Daar is egter ook 'n ander sy van die saak. Reeds in die tye dat vroeë kerkvaders pasifistiese interpretasies van die Bybel gegee het, was daar tog 'n groep wat besorgd was oor sy gewelddadige karakter (Barr 1998:101-49; Grant 1953).3 In vroeë manuskripte soos Codex Sinaiticus verskyn byvoorbeeld minder gewelddadige variante vir sekere verse in Openbaring waardeur oorskrywers hulle argwaan oor problematiese geweldstekste laat blyk het.4 Op soortgelyke manier het Oecumenius in die enigste oorblywende Griekse kommentaar op Openbaring in die sesde eeu n C die goedheid van God se karakter teenoor die hardheid van gewelddadige teksgedeeltes beklemtoon (De Villiers 2007:206-7). Reeds hierdie voorbeelde is genoeg om die kwessie van geweld in die Nuwe Testament as 'n ou probleem uit te wys.
Selfs waar Openbaring met sagter handskoene hanteer is, het die insigte in die gewelddadige karakter daarvan tog ook deurgeslaan. In 'n resente bundel interkulturele studies oor Openbaring, skryf die redakteur in sy inleiding dat die verskillende skrywers van artikels ooreenstem dat Johannes sy lesers oproep om hulle te distansieer van die verdrukkende en uitbuitende dwingelandy van die Romeinse Ryk (vgl Rhoads 2005:19). Daarmee is die beeld geskep van Johannes as 'n heroïese, geweldlose kampvegter vir die vervolgdes, die armes en gemarginaliseerdes teen die imperialistiese Romeinse staat. Tog wys sommige bydraes in die bundel ook die geweld in Johannes se eie denke uit - die beste geïllustreer deur die skerp kritiese bydrae van Pippin (2005) waarin sy die gewelddadigheid van Johannes se vroulike simbole bespreek (kyk verder hieronder).
Teen hierdie tyd en in die lig van die bydraes in hierdie bundel is dit duidelik dat die kwessie van geweld nie meer geïgnoreer of as minder belangrik as net maar nog 'n tema van ondersoek afgemaak kan word nie. Daarvoor het die debat te ver gevorder. Teenoor Hays wat vrede as wesenlik aan die evangelie beskou, het Frankfurter (2005:147) byvoorbeeld daarop gewys hoedat geweld vir sekere godsdienstige groepe 'n hebbery kan word. Hy verwys na die Q uitspraak oor die doodmaak van die profete (Luk 11:49-51) en merk op hoedat die preokkupasie met geweld oënskynlik die identiteit van die groep agter die opmerking dra: