The inspiring memoir of the superstar astronaut and TikTok sensation - now on her biggest space mission yet 'Today I woke up on Earth. And I will fall asleep in space' In space the sun rises and sets 16 times a day. You fly over every sea, every mountain and desert, every city and every port. The most ordinary things -- eating, sleeping, brushing your teeth or cutting your hair -- have to be relearned, until they become familiar again. This is the story of Samantha Cristoforetti's incredible journey to becoming an astronaut, and her journey beyond Earth. Her voyage as an apprentice astronaut began when she was in her early thirties: five years of intense training around the world, from Houston to Japan to the legendary Star City in Russia. Countless hours spent in centrifuges, spaceship simulators and under water for spacewalk practice. Then, one day, a rocket was waiting for her on the launch pad. And after eight minutes of wild ascent, she was on orbit, crunched up with her two crewmates in a tiny spaceship that took them to the International Space Station. With honesty and warmth, Cristoforetti chronicles the two hundred days she spent on the ISS, the joys and challenges of being in an extraordinary place, from the sublime sight of seeing Earth for the first time to more unusual concerns, such as mastering the art of floating. How do you find your bearings when there is no up and down? What is it like to run in weightlessness? And how do you cook in space? This is an enthralling, inspiring and surprisingly down-to-earth story about what it really takes to pursue your dreams.
Translator: Lina Spies
Die agterhuis, oftewel die dagboek van Anne Frank, is een van die mees gelese boeke in die wêreld. Hierin vertel die tienderjarige Anne die aangrypende verhaal van die Joodse gesin Frank se lotgevalle toe hulle tydens die Tweede Wêreldoorlog in Amsterdam vir die Duitse besetters moes wegkruip. Anne het die dagboek op 12 Junie 1942, haar dertiende verjaardag, present gekry.
Die eensame graf by Mombolo
G.D. van der Smit
Die verhaal van Pieter van der Smit, sy vrou Martha en hulle kinders is nie bedoel om vinnig te lees en gou te vergeet nie. Dit is 'n verhaal van merkwaardige mense in moeilike omstandighede; 'n verhaal oor die voortdurende stryd om oorlewing.
In 1898 verlaat die 'Rouw Ollandertjie' Pieter van der Smit Nederland om vir Boerekinders in Transvaal te gaan skoolhou. Toe die Anglo-Boereoorlog 'n jaar later uitbreek, sluit hy by die Boeremagte aan.
Die goeie matrone
Hierdie ware lewensverhaal lig die sluier oor ma-dogterseksuele misbruik, en bied die leser 'n inspirerende blik op hoe een merkwaardige vrou dit te bowe gekom het.
Corrie se vroegste herinnering is van toe sy drie jaaroud was. Nou in haar sestigs, besluit sy om haar tot 'n sielkundige te wend vir hulp met die eksistensiële krisis waarin sy verkeer. Haar lewenservaring het haar oortuig gelaat dat dit beter sou gewees het as sy nooit gebore was nie..
In haar interaksie met drie sielkundiges, waarvan slegs die laaste een in staat is om Corrie tot 'n mate van afsluiting te bring, ontvou 'n verhaal van skokkende seksuele misbruik en fisieke sowel as emosionele mishandeling oor ses dekades.
Op die terrein van lewensbeskrywing het ons taal nog nie 'n werk van hierdie omvang, tegelyk in breedte en in diepte, opgelewer nie ... Dit is 'n mylpaal in ons literatuur.
Die Handdruk van die Dood
Dertig jaar gelede het 'n terloopse opmerking in 'n radio-onderhoud vir omroeper Friedel Hansen 'n leidraad na die ware karakter van Eugene Nielen Marais - volksdigter, natuurwetenskaplike, wereldburger - gegee.
Die inligting het gelei tot meer vrae en die weer tot meer feite. Dit was die begin van 'n driedekadelange intellektuele reis deur die kronkelende en soms duister doolhof agter die mites en legendes van die man wat vir die wereld 'Winternag' gegee het. Karakters waarvan ons skaars kennis het word mylpaalfigure in hierdie vertelling, veral die vroue, waarvan die grootste raaisel wentel om die beroemdste en uitspattigste skrywer van haar tyd.
'Die Handdruk van die Dood' plaas Eugene marais waar hy hoort: as 'n eiesoortige produk van sy tyd en die wereld waarin hy geleef het. Hierdie boek is 'n onbevange, eerlike en tog deernisvolle ondersoek na die ware aard van 'n onvolkome genie.
Die keer toe ek my naam vergeet het
Die eerste uitgawe van Die keer toe ek my naam vergeet het verskyn in 1995, vyf jaar nadat die skrywer F.A. Venter 'n beroerte gekry het. In hierdie outobiografiese vertelling dokumenteer hy die pynlike en stadige proses van herstel: hy moet weer leer loop, leer praat, leer skryf. Dit is verder 'n verhaal oor die verhouding tussen Venter en sy geliefde vrou, Stella.
Ses jaar ná die verskyning van Bloedvreemd vertel Juliana Coetzer wat hét geword van haar dogter, Anneke. In Bloedvreemd vertel die skrywer hoe Anneke op sewejarige ouderdom 'n virus opgedoen wat haar brein aangetas het, en geleidelik het sy verstandelik begin agteruitgaan. Die werklikheid het egter nie stilgestaan nie. Ses jaar ná die boek vra mense steeds - wat het geword van julle? Is Anneke oukei? Hoe maak 'n mens met die voortdurende verlies, die agteruitgang?
Juliana Coetzer is ook 'n terapeut. Met 'n skreiend eerlike stem wat voortdurend selfondersoek doen, skryf Juliana oor die verdere reis met Anneke, nou al in haar vroeg dertigs. Sy kan al hoe minder praat, al hoe minder verstaan, en steeds probeer sy haar onafhanklikheid behou. Sover Juliana en haar eggenoot, Fanus, daartoe in staat is, probeer hulle haar omhul in 'n wêreld met embarming en begrip. Maar elke dag (en nag) bring sy eie, eindelose uitdagings.
Die kind se naam is Anneke is aangrypende leesstof vir enigiemand wat al pyn/verlies ervaar het. Of jy 'n kind het of nie. En of jy Bloedvreemd gelees het al dan nie.
Die laaste reis is Karel Schoeman se reisbriewe, mymeringe, gedagtes en herinneringe van sy laaste drie kort reise na Lesotho saam met Jemina Meko en Mamohau Lekula wat hom die afgelope nege jaar versorg het. Dit behels drie kort verslae oor sy besoeke in die maand voor sy dood en is in die vorm van e-posse aan 'n paar persoonlike korrespondente gestuur. Vanselfsprekend staan die tema van afskeid sentraal in die briewe.
'n Angswekkende storie oor Suid-Afrika se oud-sekuriteitshoof en sy bewind van vrees tussen die jare sestig en tagtig.
Die mees gevreesde sekuriteitspolisieman in die laaste drie dekades van apartheid was ongetwyfeld generaal 'Lang Hendrik' van den Bergh, die hoof van die Buro van Staatsveiligheid.
"Die lang man sonder skaduwee," so het die oumense gepraat as hulle die grondpaaie beskryf het wat oor die rug van vlaktes loop soos linte wat plase en veeposte en dorpe aan mekaar bind. Dit was 'n raaisel wat hulle vir mekaar gevra het om 'n stram geselskap aan die gang te kry.
Met dié raaisel begin Antoinette Pienaar, Afrikaanse sangeres, aktrise en radiopersoonlikheid, haar nuwe boek ná die verskyning van Kruidjie roer my, haar boek oor Karookruie wat sy plek as 'n klassieke werk in Afrikaans ingeneem het. Sy werk reeds vir jare in die Karoo saam met oom Johannes Willemse, legendariese Griekwa-medisyneman. Oom Johannes leer haar hoe om Karookruie te gebruik om mense se lywe en siele te genees en van heinde en ver kom besoekers om hier by hulle gesond te kom raak.
In Die lang man sonder skaduwee sit Antoinette haar roeping as geneser voort. Vol begrip en deernis word Karookruie ingespan om allerlei kwale te genees. Maar nou ondersoek sy ook die genesende krag wat in die ou stories, raaisels en rympies van die Griekwa-mense skuil, want dikwels het 'n fisieke probleem 'n emosionele oorsprong en is dit stories wat die hart kan genees. Die langman sonder skaduwee is volksbesit: waardevolle inheemse kennis liefdevol opgeteken vir lees en herlees.
In die laat 1800's is die De Beer-gesin op reis toe hul ossewa breek en hulle onverwags moet oorbly op 'n plaas in die Oos-Vrystaat.
Dis winter, en soos die donker sneeuwolke oor die Drakensberge aanrol, word die familie deur tragedie getref.
Geïnspireer deur die verhaal wat van geslag tot geslag oorvertel word, is hierdie storie van swaarkry, opoffering en onbaatsugtige liefde 'n tydlose verhaal.
Die vyfde mevrou Brink
Die vyfde mevrou Brink is Karina M. Szczurek se memoir van haar lewe voor, tydens en ná haar huwelik met André P. Brink. Die Pools gebore Karina was sewe-en-twintig toe sy dié bekroonde skrywer, twee-en-veertig jaar ouer as sy, ontmoet het en hulle daarna 'n dekade lank bymekaar was. Sy skryf oor hulle verhouding: van die eerste ontmoeting in Wene, Oostenryk, haar verhuising oor vastelande heen om by hom te wees in Kaapstad, hoe sy standvastigheid in hulle huwelik gevind het, tot hoe sy uiteindelik die uitdagings van André se kwynende gesondheid in die laaste paar jare van sy lewe moes hanteer.
Hierdie openhartige vertelling is die verhaal van twee skrywersgeeste - 'n huldeblyk aan 'n huwelik wat tragies kortgeknip is, maar ook aan 'n liefde wat 'n leeftyd sal hou.