“Ek wou ’n boek skryf wat van die Afrikaanse borstrok bevry is . . . wat nie in daai traps val nie van ’n vrou sonder agentskap en waar dinge net ’n bietjie te veilig en ongeloofwaardig is; te volmaak. Ek dink ek het ook in my persoonlike lewe besef ’n man gaan my nie red nie.
“Jy moet eers die basiese sponskoekresep ken en verstaan; so jy moet eintlik eers die clichés ken en verstaan. En eers wanneer jy dít rêrig goed verstaan, kan jy begin eksperimenteer met die icing en met die vulsel en met die manier hoe jy dit aanbied. So, daar is sekere goed wat onveranderd bly en wat so is vir ’n rede, maar daar is speelruimte.
“Dít is iets wat ek probeer regkry het hier. Ek het die basiese resep eers goed bestudeer – onwetend eintlik – deur baie lees van liefdesromans as ’n vryskut proefleser en redigeerder. Van daar af kon ek begin rondspeel. Maar ek glo die leser gaan nog steeds bevredig word deur die onderliggende bekendheid van die sponskoekresep.”
“Dit is ook hoekom die temalied wat vir die boek geskep is, heet ‘Tyd om eerlik te wees’. In die groot moment waar eerlikheid begin seëvier in die boek, het ek snot en trane gehuil toe ek daai toneel geskryf het.
“En dit was vir my verbasend dat iets wat ek self skep so ’n uitwerking op my kan hê. Ek het so gesukkel om te skryf want ek het so gehuil . . . Ek kon absoluut identifiseer met daardie oomblik waar jy eerlik is met jouself en met mekaar.”
“Daar is ’n hele paar sulke goed in die boek, sulke kamees. Dit het vir my sin gemaak dat die boek nie absoluut fiktief moet wees nie. Dit maak die boek dalk bietjie meer outentiek dat die regte wêreld ook daarin figureer.
“Toe ek begin skryf het, het ek dadelik begin om net mense in te skryf wat regtig bestaan en ek het hulle toestemming gekry. En in die meeste gevalle het ek dan saam met daai persoon gaan sit en vir hulle die toneel geskets en gevra: ‘Wat sou jy volgende doen?’ ”
Hierdie twee lesers het, pleks van ’n sleepwa of daktent, hulle eie “slaapkappie” gebou. Die kappie moes perfek wees vir reise na afgeleë bestemmings waar hulle Gypsey Romany-woonwa beslis nie sou deug nie.
Die laaistelsel wat reeds in die voertuig was, moes deel vorm van die nuwe opset; die bed wat in die kappie ingebou word, moes langer as twee meter wees en breed genoeg vir twee mense.
Met die uitsondering van die seil wat oor die kappie span, moes dit eenvoudig genoeg wees sodat hulle dit self kon maak. Verder moes dit maklik opslaan en water en muskiete uithou. Ook op die wenslys was plek vir ’n ekstra tent vir bykomende leefruimte.
Om die bed op die laaistelsel te laat inpas, het ons die dak los van die nuwe kappie gebou met skarniere voor en klampe agter. Om die kappie op te slaan word die drie deure (twee weerskante en een agter) oopgemaak. Die agterste klampe word dan losgemaak en die dak word met gasarms opgelig.
Die twee kantseile en die agterseil hang aan die oopgeslaande deure om die ruimte vir die bed na die kante en agtertoe te vergroot.
Die bed sit oor die breedte van die bak en is hoog genoeg om bo die Engel te wees. Ons het selfs ’n kopstuk ingesit. Die dak is met polistireen geïsoleer. Ons stoor die tent, bo-seil en ekstra beddegoed in die Thule-sak.
Kophou. Die dak lig met skarniere en word met stutte bo gehou. Die deure word met gasarms oopgehou. Die bed se basis is in ’n raam bo die laaistelstel.
Meet en pas. Die afmetings van die seilwerk is eers met lap gedoen, waarna die eindproduk deur ’n tentvervaardiger gemaak is.
Tyd vir oophou. Die kappie se deure vou oop en die dak lig op om die slaaptent te vorm. Jy klim met ’n trapleertjie agterop die bakkieklap en in die bed.
Skinktyd. In die kampterrein bly die kap opgeslaan en alles in die laaistelsel is maklik bereikbaar van agter. ’n Groot bo-seil bied beskutting teen die elemente.