As burgers dink dat hulle persoonlik en finansieel voordeel trek uit 'n koolstofbelasting, kan politici dalk aksie neem. Thomas Hafeneth / Unsplash
Klimaat wetenskaplikes aandring in 'n onlangse verslag dat fundamentele veranderinge in hoe energie verbruik en verskaf word word dringend vereis om ernstige skade aan lewe en eiendom te voorkom stygende temperature, stygende seevlakke en groter frekwensie van uiterste weersomstandighede (orkane, droogte-geïnduseerde veldbrande, ens.).
Regerings wêreldwyd het skaars bestuur om te werk aan die beskeie verpligtinge onder die Parys klimaat ooreenkoms, en dit is nie genoeg om die probleem aan te spreek.
Klimaatsinisiatiewe is tans onder beleg van groot besoedelaars. Die Verenigde State en Australië het georganiseerde prokool-gebeure te midde van klimaatsgesprekke, koolstofvrystellings is weer toeneem terwyl nuwe politieke regimes in Brasilië en Saoedi-Arabië het kommerwekkende tekens van klimaat skeptisisme getoon. Hoekom is dit so moeilik vir politici regoor die wêreld om die nodige stappe te doen om die klimaatkrisis te hanteer?
Kenners bied gewoonlik twee opsies om klimaatsverandering aan te spreek: Buigsame regulasies oor besoedelende sektore soos elektrisiteit en vervoer, en koolstof pryse wat die indirekte koste van besoedeling weerspieël.
Dit is ekonomies geregverdig, aangesien versagtende klimaatsverandering tot die gewildheid kan lei volhoubare ontwikkeling geleenthede, skep nuwe werksgeleenthede, verhoed verlies in beroepe wat afhanklik is gesonde ekosisteme en verbeter gesondheidsuitkomste teen 'n laer koste. Maar dit mag nie genoeg wees nie - daar is geen vetgroen nuwe nuweling Dit word selfs beoog in plekke soos Rusland of China in hierdie tyd.
Politieke leiers moet omgee vir die klimaat wat genoeg is om verontreinigende entiteite soos fossielbrandstofmaatskappye wat lewer of te lewer, aan te pak genereer die oorgrote meerderheid energie, voorsien miljoene werksgeleenthede en maak politieke bydraes.
Gedragsielkunde stel voor dat politici weerstand bied teen maatreëls wat nie gewild is by kiesers of donateurs nie.
Selfs matige pogings om koolstof te prys, het soms politieke agteruitgang gekonfronteer. 'N Uitstekende voorbeeld is die huishoudelike onrus in Frankryk waar koolstofpryse bo-op ekonomiese maatreëls die ekonomiese onsekerheid in die samelewing vererger het.
'N Man maak sy pad deur traangas soos betogers protesteer op die Champs-Elysees op Desember 15, 2018 in Parys. Dit was die vyfde reguit naweek van protes deur die land se 'geel baadjie' -beweging. (AP Foto / Kamil Zihnioglu)
As politici beslissende optrede uitstel, wat kan realisties en vinnig gedoen word binne politieke stelsels so uiteenlopend soos dié van die VSA, China, Indië en Rusland? Saam is hulle die top vier besoedelaars, wat bydra 53 persent van globale koolstofdioksiedemissies in 2017.
Burgers is ook apaties
Ons argumenteer dat die apatie van politieke leiers die apatie van hul burgers weerspieël. Baie politici, en die mense wat hulle verteenwoordig regoor die wêreld, beskou eenvoudig nie klimaatsverandering as 'n krisis nie. Selfs wanneer hoofstroom-kabelkanale dit bedek ('n rariteit op sigself), lyk dit of mense meer oor die volgende sportverskyning sorg of celebrity roddels vir vermaak in hul daaglikse lewe.
Sommige is ook wantroue van die wetenskap ('n effek van die onlangse kerm van "weerstand teen intellektuele gesag, "Insluitend klimaat wetenskaplikes).
Aan die uiterste is diegene wat klimaatsverandering en koolstofpryse assosieer met verskillende samesweringsteorieë. Dit sluit alles van die vermeende in finansiële wins van klimaat wetenskaplikes aan sosialistiese skemas om 'n wêreldregering te skep om kapitalisme te vernietig, en a Sjinese plot teen Westerse ekonomieë.
Moontlik kan besprekings oor klimaatsverandering onder hierdie toestande soms die politieke verdeling wat voorstanders van sulke samesweringsteorieë bied, grootliks immuun wees vir bewyse en redes.
So, hoe kry ons burgers om omgee vir die klimaat?
Enige energie-oorgang sal voorafgegaan moet word deur 'n oorgang van stem- en invloedryke burgers, of swaai kiesers, weg van 'n anti-klimaat posisie. Ons het nie noodwendig alle burgers van uiteenlopende sosio-ekonomiese en opvoedkundige agtergronde nodig om klimaatswetenskap te verstaan ​​of dit proaktief te ondersteun nie (alhoewel dit hoogs wenslik sou wees). Ons het net 'n polities-invloedryke deel van die burgers nodig om nie dapper klimaataksie te weerstaan ​​nie.
Aanbieding van die saak vir klimaataksie op CNN, BBC of CBC is belangrik, maar laat die miljarde mense oor China, Rusland, Indië en 'n verskeidenheid ander lande met uiteenlopende politieke stelsels en hul eie media-landskap uit.
Hulle moet ook gelyktydig oortuig word om aksie te onderneem. Hoe?
Appèlleer vir burgers via hul beursies
As koolstofpryse 'n belangrike voertuig vir klimaataksie sal wees, is die sleutel tot die verkryging van breër ondersteuning deur mense se beursies.
Ons moet voordeel trek uit die menslike natuur. Mense gee om vir persoonlike winste soos goedkoop werk en betaalverhogings. En hulle instinktief teen belasting. Maar sou hulle 'n belasting teenstaan ​​indien hulle dadelik daaruit voordeel trek?
Die ideale benadering sou wees 'n groot gedeelte van die koolstofbelastingopbrengste verdeel terug na die werkersklas families om te vergoed vir die hoër koste van energie produkte en dienste.
Dit sal die werklike kommer betref dat koolstofpryse die ekonomies gemarginaliseerde (soos gesien in Frankryk) oneweredig kan beïnvloed. Maar dit maak ook 'n ware aansporing vir die burgers om eintlik 'n koolstofbelasting te eis.
Hoër energiepryse sal steeds 'n verskuiwing na hernubare energie aanmoedig, en enige energiebesparing deur verbruikers sal hulle selfs meer finansieel bevoordeel. Dit is die kern van die "Kanadese rugstop" voorstel.
Koolstofbelasting kan onmiddellik kontant oplewer - en baie daarvan. 'N Geskatte koolstofprys van US $ 40 tot US $ 80 per ton koolstofdioksied is nodig deur 2020 om die Parys-akkoorddoelwitte te bereik. Tog, in die 48 OECD en G20 lande (wat verantwoordelik is vir 80 persent van globale koolstofvrystellings), 46 persent van die emissies word nie belas nie, terwyl 'n ander 13 persent minder as US $ 6 in 2018 gehef is.
Wetenskap akademies moet die leiding neem
As regerings nie bereid is om die publiek van die persoonlike voordele te oortuig nie, is die onderskeie nasionale akademiese wetenskappe moet hul kundigheid op wetenskap en ekonomie gebruik om die leiding te neem. Burgers regoor die wêreld moet weet hoeveel "Koolstof dividend" 'n Werkende gesin kan elke maand verdien as koolstofinkomste as 'n dividend teruggestuur word.
Selfs met 'n beskeie belasting van $ 20 per ton, sou die Kanadese federale rugsteun terugkeer $ 300 'n jaar meer tot 70 persent van die huishoudings wat geraak word. 'N meer ambisieuse belasting, sê $ 60 per ton, kan gekombineer word met uitdruklike beleid om byna al die inkomste aan huishoudings terug te betaal met die bedrag afhangende van hul inkomstevlakke.
'N Beskeie gedeelte van die wêreld se grootste ekonomieë kan in die meeste gevalle vir klimaataanpassing geoormerk word Kwesbare ontwikkelende lande. Dit kan op 'n minimum voorsiening maak vir 'n ooreenkoms met of selfs wydverspreide eise vir 'n koolstofbelasting.
Die beste geval is dat 'n kritieke massa van burgers dan begin belangstelling toon vir hierdie ekstra inkomste, en politici reageer met pragmatiese koolstofprysontwerp sonder om hul kernondersteuningsbasis te vervreem. As die beraamde koolstofdividend 'n jaar vooruit betaal kan word, sal dit net die transaksie versoen.
So laat ons die politici druk oor verskillende politieke stelsels om op te tree, of hulle risiko's vervreem burgers wat wag op hul tjeks vir koolstofdividend.
Abhishek Kar, Ph.D.-student, Universiteit van British Columbia en Hisham Zerriffi, Medeprofessor, Boshulpbronbestuur, Universiteit van British Columbia
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Oplossings > Wil Burgers Om Sorg Oor Klimaatsverandering?