Notas oor 'n Saigon Motorfiets Pimp - Diverse
Notas oor 'n Saigon Motorfiets Pimp
Met geen Tesol, geen plan en geen leidraad nie, beweeg Josh deur Saigon om werk te soek in Engels.
Ek stap uit my permanente woning in die MiMi-gastehuis in Distrik 1 van Saigon en ek groet vir die eindelose voorstelle vir 'n rit van die motorfietsmanne met 'n hartlike 'Youbetcha'!
'Hoeveel vir 'n uur?'
'50 duisend Dong.'
'Jy is mal, 20 duisend.'
ons lei beseerde gevoelens na mekaar
"40 duisend, goeie prys. Laat ons nou gaan, dankie, OK? "
'30 duisend, laat ons gaan, ek het Engels om te onderrig!'
Deur die delirium van die verkeer, skiet ons saam en onderhandel die maniese vloei van motorfietse. Dit lyk nie of hy weet waarheen hy gaan nie. Die stad is 'n nagmerrie van stedelike ontwikkeling, maar ek verwag meer van 'n man wat dit doen. Dit is voordat ek my toegewyde bestuurder, Joseph, by my het voordat ek my eie fiets huur en sekerlik voordat ek dit neergestort het. Die stad voel nog steeds groot, wat dit moet, en 'n glimlag word oor my gesig geplak.
Die eerste skool is verlate. Die volgende plek is gesluit. Die volgende is vol. Daar is meer as 400 taalskole in Ho Chi Minh-stad, en daar is waarskynlik baie skole wat net 'n bietjie desperaat is vir my dienste.
Elke keer as ek van die motorfiets afry om 'n ander skool met my CV voor te stel (die CV is 'n haastige ingewikkelde oefening in stootskrap) klap ek die bestuurder op die skouer asof hy my beste maat is, en ek sê:
'Wees terug, wens my geluk!'
Hy word waarskynlik daarvan siek. Maar hy moet bly wees dat ek hom nog nie afgedank het nie. Hy het meer tyd spandeer om te kopseer, kopkrap en kaart te keur as om te ry. Toe ek na die laerskool se deur kom, maak ek my windhaar plat.
Die Engelse skool word bestuur deur die Turkse regering. Die skoolhoof is 'n kort harige man wat sê dat ek die volgende dag kan begin, twee keer per week onderrig gee.
Ons het nie die helfte van die skole op my lys besoek toe my bestuurder sy selfoon beantwoord en dit aan my oorhandig nie. Die bestuurder lyk angstig geslaan. 'N Gebarste gebroke Viëtnamese gekibbel en besliste Engelse vloek van die telefoon af en klik *. Die bestuurder trek 'n U-draai en stap terug soos ons begin het.
'Sorry, sorry meneer!' Hy skud die selfoon wat weer lui.
"Hey! Verkeerde pad… waarheen gaan ons? Wat de hel !? "
Ons trek tot waar ons begin het en 'n gigantiese Afrikaanse man val op ons voordat ons selfs tot stilstand kom. My bestuurder spring af terwyl die Goliath in die Bad Hawaiian Shirt begin gil.
'Waar was jy nou! Wat het ek jou vertel? Huh, he? Van die fiets af, gee die fokken geld, hoeveel het jy? "
My eenmalige bestuurder is besig met Vietnamese en Engels. Hy loer deur sy sakke met sy kop soos 'n nat sak en ek sit nog steeds op die fiets en lyk baie soos Jack Horner. 'N Paar dollar val in die palm van die swart man en die bestuurder sluk weg.
Klap my gat. Saigon-motorfiets-pimp ... lyk my ry verby.
Het u 'n snaakse verhaal oor die onderrig van Engels in die buiteland? Wat van horror stories? Wat was die moeilikste / maklikste ding met die onderrig van Engels in 'n vreemde land? Deel u ervarings in die kommentaar!