PressReader - Sarie: 2018-08-01 - Re­dak­teurs­brief
Sarie - 2018-08-01 - Inhoud - #be­won­der Sien in­houds­blaaie oor ons A­fri­kaan­se Woord van die Maand Gaan ook na
Daar’s báie vroue wat ek #be­won­der. Báie wat my in­spi­reer.
Ek sien hul­le el­ke dag in ak­sie, hoor hul­le praat, er­vaar wat hul­le be­reik. Soms a­gainst all odds, dik­wels in ’n mans­wê­reld waar hul­le voort­beur en stroom­op swem, én an­der­kant uit­kom.
Ek het nog al­tyd ge­dink as ek in die ge­skie­de­nis kon te­rug­gaan, sou ek graag vir C­le­o­pa­tra wou ont­moet. Ons prent­jie van haar is dié van ’n beeld­sko­ne, be­to­we­ren­de vrou – soos ge­speel deur die mooie E­li­za­beth Tay­lor in die 1963-rol­prent C­le­o­pa­tra. Tog wys ou munt­stuk­ke die reg­te C­le­o­pa­tra was baie ver van tra­di­si­o­neel mooi. Maar dat sy mag­tig was, in ’n mans­wê­reld, dié is se­ker. Dat sy as die laas­te fa­rao van E­gip­te en ’n spre­ker van ve­le ta­le an­der met haar in­tel­lek en sjar­me kon in­spi­reer, daar­oor stem ou ge­skrif­te saam.
Ek sou ’n on­der­houd wou voer met A­me­lia Ear­hart, wat in 1932 die eer­ste vrou was wat ’n so­lo­vlug oor die At­lan­tie­se O­se­aan ge­doen het. In die S­mit­hso­ni­an-mu­seum in Washing­ton hang ’n rooi Lock­heed Ve­ga van haar nog teen die dak; haar leer­vlieg­baad­jie daar­by. In ’n po­ging in 1937 om om die wê­reld te vlieg, het haar vlieg­tuig oor die S­til­le O­se­aan weg­ge­raak. Haar stem was met­eens stil, maar sy het ons hier­mee ge­laat: “Wan­neer vroue mis­luk, moet hul mis­luk­king ’n uit­da­ging word vir an­der . . .”
Een van die groot­ste uit­stal­lings van F­ri­da Kahlo se werk is ’n paar jaar ge­le­de in Lon­den ge­hou. Daar in die Ta­te Mo­dern het ek be­sef om F­ri­da as kuns­te­naar te ver­staan is om haar pyn te ver­staan – e­mo­si­o­neel en fi­siek, ver­al ná haar ver­plet­te­ren­de bus­on­ge­luk. ’n Voor­reg sou dit ge­wees het om haar te ken. Want nooit was sy die slag­of­fer nie; eer­der ’n veg­ter wat kuns en kleur ge­bruik het om ui­ting aan haar e­mo­sies te gee.
Ma­la­la Yous­af­zai. Graag sou ek dié jong vrou in die oë wou kyk. As skool­mei­sie in Ok­to­ber 2012 is sy op ’n skool­bus in Pa­ki­stan in die kop ge­skiet. Haar “oor­tre­ding”? Dat sy haar be­y­wer vir die op­voe­ding van mei­sies, in haar land wat glo in die op­hef­fing van net seuns. Sy het by­na haar le­we ver­loor, maar sy’t nie op­hou praat nie. Ti­me het haar in 2013 ge­lys as een van die 100 mees in­vloed­ry­ke men­se ter wê­reld, en in 2014 was sy me­de­ont­van­ger van die No­bel­vre­des­prys. Op 17.
Ek dink aan die dap­per vroue van SA. Al­mal het ’n sto­rie; ’n sto­rie wat die moei­te werd is om te ver­tel. Oor hul­le wil ek skryf. Die on­der­soe­ken­de joer­na­lis­te wat ons de­mo­kra­sie help staan­de hou, ons lief­da­dig­heids­wer­kers wat im­mer ’n hand uit­reik, ons en­tre­pre­neurs, at­le­te, huis­wer­kers, kuns­te­naars, ma’s . . . Al­mal vroue met in­ner­li­ke sterk­te, wat hul stem­pel af­druk en hul stem laat hoor. V­rees­loos vo­ren­toe be­weeg.
V­rees­loos? Nee, dís ’n mi­te! Al­mal ken vrees, ver­al as jy veg teen dit wat ver­keerd is en vir waar­in jy glo. On­ge­mak­lik rus die kop wat die kroon dra, skryf S­ha­ke­spea­re, dus sou C­le­o­pa­tra vrees ge­ken het. So ook A­me­lia, F­ri­da en Ma­la­la. Maar dít het vroue ge­meen: hul dro­me is gro­ter as hul vre­se. En dro­me is net ’n stap­pie weg van die werk­lik­heid. Goed om te ont­hou in Vrou­e­maand. Ge­niet nou dié uit­ga­we, vol vroue wat óns in­spi­reer. Tot ons weer ge­sels wan­neer ons blou Sep­tem­ber-uit­ga­we van­af 20 Au­gus­tus op die rak is.