Om die beste oor mense te glo, is 'n belangrike deel van my geestelike dissipline. Ek werk hard om te weerhou om ander mense te oordeel, selfs wanneer hulle dit baie moeilik maak om dit nie te oordeel nie.
Ek het besef dat die oordeel nie regtig my werk is nie. Hoe meer ek die goeie in elke persoon soek, hoe beter vind ek dit. Ek gee nie om as ander hierdie houding Pollyannaish vind nie. Ek is nie blind vir die vlak, wreed, ondankbare, egoïstiese en eenvoudig eenvoudige optrede van ander nie - ek kies eenvoudig om verby te kyk.
Ek vind dit ontspannend om te konsentreer op hoe gelyk ons ​​almal is, en hoeveel ons soos ons voorvaders is. Ek geniet duisende jare gelede verbeeldingryke families in verre lande om saam te eet: die oom wat bawdy grappe vertel, die tiener wat verkeerd verstaan, die glans in die oog van die jong vrou wat net vir die tweede maal verlief geraak het. Kan jy hulle nie nou foto nie? Ek vind ons homogeniteit innemend.
Verby die neiging om ander te kritiseer
Fokus op ons samehang het my ook gehelp om 'n ongelukkige neiging te hê om ander te kritiseer. Ek is 'n mooi verdraagsame persoon, maar soms vind ek my aan die dink, 'Nee. Jy mag net nie so wees nie. '
Ek word grof om mense wat 'n papa se klein prinses-houding het, en ek beywer hulle onwillig. Teasing kry my hackles op, veral wanneer volwassenes kinders pla, en ek word erg geïrriteer wanneer mense sinies verveeld raak en verveeld is deur die wêreld. So nou, wanneer ek iemand sien van wie ek afkeur, dink ek: "Daar is ek."
'N Groep lui ouens is onnosel: daar is ek. Iemand wat lewensgevaarlik oorgewig is: daar is ek. 'N Uiters pragtige, elegant geklede persoon: daar is ek. 'N Bekommerde ma by die supermark: daar is ek. Haar blink kind: daar is ek.
Daar is ons
Ek dink dit is snaaks dat ons voel dat ander mense van ons verskil, want duidelik is ons presies dieselfde. As jy die hele mensdom geneem het, ons naak gebyt, ons op die grootste sokkerveld van die heelal gesit, twee stappe teruggetrek en 'n bietjie geknip, sou jy nie van mekaar kan vertel nie.
Jy sal nie enige verskil tussen die kortste persoon en die hoogste persoon kan sien nie. Jy sal nie die verskil tussen mans en vroue kan vertel nie. Jy sal nie die baie geringe mate van verandering in veltoon, gewig of ouderdom kan opspoor wat ons so dramaties sien nie. Basies, ons is identies. As ek dit onthou, is dit vir my makliker om na iemand te kyk met wie ek nie saamstem nie en onthou hoeveel ons gemeen het.
Ons wil almal dieselfde dinge hê. Almal wil graag liefhê en waardeer. Almal wil voel dat hul werk saak maak. Almal wil pragtige kinders insamel en kos eet en lag en goeie stories vertel en 'n goeie nag se slaap kry. As ek dit onthou, is dit vir my makliker om meegevoel te hê vir die mense wat my ontstel het.
So hier is ons almal
Ons lyk presies dieselfde, ons wil presies dieselfde dinge hê, en ons kommunikeer op baie dieselfde maniere. Die meeste menslike kommunikasie is nie verbaal nie, en baie van ons gebare en houdings oortref beide tyd en kultuur.
Mense het altyd hul mond bedek toe hulle lag. Mense het altyd gestimuleer wanneer hulle beweer word. Mense het nog altyd geglo wanneer hulle kwaad en koepel is en geklap word om babas te vermaak.
Ons deel dieselfde fisiese taal. (Desmond Morris se 1977 boek Manwatching is volgens my uit druk en 'n bietjie gedateer, maar maak nog steeds fassinerende leeswerk met wonderlike, aanskoulike foto's.) As ek kyk hoe mense bloos, scowl, grin, huil of knuffel op die manier waarop mense altyd het, is dit makliker. vir my om te onthou dat ons almal een familie is.
Fokus op ons verskille?
Ons dring egter daarop aan om 'n groot probleem te maak oor die geringe verskille wat oorbly. Hy is 'n demokratiese. Sy is Frans. Hy is 'n vegan. Sy is ryk. Swart. Wit. Stille Oseaan-eiland. Inwoner van New York. Queer. Dowwe mokka latte sonder skuim. Soos dit saak maak.
Ek onthou eendag een keer dat as vreemdelinge na die Aarde gekom het, sou hulle nie verbaas wees oor hoe gewelddadig ons is nie, maar hoe vredeliewend. Dit is ongewoon dat soogdiere so groot soos ons is, kan leef - inderdaad, probeer om te lewe - op so 'n naaste vlak. Chimpansees benodig amper honderd vierkante meter vir hul "natuurlike huisreeks" en spandeer hul dae in subgroepe met net agt tot tien volwassenes.
Maar ons mense hou daarvan om onsself in eetkamers, winkelsentrums, woonstelgeboue en stadions te skare. As ek dink dat die meeste van die tyd ons mense rustig reageer, selfs in groot groepe, is dit vir my makliker om dade van geweld en vernietiging as onomaliteite te sien eerder as bewys van ons basheid.
Aanpassing na die nuwe normale?
Ek weet ook dat daardie persoonlike identiteit nie amper so vas is soos ons dit self wil sê nie. Om aanpasbaar te wees, is een van ons beste oorlewingsmeganismes. Ons pas byna onmiddellik aan by dinge wat voor ons onmoontlik lyk. Selfs die mees ekstreme situasies kan in 'n skokkend kort tyd die "nuwe normale" word.
Rampwerkers pas by verskriklike toerisme-aantreklikhede en reuke aan, en pas gevangenes aan by die reëls en hiërargieë van tronkstraf. As jy onder die byna 80 persentasie volwassenes is wat ouers word, weet jy hoe vinnig 'n mens gewoond kan raak aan die lewe effek van 'n nuwe baba in die huis. Heck, ek wed dat jy selfs gewoond geraak het aan die gruwels om die hele dag in 'n kantoorstoel te sit.
Jy mag sê dat jy haat verander, maar verander seker dat jy lief is. As ek onthou hoe vinnig ons ons gedrag kan verander op grond van omstandighede, is dit vir my makliker om te verstaan ​​hoe skare versteurd kan word, hoe burokrate kan vergeet hoe om te lag en hoe groepsdruk wreed woorde en onophoudelike aksies kan veroorsaak.
Jy is nog een van 'n soort
So sien ek al hierdie ooreenkomste in mense, en tog merk ek ook dat jy, my liewe, heeltemal een van die een is, en jou spesiale kombinasie van eienskappe word ingebak. Niemand sien die wêreld net soos jy dit doen nie, en Niemand verwerk inligting op dieselfde manier as wat jy doen nie. En sodra jy weg is, sal jou spesifieke merk van youness nooit weer kom nie.
Dit is hoekom dit so belangrik is om die werk te doen wat jy net kan doen terwyl jy nog hier is om dit te doen. As ek onthou dat jou liggaam en jou persoonlikheid onherstelbaar is en dat jou tyd hier vlugtig is, is dit vir my maklik om jou te koester. Ek sien jou uniekheid, en ek dink, "Daar is ek."
Daar is ek
Die oomblik wat ek dink, "Daar is ek," voel ek myself smelt. Ek is uit my superioriteitskompleks en in die herinnering van ons eenheid. Ek sien my susters en broers, en hoe broos en gebrekkig ons almal is. Ek voel die Net. Ek sien my spieël.
LITTLE CHANGES ACTION STEP: Dink aan 'n persoon van wie jy vyf maniere ignoreer en lys waarin jy twee presies dieselfde is. Laat die godheid binne-in jou die goddelikheid binne hulle erken. Namaste.