Oupa het plaas toe getrek om as lewenswyse boer ŉ bestaan te probeer maak. Maar dit het hom die tyd gegee om homself só in die teologie te verdiep, dat hy maar ŉ “Boere-teoloog” genoem sou kon word. Die boerderytjie is grootliks deur Ouma hanteer. Hy het vir hom ŉ studeerkamer ingerig, die eerste tikmasjien in die omgewing gekoop en ernstige briewe aan die dominees wat oor die radio gepreek het, begin skryf. Enkele boekies oor godsdienstige onderwerpe het ook die lig gesien. Oupa was die “enkel” in enkel Gereformeerd.
Een van sy kinders het op ŉ tyd vir Oupa ŉ boek van die Nederlandse teoloog, Karl Bart, gebring. Hy word gereken as een van die grootste teoloë van die twintigste eeu. Die oggend vroeg moes Ouma en die kinders dorp toe gaan. Ouma het net een kyk na die lesende Oupa gegee en een van die seuns gevra om sy stoel in die middel van die lusernbedding te gaan sit. Dit sou Oupa herinner om seker te maak die beeste kom nie in die land in nie. Maar Ouma het steeds nie die vrede vertrou nie en gesorg dat sy vinnig terugkom. Toe sy die vreedsame prentjie sien waar Oupa in die middel van die wuiwende lusern sit en lees, met die vretende beeste rustig reg rondom hom, kon sy maar net floutjies met die hand waai.
Die geskiedenis van ons familie was deel van die groter geskiedenis van die Afrikaner. Oupa en Ouma was geldelik brandarm, maar skatryk aan liefde vir Gods Woord, hul volk en taal en hul kinders en kleinkinders. Deur Ouma se geskiedenis-oë het ek die “broodsaak” van Afrikaanse moedertaal onderrig gesnap en gesien watter verskil dit in ons eie familie se ontwikkeling gemaak het. Ma was self ŉ onderwyseres, wat laatnagte gewerk het om vir ons klompie in die plaaskooltjie die vensters na die groter wêreld oop te maak.
Dit het dadelik herinner aan ‘n vriend se woorde toe hy die mense so sit en dophou wat wag om aan boord te gaan vir die SA vlug vanaf Sydney Australië: ” ‘n Mens kan sommer sien dis Suid-Afrikaners, hulle lyk so ordentlik”.
Flip, Baie dankie dat jy vir ons van jou oupa geskryf het – my hart is seer want dit klink of jy van my kinderjare skryf. Ons was en is nog Enkel Gereformeerd – as ons kleinkinders by oupa hulle gekuier het het jy in die oggend wakker geword met hul huis godsdiens. Oupa het altyd gespog met ouma – hy het altyd gespog dat sy die hele Psalm boek uit haar kop geken het. As ek vandag terug dink besef ek dat hul arm was. My oupa kon net sy een hand gebruik die ander een was raak geskiet in die oorlog toe hy vir sy land en sy taal geveg het. Hy het egter baie goed vir sy ses kinders en geliefde vrou gesorg en hulle was dus baie ryk en gelukkig. Oupa het ons kleinkindertjies altyd op die kombuistafel getel en dan moes ons die volgende sing “Sien u hierdie pennie – ek het dit gebring. vir die heiden kinders en die sendeling – neem dan hierdie pennie graag gee ek nog meer. Gaan dan na die heidene van die liewe Heer.” Ek wonder hoeveel van u ken nog hierdie liedjie?