Kardinaal Richelieu: beelde en krag - Die versamelings
Kardinaal Richelieu: beelde en mag
deur CHAMPAIGNE Philippe (1602 - 1674)
Drievoudige portret van kardinaal Richelieu
Titel: Kardinaal Richelieu
Skrywer: deur CHAMPAIGNE Philippe (1602 - 1674)
Skeppingsdatum : 1639 -
Datum getoon: 1639
Afmetings: Hoogte 222 cm - Breedte 155 cm
Kontak kopiereg: RMN-Grand Palais (Louvre museum) / Stéphane Maréchalle
Prentverwysing: 17-526065 / INV1136
Titel: Drievoudige portret van kardinaal Richelieu
Skeppingsdatum : 1642 -
Datum getoon: 1642
Afmetings: Hoogte 58,7 cm - Breedte 72,8 cm
Kontak kopiereg: The National Gallery, Londen, Dist. RMN-Grand Palais / National Gallery Photographic Department
Prentverwysing: 09-501952 / NG798
Publikasiedatum: Februarie 2018
Die prelaat en sy skilder
Toe hierdie portrette (tussen 1639 en 1642) geskilder is, was Armand-Jean du Plessis, kardinaal de Richelieu op die hoogtepunt van sy politieke loopbaan en van sy invloed. Die koninginmoeder het van hom 'n lid van die koning se raad gemaak, maar die hervatting van die mag deur Lodewyk XIII het hom van die hof verwyder van 1617. Hy was toe 'n tussenganger tussen die koning en sy moeder en het vir die vakman geslaag. van hul versoening aan die begin van die 1620's. Richelieu het die purper kardinaal as beloning in 1622 gekry en in 1624 na die koning se raad teruggekeer, en hy het vinnig Louis XIII, waarvan hy die hoofminister geword het, se oorheersing opgelê. Die handhawing van die balans tussen die onstuimige Marie de Médicis, wat hom as sy gedienstige wese beskou, en die koning jaloers op sy gesag, is 'n moeilike oefening wat hy slaag tot die 'groot storm' van 1630, waartydens Lodewyk XIII kies. beslis sy predikant eerder as sy ma. Marie de Médicis, toe Richelieu en Louis XIII waardeer sy talent en maak hom 'n amptelike hofskilder. Hierdie galery, wat tot eer van die groot manne van die geskiedenis van Frankryk gestig is, het dus 'n voorstelling van die kardinaal self ingesluit, wat onder hierdie roemryke figure gereken is, in die geslag van die kardinaal van Amboise, van Suger of van Du Guesclin, en saam met lede van die koninklike familie, onder wie koning Lodewyk XIII. Champaigne het dus 'n drievoudige portret vervaardig wat tans in Londen bewaar word.
Die prins van die Kerk in majesteit
Richelieu word deur Champaigne geskilder in al die prag van majesteit. Met 'n hoogmoedige en streng lug lê sy keiserlike houding die kyker vas, veral omdat die ophanging van die raam hom dwing om na die prelaat op te kyk. Die kardinaal-predikant, wat in 1639 op 54 jaar oud was, lyk lewensgroot met uitgeteerde gelaatstrekke. Die grootte van haar kop, relatief klein, kontrasteer met die imposante rooi rok wat haar lyf aantrek, waarvan die vorms heeltemal verdwyn het onder die Augustus-gordyn. Die piramidesamestelling versterk die gevoel van stabiliteit en rustige versekering wat uit die kardinaal spruit. Die driedubbele portret van Londen, waarvan die ooreenkoms met die model geprys word, verhelder die fyn eienskappe van die politieke prelaat se gesig en bevestig die indruk van hoogte en grootsheid wat die kyker aangryp. Die hoë wit kraag wat deur 'n dubbele koord gesluit is en die blou kraag van die Orde van die Heilige Gees versterk die pers kardinaal met 'n nuwe glans.
Die lidmaatskap van die prelatur word onderstreep deur die kleed, die kopdeksel en in die vollengteportret deur die kroeg aan die einde van die regterarm vasgehou soos 'n kommandostaf wat deur 'n prins of 'n generaal geswaai word. Die houding is egter die van 'n waardige en plegtige prins, en van wie die prag van die uitoefening van mag voortspruit. Die prins van die Kerk is ook die hoofminister van die koning, die eerste dienaar van die monargie. Soortgelyk aan 'n standbeeld, val Richelieu op teen 'n agtergrond wat gereduseer is tot 'n swaar vergulde hang versier met plantmotiewe. Die verbetering van pers word dus vergemaklik, asook die fokus op die persoon van die kardinaal, wat alleen die gedaante beliggaam wat die kyker daarvan moet maak, 'n onlosmaaklike en vrugbare mengsel van potestas en D 'auctoritas.
'N Beeld vir die nageslag
Die programmatiese karakter van die galery van illustere manne van die Kardinaalpaleis, waaraan Richelieu groot belang geheg het, onthul die intrinsieke verband tussen kuns en mag in die kardinaal se opvatting van die hofportret. Sy eie optrede is inderdaad die onderwerp van baie presiese aandag van die kardinale predikant. Geleidelik volg die vollengteportret op die sittende portret, minder majestueus en minder krygsgewys. Die klem wat op die sittende man van die Kerk gelê is, het dus vanaf die middel van die 1630's plek gemaak vir die klem op die staatsman wat vol lengte, dit wil sê volgens kanons, staan ​​en skilder. gewoonlik gereserveer vir regerende vorste. Die geleidelike verlating van alle dekor, ten gunste van 'n swaar teatergordyn, fokus die aandag op die enigste figuur wat die moeite werd is om te waarneem, dié van die kardinaal, sonder om die aandag af te lei. Vir hierdie ikoniese en simboliese evolusie het Richelieu Champaigne gekies, wat in staat is om reg te laat geskied aan die grootsheid van die kardinaal-minister. Richelieu was egter ook versigtig om 'n beeld van hom wat te ver verwyderd was van sy ideaal te laat; daarom het hy sy gunsteling skilder gevra om die portrette van die laaste lewensjare aan te raak, om te verhoed dat die gevolge van ouderdom en siekte op 'n te ooglopende manier uitgebeeld word.
Die sterkte van die simbool omskep 'n kleed van 'n prelaat in 'n "capa magna", in die woorde van Bernard Dorival, wat die uitoefening van staatsmag beliggaam. Rooi word die simboliese kleur van die uitoefening van oppermag onder die nominale gesag van die koning, 'n ware inname van soewereiniteit deur 'n dienaar van die prins. Die beeldende tegniek vervaag ten gunste van die verfynde uitdrukking van die onderwerp wat in majesteit voorgestel word, van 'n man wat kerk en staat is, sowel onderdanig as waarborg van soewereine gesag. Paradoksaal genoeg is hierdie man wat sy sosiale en politieke basis te danke het aan 'n groot kliënte, opgesluit as 'n eensame man wat nie mag deel met iemand anders as die een wat dit aan hom, die koning, toevertrou nie. Hierdie selfverklaarde verheerliking versprei deur skilderye wat in die drukkuns gevind word, 'n ander manier om deur die hele koninkryk te versprei, met die voorstelling van die beeldmotiewe wat beheer word deur die een wat beide die borg en die model is.
Jean-Claude BOYER, Barbara GAEHTGENS en Bénédicte GADY (reg.), Richelieu, beskermheer van die kunste, Editions of the House of Human Sciences, Parys, 2009.
Bernard DORIVAL, Philippe de Champaigne (1602-1674): lewe, werk en die katalogus raisonné van die werk, Laget, Parys, 1976.
Françoise HILDESHEIMER, Richelieu, Flammarion, Parys, 2011.
Louis MARIN, Philippe de Champaigne of die verborge teenwoordigheid, Éditions Hazan, Parys, 1995.
Roland MOUSNIER (reg.), Richelieu en kultuur, Editions du CNRS, Parys, 1987.
Alain TAPIÉ en Nicolas SAINTE FARE GARNOT (onder leiding), Philippe de Champaigne (1602-1674). Tussen politiek en toewyding, Uitgawes van die Vergadering van Nasionale Museums, Parys, 2007.
Hilliard TODD GOLDFARB (reg.), Richelieu. Kuns en mag, Museums vir Beeldende Kunste van Montreal / Wallraf-Richartz-museum - Fondation Corboud / Snoeck-Ducaju & Zoon, 2002.
Jean HUBAC, "Kardinaal Richelieu: beelde en mag"
Video: Peter Capaldi. feel everything
Wat is die verband tussen die opkoms van moderne voetbal in die Verenigde Koninkryk en die verkorting van die werksweek?