Ek kuier te lekker by my seun en skoondogter aan KwaZulu-Natal se suidkus. Ons bewonder hul nuwe huis en die pragtige, lowergroen tuin.
Hul nuwe hondjie verskaf ons ure se plesier. Dan ry ons na ’n hondeteelplek om iets vir die hondjie te koop. Toe ons uitkom, staan ’n ou man wat besems verkoop naby my motor, sy gesig verweer deur die son.
Speel met my selfoon, kyk anderpad, krap in my handsak – enigiets om net nie met hul smekende oë en armoede gekonfronteer te word nie. Ek bel my seun aan die suidkus en vra of hy nie dalk weer na die teelplek toe gaan nie.
Hoekom? wil hy weet. My gewete pla my, antwoord ek. Nee, hy gaan nie in daardie rigting nie. Wat kon ek doen? Ek bid toe maar vir die besemman sonder naam met die smekende oë en verweerde gesig.
Ek kry ’n plan en gaan koop kos. Ek maak twee sakke vol en deel dit by twee verkeersligte uit. Dit maak my hart bly toe ek sien hoe die mense opgewonde kyk wat in die sakke is.
Plaaslike vrou vertel openhartig haar verhaal: ‘Ek het grootgeword met die wete dat ek ’n aangenome kind is'