Gevangenis van Salomo - Inligting
Plek: Rove -gevangenis
Rove -gevangenis in Honiara het in die 1950's en 1960's geen selle gehad nie. Dit was in plaas daarvan 'n groot oop verbinding omring deur hoë heinings en doringdraad, met 'n aangename spruit wat daardeur loop. Veiligheidsmaatreëls was baie soortgelyk aan wat 'n mens in 'n gevangenis sou verwag. Die gevangenes was van regoor die Solomons, en gedurende die week het hulle baie handwerk gedoen rondom Honiara, gras gesny langs die paaie en in openbare gebiede. Solomon -eilandbewoners sal dikwels sê dat daar geen skande aan 'n gevangenisstraf verbonde is nie, en dat baie gevangenes 'n redelik filosofiese beskouing van dit alles het, en die gereelde maaltye waardeer. Daar is egter geen konsep van langtermyn-ontneming van vryheid in die tradisionele samelewing op die Salomonseilande nie, en dit kan net so goed wees as die werklikheid. Gevangenis kapelane besoek gereeld. Rove funksioneer vandag nog as die belangrikste gevangenis op die Salomonseilande en dit is nou opgegradeer deur die Regional Assistance Mission na Solomon-eilande (RAMSI) as 'n gevangenis met volle veiligheid. (Montfort 1994, 92)
Tulagi -eiland, in die Nggela -eilande, was die administratiewe hoofstad van die Britse protektoraat van die Solomon -eilande van 1897 tot 1942. In die plaaslike Vavaea -taal, lagi beteken 'gooi' en tu beteken 'om 'n voet voor te sit' en dit lyk asof die naam afkomstig is van 'n afkomsgroep wat in die omgewing woon. Die klein eiland was die amptelike toegangshaven, die tuiste van die inwonende kommissarisse, en saam met die naburige Gavutu-Tanambogo- en Makambo-eilande, die belangrikste kommersiële basis van die Protektoraat. Daar was ook Chinese handelaars in die Chinatown van Tulagi. Die belangrikste skeepvaart was deur verskeie klein handelsskepe, waarvan sommige deur Chinese bestuur is, wat van eiland tot eiland gereis het, en die verskillende werfskepe wat deur Europeërs bestuur is. Die belangrikste geriewe van die Protektoraat was in Tulagi: die hof, gevangenis, poskantoor en die regeringshospitaal.
Die eerste inwonende kommissaris, Charles Woodford (qv), het in 1897 op Tulagi gaan woon. Op 29 September 1896 het Woodford Tambokoro en ander eienaars £ 42 in goudsoewereine betaal om die eiland te koop vir die nuwe protektoraatregering-Tambokoro en sy seuns het £ 12, terwyl die inwoners van die dorpe Matanibana, Haleta en Tugumata £ 10 per dorp ontvang het. Die eiland was tot dusver slegs vir tuinmaak gebruik, en Woodford het die dorpenaars mislei deur hulle te verseker dat hul tuinregte nie versteur sou word nie.
Die eerste twee geboue is teen November 1897 amper voltooi en die polisiekwartiere is in Maart 1898 voltooi. Woodford het ook piesangs en patats laat plant. (AR 1897-1898, 12, AR 1901-1902, 18) Die hele polisie kon op 16 Augustus na Tulagi verhuis, en teen die tyd dat die timmermanne einde November vertrek het, was die eerste woonplek, gevangenis en pad prakties voltooi en 'n permanente watertoevoer is geïnstalleer. Die gevangenis en die klein polisiehoofkwartier wat in 1898 gebou is, was 'n nuttige vooruitgang toe Woodford in September 1897 gevangenes uit Guadalcanal teruggebring het, en hy hulle aan huisposte moes koppel. (Boutilier 1984b, 47) Tussen Desember en Januarie is spore verbeter, tuine geplant en die bou van 'n permanente polisiehoofkwartier aan die gang (voltooi in Maart). Gedurende 1898-1899 is 'n huis gebou vir Woodford se assistent, die eerste distriksbeampte van die Protektoraat, Arthur Mahaffy, en algemene verbeterings is aangebring deur moerasse af te trek en klapperbome, wortelgewasse en ander eksperimentele tropiese gewasse soos kakao, rubber en koffie te plant. Ongeveer vier en twintig hektaar is verbou, wat teen 1901 uitgebrei het tot veertig hektaar, insluitend dertig kokospalms. Woodford het voortgegaan om alle moerasagtige gebiede vol te maak, bewus daarvan dat dit die voorkoms van malaria verminder. Twee jaar later was sestig hektaar verbou, waarvan vier en vyftig kokosneutpalms was. Die Residency is gekoppel aan die landingsplek deur beton- en kliptrappe, wat alles behalwe 'n paar betonpale vandag nog oorbly van die Residency. Later foto's dui aan dat die klapperplantasies steeds groter geword het. Die neute is vir voedsel en kommersiële doeleindes gebruik. Die binnekant van die stad het 'n aangename promenade en vervoerroete geword. ('New Guinea and the Solomons: Their Future Development. Senator Staniforth Smith's Views', Daaglikse pos (Brisbane), 4 Januarie 1905, sny in Woodford Papers, spoel 2, bundel 8, 9/23, ingesluit in 8.3, PAMBU AR 1897-1898, 12-13, AR 1898-1899, 14-15, AR 1899- 1900, 13, AR 1900-1901, 16, AR 1901-1902, 18-9, AR 1902-1903, 21)
Aanvanklik was skeepskommunikasie via die SS Titus, wat elke twee maande na Norfolk Island, Port Vila, die Santa Cruz -eilande en Tulagi gebel het. Woodford was kritiek op hierdie roete, wat drie weke geneem het toe 'n direkte Sydney-Tulagi-reis slegs agt dae geneem het en tropiese produkte sou toelaat om Australiese markte te bereik. In 1900 het Burns Philp & amp. Burns Philp & amp het 'n subsidie ​​van die Australiese regering ontvang vir sy skeepsdiens, maar hulle beweer steeds dat hulle met verlies verloor weens die kringloop. Slegs die passasiers- en vragverkeer na Tulagi was winsgewend, wat die volume aandui. (AR 1926-1927, 8) Teen die 1910's het kommunikasie verbeter: Burns Philp & amp het elke ses weke 'n direkte stoomboot van Sydney na Tulagi bestuur, en hul stoomboot Gilbert en Ellice-eilande het pos gestuur om op pad na en uit Australië. Lever's Pacific Plantations Ltd. (q.v.) stoomboot SS Upolu elke elf weke gebel, en hulle het ook twee klein stoomwaens binne die Protektoraat bedryf. (AR 1902-1903, 17, AR 1912-1913, 8) Alle oorsese skepe is met hul aankoms aan boord gelê deur Tulagi-amptenare wat mediese ondersoeke by passasiers en bemannings uitgevoer het. Hulle ry dan na Gavutu of Makambo om by hul onderskeie hoofkwartiere af te laai voordat hulle om die Protektoraat vertrek. Vanaf 1903 moes arbeidshandelvaartuie uit Queensland en Fidji Tulagi besoek om hul menslike vrag te ontslaan of te begin werf. Drie-en-twintig plantasieondernemings was toe werksaam in die Protektoraat, met kleiner vaartuie wat Tulagi besoek het.
Die skeepsdienste het twintig keer per jaar direkte kommunikasie met Sydney moontlik gemaak. Intern, vanaf 1899, het die Protektoraat sy eie vaartuig, die seiljag, gehad Lahloo (q.v.), wat Woodford tydens patrollie gebruik het en om met sy adjunk Mahaffy te kommunikeer sodra Mahaffy 'n basis in Gizo geopen het. In latere jare bedien 'n reeks klein vaartuie die distrikte en die inwonende kommissaris gebruik die aantreklike Tulagi. Dit was die grootste regeringsskip, maar was onstabiel in slegte weer. Gavutu was sentraal in die aanvulling van steenkoolvoorrade van skepe, die steenkool word in mandjies geplaas en op 'n treinspoor na die kaai gery. (Sinker 1900, 42-43 Horton 1965, 21-22)
Namate die 1900's vorder, ontwikkel Tulagi die standaardvakke van 'n geïsoleerde koloniale buitepos. Gedurende die 1910's en 1920's is die moerasse steeds gedreineer en laagliggende gebiede is herwin, wat die meeste muskiet broeiplekke uitgewis het en die eiland 'n gesonder plek gemaak het. Sanitasie is ook verbeter deur behoorlike latrines te bou vir gebruik deur arbeiders, polisie en gevangenes, en verbrandingsoond is opgerig om leë blikke en vullis te vernietig. Die hospitaal is in 1914 geopen, aanvanklik slegs vir Europeërs, hoewel 'n saal vir pasiënte met Solomon Islander in dieselfde jaar bygevoeg is en in 1920-1921 uitgebrei is. 'N Afsonderingsafdeling is ook bygevoeg, wat in 1926 omgeskakel is vir gebruik deur Asiërs. In 'n ander gesondheidsmaatreël is in 1928 'n kwarantynstasie op 'n aangrensende eiland gevestig en vier nuwe afdelingsafdelings vir aansteeklike gevalle is in die Tulagi -hospitaal gebou. (WPHC nr. 2954 van 1926, CM Woodford na WPHC, 21 Feb., 3 Apr. 1914, WPCH aan RR Kane, 15 Okt. 1926, N. Crichlow aan regeringsekretaris, 27 Mei 1926 en WPHC nr. 800 van 1914, SCM Davies na Woodford, 16 Februarie 1914)
'N Nuwe Residency, wat in Sydney vervaardig is, is in 1905 naby die eerste primitiewe huis opgerig. Die tweede Residency was eenverdieping met diep stoepe in koloniale Australiese styl. Nadat dit gereed was, is die eerste koshuis aan die tesourier toegeken totdat 'n nuwe huis vir hom op dieselfde perseel in 1914 gebou is. Stanley GC Knibbs het in 1912 aangekom om die goewerneur van die regering te word. In die 1910's het verskeie winkels ontwikkel om direk handel te dryf met die arbeiders van die Salomonseilande wat op pad van of na plantasies deurgeloop het. Die Chinese wat in die Protektoraat kom werk het, het vinnig begin om ondernemings te begin handel, en 'n klein Chinatown het gou langs die administratiewe sentrum ontstaan. Woodford het inwonende kommissaris gebly tot Januarie 1915 toe hy afgetree het ná die verbintenis van nege en twintig jaar met die Salomonseilande. Hy is vervang deur Frederick Joshua Barnett (1915-1917) (q.v.), Woodford se assistent (1908-1914) en tesourier en versamelaar van die doeane (1914-1915). Barnett het in 1918 vertrek, en Charles H. Workman (qv) is in 1917 as waarnemende inwonende kommissaris aangestel, en het op 'n volledige aanstelling van 1918 tot 1921 voortgegaan toe die volgende permanente aanstelling gemaak is by Richard Rutledge Kane (qv), wat die BSIP -regeringsekretaris. Kane dien tot Oktober 1928, toe hy sy laaste verlof neem en met pensioen gaan. Die pos is in waarnemende hoedanigheid oorgeneem deur kaptein N.S.B. Kidson, die regeringsekretaris, daarna deur distriksbeampte Jack C. Barley en daarna Ralph B. Hill tot die aankoms van Francis Noel Ashley (qv) in 1929. Ashley, wat voorheen in Afrika gedien het, het tot 1939 gebly, toe hy vervang is deur William S. Marchant (qv), wat in 1943 tydens die Tweede Wêreldoorlog vertrek het.
Onder die inwonende kommissarisse was 'n streng geordende hiërargie van amptenare, met hul relatiewe belangrikheid uitgedruk in hul huise se grootte en posisie op die rante. Die mees senior was die regeringsekretaris, die hooflanddros, die tesourier en die versamelaar van die doeane, en die kommissaris van land- en kroonmeters. Die eerste hooflanddros en regsadviseur van die protektoraat, die ses-en-twintigjarige Issac Grainger Bates, is in 1913 aangestel en het tot 1923 gebly. Hy is in 1924 vervang deur die onbevoegde N.W.P. de Heveningham, wat tot 1928 gebly het. Die volgende hooflanddros was P. C. Hubbard, wat in 1928 as kadet begin het, het die pos in 1930 oorgeneem en vier jaar daar gebly. Die pos is tydens die depressie van 1934 tot 1937 vakant gelaat toe D.R. McDonald dit vir 'n jaar gevul het. Die laaste vooroorlogse president was Ragnar Hyne, die voormalige hoofregter van Tonga. (Boutilier 1984b, 44) Frederick E. Johnson (qv), die bekwame tesourier en versamelaar van die doeane (1919-1947), was vir 'n tydperk van 1938, 1939, 1941 as inwonende kommissaris en was in daardie posisie toe die Japannese binnegeval het 1942. 'Pop' Johnson, gebore in 1878, het voorheen in die New Hebrides gewerk (1904-1919) en was die langsdienende lid van die vroeë administrasie. Hy bestuur die BSIP-administrasie in Sydney van 1942 tot 1946. (Golden 1993, 95-96) Twee ander wedstryde was S.G.C. Knibbs en Alexander 'Spearline' Wilson. Knibbs, wat hierbo genoem is, het 'n reeks poste beklee: Government Surveyor (1913-1924), Commissioner of Lands and Crown Surveyor (1924-1939), waarnemende Superintendant of Public Works (1918-1939), Registrar of Land Titles (1919-1939 ), en voorsitter van die Mynraad (1927-1939). Wilson het van 1919 tot 1942 die protektoraat gedien as landmeter (1919-1924), regeringsmeter (1924-1939) en kommissaris van grond en openbare werke, en registrateur van grondtitels en voorsitter van die mynbouraad (1939-1942). (Wilson 1946)
Tulagi, of New Florida soos dit soms genoem is, het op 'n uitgebreide hawe uitgedaag. Die beskermde waterweg tussen die eiland en die vasteland strek oos tot by die Gavutu -hawe, met maklike toegang tot Port Purvis en die smal Mboli -gang tussen Gela Sule en Gela Pile tot by die Anglikaanse hoofkwartier by Siota. In 1907 het Levers Pacific Plantations Ltd. Svensen (G.V.) se Gavutu -eiland as hul depot gekoop, en in 1908 koop Burns Philp & amp. Klein Makambo -eiland, oorkant Tulagi, maar nader aan die vasteland. 'N Foto van ongeveer 1909 toon die begin van die Makambo -nedersetting. (Golden 1993, 68-69, 416) Martin en Osa Johnson se film uit 1917 toon Makambo met aansienlike ontwikkeling. Levers het later 'n paadjie gebou om Gavutu te verbind met Tanambogo in die omgewing, wat 'n uitstekende hawefasiliteit skep. Die meeste buitelandse aankomste was via 'n reeks Burns Philp & amp Co. -stoomwaens, eers die SS Titus en dan die groter SS Mataram, en oor jare het die opvolgers SS Makambo, SS Marsina en SS Malaita. Makambo het groot winkels en grootmaatwinkels, 'n versekeringsagentskap, personeelkwartiere en 'n aansienlike bestuurderswoning, maar nooit 'n groot kaai nie. Fotografiese bewyse dui daarop dat groot vaartuie óf voor die see anker gelê het en aanstekers gebruik het om vrag en passasiers te vervoer, óf dat Levers se aansienlike betonkaai by Gavutu gebruik het as hulle sou aanloop. Van 1905 tot 1916 het Levers hul eie oorsese stoomwaens, SS, bedryf Upolu en SS Kulambangara, wat by Gavutu gaan lê het. Na Gavutu het die oorsese stoomwaens noordwaarts tot by die Shortland-eilande gegaan en verskeie hawens aangeroep, vrag afgehaal en vrag afgelewer oor 'n periode van twee weke voordat hulle na die hoofstad teruggekeer het. W. R. Carpenters & amp Co bedryf ook 'n onderbroke stoombootdiens via Nieu -Guinee, met behulp van SS Inga om Tulagi en Vanikolo te besoek op pad terug na Australië. Noorse, Sweedse, Japannese en Amerikaanse stoomwaens het ook gebel om copra te gaan haal. Interne protektoraatskommunikasie is deur die staatsvaartuig onderhou Ranadi (q.v.), Burns Philp se SS Malaita, Lever se motorskip Koonookarra en Carpenter's Duranbahwat almal gereeld by Tulagi, Makambo en Gavutu besoek het. (AR 1928, 9, AR 1929, 8)
Handelsondernemings soos die Australiese maatskappye Burns Philp & amp Co., W. R. Carpenter & amp Co., Morris Hedstrom Ltd. Van Fidji en verskeie Chinese ondernemings het vroeë kommersiële dienste gelewer, insluitend bank- en kredietfasiliteite, maar slegs vir buitelanders. Soms kon Solomon -eilandbewoners kredietfasiliteite verkry deur handelaars. Hulle is egter beskerm deur inheemse kontrakte se regulasie nr. 2 van 1896, waarvolgens geen siviele stappe gedoen kon word om skulde van Solomon -eilandbewoners terug te vorder nie, en daarom het die regering sulke vooruitgang ontmoedig. Solomon -eilandbewoners het ook dikwels geweier om skuld te erken wanneer een verteenwoordiger van die onderneming deur 'n ander vervang is, wat beteken dat dit veiliger is om krediet te weier. Slegs die Solomon Islanders van die gemengde ras het redelik veilige toegang tot beperkte krediet gehad. Tussen 1918 en 1937 het die Protektoraat sy eie geldeenheid uitgereik om die goue munte en Australiese Statebond -banknote in omloop aan te vul. Vanaf 1919 is hierdie plaaslike geldeenheid ook gebruik om arbeid te betaal, met £ 4,154 in omloop daardie jaar. (AR 1917-1918, 5, AR 1918-1919, 4) Distriksbeamptes was ook posmeesters, en het vanaf die 1920's 'n posdiensdiens deur die Commonwealth Bank of Australia bedryf, wat dit moontlik gemaak het om geld oor die hele wêreld oor te dra. Tog is die meeste groot transaksies uitgevoer in Tulagi waar Burns Philp & amp Co die agentskap bestuur het. (AR 1922-1923, 6)
Dit lyk asof die eerste Chinese handelaars die Protektoraat in 1910 bereik het. Teen 1913 het Ah Choi aansoek gedoen om 'n huurgrond op Kokona -eiland in die Nggela -eilande, en in 1914 het Kwong Cheong 'n handelsonderneming by Tulagi. Hulle het waarskynlik suid gekom van Rabaul, waar die Duitsers Chinese immigrasie toegelaat het. (In 1914 het ongeveer 1 000 Chinese in of naby Rabaul gewoon.) In 1918 was daar een en sestig Chinese in die Protektoraat, die meerderheid op Tulagi, wat deur handel met tydsverloop arbeiders aangetrokke was toe hulle afbetaal is. 'N Paar (vier in 1934) werk as werktuigkundiges en timmermanne in staatsdiens. (AR 1934, 13) Chinese winkels het die behoeftes van die lewe begin voorsien, en 'n Chinatown het ontwikkel op herwonne mangrove -moerasse aan die rand van die regeringsentrum. In 1917 het die Amerikaanse besoeker Osa Johnson byna al haar inkopies gedoen by een van die Chinese winkels, 'met alles van vis en groente en droë goedere en hardeware'. (Johnson 1945, 111-112)
Die Chinatown van Tulagi was teen die laat 1920's goed gevestig en het tot so 'n mate gegroei dat die departement van grond dit in 1929 ondersoek en 'n straatplan opgestel het. (AR 1929, 12 Knibbs 1929, 264) Daar is verskeie goeie foto's van Chinatown wat die omvang en kompleksiteit daarvan toon. In die dertigerjare was dit vol handelswinkels en eetplekke, en toe Saterdag die gewone markdag op die nabygeleë kus word, het swerms kano's produkte te koop gebring. (Knibbs 1929, 274 Godfrey 1928, 6) Slim Chinese handelaars het hul grammofone opgedaag om kliënte te lok om hul aanloklike ware te koop. Hulle het ook vuurwerk losgelaat en hul persele verlig met kleurvolle paraffienlampe, veral ter viering van die Chinese Nuwejaar. (Knibbs 1929, 275)
'N Tak van die Chinese nasionalistiese party van Chiang Kai-shek, die Kuomintang, het sy eie perseel op Tulagi gehad. Alhoewel baie Chinese enkellopende mans was, was daar 'n kern van egpare en 'n paar kinders. Chinese is ook toegelaat om winkels op te rig op Isabel, by Gizo en in die Shortlands in die noorde, en by Auki op Malaita. Die Chinese gemeenskap van die Protektoraat het stadig toegeneem: van 55 in 1920, tot 90 in 1925, 164 in 1931 en 193 in 1933. Die meeste het net vir die duur van hul kontrakte gebly, maar sommige het hul besparings en verbindings in Rabaul, Hong Kong en Sydney gebruik om in te voer handel oor goedere en vestig winkels. (Laracy 1974, 29 Inwonende Kommissaris C. M. Woodford aan Distriksbeampte T. W. Edge-Partington, 24 Desember 1911, BSIP 14/6 Distriksbeampte W. R. Bell aan Inwonende Kommissaris, 12 Junie 1927, BSIP 14/60)
Chinese het ook skepe bedryf op handelskringe rondom die Protektoraat. 'N Foto uit die dertigerjare toon sewe onstuimige steigers in Chinatown, 'n aanduiding van die netwerk van Chinese handelaars en die sentraliteit van die Chinese gemeenskap vir handel. Chinese getalle het teen 1941 gedaal tot 180, waarskynlik omdat die administrasie probeer het om toegangsvereistes in die 1920's en vroeë 1930's te verskerp.Die regering van Hong Kong het nie paspoorte uitgereik nie en dit was moeilik om dit in China te bekom. Die inwonende kommissaris het volledige beheer oor alle inskrywings sonder paspoorte en in 1928 hef 'n nuwe regulasie 'n verband van minstens £ 20 op werklose immigrante. Beperkings is die volgende jaar verhoog, maar die meeste beperkings op Chinese is in 1933 opgehef, hoewel dit steeds verbied is om grond te bekom. Die groot handelaarsmaatskappye-Carpenters, Burns Philp en Levers-wou nie mededinging van Chinese handelaars hê nie en het die gewone klagtes ingedien oor hul korrupte invloed op die inboorlinge deur dobbel, alkohol en ongediertes. (Wilson, Moore en Munro 1990, 98-99 Laracy 1974 Bennett 1987, 152, 206, 208-209, 216, 224-25, 230, 236, 237-38, 249, 250, 252, 253, 254, 256, 268, 269, 271, 288, 319, 330) Asiërs was ongeveer vier tot een op die Europeërs op Tulagi, en was sentraal in die kleinhandel -einde van die handel in die protektoraat, hoewel hulle altyd op ander maniere gemarginaliseer was. Europeërs waardeer hul vakmanskap, maar vervloek hul entrepreneuriese flair Solomon Islanders het gebruik gemaak van die goedkoop goedere wat in hul handelswinkels verkoop word.
Solomon Islanders by Tulagi
Vanaf die vroeë 1920's moes alle arbeiders na Tulagi gaan om by die departement van arbeid aan te meld. Dit het beteken dat ongeveer agt-en-dertigduisend finale lone aan die plaaslike handelaars oorgedra is in ruil vir handelsgoedere, 'n merkwaardige winsgewende proses vir die groot handelsondernemings en Chinese ondernemings. Vanaf ongeveer 1914 bedryf Levers en Burns Philp handelswinkels by hul arbeidsvervoerdeposito's in Gavutu en Makambo, terwyl Carpenters en Morris Hedstrom direkte toegang gehad het tot arbeiders wat by Tulagi sing, net soos die Chinese winkels. (Bennett 1993, 148)
In 1939, ontsteld oor die verslegtende situasie in Europa, het kommissaris Noel begin voorberei op inval en stig die Britse Salomonseilande se weermag saam met G.E.D. Sandars (q.v.) as sy bevelvoerder en David Trench (q.v.) en Martin Clemens as sy adjunkte. Gevangenes het gehelp met die bou van 'n doolhof van loopgrawe en geweerplekke en groepe is opgelei, waaronder 'n Chinese span. (Horton 1965, 127) Ter voorbereiding op die komende oorlog het Gavutu-Tanambogo 'n Australiese vlootbasis geword, waarvan 'n byproduk foto's van die Tulagi-hawe was en waarskynlik die eerste lugfoto van Gavutu-Tanambogo, wat die weg wys wat by die twee aansluit en die volle omvang van Levers se kommersiële ontwikkeling van die kompleks. Vroeg in 1941 is 'n Australiese lugmagpatrolliebasis by Tulagi gestig, en in November het negentien Australiese soldate opgedaag om die weermag te help oplei, maar die idee is nooit oorgedra nie. Einde Desember 1941 begin die ontruiming van Tulagi, eers die vroue en kinders, gevolg deur personeel en toerusting van die regering en kommersiële ondernemings. (Baddeley 1942) Die Japannese het Tulagi vir die eerste keer op 22-23 Januarie 1942 gebombardeer, en het voortgegaan met bombardemente daar, Makambo en Gavutu-Tanambogo, tot in Maart en April, wat 'n haastige ontruiming genoodsaak het. Die aanval konsentreer op Tulagi en die verouderde radiostasie en ignoreer die Australiese lugmagstasie wat onlangs op Tanambogo gevestig is. Inwonende kommissaris William Marchant het die administrasie na Auki, Malaita, teruggetrek, hoewel die R.A.A.F. Die basis by Gavutu-Tanambogo het voortgegaan om te werk totdat dit op 1 Mei verlaat is. Die Japanse 3rd Kure Special Naval Landing Force het Tulagi op 3 Mei sonder weerstand gevange geneem en 'n Japanse watervliegtuigbasis by die R.A.A.F. fasiliteite. (Trench 1956 Archives, in Australian National University Noel Butlin Archives, N115-250, Kenneth HD Hay aan die voorsitter van die direkteure, Burns Philp (South Seas) Co. Ltd., 7 Feb. 1942, Burns Philp & amp Co.) Die basis was uitgewis deur Amerikaanse vergeldingsaanvalle op 7-8 Augustus, wat die Japanners, wat tonnels gegrawe het in die hoër dele van Tulagi en Gavutu, uitgedwing het.
Ironies genoeg is die lugfoto's van Tulagi wat deur die Australiese weermag net voor die oorlog geneem is en foto's van Tulagi, Makambo en Gavutu-Tanambogo onder bombardement een van die beste wat ooit van die vier klein eilande in die kern van die protektoraat geneem is. Oorlogsfotografie onthul ook baie besonderhede oor Tulagi wat nie uit geskrewe rekords beskikbaar is nie. Aan die einde van 1942 het baie spore die klein eiland gekruis, en uitgebreide opruiming en herwinning is gedoen om fasiliteite aan die teenoorgestelde kant van die eiland te skep, wat hoofsaaklik verkry kan word via die naam 'The Cut' uit die eerste nedersetting. 'N Ander foto van Amerikaanse mariniers wat op 'n ontspanne wyse aan wal wal, dui daarop dat hulle nie in die eerste golf van aankoms was nie, maar dit toon ook die verbasend lae sentrale rif en die nog onontwikkelde noordwestelike einde van die eiland. 'N Derde foto toon die werwe van die Chinatown na die Geallieerde bombardement op 7 Augustus 1942. Ander toon die Tulagi-polisie en gevangenisverbindings, en die Gavutu-Tanambogo- en Makambo-komplekse, alles tydens of na swaar bombardemente.
Na Augustus 1942 het die Tulagi -hawe 'n belangrike basis geword vir die Amerikaanse vloot en verskeie fasiliteite is herbou. 'N Distriksbeampte van die Protektoraat Gela (Nggela) was daar gestasioneer en op 'n rudimentêre wyse het die Britse regering voortgegaan, hoewel die huisvesting wat die distriksbeampte Cyril Belshaw by sy aankoms in 1944 was, weinig beter was as die wat Woodford in 1897 gebou het. oorlog, was daar voorstelle dat 'n nuwe hoofstad op die vasteland van Nggela Sule gestig sou word, wat dieselfde gemaklike hawe sou gebruik het. In Oktober 1945 het die Adviesraad (qv) egter ingestem om die hoofstad te skuif na 'n plek net wes van die Mataniko -rivier op Guadalcanal, gesentreer op Point Cruz, wat reeds 'n Amerikaanse militêre basis gehad het en sedert 1943 ook deur die oorblyfsel gebruik is. Protektorate Regering. Ondanks aanvanklike terughoudendheid deur die 'ou hande', was Tulagi teen die middel van 1949 amper verlate. Selfs die poskantoor het daardie jaar gesluit toe die sentrale distrik se hoofkwartier na Honiara verhuis het. Tulagi het agteruitgegaan, hoewel die dokke in gedeeltelike gebruik gebly het totdat nuwe hawe in die 1950's en 1960's in Honiara gevestig is. In die sewentigerjare was Solomon Taiyo, 'n groot visvangbedryf in Tuna, gevestig in Tulagi, wat 'n tydelike herlewing tot gevolg gehad het, maar uiteindelik het die maatskappy se hoofkwartier na Noro in die Wes-Solomons verskuif, en Tulagi moes weer agteruitgaan. Vandag is dit 'n aangename, maar slaperige duikbestemming met 'n groot hoeveelheid wrakke van die Tweede Wêreldoorlog wat toeriste en personeel van die plaaslike hulpmissie naweke lok.
Klein oorblyfsels van die oorspronklike Tulagi -nedersetting vandag, of van die op Gavutu, wat in die 2000's berug geraak het as 'Dolphin Island', die tuiste van 'n uitvoerbedryf vir bruinvisse. Die oorblyfsels van 'n paar tronkselle staan ​​steeds op Tulagi. 'The Cut' bly oor, wat die toegang oor die eiland vergemaklik, en Japannese tonnels versamel die sentrale rant. Die konkrete voorste trappe van die Residency is 'n aanduiding van die grandeur van die verlede. Op Gavutu, die enigste oorblyfsel van Levers se lang huurperiode, is die sterkkamer, wat nou as 'n oulike woning gebruik word, en die vervalle maar steeds groot kaai. Die hektaar klapperplantasies is nie meer duidelik op Tulagi nie, aangesien die plantegroei op die meeste hooglandgebiede teruggegroei het. Die pragtig versorgde tropiese tuine vol blomme en orgideë, en die wit koraalpaadjies bly net in ou foto's en geskrewe verslae.
Matthew Solomon is nou verskeie kere vrygelaat, die laaste keer September 2015.
Identifikasie en ligginginligting
DIN (Departement Identifikasienommer) 89A1381
Gevangene Naam SOLOMON, MATTHEW
Ras / etnisiteit WIT
Bewaringstatus IN BEWARING
Behuisings- / vrystellingsfasiliteit SING SING
Datum ontvang (oorspronklik) 02/10/1989
Datum ontvang (huidige) 02/10/1989
Toelatingstipe NUWE VERPLIGTING
Jongste vrystellingsdatum / tipe (slegs vrygestelde gevangenes)
Klas 2ND A1
Sinbepalings en vrystellingsdatums
Onder sekere omstandighede kan 'n gevangene vrygelaat word voordat hy of sy die minimum termyn uitdien en voor die vroegste vrylating wat vir die gevangene aangedui word.
Gemiddelde minimum vonnis 0018 jaar, 00 maande, 00 dae
Totale maksimum vonnis LEWENSJare, 99 maande, 99 dae
Vroeëste vrystellingsdatum 03/2019
Vroegste vrystellingstipe PAROLE HOORINGSDATUM
Paroolverhoor datum 03/2019
Parool Gehoor Tipe HERHOUING
Geskiktheidsdatum vir parool 01/06/2006
Voorwaardelike vrystellingsdatum GEEN
Maksimum vervaldatum LEWE
Rapper staar tronkstraf in die gesig vir seksuele misbruik
Die rapster Tupac Shakur is gister tot 1 1/2 tot 4 1/2 jaar tronkstraf gevonnis weens die seksuele mishandeling van 'n aanhanger, en hy het sy slagoffer tranerig om verskoning gevra. Maar selfs toe hy om verskoning vra, het hy gesê dat hy geen misdaad gepleeg het nie.
Die 23-jarige kunstenaar het heeltemal herstel van die skietwonde wat hy tydens die verhoor opgedoen het, het sy voorveroordelingsrede gebruik om te dink dat sy sukses as rapper en rolprentakteur hom moontlik laat verloor het & quotfocus. & Quot Die rap -kunstenaar, bekend vir sy lirieke wat gereeld oor geweld en seks handel, het toe gesê dat hy sy lot aan God oorlaat.
Ek is vyf keer geskiet en hy het my tot hier gebring, 'het mnr. Shakur gesê. Ek het my geloof in God gestel. Weereens het ek geen skaamte nie. Wat gebeur, gebeur met 'n rede. Ek laat dit in die hande van God. & Quot
Shakur en sy padbestuurder, Charles Fuller (24), is op 1 Desember skuldig bevind aan eersteklas seksuele mishandeling, maar hulle is vrygespreek van wapens en sodomie. Shakur moet 18 maande uitdien op die aanklag van seksuele misbruik voordat hy in aanmerking kom vir parool.
Hy is sedert 1993 ses keer gearresteer in voorvalle wat wissel van aanranding tot 'n skietgeveg, waarin die aanklagte uiteindelik laat vaar is.
Die twee mans het in die verhoor erken dat hulle orale seks met die vrou gehad het, maar het daarop aangedring dat dit toestemming was.
Mnr Shakur se verklaring volg op 'n emosionele verklaring deur die slagoffer in die saak, 'n 21-jarige Brooklyn-vrou, aan wie Shakur skuldig bevind is omdat hy op 18 November 1993 in sy kamer in die Parker Meridien Hotel rondgetas het, toe sy 19 was.
Ek was verstom en met ontsag vir hierdie man, Tupac Shakur, 'het die vrou met 'n vaste, vaste stem gesê toe sy verduidelik hoekom sy na die hotel gegaan het.
Hy het sy sterre gebruik om my te misbruik en my vertroue te verraai
Die saak het ontstaan ​​uit 'n ontmoeting tussen die vrou en meneer Shakur en drie ander mans, waaronder mnr. Fuller, in 'n hotelkamer op die 38ste verdieping van die Parker Meridien.
Die vrou het getuig dat sy vier dae tevore orale seks met meneer Shakur by 'n nagklub gehad het. Maar in die hotelkamer, het sy gesê, wou meneer Shakur haar deel met sy vriende, wat hulself op haar afgedwing het. Die verdediging het gesê dat sy die beskuldigings uit jaloesie gemaak het toe sy Shakur saam met 'n ander vrou sien.
In haar verklaring in die hooggeregshof in Manhattan, het die vrou gesê dat Shakur en die drie vriende soos diere op my gesit het. "Sedertdien het sy gesê dat sy dreigende oproepe ontvang het, dat sy voortdurend bang was, nagmerries gehad het en terwyl sy Shakur en quothas is deur sy eweknieë en aanhangers verheerlik, en sy word as 'n skurk beskou.
Sy het 'n streng vonnis gevra, en sy het afgesluit: "Hy mag nie sy sogenaamde celebrity-status gebruik om die gevolge van sy dade te vermy nie."
Toe hy die hofsaal binnegaan en verlaat, glimlag Shakur vrolik vir ongeveer 35 ondersteuners, onder wie verskeie jong vroue wat gehuil het toe hulle die vonnis hoor. Op 'n stadium, tydens 'n reses, leun een van die vroue oor die reling en soen hom op die wang voor 'n hofbeampte haar beveel om terug te gaan na haar sitplek.
Toe die slagoffer die hof toespreek, kyk meneer Shakur intens na haar. Toe staan ​​hy op en vra haar om verskoning. Maar hy het verder gesê: 'Ek vra nie om verskoning vir 'n misdaad nie.'
Dit was nie duidelik waarvoor hy om verskoning vra nie. Later het hy weer om verskoning gevra en gesê: "Ek het so betrokke geraak in my loopbaan dat ek dit nie sien kom het nie, dat ek nie meer gefokus was nie."
"Ek het geen skaamte nie," het hy gesê. "Ek voel nie skaam nie."
Maar regter Daniel P. Fitzgerald het gesê: "Dit was 'n daad van brutale geweld teen 'n hulpelose vrou." Hy het gesê dat mnr. .
Mnr. Shakur het die regter toegespreek voor vonnisoplegging: "Ek bedoel dit sonder respek, regter - u het nooit aan my aandag gegee nie. U het nooit in my oë gekyk nie. & Quot Hy het bygevoeg: & quot; U het nooit die wysheid van Salomo gebruik nie. Ek het altyd gevoel jy het iets teen my. & Quot
Justice Fitzgerald het nie gereageer op die klag van die rapster nie.
Hy kon mnr. Shakur proeftydperk gegee het of 'n maksimum vonnis van 2 1/3 tot 7 jaar opgelê het.
Regter Fitzgerald het erken dat mnr. Fuller geen kriminele rekord het nie en het hom vier maande tronkstraf en vyf jaar proeftydperk opgelê. Mnr. Fuller, die padbestuurder van Shakur, het die datum tussen die vrou en meneer Shakur vasgestel en daarna opsy gestaan ​​tydens die seksuele aanranding, het die regter gesê en 'n belangrike rol gespeel. & Quot
Michael Warren, mnr. Shakur se prokureur, en Robert Ellis, mnr. Fuller 's, het gesê hulle gaan appelleer.
Die assistent -distriksprokureur, Melissa Mourges, het die maksimum straf opgelê en gesê dat Shakur in ander stede gearresteer is op aanklagte van die besit van wapens.
Hy is slegs 23 jaar oud, maar sy het 'n geskiedenis van geweld en 'n onvermoë om sy humeur te beheer.
Maar mnr. Warren het gesê die beskrywing van die aanklaer was onregverdig. Hy het gesê dat 'n meer akkurate een die rapper sal wys as 'n vrygewige persoon wat met studente praat oor hoe om vooruit te gaan in die lewe.
Uit die Holocaust
Ek wou nooit Duitsland toe gaan nie. Die gruwels van die Holocaust is nog steeds te rou. Terwyl my gesin aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog in die Verenigde State gevestig was, het te veel ander Joodse gesinne die ondenkbare beleef.
My oupa, 'n rabbi in Louisiana, het tydens die oorlog as 'n weermagkapelaan gedien. Tot die dag van sy dood kon hy nie met ons praat oor wat hy gesien het nie. Die gruweldade wat hy gesien het, het hom diep littekens gelaat.
Toe ek dus 'n uitnodiging ontvang om by 'n afvaardiging aan te sluit om Duitse gevangenisse te bestudeer, was ek verskeur. Hoe kan ek die gevangenisstelsel van Duitsland bestudeer, gegewe alles wat ons van sy verlede weet?
Ek het besluit om te gaan, om te worstel met hierdie geskiedenis en wat die Duitsers moontlik daaruit geleer het. Ons toer het begin met 'n besoek aan die Neuengamme -konsentrasiekampgedenkteken. Meer as 100,000 mense het tyd daar of in een van sy satellietwerkkampe deurgebring. Meer as 42 000 sterf daar of tydens sterfoptogte. Onder die onheilspellende oorblyfsels van kaserne en doringdraadheining het ek siek geword.
Amy Solomon kyk na die name van al die mense wat deur die konsentrasiekamp Neuengamme in Hamburg, Duitsland, gekom het.
Nadat ons Neuengamme verlaat het, het ons deur drie moderne gevangenisse getoer: Billwerder in Hamburg, 'n groot instelling vir mense wat van ses maande tot twee jaar gevonnis is in Heiding in Berlyn, 'n gevangenis vir mans tot vyf jaar en 'n 'oop gevangenis', waar mense slaap nag, maar spandeer hul dae daaraan om toegang tot behandeling en dienste in die gemeenskap te kry.
Wat ek gesien het, was merkwaardig. Daar is oop ruimtes en baie lig. Windows het tralies, maar oop, sodat u vars lug kan inasem. Daar is kuns. In Duitsland moet 1 persent van enige openbare projekbegroting aan kuns bestee word. Dit het my getref - mense in die gevangenis word steeds as burgers van hul dorpe en land beskou.
Die gevangenes het gewoonlik hul eie privaat kamers. Hulle word aangemoedig om huis toe te skakel om gesinsverhoudings ongeskonde te hou. Kombuise in die eenhede moedig kook en gemeenskap aan.
Dit is die algemene kultuur wat die vreemdste voel. Verhoudings met personeel is respekvol en kollegiaal, nie teenstrydig nie. Mense wat opgesluit is, word gesien en behandel as mense- nie gevangenes, veroordeelde of 'ander' nie. My kollega en vriend Daryl Atkinson, wat in die negentigerjare in Alabama opgesluit was, het getref hoe korrektiewe beamptes diegene wat in die gevangenis was, oproep. "Haai, gevangene!" was sy ervaring.
Ter voorbereiding vir my reis het ek ondersoek ingestel na my oupa se ervaring. Tot my verbasing het 'n konsep -memoir waaroor ek nog nooit geweet het nie, sy eerstehandse rekeninge wat in 'n aktetas opgesluit was, gerealiseer. Een van sy verhale beskryf die kamp van Zeilsheim Displaced Persons, waar nuut bevryde Jode gewoon het omdat hulle nie weet waarheen hulle moet gaan nie. Dit was November 1945, en my oupa was huis toe. Hulle het vir hom 'n gebedeboek voorgelê wat gedurende die oorlog weggesteek was - onder matrasse, onder misstapels, en, het hy geskryf, "selfs toegedraai tussen die uitgeteerde bene van vroue wat vasbeslote was dat dit ten minste sou voortbestaan, selfs as hulle dit nie gedoen het nie. "
My oupa het die boek aanvaar en belowe om dit te bewaar. Toe hy die kamp verlaat, het mense uitgeroep: "Vergisst uns nicht!" Moenie ons vergeet nie, Rabbi - en moenie dat die wêreld vergeet wat met ons gebeur het nie.
Amy Solomon, sentrum, en die Vera -instituut by die Heiding -gevangenis in Berlyn.
Tot my verbasing dra Duitsland nie sy verlede soos 'n donker las nie. Dit konfronteer dit daagliks, en die lesse vorm die toekoms van die land.
Die grondslag van die Duitse gevangenisstelsel is respek, rehabilitasie en herintegrasie. Dit is meer as 'n filosofie of 'n slagspreuk wat op 'n gevangenismuur geskilder is, in die wet geskryf. Die Duitse Grondwet lui dat "menswaardigheid onaantasbaar is". Die Duitse gevangeniswet versterk hierdie siening deur vas te stel dat die enigste doel van gevangenisstraf rehabilitasie is, sodat mense na hul gemeenskappe sal terugkeer en misdaadvry en produktief kan lewe.
Trouens, die Duitsers beskou 'n persoon se vryheidsverlies as die volle straf. Verdere strawwe — verskriklike toestande en ontnemings — word nie verwag of aanvaar nie. Die doel is om mense voor te berei om huis toe te gaan om beter ouers, bure en kollegas te wees.Gevangenis is so gestruktureer dat dit so na as moontlik aan die buitekant van die lewe is.
As gevolg van hierdie fundamentele raamwerk, is gevangenis 'n laaste uitweg. Amerika se gevangenisstraf is ongeveer 10 keer hoër as die Duitse koers, en slegs 6 persent van die mense wat in Duitse howe gevonnis word, kry tronkstraf. Almal ontvang sanksies op die gemeenskap, soos dagboetes of gemeenskapsdiens. Vir diegene wat tronkstraf kry, sal nege uit tien minder as twee jaar uitdien. En baie min ervaar addisionele vlakke van straf, soos eensame opsluiting, wat te algemeen in die Verenigde State voorkom.
'N Inwoner se woonplek in die Heiding -gevangenis in Berlyn.
In die Verenigde State ontgin ons strafregstelsel en bou voort op die lelike nalatenskap van slawerny, segregasie en Jim Crow -wette. Volgens 'n seminale verslag sal een uit elke drie swart mans in hul lewens opgesluit word, een uit elke 13 swart volwassenes kan nie stem nie weens oortredings en een uit elke nege swart kinders het 'n ouer in die tronk of in die gevangenis.
Duitsland het sy gruwelike geskiedenis in ag geneem en 'n moderne strafregstelsel opgebou in reaksie hierop. Die strukturele onderbou van sy rehabilitasiemodel, die fisiese omgewing van sy gevangenisse en die kultuur van respek is 'n bewys van hoe verandering kan lyk. Soos kommissaris van die departement van korreksies, Connecticut, Scott Semple, na 'n besonder intense dag opgemerk het: 'Dit gaan oor die skep van 'n plek dat as ons seun of dogter hier moet wees, ons sou glo dat hulle beter mense sou wees, nie mense wat beskadig is nie. "
Ek sukkel nog steeds met die idee om die gevangenisstelsel van Duitsland te prys. Die Holocaust het menswaardigheid gesteel van 'n generasie Joodse mense en vele ander in Europa en regoor die wêreld. My diepgewortelde gevoelens van wantroue, walging en skeptisisme is nie irrasioneel of ongewoon nie - soortgelyk aan waarom so baie bruin mense nie vandag die Amerikaanse strafregstelsel vertrou nie.
Soos ander, het ek my loopbaan deurgebring om die gevangenisbeleid te verbeter en hindernisse vir suksesvolle herintreding uit te skakel. Maar hierdie pogings is grootliks in rasneutrale en dus geskiedenisneutrale terme opgestel. Terwyl ons ons weer voorstel wat gevangenisse in Amerika behoort te wees, sien ek nou dat ons moet begin erken die onderdrukking, diskriminasie en rassisme wat ons tot hierdie punt gelei het en vandag nog in die stelsel bestaan.
'Vergeet nooit' is 'n algemene afkeer van die Holocaust. Amerika kan ook nie vergeet nie. Ons moet saamstaan ​​om 'nooit weer' te sê en dan ons toewyding aan menswaardigheid en 'n ware regstelsel vir al ons mense aan te toon.
Amy L. Solomon is vise -president van strafreg by die Laura and John Arnold Foundation. Sy kan bereik word by [email protected]
Openbaarmaking: Die Arnold Foundation is 'n befondsder ​​van The Marshall Project.
Tracy Lauren Marrow, die seun van Solomon en Alice Marrow,   is gebore in Newark, New Jersey.  Solomon was Afro-Amerikaanse en Alice was Louisiana Creole.  Gedurende dekades het Solomon as 'n vervoerbandwerktuigkundige by die Rapistan Conveyor Company gewerk. Toe Marrow 'n kind was, verhuis sy gesin na die luukse Summit, New Jersey.  Die eerste keer dat wedloop 'n belangrike rol in Marrow se lewe gespeel het, was op sewejarige ouderdom, toe hy bewus geword het van die rassisme wat sy blanke vriende teenoor swart kinders gelewer het. Marrow vermoed dat hy aan soortgelyke behandeling ontsnap het omdat hulle gedink het dat hy wit was as gevolg van sy ligter vel.   Sy het hierdie voorval aan sy ma oorgedra, en sy het vir hom gesê: 'Liefie, mense is dom', haar advies en hierdie voorval het Marrow geleer om die manier waarop die negatiwiteit van ander hom beïnvloed, te beheer. 
Sy ma is dood aan 'n hartaanval toe hy in die derde graad was. Solomon het Marrow vir vier jaar as enkelpa grootgemaak, met die hulp van 'n huishoudster.  Marrow se eerste ervaring met onwettige aktiwiteite het plaasgevind nadat 'n fiets wat sy pa vir Kersfees vir hom gekoop het, gesteel is. Nadat Marrow vir sy pa gesê het, het Solomon sy skouers opgetrek: 'Wel, dan het u geen fiets nie'.  Marrow het onderdele uit fietse gesteel en 'drie of vier vreemde, helder geverfde fietse' bymekaargemaak uit die dele wat sy pa dit nie opgemerk het nie, of dit nooit erken het nie.  Toe Marrow dertien jaar oud was, sterf Salomo ook aan 'n hartaanval.  
Na sy pa se dood het die wees Marrow kortliks by 'n nabygeleë tante gewoon, en is toe gestuur om by sy ander tante en haar man te woon in View Park-Windsor Hills, 'n hoër middelklas Swart woonbuurt in Suid-Los Angeles.  Terwyl sy neef Earl besig was om voor te berei om na die universiteit te vertrek, het Marrow 'n slaapkamer met hom gedeel. Earl was 'n fan van rockmusiek en het net geluister na die plaaslike rockradiostasies wat 'n kamer met hom deel, en Marrow se belangstelling in heavy metal -musiek veroorsaak. 
Hoërskool, vroeë kriminele aktiwiteite, militêre diens Redigeer
Marrow verhuis na die Crenshaw -distrik van Los Angeles toe hy in die agtste klas was. Hy het die Palms Junior High, wat hoofsaaklik uit wit studente bestaan, bygewoon, en swart studente ingesluit wat per bus vanaf Suid -Sentraal gereis het om dit by te woon.  Daarna het hy die Crenshaw High School bygewoon, wat feitlik geheel en al uit swart studente bestaan ​​het.  
Marrow het by die meeste van sy vriende uitgestaan ​​omdat hy nie alkohol gedrink, tabak gerook of dwelms gebruik het nie.  Gedurende die tyd van Marrow op hoërskool het bendes in die Los Angeles -skoolstelsel meer algemeen geword. Studente wat aan die Crips and Bloods -bendes behoort het, het Crenshaw bygewoon en in die gange van die skool baklei.  Marrow, hoewel dit nooit 'n werklike bendelid was nie, was verbonde aan eersgenoemde.  Marrow het die romans van Iceberg Slim begin lees, wat hy gememoriseer en aan sy vriende voorgehou het, wat dit geniet het om die uittreksels te hoor en vir hom gesê het: "Yo, kick more of that by Ice, T",  giving Marrow his bekende bynaam. Marrow en ander Crips het "Crip Rhymes" geskryf en uitgevoer. 
Sy musiekloopbaan het begin met die orkes van die sanggroep The Precious Few van die Hoërskool Crenshaw. Marrow en sy groep het die vertoning geopen terwyl hulle na 'n lewendige orkes dans. Die sangers was Thomas Barnes, Ronald Robinson en Lapekas Mayfield.
In 1975, op sewentienjarige ouderdom, begin Marrow voordele vir sosiale sekerheid ontvang as gevolg van die dood van sy vader en gebruik die geld om 'n woonstel vir $ 90 per maand te huur.  Hy het dagga verkoop en motorstereo's gesteel om ekstra geld te verdien, maar hy het nie genoeg verdien om sy swanger vriendin te onderhou nie. Nadat sy dogter gebore is, het Marrow by die Amerikaanse weermag aangesluit in Oktober 1977. Na basiese opleiding is Marrow in die 25ste Infanteriedivisie ingedeel.   Gedurende sy tyd in die weermag was Marrow betrokke by 'n groep soldate wat aangekla word van diefstal van 'n mat.  Terwyl hy verhoorafwagtend was, het hy 'n bonuscheck van $ 2,500 ontvang en sonder verlof afwesig geword, en 'n maand later, nadat die mat teruggegee is, teruggekeer. Marrow het 'n nie-geregtelike straf gekry as gevolg van sy pligsversuim. 
Tydens sy tydperk in die weermag het Marrow belanggestel in hiphop -musiek. Hy het die nuut vrygestelde enkelsnit van The Sugarhill Gang "Rapper's Delight" (1979) gehoor, wat hom geïnspireer het om sy eie raps oor die instrumentale van hierdie en ander vroeë hip-hop plate op te voer. Die musiek pas egter nie by sy lirieke of afleweringsvorm nie. 
Toe hy in Hawaii (waar prostitusie nie 'n swaar vervolgde misdaad was nie) as 'n groepleier by die Schofield Barracks gestasioneer was, ontmoet Marrow 'n pooier met die naam Mac.  Mac bewonder dat Marrow Iceberg Slim kan aanhaal, en hy het Marrow geleer hoe om self 'n pooier te wees.  Marrow kon ook goedkoop stereo -toerusting in Hawaii koop, waaronder twee Technics -draaitafels, 'n menger en groot luidsprekers. Nadat hy toegerus was, het hy leer om draaitablisme en rapper te leer. 
Marrow het by sy bevelvoerder geleer dat hy 'n vroeë eerbare ontslag kan kry omdat hy 'n alleenstaande vader was. As voordeel hiervan, is Marrow in Desember 1979 ontslaan nadat hy twee jaar en twee maande gedien het.  
Tydens 'n episode van Die Adam Carolla Podcast wat op 6 Junie 2012 uitgesaai is, beweer Marrow dat hy, nadat hy uit die weermag ontslaan is, 'n loopbaan as bankrower begin het. Marrow beweer dat hy en 'n paar medewerkers begin het met die oorneem van bankrooftogte "soos [in die film] Hitte". Marrow het daarna uitgebrei en verduidelik:" Slegs punkers gaan na die laai, ons moet vir die kluis gaan. " in verskeie klas 1-misdadigers in die vroeë tot middel 1980's.
In Julie 2010 is Marrow per ongeluk gearresteer. 'N Maand later toe Marrow die hof bywoon, word die aanklagte laat vaar en die vervolging verklaar dat "daar 'n klerkfout was toe die rapper gearresteer is". Marrow het 'n paar advies gegee aan jongmense wat dink dat tronkstraf 'n teken van integriteit is, en sê: "Straat geloofwaardigheid het niks te doen met tronk toe nie, dit het alles te doen met uitbly." 
Vroeë loopbaan (1980-1981) Redigeer
Nadat hy die weermag verlaat het, wou Marrow wegbly van bendelewe en geweld en eerder naam maak as 'n DJ.  As 'n huldeblyk aan Iceberg Slim, het Marrow die verhoognaam Ice-T aangeneem. Terwyl hy as 'n DJ op partytjies opgetree het, het hy meer aandag gekry vir sy rapping, wat Ice-T daartoe gelei het om 'n loopbaan as rapper te volg.  Nadat hy met sy vriendin Caitlin Boyd geskei het, het hy teruggekeer na 'n lewe van misdaad en beroof hy juwelierswinkels saam met sy hoërskoolvriende. Ice-T se raps beskryf later hoe hy en sy vriende voorgegee het dat hulle klante was om toegang te verkry voordat hulle die glas van die skerm met 'n babaslee stukkend geslaan het.  
Ice-T se vriende Al P. en Sean E. Sean is tronk toe. Al P. is in 1982 gevang en tronk toe gestuur omdat hy 'n juwelierswinkel in Laguna Niguel beroof het vir $ 2,5 miljoen aan juweliersware. Sean is gearresteer vir die besit van nie net cannabis wat Sean verkoop het nie, maar ook materiaal wat deur Ice-T gesteel is. Sean het die skuld gekry en twee jaar tronkstraf uitgedien. Ice-T het gesê dat hy Sean dankbaar is omdat sy gevangenisstraf hom in staat gestel het om 'n loopbaan as rapper te volg.  Terselfdertyd beland hy in 'n motorongeluk en word as 'n John Doe in die hospitaal opgeneem omdat hy weens sy kriminele aktiwiteite geen identifikasie gehad het nie.  Nadat hy uit die hospitaal ontslaan is, het hy besluit om die kriminele leefstyl te laat vaar en 'n professionele loopbaan te volg.  Twee weke nadat hy uit die hospitaal ontslaan is, het hy 'n oop mikrofoon -kompetisie gewen wat deur Kurtis Blow beoordeel is. 
Professionele loopbaan (1982 -hede) Redigeer
In 1982 ontmoet Ice-T die vervaardiger Willie Strong van Saturn Records. In 1983 neem Strong die eerste enkelsnit van Ice-T op, "Cold Wind Madness", ook bekend as "The Coldest Rap", 'n elektro-hip-hop-rekord wat 'n ondergrondse sukses geword het, en het gewild geword alhoewel radiostasies dit nie gespeel het nie a.g.v. die hardcore lirieke van die liedjie.  Dieselfde jaar het Ice-T "Body Rock" vrygestel, nog 'n elektro-hip-hop-enkelsnit wat gewild geword het in klubs. In 1984 het Ice-T die enkelsnit vrygestel Moordenaars, die eerste van sy politieke raps, en daarna 'n bekende rapper op 'Reckless', 'n enkelsnit deur DJ Chris "The Glove" Taylor en (medevervaardiger) David Storrs. Hierdie liedjie is byna onmiddellik opgevolg met 'n opvolger getiteld "Reckless Rivalry (Combat)", wat verskyn het in die Breek in' vervolg, Breakin '2: Electric BoogalooDit was egter nooit op die klankbaanalbum nie en is tot op hede nog nooit vrygestel nie. Ice het later die liedjies "Ya Don't Quit" en "Dog'n the Wax (Ya Don't Quit-Part II)" opgeneem met Unknown DJ, wat 'n Run-D.M.C.-klank vir die liedjies verskaf het. 
Ice-T het verdere inspirasie as kunstenaar gekry van die Schoolsta D se gangsta rap-enkelsnit "P.S.K. What Does It Mean?", Wat hy in 'n klub gehoor het. Ice-T geniet die enkelsnit se klank en aflewering, sowel as die vae verwysings na die bendelewe, hoewel die werklike bende, Park Side Killers, nie in die liedjie genoem is nie. 
Ice-T het besluit om die styl van Schoolly D aan te neem en die lirieke na sy eerste gangsta-rap-liedjie, "6 in the Mornin '", in sy woonstel in Hollywood geskryf, en 'n minimale maat met 'n Roland TR-808 geskep. Hy het die klank van die liedjie, wat as 'n B-kant op die enkelsnit "Dog'n The Wax" opgeneem is, vergelyk met die van die Beastie Boys.  Die enkelsnit is in 1986 vrygestel, en hy verneem dat '6 in the Mornin' 'meer gewild was in klubs as die A-kant, wat Ice-T daartoe gelei het om te rappe oor die Los Angeles-bendelewe, wat hy meer eksplisiet beskryf het as enige vorige rapper. Hy het doelbewus nie 'n spesifieke bende verteenwoordig nie en 'n mengsel van rooi en blou klere en skoene gedra om te verhoed dat bendesverwante luisteraars, wat oor sy ware affiliasie gedebatteer het, teenstrydig was. 
Ice-T het uiteindelik 'n ooreenkoms aangegaan met 'n groot etiket Sire Records. Toe die stigter en president Seymour Stein sy demo hoor, het hy gesê Ice-T klink soos Bob Dylan.  Kort daarna het hy sy debuutalbum vrygestel Rympie betaal in 1987 ondersteun deur DJ Evil E, DJ Aladdin en vervaardiger Afrika Islam, wat gehelp het om die hoofsaaklik partytjiegerigte klank te skep. Die rekord is deur die Recording Industry Association of America goud gesertifiseer. In dieselfde jaar het hy die titel temalied vir Dennis Hopper opgeneem Kleure, 'n rolprent oor die bende in die stad in Los Angeles. Sy volgende album Krag is in 1988 vrygestel onder sy eie etiket Rhyme Syndicate, en dit was 'n meer verseker en indrukwekkende plaat, wat hom sterk resensies en sy tweede goue rekord besorg het. Vrygestel in 1989, Die ysberg/spraakvryheid. Kyk net wat jy sê! het sy gewildheid gevestig deur uitstekende skuurmusiek te kombineer met narratiewe en kommenterende lirieke.  In dieselfde jaar verskyn hy op Hugh Harris se enkelsnit "Alice". 
In 1991 het hy sy album vrygestel O.G. Oorspronklike gangster, wat beskou word as een van die albums wat gangsta rap gedefinieer het. [ aanhaling nodig ] Aan OG, stel hy sy heavy metal -band Body Count bekend in 'n gelyknamige snit. Ice-T het saam met Body Count op die eerste jaarlikse Lollapalooza-konserttoer in 1991 getoer, wat hom aantreklik gemaak het by tieners uit die middelklas en aanhangers van alternatiewe musiekgenres. Die album Liggaamstelling is in Maart 1992 vrygestel.  Vir sy verskyning op die sterk saamwerkende snit "Back on the Block", 'n komposisie van die jazzmusikant Quincy Jones wat "probeer [ed] om swart musikale style van jazz tot soul tot funk bymekaar te bring rap ", het Ice-T 'n Grammy-toekenning gewen vir die beste rap-uitvoering deur 'n Duo of groep, 'n toekenning wat gedeel word deur ander wat op die snit gewerk het, waaronder Jones en mede-jazzmusikant Ray Charles. 
Kontroversie omring later Body Count oor die liedjie "Cop Killer". Die rocklied was bedoel om te praat vanuit die oogpunt van 'n misdadiger wat wraak neem op rassistiese, wrede polisiemanne. Ice-T se rocklied maak regeringsamptenare, die National Rifle Association en verskeie polisievoorspraakgroepe woedend.   Gevolglik het Time Warner Music geweier om Ice-T se komende album vry te stel Huisinval as gevolg van die omstredenheid rondom "Cop Killer". Ice-T het voorgestel dat die woede oor die liedjie 'n oorreaksie was, wat aan die joernalis Chuck Philips gesê het. "Hulle het flieks oor verpleegstersmoordenaars en onderwysermoordenaars en studentemoordenaars gedoen. Arnold Schwarzenegger het tientalle polisiebeamptes as die terminator weggeblaas. Maar ek doen dit nie Ek hoor niemand kla daaroor nie ". In dieselfde onderhoud het Ice-T aan Philips voorgestel dat die misverstand van Polisiemoordenaar, die verkeerde klassifikasie daarvan as 'n rap -liedjie (nie 'n rocklied nie), en die pogings om dit te sensureer, het rasse -ondertone gehad: "Die Hooggeregshof sê dit is goed dat 'n blanke 'n kruisie in die openbaar brand. Maar niemand wil 'n swart man hê nie om 'n rekord oor 'n polisieman te skryf ". 
Ice-T het vriendskaplik met Sire/Warner Bros. Records geskei ná 'n geskil oor die kunswerke van die album Huisinval. Daarna heraktiveer hy Rhyme Syndicate en sluit 'n ooreenkoms met Priority Records vir verspreiding. Prioriteit vrygestel Huisinval in die lente van 1993.  Die album bereik 'n hoogtepunt op nommer 9 op Advertensiebord tydskrif se Top R & ampB/Hip-Hop-albums en op nommer 14 op die Advertensiebord 200,  wat verskeie singles insluit, waaronder "Gotta Lotta Love", "I Ain't New To This" en "99 Problems"-wat Jay-Z later sou inspireer om 'n weergawe met nuwe lirieke in 2003 op te neem. In 2003 het hy het die enkelsnit "Beat of Life" saam met Sandra Nasić, Trigga tha Gambler en DJ Tomekk vrygestel en in die Duitse kaarte geplaas.  
Ice-T het ook gedurende hierdie tydperk saamgewerk met sekere ander heavy metal-orkeste. Vir die film Oordeelsaand, het hy 'n duet met Slayer op die snit "Disorder" gedoen.  In 1995 het Ice-T 'n gasvertoning op Verbode deur Black Sabbath.  Nog 'n album van hom, VI - Return of the Real, is in 1996 vrygestel, gevolg deur Die sewende dodelike sonde in 1999. 
Sy eerste rap -album sedert 1999, Gangsta Rap, is op 31 Oktober 2006 vrygestel. Die omslag van die album, waarop '[Ice-T] op sy rug in die bed gelê word, met 'n ruim agterkant van sy verrukkende vrou en een van haar bene bedompig oor sy privaat dele gedrapeer', was word beskou as te suggestief vir die meeste kleinhandelaars, waarvan baie huiwerig was om die album te verkoop.  Sommige resensies van die album was onentoesiasties, aangesien baie gehoop het om terug te keer na die politieke rapporte van die suksesvolste albums van Ice-T.
Ice-T verskyn in die film Geskenk. Een van die laaste tonele sluit in Ice-T en Body Count wat speel met Jane's Addiction in 'n weergawe van die Sly and the Family Stone-liedjie "Don't Call Me Nigger, Whitey".
Behalwe vir sy eie band- en rap-projekte, het Ice-T ook saamgewerk met ander hardrock- en metalbande, soos Icepick, Motörhead, Slayer, Pro-Pain en Six Feet Under. Hy het ook liedjies gedek deur hardcore punkbande soos The Exploited, Jello Biafra en Black Flag. Ice-T het verskyn by Insane Clown Posse's Gathering of the Juggalos (2008-uitgawe).  Ice-T was ook 'n beoordelaar vir die sewende jaarlikse Independent Music Awards om onafhanklike kunstenaars te ondersteun.  Sy film van 2012 Something from Nothing: The Art of Rap beskik oor 'n wie -wie van ondergrondse en hoofstroom -rappers. 
In November 2011 kondig Ice-T via Twitter aan dat hy besig is om slae te versamel vir sy volgende LP wat iewers gedurende 2012 verwag word, maar vanaf Oktober 2014 [update] is die album nog nie vrygestel nie.'N Nuwe Body Count -album, Bloedlust, is vrygestel in 2017.  Na die vrystelling van die album, reageer hy op 'n onderhoudsvraag met die vraag of hy 'klaar is met rap', antwoord hy 'Ek weet nie' en merk op dat hy 'regtig meer na EDM neig' nou ". 
In Julie 2019 het Ice-T sy eerste solo-hiphop-snit in 10 jaar vrygestel, getiteld "Feds In My Rearview". Die snit is die eerste in 'n trilogie, met die tweede snit, "Too Old For The Dumb Shit", beskryf as 'n voorvervolging van "Feds In My Rearview", en vrygestel in September 2019.  Ice-T is ook te sien op die hiphop -pos -snit van 2020 "The Slayers Club" saam met RA die Rugged Man, Brand Nubian en ander.
Ice-T het opgetree tydens die Oujaarsaand Toast & Roast 2021, Fox-uitsending.  
Televisie en film Redigeer
Ice-T was prominent as 'n rapper en 'n breakdancer in 'Breakin 'n' 'Enterin' "(1983), 'n dokumentêr oor die vroeë Weskus-hiphop-toneel.
Ice-T se eerste filmvertonings was in die rolprente, Breek in' (1984), en die opvolg daarvan, Breakin '2: Electric Boogaloo (1984). Hierdie films is vrygestel voordat Ice-T sy eerste LP vrygestel het, hoewel hy op die klankbaan verskyn Breek in ' . Hy het sedertdien gesê dat hy die films en sy eie optrede daarin as 'wack' beskou. 
In 1991 begin hy 'n ernstige akteursloopbaan, waarin hy die speurder van die polisie, Scotty Appleton, vertolk in Mario Van Peebles se aksieriller Nuwe Jack City, bendeleier Odessa (saam met Denzel Washington en John Lithgow) in Ricochet (1991), bendeleier King James in Oortreding (1992), gevolg deur 'n opvallende hoofrol in Oorleef die spel (1994), benewens baie ondersteunende rolle, soos J-Bone in Johnny Mnemonic (1995), en die buideldiermutant T-Saint in Tank Girl (1995). Hy is ook ondervra in die Brent Owens -dokumentêr Pimps Up, Ho's Down,  waarin hy beweer dat hy 'n uitgebreide pimp -agtergrond gehad het voordat hy in rap geraak het. Hy word gesê: "As jy eers iets bereik, is dit nie meer lekker nie. Ek kon regtig nie verder kom nie." Hy verduidelik verder dat sy pimpervaring hom die geleentheid gebied het om by nuwe ondernemings betrokke te raak. "Ek kan nie optree nie, ek kan regtig nie optree nie, ek is nie 'n rapper nie, dit is alles spel. Ek werk net aan hierdie niggas." Later rapporteer hy by die Players Ball.
In 1993 het Ice-T, saam met ander rappers en die drie Yo! MTV Raps gasheer Ed Lover, Doctor Dré en Fab 5 Freddy speel in die komedie Wie is die man?, geregisseer deur Ted Demme. In die film is hy 'n dwelmhandelaar wat regtig gefrustreerd raak as iemand hom op sy regte naam 'Chauncey' noem, eerder as sy straatnaam 'Nighttrain'.
In 1995 speel Ice-T 'n herhalende rol as 'n wraakgierige dwelmhandelaar Danny Cort in die televisiereeks New York Undercover, mede-geskep deur Dick Wolf. Sy werk aan die reeks het hom die 1996 NAACP Image -toekenning vir uitstaande ondersteunende akteur in 'n dramareeks besorg. In 1997 het hy die kortstondige reeks saamgestel Spelers, vervaardig deur Wolf. Dit is gevolg deur 'n rol as pooier Seymour "Kingston" Stockton in Exiled: A Law & amp Order Movie (1998). Hierdie samewerking het daartoe gelei dat Wolf Ice-T by die rolverdeling van Wet en amp: spesiale eenheid vir slagoffers. Sedert 2000 het hy Odafin "Fin" Tutuola uitgebeeld, 'n voormalige geheime narkotika -beampte wat na die spesiale slagoffereenheid oorgeplaas is. In 2002 het die NAACP Ice-T met 'n tweede Image-toekenning toegeken, weereens vir uitstaande ondersteunende akteur in 'n dramareeks, vir sy werk oor Reg en amp: SVU.
Omstreeks 1995 het  Ice-T mede-aanbieder van 'n Britse TV-reeks oor swart kultuur, Baadass TV. 
In 1997 het Ice-T 'n pay-per-view special gehad met die titel Ice-T's Extreme Babes wat verskyn op Action PPV, voorheen in besit van BET Networks.  
In 1999 speel Ice-T 'n hoofrol in die HBO-film Stealth Fighter as 'n Amerikaanse vlootvliegtuig wat sy eie dood vervals, 'n F-117-stealth-vegter steel en dreig om Amerikaanse militêre basisse te vernietig. Hy het ook in die rolprent opgetree Soniese impak, dieselfde jaar vrygestel.
Ice-T het in die komedie-televisiereeks verskyn Chappelle's Show terwyl hy self die toekenning vir "Player Hater of the Year" by die "Player-Haters Ball" oorhandig, 'n parodie op sy eie voorkoms by die Players Ball. Hy is die 'Original Player Hater' genoem.
Beyond Tough, 'n dokumentêre reeks uit 2002, wat op Discovery Channel uitgesaai is oor die gevaarlikste en mees intense beroepe ter wêreld, soos krokodille-worstelaars en Indy 500 putspanne, is deur Ice-T aangebied. 
In 2007 verskyn Ice-T as 'n beroemde gasster op die MTV-sketskomedieprogram Kortsluiting. Einde 2007 verskyn hy ook in die kortmusiekfilm Hande van haat, wat aanlyn gevind kan word.
Daar is 'n onderhoud gevoer met Ice-T vir die retrospektiewe dokumentêr van Cannibal Corpse Eeue van pyniging, asook verskyn in Chris Rock se 2009 -dokumentêr Goeie hare, waarin hy daaraan herinner het dat hy met haarkrulers skoolgegaan het. 
'N 2016-advertensie vir GEICO bevat Ice-T agter 'n limonade-stand wat deur kinders bestuur word. As mense vra of dit Ice-T is, skree die akteur terug: "Nee, dit is limonade!" 
In 2020 het Ice-T deelgeneem Die gemaskerde sanger afdraai Die gemaskerde danser waar hy 'Disco Ball' uitgebeeld het en die eerste uitgeskakel was.
Ice-T se stemrol speel onder meer Madd Dogg in die videospeletjie Grand Theft Auto San Andreas, sowel as Agent Cain in Gesonde verstand: Aiken's Artifact. Hy verskyn ook as homself in Def Jam: Veg vir NY en UFC: afslag veg videospeletjies. Hy het ook die karakter Aaron Griffin in die videospeletjie uitgespreek Gears of War 3.  ​​Marrow het ook in die videospeletjie van 2019 verskyn Grenslande 3, waarin hy die karakter van BALEX uitspreek. 
Ander ondernemings Redigeer
Op 27 Desember 2013 het Ice-T aangekondig dat hy in 'n ooreenkoms met die Paragon Collective podcasting aangaan. Ice-T is gasheer vir die Ice-T: Finale vlak podcast  saam met sy jarelange vriend, Mick Benzo (bekend as Zulu Beatz op Sirius XM). Hulle bespreek relevante kwessies, films, videospeletjies en doen agter die skerms van Reg en amp: SVU segment met gaste uit die vermaaklikheidswêreld. Die reeks sal twee keer per week nuwe episodes vrystel. Gaste het Jim Norton ingesluit.  Ice-T het sy eerste episode op 7 Januarie met baie lof toegeken. 
Reality televisie Edit
Op 20 Oktober 2006 het Ice-T's Rap School uitgesaai en was 'n werklikheidstelevisieprogram op VH1. Dit was 'n uitvloeisel van die Britse werklikheidsprogram Gene Simmons 'Rock School, wat ook op VH1 uitgesaai is. In Rapskool, rapper/akteur Ice-T leer agt tieners van die York Preparatory School in New York, genaamd "York Prep Crew" (kortweg "Y.P. Crew"). Elke week gee Ice-T hulle opdragte en hulle ding mee om 'n nagemaakte goue ketting met 'n mikrofoon daarop. Op die seisoenfinale op 17 November 2006 tree die groep op as 'n openingsdaad vir Public Enemy.
Op 12 Junie 2011 het E! realiteitsprogram Ice Love Coco debuteer. Die vertoning handel meestal oor sy verhouding met sy vrou, Nicole "Coco" Austin.  
In die Rick en Morty Die episode "Get Schwifty", "Ice-T" (uitgespreek deur die skepper Dan Harmon) word in die geheim uitgebeeld as 'n vreemde koninklike wat na die aarde verban is , waarvan die natuurlike vorm 'n letter T is wat uit water bestaan.  Ice-T het op Twitter gereageer deur te sê "Dit gebeur met tekenaars na baie dwelms ... Fn Crazy !!" 
Die stand-up-komediant John Mulaney bestee 'n lang gedeelte aan sy komedie-special Nuut in die stad oor die humoristiese uiteensetting van die rol van Ice-T Spesiale slagoffereenheiden gesê dat sy funksie op die program is om voortdurend verbaas te wees oor slegte dinge, ondanks die feit dat hy in 'n seksmisdaad -eenheid is. 
Ice-T noem die skrywer Iceberg Slim en rapper Schoolly D as invloede, met die romans van Iceberg Slim wat sy vaardighede as liriekskrywer lei.   Sy gunsteling heavy rock -optredes is Edgar Winter, Led Zeppelin en Black Sabbath.  Sy hiphop -albums het gehelp om gangsta -rap te vorm, met musiekjoernaliste wat werke van kunstenaars soos Tupac Shakur, Notorious B.I.G., Eminem en N.W.A na "6 in the Mornin '" opgespoor het. 
'N Liefde vir rock het Ice daartoe gelei om kitaar in sy albums te gebruik, om sy liedjies van krag en krag te voorsien en sy raps moeiliker te maak. Hy gebruik die samesmelting van rock en hiphop deur optredes soos Rick Rubin, soos Beastie Boys, Run-DMC en LL Cool J, wat rockmonsters in hul liedjies bevat. 
Body Count - wie se debuutalbum Ice uit 1992 beskryf word as 'n "rockalbum met 'n rap -mentaliteit"  - word beskryf as die weg vir die sukses van rap -rock -fusies deur optredes soos Kid Rock en Limp Bizkit.   Ice-T verklaar egter dat die styl van die band die twee genres nie versmelt nie, en dat Body Count slegs 'n rockgroep is. 
In Hip Hop -verbinding, Ice het sy gunsteling rap -albums gelys: 
Op 20 Maart 1976 het Marrow se vriendin op hoërskool, Adrienne, geboorte geskenk aan hul dogter LeTesha Marrow, en hulle het die hoërskool bygewoon terwyl sy haar grootgemaak het.  Tydens die verfilming Breek in' in 1984 ontmoet hy sy tweede vriendin Darlene Ortiz, wat by die klub was waar die film geskiet is. Hulle het 'n verhouding begin en Ortiz verskyn op die voorblad van Rympie betaal en Krag.  Ice-T en Ortiz het 'n seun gehad, Ice Tracy Marrow Jr., op 23 November 1991. 
Ice-T getroude swembroekmodel Nicole "Coco" Austin  in Januarie 2002.  Ter viering van hul naderende negende huweliksherdenking hernu die egpaar hul huweliksbeloftes op 4 Junie 2011.  Vanaf 2006 het hulle besit 'n dakwoonstel in North Bergen, New Jersey.  In 2012 bou hulle 'n huis met vyf slaapkamers in Edgewater, New Jersey, wat na verwagting teen die einde van die jaar voltooi sou wees.  In 2015 het die egpaar hul eerste kind saam, dogter Chanel, gehad.  
Ice-T het al verskeie kere gesê dat hy 'n teetoteller is en 'n reguit leefstyl het.  
Tydens die gewildheid van Public Enemy was Ice-T nou verbonde aan die orkes en sy opnames van die tyd toon 'n soortgelyke politieke standpunt. Daar word na hom verwys as "Die soldaat van die hoogste graad" in die boekie vir Vrees vir 'n swart planeet en genoem op die snit "Leave This Off Your Fuckin 'Charts". Hy werk ook saam met sy mede-anti-sensuur-kampvegter Jello Biafra aan sy album Die ysberg/spraakvryheid. Kyk net wat jy sê!.
Op 5 Junie 2008 het Ice-T 'n grap gemaak dat hy vir die Amerikaanse verkiesing in 2008 vir John McCain sou stem, en bespiegel dat sy vorige verbintenis met Body Count die kans op Barack Obama kan benadeel as hy hom onderskryf, sodat hy eerder sou kies om McCain te vernietig veldtog deur te sê dat hy hom ondersteun.  
Persoonlike geskille Wysig
LL Cool J Wysig
Ice-T het 'n vete gehad met LL Cool J in die laat 1980's en vroeë 1990's. Dit is blykbaar aangevuur deur LL se bewering dat hy "die slegste rapper in die geskiedenis van rap self is".  Ice-T het disse opgeteken teen LL op sy album uit 1988 Krag. Op die album was die snit, "I'm Your Pusher", waarin 'n verslaafde aan rap -musiek weier om 'n LL Cool J -plaat te koop. Die album bevat ook die posse rap -snit, "The Syndicate", wat daarop gemik was om LL se liriese vermoë te beweer dat beweer dat so gereeld oor jouself 'n "eerste graad onderwerp" was.  Die liedjie het ook gespot met die haak van die liedjie "I'm Bad", wat dit spesifiek as 'n LL -diss genoem het. In die boek Kyk na die tegniek: voeringsnotas vir hip-hop-junkies, Ice-T het gesê dat die liedjie "Girls L.G.B.N.A.F." was ook bedoel as 'n diss vir LL Cool J, deur 'n growwe liedjie te maak in teenstelling met die liefdesliedjies wat LL destyds gemaak het. 
Op die reaksie van LL, "To da Break of Dawn" in 1990, verwerp hy Kool Moe Dee (wie se vete met LL baie meer gepubliseer is) sowel as MC Hammer. Daarna het hy die derde vers van die liedjie gewy aan die bespreking van Ice-T, met sy rap-vermoë ('neem jou rympies om die draai'), sy agtergrond ('voordat jy gekrap het, was jy 'n motordief in die stad'), en sy styl ("'n broer met 'n perm verdien om verbrand te word"). Hy het ook voorgestel dat die sukses van Krag was te wyte aan die voorkoms van Ice-T se vriendin Darlene op die albumomslag. Dit lyk asof Ice-T die beledigings geïgnoreer het en hy het LL Cool J ook verdedig na sy arrestasie in die liedjie "Freedom of Speech". 
In Augustus 2012 het Ice-T gesê dat die wedywering "nooit ernstig is nie" en dat hy 'n aartsvinder nodig het om ''n opwindende geskil' te veroorsaak. 
In Junie 2008, op DJ Cisco's Stedelike legende Ice-T het mixtape gekritiseer vir Soulja Boy (wie se naam DeAndre Way is) omdat hy hiphop vermoor het en sy liedjie "Crank That" "vullis" genoem in vergelyking met die werke van ander hip-hop-kunstenaars soos Rakim, Das EFX, Big Pappa Kane en Ice Cube. Een van die opmerkings in die uitruil was toe Ice-T vir Way gesê het om ''n piel te eet'.  Die twee het toe talle video's heen en weer oor die internet verhandel. Hierdie video's bevat 'n tekenprent en 'n video van Ice-T wat namens Way dans en 'n verskoning, maar herhaal sy gevoelens dat Way se musiek "suig" namens Ice-T.  Die musikant Kanye West verdedig Way deur te sê: "Hy kom uit die kap, maak sy eie maat, maak 'n nuwe gesegde, 'n nuwe klank en 'n nuwe dans met 'n liedjie". 
Ons moet ook eers stilstaan ​​en oorweeg hoekom ons hierdie vrae oor masturbasie - of ander soortgelyke vrae - in die eerste plek stel. Probeer ons die perke van gedrag vind wat net binne die parameters van God se guns bly?
As dit die geval is, ondermyn ons moontlik 'n ongelooflike verhouding met God, wat bedoel is om uit soveel meer as grenslyne en reëls te bestaan. Dit is 'n verhouding wat ons roep om God te soek en te volg, in ons liefde vir hom te groei en te vertrou op sy medelye, wat elke oggend nuut is. 13
Koning Salomo en die Jinn
En luister nou, diegene wat ore het, na 'n verhaal van Salomo die Koning. Ja, Salomo, die magtigste en wysste heerser van die aarde wat ooit was of sal wees. Salomo was ryk en onberispelik, en met wysheid wat slegs Allah kan skenk. En kyk, hy beveel die wind, sowel as mense en Jinn, voëls en diere. Almal was vir hom dienaars. Tog verloor hy guns in die oë van God, want nie rykdom of mag of wysheid het hom verligting gebring nie.
Sy ware naam was Jedidiah, die 'vriend van God', maar is later Shelomo, Salomo, die 'koning van vrede' gemaak vanweë die vrede wat gedurende die grootste deel van sy bewind geheers het. En hy het ook ander name gehad: Ben, want hy was die bouer van die tempel Jekeh omdat hy die heerser van die bekende wêreld was en Ithiel, omdat God met hom was.
Daar word geskryf dat Salomo destyds met die bou van die tempel begin het, dat Assaf, die Vizir van Salomo, gekla het dat iemand kosbare juwele uit sy kamers gesteel het en ook by ander hofdienaars. Selfs die koninklike tesourie was nie immuun nie. Nou was Assaf ook bekend vir sy wysheid en het hy geweet dat geen gewone dief hierdie dade sou kon doen nie. 'Een of ander bose gees veroorsaak hierdie onheil', het hy die koning geadviseer.
Salomo het daarna vurig tot God gebid om die goddelose gees in straf te gee. Sy gebed is dadelik verhoor. Die aartsengel Michael verskyn voor die Koning en steek in sy hand die magtigste mag wat ooit in hierdie wêreld was of sou wees ... 'n klein, goue ring, ingebou met 'n seël van gegraveerde klip.
En Michael sê: 'Neem hierdie ring, o Salomo koning, seun van Dawid, die geskenk wat die Here God na u gestuur het. Dra hierdie ring, en al die demone van die aarde, manlik en vroulik, sal u beveel. '
Nou beweer baie middeleeuse bronne dat die pentalfa of pentakel, die ou teken van towery, op die ring gegraveer is, omdat daar gesê word dat Salomo 'n meester in die towerkuns was. Maar die pentakel is ouer as Salomo, wat die eerste keer op aardewerk van Ur van die Chaldeërs in die ou Babilon gesien is.
Ander bronne beskryf die ring as suiwer goud, met 'n enkele sjamirsteen, 'n diamant, of dieselfde hemelse groen sjamirsteen wat na bewering deel van die tempel was. Die klip is gesny en geset in die vorm van 'n agt-straalster. Daarop was die seshoekseël gegraveer, en daarin die vier letters van die onuitspreeklike naam van God.
Geen steen was ooit so bekend as die klip in die ring van Salomo nie. Want daarmee het die hele aarde onder sy invloed gekom. Slegs die dood was buite sy vermoë om te beheer. Ja, die dood is buite alle mag, behalwe die Een. Daar is geen ander oplossing vir die dood as om dit voortdurend in die gesig te kyk nie. Ons wat gebore is, sal sterf, moet ons onderwerp. Selfs hy wat die wêreld onder die seël van sy ring gehou het, is nou slegs 'n mineraal op aarde.
Gewapen met die ring, beveel Salomo die skuldige gees om te verskyn. Hy dra die ring aan die middelvinger van die regterhand en wys dit aan die voet van sy hoë troon en sê: 'Deur die krag van die seël van die een God beveel ek u, lastige gees, om na vore te kom. '
'N Brullende kolom van vlam verskyn onmiddellik, wat tot by die hoë plafon van die troonkamer kom, baie el daarbo, en net so vinnig is hy weg. Of die vlam self gestalte gekry het of hom net voorafgegaan het, kon nie gesien word nie, maar waar die vlam was, het die demoon gestaan, vasgevang in sy onheil, want hy het nog baie juwele in sy hande vasgesteek wat net uit die koninklike kluise gesteel is.
So groot was sy verbasing dat hy die edelgesteentes, wat soos klippies op die marmervloer verstrooi was, laat val het, en sy rooi oë het heen en weer geskarrel soos tweelingvlamme in die breë, swarte gesig. En groot wonder kom in die verskriklike oë dat daar 'n mate van krag bestaan ​​onder sterflike mense wat groter is as sy wil.
Hy was twee keer die hoogte van die koning en meer, selfs groter as Goliat wat Dawid doodgemaak het, die vader van die koning. En van so 'n donker en dreigende gesig was die demoon wat selfs Assaf die wyse verskrik terugtrek. Net Salomo staan ​​vas, en 'n lig skyn voor hom uit.
Toe sien die demoon die gesig van die Koning, wie se arm na hom wys, en sien die seël van die ring. Die demone se wrede, deksellose oë gaan wyd, en hy laat so 'n aaklige, gehuil gil dat die klippe van die paleis tot in hul fondamente bewe. Dit was so 'n aaklige geluid dat al die mense van die koninkryk wat dit gehoor het, hulle ore bedek en op die grond neergeval het.Osse sterf van skrik in die veld en voëls val uit die lug, want dit was soos 'n geskreeu van 'n siel wat pas in die vlamme van die hel gedompel is.
Maar die krag van God was binne die ring, sodat selfs die demoon hulpeloos was. Hy het op sy knieë geval en hom neergebuig voor die Koning.
'Genade, Meester!' Roep die Jinni.
'Noem jouself, demoon.' Beveel Salomo.
'Ek word Ornias genoem, o Groot Koning!'
'Waarom het u my huisgesin so kwaad aangedoen? Praat waarlik! '
'Honger, Heer van die wêreld! Honger onversadigbaar! 'En hy openbaar homself as 'n vampiergees, wat met slagtande harder as vasberade die juwele van die aarde deurboor om hul lig te drink.
'Waarom drink u die lig van aardse juwele?' Vra Assaf die Vizir, 'Dit is iets ongehoord onder die wyse.'
Spreek die antwoord, 'sê die koning,' ek beveel dit. '
'U ken my antwoord, koning van wysheid', het die demoon gesê.
Toe kyk Salomo in sy hart, want die nege-en-veertig poorte van wysheid het vir hom oopgegaan, net soos vir Moses. Dit kom uit die oortuiging dat elke woord van die Torah nege en veertig betekenisse het. En hy het daar die antwoord raakgesien, en dit verbaas hom, sodat hy met 'n nuwe insig en jammerte na die skepsel voor hom kyk.
Ken dan die smart van die demoon. Want die juwele van die aarde is gebore aan die begin van die wêreld, geskep deur die dood van antieke woude wat onder die gewig van berge begrawe is. Dit was 'n tyd van omwenteling toe beide Jinn en Angels verdryf is en die wêreld stukkend was. Die lig van die nuwe son was nog in die groen lewe van die woude, terwyl hulle stadig verander word, deur die lang jare uitgekristalliseer word in die lig wat skitter uit die gesnyde en gepoleerde juwele. En so het die demoon Ornias, wat die lig van die hemel ontken het, die lig van die eerste oggend gedrink, wat sy hartseer en sy verlies voed.
En so het Salomo die seël in die nek van Ornias verbrand as 'n kenmerk van sy soewereiniteit, en die Jinni het vanaf daardie oomblik sy opdrag gedoen en die taak gekry om klippe te sny vir die bou van die tempel.
En ander van die Jinn wat onheil in die koninkryk veroorsaak het, is ook beveel om na vore te kom: Onoskelis, wat die vorm en vel gehad het van 'n mooi vrou Asmodeus, wat die Hebreeuse geloof bely en gesê is dat hy die Torah Tephros nakom, die demon van die as, en na hom 'n groep van sewe vroulike geeste wat hulself as die ses-en-dertig elemente van die duisternis verklaar het en Rabdos, 'n raafagtige, hondagtige gees. Almal is met die seël van die ring gemerk.
Ander was daar ook vir 'n ander verhaal, maar nog een hiervoor: 'n Demoon met al die ledemate van 'n man, maar sonder 'n kop. Die demoon het gesê: 'Ek word afguns genoem, want ek verlustig my daarin om koppe te verslind. Maar ek honger altyd en begeer NOU JOU KOP. '
Die Meester glimlag. 'Ja, afguns is die gevangenis van die gees', het hy gesê.
- uittreksel van Master of the Jinn
Enkele relevante aantekeninge uit verskillende bronne:
Die Ou Testament maak nie melding van Salomo wat demone manipuleer nie; die verwysings kom 600-1000 jaar later- in Josephus, die Talmoed, Qumran en Origenes, ens.
Deuteronomium 18: 10-12 sê: "Daar sal niemand onder julle gevind word wat waarsêery of 'n waarnemer van tye, 'n betowerer of 'n heks gebruik nie. Of 'n besweerder, of 'n raadgewer met 'n bekende gees, of 'n towenaar of 'n nekromansier. Want alles wat hierdie dinge doen, is vir die Here 'n gruwel. "
Tog in die Wysheid van Salomo 7: 17-21, die 10de eeu v.C. skryf koning Salomo: 'Want hy het my sekere kennis gegee van die dinge, naamlik om te weet hoe die wêreld ontstaan ​​het, en die werking van die elemente, die kringe van jare en die posisies van sterre, die die aard van lewende wesens en die woede van wilde diere die geweld van winde [letterlik: geeste] en die redenasies van mense oor die verskeidenheid plante en die deugde van wortels. . "
Dit sê letterlik dat Salomo die maniere van die 'πνευμάτων" - die geeste.
Een van die probleme met die ring is dit Deuteronomium 18: 10-12 blykbaar hierdie soort dinge te verbied, alhoewel die Testament van Salomo (Byzantynse Christen, in Grieks geskryf, 1-5C> sê dat die ring van die aartsengel Michael was, wat dinge anders sou maak.
Maar eintlik sê die Bybel nie dat Salomo 'n ring gebruik het om demone vas te vang om die Tempel te bou, soos sommige van die legendes doen. Dit bevat wel heidense groepe wat Salomo gebruik het om die tempel te bou, insluitend sommige afkomstig van Nephilim, wat gevalle engele was. Maar natuurlik is heidene nie dieselfde ding nie.
Een bewering wat soms gemaak word is dat die ring van Salomo en die seël van Salomo, wat op die ring kon wees, werklik te doen het met Salomo se aantrekkingskrag tot heidendom. 1 Konings 11: 7 praat oor hierdie tydperk in Salomo se lewe na die bou van die tempel: "Toe bou Salomo 'n hoogte vir Chemos, die gruwel van Moab, op die heuwel wat voor Jerusalem is, en vir Moleg, die gruwel van die kinders van Ammon."
Een van die belangrikste dinge wat oor die ring gesê word, is dat dit gehelp het om die tempel van Salomo te bou. Maar was dit nodig? Die Bybel praat slegs oor die Libanon se koning Hiram en Levantynse heidene wat help om dit te bou, so daar is geen probleem met mannekrag nie. Die ware raaisel blyk egter te wees watter tegnologie die grondgebied van die Tempelberg gebou het. Die Tempelberg is 5 keer die grootte van die Akropolis, en sy klippe is verbind sonder sement of ernstige gapings. Die klippe was in sommige gevalle 100-150 ton, en die grootste was 570 ton- die grootste klip wat sonder moderne masjinerie ooit gelig is. [Nie seker nie - megaliete in die Baalbeck -platform kan die hoeveelheid oorskry. -Ed]
Die tweede deel van die verhaal is makliker om aan te toon: dat Salomo geglo het in die bestaan ​​van demone of onreine geeste, soos dit dikwels in die Ou en Nuwe Testament genoem word. Salomo se kennis van die geeste word nie net in genoem nie Wysheid 7, maar die verhale oor koning Saul beskryf hoe Dawid die gevaar ontsnap uit Saul se onrein gees. Verder het argeoloë vier Psalms in 'n ry in die Dooie See -boekrolle gevind wat demone noem. Die laaste daarvan word gevind in die Bybel- Psalm 91, wat die Targums met Salomo of Dawid assosieer en wat sê:
5Jy hoef nie bang te wees vir die skrik in die nag of vir die pyl wat bedags vlieg nie
6 Ook nie vir die pes wat in die duisternis wandel nie, of vir die verwoesting wat in die middag mors.
In Oudhede van die Jode 8: 2: 5, Flavius ​​Josephus beskryf hoe Salomo demone beheer en 'n Judese van die eerste eeu wat 'n ring gebruik om hulle te beheer met 'n towery wat vermoedelik deur Salomo oorgedra is.
Argeoloë het pentagramme gevind op kruike uit die Heilige Land van 300-150 vC. Die potte het die letters Y R Sh L M (spelling Jerusalem), wat argeoloë bestempel as die "seël van Jerusalem".
Sommige Middeleeuse grimoires word met Salomo verbind en beweer dat hulle hul okkultiese praktyke en rituele van hom afgelei het, wat interaksies met geeste en demone bevat. Die magiese kring van Salomo:
Daar is baie meer, maar dit is altyd so met legendes. U mag natuurlik die legende hou wat sê dat 'n skerf van die Chintamani -klip na koning Salomo gestuur is, en hy het dit gebreek en 'n stuk daarvan in sy ring gesit. Sien my Januarie -pos (bo -aan hierdie kolom) om u geheue hieroor te verfris, of om kennis te maak met die idee as u dit nie gehoor het nie. Namaste, almal.
VIII. TOE ONS IN VERSKILLENDE WORRELDE GELEEF HET
Jalet het nog 'n dekade lank gevangenes verteenwoordig. Sy en Cruz verhuis na Chicago, waar sy by die personeel van die Cook County Legal Assistance -program aangesluit het. In 1976 het die paar 'n jaar lange reis na Spanje onderneem, waar hulle albei ingeskryf het vir 'n reeks klasse aan die Universiteit van Sevilla.
Vir 'n netjiese einde, is dit waar ons hul verhaal kan verlaat. Maar die lewe trotseer netjiese eindes.
Jalet en Cruz by die HemisFair in San Antonio, op 22 April 1973. The Dolph Briscoe Center for American History
Die merkwaardige selfdissipline wat Cruz in die gevangenis in die kulturele broeikas van die sewentigerjare laat blyk het, het gewankel. Sy vertroue het hom ook laat vaar. Binne die TDC het hy beroemd, gerespekteer en gevrees geword vir sy intelligensie en ontembare gees. Buite hierdie mure was hy 'n Spaanse man met geen opvoedkundige grade en 'n misdryfrekord. Jalet het aan die Harvard Law School geskryf om te probeer om hom toegelaat te kry, tevergeefs. Hy het teruggekeer na dwelmgebruik. Jalet het jare lank by hom vasgehou, probeer om hom te help om bevredigende werk te vind en vir behandelings by rehabilitasiesentrums vir verslawing te betaal.
& ldquo [Fred] was so sterk en moedig teen die gevangenisowerhede en het baie ontberings verduur vir sy oortuigings, en rdquo het sy op die laaste dag van 1975 aan 'n vriend geskryf. & ldquoOok in die vrye wêreld [is hy] nie so sterk nie. & rdquo Hulle het geskei in 1978. Cruz trou weer en het 'n dogter, wat hy Frances genoem het.
Fred Cruz sterf aan 'n oordosis dwelms in 1987. Hy was 47 jaar oud.
'N Paar jaar tevore het hy aan Jalet geskryf, en dit is so moeilik om my gedagtes te versamel dat ek selde meer skryf en hellip Die enigste sekerheid wat onveranderd is, is my gevoelens vir u. Hulle groei mettertyd en versterk die respek wat in die begin geskep is toe ons in verskillende wêrelde gewoon het, teen die getye wat [ons] later verswelg het. & Rdquo
Jalet sterf in 1994 op 84 -jarige ouderdom, terug in Connecticut naby haar kinders. Voordat sy dood is, het sy 'n opstel vir die Columbia Law School opgestel Waarnemer besin oor haar avontuur in Texas. Sy werk saam met Cruz en die gevangenes wat sy verteenwoordig het, en sy het meer vir my beteken as wat ek ooit gedoen het. Dit was die mees uitputtende, opwindendste, mees lonende onderneming. & Rdquo