#StrongerIn: Sentrum vir Europese hervorming bespreek ekonomiese gevolge van onttrekking uit die EU - EU-verslaggewer
Die Sentrum vir Europese hervorming het toonaangewende ekonome, joernaliste, sakelui en EU-kundiges genooi om 'n kommissie te vorm om die ekonomiese gevolge van onttrekking uit die EU te bespreek. Die jongste dokument bevat verdere bewyse oor die mate van ekonomiese integrasie tussen Brittanje en die res van die EU; die veranderinge in die verhouding tussen die Britse sektor en die eurosone; en die impak van immigrasie uit die EU op Britse lone en indiensneming.
In Maart 2016 verskyn drie studies oor die ekonomiese impak van 'Brexit' binne vier dae - van die London School of Economics 'Centre for Economic Performance, Oxford Economics en PwC. (1) Al drie organisasies het gepoog om verskillende ekonomiese verhoudings tussen die EU en die Verenigde Koninkryk na die Brexit te modelleer, waarvan die resultate in grafiek 0.1 gevind kan word. Hulle beste gevalle was diegene wat die huidige verhouding die beste herhaal het - hetsy deur lidmaatskap van die Europese Ekonomiese Ruimte, soos Noorweë, of om binne 'n doeane-unie soos Turkye te bly. Hul ergste gevalle was die gevalle waarin Brittanje nie 'n vryhandelsooreenkoms onderteken het nie, en vertrou op 'n verhouding wat onder die reëls van die Wêreldhandelsorganisasie (WTO) geregeer is. Dit behels die grootste toename in tariefversperrings - en, nog belangriker, nie-tariefbelemmerings - vir handel, wat die produktiwiteit van die Britse ekonomie verminder en die innerlike belegging beperk.
Die hoofsyfers is uiteraard geskat, aangesien die ontwrigting van 'n ingewikkelde ekonomiese en politieke verhouding moeilik is. Maar die drie verslae is ook interessant vir wat hulle ons vertel oor die winste en verliese van Brexit in verskillende gebiede. Die London School of Economics het bevind dat die EU-tariewe op Britse uitvoer minder duur sou wees as hoër nie-tariefversperrings - verskille in regulering en proteksionisme agter die grens teen maatskappye buite die interne mark. Nie Oxford Economics of PwC het bevind dat 'n skuif na eensydige vrye handel, waardeur Brittanje die invoertariewe sou uitskakel sonder om wederkerige tariefverlagings deur sy handelsvennote te eis, tot groot winste sou lei nie. Vryhandelsooreenkomste wat met die res van die wêreld onderteken is, sou ook nie veel daartoe bydra om die Britse produksie te verhoog nie.
Oxford Economics het bevind dat deregulering - een van die voordele van die Brexit wat die kritici van die EU beklemtoon - beperk sou wees en die produksievlak met 0.13 persent sou verhoog. PwC se skatting was groter, met 0.3 persent. Maar volgens hul WHO-scenario wat vergoed is deur groter verliese as gevolg van hoër handelsversperrings, deels as gevolg van verskillende regulasies tussen die EU en die Verenigde Koninkryk, op 2.1 persent van die BBP.
En beide Oxford Economics en PwC het bevind dat die verminderde migrasievloei as gevolg van Brexit die BBP-vlak teen 2030 met meer as die BBP per capita sou verlaag. 'N Kleiner bevolking beteken minder produksie, maar sal die inkomste van die inwoners net 'n bietjie verminder. Oxford Economics en PwC skat dat volgehoue ​​vrye beweging tot 0.2 sal veroorsaak dat die BBP per capita 0.1 persent en 2030 persent hoër sal wees. (2)
Hulle bevindings stem ooreen met die ontleding van ons kommissie, wat hieronder uitgebrei en opgedateer word. Hierdie verslag het twee doelwitte. Die eerste is om vas te stel hoeveel Brittanje voordeel trek uit vrye handel in goedere en dienste en die vrye beweging van die faktore van produksie, kapitaal en arbeid, regoor die EU.
Die tweede doelwit is om 'deur die kontra te deurdink': volgens wat ons weet van die koste en voordele van handel en buitelandse beleggings, is die EU-regulering, vrye verkeer van werknemers en die EU-begroting die potensiële winste van Brexit groot of klein - en hoe vergelyk dit met die koste? En aangesien die EU se interne mark 'n groot winskoop is, waarin lidlande soewereiniteit deel in die strewe na wedersydse voordeel, wat sou die EU in ruil daarvoor eis as Brittanje voortgesette toegang tot die interne mark sou soek na onttrekking?
Brittanje is baie ekonomies met die EU geïntegreer
In hierdie opgedateerde verslag toon ons die omvang van die ekonomiese integrasie tussen die Verenigde Koninkryk en die EU aan die hand van die World Input-Output Database van die Universiteit van Groningen. Die databasis stel ons in staat om Brittanje se uitvoer na die EU en die voorsieningskettings wat tussenprodukte en dienste aan uitvoerders lewer, in ag te neem. Met al hierdie effekte beloop die aandeel aan Britse verkope aan die EU in 9.8 2011 persent. Om die syfer in perspektief te plaas, is Londen se aandeel in die Britse produksie 22 persent en die Suidooster (Londen uitgesluit) persent. Maar elke ander Britse streek dra minder by tot die Britse BBP as die aandeel wat aan die EU verkoop word. Handel met die VSA of China dra baie minder by tot die Britse ekonomie as die EU. Die VSA koop 15 persent van Brittanje se produksie, en China, 3.4 persent.
Die Verenigde Koninkryk het 'n vergelykende voordeel in die produksie van besigheids- en finansiële dienste - sowel as bemarkings-, ontwerp-, ingenieurs- en ander dienste. Die databasis van Groningen toon dat die uitvoer van Brittanje en dienste wat plaaslike ondernemings aan uitvoerende maatskappye lewer, sterk in die rigting van die EU is. Die EU voorsien twee vyfdes van die buitelandse vraag na Britse dienste, terwyl die Amerikaanse aandeel 17 persent is en die 'BRIC'-opkomende ekonomieë net 10 persent. (3)
Maar hoeveel van die integrasie kan ons aan die EU toewys - eerder as die gevolg van 'n eenvoudige feit van ekonomiese geografie: die nabyheid van die Verenigde Koninkryk tot die res van Europa?
Die CER het 'n 'swaartekrag'-model opgestel om te bepaal hoeveel handel die EU het. Dit toon dat Brittanje se EU-lidmaatskap sy handel in goedere met ander lidlande met 55 persent verhoog het. In 2015 was Brittanje se goederehandel met die EU £ 364 miljard, dus hierdie 'EU-effek' het ongeveer £ 130 miljard beloop. Ter vergelyking, die waarde van Brittanje se bilaterale handel met China was daardie jaar £ 43 miljard.
Brittanje is op ander maniere sterk geïntegreer met die res van die EU se ekonomie.
In 1997 was ander EU-lidlande 30 persent van die opgehoopte voorraad direkte buitelandse beleggings (FDI) in Brittanje; hierdie persentasie het in 50 tot 2014 persent gestyg.
In 2015 was die waarde van Britse banke se bates in die eurosone 45 persent hoër as hul Amerikaanse bates, hoewel die ekonomie van die eurosone slegs 'n driekwart van die Amerikaanse ekonomie was. Die City of London het 'n groot begunstigde van die interne mark in finansiële dienste gehad: die eurosone is 'n veel groter mark vir lenings wat in Brittanje afkomstig is as wat die ekonomiese omvang daarop dui.
Sou Brexit Brittanje bevry?
Daar kan min twyfel bestaan ​​dat sommige van die EU-regulasies meer koste as voordele inhou. Maar baie is geregverdig: daar sal geen enkele mark sonder hulle wees nie. Boonop is Europese reëls nie 'n groot beperking op die Britse ekonomie nie.
Volgens die OESO het Brittanje die tweede minste gereguleerde produkmarkte in die ontwikkelde wêreld, na Nederland. Albei is EU-lede.
Die OESO se arbeidsmarkbeskermingsindeks toon dat Brittanje soortgelyke vlakke van arbeidsmarkregulering het as die VSA, Kanada of Australië - en baie laer as kontinentale Europese lande. Die EU-reëls vir indiensneming belemmer dus weinig Brittanje se buigsame arbeidsmark.
Hieruit volg dat die verlaat van die EU en die 'de-Europeanisering' van Britse regulering weinig sal help om die ekonomie 'n hupstoot te gee. In elk geval sal Brittanje dit moeilik vind om die EU-regulering te vermy, selfs al verlaat hy die klub. Buite die Unie sou die Verenigde Koninkryk volle toegang tot die interne mark verloor, tensy hy onderteken het by die EU-reëls. Die lidmaatskap van die Europese Ekonomiese Ruimte (EER) sou weinig besleg het. Hierdie groep, wat Noorweë, Ysland en Liechtenstein insluit, het byna volle toegang tot die interne mark, maar moet al sy reëls aanmeld ondanks dat hulle min sê daaroor het. Die Switserse verhouding is nie veel beter nie: hoewel dit 'n stel bilaterale ooreenkomste het om toegang tot sommige dele van die interne mark te verleen, moet hy sy standaarde gereeld bywerk volgens die standaarde van die EU, of die opskorting van toegang waag. Hieruit volg dat indien Brittanje 'n omvattende vryhandelsooreenkoms met die EU sou onderteken, hy die meeste van die acquis communautaire - die EU-wetgewing - moes nakom. En Brittanje sal slegs volle toegang tot die markte vir finansiële dienste in die EU kry as dit ooreenstem met die EU-reëls. Aangesien toegang tot die interne mark van kardinale belang is, kan Brittanje pervers in 'n posisie gelaat word waar hulle 'EU-regulering sonder verteenwoordiging' sou hê.
Inderdaad, buite die EU, kan die Verenigde Koninkryk min beheer oor finansiële reëls hê. Die EU dring daarop aan dat die regulasies van nie-lede gelykstaande is aan hul eie, in ruil vir beperkte toegang tot die interne mark. As gevolg hiervan sal die City of London - die grootste groothandelsfinansiële sentrum van die eurosone - waarskynlik nie onbeperkte toegang tot die finansiële markte in die eurosone geniet as dit buite die Unie is nie. Eurosone-owerhede verkies dat groothandelsaktiwiteite - handel en uitleen tussen banke, eerder as tussen banke en klante - onder hul toesig gehou word. In Maart 2015 het die Britse regering 'n saak teen die Europese Sentrale Bank (ECB) by die Europese Hof van Justisie gewen oor die poging van die ECB om verrekeningshuise wat spesialiseer in handel in euro, na die eurosone te laat verhuis. As hy die EU verlaat en nie by die EER aansluit nie, sal die Verenigde Koninkryk min gebruik maak van instellings wat die interne mark polisieer. Banke, uitruilings en private-ekwiteit en verskansingsfondse sal van hul aktiwiteite na Frankfurt, Parys of elders verskuif.
Maar hou die EU nie Brittanje se handel met nie-Europese lande terug deur byvoorbeeld tariewe op hul goedere in te stel nie? Die handelsmodel van die CER bied geen bewyse dat Brittanje se handel met die res van die wêreld deur sy EU-lidmaatskap beperk word nie. Die EU beperk ook nie uitvoerders nie: die uitvoer van Duitsland na China het so vinnig gegroei dat China nou die tweede grootste uitvoermark is, na die res van die EU. En namate multilaterale handelsonderhandelinge afgebreek is, het bilaterale handelsooreenkomste al hoe belangriker geword. In sulke ooreenkomste is ekonomiese grootte belangrik: dit is moeilik om te dink dat die VSA so 'n ingrypende ooreenkoms soos die Transatlantiese handels- en beleggingsvennootskap (TTIP) met Brittanje alleen oorweeg.
Die beëindiging van Brittanje se bydrae tot die EU-begroting is die maklikste kwantifisering van die uittrede uit die Unie. Die Verenigde Koninkryk kan 0.5 persent van die BBP bespaar. Dieselfde kompromis geld egter: die EU dring daarop aan dat die prys van onbeperkte marktoegang 'n fiskale bydrae tot die EU is. EER-lede en Switserland help om die ekonomiese ontwikkeling van die armer oostelike helfte van die Unie te finansier deur te betaal vir infrastruktuur-, O & O- en opleidingsprojekte. As die Verenigde Koninkryk op dieselfde basis as die Noorweërs of die Switsers in die EU-begroting sou betaal, sou die netto bydrae onderskeidelik met 9 persent of 55 persent daal.
Deur die EU te verlaat, kan die Verenigde Koninkryk ook die gemeenskaplike landboubeleid verlaat, wat deur die tariewe en subsidies die koste van voedsel vir Britse verbruikers verhoog. Maar dit sal moeilik wees om landbousubsidies tot nul te verminder. Die landbouportaal is kragtig en kan weerstaan ​​word. Op sy beurt is Wallis 'n netto begunstigde van die EU-begroting. Sy ekonomie, veral in landelike gebiede, sou gebuk gaan onder die verlies aan landbousubsidies en streeksontwikkelingsfondse, en die Britse regering sou ten minste 'n deel van die tekort moes vergoed. Dit geld ook vir Cornwall en ander armer streke in die Verenigde Koninkryk.
Gratis migrasie is 'n voordeel vir Brittanje
Behalwe die frustrasie oor die regulering deur 'Brussel', is immigrasie uit Sentraal- en Oos-Europa die ander hoofoorsaak van Britse ontevredenheid met die EU-lidmaatskap. Baie mense vrees dat Sentraal- en Oos-Europeërs die vooruitsigte vir indiensneming van lae-geskoolde Britte skade berokken en die lone verlaag. Alhoewel daar bewyse is van 'n neerdrukkende uitwerking op die lone van lae-geskoolde Britse werkers, is die effek baie klein - ons beste skatting is dat immigrasie uit die EU tussen 2004 en 2015 die lone van lae-geskoolde dienswerkers met 0.8 verlaag het. persent. Ter vergelyking sal die regering se belastingverhogings en voordeelverlagings tussen 2010 en 2019 die armste tiende Britte se inkomste met 10.6 persent verminder, volgens die Britse instituut vir fiskale studies. Baie Britte vergeet dat daar baie hooggeskoolde Europese immigrante in die Verenigde Koninkryk is wat die produktiwiteit van Britse werkers verhoog en dus hul lone. Maar akademiese navorsing toon dat die gesamentlike impak van hoë- en laaggeskoolde immigrante op Britse lone klein is.
EU-immigrasie is egter goed vir die openbare finansies, aangesien immigrante meer belasting betaal as wat hulle aan openbare uitgawes ontvang. Daar is 'n paar koste as gevolg van die hoër vraag na behuising en openbare dienste. Maar die huidige vlakke van immigrasie help Brittanje om die koste van 'n ouer wordende bevolking te hanteer deur vervangende werkers te vervang en deur meer belasting te verhoog om gesondheids- en pensioenkoste te betaal. Aangesien die vyandigheid teen immigrasie Brittanje na die uitgangsdeur stoot, is dit waarskynlik dat die Verenigde Koninkryk die immigrasie uit die EU by die uittrede sou beperk. Dit sal van Brittanje vereis om belasting te verhoog of besteding te verminder.
Boonop kan Britse mense elders in die EU vry woon, en dit is 'n groot voordeel vir die 1.8 miljoen mense wat dit doen. Die groot arbeidsmark van die EU gee aan Britte 'n groter verskeidenheid van werk om uit te kies as dié in die Verenigde Koninkryk. As hul vaardighede in 'n ander lidstaat minder is as in die Verenigde Koninkryk, kan hul inkomste hoër wees as hulle beweeg as hulle bly. En die res van die EU - veral Frankryk en Spanje - is 'n belangrike bestemming vir Britse pensioentrekkers: meer as 400,000 XNUMX woon in ander EU-lidlande.
Kortom, die hoë mate van ekonomiese integrasie tussen die Verenigde Koninkryk en die EU sal altyd 'n stelsel van gedeelde bestuur vereis. Die EU sal nie toelaat dat die Verenigde Koninkryk met sy vertrek dieselfde vlak van marktoegang het as nou sonder om 'n prys te betaal nie. Brittanje sal nie in staat wees om die EU te verlaat en in die interne mark te bly nie, tensy hy bereid is om aan te teken by die EU-reëls wat dit nie gehelp het om te skryf nie.
Skrywers: John Springford, Simon Tilford, Christian Odendahl, Philip McCann
Klik vir die volledige verslag hier afgelaai word.
(1) Swati Dinghra en andere, 'Die ekonomiese gevolge van Brexit vir handel en lewenstandaarde', London School of Economics, Maart 2016; Oxford Economics, 'Assessering van die ekonomiese implikasies van Brexit', Maart 2016; PwC, 'Verlaat die EU: implikasies vir die Britse ekonomie', Maart 2016.
(2) In vergelyking met 'n scenario waarin die immigrasie-regime van die Verenigde Koninkryk vir immigrante buite die EU toegepas is op inwoners van die EU.