bradbury en Thomas, sy seun, albei van
Greenfield, wat saam wreed vermoor is in 'n
buitengewoon aaklige manier, Maandagaand 2 April.
1832, William 84 en Thomas 46 jaar oud.
Regdeur die land, oral waar nuus gelees word.
Die intelligensie van hul hartseer einde het versprei.
Diegene wat nou van die beroemde Greenfield-heuwels praat.
Sal aan Bill o 'Jack's en Tom o' Bill's dink.
Sulke belangstelling het hul tragiese einde opgewonde gemaak.
Dit, voordat hulle uit menslike oë verwyder is.
Duisende op duisende kom kyk.
Die bloedige toneel van die ramp.
Een huis, een besigheid en een bed.
En die mees skokkende dood wat hulle gehad het.
Een begrafnis het gekom, een geregtelike doodsondersoek.
En nou het hulle uiteindelik 'n graf.
Skrywer-Edward Mote, 1797-1874
Komponis-William B. Bradbury, 1816-1868
Tune Name -"Solid Rock"
"Want 'n ander fondament kan niemand lê as dit wat gelê is nie, dit is Jesus Christus." 1 Korintiërs 3:11
Baie van ons evangeliesange word deur teoloë gekritiseer as te subjektief en ervaringsgerig, of omdat hulle die versekering van redding en die ewige lewe heeltemal op persoonlike ervaring stel-d.w.s. "U vra my hoe ek weet dat Hy leef, Hy leef in my hart" (nr. 33). Die "Solid Rock" -teks is egter heelwat anders in hierdie opsig. Let op die geloofsgrondslag van die gelowige soos dit in hierdie teks uitgedruk word: Jesus se bloed, sy geregtigheid, sy onveranderlike genade, sy eed en verbond. Waarlik, as 'n mens so 'n objektiewe waarheid het waarop jy 'n lewe en toekomstige hoop kan bou, is "alle ander grond sinkende sand".
Die persoonlike lewe van die skrywer van hierdie gesang is die interessantste. Edward Mote is op 21 Januarie 1797 gebore uit baie arm, goddelose ouers, in Londen, Engeland. Sy ouers was bewaarders van 'n herberg of openbare huis in Londen. In sy skrywe oor sy jeug het Mote gesê: "My Sondae was op straat. Ek was so onkundig dat ek nie geweet het dat daar 'n God is nie." Hy sê verder dat die skool wat hy bygewoon het, nie eens toegelaat het dat 'n Bybel gesien word nie, nog minder onderrig. As jeug was Mote in die vak by 'n meubelmaker en het uiteindelik bekend gestaan ​​as 'n suksesvolle vakman van die vak. Op sestienjarige ouderdom is hy deur sy meester geneem om die gewaardeerde prediker, John Hyatt, van die Tottenham Court Chapel te hoor. Hier was die jong Edward werklik tot Christus bekeer. Hy vestig hom later in Southwark, 'n voorstad van Londen, waar hy bekend word as 'n suksesvolle kabinetmaker en toegewyde kerkman.
Op die ouderdom van vyf en vyftig het Edward Mote 'n lewenslange droom verwesenlik. Grootliks deur sy persoonlike pogings, is 'n gebou vir 'n Baptiste -gemeente in die dorpie Horsham, Sussex, Engeland, gebou. Die kerklede het hom uit dankbaarheid aan Mote die akte aan die eiendom aangebied. Hy het hul aanbod geweier en gesê: "Ek wil nie die kapel nie, ek wil net die kansel hê, en as ek ophou om Christus te verkondig, keer my dan daarvan weg." Hier bedien Mote die volgende een-en-twintig jaar getrou totdat hy gedwing is om te bedank weens swak gesondheid, een jaar voor hy op 13 November 1874 sterf. Net voor sy dood het hy gesê: 'Die waarhede wat ek verkondig het, is ek leef nou voort, en dit is baie goed om aan te sterf. " Edward Mote lê begrawe op die kerkhof van die Horsham -kerk. Naby die kansel in die kerk is 'n tablet met die opskrif:
"Ter liefdevolle herinnering aan mnr. Edward Mote, wat in Jesus aan die slaap geraak het op 13 November 1874, 77 jaar oud. Vir 26 jaar lank die geliefde predikant van hierdie kerk, wat Christus verkondig en Hom gekruisig het, soos al die sondaars nodig het, en al die heilige begeerte. "
Edward Mote het meer as honderd gesangstekste gedurende sy lewe geskryf. Baie hiervan is opgeneem in sy versameling getiteld Hymns ofPraise, A New Selection of Gospel Hymns, Combining All the Excellences of Our Spiritual Poets, With Many Originals, gepubliseer in 1836.
Die 'Solid Rock' -teks is in 1834 geskryf, en Mote het dit' The Gracious Experience of a Christian 'genoem. Die voltooide gesangsteks het oorspronklik uit ses strofes bestaan. Uitdrukkings uit gedeeltes van hierdie twee weggelate verse is interessant om waar te neem:
'My hoop is gebou op niks minder nie as Jesus se bloed en geregtigheid' Te midde van die hel wat ek voel, steun ek op sy voltooide werk.
Ek vertrou Sy regverdige karakter, Sy raad, belofte en Sy krag
Sy eer en Sy naam is op die spel om my te red van die brandende meer. "
Die volgende verslag is deur Edward Mote aan een van die plaaslike koerante gegee oor die skryf van sy gesang:
'Op 'n oggend het ek in my gedagtes opgekom terwyl ek gaan kraam, om 'n gesang te skryf oor die' Genadige ervaring van 'n Christen. 'Terwyl ek opgaan in Holborn, het ek die koor gehad:' Op Christus die vaste rots wat ek staan, alle ander grond sink sand. '
"In die dag het ek die eerste vier verse voltooi en dit afgeskryf. Op die volgende sabbat ontmoet ek broer King toe ek uit die Lisle Street -vergadering kom. Hy het my meegedeel dat sy vrou baie siek is en my gevra het om te bel en haar te sien. Ek het 'n vroeë tee gehad en daarna gebel. Hy het gesê dat dit sy gebruiklike gewoonte was om 'n gesang te sing, 'n gedeelte te lees en te bid voordat hy na die vergadering gaan. Hy soek sy gesangeboek, maar ek kon dit nêrens kry nie. Ek het gesê: 'Ek het 'n paar verse in my sak as u wil, ons kan dit sing.' Ons het dit gedoen, en sy vrou het hulle so geniet dat hy my na die diens gevra het om 'n eksemplaar daarvan vir sy vrou te laat. en toe ek dit na suster King neem. Aangesien hierdie verse die geval van die sterwende vrou ontmoet, was my aandag meer aandag daaraan, en ek het 'n duisend daarvan laat druk vir verspreiding. Ek het een na die Spiritual Magazine gestuur, sonder my voorletters. 'n geruime tyd hierna verskyn. Broer Rees, in Crown Street, Soho, bring 'n uitgawe van gesange uit, in 1836, en hierdie gesang was daarin. David Denham het dit in 1837 bekendgestel, met die naam van Rees as die skrywer.
In sy versameling Hymns of Praise van 1836 het Edward Mote hierdie gesang ingesluit en die outeurskap daarvan teruggeëis onder die titel "The Immutable Basis of a Sinner's Hope".
Die musiek vir die teks van Mote is in 1863 gekomponeer deur William Batchelder Bradbury, een van die voorste komponiste van vroeë, Amerikaanse gospelmusiek. Dit verskyn die eerste keer in sy bundel, The Devotional Hymn and Tune Book, gepubliseer in 1864, deur die American Baptist Publication Society. Dit was die enigste nuwe Baptiste -gesangboek wat gedurende die Burgeroorlogjare in ons land verskyn het.
William Bradbury is ook die komponis vir hierdie gesange: "Depth of Mercy" (nr. 20), "Even Me" (nr. 23), "Sweet Hour of Prayer" (nr. 82), sowel as "He Leadeth Me" (101 Gesangverhale, nr. 28), "Jesus hou van my" (ibid., Nr. 47) en "Just As I Am" (ibid., Nr. 52). Ander bekende gospelgesange waarvoor Bradbury die musiek bygedra het, sluit in: "Tis Midnight-and on Olive's Brow", "Savior, Like a Shepherd Lead Us" en "There Is No Name So Sweet on Earth."
Sommige liedleiers vandag verkies om die "Melita" deuntjie (gewoonlik met die vlootgesangtekst, "Eternal (Almighty) Father, Strong to Save-See No. 22) te gebruik met die" Solid Rock "-teks, eerder as Bradbury se meer ritmiese musiek, die gevoel dat die intensiteit van die "Melita" melodiese lyn meer verenigbaar is met die sterkte van die lirieke. Die wissel van verskillende deuntjies met vergelykbare meters en bekende tekste is 'n musikale praktyk wat soms vir elke gemeente 'n verfrissende verandering bied.
"Die lewe saam met Christus is 'n eindelose hoop sonder Hom 'n hopelose einde." --Anoniem
'Hy is 'n pad, indien enige mislei
Hy is 'n kleed, as dit naak is
As daar 'n kans is om te honger, is Hy brood
As iemand 'n slaaf is, is Hy vry
As iemand maar swak is, hoe sterk is Hy nie!
Vir dooie mense is Hy 'n siek siel
Vir blinde, sigbare en behoeftige rykdom
'N Plesier sonder verlies, 'n skat sonder stealth. "
Gesange se geskiedenis: "Verlosser lei ons soos' n herder "
'Redder, soos 'n herder lei ons', toegeskryf aan die Engelse vrou Dorothy A. Thrupp (1779-1847), word in byna elke Christelike gesangeboek aangetref. Volgens die himnologie -webwerf, www.hymnary.org, "Verlosser, soos 'n herder ons lei" verskyn in 1005 gesange. Dit is 'n gesang wat die meeste gemeentelede oor kerklike grense heen kan herken. Wat die meeste kerkgangers egter kan verbaas om te weet, is dat ons vir so 'n bekende en geliefde lofsang van die Christelike geloof min weet oor hoe dit geskryf is of wie die ware skrywer was. Maar op sy beurt sien ons dat elkeen wat hierdie woorde neergeskryf het 'n diep teologiese boodskap het om te deel.
Die geheim van die outeurskap van die woorde dateer uit die 1830's, toe die gesang sy eerste verskynings in Thrupp se Gesange vir die jongmense (c. 1830) en die vierde uitgawe in 1836, maar sonder toeskrywing. Ds William Carus Wilson publiseer 'n tydskrif met die titel Die Kindervriend (Junie 1838) en skryf die gedig toe aan "Lyte", moontlik Henry Francis Lyte (1793-1847). Die Britse himnoloog JR Watson merk op: "Die outeurskap bly in twyfel, al wat bygevoeg kan word, is dat 'n stilistiese ontleding van die woordeskat, ritme en inhoud sou suggereer dat Thrupp, eerder as Henry Francis Lyte, die outeur was" (Canterbury woordeboek).
Die neergelegde woorde is direk op kinders toegepas, en die anonieme skrywer wou natuurlik hierdie vier-strofe gesang vir onderrig gebruik. Dit was meer as twintig jaar later dat die deuntjie wat ons tans ken, deur die Amerikaanse musikant William Bradbury (1816-1868) gekomponeer is. Sy deuntjie, wat na homself vernoem is, word meestal met hierdie teks geassosieer, behalwe in die geval van die Episkopaalse tradisie wat die teks gekoppel het aan die deuntjie SICILIAANSE MARINERS. Toe Bradbury hierdie deuntjie gekomponeer het, het hy egter die oorspronklike woorde wat vir kinders bedoel was, gewysig en die betekenis uitgebrei om die hele gemeente in te sluit. Met 'n mate van modernisering van die taal, is die teks gestandaardiseer soos dit vandag lyk. Sedert ongeveer 1830 het die gesang grotendeels onaangeraak gebly. Trouens, toe die Metodis Gesangeboek het die refrein in 1966 verkort, die uitgewer het soveel klagtes ontvang dat die volledige weergawe van Bradbury weer ingedien is Die United Methodist Hymnal (1989).
'N Mens moet wonder hoekom hierdie gesang vir byna tweehonderd jaar so suksesvol was. Die mees waarskynlike antwoord word gevind in die teologie van die gesang. Aangesien die fokus van die oorspronklike komposisie vir jong kinders was, sou Thrupp die essensie en boodskap van 'n omgee -Christus wat al sy kinders liefhet, wou saamvat. In die eerste strofe sien ons dat Christus uitgebeeld word as 'n herder wat sorg vir sy kudde bied en hom voorberei op diens en Christelike lewe. Dit word gevolg deur 'n erkenning dat ons aan Christus behoort. Thrupp verwys na Psalm 23-"aangename weivelde"-en maak gebruik van die beeld van Christus as die Goeie Herder (Johannes 10: 1-18).
Net so kom die tweede strofe op met die idee van besit deur Christus en die voortgesette prentjie van Christus as die Goeie Herder. Maar nou wys die skrywer dat ons nie net deur Christus besit word nie, maar ons is ook in gemeenskap met Christus. Christus is ons verdediger en gids, en hy sal ons hoor as ons tot hom bid en in sy voetspore volg. Die skrywer verwys ook na die verlore skape (Matteus 18: 12-14 Lukas 15: 3-7), veral in die frase, "soek ons ​​as ons dwaal."
Die derde strofe bied 'n wonderlike beeld van die heilsboodskap van Christus - dat niemand buite die bereik van God se liefde is nie en dat daar geen sonde te groot is om ons van God geskei te hou nie. Onderliggend aan hierdie boodskap is 'n begrip van erfsonde, die inherente sondige aard van al God se kinders: 'U het beloof om ons te ontvang, alhoewel ons arm en sondig is. . . " Alhoewel die konsep van erfsonde sy wortels vind by Sint Augustinus (354-430), verseker die hervormers van die sestiende eeu Martin Luther en Johannes Calvyn die voortsetting van hierdie teologiese konsep onder Protestante. Die refrein erken dan "Ons sal vroeg na U toe draai", wat 'n effektiewe deel van die laaste strofe bied - 'n poëtiese instrument bekend as anadiplose.
Strofe vier herinner ons daaraan dat die oorspronklike fokus van die gesang op kinders was - met verwysings na die soeke na Christus vroeg in die lewe: "Laat ons vroeg u guns soek/laat ons u wil doen. . . ". Thrupp het gepleit vir 'n vroeë en eerlike navolging van Christus wat ons na 'n diensplek lei en God se wil volg. Daar is 'n pleidooi dat die liefde van God deur ons as die liggaam van Christus getoon moet word en dat God se liefde altyd teenwoordig sal wees, soos Hy ons nog altyd liefgehad het.
Die prentjie wat ons uit hierdie gesang kry, en die rede waarom dit so 'n bepalende lied van die kerk was, lê daarin dat dit die volledige teologie van die Christelike lewe in een lied bevat. Hierdie prentjie van die reddende liefde en genade van God, die heilsboodskap van God, God se gemeenskap met ons en die voortdurende diens aan God, gee ons die breër perspektief van wat die Christelike lewe behoort te wees. Thrupp het probeer om die gesang vir kinders toeganklik te maak, en Bradbury het dit op 'n manier aangebied wat op elke Christen van toepassing is. Alhoewel hierdie liedjie miskien 'n vae begin gehad het, het dit 'n sekere toekoms in die kerk vanweë die boodskap van hoop, liefde, redding en Christelike lewenswyse.
"Dorothea Ann Thrupp." Canterbury Dictionary of Hymnology. Besoek op 22 Februarie 2017. https://hymnology.hymnsam.co.uk/d/dorothea-ann-thrupp
Young, Carlton R. Metgesel by die United Methodist Hymnal. Nashville: Abingdon Press, 1993.
J. Braxton Kubasko, 'n Master of Sacred Music -student aan die Perkins School of Theology, Southern Methodist University, het hymnologie by dr. C. Michael Hawn studeer.
Joseph Gilmore se gedenkwaardige gesang
Toe Joseph Henry Gilmore op 23 Julie 1918 op hierdie dag sterf, het hy jare lank klasgegee aan die Universiteit van Rochester in New York en verskeie boeke oor letterkunde geskryf. Hy word in opvoedkundige kringe onthou vir hierdie bydraes en ander. Maar in Christelike kringe word hy onthou vir 'n enkele gesang wat meer as 'n halfeeu voor sy dood geskryf is.
In 1862, as 'n 28-jarige student wat op die punt was om 'n pastoor te word, is Henry uitgenooi om te preek in die historiese First Baptist Church van Philadelphia. "Ek wou die mense 'n uiteensetting gee van die derde en twintigste Psalm. Ek het hierdie uiteensetting by drie of vier ander geleenthede gegee, maar hierdie keer het ek nie verder gegaan as die woorde 'Hy lei my'. Ek was so beïndruk met die saligheid van goddelike leiding dat ek dit my tema gemaak het. " Hy het later gevoel dat die donker dae van die Burgeroorlog onbewustelik daartoe gelei het dat hy hom op God se leierskap kon toespits.
Aan die einde van die vergadering is Henry en 'n paar ander na die huis van 'n diaken. 'Daar,' het hy geskryf, 'het ons ons bespreking van goddelike leiding voortgesit. het die voorval vergeet. "
Die woorde wat Henry geskryf het, het begin met hierdie beroemde strofe:
Drie jaar later, nadat hy 'n geruime tyd predikant in New Hampshire was, is Henry uitgenooi om 'n verhoorpreek in die Tweede Baptiste Kerk in Rochester te hou. 'Ek het 'n kerklied opgetel om te sien watter liedjies hulle sing, en ek was verbaas dat die boek oop is vir die liedjie wat ek drie jaar tevore geskryf het,' het hy geskryf.
'Toe ek terugkom huis toe, het ek hierdie ervaring aan my vrou vertel:' Ek verstaan ​​dit nie, 'het ek gesê.' My woorde is deur dr. William B. Bradbury getoonset, maar ek het niemand die woorde gegee nie. ' My vrou glimlag en sê: 'Ek kan dit verduidelik, Joseph. Ek het gevoel dat die woorde die harte van mense in hierdie moeilike tye sou seën, en ek het die gedig gestuur Die Wagter en Reflektor. Ek is bly om te weet dat hulle dit gedruk het. '"
Die beroemde gesangskomponis William Bradbury het die reëls gesien en musiek bygevoeg en die laaste twee reëls van die koor. Henry beskou hierdie voorval as goddelike leierskap dat hy 'n situasie in die Rochester -kerk moet aanvaar. Dit het hom twee jaar later in die posisie geplaas om 'n aanbod om Hebreeus aan die Rochester Theological Seminary te onderrig, te aanvaar. Die volgende jaar word hy 'n professoraat in logika en Engelse letterkunde aan die Universiteit van Rochester aangebied, wat hy beklee het tot met sy aftrede in 1908. 'n Engelse leerstoel by die skool is na hom vernoem.
Terwyl Vader weg is onthul die intieme verhaal van die rol van 'n Brits-Amerikaner in die Amerikaanse burgeroorlog. William Bradbury se briewe huis gee 'n seldsame venster oor die unieke verhoudings tussen man, vrou en kinders terwyl 'n pa weg was in die oorlog.
The letters also provide an in-depth look at this driven land speculator and manager for the Atchison Topeka Santa Fe Railway. As a reporter for the Chicago Tribune en die Manchester Guardian, Bradbury was both eyewitness to and participant in the shaping of events in the world as it moved west.
Lagass, Paul Columbia University: Die Columbia -ensiklopedie. 6de uitg. (New York Detroit: Columbia University Press Sold and distributed by Gale Group, 2000), &ldquoBradbury, William Batchelder.&rdquo
Kyk die video: Леди Баг и Супер Кот. Клип. Willy William - Ego Russian cover Даниэла Устинова. (Januarie 2022).