Oor vreemde verskynsels in die Vaderland. Deel I.
Gauteng is steeds die plek van goud (en silwer, veral die nuwe Mercs en Range Rovers), die Wes-Kaap is steeds meer wes(ters) as die res van die land en in Noordwes gaan daar altoos niks aan nie.
Al die tekens is daar. My blakend gesonde gelaatskleur wat nie in pas is met diÃ© tyd van die jaar nie. ’n Midderif waarom my broeke ongemaklik styf span. My kompulsiewe oorgebruik van die woord ‘eish’ en, nadat ek met onbevange vraatsugtigheid daarmee omgegaan het, my aversie in rooivleis oor die algemeen en skaaptjops in die besonder. Dit alles kan net een ding beteken: ek is terug in die Land van die Bleekbene na ’n vakansie in Suid-Afrika.
Met die intrapslag wil ek enige vrese oor die welstand van die Vaderland onomwonde besweer. Gauteng is steeds die plek van goud (en silwer, veral die nuwe Mercs en Range Rovers), die Wes-Kaap is steeds meer wes(ters) as die res van die land en in Noordwes gaan daar altoos niks aan nie. Alles verloop klopdisselboom en dÃ¡Ã¡i burgeroorlog toon steeds geen tekens van uitbreek nie. Maar tog wil die gevoel dat als nie heeltemal pluis is nie, nooit werklik die wyk neem nie.
Soos by die lughawe wanneer jy ’n binnelandse vlug onderneem. Nie een of twee nie, maar viÃ©r bagasieverpakmasjiene verwelkom (berispe?) jou met die slagspreuk â€œProtect your baggage here”. Na R50 en vyf minute se skelklinkende geween van plastiek, staan jou koffer daar soos ’n tamaai toebroodjie. Maar volgens die innemende lugdiensbeampte agter die aanmeldtoonbank is dit steeds nie voldoende beskerming nie. Met ’n bedagsame glimlag en ’n veelseggende blik in haar oÃ« oorhandig sy statig die komplimetÃªre plastiekkabelbinders â€œnet vir die wis en die onwis”. Hoewel jy vermoed dat dit meer vir die onwis as vir die wis is. NÃ³Ãº is daai koffer teen die langste vingers bestand en begin jy wonder of jy sÃ©lf ooit weer toegang tot die inhoud daarvan sal kan verkry.
Jy wend jou na die sekuriteitsarea, waar dit eensklaps wil voorkom of die memo oor ‘veiligheid bo alles’ nie hiÃ©rdie uithoek bereik het nie. Met ’n lui kopknik word daar beduie dat die vervoerband gereed staan om jou handbagasie te ontvang. Om van jou skoene, pet of gordel ontslae te raak skyn oorbodig te wees, maar wee jou siel sou jou skootrekenaar in sy sak bly!
’n Volgende skalkse kopknik is die teken dat jy deur die metaalverklikker mag beweeg. Soos jy vorentoe skuifel wag jy op die onvermydelike… en dan sit jou gordel se metaalgespe die verklikker vervaard aan die biep. Die skril geluid bring ’n beroering onder die driestuks sekuritici voor jou, maar wanneer jy wil begin verduidelik, word jy streng beveel om jou ledemate uit te sprei en jou gedagtes vir jouself te hou. Die ‘towerstaf’ word te voorskyn gebring en behendig aan jou alkante rondgewaai. Hy prÃ¡Ã¡t met sy meester, maar diÃ© verstaan skynbaar nie sy taal nie. Nou tel jou opinie weer en jy word in alle erns voor stok gekry: â€œSir, are you carrying a firearm?”
â€œNie sedert my dae as aspirant-lid van die skyfskietspan nie”, dink jy. â€œNo sir, of course not”, sÃª jy. ’n Ry wit tande verskyn en jy word vriendelik deurgewaai, want in Suid-Afrika is ’n man se woord nog sy eer. Vra maar vir Jackie Selebi.