Huur stakers uit Toronto se woonbuurt Parkdale en mede-betogers vergader buite Social Justices Tribunal Ontario in Februarie 2018. Die groep het geweier om huur te betaal nadat die verhuurder aansoek gedoen het om verhoging in huurgeld. DIE CANADIAN PERS / Chris Young
Elke krisis toon krake in die huidige stelsel en wys 'n blik op die ongelykhede wat voorheen misgekyk is. Aangesien die huur aan die einde van elke maand betaalbaar is, is dit moeilik om die groeiende woonbuurt in Kanada en die ongelykheid van inkomste te ignoreer.
Die COVID-19-pandemie het hierdie probleme vererger namate stede minder bekostigbaar word. Gaan die land die foute van vorige dekades voortsit, wat tot nog meer ongelyke stede sal lei? Of sal hierdie krisis die geleentheid bied om waarlik te skep net stede?
Deur die Navorsingsvennootskap vir buurtverandering, akademici, NGO-advokate en munisipale beleidmakers het saamgespan om ongelykheid, inkomstepolarisasie en armoede in sewe Kanadese stede te dokumenteer en te ontleed. Die span se bevindings toon aan dat die regering toenemend ongelyk en gesegregeer het namate regerings oorgeskakel het van tradisionele steun op die welsynstaat na neoliberale beleid.
Eerste Minister Justin Trudeau (regs) staan ​​saam met Jason Chen, ontwikkelingsdirekteur by Toronto Community Housing, tydens 'n besoek aan 'n behuisingsontwikkeling in die Lawrence Heights-woonbuurt in Toronto voor 'n beleidsaankondiging op 22 November 2017. DIE CANADIAN PERS / Chris Young
Namate die land gedurende die 1980's en 1990's na 'n diens- en kennisekonomie oorgeskakel het, het dit meer Kanadese na stede getrek vir werk. Terselfdertyd het die regering arbeids-, grond- en finansiële markte gedereguleer en privaatbou van huise bevorder - alles terwyl hulle die bou van sosiale en huurbehuising laat vaar het.
Ou pakhuise en stedelike kerns is gedurende daardie tydperk gesentreer. Konstruksie, vaste eiendom en finansies het geword toenemend belangrik tot die Kanadese ekonomie - veral vir groot Kanadese stede.
Na die Globale finansiële krisis In die laat 2000's het lae rentekoerse en waarborge van die federale regering vir private verbandleners finansiële risiko's van banke verwyder en gestimuleer vaste eiendom borrel dit verhoogde verbruiker skuldvlakke.
Huispryse het met hierdie veranderinge gestyg, en 'n groter deel van die nuwe wooneenhede het klein meenthuise of woonstelle geword. Dit was veral die geval in buurte in die middestad. Intussen het kopers in voorstedelike gebiede voortgegaan om losstaande huise te verkies wat duurder en moeiliker was om te bekostig.
Verhuurders wat paniekbevange is oor Rent Strikes is nou my gunsteling ding pic.twitter.com/JmLW4Wkq6i- Joshua 4 Congress (@ Joshua4Congress) Maart 25, 2020
As gevolg hiervan, inkomste-ongelykheid in stede toegeneem. Gini-koëffisiënte, die goue standaard vir die meting van ongelykheid deur sosiale wetenskaplikes, toon dit tussen individue en buurte tussen 1980 en 2015.
Ongelykheid word egter anders in Kanadese stede ervaar. Toronto het 'n toename in wooninkomste in sy stedelike kern gehad, en die dalende inkomste in die verouderde binnewoonbuurte wat deur die groei in nuut ontwikkelde gebiede buite Toronto oortref is. Soortgelyke patrone is in Vancouver en Calgary gesien.
In ander stede is dinge minder ekstreme. Halifax, byvoorbeeld, ervaar warm kolle van ongelykheid.
Tussen 13 en 32 persent van die woonbuurte het grond verloor in die sewe stede wat deur die vennootskap vir buurtveranderings ondersoek is. Dit wil sê, die inkomste in daardie woonbuurte het afgeneem relatief tot die gemiddelde inkomste van 'n stad se woonbuurte tussen 1980 en 2015. Winnipeg het die laagste deel van die buurte wat agteruitgaan, terwyl Calgary die meeste gehad het.
Omgewings wat verloor het, was geneig om rassistiese groepe en immigrante in groter stede soos Montréal, Toronto en Vancouver te huisves. Die agteruitgang van die buurt was geneig om voor te kom in gebiede met stedelike inheemse bevolking in Winnipeg, vlugtelinge in Hamilton en seniors in Halifax.
Regeringsbeleid beïnvloed wat in woonbuurte gebou word en hoe ongelykheid in inkomste in stede ervaar word. Tot die 1970's het federale programme die bou van bekostigbare behuising in Kanada, maar 'n groeiende vertroue in die mark om behuisingsbehoeftes aan te spreek, het daardie verbintenis tot bekostigbaarheid ondermyn. Teen die negentigerjare is die verantwoordelikheid vir maatskaplike behuising aan die provinsies oorgedra. Baie van hulle het nie die hulpbronne en die politieke toewyding gehad om in sosiale behuising te belê nie.
Die federale regering het eerder gebou aangemoedig eienaarsbehuising. Provinsiale beleid het ook die groei in stedelike gebiede verhoog en die druk op plaaslike regerings verhoog om ontwikkelaars toe te laat om luukse eenhede te bou.
Teen die 2010's het Kanada oorgeskakel van 'n paar van die goedkoopste huismarkte regoor die wêreld na een van die die minste bekostigbaar. Baie Kanadese bevind hulle nou dat hulle nie in die grootste stede van die land woon nie.
Beplanningsbeleide en regulasies het 'n sleutelrol gespeel. Reeds in die 1970's het Toronto en Vancouver stedelike invulling en verdigting aangemoedig in die middestad wat per ongeluk gentrifisering stimuleer. Dit is 'n neiging gevolg deur ander stede.
Kanadese beplanners bevorder toenemend stedelike herlewing en herlewing, ondersteun deur beplanningsfilosofieë wat daarmee gepaard gaan nuwe Verstedeliking, volhoubaarheid, sosiale mengsel en slim groei - wat alles bygedra het tot inkomstepolarisasie in buurte.
In onlangse jare is programme geskep om openbare behuising te vernuwe soos gesien Toronto se Regent Park. Hierdie inisiatiewe pas 'n mengsel van neoliberale en nuut-urbanistiese idees toe om massiewe buurtverandering te bewerkstellig. Die doeltreffendheid van hierdie benadering moet nog gesien word.
'N Toekomstige behuisingstrategie
In 2017 het Kanada a Nasionale Behuisingstrategie. Sedertdien is $ 55 miljard versprei oor tien jaar belowe om dit na te streef. Te midde van die COVID-10-uitbraak het die federale regering nuwe stimuleringsbeleide geïmplementeer, waaronder 'n nuwe Versekerde verbandkoopprogram wat die federale regering in staat stel om verbandlenings op te koop.
Die stimulusgeld is daarop gemik om te verseker dat die banke, leners en konstruksiemaatskappye winsgewend bly tydens die COVID-19-resessie in die hoop dat finansies en vaste eiendom ekonomiese groei in die land kan aanmoedig. Maar dit bevorder bykomende riskante uitleen aan kopers van behuising deur eienaars, met die potensiaal om die huismark in Kanadese stede verder te balanseer, om skuldvlakke te verhoog en huurbehuising nog minder bekostigbaar te maak.
Bekostigbaarheid was 'n sleutelkwessie in die federale verkiesing vir baie Kanadese wat hul huis verhuur.
'N Beter beleid sou wees om onmiddellik sosiale behuising en bekostigbare huureenhede te bou. Regerings moet ook voortgaan met pandemie-geïnduseerde beleid, soos om skuiwergate te beperk uitsetting van kommersiële en private huurbehuising. Anders sal ons 'n golf van "renovictions”En huur sal steeds buite bereik wees namate entrepreneurs eiendomme koop in die ekonomiese herstelperiode van die uitbreek.
Kanada is ryp vir die uitvoering van gewaagde beleid wat bekostigbare behuising bou om in die verskillende behoeftes van die bevolking te voorsien.
Stimulusbesteding kan langtermyngevolge hê as dit werkers beskerm, huurders die reg gee om in hul eenhede te bly en in nuwe openbare vervoerlyne te belê wat stede meer volhoubaar maak. Om ongelykheid reg te stel, moet ons ook oorweeg om a universele basiese inkomste en ander herverdelingsbeleide.
Ons het 'n werklike kans om sosiaal net stede te bou. Laat ons dit nie mors nie.
Howard Ramos, professor in sosiologie, Dalhousie Universiteit; Alan Walks, professor, geografie, Universiteit van Toronto, en Jill L Grant, professor Emeritus, Skool vir Beplanning, Dalhousie Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Coronavirus-pandemie is 'n geleentheid om bekostigbare stede te skep