Geskryf deur Shomik Sengupta, Monash Universiteit
Baie mans wat prostaatkanker het, sal daaraan sterf eerder as daaraan. van shutterstock.com
In 'n onlangse Britse studie het geen noemenswaardige verskil in oorlewing getoon tussen mans wat 'n enkele prostaatspesifieke antigeen (PSA) toets gehad het nie - 'n bloedtoets wat gebruik is om prostaatkanker op te spoor - en diegene wat dit gedoen het ná ongeveer tien jaar se opvolging. Dit was ondanks die feit dat die toets verantwoordelik was vir die diagnose van meer prostaatkanker.
Dit was die grootste ooit gerandomiseerde verhoor op hierdie vraag, waarby 400,000 mans tussen 50 en 69 jaar oud was sonder prostaat simptome. Die bevindings stem ooreen voorheen gepubliseerde proewe van PSA-sifting, wat, behalwe een uitsondering, ook geen verbetering in oorlewing getoon het nie.
Die prostaat-spesifieke antigeen is 'n proteïen wat deur die prostaatklier geproduseer word en in semen afgeskei word. Dit kan in die bloed gemeet word as 'n aanduiding van siektes wat die prostaatklier beïnvloed. Sedert die 1980's is PSA-toetse gebruik vir die diagnose en opvolging van prostaatkanker. Die gebruik daarvan as 'n siftingstoets vir prostaatkanker bly egter kontroversieel.
Wat is die kontroversie?
PSA-toetsing lei tot die diagnose van sommige kankers wat moontlik nooit probleme veroorsaak het nie en dus nie op grond van simptome gediagnoseer is nie. Daar word na hierdie verwysing "oor-diagnose" verwys.
Hierdie verskynsel is kommerwekkend by enige siftingsprogram, soos mammogramme vir borskanker. Oordiagnose moet opgeweeg word teen die voordele van sifting in die vroeëre en meer geneesbare stadium van ernstige kankers.
Dit word verder vererger deur die feit dat prostaatkanker voorkom kom gewoonlik by ouer mans voor. En dit kan soms 'n periode van baie jare wees vanaf die prostaatkanker tot wanneer dit verder as die prostaat versprei of lewensgevaarlik word. Daarom word daar dikwels gesê: "mans sterf met prostaatkanker eerder as of prostaatkanker".
Behandeling van toegerus prostaatkanker is nie geneig om mans te bevoordeel nie, en word ook 'oorbehandeling' genoem.
Sommige mense kan hierdie faktore genoegsaam oorweeg om aan te dui dat PSA-toetsing vir prostaatkanker heeltemal moet laat vaar. Maar die feit bly staan ​​dat daar na raming 3,500 man is sal sterf aan prostaatkanker hierdie jaar in Australië. Baie meer sal simptome ervaar, soos pyn van ongeneeslike prostaatkanker, en behandelings ondergaan soos chemoterapie met ernstige newe-effekte.
PSA-toetsing is steeds die beste manier om sulke aggressiewe prostaatkanker op te spoor en te genees. Maar meer kan gedoen word om die dilemma op te los.
Die gebruik van 'n PSA-toets vir prostaatkanker bly kontroversieel. van shutterstock.com
Verbetering van die PSA-toets
Navorsers is op soek na toetse wat aggressiewe prostaatkanker beter kan opspoor as PSA-toetse. 'N Handvol die talle merkers wat getoets is kliniese (menslike) gebruik het betree, maar daar is nie bewys dat daar beter as PSA as 'n siftingstoets gevaar het nie.
In die huidige praktyk, verfynings van die PSA, met inbegrip van subtipes van meetbare PSA, die tempo van verandering in PSA met verloop van tyd, en verskillende tellings gebaseer op PSA, kan gebruik word om die risiko van 'n man met prostaatkanker meer presies te bepaal.
Om die voordele van PSA-toetsing verder te optimaliseer, moet dit gerig wees op die toepaslike ouderdomsgroep, naamlik 50- tot 69-jarige mans. Ouer mans (of persone met 'n verminderde lewensverwagting as gevolg van mediese siektes) sal waarskynlik nie voordeel trek uit prostaatkankerbehandeling nie en behoort nie PSA-toetsing te ondergaan nie.
Aan die ander kant het mans in die 40's (of jonger) gewoonlik 'n baie lae risiko om prostaatkanker te ontwikkel. Hulle moet slegs PSA-toetsing ondergaan as daar 'n familiegeskiedenis is (wat 'n verhoogde risiko inhou). Hierdie aanbevelings vorm die middelpunt van riglyne vir kliniese praktyk is in 2016 deur die Prostate Cancer Foundation of Australia (PCFA) ontwikkel.
Dit is onduidelik presies hoe gereeld PSA-toetse herhaal moet word om die doeltreffendste te wees. In lyn met 'n prominente Europese verhoor wat die grootste vermindering in sterftes aan prostaatkanker getoon het, beveel die PCFA-riglyne elke twee jaar PSA-toetse aan.
As u 'n abnormale PSA-toets het
Verdere stappe kan geneem word na 'n PSA-toets om moontlike nadele van oormatige diagnose en oorbehandeling te verminder. Eerstens is dit noodsaaklik om 'n bevestiging van die hoë lesing te kry en te kyk of daar 'n ander oorsaak as kanker is, soos 'n urienweginfeksie, verstopping of trauma (selfs tydens 'n lang fietsrit).
As 'n abnormale PSA-lesing bevestig word, word prostaatbiopsie uitgevoer as die definitiewe diagnostiese toets vir prostaatkanker. Aansteeklike risiko's van prostaatbiopsie kan versag word deur alternatiewe tegnieke soos die transperineale benadering waar die biopsie naald deur die vel gaan eerder as deur die rektum soos gewoonlik. Baie Australiese sentra gebruik nou transperineale biopsie.
Werk van Australiese navorsers het ook getoon magnetiese resonansbeelding (MRI) skanderings kan die biopsie-akkuraatheid verder verfyn. Die gebruik van MRI as aanvulling op prostaatbiopsie blyk die opsporing van aggressiewe prostaatkanker te verhoog en die opsporing van prostaatkanker op te los.
Huidige gebruik van prostaat-MRI in Australië het steeds 'n paar toeganklikheidsbeperkings, wat hopelik mettertyd sal verminder. Aangesien MRI-resultate baie afhanklik is van die krag van die skandeermagneet, die tegniek van die skandering en die kundigheid van die tolkradioloog, is hulle nog nie wyd beskikbaar nie. Daar is ook beduidende uitgawes, aangesien daar nog steeds 'n korting op Medicare vir MRI-prostaat is onder oorsig.
As 'n man met prostaatkanker gediagnoseer word, is dit belangrik dat behandelingsbesluite individueel aangepas word. Die belangrikste is dat prostaatkanker met 'n lae risiko toenemend onder gehou moet word aktiewe toesigen sodoende die behandeling en verwante newe-effekte vertraag, of dalk selfs heeltemal vermy.
Omgekeerd, prostaatkanker met 'n hoë risiko moet vroeë en aggressiewe behandeling benodig om die beste moontlike uitkomste te bereik. Metodes wat tans beskikbaar is om uit te vind hoe prostaatkanker kan optree, berus op inligting uit PSA-toetse, fisiese ondersoek, skanderings en biopsie. Opkomende tegnologieë soos genomiese toetse kan help om die akkuraatheid van hierdie voorspellingsproses verder te verfyn.
Die vooruitgang in kliniese praktyk het daartoe bygedra dat sommige van die nadele van PSA-toetsing verminder is, terwyl die moontlike voordele behou is. Daar is egter voortgesette werk nodig om die uitkomste vir mans met prostaatkanker verder te verbeter. Daar is risiko's en voordele wat mans in ag moet neem in die proses om 'n ingeligte besluit in oorleg met hul huisdokter.
Shomik Sengupta, professor in chirurgie, Eastern Health Clinical School, Monash Universiteit
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Siektes en voorwaardes > Waarom PSA-toetsing vir prostaatkanker net die moeite werd is vir sommige