Met verwysing na ’n ander jurisdiksie sien ons byvoorbeeld dat die howe in België sedert onafhanklikheid in 1830, toe die Belgiese Grondwet gepromulgeer is, breedweg drie benaderings ten aansien van kerklike geskille volg. Die eerste benadering is die mees beperkende benadering, en hou in dat burgerlike howe slegs toets of kerklike besluite deur die bevoegde kerklike orgaan gemaak is en die regter benader die geskil met die grootste mate van omsigtigheid en vermy enige inmenging op godsdienstige terrein. Hy beslis nie oor die korrekte standaard of toepassing van die kerklike reg nie en spreek hom slegs oor die bevoegdheid van die betrokke orgaan uit. Hierdie benadering is ’n streng formele benadering. Die tweede benadering is ’n benadering wat implisiet deur die Belgiese hoogste hof gevolg is. Hier beperk die hof hom nie tot die vraag of die betrokke orgaan bevoeg was al dan nie, maar vra ook of die bevoegde kerklike orgaan ooreenkomstig sy eie reëls en prosedures van die betrokke geloof gehandel het. Dit is egter nie altyd so eenvoudig om te bepaal wat die korrekte prosedures is nie. Hierdie benadering is steeds formeel, maar in ’n baie breër sin.
Die derde benadering maak voorsiening vir ’n aktiewer benadering en ondersoek deur die howe. Die toets is nie meer ’n suiwer formele toets nie, en die inhoud van kerklike standaarde word ook deur die regter getoets. Dit is ’n benadering wat hoofsaaklik deur die Belgiese appèlhowe gevolg is, maar nie deur die hoogste hof nagevolg word nie. Hierdie benadering hou in dat godsdienstige organe nie slegs hul eie reëls moet volg nie, maar dat die reëls ook die nodige waarborge met verwysing na die inhoud van kerklike standaarde moet bevat. Daar word selfs aangevoer dat die prosedures van die betrokke geloofsinstelling aan die vereistes van artikel 6(1) van die Europese Verdrag vir die Beskerming van Menseregte en Fundamentele Vryhede ten aansien van ’n billike verhoor moet voldoen. Dit sluit in die reg op ’n verweer en onpartydigheid van die howe.178
Dat so ’n benadering egter ’n impak op die outonomie van geloofsinstellings het, is gewis. Veral die reg op gelykheid is ’n fundamentele reg wat al sterker op die voorgrond tree. Dit is een van die fundamentele regte wat die mees beperkend kan inwerk op sowel die individuele as die kollektiewe reg op godsdiensvryheid.