Met 2017 op sy rug en 2018 voor die deur is dit tyd vir ’n sorgelose vakansie by die see, familiekuiers om die braaivuur en kreunende kostafels, en natuurlik Kersfees.
Met kinders wat die slapies na Kersdag aftel en opgewonde wonder watter geskenke Kersvader vir hulle gaan bring, het Huisgenoot by ’n paar bekendes gaan aanklop en gevra: Sê nou jy kon weer soos ’n kind in Kersvader glo, wat sou jy vanjaar in jou wensbrief aan hom skryf?
Nog ’n jaar is verby en ons het dit gemaak. Dit was ’n jaar wat my soms bitter negatief gemaak het, en dit is nie ’n goeie gemoedstoestand vir ’n pa van drie nie.
Ek het ’n wit boom geel gespuitverf en met geel versierings behang. My kinders het onseker gevra: “Hoekom maak pappa die Kersboom geel?”
“Hier sit ek jul geskenke neer, in geel toegedraai. Mija, vir jou ’n pop met ’n vriendelike glimlag sodat die wêreld sal terug smile. Mika, vir jou ’n goudgeel bal wat oral kan hop sodat jou son oral skyn. Jamie, vir jou ’n geel horlosie sodat jy almal kan wys dis tyd om lig in hierdie wêreld in te bring.”
Ek het ’n lysie wense, maar as dit nie betyds by oom uitkom nie, is dit die Poskantoor se skuld. Hulle moet saam met die pakkies nog Sassa se uitbetalings in orde kry.
Die baard, kussings vir ’n maag en ho-ho-ho-lag in ’n diep stem, die kinders se groot oë, geskenke uitdeel en lekker kos – dis my herinnerings aan Kersfees.
Al was dit ek wat by die huis Kersvader gespeel het. Ek neem aan jy en Jesus ken mekaar. Hy sê ons moet Hom altyd eerste kies; daarom vra ek jy moet Hom vra of ek dié Kersfees baie geskenke mag kry?
My lysie is lank en Jesus sê Hy weet alles; dus gaan ek nie ook vir jou alles herhaal nie. Ek wil so lag dat ek sukkel om te sien terwyl ek my geskenke oopmaak. En sal jy asseblief jou skoonheidsgeheim met my pa deel? Jy lyk al jare lank dieselfde en my pa kla oor sy plooie!
Elke Kersfees tel. My pa is die oudste van 13 kinders, en sedert 1995 hou die ganse familie elke drie jaar ’n reusereünie. Die feesplek word sorgvuldig gekies sodat almal daar by ’n swembad kan saamtrek om die lewe te vier.
Ek onthou die Kersdag toe een van ouma Sarie se honde die melktert opgeëet het terwyl ons geswem het. Ek was ontstoke. Die waatlemoen wat om ons gedryf het, is toe as die enigste soetding geslag.
Die instelling van Oukersaand by ons huis en Kersdag by hulle s’n was ’n gegewe waarvan ek die waarde eers vandag besef. Die Oukersaand voor die melktertvoorval het ons die gedekte tafel van die stoep afgedra en buite gekuier.
Die amperse volmaan het oor die skuur gehang en die eenvoud van die oomblik het oupa eindelose vreugde verskaf. Dit was sy laaste Kersfees. Skaars drie jaar later het ons almal geweet dis ouma se laaste Kersfees.