Sodra ek ‘n reël kry of dit by my opkom, skryf ek alles neer. Hierdie gedig was aanvanklik taamlik lank en lomp. Ek het geweet wat ek wou sê, maar het gesukkel om die gedig tot op die die been geskaaf te kry. En lank daarna, toe ek weer begin skaaf het, het dit net gekom.
Die meeste van die gedig is aan my gegee. Soos ek sê, skryf is vir my ‘n proses van skaaf. Om die vleis van die been weg te kerf tot net die skelet oorbly.
Ja, ek het. Ek wys altyd eers my verse vir my man. Hy is baie gou om te sê of iets werk of nie werk nie. Omdat hy soveel kennis dra van die poësie, het hy ‘n intuïtiewe aanvoeling en as selfs die kleinste woordjie of komma pla, luister ek en gaan skaaf maar verder. Ek vertrou hom totaal en al.
Die “feit” in hierdie gedig is dat ek skilder en dat daar verwys word na die praktiese sy van verf en die gereedskap, soos “sabelkwasse, waaierkwasse, Damar, roulyn,” ens. word ook genoem. Die ‘fiksie’ is die skep van nuwe asem of lewe aan die skildery, deur die erotiese, en dan hopelik die gedig.