Stone Bowl met die naam Agirgal - Inligting
Boise City is in 1908 gestig deur ontwikkelaars JE Stanley, AJ Kline en WT Douglas (almal sake doen as die Southwestern Immigration and Development Company van Guthrie, Oklahoma) wat brosjures gepubliseer en versprei het wat die stad bevorder as 'n elegante, boomryke stad met geplaveide strate, talle besighede, spoorwegdiens en 'n artesiese put. [a] Hulle verkoop 3000 lotte aan kopers wat by hul aankoms agtergekom het dat geen van die inligting in die brosjure waar was nie. Benewens die gebruik van valse publisiteit, het die drie mans ook nie die titel op die lotte wat hulle verkoop het nie.
Stanley en Kline is skuldig bevind aan posbedrog en na Leavenworth Federal Penitentiary gestuur. Stanley en Kline dien twee jaar termyn uit in die gevangenis. Douglas is aan tuberkulose dood voordat hy met sy vonnis begin het. Die stad het nietemin gestalte gekry en op 20 Julie 1925 ingelyf. 
Die Ensiklopedie van die geskiedenis en kultuur van Oklahoma sê dat die oorsprong van die stadsnaam onduidelik is, maar bied drie moontlikhede: (1) 'n kaptein Boice wat 'n held was in die burgeroorlog, (2) die stad Boise, Idaho of (3) die Boise Cattle Company, wat beeste in die omgewing gehardloop.  Daar word bespiegel in Ken Burns se dokumentêr, The Dust Bowl (film), dat die naam van die stad gekies is as deel van die oorspronklike bedrogspul om 'n vals beeld van die stad op te wek, aangesien 'boisé' Frans is vir 'beboste' ".
Die welvaart van Boise City in die dertigerjare, net soos dié van Cimarron County, is erg geraak deur die ligging in die hartjie van die Dust Bowl -streek.  
Boise City was die plek van 'n ongewone gebeurtenis tydens die Tweede Wêreldoorlog toe dit per ongeluk tydens 'n opleiding deur 'n vriendelike Amerikaanse bomwerperbom gebombardeer is. Die bombardement het op 5 Julie 1943, omstreeks 12:30, deur 'n B-17 Flying Fortress Bomber plaasgevind.  Dit het gebeur omdat vlieëniers wat doelwitoefeninge uitgevoer het, gedisoriënteerd geraak het en die vier ligte rondom die stad se hoofplein as hul teiken beskou het. Niemand is dood tydens die aanval nie en daar was minimale skade, aangesien slegs oefenbomme met vier pond dinamiet en negentig pond sand gebruik is en die plein verlate was, maar die vlieëniers was in die verleentheid. Vir die 50ste herdenking van die voorval is die bemanning van die bomwerper teruggenooi na Boise City, maar alle lede het geweier, sommige om gesondheidsredes en ander omdat hulle nie meer aandag op hul ongeluk wou vestig nie. Die voormalige radio-operateur van die B-17 het wel 'n klankband gestuur wat tydens die viering gespeel is.  
Boise City beleef 'n halfdroë klimaat (Köppen BSk) met sagte, droë winters en lang, warm, natter somers. Daar is 'n groot mate van daaglikse temperatuurvariasie die hele jaar deur.
Volgens weerdata van 1 Julie 1985 tot 30 Junie 2015 vir elke plek in die amptelike klimaatdatabasis van die National Oceanic and Atmospheric Administration, is Boise City, Oklahoma, die sneeuigste plek in die staat Oklahoma, met 'n gemiddelde van 30,8 duim sneeu per jaar. 
Klimaatdata vir Boise City, OK (data vir 1908–2012)
2019 (geskatte) 1,085  −14.3%
Teen die sensus  van 2000 was daar 1 483 mense, 610 huishoudings en 400 gesinne in die stad. Die bevolkingsdigtheid was 1 180,6 mense per vierkante myl (454,4/km 2). Daar was 752 wooneenhede met 'n gemiddelde digtheid van 598,7 per vierkante myl (230,4/km 2). Die rasse -samestelling van die stad was 81,7% Blanke, 0,2% Afro -Amerikaners, 1,7% Indiane, 0,3% Asiërs, 13,4% van ander rasse en 2,8% van twee of meer rasse. Spaanse of Latino van enige ras was 21,0% van die bevolking.
Daar was 610 huishoudings, waarvan 29,8% kinders onder die ouderdom van 18 gehad het, 55,1% getroude paartjies wat saam gewoon het, 7,5% 'n vroulike huishouding gehad het sonder 'n man en 34,3% nie-gesinne. 33,1% van alle huishoudings bestaan ​​uit individue, en 18,4% het iemand wat alleen woon, 65 jaar of ouer. Die gemiddelde huishoudelike grootte was 2,36 en die gemiddelde gesin grootte was 2,99.
In die stad was die bevolking versprei, met 26,2% onder die ouderdom van 18, 6,6% van 18 tot 24, 21,7% van 25 tot 44, 24,3% van 45 tot 64 jaar en 21,2% wat 65 jaar oud was of ouer. Die gemiddelde ouderdom was 41 jaar. Vir elke 100 wyfies was daar 90,4 mans. Vir elke 100 vroue van 18 jaar en ouer was daar 87,5 mans.
Die mediaaninkomste vir 'n huishouding in die stad was $ 30.071, en die mediaaninkomste vir 'n gesin was $ 35.761. Mans het 'n gemiddelde inkomste van $ 23.088 teenoor $ 17.679 vir vroue gehad. Die inkomste per capita vir die stad was $ 15,821. Ongeveer 14,7% van die gesinne en 19,1% van die bevolking was onder die armoedegrens, insluitend 24,0% van diegene onder 18 jaar en 12,3% van die 65 jaar of ouer.
Die plaaslike ekonomie is gebaseer op boerdery, boerdery en die produksie van olie en aardgas. 
Die plaaslike koerant, wat begin het as die Cimarron News in 1898 in Kenton, Oklahoma, staan ​​sedert 1930 bekend as The Boise City News.  Dit noem hom The Official Newspaper of Cimarron County en is beskikbaar in beide gedrukte en digitale uitgawes. 
Die snelweë sluit in die Amerikaanse roetes 287, 385, 412 (wat net noord van die stad loop), en State Highway 325. 
Die Boise City -lughawe, wat die hele provinsie bedien, is ongeveer ses kilometer noord van die middestad geleë. 
Kommersiële lugvervoer is beskikbaar vanaf die Liberal Mid-America Regional Airport in Kansas  ongeveer 99 kilometer oos-noordoos van die stad,  of die groter Rick Husband Amarillo Internasionale Lughawe in Texas  ongeveer 127 myl suid-suidoos van dorp. 
Die Cimarron Heritage Center Museum bevat uitstallings en artefakte oor dinosourusse, die Santa Fe -roete en ander plaaslike historiese terreine.  Die museumterrein toon 'n gerestoureerde Santa Fe Depot, 'n smidswinkel, 'n eenvertrek-skoolhuis, 'n windpompuitstalling, karretjies en meer.  Die terrein is die tuiste van 'Cimmy', die 'Cimarronasaurus', 'n metaalbeeld wat 65 voet lank en 35 voet lank is, na bewering 'n lewensgrootte Apatosaurus-dinosourus-uitsny, bereken uit die bene van 'n dinosourus eintlik in die 1930's in die westelike Cimarron County opgegrawe.  
Die sakekamer van die Cimarron County is in 'n rooi treintjie geleë.  Voor die kajuit is die Boise City Bomb Memorial, ter herdenking van die toevallige lugbomaanval in 1943. 
Autograph Rock Historic District, met vervormde spore van die Cimarron-afsny van die Santa Fe-roete, bevat Autograph Rock, met die name van reisigers uit die tydperk 1850-1865.  Toegang tot die terrein kan verleen word by die Cimarron Heritage Centre Museum.  Die afsonderlike Cold Spring en Inscription Rock Historic District bevat inscription rock met name van die reisigers van Santa Fe Trail, maar het ook 'n voormalige kampterrein met 'n klipgebou wat as 'n postkoetsstasie gedien het, en 'n kliphuis. 
Die Cimarron County Courthouse is ontwerp deur M.C. Parker in die klassieke herlewing en neoklassieke style en gebou in rooi baksteen. Dit is in 1926 geopen nadat die vorige hofhuis met houtraam afgebrand het. 
Boise City tydens die Dust Bowl was die hoofrol vir die 99ste episode van die horror podcast The Magnus Archives. 
Super Bowl Ring Bling - al die besonderhede!
As ons aan die Super Bowl dink, is dit die eerste dinge wat by my opkom: sokker (wel, duh), die halftydprogram en 'n verskoning om nacho's te eet.
Ons assosieer nie noodwendig die groot spel met juweliersware nie, maar die Super Bowl het eintlik 'n mooi bling-waardige bling. Ons praat van die Super Bowl -ring wat die span behaal as hulle wen.
Die wenspan werk saam om die ring te ontwerp, en daarom sal ons natuurlik nie weet hoe die 2014 -bling sal lyk totdat ons 'n kampioen het nie, maar die ringe het gewoonlik spanmotors of die telling van die spel.
Kyk net na die ring van verlede jaar vir die Baltimore Ravens. Die skitterende ring, vervaardig in witgoud, het 243 ronde geslypte diamante en weeg 380 gram. Die Ravens -logo is omring met diamante en sit bo -op 'n ametissteen. Nie te sleg nie.
Maar die wenringe was nie altyd so uit die oog nie. In 1967 wen die Green Bay Packers die heel eerste Super Bowl, en hul ring is in goud gegiet met 'n enkele diamant in die middel. Juwelier Jostens het die ring geskep (hulle het tot dusver ook 30 van die 46 Super Bowl -ringe gemaak).
Aangesien die ringe steeds beter en blinker word, wonder ons hoe hierdie jaar se ring gaan lyk. Dit is duidelik dat diamante nie net 'n meisie se beste vriend is nie; hulle is ook 'n voetbalspeler.
Fuente Magna, die omstrede Rosetta -steen van die Amerikas
Die Fuenta Magna is 'n groot klipvat wat lyk soos 'n losskottel, wat in 1958 naby die Titicacameer in Bolivia gevind is. Dit bevat pragtig gegraveerde antropomorfe karakters, dierkundige motiewe wat kenmerkend is van die plaaslike kultuur, en, meer verbasend genoeg, twee soorte skrifte —'n proto-Sumeriese antieke alfabet en 'n plaaslike taal van die antieke Pukara, voorloper van die Tiahuanaco-beskawing. Die steenhouer, wat dikwels 'die Rosetta -steen van die Amerikas' genoem word, is een van die mees omstrede artefakte in Suid -Amerika, aangesien dit vrae laat ontstaan ​​oor die moontlikheid dat daar 'n verband was tussen die Sumeriërs en die ou inwoners van die Andes, geleë in die Andes. duisende kilometers ver.
Die Fuente Magna Bowl is gevind naby die wêreldbekende Titicaca-meer in Bolivia. ( Wikimedia Commons )
Die ou oorblyfsel is per ongeluk ontdek deur 'n boer wat op 'n privaat landgoed van die Manjon -familie werk. Die eienaars het dit daarna in 1960 by die stadsaal van La Paz afgelewer in ruil vir grond naby die hoofstad. Omtrent dieselfde tyd het die Boliviaanse argeoloog Max Portugal Zamora van die bestaan ​​daarvan geleer en sonder sukses probeer om die ongewone inskripsies te ontsyfer, nie die minste nie omdat hy nie besef het dat die skrif op die bak 'n soort spykerskrifte was wat ongeveer 5 000 jaar oud is nie.
Die Fuente Magna -bak het ongeveer 40 jaar lank in die Museo de los Metales Preciosos ("Museum van edelmetale") geberg totdat twee Boliviaanse navorsers, Argentyn Bernardo Biados en argeoloog Freddy Arce, die oorsprong van die geheimsinnige oorblyfsel wou ondersoek. Hulle is uiteindelik in aanraking gebring met Maximiliano, 'n 92-jarige inwoner wat, nadat hy 'n foto van die bak gesien het, beweer het dat dit eens in sy besit was. Omdat hy nie die betekenis daarvan besef het nie, het Maximiliano erken dat hy die bak gebruik het om sy varke te voer.
Daar is bevind dat die Fuente Magna Bowl twee soorte skrifte aan die binnekant gegraveer het. (Met vergunning van die navorsingspan van Bernardo Biados)
Die twee navorsers neem gedetailleerde foto's van die bak en stuur dit na die epigrafis dr Clyde Ahmed Winters, in die hoop dat hy die inskripsies kan ontsyfer. Dr Winters, 'n kenner van antieke tale, vergelyk die inskripsies met Libyco-Berber-skryfwerk wat ongeveer 5000 jaar gelede in die Sahara gebruik is. Die skrif is gebruik deur die Proto-Dravidiërs (van die Indusvallei), Proto-Mande, Proto-Elamiete en Proto-Sumeriërs. Dr Winters het in sy artikel "Ontsiftering van die spykerskrif op die Fuente Magna-bak" tot die gevolgtrekking gekom dat die skrif op die bak "waarskynlik Proto-Sumeriaans" was, en het die volgende vertaling aangebied:
Aanpak in die toekoms (een) het die Groot Nia met groot beskerming toegerus. [Die Goddelike Nia (sh) om] reinheid te vestig, blydskap te vestig, karakter te vestig. (Hierdie gunstige orakel van die mense om reinheid te vestig en karakter te vestig [vir almal wat dit soek]). [Gebruik hierdie talisman (die Fuente -bak)] Om die unieke raad [by] die tempel te laat uitspruit. Die regverdige heiligdom, salf (hierdie) heiligdom, salf (hierdie) heiligdom Die leier neem 'n eed [om] reinheid te vestig, 'n gunstige orakel (en om) karakter te vestig. [O leier van die kultus,] maak 'n unieke lig [vir almal] oop, [wat] vir 'n edele lewe wens.
Hierdie vertalings dui daarop dat die Fuente Magna -bak moontlik gebruik is om die godin Nia te offer om vrugbaarheid te vra. Daar word geglo dat die figuur op die Fuente Magna, wat blykbaar in 'n 'godin -houding' is, met oop arms en bene gesprei, die vertaling van Dr Winters ondersteun.
'N Figuur op die Fuente Magna -bak. (Met vergunning van die navorsingspan van Bernardo Biados)
As die vertaling van dr Winters korrek is, het dit groot implikasies vir ons begrip van beide die Sumeriese beskawing en die antieke kultuur van Bolivia. Navorser Yuri Leveratto stel die vraag tereg: "Hoe is dit moontlik dat proto-Sumeriese inskripsies gevind is in 'n bak wat gevind is naby die Titicaca-meer, 3800 meter bo seespieël, duisende kilometers ver van die gebied af waar het die Sumeriese mense gewoon? "
Volgens Bernardo Biados is die Fuente Magna heel waarskynlik vervaardig deur Sumeriese mense wat hulle na 2,500 v.C. in Bolivia gevestig het. Volgens Biados was dit bekend dat die Sumeriërs na die verre Indiese subkontinent vaar, en sommige Sumeriese skepe het moontlik deur Suid -Afrika gegaan en een van die strome in die gebied binnegedring wat van Afrika na Suid -Amerika oor die Atlantiese Oseaan lei. Dit is moontlik dat sommige gekies het om te bly en die Andes te verken, miskien op soek na gebiede hoog op die plato van Bolivia waar voedsel geproduseer word. Yuri Leveratto sê, "die Sumeriese kultuur het die mense van die plato beïnvloed, nie net vanuit 'n godsdienstige oogpunt nie, maar ook in die taal. Sommige taalkundiges het trouens baie ooreenkomste gevind tussen die proto-Sumeriese en Aymara-tale. "
Hierdie perspektief, en inderdaad die aanvanklike vertalingswerk van dr. Winters, was egter nie sonder kritici nie. Jason Colavito, 'n bekende skeptikus en 'debunker', dui daarop dat daar slegs 'n klein korrelasie is tussen die draaiboek op die bak en die Proto-Sumeriese karakters. Colavito wys daarop dat die bak 'n baie problematiese oorsprong het, en bloot 'n bedrogspul kan wees. Biados sê dit is verkeerd, met verwysing na die oorweldigende steun van groot dele van die akademiese gemeenskap.
Dit is duidelik dat die Fuente Magna -bak steeds 'n twispunt tussen akademici is. Daar word gehoop dat verdere argeologiese en taalkundige navorsing kan help om die verhaal agter hierdie geheimsinnige artefak te ontrafel, aangesien dit ons begrip van die groot beskawings van ons verlede en hul invloed oor die hele wêreld kan uitbrei.
Voorgestelde foto: Fuenta Magna (met vergunning van Bernardo Biados se navorsingspan) Agtergrond: Titicacameer in Boliva ( Wikimedia Commons ).
Die artikel ' Fuente Magna, die omstrede Rosetta -steen van die Amerikas 'Is oorspronklik gepubliseer op Die Epoch Times en is met toestemming herpubliseer.
Singbakke: volledige gids (opgedateer in 2021)
Welkom by die volledige gids vir sangbakke en hul geskiedenis! In hierdie pos verduidelik ons ​​wat sangbakke is, hul geskiedenis, hoe dit gemaak word en watter materiale gebruik word om dit te maak. Ons verduidelik ook hoe kulture al eeue lank sangbakke gebruik het vir geestelike en medisinale doeleindes. Kom ons duik in!
Singbakke: 'n inleiding
Wat is 'n singbak?
Waar het sangballe ontstaan?
Singbakke en hul verborge waarde
Singing Bowls en die Himalajas
Ander streke waar sangbakke gevind word
Hoe werk sangbakke?
Hoe singbakke na die Westerse kultuur migreer
Singbakke en joga
Kulturele toewysing en sangbakke
Watter materiale word in singbakke gebruik?
Die Singing Bowl -terminologie wat u moet weet
Hoe word singbakke gemaak?
Hoe verskillende kulture singbakke gebruik het
Vir baie eeue is musiek en klank gebruik as instrumente om genesing en meditasie te bevorder. Een van die eerste instrumente wat die mensdom geskep het om hiervoor gebruik te word, word sangbakke genoem. Hierdie mistieke metaalbakke kan, as hulle geslaan word, kontemplatiewe en hemelse klanke skep, wat weerklink asof die heelal op sy siel manifesteer.
'N Singbak is 'n tipe idiofoon, 'n musiekinstrument wat klank deur trillings produseer wanneer dit geslaan, geskud of geskraap word. Singbakke kom in 'n enkele, omgekeerde klokvorm, maar kom in verskillende groottes, wat wissel van 'n paar sentimeter tot 'n meter in deursnee. Die kleineres produseer meer delikate klanke, terwyl die groter bakke dieper, volronde klanke produseer. Om 'n geluid te lewer, word sangbakke gereeld met 'n hamer op hul rand of sy geslaan. Elke metode lewer baie kenmerkende klanke.
Hierdie bakke word gereeld gebruik in godsdienstige en geestelike omgewings, wat meditasie en ontspanning aanroep. Hulle kan ook gebruik word vir genesing en vir die behandeling van verskillende siektes deur middel van klankterapie. Die geluide wat die sangbakke produseer, skep 'n soort energie -medisyne wat die gebroke frekwensies van liggaam, gees en siel regstel. Deur hierdie bakke te speel, word 'n sentrerende effek veroorsaak, wat veroorsaak dat die linker- en regterkant van die menslike brein met mekaar sinchroniseer. Op verskillende aktiwiteite, soos joga en ander vorme van meditatiewe praktyke, word daar dus soms sangbakke gebruik, aangesien dit die wonderbaarlike vermoë het om die luisteraar tot vrede en kalmte te bring.
Sangbakke het wêreldwyd verskillende name. Alhoewel hulle baie verskillende name het, is die verenigende konsep dat sangbakke dikwels verband hou met Tibet of Boeddhisme, 'n ongelooflike meeslepende klank skep en verstommende genesende effekte kan hê. Afhangende van waar u in die wêreld is, kan u na u sangbak verwys as 'n "Tibetaanse sangbak", "meditasiebak", "klankbak", "Tibetaanse bak", "Himalaya -sangbak", Tibetaanse genesingsbak ", "klankbak", "Tibetaanse klankbak", "Boeddhistiese sangbak", "Tibetaanse klok", "gebedsbak" of bloot "genesingskom". Vir meer inligting, sien ons uitgebreide blogpos oor die verskillende terminologie vir die sing van bakke .
Singbakke het 'n geheimsinnige verlede en daar is nie veel bekend oor die oorsprong daarvan nie.Hulle geskiedenis het lank voor die aanbreek van die moderne beskawing begin, met die gevolg dat geskrewe inligting oor hulle amper nie meer bestaan ​​nie. Daar word gesê dat die eerste sangbakke meer as 5000 jaar gelede in Mesopotamië gemaak is. As sodanig word geglo dat sangbakke een van die oudste kunsvlyt in die geskiedenis van die mens is. Alhoewel folklore oor die ambagsmanne agter sangbakke in die latere eeue bestaan ​​het, het kennis van die folklore ongelukkig gesterf saam met die opvolgende eienaars van die sangbakke.
Daar word gesê dat die heel eerste sangbakke van suiwer koper gemaak is en vir medisinale en musikale doeleindes vervaardig is. Hulle is hoofsaaklik in die huise van die vakmanne vervaardig. Kennis oor die metaalwerk is van geslag tot geslag oorgedra, hoewel hierdie kennisketting uiteindelik gebreek is. 'N Rukkie later begin sangbakke van koper, wat 'n kombinasie is van verskillende aardmetale, insluitend koper. Sommige anekdotiese verwysings sê dat 2.000 jaar oue messing-sangbakke aan die begin van die vorige eeu in 'n Chinese gebied met die naam Tibet verskyn het.
Die Tibetaanse oorsprong van die sangbakke dra by tot hul historiese dubbelsinnigheid. Alhoewel sangbakke in kloosters en huise gevind kon word, is gesê dat monnike niks oor hierdie bakke mag bespreek nie. Trouens, die heilige teks van die monnike, die Tibetaanse Boeddhistiese kanon genoem, bevat ook geen inligting oor die bakke nie. Anekdotiese verwysings sê dat Tibetaanse lamas en monnike hierdie bakke vir geheime, heilige rituele gebruik het. Daar word selfs gesê dat hierdie rituele so geestelik van aard was dat dit die monnike die vermoë gegee het om te astral projekteer en na ander gebiede en dimensies te reis.
Tydens die Chinese inval in Tibet in die middel van die 19de eeu, is die inheemse mense, bekend as die lama's en monnike, gedwing om te vlug, en het al hul waardevolle besittings saamgeneem, insluitend hul sangbakke. Om die krisis te oorleef, moes die lama's en monnike hul sangbakke en ander items van aansienlike waarde verkoop. Hierdie omstandighede het daartoe gelei dat sangbakke oor die hele wêreld versprei het, asook dat die esoteriese kennis daaroor verdwyn het. Vandag kan die mistieke klanke van sangbakke nou op baie verskillende plekke gehoor word, soos genesingsentrums, joga -ateljees, klaskamers, tempels en nog baie meer. Maar een ding bly - singbakke is nog steeds net so sterk van 'n geestelike, medisinale en musikale instrument as duisende jare gelede.
Die verborge waarde van singbakke
Baie van die ou sangbakke wat uit die Ooste bewaar is, lyk en voel baie anders as die bakke waaraan ons vandag gewoond is. Die vroeë bakke was baie dik en swaar, sodat die speel daarvan eintlik onprakties was vir die gemiddelde persoon.
Geskiedkundiges het die rede hiervoor besin en tot die gevolgtrekking gekom dat die duidelikste verklaring die waarde van die stoorplek sou wees. Destyds was die enigste tipe metale die enigste werklike waarde of 'geldeenheid'. Daar is baie verhandel met muntstukke, en dit was dikwels die gewig van die metaal wat die muntstuk uitmaak, wat die waarde daarvan bepaal het - nie die muntstuk self nie.
Dit is dan sinvol dat die vervaardigers van die sangbakke gekies het om baie van hulle aansienlik swaarder te maak as wat nodig is, aangesien dit die bakke meer markwaarde gee. In die ou tyd sou elke dorp 'n aangewese metaalhanteerder hê wat graag geweegde sangbakke as betaling vir grond en ander waardevolle items sou aanvaar.
Daar word ook geglo dat die meer gegoede dorpenaars ander swaar sangbakke as trougeskenke aan ander sou gee. Dit kan gesien word as 'n enkelbedrag om 'n paartjie op 'n meer stabiele finansiële grond te begin.
Sommige sal die geldigheid van hierdie bespiegeling bevraagteken, veral as ons kyk na hoe ons vandag sangbakke gebruik. Ons moet in gedagte hou dat dit destyds slegs die monnike was wat as bekwaam beskou is om sangbakke in rituele en seremonies te gebruik. Vir almal was sangbakke bloot versamelaarsitems wat jy in die huis moes hê, en word gewoonlik gebruik vir die berging van korrels en water. Sommige huishoudings het selfs sangbakke gebruik om uit te eet.
As u die vibrasievoordele van die bakke wou pluk, moes u saam met die monnike gaan kuier. Die monnike was baie geheimsinnig oor die gesange en gebede wat in hul sangkombinasies gegaan het, baie van hulle het nooit met iemand in die buitewêreld van hierdie gebede gepraat nie - selfs nie na die inval nie.
Daar is historiese bewyse wat die idee ondersteun dat die ou mense van Tibet nie die enigste mense was wat hierdie soort metaalwerk in hul beskawings gedra het nie. Sangkom -artefakte is ook teruggevoer na dorpe in die Himalaja -streek, naamlik Nepal en Indië.
Dit is waarskynlik dat hierdie Himalaja -mense dieselfde bak aangeneem het wat kennis gemaak het van die mense in die Midde -Ooste, aangesien sangbakke in hierdie streek by die Antieke Mesopotamiërs ontstaan ​​het. Daar word immers geglo dat dit so was dat die Tibetaanse volk byna 2000 jaar later hul eie kennis van die praktyk opgedoen het.
Daar word geglo dat die Himalaja -tradisie om bakke te sing ook die plek is waar die monnike eers hul geheimsinnige gesange en gebede aangeneem het wat deur die publiek ondeurdringbaar geword het. Gedurende hierdie tye is sangbakke eintlik gemaak met 'n kombinasie van wat hulle die "sewe heilige metale" genoem het: goud, silwer, koper, tin, yster, lood en kwik.
Moderne wetenskap toon dat die meeste bakke wat uit hierdie reeks metale gemaak is, eintlik nie baie goed kan sing nie. Dit verklaar waarom die mense in die Himalaja uiteindelik meer eenvoudige bakke gemaak het van 80% koper en 20% tin.
Daar is geheime en geestelike praktyke uit hierdie tye wat ons waarskynlik nooit ten volle sal verstaan ​​nie. Singbakke wat uit die antieke Himalaya -streek bewaar is, word vandag as artefakte beskou en word in museums regoor die wêreld gehou. Dit is die Tibetaanse sangbakke wat nog in produksie is, en die rede waarom ons maklik toegang daartoe kan kry vir ons eie gebruik.
Gegewe hul oorsprong in die Himalaja -streke, het die natuurlike migrasie van die bakke plaasgevind deur Tibet, Nepal, Buthan en na Indië en ander dele van die Midde -Ooste.
Asië is 'n uitgestrekte, uitgestrekte land, en dit is geen verrassing dat nie alle streke die gebruik van rolbal selfs na duisende jare gebruik het nie. Slegs 'n paar van die lande nader aan die Thaise Golf en die Maleisiese skiereiland toon 'n geskiedenis van rolbal, aangesien die meeste baie meer by die tradisionele gong aangesluit het.
Toe ons in Tibet was, het die sangbak geleidelik nog verder na die ooste gekom en uiteindelik Japan bereik.
In Japan word sangbakke 'Rin' genoem en word dit in byna elke tempel gevind vir gebruik in gebed of aanbidding. Hierdie spesifieke bakke word meestal gemaak van brons van hoë gehalte en bied 'n musikale reeks wat ongeëwenaard is.
Die gemiddelde huishouding in Japan sal 'n eie sangbak hê wat die gesin kan gebruik. Hulle noem dit 'Butsudan', en die opstelling bevat gewoonlik 'n sangbak wat op 'n kussing bo -op 'n houtstaander aangebring word, langs 'n aparte staander wat die hout hamer in horisontale posisie hou.
Ons vergeet gereeld hoe sentraal Afghanistan vir die Himalaja -streek en Suidoos -Asië is.
Vandag is Afghanistan 'n oorwegend Islamitiese gemeenskap, maar voor die koms van Islam het hierdie nasie eintlik 'n verskeidenheid verskillende godsdienste, Hindoeïsme en Boeddhisme onder hulle beoefen.
Dit maak dan sin dat Afgaanse sangbakke nogal 'n bloeiende bedryf geword het, veral omdat hierdie land so 'n talent vir metaalwerk het. U ken miskien die silwersmede wat die tradisionele Kuchi -juweliersware wêreldwyd beskikbaar stel.
China is soos 'n kontinent op sy eie as jy dink aan hoe groot en uiteenlopend die land en kultuur is. In die Weste maak ons ​​graag die fout om na 'Chinese kookkuns' te verwys as 'n opsomming vir alle kookkuns uit daardie land, as daar eintlik nie net een kombuis in China is nie. In werklikheid het China 8 unieke kookkuns, wat u 'n idee gee van hoe uiteenlopend die kultuur is. Dit gesê, Chinese sangbakke is maar een van die min voorwerpe wat wydverspreid in die hele land, die kombuis en die verskille daarvan, gesien het.
Baie sangbakke wat ons in die Weste koop, word vervaardig en uit China versprei. Chinese sangbakke bevat gewoonlik nie mallets toegedraai in leer nie; dit word gewoonlik met gewone hout gemaak.
Die kussing wat by die bak kom, kan gebruik word as 'n aanduiding of die bak van Chinese oorsprong is of nie. Chinese sangbakke bevat dikwels sirkelvormige kussings gemaak van rooi satyn wat met Chinese simboliek geborduur is.
Die bedoeling agter die werk om bakke te sing, kan geestelik aangevuur word, maar daar is ook 'n belangrike fisiese komponent wat ter sprake kom.
Singbakke werk as gevolg van klankgolwe wat uitgestraal word wanneer die bak self met 'n hamer geslaan word. Hierdie vibrasies is so betekenisvol en georganiseerd dat dit die vermoë het om verskillende elemente, soos water, in kreatiewe patrone te verander.
Vandag beskik ons ​​oor die tegnologie waarmee ons 'n met water gevulde sangbak van naby kan verfilm en dan die beeldmateriaal op 'n rekenaar kan vertraag om te sien wat met elke stamp van die hamer gebeur. Wat onthul is, is die delikate manier waarop die trillings uit die bak die water lig en manipuleer, wat veroorsaak dat werklike druppels op 'n gechoreografiese manier oor die oppervlak dans.
Aangesien mense uit 'n groot hoeveelheid water bestaan, is dit geen verrassing dat 'n sangbak 'n beduidende uitwerking op die vibrasies van u liggaam kan hê nie. Sommige praktisyns glo dat as ons ons eie vibrasies kan laat harmoniseer met die van 'n sangbak, die geleenthede vir balans en genesing eindeloos word.
Deur die trillings van die liggaam aan te pas by die vibrasie van 'n sangbak, kan spanning verminder word, bloeddruk verlaag word, gevoelens van ontspanning en genesing van wanbalanse in u stelsel.
Lees ons artikel oor die wetenskap agter sangbakke vir meer inligting.
Hoe om 'n sangbak suksesvol te speel
Om 'n sangbak te speel, voel vir almal moeilik tydens hul eerste probeerslag. Diegene wat meer ervaring het, sal in staat wees om hul rol vir lang periodes te speel sonder 'n onderbreking van die klank, maar diegene wat nie vertroud is met die oefening nie, vind dit dalk meer uitdagend.
Om 'n sangbak te speel, moet u die bak in die palm van u hand rus terwyl die hand gebuig word sodat die palm so plat as moontlik is. U wil glad nie hê dat u vingers betrokke is by die hou van die bak nie.
Met die ander hand tel u u hamer op en gee die bak 'n soliede kraan met die kop na die vloer, sodat die oorspronklike geluid na vore kom. Onmiddellik na die kraan begin u die hamer om die omtrek van die bak beweeg terwyl u dit stewig teen die rand hou.
Hou aan om rond te gaan, met u hele arm in teenstelling met net u pols. Die frekwensie van die vibrasie sal toeneem met die beweging, en as dit reg gedoen word, sal die klank nog 'n geruime tyd resoneer nadat u die hamer uit die bak self geskei het.
As u 'n beginner is in die rolbal, sien ons volledige gids oor hoe om 'n sangbak te speel.
Geskiedkundiges het 'n aantal scenario's met 'die beste raaiskote' wat probeer om die migrasie van sangbakke na die Westerse wêreld op te spoor. Hierdie migrasie kan klaarblyklik gesien word as 'n stadige, geleidelike stroom van gebeure, in teenstelling met 'n definitiewe oomblik.
As u vandag Europa besoek, kan u 'n aantal museums verken wat eens privaat wonings van gegoede individue was. Veral Parys het 'n reeks privaat museums wat die persoonlike versamelings van kunsliefhebbers wat in die 19de eeu ver gereis het, ten toon stel.
Hierdie individue het 'n passie vir vreemde lande gehad en sou maande lank na verre lande in Afrika en die Ooste reis. By die tuiskoms sou hulle alle inheemse artefakte, kunswerke en meubels wat hulle langs die pad opgetel het, terugbring en mettertyd hul huise omskep in informele vertoonlokale vir hul kosbare besittings.
'N Aantal sangbakke sou in die tasse van hierdie individue na Europa en die Weste gekom het. Kleiner snuisterye van alle soorte was een van die maklikste artefakte om huis toe te bring, aangesien dit maklik weggesteek kon word en nie self gestuur moes word nie.
Dit is verantwoordelik vir baie van die sangbakke wat uit die Ooste na die Weste beweeg het, maar beslis nie almal nie.
Wat ons wel weet, was dat daar 'n tydstip was waarin sangbakke in 'n vinnige tempo meer en meer Westerse ruimtes binnedring. Skielik word sangbakke deur holistiese genesers en reiki -meesters gebruik, en selfs soms in joga -klasse.
Toe ons in die 20ste eeu inbeweeg, het Westerlinge die reis na die Ooste baie meer gereeld begin maak. Tot op hierdie stadium is joga en Oosterse medisyne beskou as 'n ietwat onbereikbare ruimte, gereserveer vir diegene met 'n 'in' vir die bedryf. U moet boeke lees om daaroor te leer, of u moet iemand ken wat ten minste een keer in hul lewens die reis gemaak het, en hoop dat hulle hul kennis aan u sal oordra.
Toe joga nie 'n verbygaande mode was nie, het meer en meer mense hul geld begin spaar met die doel om die Ooste te besoek en hul eie opleidingsprogram by te woon. Hulle gaan na streke soos Indië en Indonesië, word gesertifiseer in die praktyk en bring hul nuutgevonde vaardighede terug na hul tuislande.
Terwyl u die Ooste vanuit 'n genesings- of onderrigperspektief verken, is dit onvermydelik dat 'n mens 'n redelike deel van sangbakke teëkom. Hulle is inherent aan die kultuur en die tradisies van die streek.
Baie wat hierdie lande besoek het, sou belê in 'n eie sangbak, as 'n aandenking om huis toe te neem en miskien in hul nuutgevonde medisinale of yogiese praktyke in te sluit. Soos neigings gaan, as die een dit het, moet die res dit ook doen! Singbakke was skielik warm items en is deur elke 'geestelik geneigde' persoon na hul kant van die halfrond gesoek.
Die kompakte grootte maak dit ook maklik om mee te reis. Diegene wat die reis na Indië, China en Indonesië onderneem het, kan 'n paar van hulle in hul tas stamp en hulle huis toe bring as geskenk aan vriende en familie.
Uiteindelik bied die internet e-handelswebwerwe aan, wat die reis na die Ooste amper onnodig gemaak het. Aanlyn inkopies en wêreldwye aflewering van goedere het die gaping tussen beide kante van die planeet oorbrug, wat dit moontlik gemaak het om goedere soos sangbakke wyd en syd te stuur.
Dit is van belang vir vervaardigers van sangbakke in die Ooste, aangesien hulle baie meer geld verdien om hul produkte aan 'n wêreldmark te verkoop as wat hulle wag op die aankoop van persoonlike aankope. Sommige beweer dat die heiligheid van hierdie bakke verlore gegaan het sedert dit so wyd toeganklik gemaak is, maar as goeie energie en verbeterde trillings die doel is, kan 'n mens nie anders as om te voel dat die antieke Himalaja waarskynlik die verspreiding sou ondersteun nie.
Namate meer van die positiewe uitwerking van joga op die menslike liggaam aan die lig kom, word die fyn lyn tussen energie en joga steeds subtieler.
Soos hierbo genoem, maak baie joga -praktisyns die reis na die Ooste op 'n stadium in hul loopbaan om die gesogte onderwysakkreditasie te bereik. Dit is aantreklik vir yogi's om hul opleiding te ontvang in die lande waar joga eintlik ontstaan ​​het. Die meeste joga -praktisyns sal ook onderweg tradisionele rituele blootstel, onder hulle klankbakke.
As dit by Kundalini -joga kom, word klem op genesing veral gefokus. Praktisyns gebruik gewoonlik 'n tradisionele gong gedurende 'n Kundalini -klas, soos gebruiklik was gedurende eeue van hierdie praktyk. Die gebruik van 'n gong tydens joga kan duisende jare teruggevoer word na Noord -Indië, dieselfde gebied waar klankbakke die eerste keer in die Himalaja verskyn het.
Joga gelei deur sangbakke word steeds meer 'n gesogte nis in Westerse ateljees. 'N Singbak bied joga -onderwysers 'n eenvoudiger alternatief vir 'n gong, en help om dieselfde klank te behaal as dit behoorlik gespeel word. Sommige onderwysers huiwer egter om 'n klankbak in te bring. 'N Singbak verg meer moeite as 'n gong, en nie alle klasse het 'n ekstra paar hande wat gereed is om op die geskikte oomblikke die bal te speel nie.
Dit is waarom daar so 'n toename in gewildheid was vir opnames van sangbakke op die internet. Die opnames bied tot 'n paar uur konsekwente, herhalende sangkombuisgeluide wat sorg vir wonderlike agtergrondmusiek vir joga en selfs tydens meditasie. Singbakke is bekend vir hul vermoë om die oorgang na 'n toestand van diep meditasie te vergemaklik.
Vir meer inligting, sien u blogpos oor die gebruik van sangbakke in klankbaddens en klankterapie.
Een van die grootste besprekings rondom die geskiedenis van sangbakke blyk die kwessie van kulturele toeëiening te wees. Hierdie mees onlangse dekade het baie aandag gevestig op die maniere waarop mense uit die Weste tradisies waarvan hulle die beste hou, uit die kulture in die Ooste kies en kies, terwyl hulle steeds mense uit genoemde lande onderwerp aan vooroordeel en geïnternaliseerde rassisme.
Die bespreking ondersoek die idee of die Westerse kultuur toegelaat moet word om voorwerpe en simbole uit die Oosterse tradisie te gebruik of nie, of dit in wese onvanpas is.
Enkele algemene items wat voorbeelde in hierdie bespreking geword het, sluit in kimono's, bindis en Tibetaanse sangbakke. Moet mense wat nie van die Tibetaanse erfenis is nie, voordeel trek uit die verkoop van sangbakke in die Weste? Neem massaproduksie van hierdie bakkies weg van die betrokke ou erfenis?
In werklikheid sal dit altyd beter wees as u voorwerpe soos sangbakke en kimono's koop terwyl u die land van herkoms persoonlik besoek. Dit is 'n manier om plaaslike ondernemings te ondersteun en die erfenis van die betrokke voorwerp te eer. Dit beteken ook dat u waarskynlik op 'n onbereikbare vlak met die kultuur kon skakel deur in die Westerse wêreld te woon, sodat u met 'n sekere respek en begrip van die betrokke mense sal wegstap. Dit beweeg 'n mens na 'n plek van kulturele waardering, in teenstelling met kulturele toe -eiening.
Daar moet egter in ag geneem word dat nie almal dit kan bekostig om 'n reis na die Ooste te neem elke keer as hulle oosterse voorwerpe en simbole in hul daaglikse lewe wil inkorporeer nie. Die beste opsie wat die meeste mense met hierdie kulture moet verbind, is blootstelling via die eenvoudige, maar duur platform, bekend as die World Wide Web.
En die vraag bly staan: is dit gepas dat iemand met internet toegang het tot sulke kultuurryke voorwerpe wat duisende jare terug dateer? Ons dink dit is - maar op belangrike voorwaardes!
In die besonder, as u 'n element van 'n ander kultuur in u alledaagse lewe wil naaldwerk, moet u tyd neem om alles te weet wat u oor die element moet weet. Ons bedoel dit: behandel die betrokke voorwerp met nuuskierigheid, respek en waarde.
Ons twyfel nie daaraan dat die ou vervaardigers van sangbakke die toespraak sou toeneem in die belangstelling van klankgenesing nie. Klankgenesing is nie iets wat tot 'n enkele kultuur geïsoleer kan word nie; dit is 'n universele reg vir almal wat op die aarde loop.
Dit gesê, klankgenesing en die gepaardgaande trillings werk slegs in ons guns as ons dit verstaan ​​en hul wette respekteer. Die besit van 'n sangbak is 'n verpersoonliking van hierdie idee, en word aangemoedig om die tyd te neem om net soos hierdie artikel artikels te lees om die unieke geskiedenis van elke bak behoorlik te leer.
As mense eers kan sien hoeveel moontlike voordele daaruit kan spruit as hulle 'n sangbak in die alledaagse lewe gebruik, is hulle geneig om nuutgevonde respek en dankbaarheid te ontwikkel teenoor die kultuur wat hierdie voorwerpe in die wêreld gebring het. Kulturele waardering is een manier om mense ten goede te verenig, selfs oor groot oseane.
Wanneer is dit onvanpas om 'n singbak te vertoon?
Glo dit of nie, daar is alledaagse gevalle in die Westerse samelewing waarin sangbakke nie vir 'n estetiese dekor moontlik sou wees nie.
Nie almal wat 'n sangbak het, is van plan om dit vir klankgenesing te gebruik nie, maar daar is mense wat net hou van hoe hulle lyk. In die privaat ruimte is dit absoluut goed, so is dit ook aanvaarbaar in 'n joga -ateljee of in 'n heiligdom waar klank-/energie -genesing plaasvind.
Instellings wat geneig is om dit verkeerd te sien, is dié in die gasvryheidsbedryf. Daar was gevalle waar Westerlinge asiatiese temas en restaurante oopgemaak het om aan die steeds groter wordende mark te voldoen en Tibetaanse sangbakke as dekor in die instellings opgeneem het.
Dit word onvanpas om 'n sangbak as dekor in 'n Thaise tema te vertoon, aangesien Thailand geen kultuurgeskiedenis van hierdie voorwerp het nie. Net so sou 'n restaurant wat rondom Chinese kos gesentreer is, nie bedoel dat hul kelners kimono's dra nie, terwyl die voorwerp op diens nie 'n relevansie het vir die betrokke kultuur nie.
Die gebruik van 'n sangbak in die verkeerde konteks toon onkunde en respek vir die geskiedenis van die voorwerp en die kulture ter sprake.
Een van die unieke eienskappe van antieke sangbakke is die eienaardigheid van hul komposisie. Plaaslike Tibetaanse legendes sê dat een van die primêre metale wat in die verlede by die maak van bakke gebruik is, meteorietyster was.
Daar word gesê dat meteoriete in Tibet deur 'n atmosfeer gekom het met baie lae suurstofvlakke. Hierdie meteoriete is gewoonlik in die boonste dele van die Himalaja aangetref. Aangesien hierdie meteoriete van 'n plek nader aan die hemel gekom het, is dit van heilige oorsprong en word dit deur die Tibetane hoog geag. Boonop kan die lae suurstofsamestelling van hierdie meteoriete die genesende kragte van sangbakke verklaar, volgens die oortuigings van sommige praktisyns.
Histories is geglo dat sangbakke wat in die daaropvolgende eeue gemaak is, gemaak is deur verskillende soorte metale te kombineer, tussen vyf en nege, en soms selfs twaalf. Die mees algemene samestelling was van sewe metale. Hierdie metale is ingewy met elke metaal wat 'n hemelliggaam of 'n planeet verteenwoordig: goud (son), silwer (maan), kwik (kwik), koper (Venus), yster (Mars), blik (Jupiter) en lood (Saturnus) ). Hierdie metale is gesmelt en gesuiwer voordat dit gegiet, verhit en in vorm gehamer is. Daar word geglo dat ou sangbakke deurdrenk was van wense, gewoonlik deur sanggesange of mantras.
Alhoewel daar ook klein spore van ander metale was, is ou sangbakke hoofsaaklik vervaardig met koper en tin, wat in kombinasie 'n tipe brons vorm wat 'klokmetaal' genoem word. Deur hierdie twee metale te kombineer, word 'n harder, dog elastiese genoeg metaal verkry, wat, wanneer dit geslaan word, 'n beter nagalm veroorsaak. Hierdie tipe metaal word al eeue lank gebruik om klokke te skep. In Indië is hierdie metaal metaal histories gebruik om kookgerei en eetgerei te maak, aangesien dit vermoedelik sterk antibakteriese en antivirale eienskappe het.
Die vervaardiging van meer moderne sangbakke behels gewoonlik hoogstens vyf metale, en soms slegs twee metale. As gevolg van die koste word goud en silwer gewoonlik nie meer gebruik nie, maar die nuwe sangbakke is steeds van uitstekende gehalte.
Sangkom -terminologie wat u moet weet
As u op soek is na 'n eie sangbak, is daar 'n paar terminologie wat u moet weet. As u die verskillende woorde verstaan ​​wat mense gebruik om na sangbakke te verwys, kan u beter op die mark navigeer en uiteindelik belê in 'n bak wat die beste by u belangstellings pas.
Die mense van die Antieke Himalajas het moontlik die middele gehad om bakke uit die sewe heilige metale te vervaardig, maar die Ou Tibetane het eenvoudig nie in daardie luukse deel gehad nie.
Aanvanklik het die ou Tibetane hul sangbakke gemaak uit 'n kombinasie van koper en tin. Daar is bewys dat hierdie metode bakke met die beste sangvermoë vervaardig, wat die aangenaamste en konsekwentste note bied.
Namate die wêreldwye belangstelling in hierdie bakke steeds toeneem, moes die bedryf eerder metale wat meer toeganklik en bekostigbaar was, begin gebruik maak. Die Tibetane het gevind dat koper 'n oorvloedige en geskikte alternatief is vir koper en tin koper, 'n relatief goedkoop metaal om op groot skaal uit die aarde te onttrek.
Koper is 'n legeringsmetaal en is dus ook baie maklik om te manipuleer sodra dit verhit is. Een van die aantreklikste kenmerke van messing -sangbakke is die egalige, sagte, goue toon wat die metaal uitstraal. Esteties gesproke is messing -sangbakke 'n paar van die mooiste stukke om te sien.
Daar is steeds 'n wydverspreide debat oor die integriteit van die gebruik van koper om tradisionele Tibetaanse sangbakke te maak. Sommige mense noem hulle 'valse sangbakke', terwyl ander tevrede is met hierdie goedkoper alternatief vir die elite -koperweergawes.
Koper -sangbakke is ook wonderlik vir almal wat water in hul bak wil gebruik om klanke te manipuleer. Raadpleeg ons gids vir die gebruik van water saam met u sangbak vir meer inligting.
Dit is geen verrassing dat die geestelike gemeenskappe van die Weste dit op hulself geneem het om nuwe en verbeterde maniere te vind om hierdie ou toestelle te vervaardig nie. Kristal -sangbakke het die afgelope dekade iewers op die toneel verskyn, en dit bied 'n alternatiewe manier om klankvibrasies te skep relatief tot wat met metaalbakke bereik kan word.
Oor die algemeen word 'n kristal -sangbak gemaak van 99,8% kristalverbindings, wat bloot 'n ander manier is om suiwer kristalle te sê wat uit die aardkors gehaal is. Nee, nie alle kristalle is suiwer nie. Trouens, baie van die kristaljuwele wat aanlyn verkoop word, is meestal glas wat gekleur is om net soos verskillende kristalle te lyk, daarom is dit baie belangrik om seker te maak dat u te doen het met 'n betroubare verkoper.
Kristal -sangbakke kan gemaak word uit 'n verskeidenheid verskillende kristalle, en dit is gewoonlik altyd dié wat die meeste op die aarde beskou word en daarom goedkoop is om in groot hoeveelhede te gebruik, naamlik rooskwarts, helder kwarts of ametis.
Anders as gewone metaalbakke, word geglo dat kristalbakke dieper gekoppel is aan fisiese genesing van die liggaam, aangesien elke sel in die menslike struktuur sy eie geometriese kristallyne komponent het. Daar word geglo dat die geluid wat uit 'n kristal -sangbak uitgestraal word, die elektromagnetiese veld van die individu wat die genesing ontvang, kan stimuleer en balanseer.
Dit gesê, kwarts kristalle is veral interessant omdat dit 99,8% silikoonkwarts bevat. Byna elke sel in ons liggaam bevat silika, wat vermoedelik 'n direkte magnetisering van die elektrone van die kwarts kristal veroorsaak. Daar word geglo dat die ossillasie van die geluide wat uit 'n kwartsbakkie kom, die selle in ons brein op 'n positiewe manier beïnvloed, terwyl dit ook verander in bewussynstoestande in die regte omgewing.
Die verskillende musieknote wat uit klankbakke kom, kan ook direk gekoppel word aan elk van die sewe chakras van die liggaam. Kristalle is al lank bekend vir hul genesende en beskermende eienskappe, en dit is dus logies dat dit 'n baie voordelige praktyk sou wees om dit in vibrasie -genesende toestelle te maak.
As u van plan is om in 'n metaalgemaakte sangbak te belê, beveel ons aan om na te gaan wat bekend staan ​​as 'n Tibetaanse sangbakstel.
Hierdie stelle bevat u metaalbak, 'n stewige kussing vir vertoon- en speeldoeleindes, en 'n tradisionele hamer wat met leer toegedraai is, gewoonlik van hout. Kyk na die verskeidenheid Shanti Bowl vir 'n wonderlike stel.
As dit gaan om die besit van 'n sangbak, is alles wat u regtig nodig het, die bak self en die hamer. Die kussing is nie 'n noodsaaklikheid nie, en u kan sonder enige moeite u bak speel en vertoon. Hulle bied egter baie aangename toevoegings tot enige vertoning van 'n sangbak, veral op 'n saamgestelde rak in die huis.
Tibetaanse sangbakkies bevat soms meer as een grootte hamer. Mallets van verskillende groottes beteken dat jy met verskillende note en volumes kan eksperimenteer wanneer jy jou metaalbak speel.
Hierdie stelle bied ook fantastiese geskenke vir almal wat op afstand geïnteresseerd is in energie of antieke genesingstradisies. Hulle is tydloos en bring 'n gevoel van oudheid in elke ruimte waarin hulle geplaas word.
Die frase 'Tibetaanse klok' het die moderne mark binnegekom, meestal omdat sekere individue nie kon uitvind hoe om die ding behoorlik te speel nie! As u nie weet hoe om 'n bak te speel nie, blyk dit dat hierdie toestelle niks anders is as 'n toestel wat herhaaldelik getik moet word om klank te produseer nie: 'n klokkie.
Tibetaanse sangbakke is in wese net omgekeerde klokke. Die speler moet leer om die sangbak in die palm van sy hand te balanseer, en te speel totdat hy 'n stewige lui kan kry wat nie verdwyn of 'n tweede tik nodig het nie.
Alle antieke geskrifte oor energie verwys na sewe groot energiesentrums binne die menslike raamwerk. Dit is die kroon, derde oog, keel, hart, solar plexus, sakrale en wortelchakras.
Daar word algemeen geglo dat hierdie sewe energiesentrums verantwoordelik is vir die balans, of die wanbalans, of elke mens. Die ontwrigting van een chakra kan daartoe lei dat tasbare wanbalanse in die buitewêreld manifesteer.
Aangesien chakras energie is, word dit ook beskou as vibrasie. Chakras kan direk gemanipuleer word deur vibrasie -toestelle soos 'n sangbak te gebruik. Elke chakra het 'n oktaaf ​​waarby dit vibreer, en hierdie oktawe kan ooreenstem deur eenvoudig in te stem op die regte klank van u sangbak.
Helder kwarts kristal chakra bakke is gewild, aangesien helder kwarts die volle spektrum van lig bevat, baie soos 'n reënboog. Elke kleur in hierdie spektrum korreleer direk met 'n gekleurde chakra in die menslike energieliggaam.
Dit is die aantekeninge wat u moet pas om vibrasiegenesing aan elkeen van die spesifieke chakras te rig:
Uiteindelik moet valse sangbakke op al ons radars wees, veral in die vinnige tempo van die huidige vervaardigingsbedrywe.
Om die waarheid te sê, dit is baie moeilik om 'n valse sangbak uit 'n regte bak te identifiseer. Dit is nie 'n gereguleerde bedryf nie, en baie ondernemings kies om voordeel te trek uit die groot vraag deur afslag te verkoop om vinnig geld te verdien.
Gelukkig, as dit kom by sangbakke op metaal, bestaan ​​daar eintlik nie 'n duidelike "vals" weergawe nie; daar is eenvoudig bakke van hoë gehalte en goedkoop bakke.
Goedkoop of 'vals' sangbakke sal net soos kwaliteit bakke geluide kan maak, maar dit klink nie so aangenaam of in ooreenstemming met die aanvaarde spektrum van musieknote nie. Die gebruik van koper as hoofmetaal by die vervaardiging van sangbakke maak dit byna onmoontlik om die klankspektrum van een koperbak van 'n ander te reguleer. Koper was die oorspronklike metaal wat gebruik is vir die vervaardiging van sangbakke, en dit bied 'n baie meer akkurate klankspektrum.
Kristal sangbakke is waar die werklike probleme ontstaan. Dit is baie makliker om dit te vals, want daar is 'n massiewe swart mark vir skynkristalle wat as outentieke aardminerale voorkom. Hierdie replika's is gemaak van glas en kan strategies gekleur word om te lyk soos omtrent elke kristal wat bestaan.
As dit kom by die voorkoming van swendelary soos hierdie, is dit altyd die beste om u kristal -sangbak by 'n betroubare bron aan te skaf. Aangesien dit 'n relatief nuwe styl is om te sing, is daar nog nie baie vervaardigers wat die kans waag met valse kristalle nie, maar sorg dat u u navorsing doen en met 'n betroubare verkoper in verbinding tree. Kyk na die kristalbakke wat deur Shanti Bowl aangebied word vir 'n groot verskeidenheid outentieke kristal-sangbakke van hoë gehalte.
Daar is twee bekende metodes om sangbakke te skep. Hamer was, en is steeds, 'n algemene metode wat vandag gebruik word, waarin 'n plat metaalplaat deur ten minste drie individue oor 'n bakpatroon of vorm gehamer word totdat dit dieselfde vorm aanneem. Die rande word dan gebuig en verder gehamer tot glad, terwyl die binnekant dikwels met masjien gepoleer word. Tradisionaliste verkies sangbakke wat gehamer is en kan dit maklik onderskei deur die hamermerke na te gaan.
Die ander metode behels die giet van 'n gesmelte metaal in 'n vorm, wat die eerste van twee dele van die moderne sangbak vorm. Die ander deel word die nek genoem, wat saam met die bak gevorm en saamgesweis word voordat dit gepoleer word. Hierdie metode skep 'n meer beperkte vorm, wat langdurige vibrasies en geluid produseer wanneer dit geslaan word. Die tonale kwaliteit word ook aansienlik verbeter. Hierdie tipe bak word gewoonlik versier deur suur ets of emalje.
Daar is baie sangbakke op die mark vandag. Hulle verskil dikwels deur die klank wat hulle produseer, wat toegeskryf kan word aan hul ontwerp en vorm, dikte, gladheid en die kombinasie van metale wat gebruik word. Oor die algemeen is die beste sangbakke diegene wat die meeste aanklank vind by diegene wat dit speel.
Ongeag die ware oorsprong daarvan, is sangbakke deur die loop van die geskiedenis vir verskillende doeleindes gebruik - meditasie, alternatiewe genesing, godsdiens, musiek en selfs as munt. Vandag het hulle 'n gewilde hulpmiddel geword vir klankgenesers, musiekterapeute en joga -praktisyns in verskillende dele van die wêreld.
Spiritualiteit en meditatiewe gebruike
Met sy kalmerende en meditatiewe klank, is sangbakke gereeld gebruik in kloosters en huise in die Himalaja om die begin of einde van 'n meditasieperiode aan te dui. Daar is ook gesê dat sangbakke gedurende 'n hele sessie gespeel is om die gees te help fokus en 'n toestand van pure ontspanning te verkry. Daar word geglo dat elke keer as 'n sangbak gespeel word, die mantras en goeie wense wat daarin gedompel word, vrygestel word om vrylik in die heelal te vloei. Hindoes en Boeddhiste het tradisioneel ook sangbakke in hul rituele gebruik om hul geestelike fokus, harmonie en innerlike vrede te bevorder.
Geneeskundige en alternatiewe genesingsgebruik
Hindoes glo dat die wêreld met 'n geluid begin het, en dus speel klank 'n baie belangrike rol in ons liggame en in die heelal as 'n geheel. Klank as 'n alternatiewe genesingsmetode word al eeue lank in baie kulture beoefen. Daar word geglo dat die delikate en unieke klank van sangbakke ons liggame diep kan beïnvloed en die liggaam se fisiese en sielkundige toestand positief kan beïnvloed. Ons liggame bevat verskeie energiesentrums, of chakras, wat van kop tot tone loop. Daar word geglo dat hierdie energiesentra ooreenstem met spesifieke kleure wat die sangbakke natuurlik kan produseer.
Alternatiewe genesingspraktisyns gebruik gewoonlik verskeie kleiner bakke met 'n platter bodem en plaas dit bo -op hierdie energiesentrums. Daar word geglo dat die resonansie en vibrasie van sangbakke bo -op hierdie energiesentrums dieper dring as groter en swaarder bakke wat gewoonlik bo of langs die liggaam geplaas word. In die tradisionele Tibetaanse genesingspraktyk word daar ook geglo dat sangbakke die doeltreffendheid van verskillende medisinale kruie verhoog. Boonop word gesê dat sangbakke, as dit as 'n alternatiewe genesingsmetode gebruik word, die negatiewe gevolge van chemoterapie en bestraling by kankerpasiënte verlig, hoewel daar nog geen wetenskaplike studies is om hierdie gevolgtrekking te ondersteun nie. Verslae sê egter dat sangbakke pasiënte gehelp het om 'n gevoel van vrede en welstand te ontwikkel, en ook pyn te verminder.
Klankmassering met sangbakke is 'n uitstekende natuurlike manier om harmonie in die liggaam te herstel. Die strelende eienskappe kan natuurlik vrede bring en die gees fokus. Die vibrasie en klank wat deur sangbakke geproduseer word, skep 'n tipe energie wat op baie maniere met die liggaam werk en wat verskeie positiewe resultate kan veroorsaak, soos 'n diep gevoel van rustigheid en verminderde sielkundige en emosionele spanning.
Singbakke wat in klankmassages gebruik word, word tipies ontwerp vir lang periodes van gebruik en fokus meer op die vibrasie as die geluid wat geproduseer word. Met vibrasie -klankterapie kan die liggaam op 'n innerlike en uiterlike vlak in vrede voel. Singbakke van verskillende gewigte en groottes word gewoonlik direk bo -op die liggaam geplaas terwyl dit geslaan word. Hulle kan ook rondom die liggaam geplaas word.
Die liggaam bestaan ​​uit ongeveer 50 tot 65 persent water. Water werk saam met vibrasiepatrone en verbind en vervoer belangrike elemente binne die liggaam. Vibrerende klankmassering kan hierdie positiewe elemente help om vrylik binne die liggaam te vloei. In die meeste gevalle word gesê dat hierdie soort terapie simptome van depressie, angs, chroniese moegheid en ander soortgelyke toestande verlig.
Op 'n tyd is handgemaakte sangbakke gebruik as 'n gemeenskaplike kombuis, stoor en eetgoed.Alhoewel hierdie gebruik moontlik nie meer van toepassing is op die huidige tyd nie, is dit opmerklik dat sangbakke in die verlede ook as 'n geldeenheid gebruik is toe munte en ander kosbare voorwerpe die enigste soort wettige betaalmiddel was. Tradisioneel word sangbakke gewaardeer op grond van hul dikte, gewig en beweerde metaalsamestelling. Gewoonlik, hoe swaarder die sangbak was, hoe hoër sou dit wees. Boonop word sangbakke dikwels as trougeskenke of as bruidskat gegee.
Singbakke word al eeue lank gebruik om genesing en meditasie in verskillende kontekste te bevorder. Ons nooi u uit om u eie Tibetaanse sangbak of kristal sangkom te kry en 'n paar van die wonderlike voordele te beleef!
Het u hierdie artikel geniet?
Dankie dat u gelees het! As u van hierdie artikel hou, hou u ook van die volgende artikels: Singtone en frekwensies van sangbakke: volledige gids en singbakke vir beginners: die volledige gids
Miskien was hulle besig om die klippe skoon te maak om plek te maak vir die boerdery? Soms is dit die eenvoudige oplossing vir gesonde verstand wat die regte een is.
Wat byvoorbeeld maklik ondersoek kan word, is om die resonansfrekwensies van stene in antieke klipwerk te vind. Dit sal waarskynlik bewys dat slegs klippe met 'n sterk resonansie gebruik is en dat hulle op dieselfde frekwensies inskakel. As die hoër resonansie frekwensies na so 'n klip geblaas sou word, sal dit uiteindelik kraak. hulle kon die klippe waarskynlik met baie min moeite snoei.
Massiewe ou klippe wat deur klank beweeg word
Oud -tegnologie van klank en klippe/
Buiten Egipte, in eertydse Israel, word in die Ou Testamentiese boek van Eerste Konings 6: 7 in die Ou Testament geboekstaaf dat daar in die gebou van die tempel van Salomo & quot; Slegs blokke met afgekapte klip uit die steengroef geen hamer of byl of enige ysterwerktuig gehoor is nie In die huis terwyl dit gebou is.
Die Mahatma Dhut Kuhl, in sy & quotA Treatise on Cosmic Fire, & quot: "Die wette wat die oprigting van groot geboue en die hantering van groot gewigte hanteer, sal eendag verstaan ​​word in terme van klank. Hulle is grootgemaak deur die vermoë van die vroeë bouers om 'n vakuum deur klank te skep. & Quot
In die nabygeleë Chaldea word gesê dat die eertydse Magiërs 'n soortgelyke krag genereer, genaamd in die Aramees, & quotrukha shakintu, & quot deur gebruik te maak van goudstawe met spesiale energiekragte. Van belang is in hierdie opsig die Chaldeeuse werk, die & quotSifr 'ala, & quot; wat meer as 5000 jaar terug dateer en, hoewel fragmentêr, 'n lang werk is wat byna 100 bladsye Engelse vertaling beslaan.
Verder na die ooste, in Indië, het navorser Andrew Thomas berig dat daar tot vandag toe nog gesweef word deur middel van gesing. In die dorp Shivapur, naby Poona, is 'n klein moskee opgedra aan die heilige man van Sufi, Qamar Ali Dervish. Buite, in die binnehof van die moskee, is 'n klip wat 138 pond weeg en tydens daaglikse gebed omring 11 toegewydes die klip en herhaal die naam van die heilige man. As hulle 'n sekere toonhoogte lees, kan die 11 mans die klip lig deur een vinger elk te gebruik. Sodra die gesang ophou, spring die toegewydes terug, want die klip herhaal sy gewig en val op die grond met 'n hewige slag.
Soos Thomas opgemerk het: & quot Die sleutel is blykbaar in die gesang, en die 11 stemme moet die vereiste formule wees om die korrekte toonhoogte te bereik wat die vibrasies van die rots laat verander en dit skynbaar gewigloos of ten minste ligter maak. Die naam van die heilige is waarskynlik nie belangrik nie; die frekwensie is die belangrikste faktor. Dit is 'n soortgelyke beginsel as die waarvolgens 'n opgeleide sanger 'n noot kan hou wat by 'n wynglas pas en dit verbrysel. & Quot
'N Tweede fassinerende ooggetuieverslag oor moderne levitasie, hierdie uit Tibet, is berig deur die Sweedse vliegtuigindustrieel Henry Kjellson, wat in die naoorlogse era deur die Himalaja gereis het. Kjellson het beskryf hoe Tibetaanse monnike klippe van een en 'n half meter vierkant met jak tot op 'n plato getrek het, en dit in 'n spesiaal ontwerpte gat geplaas, bakvormig met 'n meter in deursnee en 15 sentimeter diep in die middel. Die gat was 100 meter van 'n kransmuur, 400 meter hoog, bo -op 'n gebou wat gebou moes word.
Agter die gat, met 63 meter, het 19 musikante gestaan, en agter elkeen van hulle het 20 priesters in rye uitgestraal, in groepe met tussenposes van vyf grade, van mekaar geskei en 'n kwart sirkel gevorm met die gat as fokuspunt. Hierdie afstande blyk uiters belangrik te wees, want almal is noukeurig gemeet deur die monnike met behulp van lengtes geknoopte leer. Die musikante het altesaam 13 tromme van drie verskillende groottes gehad, en ses groot trompette was afwisselend.
Op bevel is die tromme en trompette geblaas, en die priesters sing eenstemmig en vorm saam skerp klanke teen 'n maat van twee per minuut. Na vier minute het Kjellson opgemerk dat die klippe wat in die teikengat geplaas is, begin wankel, van kant tot kant beweeg, en toe die klop slae toeneem, styg hulle skielik die 400 meter in 'n paraboliese boog tot bo -op die krans. Op hierdie manier het Kjellson aangeteken dat die monnike vyf of ses blokke per uur kon beweeg.
Dit is opmerklik dat die ou Chinese medisynemanne ook die element jade as 'n genesingsinstrument gebruik het, en dat hulle sangstene van plat stukke jade gehad het, wat aangename en strelende note laat tril het toe hulle geslaan, kalmeer en gehelp het by die herstel van hul pasiënte. Die groot natuurtoon wat die Chinese die Kung genoem het, ooreenstem in ons musiekskaal met F. Vir die naburige Tibetane was die note van A, F en G geluide van krag.
In antieke tye sou die Emporer die vrede op 'n baie eenvoudige manier bewaar. Elke jaar reis hy met sy gevolg na die verskillende provinsies.
Serekhs, veral dié wat in die Egiptiese geskiedenis voorkom, bestaan ​​tipies uit drie komponente: 'n ingeboude of nisgevel, die naam van die koning in 'n paneel en 'n valk.  Alhoewel die fasade sowel as die naamvoorstellings in die geskiedenis ooreenstem, blyk daar gedurende 'n gedeelte van die Egiptiese geskiedenis 'n verskeidenheid te wees tussen die gespesifiseerde diere -inkarnasie.  Dit kan gesien word deur die valk wat enkelvoudig aangebied word, saam met 'n Seth -chimera, heeltemal vervang deur die Seth, of afwesig van albei.  Bekende voorbeelde sluit in die heerser van die middel-dinastie II Peribsen wie se serekh uitsluitlik die Seth-dier en sy voorganger, Khasekhemwy, vertoon, wie se serekh by beide valk en Seth-dier aansluit. 
Deur hierdie komponente te ontleed, blyk dit dat elke element 'n doel het in sy ikonografie van koningskap. Die ingeboude of nisgevel, wat aan die onderkant van die serekh verskyn, word dikwels geassosieer met die koning se eienaarskap van groot geboue soos 'n paleis of graf.  Hierdie weergawe sou beide dien om die gesag van die koning te bevestig, maar ook om sy rykdom te erken.  Die paneel, wat tussen die nisgevel en die valk bestaan, word beskou as die ruimte waar die koning se naam geskryf word. Daar word gereeld gedebatteer oor die onderliggende doel daarvan, maar sommige beweer dat dit 'n verwysing is na vroeë argitektoniese elemente, soos die valse deure in baie faraoniese grafte.   Bo -op hierdie paneel, soos vroeër gesê, is dikwels 'n valk wat die god Horus aandui. Die teenwoordigheid van Horus in die serekh dui daarop dat die naam in die paneel die naam van die koning se Horus is, maar die assosiasie van die god met koningskap verleen dikwels geloofwaardigheid aan die monarg.   Beide die Seth- en Horus -diere kan vertoon word met 'n rooi, wit of dubbele kroon van Egipte en verskyn in sommige gevalle in beheer van wapens. Hierdie verpersoonliking dui op die groter rol wat die serek speel, en moontlik die gebruik van die dieregod as voorstelling van die koning.  Dit is dikwels bekend dat die koning self die 'Ka' van Horus bevat, wat die interne gees was wat later verwyder is na die dood van die konings en oorgegaan het na die van die opvolgende koning.   Hierdie behoud van 'n goddelike gees sal dan gebruik word as die beslissende bewys van die konings reg op die troon. Hierdie verhouding tussen die koning se Ka en die Horus -god in koninklike serekh's kan teruggevoer word na baie van die vroegste tekste en sluit aan by die ontwikkeling van vroeë skryfwerk.   Tot dinastie IV het serekhs gedien as die enigste middel vir koninklike identifikasie en later later sekondêr van die cartouche geword. 
Die naam wat in die paneel uitgebeeld word, word aangedui as die koning se Horus-naam- in die geval dat die Horus-dier uitgebeeld word- en is 'n huldeblyk aan die oortuiging dat konings as die seun van die god Osiris beskou is en dus 'n semi-goddelike aardse voorstelling van Horus .  Hierdie naam, wat een van vyf groot name is, word verder aangevoer as die koning se Ka -naam.   Die karakterisering van die Horusvalk bied ook 'n manier om serekhs uit te gaan en hul eienaar verder te identifiseer. Horus wat in kronkelende posisies verteenwoordig word, is byvoorbeeld 'n kenmerkende handelsmerk van Dynasty 0 en First Dynasty serekhs.  Boonop dui die teenwoordigheid van 'n konkave top onder die Horus -simbool, eerder as reguit, op 'n datum nie later as die bewind van koning Aha nie.  Na Dynasty 2 word die voorheen breë valkstert ook herontwerp om nouer en meer reguit te word. 
Die woord "serekh" kom van die Egiptiese woord vir "fasade". Daar is baie verskillende serekhs oor verskillende soorte voorwerpe. Baie verskillende versierings en besonderhede van die fasade word in baie verskillende voorbeelde getoon. Dit lyk asof daar geen streng reëls was vir die ontwerp van die serekh nie.   
'N Serekh is normaalweg gebruik as 'n koninklike helmteken met die naam van die farao. Hulle is gevind so ver terug as die predinastiese Naqada II (Gerzean) tydperk (ongeveer 3400 v.C.). Die hiërogliewe wat die naam van die koning vorm, is binne 'n reghoekige gebied bokant die serekh geplaas. Vanaf die Ou Koninkryk -tydperk verskyn die woord serekh in ou papirus.   
'N Serekh was nie net belangrik om die gesag van die koning tydens sy heerskappy te bekragtig nie, maar dit het gevalle konings later toegelaat om 'n nalatenskap te handhaaf lank na die dood.  In die tyd van antieke Egipte was dit veral belangrik, aangesien die aanvaarding van 'n naam die begin van 'n mens se bestaan ​​beteken het.  Hierdie verband tussen naam en bestaan ​​was so goed gevestig dat dit dikwels nie ongewoon was dat die serekh van 'n koninklike in sy plek gestaan ​​het nie.  Dit word vasgevang deur die vele serekhs wat arms en hande vertoon wat vasgemaak is aan die valkdier of die paneelelement wat wapens dra of gevange hou.  Hierdie verpersoonliking van serekhs dui op 'n aktiewe deelname aan die omgewing en dus die rol daarvan as beliggaming van die ingeskrewe koning.  Hierdie antropomorfisering van glyfe en simboliese beelde, soos die baber -glyf op 'n ivoor -silinder van Narmer, wat die tweeledige funksie toon, bly deur die Egiptiese geskiedenis en kan in 'n verskeidenheid kontekste gesien word.   Dit word veral opgemerk in die serekh's van koning Aha, waar die valkgod Horus 'n wapen lewer binne die grense van die serekh. 
Gegewe die oorheersende gebruik van serekhs by die identifisering van koningskap, veral voor Dinastie IV, dien die teenwoordigheid daarvan ook van Egiptiese teenwoordigheid in vreemde gebiede.  Ingetekende serekhs op natuursteen -terreine bied oortuigende bewyse van reis of uitbreiding van die Egiptiese bevolking na sulke gebiede. 
Serekh's verskyn op 'n verskeidenheid oppervlaktes in die geskiedenis en vorder langs die destydse materiaalindustrie. Die mees opvallende op standbeelde en landmerke verskyn ook op baie minder uitgebreide medium soos rots of potte.   Hierdie minder kosbare materiale vertoon egter gelyktydig verminderde presisie en detail van ingesnyde serekhs in vergelyking met dié van meer gewaardeerde materiaal soos albast.  Boonop is name wat in serekhs voorkom, dikwels van korte duur op pottebakke.  Serekhs word gereeld in rotskuns, soos op klipmassiewe, vergesel van ander beeldende hiërogliewe of artistieke tonele.  Die styl van kunswerke wat langs die serekhs geplaas is, help ook om onleesbare of beskadigde komponente te dateer. 
Stone Bowl met die naam van Agirgal - geskiedenis
Opgedateer met nuwe goed: 09/02/2019
'N Taanende kreun ruk my uit 'n dagdroom. Bo -oor skei 'n sirkelvalk die lug met 'n draai van sy rooi stert en ek is terug op die kaal mielieland waar ek al ure loop. Daar is 'n subtiele eerbied vir die feit dat ek op die grond was wat my verre voorouers eens geloop het. Deur die kant van menslike genetika wat tot in donker Afrika strek, is ons almal verwant, het ek gedink. Die soet muf reuk van vars aarde trek my weer terug na die klam grond. Hoeveel het ek gemis? Ek belowe om my aandag op die grond te spoor op soek na leidrade, 'n enkele weerkaatsing van weerkaatste lig - selfs vir 'n kort rukkie van hoe die lewe was vir die mense wat in tyd verloor het op hierdie land.
Lank voordat die geskiedenis opgeteken is, het Paleo -Indiane die boonste Spoon River -vallei in Illinois bewoon. [1 Voetnota: Hoe die rivier sy naam gekry het] Hierdie mense uit die steentydperk het klipbyle, adzes en pyltjies of & quotarrowheads & quot. Onder hierdie Paleo -Indiese artefakte wat in die lente -mielielande langs die lepelrivier spruit, is daar verskeie ander klippe met geen duidelike nuttige funksie nie. Hierdie rotse word plaaslik 'veldstene' genoem en is 'n oorlas wat deur die boer se werktuie gedra word en deur ons pylpuntjagters gestruikel word.
Op sommige velde by die lui rivier is ou kampheuwels wat 'n paar meter bo die vloedvlak lê. Om hierdie Indiese heuwels vind ons Indiese artefakte - pylpunte, gereedskap en vuurstukkies. My neef Dan het 'n groot, pragtige en volledige bylkop gevind toe ons tieners was. Ons het die saad gereeld op trekkers bewerk. My pa het 'n versameling pylpuntpunte gehad wat hy deur die jare opgetel het: Soms vang 'n blink vuursteenpunt sy oog wanneer hy op 'n veld werk, en hy stop die trekker om dit op te tel. Ek was in my laat veertigerjare toe pa dood is. Toe het ek belanggestel in Indiese artefakte, en ek het dit probeer vind: ek loop die waarskynlike plekke in 10-voet-trappe totdat ek die hele gebied dek. Hierdie eenvoudige tegniek het my versameling redelik vinnig laat groei. Ek en my vrou Delores jag soms op ander lande - die boere gee nie om as jy dit optel nie, solank jy eers toestemming vra, moenie die veld inry of op sy gewasse trap nie.
My gunsteling plek toe ek op ons klein melkplaas grootgeword het, was 'n heuwel wat uitkyk oor die ryk Spoonrivier -bodem. Die heuwel was koeiweiding so lank as wat Ma kon onthou, maar sy het die bokant daarvan in 1995 vir die landery laat ploeg. Dit het ook 'n kampterrein, maar was al die jare onder die gras weggesteek, sodat dit nie opgejaag is soos die res van ons velde deur besoekers in die verlede. Dit was ryp vir die pluk. Dit is Maart 2002, die begin van my vyfde jaar as 'n oorblyfselsjagter, en ek was hierdie keer alleen, angstig om die boonste helfte van 'n pragtige veelkleurige, duifstertspiespunt te vind. Ek het die vorige helfte die onderste helfte op die heuwel gevind, so dit is waarheen ek op pad was. Daar sou ek op 'n paar klippe kom wat my siening van die Noord -Amerikaanse Indiër vir ewig verander het.
Hilltop Site 2601.D kyk uit oor die lepel
Sondeurdrenkte druppels woel die lentemorgengras langs die rand van die veld. Die valk draai nou oor die mistige rivierbodem en soek 'n ongelukkige veldmuis wat in die herfs se blaarvullis soek. Ek vestig my aandag daarop om op die grond te loop. Hierdie stokperdjie het 'n soort meditasie geword. Wat is dit? 'N Paar ou rooi rotse. Teen hierdie tyd is ek redelik konserwatief om te buig. Maar as ek dit nie besoek nie, sal ek wonder wat dit vir die res van die dag was, en ek sal moet terugkyk om dit weer te vind. Ek tel een van die vuil klippe op. Dit het geen merkwaardige eienskappe behalwe vonkelrooi in die oggendson nie. Ek maak 'n goeie kennis van hul ligging en steek albei swaar klippe versigtig in my pak met 'n ru-projektielpunt wat naby die vorige pas gevind is.
74. Moeder & amp Kind
Later, terug by die huis, was ek die rooi klippe met water en 'n spesiale tandeborsel. Ek bestudeer die stukke meer aandagtig. Huh. Hulle is swaar vir hul grootte. Dit lyk asof dit kristallyne metakwartsiet van 'n dieprooi kleur is en bedek met swart hematietkristallinsluitings. Die normaal helder kwartsiet word deur hematiet (ysteroksied) helderrooi gekleur. Aanvanklik het ek gedink dat dit 'n meulsteen en basis is, maar die boonste stuk pas nie met die onderkant nie. Vervolgens word die neutekraker -teorie gebruik, wat die splete in die basis en ou breekbrekings (krake wat parallel met die oppervlak loop) onder die boonste stuk verduidelik. (Hierdie gebied ondersteun nog steeds baie hickory- en okkerneutbome.) Die gaping tussen die klippe sal verhoed dat die moer verpoeier.
Hierdie neutkraker, het ek gedink, sou ten minste 'n vreemde toevoeging wees tot die ander vreemde rotse wat ons op ons pylpuntjaguitstappies gevind het.
Toe op 'n aand, ongeveer 'n week later, terwyl ek die neute -krakerset toevallig waarneem, lig die hare op my nek. Ek het haar gesien: 'n knielende vrou wat 'n baba ophou (#74 ma en kind). Die baba se kop is teen haar linkerskouer. Met bewende hande bevestig ek hierdie gevolgtrekking deur die basis weer te ondersoek. Die onderste klip is blykbaar afgebreek om haar knieë te verdeel en sy linkerkant is oor die natuurlike kliplae geklap om albei dye dieselfde dikte te maak. Dit was lankal 'n doelbewuste poging van iemand om 'n klipbeeldjie te maak! Ek maak die klippe weer bymekaar en bestudeer elke detail. Angstig strek ek my hand uit om die boonste klip op te tel, maar stop kort en ruk dit saggies. Dit swaai van links na regs vir 'n paar siklusse, soos 'n dempende lente, asof dit die baba aan die slaap maak. Hierdie aksie plaas die boonste steen nie in die minste nie. Vir Paleo Indian sou dit nogal 'n nuwigheid gewees het.
Vreemd genoeg onthul die werk vanuit elke hoek 'n verskeidenheid lingham -profiele. Hierdie beeldjie was moontlik 'n vroulike vrugbaarheid (Venus) en/of 'n manlike sterk afgod, of 'n huweliksgeskenk aan 'n medisyneman (sjamaan), hoofman of vegter. Die onderste klip het 'n bakagtige neerslag as gevolg van baie gebruik.Nadat dit as 'n been- en moerkraker gebruik is en honderde jare se verwering blootgestel is en dan mettertyd begrawe is, het die onderste klip 'n paar ou skeure opgedoen deur water wat in die skottelagtige depressie staan ​​en vries. Maar hierdie Indiese artefak is pragtig as dit nat is, en onthul 'n helder, deurskynende rooi klip wat af en toe swart strepe hematietkristalle bevat. Duisende jare gelede, toe hierdie klippe onbesoedel was, vars uit die rivier was en gedroog het, het dit waarskynlik baie gelyk soos dit vandag lyk as dit natgemaak word.
Sedert die aanvanklike ontdekking van die Moeder en Kind -neutekraker, het ek en my vrou, Delores, ander klippe gevind wat in nog meer aanneemlike beeldjies saamgevoeg kan word. Sommige van hierdie Indiese artefakte is saam in die veld gevind asof die beeldjies bymekaargemaak is terwyl die elemente dit in die grond begrawe het. Ongeveer 70% van hierdie Indiese artefakte is egter gevind in 'n vlak uitspoelings teen die heuwel, wat met alle oënskynlike middele moontlik ook al eeue lank bymekaar gelaat en bedek is, nee millennia reëngewaste grond en plantrommel.
Hierdie Indiese artefakte stapel klipbeeldjies wat uit aparte stukke bestaan, omdat die vroeë mens nie 'n manier gehad het om klip effektief te sny nie. Kwarts sny is 'n moeilike en tydrowende taak, selfs vandag nog en feitlik onmoontlik in die steentydperk. Baie van hierdie klippe sou te gevaarlik gewees het om sonder oogbeskerming te werk. Dit was baie makliker om klippe te stapel of andersins te rangskik om 'n konsep te vertoon. Behalwe vir skildery, het hierdie mense geen ander medium gehad om hulself uit te druk nie. In Europa is grotskildery al ongeveer 40 000 jaar lank beoefen. Net 'n paar duisend jaar gelede het die Ojibwas van Red Lake, Minnesota, ou rotstekeninge (meestal van reuse Thunderbirds) op die sagte kalksteen kranse gelaat. Maar daar is geen bekende grotte of kranse naby ons herstelterrein nie. Hierdie mense het dus hul algemeenste bron gebruik vir artistieke uitdrukking: rivierstene.
Tientalle van hierdie Paleo Indiese kunsbeeldjies is doelbewus aan die onderkant van sommige van hul klippe gesny om bymekaar te stapel en in 'n spesiale geval om gelaatstrekke te definieer. 'N Chalcedoon -beeldjie (97. Fire Woman) van 'n pragtige karneoolgraad het 'n stuk wat net soos 'n vuursteen -gereedskap uit die tyd heeltemal in 'n vrou se kop gesny is, met hare vasgemaak in 'n broodjie en daaronder uitgehol is om op die bolyf te sit. Nog 'n beeldjie (102. Vier-in-een ystydperk) kop en geweerstene is noukeurig gesny om in 5 verskillende ystyddiere bymekaar te maak!
Die geskeurde oppervlaktes van al hierdie beeldstene toon langdurige verwering, gladde rande en patina, wat plaaswerktuie en historiese mens as beeldhouer uitsluit. In ander klippe is daar ooreenstemmende dramerke, selfs in diep uitsparings, wat die manier waarop sommige van hierdie beeldjies gestapel word, onthul.
Dit is ver van toeval dat hierdie 'riviere' - op 'n heuwel met pylpunte gedateer - stapel om ekspressiewe werke van die Paleo -Indiese kuns uit ystydperk in herkenbare vorms te produseer: Die kans om twee of meer natuurlike stene saam te vind, van dieselfde oermateriaal , in groepe wat in menslike terme 'n verklaring maak, is andersins astronomies.
Maar hoe is dit moontlik om soveel bypassende klippe op een plek te vind? In die meeste gebiede van die wêreld kan slegs 'n massiewe vloed of gletser so 'n verskeidenheid vreemde klippe van 'n geologiese neerslag bymekaarbring. Dus, om die vraag te beantwoord waar hierdie klippe vandaan kom, moet ons eers kyk na die geologiese geskiedenis van Illinois.
Ystydperk oorblyfsels : Hoe weet ons dat hierdie klippe uit die ystydperk is? Vanweë die grootheid van die vorige ystydperk -gletsers en hul skraapeffek op die land, is die geologie van Illinois uniek. Morene is opgeskraap en voor die voorkant van die gletser gestapel terwyl dit suidweswaarts gestoot het. In hierdie gebied is hierdie ou morene, wat eens 'n seebodem uit verskillende eeue was, agtergelaat in terugtrekkende bande terwyl die gletsers na die laaste ystydperk teruggetrek het. Na vier gletsers is Illinois tot op die been geskraap met variasies in die grond van die Kambrium -tydperk 550 miljoen jaar gelede tot die Krytperiode 65 miljoen jaar gelede. Dit is asof die hele staat afgeskraap is as 'n waterskeiding na die Mississippirivier wat 'n deursnit van die lewensgeskiedenis op aarde blootlê. Sien kaart hieronder.
Let op Midde -Devoonse afsettings (donkerpers) in die noordoostelike (Chicago) streek. Hierdie Paleo -Indiese artefakstene hou Devoonse fossiele 354 miljoen jaar oud, maar is op 75.000 jaar oue grond ongeveer 200 myl suidwes gevind.
Die grond hier rondom wissel dus van land tot land, en in die spesifieke gebied in die Stark-, Knox- en Fulton -lande langs die Spoonrivier, is die berggrond 300 miljoen jaar gelede uit die Pennsylvaniese periode (mya). Hieronder is skalie uit die vroeëre Mississippiese tydperk 335 mya. Daar is tans min blootgestelde grond in Illinois, maar in hierdie streek is die grond van die Pennsylvaniese tydperk ontbloot deur die derde groot ys van die ystydperk van Illinois (tussen 250 000 tot 135 000 jaar gelede) toe die ys meer as 1 myl hoog was en oor die landskap so ver as wat die oog kon sien.
Hierdie hele streek is uiteindelik gevul met slik van die terugtrekkende gletser, waar ons die meeste van ons klei -ondergrond kry. Die vierde en laaste terugtrekkende Wisconsin -ys het ons ryk vrugbare bogrond gelaat. Maar hierdie grond is baie ryker in die geskiedenis. Die hele Spoonrivier -streek is ook gelaai met meer as 2 600 bekende argeologiese terreine - sommige dateer uit meer as 12 000 jaar gelede.
Hoe oud is hierdie "voor-Colombiaanse" Paleo-Indiese artefakte? In die noordooste van Illinois lê 'n groot boog morene. Sien kaart hieronder. Hierdie boog beskryf die vierde en laaste ysblad, die Wisconsinese van dieselfde ystydperk (tussen 75 000 en 13 000 jaar gelede). Op die hoogtepunt van die laaste ystydperk het die Wisconsin -ys net deur die Chicago -gebied gestrek langs 'n lyn wat suid na suidoos loop (die groen gebied op die kaart hieronder) van Harvard deur Rochelle, Princeton, Bloomington -Normaal, Effingham, Decatur en Parys Illinois.  Hierdie streek eindig egter net 25 kilometer oos van die herwinningsplek, maar reg by die oploop van die lepel. Toe die laaste reuse-ys terugtrek, alhoewel die lepel self nie deur hierdie vierde en laaste ys bedek was nie, het die lepelriviervallei weer 'n spoel geword wat die rivierbodem of vuil wat oor die vorige eeue opgehoop het, verwyder het. (Die Wisconsinan het ook aan glacioloë gom gegee oor hoe gletsers materiaal vervoer en neersit. In New York, byvoorbeeld, voordat dit in die 1800's gevestig is, het groot rotsblokke die landskap deur die Wisconsinese laat val. Die laaste van die rotse kan wees gesien in Central Park.)
Let op die einde morene (groen gebied) van die laaste ys, die Wisconsinan, stop net 25 myl oos van die seewater van die Spoonrivier. Let ook daarop dat daar drie swaar of dik eindmoreen (donkerder groen) is wat aandui dat daar ten minste 3 groot vloede was toe die morene gebreek het.
Gelukkig het baie van hierdie klippe fossiele, en ons kan dateer wanneer hulle gevorm is. Byna al hierdie gesteentes kom uit 'n geologiese laag van die Devoonse massa -uitsterwing 354 miljoen jaar gelede. In die see het sponse, korale, ammonoïede, trilobiete, brachiopode, haaie en benige visse gelewe. Op die land verskyn kort primitiewe plante saam met die eerste bome wat slegs 3 voet hoog is. Die eerste vlerklose insekte het uit die see gekruip om die prediking deur die spinnekoppe te vermy. Gou het die spinnekoppe gevolg. Kort daarna verskyn die eerste reptiele op die land om te voed op die insekte en die spinnekoppe. Daar is nog baie onbeantwoorde vrae oor die lewe op aarde en die massa -uitwissing in die Devoon -tydperk.  Maar ons kernvraag hier is: hoe het 354 miljoen jaar oue rots op die oppervlak van 75.000 jaar oue grond beland?
Waar kom hierdie Indiese kunsstene van Paleo vandaan? Onder die eindmore van die boog Chicago-tot-Parys lê die rots uit die Upper Devonian-periode 354 mya met sy fossielbewyse van die massa-uitsterwing. Sien Gerockiese kaart van Illinois hierbo. Teen die einde van die laaste ystydperk bevat die einde morene wat hierdie reuse boog vorm, rots wat uit hierdie tydperk opgebreek is. Sommige van hierdie rotse is moontlik al tienduisende jare lank deur die Wisconsin -gletser gevange gehou. Toe die reuse Wisconsin -ysveld ongeveer 18 000 jaar gelede ontdooi het, het dit sy vrag klippe en slik laat vaar, genaamd & quotend moraines & quot; wat soms waterpype inhou. Toe hierdie morene & quotdams & quot breek, spoel die woedende waters riviere en strome. Strome smeltwater vloei deur die rivierbeddings in Illinois. Die oorblywende eindmore in die boog van Chicago tot Parys is 'n bewys dat daar tydens die laaste groot ontdooiing ten minste drie groot vloede in die Illinois-rivierstelsel was.
Die Illinois -rivierstelsel.
Is 'n dreineringsnetwerk waarvan byna alle sytakke uiteindelik na die Mississippirivier lei. Toe die groot Wisconsin -gletser skielik 18 000 jaar gelede smelt, was Lake Michigan eintlik Lake Chicago en die Illinois -rivier was baie dieper en wyer as wat die Mississippi vandag is. Die hele Illinois-rivierstelsel was oorstroom en Illinois het waarskynlik meer soos 'n reuse moddervlakte gelyk tydens 'n hewige moessonstorm. Namate water bedaar en die klimaat warm geword het, het woude weer wortel geskiet. Gladde kleurryke klippe wat in rivierbodems oorgebly het, is skoon gewas deur die stadig terugtrekkende waters en dit blootgestel aan antieke, nuuskierige oë.
Opgekrapte Deviese gesteentes van verskillende materiale, wat wissel van kwartsiet, metakwartsiet en jaspis - tot ametis, jonger Pennsylvaanse leisteen, skalie en sandsteen is in die stroom van die Spoonrivier afgespoel. Die woedende strome het hierdie klippe gemaal en gepoleer asof dit in 'n reuse rotsbeker was. Alle sytakke van die Mississippirivier in Illinois was oorstroom - die hele bekken van Illinois was oorstroom - die staat het waarskynlik soos 'n reuse meer of binneland gelyk. Namate die vloed verminder het, het die waters vertraag en die rivierlope van slik en ligte puin soos 'n reuse sluis skoongemaak. Die nou gladde klippe met 'n soortgelyke swaartekrag het in die lompies van die lepel gesak - veral naby kronkels en kronkels.
Nadat al die oorstromings verby was, is dele van die kristalhelder riviere geplavei in pragtige keistene met eindelose vorms en kleure.
41. Eier-lê skilpad
Vir die ou inheemse Amerikaanse Indiër was diere wat tussen die basiese elemente kon beweeg, dit wil sê aarde na water (soos paddas en skilpaaie) en water na die lug (eende en ganse), spesiale wesens en as heilig beskou. Omdat ons dit weet, is dit geen wonder nie dat hierdie beeldjie deur die Indiane uit die ystydperk uit die rivier versamel is. Waarskynlik 'n goeie oesafgod of as 'n lokmiddel gebruik om regte skilpaaie te vang. Die skilpad se dop is 'n ononderbroke, deurskynende chalcedoongeode. Die 'stert' is haar ovipositor en verskeie ronde, gepoleerde melkagtige kwarts-eiers of varswaterpêrels was moontlik by die oorspronklike stel. Skilpaaie lê hul eiers in die kus van mere en riviere in die vroeë somer op 'n maanlose nag. Die stam het moontlik die skilpad gevier a wedywering. Skilpad word hier in Illinois as 'n lekkerny beskou, en hierdie klein kêrel was moontlik 'n lokkie om die regte ding op die oewer van die lepel te lok. (Die klipkop, stert en voete van 'n veel groter skilpad is gevind, maar die dop van sy voetbalbal is moontlik eenkant toe gegooi toe die land 170 jaar gelede vir die eerste keer skoongemaak is of 'n regte dop is gebruik om die kleredrag aan te trek. ) Deurskynende heuning chalcedoon geode 'dop' met heuning jaspis, 7 dele horisontale oriëntasie. Sewe polyester & quoteggs & quot ingesluit vir effek. 6,5 L 380 g $ 2300,00
Aarde gevorm deur ys: Teen die einde van die Devoonstydperk, ongeveer 354 miljoen jaar gelede - lank voor die aarde se ystydperk - was Illinois, sowel as 'n groot deel van die Midde -Weste, aan die onderkant van 'n vlak see vol lewe. Die seebodem in hierdie streek was ysterryk en olierig met vervalle seelewe. (Baie van die ou plante wat later gedurende die Pennsylvaniese periode (300 mya) gekom het, het in hierdie streek steenkool geword.) Die gevolglike olierige modder is begrawe deur tektoniese werking en gebak onder geweldige hitte en druk in die aardkors. Nadat die water weggestoom het, het 'n gladde, rooibruin massa ryk aan silikate oorgebly. Die meeste van hierdie materiaal het mikrokristallyne jaspis geword. Sommige van die silikate het uitgekristalliseer in holtes soos geodes, maar ook in Devoonse fossiele, wat soms die oorspronklike dier in groot kristallyne detail repliseer. In die oë van 'n argaïese mens moes hierdie klippe gelyk het asof dit lewendig was - 'n geskenk van die geheimsinnige rivier en die digterlike lisensie van Moeder Aarde.
So, wat is hierdie algemene steen wat ons almal 'quotjasper' noem? Jasper is 'n term wat verwys na 'n lid van die chalcedoonfamilie van mikrokristallyne kwarts, wat vuursteen, agaat en opaal insluit. Chalcedoon (silikondioksied - dikwels met yster en aluminium) self is 'n ondeursigtige tot deurskynende kwarts, gewoonlik wit met ligblou of grys tint en met 'n wasagtige glans. Chalcedoon word sedert die 15de eeu as 'n halfedelsteen beskou (sien 62. Cloud Woman en 70. Night Sky Maiden hieronder) en word beskou as 'n edelsteen as dit inmeng met lig soos opaal en karneool. 'N Ander lid van die chalcedoniefamilie is vuursteen, 'n taai glasagtige kwarts wat maklik breek en skeur, maar 'n skerp rand behou. Die kleur skaal die reënboog en was die primêre materiaal vir projektielpunte, messe en ander gereedskap. 
Chert is silika-ryk en soortgelyk aan vuursteen, maar nie so glasagtig nie, amper dof, en nie so taai nie, maar is ook vervaardig in gereedskap. Agaat vorm in bande of ringe in rotsholtes met opeenvolgende lae wat in parallelle ringe groei, gewoonlik na die middel van sommige klippe. Ons het 'n pragtige rooi en geel karneool agaatbeeldjie gekry - 15. Stars Eyes Baby.
Mikrokristallyne kwarts soos jaspis kom egter gewoonlik in verskillende skakerings van geel, bruin en rooi, afhangende van die hoeveelheid yster wat in die vorming daarvan voorkom. Jasper, 'n chalcedoon, word verskillende edelstene, hoe meer dit met lig inmeng. Jasper kan ook fossiele soos krinoïede bevat. Hulle stingelsegmente word algemeen 'Indiese krale' genoem, en as dit los gevind word, word dit in hul sentrums geboor en soos juwele gedra deur Paleo Indian en 'n paar latere stamme van inheemse Amerikaners. Ander sulke jaspisfossiele sou klein weekdiere, sponse en ander wesens insluit wat dikwels in kristallyne vorm is. Oor miljoene jare in versadigde modder in water, het sommige van die koolstof en olies van die uitgestorwe seediere verplaas geraak met silikate wat neersak om kwartskristalle in die fossielholte te vorm. Jaspisblou, grys of swart is afkomstig van die koolstof van die ou seelewe en is, afhangende van die kwaliteit, gewoonlik wasagtig en word geklassifiseer as 'n skaars vorm van chalcedoon.
46. ​​Springende padda
Die liggaam van hierdie amfibie is 'n kristalbelaaide knoop. Die kerf in die onderste linkerkant naby die verlengde agterbeen onthul die kristalinterieur. Vir die ou inheemse Amerikaanse Indiër was diere wat tussen die basiese elemente, dit wil sê aarde na water, beweeg (soos paddas en skilpaaie) spesiale wesens en as heilig beskou. Omdat ons dit weet, is dit geen wonder nie dat hierdie beeldjie deur die Indiane uit die ystydperk uit die rivier versamel is. Karamel jaspis knoop met karamel jaspis, 6 dele horisontale oriëntasie. 4,0 m² 129 g $ 100,00
In 'n spesiale geval het ons 'n paar stukke van 'n seldsame chalcedoon gevind wat slegs beskryf kan word as 'vervalle dieremateriaal'. Ondanks die groteske beskrywing bestaan ​​dit uit baie kleure in 'n pragtige wervelpatroon met fossiele oorblyfsels. 'N Geoloog het vir my gesê dat hy nog nooit so 'n chalcedoon gesien het nie, so ons het die vrymoedigheid geneem om dit te noem. Hierdie & quotNecro & quot -chalcedoonstukke vergader in beeld 77. Oupagrootbene hieronder. (Onlangs het ons nog 'n paar klippe gevind, gemaak van 'n mindere graad van hierdie materiaal, 75. Father's Bones, hieronder, maar bevat sitrine -kristalle vir 'n derde oog. Daar is ander nuwe chalcedonies in ons Ice-Age Paleo Indiese kunsversameling wat ons nog moet noem.
Soms sou 'n groot fossiel, soos 'n krinoïede se kop, 'n stoomsak vorm, sodat pragtige kwartskristalle binne -in kon groei om 'n geode of 'n ineengestorte jasperknoop te word. 'N Paar het pragtige kristalle wat deur verskillende minerale besmet is. Baie jaspisgeodes is verskeur en sommige is deur gletsers opgebreek en het as riviersteen beland.
Sandsteen is 'n sedimentêre gesteente wat hoofsaaklik bestaan ​​uit fyn, ronde korrels van kwarts (sand). Gritstone is soortgelyk aan sandsteen, maar is gemaak van hoekige korrels en word deur die vroeë mens waardeer vir sy skuurvermoëns. Dit skitter redelik helder in sonlig. Kwartsiet is ook 'n sedimentêre sandsteen met baie groter korrels van ronde tot onreëlmatige vorm. Baie van ons kwartsietbeeldjies is pragtig in helder sonlig (sien 10. Vader van die mens op bladsy Prehistoriese Venus.
76. Oupa se bene
Metakwartsiet is kwartsiet wat deur die aarde verhit is sodat die korrels saamgesmelt het (metamorfies) tot 'n enkelvoudige kristallyne massa, dikwels met strepe, wat die individuele korrels byna ononderskeibaar maak. Sonder 'n mikroskoop is dit soms moeilik om laasgenoemde twee van mekaar te onderskei.
Halfedelsteen edelstene word in hierdie gebied aangetref en die argaïese man het dit beslis waardeer. Blink items was uiters skaars en hoog op prys gestel. Daar was min of meer klippe nadat die oorstromings bedaar het en die plantlewe oorgeneem het. Sommige halfedelstene soos Carnelian ('n vuurrooi en geel chalcedoon) en Amethyst ('n helder kwarts kristalkleurige violet-tot-pers met klein yster spore) was nog meer skaars. Sitrien is 'n ametistkristal wat stadig in die aardkors gaargemaak is. Dit het 'n heldergeel tot goue kleur en word as waardevol beskou vir edelsteenversamelaars. Stukkies pragtige versteende hout en dinosourusmis word ook soms in hierdie gebied aangetref en ons het verskeie voorbeelde van albei.
75. Vader se bene
Olivine, wat hoofsaaklik gemaak word van peridot, is 'n pragtige halfedelsteen olyfgroen edelsteen gekleur deur yster en magnesium en het 'n glansglans. Soms kan olivien baie voorkom in kwartsiet en metakwartsiet (sien 84. Donderstormvoël). Olivien kan ook gevind word in graniet (sien 90. Green Thunderbolt) en in verskillende grade in jaspis. Ander groen rotse kan sedimentêre skalie en leiklip insluit, wat gewoonlik deur chloriet gekleur word, soos 7. Medicine Man.
Gneis (uitgespreek nice ) is 'n harde metamorfe rots wat hoofsaaklik in bergreekse voorkom. Die massa van 'n groeiende bergreeks en die hitte van die aarde vou en temper verskillende minerale, soos kwarts en die sagter veldspaat, soos 'n staal Katana -swaard wat deur 'n Japannese messen gewerk is. Dit is gevorm in 'n materiaal wat baie harder is as enige van die oorspronklike komponente wat rotse soos gneis (sien 72. Iron Maiden hierbo) en horingblende maak, maar net soos die Samurai -swaard is dit veerkragtig teen trefkrag. Gneis word gewoonlik gemerk met strepe of strepe soos sy neefskist, 'n sagter en fyner korrel. Hornblende is taaier en het 'n donker korrelige voorkoms.
43. Snappende skilpad
Hematiet word waardeer as 'n ystererts en 'n edelsteen. Dit ontwikkel in baie gesteentes van graniete tot kalksteen. Soms vorm dit blink kristalle wat skouspelagtige hematiet genoem word, wat die swart, sterk weerkaatsende kristalle soos 89. Black Beaver beskryf. Ons bied 'n pragtige hematiet 81. Red Thunder. Die rivieruil het moontlik die ystertydperk vroegtydig begin deur die gebruik van hierdie mineraal, nie net vir hul Indiese kuns nie, maar ook as taai en betroubare gereedskap.
Patina en oppervlakte -variasies
Klippatinas op beeldjies is die gevolg van mineraalafsettings uit die grond. Hierdie proses verg gewoonlik baie tyd. Maar nie alle sodanige afsettings vind teen dieselfde tempo plaas vir 'n gegewe vierkante meter grond nie. Eintlik kan verskille in klippatina die gevolg wees van grondtoestande wat in duim kan wissel. Byvoorbeeld, 'n dooie veldmuis in 'n hol kan die grond se pH vir dekades in 'n 12 sirkel na alkali verander.
Die hoeveelheid water wat deur 'n lappie grond dreineer, kan ook wissel volgens die duim en water balanseer die grond se pH, maar verhoog ook ysteroksidasie. Sommige van hierdie Indiese artefakte van Paleo het dele met effens verskillende patinas, alhoewel hulle 'n paar sentimeter van mekaar begrawe was. U sal selfs variasies in patina op 'n enkele klip sien. Sommige klippe wat in 'n afloopbaan begrawe is, het moontlik geen patina nie. Rooi-bruin ysteroksied (roes) vlekke (van stukkies yster in die ryk Illinois-grond) op klip- en vuursteen Paleo-Indiese artefakte is 'n geboorte teken van langtermyn begrafnis.  Hierdie geboortevlekke, sommige as klein spikkeltjies, is ook 'n seker teken dat Indiese artefakte soos pylpunte en gereedskap eg is.
Lewensgroot en realisties, hierdie man was moontlik 'n lokmiddel vir die regte ding. Vir die ou inheemse Amerikaanse Indiër was diere wat tussen die basiese elemente, dit wil sê aarde na water, beweeg (soos paddas en skilpaaie) spesiale wesens en as heilig beskou. Omdat ons dit weet, is dit geen wonder nie dat hierdie beeldjie deur die Indiane uit die ystydperk uit die rivier versamel is. Karamel -jaspis met alkalipatina, 8 dele horisontale oriëntasie. Ongeveer 10 liter en ongeveer 1 1/2 pond
Sommige van hierdie fyn versamelbare kunswerke is gepoleer met 'n helder, amper glansende patina asof dit met die hand glad deur die oorspronklike eienaars gevryf is. Baie van hierdie Paleo -Indiese artefakte het slegs hierdie glansende patina op die kopstene, wat aandui dat hulle deur die eienaars gedra of gehou kan word. Soos 'n foto, was 'n kopsteen moontlik 'n herinnering aan 'n geliefde. Of om die gees van die diere by die kop te hê, gee die jagter die sielkundige voorsprong. Gelukkig vir ons het hierdie beeldjies hul koppe 'by die Uilrivier' agtergelaat 'vir wat eendag hul laaste herfs sou word'
Volgende bladsy: Wanneer het hierdie klippe Paleo -Indiese kuns geword?
 The Spoon River is 'n kronkelende rivier in die weste van Sentraal-Illinois, VS. Dit styg by die samevloeiing van die riviere West Fork Spoon en East Fork Spoon in die distrik Stark en vloei suid en suidwes na 'n punt wes van Lewistown, waar dit draai suidoos, en sluit hom aan by die Illinois -rivier oorkant Havana na 'n loop van ongeveer 260 myl. Dit beslaan 'n oppervlakte van ongeveer 4800 vierkante kilometer. Spoon River is bekend gemaak deur die digter Edgar Lee Masters, wie se Spoon River Anthology (1915) beskryf die gefrustreerde ambisies van mense wat in die fiktiewe stad Spoon River gewoon het, eintlik 'n samestelling van twee dorpe, Petersburg en Lewistown. Die naam van die rivier is waarskynlik 'n vertaling van Emiquon, 'n Indiese woord uit Illinois en Pottawatomie wat verwys na die mosselskulp wat hulle as lepels gebruik het. Dickson Mounds, 'n ryk argeologiese gebied, is naby die samevloeiing van die lepel en Illinois. Aan die begin van die 21ste eeu was ekologiese herstelwerk aan die gang by die samevloeiing. http://www.britannica.com/EBchecked/topic/560894/Spoon-River. Sien ook http://www.spoonriverdrive.org
 Fuller, Sue. Rock & amp Minerale. New York, NY: DK Publishing, Inc., 2003. Ook National Audubon Society Veldgids vir rotse en minerale, Noord -Amerikaanse uitgawe. New York, NY: Alfred A. Knopf, Inc., 1979. Ook National Audubon Society Veldgids vir fossiele, Noord -Amerikaanse uitgawe. New York, NY: Alfred A. Knopf, Inc., 1982
Die Arabiese en Islamitiese inskripsies: voorbeelde van Arabiese epigrafie
Epigrafie is 'n studie van inskripsies, dws teks wat op 'n harde stof opgespoor is ter wille van duursaamheid, soos op 'n monument, gebou, klip, metaal, munt, keramiek, tekstiel, ens. Max van Berchem (1863-1921) was die eers die belangrikheid van Arabiese inskripsies erken vir 'n meer akkurate rekonstruksie van die vroeë en middeleeuse Islamitiese geskiedenis. Hy kan met reg genoem word as die stigterskenner van Arabiese epigrafie. Tydens sy reise het Max van Berchem 'n indrukwekkende aantal Arabiese inskripsies van oral in die Islamitiese wêreld versamel. Sy belangrikste gepubliseerde werke is Corpus Inscriptionum Arabicarum, hoofsaaklik bundels gewy aan Kaïro en Jerusalem, die Voyage en Syrie en artikels wat in die twee volumes van sy Opera Minora versamel is. Adolf Grohmann se Arabische Pal & aumlographie II: Das Schriftwesen. Die Lapidarschrift bly 'n onontbeerlike verwysing vir die bestudering van die evolusie van Arabiese paleografie vanaf die pre-Islamitiese era tot na die koms van Islam.
Hier gaan ons oor voorbeelde van pre-Islamitiese Arabiese en Islamitiese inskripsies uit die eerste eeu hijra sowel as dié wat die Koranverse uit hierdie tyd bevat.
Op soek na iets soortgelyks? Probeer
1. Voor-Islamitiese Arabiese inskripsies
Geleerdes word dikwels na die pre-Islamitiese Arabies verwys as die 'Ou Arabies'. Die duidelikste kenmerk van die Ou Arabies is die gebruik van die definitiewe artikel ʾl-, die voorloper van klassieke Arabies ʾal-. Ou Arabies het tot die laat vyfde / vroeë sesde eeu nC 'n suiwer spreektaal gebly, wat beteken dat daar geen spesifieke skrif voor daardie tydperk geassosieer is nie. In die seldsame gevalle toe dit geskryf is, word die skrif wat verband hou met die plaaslike prestige taal gebruik: Suid -Arabier in die suidelike helfte van die Nabataean -skiereiland by H ̣ijr, ʿEn ʿAvdat in die Negev, en by al-Namarah 'n vorm van oostelike Aramees in Mleiha op die Oman-skiereiland en vroeë Arabies, hoofsaaklik in Sirië.
Die Arabiese skrif kom van die Nabataïese skrif. T. N & oumlldeke was die eerste om die verband tussen die Nabataïese en Arabiese skrifte in 1865 te vestig, wat later bevestig is teen J. Starcky se Syriac -tesis deur Grohmann. Die verband tussen Nabataïese en Arabiese skrifte is nou volledig gedokumenteer deur J. Healey. Hier volg 'n voorbeeld van sommige van die inskripsies wat in Ou Arabies geskryf is.
'N Eerste eeu vC Arabiese inskripsie in Musnad Skrif by Qaryat Al-Faw.
Alhoewel die inskripsie in die & quotold & quot Arabies is, is dit in die musnad draaiboek. Dit is die vroegste bekende Arabiese inskripsie wat in die musnad draaiboek.
Die inskripsie bevat ses reëls waarvan die eerste vier in Aramees is en die laaste twee in Arabies, in die Nabataese alfabet geskryf. Die Arabiese gedeelte bestaan ​​uit gedigte. Die inskripsie toon ons dat die Arabiese poësie nie net rondom die begin van die eerste/tweede eeu saamgestel is nie, maar ook dat dit baie soos die poësie was wat ons van vier eeue later af bekend was. Die Arabiese deel van die inskripsie bestaan ​​uit drie hemistichs in al-tawil, die algemeenste van die klassieke meters.
Healey en Smith beskou dit as die vroegste gedateerde Arabiese dokument. Die opvallende punt van hierdie inskripsie is dat dit diakritiese punte het op die letters د ، ش en ر.
Hierdie inskripsie is uniek in verskeie opsigte. Dit is die vroegste inskripsie wat tot dusver in die klassieke Arabiese taal ontdek is. Dit is ook die een van die twee Arabiese inskripsies wat in die Nabataïese alfabet geskryf is. Hierdie inskripsie is die enigste kontemporêre bewyse wat ons in Arabies het oor die lewe van koning Imru'l Qais. Hierdie inskripsie is dus van groot belang vir die historici sowel as die filoloë.
Hierdie inskripsie is die tweede oudste wat tot dusver in die Arabiese alfabet ontdek is ná die Raqush -inskripsie. Die opvallende punt van hierdie inskripsie is dat dit diakritiese punte het vir die letters ج ، ي en ن. Die grammatika in hierdie inskripsie is eenvoudig klassieke Arabies. Die taal in hierdie inskripsie is nader aan moderne Arabies as die taal van Shakespeare vir moderne Engels.
Die ontdekking van hierdie twee inskripsies is van groot belang in die bevestiging van voorstelle van die evolusie van die Arabiese skrif binne die Arabiese skiereiland eerder as buite die grense daarvan.
Die grammatika in hierdie inskripsie is eenvoudig klassieke Arabies. Die taal in hierdie inskripsie is nader aan moderne Arabies as die taal van Shakespeare vir moderne Engels.
'N Oopskrif geskryf in Nabateo-Arabiese skrif.
Soos die naam aandui, is dit 'n drietalige inskripsie. Die Arabies vertaal egter nie die Grieks nie, maar bevat slegs ses name, wat nie almal in Grieks genoem word nie.
'N Voor-Islamitiese Arabiese inskripsie met historiese inhoud.
'N Oopskrif geskryf in Nabateo-Arabiese skrif. Dit is die enigste teks uit die noordweste van Arabië uit die sesde eeu.
'N Grieks-Arabiese tweetalige inskripsie uit Harran, naby Damaskus, Sirië.
'N Inskripsie bevat 'n vreemde mengsel van Arabiese en Nabataïese karakters wat die kolletjies toon wat verband hou met Arabiese letters ب ، ت ، en ن.
2. Inskripsies van algemene belang
'N Pre-Islamitiese Nabataese inskripsie wat die plek Yathrib noem.
Die plek Yathrib, bekend as Madina na die koms van Islam, het 'n lang geskiedenis van vestiging. Dit word genoem in spykerskrif en Minaïese inskripsies. Die Griekse skrywers soos Ptolemeus en Stephanus Byzantinus noem dit ook. Die nuutste een is in die Nabataese skrif.
3. Gedateerde inskripsies uit die eerste eeu van Hijra
'N Arabiese inskripsie uit Turkye, 22 AH / 642-3 CE.
'N Inskripsie van Batman Su (of Nymph & aeligus), Turkye. Alhoewel hierdie inskripsie baie bespreking veroorsaak het, het dit nie 'n volgehoue ​​belangstelling gelewer nie weens 'n gebrek aan 'n foto.
Hierdie inskripsie geskryf in die ou kufic die draaiboek is interessant, aangesien dit die aanloklike besonderhede van die datering uitlaat.
Dit is die vroegste gedateer h ̣ijāzī inskripsie. Dit is geskryf deur Zuhayr & quotat die tyd van ʿUmar se dood & quot in 24 AH, en noem dus die naam van die tweede kalief. Hierdie inskripsie is blykbaar die bekendste van al die Arabiese inskripsies, aangesien die UNESCO dit by die Memory of the World Register of Documentary Collections gevoeg het. Die Ontdekkings kanaal het ook die belangrikheid van hierdie inskripsie in die nuus genoem.
Hierdie inskripsie is gevind deur 'n Japannese span wat argeologiese opnames in Suidwes -Arabië gedoen het.
Gedateer om Ramad ̣an, 29 AH / Mei, 650 CE. Geen foto is vir hierdie inskripsie verskaf nie, alhoewel die inhoud gegee is. Onlangs is hierdie inskripsie breedvoerig bespreek deur Amikam Elad wat met behulp van die historiese bronne getoon het dat dit 'n egte opskrif is.
Dit is miskien die mees gevierde inskripsie, wat gereeld aangehaal word in die verwysings wat handel oor Arabiese inskripsies en paleografie.
Hierdie inskripsie is opgegrawe op die suidwestelike hoek van die H ̣aram al-Shar īf in Jerusalem tydens opgrawings wat deur professor Benjamin Mazar van die Hebreeuse Universiteit van Jerusalem in 1968 gedoen is. dhimmat Allāh wa d ̣amān ras ūlih, die vroegste vermelding van hierdie frase in 'n gedateerde dokument. Daar is ook name van prominente metgeselle van profeet Muḥammad, naamlik ʿAbd al-Rah ̣m ān bin ʿAwf al-Zuhr ī, Ab ū ʿUbaydah bin al-Jarr āh ̣, en Mu & #703 āwiya bin Ab ū Sufy ān.
Dit is die vroegste inskripsie wat tot dusver met 'n politieke dimensie ontdek is. Die skrywer van die teks was geskok oor die moord op ʿUthm ān en roep God se toorn op die sluipmoordenaars aan. Dit is opmerklik dat die titel amīr al-mu ʾminīn is afwesig en geen lofprysing volg nadat die naam van die kalief ʿUthm ān genoem is nie. ʿUthmān is aan die einde van die jaar 35 AH / 655 CE vermoor. Volgens Imbert dateer hierdie inskripsie waarskynlik uit die jaar 36 AH / 656 CE, toe die Slag om die Kameel plaasgevind het.
Hierdie inskripsie is gevind op die Darb Zubayda-karavaanroete by W ād ī 'l-Shamiya tydens 'n argeologiese opname in die 1970's.
Die vallei van Hammat Gader is bekend vir natuurlike koue en warmwaterbronne wat bekend is vir hul terapeutiese kragte. Dit het eens die groot en klein poele van 'n vroeë Bisantynse spa gevul en dit van warm en koue water voorsien. Die Griekse inskripsie uit die tyd van die Umayyad -kalief Mu ʿ āwiya verwys na die herstel van die baddens.
Dit is die vierde oudste opskrif wat uit Saoedi -Arabië gekom het. Hierdie inskripsie noem Banī ʿUday bin Kʿab wat aan die stam van Quraysh behoort.
Umayyad kalief Mu ʿ āwiya het twee gestig diwans in sy administrasie - Diwan al-Rasa en lsquoil en Diwan al-Khatam. Eersgenoemde het na korrespondensie wat die kalief ontvang het, opgepas en sy antwoorde opgestel. Dit is deur syne hanteer katib (sekretaris). Nadat 'n dokument opgestel is, is dit aan die Diwan al-Khatam, of & ldquooffice van die seël & rdquo, waar twee of meer afskrifte van elke dokument gemaak en verseël is, ten minste een om in die argiewe gestoor te word terwyl die ander nagegaan, verseël en aan die ontvanger gestuur is. Hierdie reëling is opgestel om vervalsings te voorkom. Nadat Mu ʿ āwiya erken is as die hoof van die Moslem -gemeenskap, noem hy ʿAbd All āh b. Am īr Goewerneur van Bas ̣ra vir die tweede keer in 41 AH, waar hy gedien het tot met sy afdanking in 44 AH. Hierdie seëls sou sowel die dokumente wat by ʿAbd All āh afgelewer is, bekragtig het as die amptelike afskrif wat in die Diwan al-Khatam.
Hierdie graffito is gevind in W ād ī Sabil tydens die Philby-Ryckmans-Lippens-ekspedisie. Die inskripsie toon 'n punt hieronder ب. Dit is die derde vroegste gedateerde inskripsie.
Hierdie inskripsie is gevind op die Darb Zubayda-karavaanroete by al-Khashna tydens 'n argeologiese opname in die 1970's.
Dit is interessant om op te let dat hierdie inskripsie die gebruik van konsonantale punte toon vir ي, ب ، ن ، ث ، خ ، ف en ت.
Hierdie inskripsie noem die naam van die drie bekende engele in Islam, nl., Gabriel, Michael en Israfil wie se Heer Allah is.
'N Band inskripsies wat gewoonlik op tekstiele staan, word die tiraz. Die sy met die tiraz Inskripsie in die naam van Marwan, een van die Umayyad-kaliefe, bestaan ​​in drie stukke, wat almal in Egipte gevind is, en dateer uit die tyd van Marwan ibn al-Hakam. Hierdie datering maak dit die vroegste bekende Islamitiese tekstiel.
Umayyad kalief ʿAbd al-Malik bin Marw ān regeer van 65 AH / 685 CE tot 86 AH / 705 CE. Sy graffito is nuuskierig bondig. Dit verwys nie na sy kalieffunksies of sy gesinsstatus nie. Daar is ook geen godsdienstige elemente in ander Umayyad -inskripsies nie. Dit is waarskynlik dat hy dit voor sy toetreding tot die kalifaat in 65 AH / 685 CE ingeskryf het.
'N Bronsblik met 'n inskripsie om die rand, moontlik afkomstig uit Basra gedurende die Umayyad -tydperk.
Hierdie inskripsie is die eerste keer getuig deur Maqr īz ī (d. 845 AH / 1442 CE).
'N Interessante inskripsie wat die naam van die profeet Muh noem, saam met die frase & quotahl al-Isl ā m& quot. Dit noem ook die shahadah. Interessant genoeg het Crone and Cook (Hagarism: The Making Of The Islamic World, 1977, Cambridge University Press) gekies om hierdie inskripsie te ignoreer net om tot die gevolgtrekking te kom dat die woord & quotIslam & quot eers in die agtste eeu nC gebruik is!
Die inskripsies op die Koepel van die Rots kan met reg genoem word as die & quotbig-daddy & quot van al die eerste eeuse Islamitiese inskripsies. Hierdie inskripsies is gebou deur die Umayyad-kalief ʿAbd al-Malik en bevat 'n groot hoeveelheid Koranverse.
Die Arabiese inskripsies in koperplate by die oostelike ingang en die noordelike portaal van die Rotskoepel is nie so bekend as dié wat in die Rotskoepel ingeskryf is nie. Hierdie inskripsies is ingeskryf deur die Umayyad-kalief ʿAbd al-Malik en bevat vyf Koranverse gedeeltelik aangehaal.
Dit is die oudste inskripsie in Islam wat verband hou met die inwyding van 'n pad, en dit is ook die tweede langste en byna die volste inskripsie uit die tyd van ʿAbd al-Malik na die van die Rotskoepel in Jerusalem. Hierdie inskripsie lewer 'n duidelike bewys dat Abd al-Malik hom nie tevrede gestel het met die herstel van die ou paaie nie, maar dat hy ook gedink het aan en ten minste in hierdie geval ondernemings op groot skaal uitgevoer het .
Hierdie unieke inskripsie smeek om vergifnis van 'n persoon, sy vriende, sy twee kinders (of ouers), scriptio defectiva).
Hierdie inskripsie uit die 1ste / 7de eeu, wat tot dusver onbekend was in die gepubliseerde westerse wetenskap, is van groot belang, aangesien dit nie net die volledige shahadah (dws Islamitiese getuienis van geloof), maar ook 'n belangrike historiese gebeurtenis en 'n onafhanklike dokumentêre verifikasie daarvan, dit wil sê die rekonstruksie en hermodellering van al-Masjid al-H ̣arām in Makkah.
Hierdie inskripsie is gevind op die H ̣ajj roete uit Sirië.
Hierdie inskripsie geskryf deur 'n individu genaamd Habīb wat 'n kliënt was van ʿUrwa b. al-Zubayr, 'n bekende persoonlikheid van die vroeë Islam.Die skrywer smeek vir sy leiding en dat sy dood op die pad van God moet wees. ʿUrwa b. al-Zubayr, 'n beroemde juris van Madinah, was die broer van ʿAbd Allah b. al-Zubayr en neef van Muṣʿab b. al-Zubayr, laasgenoemde twee het Arabies-Sassaniese munte op hul name geslaan.
Die opskrif bevat die volledige Koran 38:26.
Die inskripsie bevat 'n volledige Koran 56: 28-40 met die byvoeging van die frase "Wat sal die metgeselle van die regterhand wees" tussen verse 38 en 39, miskien om 'n gepaste gevolgtrekking te gee oor die inskripsie.
Die inskripsie bevat die volledige Koran 4:87.
Die lang, skraal en effens skuins skryfvorm herinner aan h ̣ijāzī draaiboek.
Die interessante deel van hierdie inskripsie is die vermelding van voorbidding (shafā ʿatahu) van die profeet namens sy gemeenskap (ummah) op die oordeelsdag.
Moshe Sharon, wat hierdie inskripsie gepubliseer het, neig tot die standpunt dat die persoon wat in hierdie inskripsie genoem word Yah ̣ya b. al-H ̣akam, oom van die Umayyad-kalief ʿAbd al-Malik. Die datum word afgelei van die feit dat Yah ̣ya b. al-H ̣akam is dood c. 80 AH / 699-700 CE.
Hierdie gebou-inskripsie in Qasr Burqu ʿ is deur al-Wal ī d gebou voor sy hemelvaart na die troon (705-715 nC).
Hierdie inskripsie lê op die pelgrimsroete Darb Zubayda en het die vroegste melding van die H ̣ajj in 'n gedateerde teks. Dit is ook die vroegste vermelding van die H ̣ajj op hierdie roete en kom naby die tyd toe al-Masjid al-H ̣arām gerekonstrueer is.
Hierdie interessante inskripsie verwys na sūrah 15:80 in die Koran waarin genoem word as ̣h ̣ āb al-H ̣ijr ('mense van die klipland', ook bekend as die stam van Thamud na wie S ̣ ālih ̣ as 'n profeet gestuur is. Skrywer op 'n rots bevestig die skrywer hier sy geloof in God via wat ontken is deur as ̣h ̣ āb al-H ̣ijr, die mense wat in die rotsagtige gebied gewoon het.
Hierdie lang inskripsie was miskien een van die eerstes wat op die rotsagtige fabriek uitgevoer is. Die tema van vertroue kom in baie inskripsies uit die 1ste eeu AH.
Dit bevat 'n mengsel van verse 4: 1, 2:21 en 2: 189.
Hierdie inskripsie is in die Negev -woestyn gevind. Interessant genoeg is daar nege ander inskripsies wat die naam H ̣ak īm b bevat. ʿAmer wat volgens Nevo op dieselfde tydsbestek gedateer kan word.
'N Gedateerde mylpaal op 52 myl van Damaskus gevind in die dorpie F īq (of Af īq) in Golan.
'N Gedateerde mylpaal op 53 myl van Damaskus gevind in die dorpie F īq (of Af īq) in Golan.
Let op die afwesigheid van die titel amīr al-mu ʾminīn, ander bedien godsdienstige terminologie, en enige melding van sy kaliefverwante funksies. Dit dui daarop dat hierdie inskripsie geskryf is voordat Al-Walīd bin ʿAbd al-Malik in die jaar 85 AH / 705 CE die kalief van die Umayyad-ryk geword het.
Hierdie inskripsie bestaan ​​nie meer nie en word in twee weergawes aan ons gerapporteer: 'n korter een deur Mas ʿ ūd ī en 'n langer een deur Muh ̣ammad ibn Sh ā kir al-Kutub ī (d. 1363 nC).
'N Interessante geweefde inskripsie uit Egipte, en dit is die tweede vroegste gedateerde Islamitiese tekstiel na die tiraz inskripsie. Die inskripsie is op 'n tulband vir Samuel b. Musa, miskien 'n Jood of 'n Christen, in die jaar 88 AH.
Gevind op die H ̣ajj vanaf Sirië, is dit die tweede vroegste vermelding van die H ̣ajj in 'n gedateerde inskripsie uit die 1ste eeu AH. Vanaf die datum op die inskripsie kan 'n mens die 10de bereken Dhul H ̣ijjah 91 AH word 8 Oktober 710 CE. Die H ̣ajj het waarskynlik vanjaar nog 'n belangrike betekenis gehad, aangesien dit persoonlik deur die amīr al-mu ʾminīn, al-Walid (r. 86-96 AH / 705-715 CE).
Hierdie inskripsie, 'n vrome en ontroerende aanroeping, is vol Koran -geur.
Hierdie erdebak is vervaardig vir Prince Sulaym ā n b. ʿ Abd al-Malik voor sy hemelvaart na die troon 96-98 AH / 715-717 CE.
'N Interessante inskripsie met vermelding van Rab āh ̣, 'n afstammeling van ʿUmar bin al-Khat ̣t ̣ āb. Miskien is hierdie inskripsie geskryf deur 'n familielid van Rab āh ̣ toe hy jonk was en siek voel.
Hierdie inskripsie is geskryf deur ʿUmar bin ʿAbdull āh, een van die afstammelinge van ʿUrwa, wat sy geloof in monoteïsme bevestig en al die valse gode verwerp.
Inskripsies met die volledige shahadah of die Islamitiese getuienis van geloof is redelik skaars. Dit is 'n goeie voorbeeld uit die eerste 100 jaar van Islam.
Dit handel oor gedateerde en ongedateerde glasvate van Beit Shean wat mense herinner aan eerlikheid en geregtigheid wanneer hulle met kliënte omgaan.
Dit haal 'n deel van 65: 3 aan soos dit is en die res van die vers word effens aangepas sonder om die betekenis te verander.
'N Rotsopskrif wat in die omgewing van die pelgrimsstasie Ghayl al-Mandaj (al-Mabrah) gevind word, is geleë op die Yemeni-pelgrimsroete (wat al-Najdi genoem word) wat S ̣an ʿ ā ʾ en Makkah verbind. Dit is die eerste gedateerde rotsopskrif wat tot dusver langs die pad ontdek is.
Hierdie inskripsie van Cnide in Turkye het twee graffiti. Graffiti 1 bestaan ​​slegs uit een reël en het 'n onvolledige aanroeping. Die interessantste element is die vermelding van die woord gazwa (ekspedisie, aanval) gevind in 'n baie soortgelyke konteks in 'n graffito in Kos (Griekeland).
Hierdie geloofsbelydenis, gebaseer op die Arabiese wortel w-de-q is baie algemeen in die Midde -Ooste. Dit is interessant om daarop te let dat dit gedateer is. Boonop blyk dit dat die handtekening aan die einde van die teks bygevoeg is; die ets daarvan is baie dikker as die vorige reëls.
Miskien is die vroegste inskripsie wat pre-Islamitiese poësie noem. Ibn Qutayba skryf die gedig toe aan Tubba ʿ, die koning van Jemen.
Hierdie interessante inskripsie van Kos in Griekeland verwys na die ekspedisie teen die mushrik īn (waarskynlik Bisantynse Christene). Vanweë die fragmentariese aard van die inskripsie is dit egter moeilik om die konteks en inhoud volledig te ontsyfer.
Hierdie persoon wat hierdie inskripsie geskryf het, is moontlik 'n afstammeling van ʿAbd All āh bin ʿUmar bin al-Khat ̣t ̣ āb.
Gevind op die H ̣ajj van Sirië af, is hierdie inskripsie interessant omdat dit die naam van die stam noem ʿAnzatul Azad eerder as die van 'n spesifieke persoon. Boonop verwys die inskripsie na die pelgrims wat op pad is vir die H ̣ajj.
'N Inskripsie wat God aanroep om die skrywer eerlik te maak, om vergifnis te vra en hom gesondheid te gee.
Hierdie inskripsie is in 1886 op die argeologiese terrein van Khirbat Nitil ontdek. Die agt lyne is geleë in 'n binne -gewelfde kamer in die westelike muur. Die inskripsie toon 'n punt hieronder vir غ. Die inskripsie noem hawd ̣ Muh ̣ammaddit wil sê, die poel van die profeet Muh ̣ in die Paradys, waaruit die gelowiges sal drink. Hierdie swembad word in baie genoem h ̣ad īste.
4. Ongedateerde inskripsies uit die eerste eeu van Hijra
Hierdie mylpaal is gevind in die bos langs Aqua Bella-ʿAyn Hemed op die pad tussen Jerusalem en die kus. Van Jerusalem tot by hierdie mylpaal is daar 8 myl.
Hierdie mylpaal is gevind naby die kerk van Ab ū Gh ōsh. Dit bestaan ​​uit kalksteen en toon vyf lyne, met waarskynlik drie of vier lyne wat bo en in die regter boonste hoek ontbreek. Van Jerusalem tot by hierdie mylpaal is daar 7 myl.
Hierdie mylpaal is gevind in 'n ruïne noord van die wagtoring by B ā b al-W ā d op die pad van Jerusalem na al-Ramla. Dit het diakritiese beroertes vir ث ، ن en ي, soos gesien in die laaste reël. Van Jerusalem tot by hierdie mylpaal is daar 8 myl.
Marmer mylpaal gevind by die klooster van Khozaiba naby Deir al-Qalt op die Jerusalem-Damaskus pad. Dit het ses oorblywende lyne, aangesien die bokant en die regterkant afgebreek het. Van Jerusalem tot by hierdie mylpaal is daar 107 myl.
Hierdie mylpaal kom van Kh ā n al-Hathr ūra, Palestina, op die pad tussen Jerusalem en Damaskus. Die marmerblad bevat sewe lyne gegraveer in basreliëf. Die eerste twee lyne word afgebreek. Van Damaskus tot by hierdie mylpaal is daar 109 myl.
Dit is 'n merkwaardige en unieke leidraad in die naam van die Kalief ʿAbd al-Malik uit Palestina met verskeie interessante dekoratiewe elemente, waaronder toegevoegde leeus en konfronterende voëls.
Twee inskripsies geskryf deur Yazīd bin ʿUmayr al-Ans ̣ āri wat dit bevat shahadah en tas ̣liyyah.
Dit is 'n unieke opskrif wat die naam van Mu ʿ āwiya ibn Abī Sufy ān getuig. Daar word geen melding gemaak van sy gebruiklike titel nie amīr al-mu ʾminīn soos gesien in al die vroegste inskripsies wat sy naam bevat. Palaegrafiese oorwegings dui onder andere op 'n laat 1ste / vroeë 2de eeuse AH -datum.
Geskryf op bruin sandsteenblokke in 'n goeie hoekige vroeë Umayyad -skrif, ingesny deur 'n deskundige hand. Geen punte en geen vokale nie.
Hierdie inskripsie is gevind op die Bisantynse vesting Rujm S ̣f ā r. Dit gee uiting aan die Moslem -geloof in die eenheid van God en dat Hy geen vennote het nie.
Twee inskripsies wat verklaring van geloof in God bevat.
Hierdie graffito is gevind in Sadd al-ʿArd ̣a, ongeveer 10 km suidoos van T ̣a'if, tydens die Philby-Ryckmans-Lippens-ekspedisie.
'N Interessante inskripsie met die Koranvers 33:56.
5. Inskripsies uit die tweede eeu van Hijra
'N Umayyad Grafitto uit die suide van Jordanië, 109 AH / 727-728 CE.
'N Interessante inskripsie wat smeking noem vir die aanvaarding van gebed en vas gedurende die maand van Ramad ̣an.
6. Inskripsies wat die Koran bevat
Die belangrikste bron waarop die vroeë Arabiese inskripsies put, is sonder twyfel die Koran. Soms kan 'n opskrif slegs bestaan ​​uit 'n Koran -aanhaling. Soms kan 'n Koran -vers volledig in die teks van 'n opskrif aangehaal word. Nog meer algemeen, 'n inskripsie is 'n eklektiese mengsel van woorde en frases uit verskillende verse van die Koran, dikwels effens aangepas en / of aangevul soos vereis, 'n tegniek wat ook gereeld in khutbahs en Islamitiese lesings. Selfs die inskripsies wat die Koran nie uitdruklik aanhaal of omskryf nie, bestaan ​​meestal uit woorde en begrippe wat uit die Koran bekend is.
Hieronder is 'n paar voorbeelde van vroeë inskripsies uit die eerste en tweede eeu hijra daardie aanhaling uit die Koran.
Die Arabiese Islamitiese inskripsies op die koepel van die rots in Jerusalem, 72 AH / 692 CE.
Die koperplaat -inskripsies by die koepel van die rots in Jerusalem, 72 AH / 692 CE.
'N Rotsopskrif uit Mekka met die Koran 38:26, 80 AH / 699-700 CE.
'N Rotsopskrif van Makkah gedateer 84 AH / 703-704 CE.
Hierdie inskripsie bestaan ​​nie meer nie en word in twee weergawes aan ons gerapporteer: 'n korter een deur Mas ' ūd ī en 'n langer een deur Muh ̣ammad ibn Sh ā kir al-Kutub ī (d. 1363 nC). Die langer weergawe bevat die vers uit die Koran 2: 256.
7. Islamitiese inskripsies: inhoud en konteks
Vergete getuie: bewyse vir die vroeë kodifisering van die Koran, Estelle Whelan, Journal Of The American Oriental Society, 1998, Volume 118, No. 1, pp. 1-14.
Hierdie artikel bespreek onder meer die Umayyad -inskripsies op Dome of the Rock om aan te toon dat die Koran reeds gekodifiseer is voor die bou van die Dome of the Rock.
Die inhoud en konteks van vroeë Arabiese inskripsies, (R. G. Hoyand, 1997, Jerusalem Studies in Arabic And Islam, Volume 21, p. 77-102).
Hierdie artikel bespreek die inhoud en konteks van die inskripsies uit verskillende dele van die Islamitiese wêreld en kom tot 'n gevolgtrekking tot die gevolgtrekking van dié van nou gefokusde werk van Nevo en ander.
Die korpus van gedateerde Moslemtekste tot 72 AH / 691 CE vir die studie van vroeë Islam.
Die korpus van gedateerde tekste wat die Koran van 1-100 AH / 622-719 CE bevat, wat die vroeë kodifikasie van die Koran in Arabies bewys.
Die korpus van gedateerde nie-skriftuurlike Moslem- en nie-Moslem-tekste waarin profeet Muh ̣ genoem word uit die eerste Islamitiese eeu.
Yehuda Nevo het in sy werk oor Negev-inskripsies eenvoudig Wansbrough se "konseptuele", "voorlopige" en "kwotentatiewe en nadruklike voorlopige" hipotese gebruik sonder om dit met bewyse te staaf, as sy gevolgtrekkings tot & quot; Met ander woorde, Nevo se argument is sirkulêr.
Bryn Mawr Classical Review van kruispunte na Islam: die oorsprong van Arabiese godsdiens en die Arabiese staat (Yehuda D. Nevo en Judith Koren, 2003, Prometheus Books: Amherst, NY).
'N Interessante en vernietigende kritiek deur Colin Wells van Nevo en Koren se werk wat 'n radikale hersiening van die Islamitiese geskiedenis vereis.
Oor die hersiening van bigotry deur professor Khaled Abou El-Fadl. Hierdie artikel bevat 'n opmerking oor Daniel Pipes, Ibn Warraq en Ibn Rawandi wat eerder die werke van Crone, Wansbrough, Nevo et al.
'N Sinnige insig in die metodiek van die revisioniste. Revisionisme berus op verskeie eienaardige aannames en hierdie aannames beklemtoon die skrywer op 'n baie duidelike manier.