Sosiale Wetenskappe is die beste hoop vir die beëindiging van debatte oor klimaatsverandering
Geskryf deur Andy Hoffman, Universiteit van Michigan
Onlangs het die goewerneur Jerry Brown, die president van Californië, Senator Ted Cruz beskryf ongeskik om te hardloop vir kantoor as gevolg van sy "direkte vervalsing van die bestaande wetenskaplike data" oor klimaatsverandering. Cruz het teruggekeer dat "globale opwarming alarmiste" soos Brown "bespot en beledig enigiemand wat eintlik na die regte data kyk. "Hier gaan ons weer.
Dit is maar die nuutste voorbeeld van die toksisiteit van die openbare debat oor klimaatsverandering.
Om die debat te ontgift, moet ons die sosiale kragte by die werk verstaan. Aan die een kant, dit is alles 'n hoax, mense het geen impak op die klimaat nie en niks besonders gebeur nie. Aan die ander kant, dit is 'n dreigende krisis, menslike aktiwiteit verduidelik alle klimaatsveranderinge, en dit sal die lewe op Aarde verwoes soos ons dit ken. Te midde van hierdie ongemaklike dine probeer wetenskaplikes die kompleksiteit van die saak te verduidelik.
Om 'n mate van sosiale konsensus oor hierdie kwessie te bereik, moet ons erken dat die openbare debat oor klimaatsverandering in die Verenigde State vandag nie oor koolstofdioksied- en kweekhuisgasmodelle gaan nie. dit gaan oor die teenstelling van kulturele waardes en wêreldbeskouings waardeur daardie wetenskap beskou word.
Die opponerende kante in hierdie retoriese oorlog het minder te doen met die wetenskaplike basis van die probleem en meer te doen met die manier waarop mense ontvang, te evalueer en op te tree op wetenskaplike inligting. Om vorentoe te beweeg, moet ons losmaak van vaste veldslag op een wetenskaplike voorkant en soek benaderings wat mense wat onseker oor klimaatsverandering op verskeie sosiale en kulturele fronte betrek.
Om mee te begin, ons moet ophou fokus 'n buitensporige bedrag van aandag op die uiterste pole van die debat, diegene wat verdraai die wetenskap en die beoefening van 'n wedstryd waarin hulle net probeer om "te wen."
Aandag moet minder op die klein minderheid van aktiewe deniers en meer op die kwesbaarheid van die meerderheid om hul invloed.
In die woorde van Tony Leiserowitz van Yale Universiteit,
"Die regte model om te dink oor die klimaat debat is nie 'n bokswedstryd nie, maar 'n jurieverhoor. Ons kan nooit die sterflike skeptici oortuig nie, net soos 'n aanklaer die verdedigingprokureur nooit sal oortuig nie en probeer nie. Ons moet eerder fokus op die oortuiging van die stil jury van die massamense. "
Twee taktieke is nodig om die onbesliste middel te bereik.
Eerstens moet ons erken dat klimaatsverandering 'n komplekse kwessie is wat ver buite die wetenskaplike standpunt val en baie sosiale en politieke kommer insluit. Vir sommige mense roep die term "klimaatsverandering" idees van omgewingsbewustes op wat 'n radikale sosialistiese agenda, wantroue van wetenskaplikes en die wetenskaplike proses, 'n groter en groter regering met die mark, en selfs 'n uitdaging vir 'n geloof in God, uitlok.
Ander hoor heeltemal verskillende konnotasies: die natuurlike uitkoms van 'n verbruikersmarkstelsel hardloop hoogs, oortuiging dat wetenskaplike kennis die besluitneming moet lei, 'n broodnodige oproep tot regulering om markoorskotte te bekamp en selfs die potensiaal vir 'n ontbinding van die beskawing as ons misluk om op te tree. Dit is die kwessies wat die volle konteks van die debat oor klimaatsverandering vorm. en navorsing het getoon dat 'n streng fokus op wetenskaplike data en modelle sonder die aanspreek van hierdie dieper kommer sal net lei diegene wat die wetenskaplike verklaring te weerstaan ​​om hul hakke grawe in selfs verder.
Dit verklaar ook waarom klimaatsverandering so giftig geword het, so vasgevang in wat ons noem "die kultuur oorloë," en hoekom dit lyk geslag, godsdiens en politiek te aangesluit het as 'n kwessie wat mense probeer om nie te bespreek in beleefde gesprek. Inderdaad, volgens 'nopname deur die Yale-projek oor Klimaatsverandering Kommunikasie, twee-derdes van Amerikaners selde indien ooit aardverwarming met familie of vriende te bespreek.
Klimaatverandering is baie dinge
Dit lei tot die tweede taktiek vir klimaatbetrokkenheid. Ons moet ook erken dat mense verskeie motivering het om hulself oor klimaatsverandering bekommerd te maak, en die meeste is nie wetenskaplik nie.
Byvoorbeeld, Pous Francis praat oor klimaatsverandering as 'n kwessie van geloof en maatskaplike gelykheid. Die wêreld se armes sal eerste en moeilik geraak word, selfs al het hulle min gedoen om by te dra tot die probleem.
Die CNA Militêre Adviesraad, 'n groep van elf afgetrede drie-ster en vierster-admiraal en generaals, beskou dit as 'n kwessie van nasionale veiligheid, 'n "katalisator vir konflik" wat die kwesbare gebiede van die wêreld sal destabiliseer en militêre ontplooiing benodig.
Intussen het die Lancet, een van die voorste mediese tydskrifte in die wêreld, is van mening klimaatsverandering 'n gesondheid kwessie, 'n risiko vir kwesbare bevolkings regoor die wêreld.
New York Times-rubriekskrywer Thomas Friedman waarsku dat klimaatsverandering is 'n kwessie van ekonomiese mededingendheid. As die Verenigde State nie innovasie stimuleer in die volgende generasie van hernubare energie tegnologie nie, sal ons gedwing word om dit van China en Duitsland te koop.
Switserse Re, 'n toonaangewende internasionale herversekeringsmaatskappy, beskou die kwessie as een van risiko bestuur vir natuurlike rampe, besigheidsonderbrekings en direkteure en beamptes aanspreeklikhede. Baie op dieselfde manier as wat jy huisversekering koop vir die lae waarskynlikheid, maar die hoë gevolgsrisiko van 'n huisbrand, koop jy versekering om te beskerm teen die waarskynlikheids- / gevolgprofiel van klimaatsverandering.
Bestuur raadgewende firma McKinsey & Company sien die kwessie as 'n markverskuiwing, een wat van maatskappye vereis word om klimaatsverandering versagtende en aanpassingstrategieë te ontwikkel.
Elkeen van hierdie maniere om die probleem op te stel - en elkeen van die verteenwoordigers wat dit raam - sal bevolkings bereik wat die toonaangewende woordvoerder oor klimaatsverandering - wetenskaplikes, omgewingsbewustes en demokratiese politici - nie kan nie.
Slegs deur die verbreding van die omvang van die debat om hierdie sosiale en kulturele kompleksiteit sluit kan ons ooit hoop om te bereik breë skaal sosiale en politieke konsensus. Meer wetenskaplike data kan slegs ons tot dusver; wag vir die inherente menslike aspekte van die debat sal ons neem die res van die pad.
Hierdie essay is aangepas uit die onlangs vrygestel boek, Hoe Kultuur vorm die Debat vir Klimaatsverandering.
Andy Hoffman is die Holcim (VSA) Professor van Volhoubare Ondernemings aan die Universiteit van Michigan. Binne hierdie rol, Andy dien ook as direkteur van die Frederick A. en Barbara M. Erb Instituut vir Globale Volhoubare Enterprise. Hy het uitvoerig geskryf oor korporatiewe reaksie op klimaatsverandering; hoe die onderling netwerke van nie-regeringsorganisasies en korporasies beïnvloed verandering prosesse; en die onderliggende kulturele waardes wat betrokke is wanneer hierdie struikelblokke te oorkom.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Politieke > Sosiale Wetenskappe is die beste hoop vir die beëindiging van debatte oor klimaatsverandering