Dit stuit my in my spore (nie teen die bors nie). ‘n Verleier, van inbors, dink ek. Dalk skryf ek oor die liefde soos wat Norman O. Brown opgemerk het dat Petrarca vir Laura ontdek het om oor die liefde te kon skryf. 1 Vir die musiekleier; op die wysie van:"Die hert van die dageraad." 'n Psalm van Dawid. In gister se Nuuswekker het ek melding gemaak van die prominensie wat W.E. Henley (1849 – 1903) se gedig “Invictus” tans vanweë die gelyknamige film oor die Springbokke se wêreldbekersege in 1995 in die gemoed van onwaarskynlike poësieliefhebbers geniet. In geheel beskou is dit ‘n bundel wat spreek van ‘n soort dekadensie, nie as ‘n werklike lewensstyl nie, maar die lewensgenietende dekadensie van daardie estetiese ingesteldheid wat ‘n mens ook by Hennie Aucamp kry. Die energie en vloei, die sensuele aard van die temas en van die gedigte self onderskryf hierdie waarneming.