Pikkelik se blik | Oor dae en dinge en moegword en aangaan… | Page 2
Net nog een…
Nee kyk, dis geensins in my aard op te spoeg en plak nie, maar elkeen wat nie ietsie van homself in hierdie gedeelte sien nie, het dringend Die Bril nodig.
Die omie kom gebukkend, skuifelend die pad afgestap, sy verkreukelde hoed styf in sy hand
vasgeklem. Die plooie trek donker dongas oor sy gesig, en sy oë is dof en blou.
Sy klere hang soos ŉ meelsak om hom, sy skoene het al beter dae gesien.
Sy hare wapper in drie slierte om sy voorkop, sonverbrand.
“Boetie! Boetie!” roep hy na my.
Ek gee hom een kyk en kyk dan anderpad.
Net nog ‘n boemelaar, net nog ‘n bedelaar.
“Boetie! Boetie!” roep hy weer.
“Boetie, boetie! Wag, ek wil met jou praat.” Sy stem is skor.
“Seker van al die drank,” dink ek, klim in die motor en sluit die deur.
Hy struikel van die sypaadjie af, kom krom, oud en verwaarloos na my aangestap.
Ek skakel die motor aan, kry trurat en verlaat hom, eensaam en alleen.
“Kry vir jou werk. Maak soos ek maak, dit bring geld, dan kan jy suip tot jy omval,” gaan deur my gedagtes.
Ek kry eerste rat, wikkel die petrolpedaal en laat hom in ŉ stofwolk agter.
Ek sien in die truspieël hy beduie, hande omhoog.
“Ja, joune ook,” sê ek hardop, “net soos jou soort is – as jy nie iets kry nie, is ek altyd die skuldige.”
By die huis vertel ek vir Vroulief van die voorbarige bedelaar, wat ek gesien het.
Vroulief is dadelik Moeder Hen : “Waar slaap die arme man vanaand? Dit lyk asof dit gaan reën.”
“Moenie oor hom worrie nie, sy soort het altyd ‘n plan, hy wurm hom met ‘n sak wyn iewers in
‘n kombers toe en verdrink die dag van môre. Plaas dat hy karre oppas, dit sal daai drankgeldjies meer kosbaar maak.”
“Swerwer, jy is ŉ harde man. Wat daarvan as hy drink? Hy is ook net ŉ mens, net soos jy,” berispe Vroulief.
“Wat, ‘n man soos ek? As hy ŉ man was, het hy ‘n manier gesoek om ‘n geldjie te verdien vir sy lustigheid. Nou wil hy
my geld bedel, dit waarvoor ek gewerk het, met my sweet, my arbeid … Se dinges, vrou! Kom ons vergeet nou die
episode, ek is klaar spyt ek het jou vertel.”
Vroulief stap kop onderstebo kombuis toe, ek maak my gemaklik op die stoep, bier in die hand.
” Kan ook nie jou mond hou nie,” mompel ek.
My hond kom lê onder die stoel en ek voer hom ŉ stukkie biltong. Hy lek my hand dankbaar.
Eensklaps staan vrou in die deur.
“Swerwer, ek het vir die man ‘n pakkie kos gepak, ons vat dit nóú vir hom. Een van die kinders se komberse is ook oor
die muur, ons vat dit ook.”
Ek ken die stemtoon, onverbiddelik.
“Vrou, is jy gek? Die man is seker lankal weg. Gaan skep op, ek is honger,” probeer ek walgooi.
“Swerwerrrrrr … as jy nie wil ry nie…… sal ek,” druk sy dit uit.
Ek weet teëpraat gaan nie help nie, my mooi van môre se dag hang hiervan af.
Ek staan op, vat die motorsleutels, en draai half vermakerig na haar: “Nou kom, as jy hom wil kos gee, doen dit self.”
Voor die koöperasie stop ek op dieselfde plek. In die lig van die voertuig sien ek hom
op die sypaadjie sit, sy kop op sy knieë, hande wat hang tot op die grond.
“Sien jy, wat het ek jou gesê? Klaar dronk.”
Vrou ignoreer my, maak die deur oop en skud die omie aan sy skouers.
Stadig lig hy sy kop; trane stroom oor sy wange.
“Nog dronkverdriet ook”, dink ek.
“Omie, ek het ietsie gebring om te eet”, praat Vroulief sag en vat sy hande in hare.
Die omie se lyf begin ruk, hy huil nou openlik, trane stroom deur die plooi-dongas.
“Nooientjie, dis nie ek nie. Die tannie by die huis het in die bad geval. Sy kan nie opstaan nie. Ons foon werk al twee weke
nie meer nie. Ek het asma, ek kon nie verder nie. Ek het ŉ kêrel probeer stop, maar hy het weggejaag … sonder om te
luister. Al wat ek kon doen, was om te bid. God het vir my ‘n engel gestuur. Asseblief, gaan help die tannie … asseblief,
gaan help haar.”
Ek sit met ŉ knop in my keel, trane wil oor die walle stroom, die hartseer is diep en skerp.
My gemoed is stukkend, my siel in opstand. Waar en wanneer gaan ons
besef: “Ek is my broer se herder”?
Hier moet ek ook my kop in radelose skaamte laat sak…
Daar is soveel goed wat ek as kind myself belowe het, ek NOOIT aan my kinders sal doen nie. Ongelukkig betrap ek myself al hoe meer juis presies daardie dinge doen. Is dit nie vreemd dat mens soms in presies die gate trap wat jy ten alle koste wil vermy nie.
Dis net soveel makliker om op sekere ‘Hoekom..’s eenvoudig net ‘sommer’ of ‘omdat ek so sê’ te antwoord.
Mannetjie ek trek jou g@tvelle een vir een met ‘n tweeser af! (Dis eintlik scary – gross – geweldadig – violent! hoe kan ek so iets sê? 😯 )
As julle nie nou ophou nie, sit julle die hele middag in julle kamers! (maar ek weet voor my heilige siel ek sal dit nooit doen nie, want dan moet ek weer die kamers opruim!)
Bly nou bietjie stil! Ek wil net 7de Laan kyk! (WDH – dis net ‘n program en ek kan Sondag die hele heruitsending kyk? )
Jy moet skool toe gaan dat jy kan slim word. (Huhh – wie fool ek – tuisonderrig sou soveel beter gewees het…)
As jy nie jou spinasie eet nie gaan jy nie groot en sterk word nie… (maar in die meantime voer ek hulle in alle geval multi-vitamins)
Staan stil jy maak my seesiek! (Hoekom sê ek dit, dis so commin en OUD?)
En dan die absurdste van alles waaroor ek myself kan haat, is die feit dat ek my doof en blind hou en dan op ‘n dag, vir die geringste – stupidste dingetjie hak ek heeltemal uit, gee hulle elkeen ‘n goeie loesing en staan dan agterna verstom oor die verwarde uitdrukking op hulle gesigte! Ek dink rerig ek het ‘n wit baadjie wat agter vasmaak nodig, beter nog, ‘n opgestopte kamer.
Nee wat, ek dink dis tyd dat ek my hele ouerskapstyl in heroorweging neem….
Ons almal ken haar, ons almal deel in haar lewe, haar vreugde en haar pyn. Ons lees haar raak en wonder. Ek het haar jare terug leer ken maar nog nooit ‘face tot face’ ontmoet nie. Maar sy het sonder om te skroom gedoen wat bitter min sal doen. Met raad en daad het sy my bygestaan. Sonder ‘n rekening, sonder ‘n ‘jy skuld my’ het sy ons gered. As dit nie vir haar was nie, het ons vandag sonder ons huis gesit. Sy het die swendelaars ontmasker en vandag kan ek nie genoeg dankie sê nie! NetJane, vir my is jy nie nie ‘NET’ nie! Vir my beteken dit wat jy vir ons gedoen het onbeskryflik baie.
Ek het my Skottie-kind gekry! Die arme seuntjie lyk maar gehawend en dood honger en ek het al alles probeer en kry nie al die knapsekêrels af nie, maar hy is veilig! Tuis en gelukkig!
Dankie Here vir U ongelooflike seëninge!
10 Comments	| Dae en Dinge	| Permalink
Ander name het weer vir my goeie en slegte konnektasies, en alhoewel mens nie bevooroordeeld wil wees nie sal ek twee keer dink of ek rerig vriendelik wil wees en of ek die hasepad wil kies! Sies ek is ‘n nare mens!
Nou wonder ek wat is julle gunsteling name en wat staan julle nie aan nie?