Ons kom in hierdie wêreld, groei en blom en verval dan en sterf. Jakob Nilsson-Ehle / Flickr, CC BY
Die vrees vir sterf - of doodsangs - is word dikwels beskou as een van die mees algemene vrese. Interessant is egter dat nie een van die twee wyd gebruikte diagnostiese psigiatriese handleidings, DSM-5 of ICD-10, 'n spesifieke lys vir doodsangs het nie.
Die dood is verwant in die handleidings aan 'n aantal angsversteurings insluitend spesifieke fobies, sosiale angs, paniekversteuring, agorafobie, post-traumatiese stresversteuring en obsessiewe kompulsiewe versteuring. Alhoewel baie sielkundiges dit sal argumenteer hierdie vrese is gevolmagtigdes vir die groter vrees vir die dood.
Eksistensiële terapie is direk op die dood en die betekenis van die lewe gerig. Dit word deur psigiater beoefen Irvin Yalom, 'n baanbreker in die verstaan ​​van vrees vir die dood en hoe om dit in terapie te behandel. Hy het 'n gewilde boek geskryf oor die onderwerp wat genoem word Staring at the Sun: Oorkom die terreur van die dood. Eksistensiële terapie is een manier om doodsangs te behandel, maar maak nie saak watter sielkundige benadering gebruik word nie, die onderliggende tema is oor die algemeen dieselfde: aanvaarding.
Wat is so angswekkend aan die dood?
Die hele lewe het die dood in gemeen, maar tog is dit opvallend hoe min ons daaroor praat. In die Westerse kulture kan die begrip ten minste selfs oorweeg word. Maar van 'n kliniese sielkunde perspektief, hoe meer ons 'n onderwerp, situasie, denke of emosie vermy, hoe groter kan die vrees daarvoor word en hoe meer wil ons dit vermy. 'N Bose kringloop.
Die vrees vir die onbekende is een van die spesifieke vrese rondom die dood. Jacob Surland / Flickr, CC BY
As dit aangebied word aan 'n kliënt wat 'n doodsangs het, sal ons hulle vra om ons presies te vertel wat hulle oor die dood vrees. Yalom het 'n kliënt eenkeer gevra wat hom die meeste pla. Die kliënt antwoord: 'Die volgende vyf miljard jaar met my afwesigheid.'
Yalom vra toe: "Was u die afgelope vyf miljard jaar deur u afwesigheid gepla?"
Die spesifieke doodsvrees sal vir almal anders wees, maar dit kan dikwels in een van die twee ingedeel word vier gebiede: selfverlies of iemand anders; verlies aan beheer; vrees vir die onbekende - wat sal gebeur ná die dood (niks, hemel, hel); en pyn en lyding van sterf.
Yalom stel voor dat sielkundiges direk en vroeg in terapie oor die dood praat. Die sielkundige moet weet wanneer die kliënt die eerste keer bewus geword het van die dood, met wie hy dit bespreek het, hoe die volwassenes in sy lewe op sy vrae gereageer het en of sy gesindheid oor die dood mettertyd verander het.
Sodra ons die kliënt se verhouding met die dood verstaan, is daar verskillende benaderings om die gepaardgaande angs te help hanteer. Dit sluit in eksistensiële terapie, kognitiewe gedragsterapie, aanvaarding en toewydingsterapie en deernisgerigte terapie.
Hoe om doodsangs te behandel
In een van die eerste studies om doodsangs direk te ondersoek, is daar gevind dat kognitiewe gedragsterapie (CBT) suksesvol was in die behandeling van diegene wat aan hipochondria ly. Die strategieë wat gebruik is, is blootstelling (gaan begrafnis), ontspanningstrategieë (asemhaling) en die skep van buigsame gedagtes rondom die dood, soos om te erken dat vrees vir die dood normaal is.
sommige navorsers argumenteer dat CBT strategieë moet insluit wat die waarskynlikheid van lewensgebeurtenisse ondersoek - soos die berekening van die kanse op u ouers se ontmoeting en u. Sulke tegnieke kan ons perspektief verskuif van 'n negatiewe vrees vir sterf na 'n positiewe besef dat ons gelukkig is om die lewe te ervaar.
Ons moet leer om die dood te aanvaar. Dit gaan nie weg nie. van shutterstock.com
Eksistensiële terapie was baie nuttig vertoon in die behandeling van doodsangs. Dit fokus op uiteindelike eksistensiële probleme soos isolasie. Ons het byvoorbeeld 'n diepe behoefte om te behoort, en om familie en vriende te hê, beteken dat ons op die een of ander manier voortgaan na die dood.
Die behandeling is daarop gerig om betekenis en doel in die lewe te vind, om sielkundige en sosiale ondersteuning te verhoog, verhoudings met vriende en familie op te bou en om copingvaardighede te verbeter om angs in die daaglikse lewe te bestuur.
In deernis gefokusde terapie (CFT) word die kliënt aangemoedig om dit te doen neerdaal in die werklikheid van menslike ervaring. Dit beteken om te besef dat ons net ongeveer 25,000 tot 30,000 lewensdae het. Lyding is genormaliseer en die klem is op die feit dat die baan van lewe dieselfde is vir almal: ons kom in hierdie wêreld, groei en blom en verval en sterf dan.
CFT bespreek hoe die menslike brein die fantastiese vermoë het om ons eie bestaan ​​voor te stel en te bevraagteken - sover ons weet wat 'n unieke menslike kwaliteit is. Ons sal dan aan kliënte sê: 'Het u brein so ontwerp dat u dit kan hê?' Natuurlik is die antwoord 'n klinkende nee.
Ons werk dus volgens die beginsel dat dit nie die klant se skuld is dat hulle doodsangs is nie, maar dat ons met ons breine moet werk sodat hulle nie ons vermoë om nou te leef, verlam nie.
In CFT sal ons soms die frase gebruik: "Ons breine is ontwerp om te oorleef, nie geluk nie". Strategieë wat hieruit voortspruit, sluit begeleide ontdekking in (vertraag en gee kliënte die geleentheid om hul eie insigte te maak) en strelende ritme asemhaling.
Alhoewel hierdie terapieë subtiel anders is, het hulle 'n soortgelyke onderliggende tema. Die dood is iets wat ons moet leer aanvaar. Die sleutel vir ons in die konteks van doodsangs is hoe ons uit ons gedagtes en in ons lewe kom.
'N Paar wenke wat kan help
Die menslike brein het 'n unieke vermoë om sy eie bestaan ​​te bevraagteken. van shutterstock.com
As u sukkel met doodsangs, oorweeg dit asseblief om 'n sielkundige te besoek. Maar nou is daar drie wenke wat nuttig kan wees.
Normaliseer die ervaring: ons het lastige breine waarmee ons ons bestaan ​​bevraagteken. Dit is nie u skuld nie, maar dit is hoe die menslike brein ontwerp is. Dit is heeltemal normaal om 'n vrees vir die dood te hê; jy is nie alleen in hierdie stryd nie.
Asem te haal: as u angs in u liggaam en gees opdoen, probeer om rustige asemhaling te beoefen om u verstand en fisiologiese reaksie te laat vertraag.
Skryf u eie versoening asof u terugkyk oor 'n lang lewe: maak asof dit u begrafnis is, en u moet die aflewering gee. Wat sou u skryf? Waaroor sou u wou hê dat u lewe sou gaan? Dit kan 'n mate van betekenis en doel bied vir hoe u nou kan lewe.
James Kirby, Navorsingsgenoot in kliniese sielkunde, Die Universiteit van Queensland
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > Ons is almal saam: die lewende en die dooies