Die besinning oor same-lewing bly op sy beste 'n netelige saak met baie kante, 'n saak wat die besinner maklik ontwyk. Op die flapteks van sy "onteiende gemeenskap", wat 'n kommentaar is op Blanchot se "onuitspreeklike gemeenskap", beklemtoon Jean-Luc Nancy (2014) dat "Blanchot probeer om die baie obskure hart van wat 'n mens 'n gemeenskap kon noem binne te dring (negatiewe gemeenskap en gemeenskap van liefhebbers is sy hooftemas). In der waarheid gaan hy die risiko aan om 'n mite te skets wat bevoeg is om gemeenskap op die onuitspreeklike van elke gemeenskaplike fundering te fundeer. Sodoende stel hy homself bloot aan 'n bespreking wat Nancy probeer open rondom 'n aporie wat genoem word "hart of wet". Die onontwykbare teenstrydigheid is dat gemeenskap (same-lewing) gegewe is, maar terselfdertyd ontwykbaar is of ons bly ontwyk en as sodanig bly dit ons taak en verantwoordelikheid om dit voortdurend te vestig. Teenoor die gedagte van Blanchot dat die illusie of die onmoontlikheid van die liefde neerkom op 'n vlug of verdwyning in die oneindigheid, stel Nancy (2014:164-5) dit dat "die oneindige nie eenvoudig in hierdie vlug en verdwyning bestaan nie: dit is oneindig op 'n baie meer teenwoordige en aktuele wyse, dit is geleë in die effektiwiteit van 'n verhouding, van 'n nabyheid, van 'n kontak". Hierdie "onuitspreeklike gemeenskap" hou wag oor en het 'n wete van "die hart of die wet" van vriendskap en van gemeenskap. "Die hart of die wet: indien die wet nooit hart kan maak nie, kan die hart daarteenoor wet maak, ander kant elke wet. Dit is miskien die onuitspreeklike" (Nancy 2014:58). Hierdie wet van die hart is die een van vriendskap of broederskap wat alleen aan my my solitêre blootstelling openbaar maak, maar wat terselfdertyd ook wel my gedeelde gemeenskap vorm (p53).
Vir die verwesenliking van same-lewing is 'n goeie begrip van die sosiale en wat dit alles behels onontbeerlik. Wat nodig is, is die erkenning van die noodsaaklikheid van 'n rekonstruksie van die doelwitte en metodes vir die hele sosiale toneel wat klop met vandag se omstandighede en situasies. Wat inderdaad nodig is, is 'n nuwe soort denke en 'n ander soort logika. Guattari (2012:29) praat van 'n "logika van intensiteite" en 'n "transversale vorm van denke", waarin "die ekosofie van die fantasma" (p38) 'n prominente rol speel. Hierdie ekosofie laat sig nie uitput deur formele logiese patrone of 'n lineêre wyse van denke nie wat ander wêrelde moontlik maak. Hier kom invensie ter sprake. Op hierdie wyse "sou ander wêrelde geskep kon word" (p44). Michel Serres (in Serres & Latour 1995) praat eweneens van die belangrikheid van 'n alternatiewe logika soos ook Henri Atlan (1994). Let op Guattari (2012) se mooi punt in hierdie verband: Ons moet eenvoudig in ander terme as die gebruiklike industriële, ekonomistiese, kapitalistiese terme dink - ook binne universiteite, veral in terme van die huidige definisie van universiteite as besigheidsinstellings of -bedrywe.