Windkrag - Inligting - 2022
Met die afname in die hoeveelheid minerale het mense hul tot ander soorte energiebronne gewend. Vandag ontwikkel windkrag vinnig en vinnig.
Al hoe meer mense kom oor sulke bronne en gebruik dit in die alledaagse lewe. Alhoewel windenergie self 'n nuwe tegnologie is, is daar al baie mites rondom dit opgehoop. Die meeste daarvan behoort aan ou tegnologieë, en hulle word versprei deur talle teenstanders van vooruitgang. Kom ons bespreek hieronder die belangrikste wanopvattings wat met hierdie energierigting verband hou.
Windturbines is baie raserig. Volgens hierdie mite kan iemand nie lank by raserige windmotoren bly nie. Hulle is egter redelik stil. Op 'n afstand van 250-300 meter van die windplaas oorskry die geluid van die werking daarvan nie die volume van 'n gewone yskas nie. As turbines loop, is die geluid soortgelyk aan 'n effense fluit, en is dit baie stiller in vergelyking met ander moderne installasies. Selfs in yl bevolkte en landelike gebiede, waar die geraas van die omgewing die werking van windturbines nie kan verberg nie, is die geluid van die wind self sterker. Dit is egter die moeite werd om die uitsondering te onthou. Dus is ou eenhede, wat meer as 20 jaar oud is, lawaaierig. En moderne turbines op hoogtes kan nie 'stil' genoem word nie. As gevolg hiervan, in heuwelagtige gebiede, waar huise teen hellings of onderdrukkings in die rigting van die wind vanaf die turbines geleë is, kan die geluid verder beweeg en meer opgemerk word. Om hierdie effek op te los, is dit egter net nodig om die ligging van nabygeleë huise in ag te neem by die ontwerp van 'n nuwe kragstasie en op 'n gepaste afstand van hulle af te stap. Dieselfde masjiene wat vandag vervaardig word, is oorspronklik ontwerp sodat die meganiese komponente so stil as moontlik was. Ontwerpers probeer om slegs die minste geraas van die wind in kontak met die rotorlemme te hou.
Die huise wat die naaste aan die stasie is, sal in die skaduwee-sone wees. Skaduwee-flikker verwys na die proses wat plaasvind wanneer die turbine-lemme tussen die son en die waarnemer draai. Dit skep 'n skaduwee. Flikkerende skaduwee is egter nooit 'n probleem vir huise naby 'n kragsentrale nie. En waar dit in beginsel moontlik is, word probleme gewoonlik maklik opgelos, selfs in die ontwerpstadium van die kragsentrale. Soms kan die flikkerende skaduwee diegene wat in die omgewing lees of TV kyk, irriteer. Maar hierdie effek kan maklik bereken word deur presies te bepaal hoeveel uur per jaar dit gaan plaasvind. Dit sal u help om die probleem maklik te identifiseer. Die staat bied daarenteen 'n aantal oplossings om die gevolge van die effek te versag. Die eenvoudigste is om die ligging van die stasie te beplan en dit van die huise weg te skuif; 'n ander manier is om bome te plant.
Turbines belemmer televisieseine en ander kommunikasie. Turbines kan selde inmeng en kan selfs vermy word. Groot windturbines op die grond kan slegs televisie of radio inmeng as dit binne sig is. In moderne windkrag word verskillende metodes gebruik om hierdie probleem op te los. U kan die ontvangsantenne verbeter of 'n herhaler installeer wat 'n sein sal oordra deur die gebied waar die windturbines geleë is.
Die turbines is redelik lelik. Skoonheid is 'n taamlik subjektiewe konsep. Vir baie is die voorkoms van die turbines majestueus. Windplaasbeplanners het rekenaarmodelleringsinstrumente wat die virtuele beeld vanuit verskillende hoeke kan visualiseer. As gevolg hiervan, word die versigtige ontwerp van die stasie gewoonlik probleme met 'n lelike voorkoms opgelos.
Windplase is vir die plaaslike bevolking van weinig nut; hul eiendom daal slegs in waarde. Daar is geen bewys dat eiendomspryse daal as daar 'n kommersiële windplaas in die omgewing is nie. In 2003 is 'n nasionale opname in Amerika gedoen wat spesifiek na die pryse van eiendomme naby 'n windplaas gekyk het. Dit het geblyk dat die teenwoordigheid van so 'n voorwerp nie net die koste van huise beïnvloed nie, maar dit in sommige gevalle selfs verhoog.
Windplase benadeel toerisme. Daar is ook nie sulke gedokumenteerde getuienis gevind nie. Soms lok windturbines gaste selfs na hierdie omgewing. Die plaaslike owerhede sal dan saam met die stasiepersoneel werk om bulletinborde en spesiale bordjies te installeer. Toeriste wat al by die ingang of paaie naby geleë is, kan presies verstaan ​​waar so 'n ongewone stasie geleë is. Studies het getoon dat die teenwoordigheid van windturbines in die omgewing vir die meeste toeriste nie 'n rede is om 'n reis te kanselleer nie. In Palm Springs, Kalifornië, word duisende turbines byvoorbeeld geïnstalleer. Hulle het nie net toeriste nie afgeskrik nie, maar selfs aangetrek. Hier bied die gidse spesiale bustoere aan om die windplase te besoek.
Windturbines is gevaarlik, want ys kan die lemme breek, wat gevaarlik is vir die mens se lewe. Soms kan ys eintlik val, maar dit hou geen gevaar in nie. Die verwydering van windplase vanaf permanente verblyfplekke, wat gewoonlik daar is om klankeffekte te verminder, is genoeg om veiligheid te verseker as gevolg van ys. En groot ys wat op die lemme vries, is eenvoudig onmoontlik. Uiteindelik lei dit tot 'n afname in die rotasiesnelheid van die lemme. Gevolglik sal die turbine deur sy beheerstelsel gedeaktiveer word.
Soms word die lemme van die turbines afgegooi, en die windplase word vernietig. Windturbines is deesdae baie veilig. Dit laat hulle toe om selfs naby kinderinstellings in landelike, stedelike en digbevolkte gebiede geplaas te word. Daar was voorheen 'n ineenstorting van die lemme, maar vandag is die turbine-ontwerp reeds tegnies verbeter. Alle windmotors is gesertifiseer volgens internasionale standaarde. Byvoorbeeld, die kriteria wat deur Germanischer Lloyd en Det Norske Veritas ontwikkel is, bevat standaarde van wisselende mate van orkaanweerstand. Duisende windturbines is vandag al regoor Europa en Amerika geïnstalleer. Hulle voldoen almal aan die hoogste veiligheidstandaarde om betroubare werking te verseker.
Windturbines is gevaarlik vir die natuur en maak baie voëls en vlermuise dood. Die invloed van groeiende windenergie en die verspreiding daarvan na voëls is grootliks oordrewe. Dit is aansienlik minder as ander normale menslike aktiwiteite. Selfs enige moontlike ontwikkeling van windenergie sal geen impak op voëls hê nie. Die aantal sterftes weens installasies van hierdie tipe is immers slegs 'n klein deel van die totale "menslike faktor". Voëls sterf as gevolg van hoë geboue, huiskatte, vliegtuie, konstruksie, omgewingsongelukke. Terselfdertyd is die probleem van voëlsterftes as gevolg van windplase onder spesiale aandag. Byvoorbeeld, op een van die oudste terreine van hierdie soort in die Altamont-pas, Kalifornië, is die dood van roofvoëls 'n jarelange probleem sedert die 1980's. Die personeel van hierdie stasie werk voortdurend saam met die owerhede en bewaringsdeskundiges om die gevaarlike impak op voëls tot die minimum te beperk. Sedert 2003 is begin met die uitwerking van windturbines op vlermuise. Die dood van hierdie soogdiere in Wes-Virginia in dieselfde jaar het die wetenskaplikes en die publiek se aandag getrek. In reaksie hierop doen die Nasionale laboratorium vir hernubare energie, tesame met die gemeenskap vir die bewaring van vlermuise, nog navorsing oor die verband tussen die werking van plante en die dood van hierdie diere. Sulke studies is ontwerp om sterftes te verminder; die resultate van die werk word voortdurend gepubliseer. Alhoewel die invloed van windkrag op die voël- en muisbevolking klein is, is nyweraars ernstig oor moontlike interaksies met lewende dinge. Benewens algemene veldstudies, word aanvullende studies gedoen oor die impak op voëls voor konstruksie. Dit het reeds 'n algemeen aanvaarde praktyk geword om die moontlike impak op die natuur in die ontwerp van die plant te ondersoek.
Windplase word in dele van die habitat van wilde diere verdeel. Gewoonlik word sulke stasies naby kragdrade gebou. Hier is diere se habitat reeds gefragmenteer en verander, en die rede hiervoor is die ontwikkelde veeteelt en landbou. Die stasie self benodig 'n bietjie grond om die turbine self, die pad daarheen en die kraglyne te huisves. Die aarde rondom sulke voorwerpe kan voortgaan om dit soos gewoonlik te gebruik. Erwe word gereeld op onontwikkelde grond erwe met geskikte windeienskappe. Habitatfragmentasie kan dan inderdaad 'n bron van kommer wees. Per slot van rekening is weide en woude steeds ongeskonde. Die bedryf steun sterk op die verkenning van hierdie terreine om die potensiële impak daarvan beter te verstaan. Dit is nodig om die moontlike impak te vergelyk met die wat mag voorkom in die afwesigheid van hernubare energiebronne. Dit is immers belaai met aardverwarming, die vrystelling van besoedelende stowwe.
Windturbines is onbetroubaar en duur en kan nie die enigste bron van energie wees nie. Die ontwerp van die netwerk is sodanig dat dit nie nodig is dat elke megawatt wat deur die windplaas geproduseer word, dieselfde hoeveelheid energie uit ander bronne genereer nie. Geen stasie kan 100% betroubaar wees nie, wat die netwerk so gemaak het dat dit meer bronne het as wat terselfdertyd benodig word. So 'n komplekse stelsel is spesiaal ontwerp om beter te reageer op moontlike afsluitings van een van die bronne of die insluiting van industriële verbruikers met 'n hoë verbruik. Op hierdie manier is daar 'n hele paar veranderlikes in die kragnetwerk wat deur die operateur in ag geneem word. Die teenstrydigheid van windturbines is slegs een faktor in die werking van die hele netwerk. Is daar oor die algemeen baie betroubare bronne van elektrisiteit? Dus, selfs kernreaktors en steenkoolkragsentrales word kort tevore met 'n waarskuwing gesluit om onderhoud of noodherstelwerk uit te voer. Maar niemand wil kernkrag- of termiese kragsentrales met dieselfde kragtige fasiliteite dupliseer nie. Die werklikheid is dat windkrag van nature betroubaar is. Per slot van rekening word stasies in winderige gebiede gebou, waar seisoenale lugbewegingsmodelle voorspel kan word. Anders as standaardaanlegte, hoef windplase nie heeltemal gesluit te word in geval van onderbreking of instandhouding nie. As die turbine foutief is, kan dit herstel word sonder dat ander eenhede van die netwerk ontkoppel word.
Windturbines duur net 'n fraksie van die tyd. Dit blyk dat sulke installasies die grootste deel van die dag elektrisiteit produseer, 65-80%. Uiteraard verander die uitsetkrag van tyd tot tyd. Maar 100% van sy kapasiteit kan nie voortdurend deur 'n kragsentrale voorsien word nie. Almal is soms gesluit vir herstelwerk en instandhouding of lewer minder krag op weens die gebrek aan huidige vraag na elektrisiteit. Windplase word gebou waar die wind die meeste van die jaar waai. Maar skommelinge in die wind lei daartoe dat slegs 10% van die tyd gedoen sal word om die maksimum krag op te wek. As gevolg hiervan sal die gemiddelde jaarlikse elektrisiteitsproduksie ongeveer 30% van die nominale kapasiteit beloop. Vir stasies op nie-hernubare bronne wissel hierdie parameter van 0,4 tot 0,8. Altesaam, vir Rusland in 2005, was die totale gebruiksfaktor van die kapasiteit van alle stasies 0,5.
Windturbines is ondoeltreffend. Inteendeel, die voordeel van windturbines is die doeltreffendheid daarvan. Die eenvoudigste manier om die algehele werkverrigting van 'n tegnologie te bepaal, is deur algehele prestasie. Die hoeveelheid energie wat vir produksie verbruik word, word geskat. Dit het geblyk dat die hersteltye vir windplase feitlik in ooreenstemming is met dié van konvensionele fasiliteite, soms selfs oortref. Onlangs het die Universiteit van Wisconsin 'n studie onderneem en bevind dat die gemiddelde energieherwinning van Midwestern-windplase 17-39 keer (afhangend van die huidige windspoed) meer energie verbruik word. Maar vir kernkragsentrales is hierdie parameter 16 vir steenkool - 11. En in 'n breër sin moet gesê word oor die doeltreffendheid van windturbines. Uiteindelik genereer hulle elektrisiteit uit natuurlike bronne wat onuitputlik is. Daar is egter geen sosiale of omgewingsimpakte nie. Brandstof hoef nie gemyn of vervoer te word nie, daar is geen besoedeling van die omgewing nie. Daar is geen probleem met afval nie, wat ook êrens vervoer en geberg moet word. Windplase vererger nie die kweekhuiseffek nie, wat tipies is vir CHP.
Windenergie is duur. Windkrag lewer vandag elektrisiteit teen dieselfde koste as nuwe aanlegte wat konvensionele brandstof gebruik. Die kapitaalkoste van windturbines is inderdaad hoër as konvensionele energiebronne soos gas. Maar terselfdertyd is daar geen koste vir brandstof nie, en ander genormaliseerde koste (koste van werk, instandhouding) van so 'n energierigting is uiteindelik mededingend ten opsigte van ander bronne. Ontleders het tot die gevolgtrekking gekom dat windkrag die algehele markwaarde van elektrisiteit verlaag. In die afgelope dertig jaar in Europa het die kapasiteit van hierdie soort turbines amper 300 keer gegroei, waartydens die produksiekoste met 80% gedaal het. Elke nuwe 5% van die mark wat aan windenergie gegee word, kan die koste van elektrisiteit met 1% verlaag. Die afgelope vyf jaar het windenergie in die EU daagliks 33 werkgeleenthede gebied. Hierdie mark groei voortdurend, in Rusland alleen in 2013 beloop dit 3,1 miljard euro, en in 2015 - 7 miljard euro.
Windenergie benodig subsidies, in teenstelling met konvensionele. Ontleders van die International Energy Agency beraam energiesubsidies in Europa. Dit blyk dat daar in 15 EEG-lande altesaam 29 miljard euro toegewys is, waarvan slegs 19% op windenergie gedaal het. Hierdie aanwyser dui daarop dat hierdie rigting eenvoudig gelykgestel word aan tradisionele tegnologie-produksietegnologieë.
Windturbines is nie geskik vir die algemene netwerk nie en werk slegs in klein outonome stelsels. Om die hele kragstelsel te laat afhang van die onstabiele kragopwekking van windkragsentrales, moet hul aandeel ongeveer 20-25% van die totale kapasiteit wees. Byvoorbeeld, in Rusland met die bestaande aanwysers en koerse, kan so 'n verhouding nie vroeër as oor 50 jaar bereik word nie.
Die aandeel van windenergie in die wêreldwye energiebalans is onbeduidend. In 2010 was die hoeveelheid energie wat deur hierdie soort plante geproduseer word, 2,5% van die totaal. Windenergie word hoog op prys gestel, byvoorbeeld, word in Denemarke reeds 20% van die elektrisiteit opgewek, en in Duitsland - 8%. Ontwikkelingsplanne vir hierdie rigting is deur China, Indië, Japan, Frankryk aangekondig. Die tempo van die ontwikkeling van windenergie dui daarop dat die aandeel in hierdie sektor teen 2020 10% van die totaal sal wees.
Windkrag self is onstabiel en nie so voorspelbaar soos ander soorte nie. Energie word onstabiel gelewer, wat die konstante bespreking en opberging daarvan benodig. Daar is opsies om die probleme van sulke onstabiliteit op te los. Met 'n akkuraatheid van 95% word daar vandag voorspellings gemaak oor uurlikse energie-uitset gedurende die dag. Hierdie hoë beplanningstempo verbeter plantprestasie en betroubaarheid. Om die stabiliteit van hierdie tipe stasiesisteem te bepaal, het 'n span wetenskaplikes van die Universiteite van Delaware en Stony Brook 'n virtuele stelsel van voorwerpe opgestel. Hulle was langs die hele ooskus van die Verenigde State geleë, ver van die kus af. Dit blyk dat so 'n stelsel 'n betroubare bron van energie kan wees. Alhoewel windplase 'n groot potensiaal het, kan veranderende weer steeds hul potensiaal verminder. Wetenskaplikes stel voor om groepe windopwekkers in 'n netwerk te verenig wat ver van mekaar geleë is om windskommelinge in die gebiede te verlig. Daar is egter nog nie akkurate berekeninge gemaak nie. In die loop van die studie is gegewens verkry vanaf 11 outomatiese weerwaarnemingsstasies oor vyf jaar. Hulle was 2500 kilometer tussen Florida en Maine geleë. Dit het geblyk dat die stroom van elektrisiteit nooit heeltemal sou stop nie, mits die stasies in 'n enkele netwerk gekombineer word. Die krag van die hele stelsel sal nie so fluktueer soos die van 'n enkele eenheid nie. As dit in 'n uur met 50% kan verander, kan die sprong in beginsel nie meer as 10% per uur wees nie. Die deelnemers aan die studie het tot die gevolgtrekking gekom dat hierdie 'onstabiele' energiebron redelik betroubaar is as dit korrek hanteer word.