Riachuelo: minagting van die omgewing + beloftes verbreek - ONDERWERPE - 2022
Deur Sergio Giachino
Die stroom het die stigma dat dit die poskaart is van 'n Latyns-Amerika wat verwoes word deur die ekonomiese ambisies van mag. Die buit van sy natuurlike hulpbronne, die blus van die flora en fauna en die omskakeling daarvan in 'n gebied wat net in die verkiesingstyd onthou word.
Gedurende die twintigerjare sou die blik op die Riachuelo-rivier praat oor sosiale transformasie, ekonomiese vooruitgang en industrialisering. Immigrante wat uit Europa aankom, het hulle geesdriftig gevestig in 'n gebied wat die belofte van ontwikkeling en ekonomiese groei in hul land onmoontlik gevind het.
Klein rivier, rivier van Querandíes, rivier Chuelo, rivier van Buenos Aires; So word die huidige Riachuelo deur die geskiedenis heen genoem. 'N Rivier met 'n draaipad wat in die Río de la Plata vloei nadat dit 80 km van sy oorsprong afgelê het. Dit begin in Las Heras, provinsie Buenos Aires, waar die Castro- en Cobey-strome saamkom en die Matanza-rivier vorm in Paso de la Horqueta, wat op die hoogte van die La Noria-brug Riachuelo herdoop word. Tans is daar kragtige fabrieke op sy oewer geïnstalleer en dit is die hoofoorsaak van die besoedeling daarvan.
In die afgelope dekades neem die Riachuelo 'n soortgelyke toestand as die huidige, en baie van die strome wat hulle water daarin uitgiet, was besig om op te droog of te verdwyn as gevolg van die regstelling van hierdie rivier.
Teen die jaar toe die eerste Europeërs hulle in 1536 naby sy oewers gevestig het, het die Riachuelo 'n taamlike oorvloedige fauna en flora gehad. Baie anders as die huidige een.
Die Riachuelo-gebied het gereeld oorstroom en lagunes en moerasse geskep. Die omgewing was vogtig, hulle het oorvloedige grasvelde, digte en uiteenlopende plantegroei. Aan sy oewer was daar die bosse van swart sarandíes, ceibos, blanquillos, dik bosse wit pluime.
Riete het oorheers in die laaglande en kamalote het gedryf. Sy vallei is binnegeval deur wilde strooi grasvelde, daar was ook wit perskes. Soos gesê, was die vallei se vloer baie versuip, en grasse het oorheers. In sy klowe en oewer, met 'n hoogte van tussen 8 en 20 meter, was daar ruigtes kalafaat, ñapindá, kaktus, syblom en oogdoder. Aan die bokant was daar klein bosse meidoorn, boontjies, akasias, braambos, vals sarsaparilla, skaduwee van die bul, ens. Op die oewer verskyn die rooi wilg met 'n hoë frekwensie, nie die huilwilg wat in die omgewing van 1810 in die omgewing sou kom nie.
Op die plato was daar groepe bome met meer stamontwikkeling. Die johannesbroodbome, talas, espinillos, chañares, coronillos negros, ceibos en van tyd tot tyd is 'n ombú gegee. Daar was ook die distel, so genoem deur die eerste Spanjaarde om in die omgewing aan te kom, maar in werklikheid was dit die 'veldwortel', 'n eetbare groente.
Die fauna in die streek was volop en gevarieerd. Daar was paddas, paddas, slange, slange en insekte in oorvloed. Van laasgenoemde kan ons die skerpioene, krieke, kakkerlakke (onvermydelik en ewig), kalanders, motte, die onvermoeide en irriterende perdevlieë en muskiete, blaasvliegies, vlieë, wurms, miere noem. Die onversadigbare kreef, skoenlappers, bosluise, ens. Was ook teenwoordig. Die kroniekskrywer Félix de Azara is moeg om die verskillende insekte in die streek te beskryf.
Die fauna is gekenmerk deur die takbok, die jaguar, wat in talle kronieke as 'n puma of panter voorkom. Daar was ook die otter. Daar was ook vierhonderd-en-veertig soorte voëls. Vlermuise het in die omgewing gevlieg. Ooievaars en flaminke kan in die strandmere gevind word. Teros, chajá, martinetas, sowel as harige en kosse het die vlaktes bevolk. Die rhea het rustig oor die plato geloop. Vis was ook volop, daar was mandubies, silversides, paties, bogas en af ​​en toe dorado.
Die inwoners van die Riachuelo-gebiede was Querandíes. Dit was 'n dorp van jagters en vissermanne, hulle het met boleadoras takbokke en reas gejag, en ook op die oewer van riviere en strandmere gehengel. In die vroeë dae het hulle goed met die Spanjaarde oor die weg gekom in die omgewing van die huidige Riachuelo. Maar die Spanjaarde wou meer hê. Met verloop van tyd het die Querandíes uitgesterf. Ander het geëmigreer. 'N Redelike bekende en wrede proses in ons streek.
Soos ons hierbo beskryf het, was die teruggaan van eeue voor die Spanjaarde om die landskap van die Riachuelo-rivier te beskryf 'n poskaart wat baie verskil van die huidige situasie. 'N Poskaart met hoop op vooruitgang en werk. Dit het gepraat oor die natuur self, met 'n lewende flora en fauna. Van 'n plek waar byvoorbeeld vleilande volop was. En waar die setlaars selfs kon bad.
Om 'n foto van die Riachuelo van dekades gelede te sien, is om byvoorbeeld na 'n huidige poskaart van die Uruguay-rivier te skuif. Wat 'n toeval as u wil, Uruguay is een van die riviere wat deur ons land deur besoedelende bedrywe bedreig word.
Die dringendheid om te belowe en nie te lewer nie (ondertitel)
As daar iets in die Riachuelo volop is behalwe besoedeling, is dit die beloftes wat in sy geskiedenis gemaak is. Benewens die bevordering van vooruitgang en ekonomiese ontwikkeling dekades gelede, wat duisende poste belowe, is die Riachuelo vandag 'n veldtog vir enige kandidaat wat stemme benodig.
Sy waterloop bestaan ​​tans amper nie en word vervang deur 'n soort olierige slyk, afval van die bedrywe wat dit besoedel. Slegte reuke. In die rand daarvan is die rommel van die inwoners van die droewige oewer vol, met bedenklike huise. Dit lyk soos 'n Bybelse bladsy waar die apokalips vertel word. Dit is die harde werklikheid van een van die streke wat deur neoliberale beleid verwoes is. Fabrieke gesluit en verlate. Gekap. Proses van misbruik van natuurlike hulpbronne. Vandag is daar net besoedeling en ellende. Ondenkbaar as ons bewus was van die behoefte om vars water te versorg.
Op die oomblik is daar meer as 3000 fabrieke geïnstalleer en daar word beraam dat daar daagliks 88 000 kubieke meter industriële afval in die stroom gestort word. Die huidige aanvaarbare vlak van biochemiese suurstofvraag (BOD) is 4 milligram per liter, terwyl aan die monding van die Riachuelo is bevestig dat die gemiddelde BOD 26,2 milligram per liter is.
Soos deur die La Boca Neighborhood Association gerapporteer, gooi hierdie 3000 fabrieke die volgende besoedelingstowwe in die Riachuelo: kadmium, kwik, nikkel, lood, chroom, arseen, selenium, fenole, benzeen, tolueen, gechloreerde koolwaterstowwe, plaagdoders, onkruiddoders, plaagdoders, mense en dierlike afval, organiese materiale in suspensie, skoonmaakmiddels, onder andere.
Die verslag van die Association of Neighbors of La Boca kondig aan dat, "slegs 3 persent van die bedrywe wat besoedel suiweringsprosesse geïnstalleer het." Hierdie vlak van besoedeling is in 2003 deur die nasionale ombudsman se kantoor bevestig, wat 'n opgedateerde verslag belowe het.
Die bevolking van die Matanza-Riachuelo-kom is byna 5 miljoen mense, wat 13,5 persent van die Argentynse Republiek verteenwoordig. Hierdie situasie word vererger omdat 55 persent van die stroomgebiedbevolking nie rioolwater het nie en 35 persent nie die drinkwaternetwerk het nie. As gevolg van die hoë besoedelingsvlakke, ly hierdie bure aan asemhalingsiektes, velsiektes en selfs hepatitis. Die riviere van die kom ontvang 368 duisend kubieke meter huishoudelike afvalwater per dag en slegs 5 persent kry die behandeling wat hulle nodig het om te verhoed dat dit besoedel word.
In die geskiedenis van die Riachuelo is daar baie beloftes en meer beloftes ... van die duisend dae van María Julia tot die tegniese verslae en die onvervulde beloftes van Macri en Scicoli om die rekening skoon te maak. Hulle het almal dieselfde belowe. Almal het net daardie beloftes agtergelaat. En met 'n miljoenêrsbegroting. Dit lyk asof hierdie beloftes besmet is. Selfs die Hooggeregshof van Justisie van die Nasie in 2007 het beslis dat dit dringend nodig is om die wasbak skoon te maak, die oewer van die rivier te land, en die oprigting van rioolsuiweringsaanlegte en lopende water. Maar intussen woon gesinne daar. Ouens word groot aan die rand van daardie besoedelde rivier. Hulle asem elke dag 'n ondraaglike reuk in. Watter Argentinië bou ons as ons 'n deel van die toekoms in hierdie submenslike toestande laat opgroei?
Kantaantekening: Brasilië het sy stroom skoongemaak
Die Tieté uit São Paulo en die Riachuelo Buenos Aires / Buenos Aires het 'n paar ooreenkomste gehad wat hulle 'familielede' gemaak het: die rioolwater sonder behandeling, die vieslike reuk, die totale afwesigheid van vis, die vuilheid aan hul oewers, die sporadiese oorstromings en die totale onmoontlikheid om deur hulle te navigeer. Natuurlik ook die ewige politieke beloftes dat hulle eendag weer skoon sal wees.
Die rivier loop in die middel, en aan elkeen van sy oewers is hierdie paaie, waardeur meer as 350 000 voertuie per dag sirkuleer.
Die Tieté het die moeilike missie om al die reënwater in die stad op te vang, sowel as honderd strome wat die stad sny en wat uiteindelik sonder behandeling deur klandestiene rioolwater en industriële waters geneem word.
San Pablo, die grootste stad in Suid-Amerika, het ook 'sy' Riachuelo. Dit word Río Tieté genoem en sy waters loop 40 kilometer binne die metropolitaanse gebied. Die Tieté is 'n ou bekende van die Paulistas. Dit word voortdurend gesien as u deur die Marginal ry - 'n baie wye versameling motors en vragmotors waardeur u die stad verlaat, na die lughawe gaan of hierdie reusagtige stad deurkruis van die een kant na die ander -
Toe die dae van die Riachuelo verbygaan, het die Tieté heeltemal verander. In 1999, met 'n lening van 400 miljoen dollar van die Bank vir Internasionale Samewerking in Japan, het die staat São Paulo begin werk om die rivier te herstel. 'N Eerste deel van die werk, wat ten doel gehad het om stedelike oorstromings uit te skakel, is met nog 400 miljoen dollar -200 miljoen van die Inter-Amerikaanse Ontwikkelingsbank gedoen. Die eerste maatreël was om die rivierbedding te verdiep en uit te brei, van 22 tot 46 meter. Met die werk is die moontlikheid van 'n vloed soos die wat vroeër plaasgevind het sodra dit begin reën, tot byna nul verminder.
Die aanvangsgetalle is indrukwekkend. Om die Tieté wyer en sonder vullis te maak, is 15 000 ton modder en afval verwyder, asook 120 000 bande. Tussen 2002 en 2005 het 200 masjiene - krane, skepe en vragmotors - en 4 000 werknemers gewerk, verdeel in drie skofte, om 24 uur op die werf te werk. Die grasvelde wat die hele rivierloop omring het - en diegene wat net die eerste keer in die stad aangeland het en langs die Marginale moes sirkuleer en die rivier aan hul linkerkant gesien het, bang gemaak het, is heeltemal uitgeskakel. In die plek daarvan is beton opritte gebou. Die modder en afval wat uit die rivier verwyder is, was bestem vir maatskappye wat hulle gespesialiseer het totdat dit in kompos omgeskakel is. En die bande is herwin en word 'n beskerming vir die relings van Avenida Marginal.
Langs die laan word daar benewens grasperke 9 000 bome en 100 000 struike geplant. Ook kersiebome, 'n inheemse plant uit Japan, as dank aan die krediet en advies wat deur die land gegee word. Die goewerneur van San Pablo, Geraldo Alckmin, het vandeesweek aangekondig dat hy van plan is om van die gang 'n fietsbaan te maak.
Die rivierontreinigingsprojek het die aansluiting van die huis se rioolwerk op die rioolnetwerk en die inspeksie van die nywerhede rondom die Tieté en die stad se strome ingesluit. In 1994 het die infrastruktuur slegs 24% van alle rioolwater wat die rivier bereik het, toegelaat om te behandel; vandag is daar reeds infrastruktuur om 85% te behandel.
Voordat die Tieté-opruiming begin het, het die rivier se besoedelingsvlek 300 kilometer tot in San Pablo gestrek. Die plek het reeds 120 kilometer teruggesak en vandag is dit moontlik om visse 180 kilometer verder te vind.