Betty Ford - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Betty Ford (1918-2011) was 'n Amerikaanse presidentsvrou (1974-77) en die vrou van Gerald Ford, die 38ste president van die Verenigde State. Ford besef vroeg reeds die krag van haar posisie as presidentsvrou, toe borskanker by haar gediagnoseer is kort nadat haar man die amp aangeneem het. Haar openbaarmaking van 'n voorheen taboe -onderwerp het duisende vroue aangemoedig om mediese behandeling te soek. Ford het voortgegaan om openlik oor 'n aantal sosiale en politieke kwessies te praat, waarvoor sy kritiek en lof ontvang het. In 1982, nadat sy haar afhanklikheid van alkohol en voorskrifpille oorkom het, stig sy die Betty Ford -sentrum, 'n fasiliteit vir die behandeling van dwelmmisbruik en verslawing.
Elizabeth "Betty" Anne Bloomer was die derde kind, en enigste dogter, van William Bloomer, Sr. en Hortense Neahr. Elizabeth se pa het vir die Royal Rubber Company in Grand Rapids, Michigan, gewerk. Haar ma was familie van 'n welgestelde familie van Grand Rapids -meubels.
Betty se ma het gedink dat sosiale genade belangrik is, so in 1926 het die agtjarige Betty ingeskryf by Calla Travis Dance Studio in Grand Rapids, waar sy ballet, tap en moderne beweging bestudeer het. Dans het 'n passie geword, en binnekort het Betty besluit om dit as 'n loopbaan te volg. Op 14 leer sy jonger kinders danse soos die foxtrot, wals en "The Big Apple". Terwyl sy nog op hoërskool was, het sy haar eie dansskool geopen wat kinders en volwassenes leer.
Toe Betty 16 was, is haar pa verswelg deur koolstofmonoksiedvergiftiging terwyl sy aan die gesinsmotor in 'n geslote motorhuis werk. Dit is nooit bevestig of sy dood per ongeluk of selfmoord was nie. Terwyl die hoofbroodwenner weg was, het Betty se ma die gesin ondersteun deur as eiendomsagent te werk. Haar sterkte en onafhanklikheid in die lig van die tragedie het Betty baie beïnvloed en haar siening oor gelyke loon en gelykheid vir vroue gevorm.
Na die hoërskool studeer Bettys twee somers aan die Bennington School of Dance in Vermont en studeer onder die legendariese choreograaf en danser Martha Graham. Om vir haar lesse te betaal, het sy gedurende die jaar as model by 'n Grand Rapids -winkel gewerk. In 1940 word Betty aanvaar om saam met Martha Graham se hulptroep in New York te studeer en saam te werk. Sy het as danser talle optredes gemaak, waaronder 'n optrede in Carnegie Hall.
Werk en eerste huwelik
Hortense Bloomer het nooit haar dogter se beroepskeuse heeltemal aanvaar nie en het Betty aangespoor om huis toe te kom. Uiteindelik, nadat sy besef het dat sy waarskynlik nie 'n voorste danser sou wees nie, het Betty in 1941 na Grand Rapids teruggekeer om voltyds by die winkel van Herpolscheimer te werk. Na 'n reeks promosies het sy 'n mode -koördineerder vir die winkel geword. Sy het haar sterk belangstelling in dans voortgesit, onderrig gegee by Travis Dance Studio in Grand Rapids en die organisering van haar eie dansgroep. Sy bied ook weekliks dansklasse aan Afro-Amerikaanse kinders aan, en leer ballroomdans vir kinders met gesig- en gehoorgestremdhede.
In 1942 ontmoet Betty Bloomer en trou met William C. Warren, 'n meubelverkoper wat sy sedert sy twaalf jaar geken het. Warren het 'n reeks werksgeleenthede in verskillende stede gehad, dikwels as reisende verkoper, en Betty het soms as 'n afdelingswinkel verkoop en modelleer in stede waar hulle gewoon het. Na drie jaar besef Betty egter dat die huwelik nie gaan werk nie. Sy wou 'n huis, gesin en kinders hê en het moeg geword vir die egpaar se lewenswyse. Maar voordat sy 'n egskeiding kon bespreek, het Warren siek geword van akute diabetes. Terwyl hy oor die volgende twee jaar herstel het, het Betty gewerk om hulle albei te ondersteun. Hierdie ervaring het haar 'n sterk indruk gelaat van die ongelykhede in vergoeding tussen geslagte vir dieselfde werk. Nadat Warren herstel het, het die egpaar hul huwelik beëindig.
Huwelik met Gerald Ford
In Augustus 1947 ontmoet Betty Warren die 34-jarige prokureur Gerald Ford, 'n Amerikaanse luitenant. Ford het teruggekeer van sy plig om sy regspraktyk te hervat en vir die Amerikaanse kongres te hardloop. Die egpaar het 'n jaar lank uitgegaan voordat Ford in Februarie 1948 voorgestel het, en die egpaar trou twee weke voor die November -verkiesing. Hy het hierdie datum gekies omdat hy bekommerd was dat die kiesers in sy konserwatiewe distrik moontlik sou dink dat hy met 'n geskeide eks-danser trou. Tydens die trou -repetisie -ete moes Gerald vroeg vertrek om 'n veldtogrede te hou. . Drie weke later wen Gerald die verkiesing en lei Betty die politiekwêreld in.
In Desember 1948 verhuis die Fords na 'n voorstad van Virginia buite Washington, DC. Betty verdiep haarself vinnig in die politieke proses. Sy leer ken die name en posisies van kragtige wetgewers, dien as haar man se nie -amptelike adviseur en skakel met ander eggenote van die kongres. Terwyl Ford sy loopbaan in die kongres bou, 13 keer herverkiesing wen en die posisie van leier van die minderheid in die huis bereik, aanvaar Betty die tradisionele verantwoordelikhede van 'n vader sowel as 'n ma vir hul vier kinders. Sy het ook betrokke geraak by liefdadigheidsorganisasies en vrywilligerswerk.
Op 6 Desember 1973 is Ford aangestel as vise -president onder Richard Nixon, nadat vise -president Spiro Angew bedank het. Toe, op 9 Augustus 1974, in 'n ongekende stap, bedank Richard Nixon uit die amp onder druk van die Watergate -skandaal. Ingevolge die Amerikaanse wet word Gerald Ford die 38ste president van die Verenigde State. Betty Ford was amptelik die First Lady.
Kortom, het dit duidelik geword dat die nuwe First Lady 'n impak gaan maak.
Betty het bekend geword vir die dans op disko -musiek tydens informele Withuis -geleenthede, en was veral goed in die dansoptrede, "The Bump." Sy gesels op haar CB -radio onder die oproepnaam "First Mama." Maar Betty Ford kan ook baie ernstig wees oor onderwerpe soos gelyke regte vir vroue, aborsie en egskeiding. Soms het haar uitgesprokenheid afkeuring veroorsaak van die meer konserwatiewe elemente van die Republikeinse Party. Na 'n verskyning van 60 minute, waar sy openlik bespreek het hoe sy haar kinders sou adviseer as hulle betrokke was by seks voor die huwelik en ontspanningsmedisyne, het sommige konserwatiewes haar 'No Lady' genoem en geëis dat sy bedank. Maar die nasie as 'n geheel vind haar openheid aantreklik, en haar goedkeuring het 75 persent bereik.
Weke nadat Betty Ford die presidentsvrou geword het, is tydens 'n roetine -ondersoek met haar kwaadaardige borskanker gediagnoseer. Ford het 'n mastektomie ondergaan, en haar openheid oor haar siekte het die sigbaarheid verhoog vir 'n siekte wat Amerikaners voorheen huiwerig was om te bespreek. Tydens haar herstel het sy besef watter invloed en mag 'n First Lady het op die invloed van beleid en die skep van verandering. Sy het die ERA (Wysiging van Gelyke Regte) gesteun, en hard daaroor geliefd vir die verloop daarvan. Sy het ook 'n sterk voorstander geword van 'n vrou se reg op vrye keuse in baie besluite wat hul lewens geraak het. As gevolg van haar pogings het die tydskrif Time in 1975 haar vrou van die jaar aangewys.
In 1976 toon Betty Ford haar aangebore politieke vaardighede toe haar man vir die presidentskandidaat teen die Demokratiese uitdager en die voormalige goewerneur van Georgia, Jimmy Carter, uitdraf. Die First Lady het 'n baie sigbare rol gespeel tydens die veldtog. Sy pleit nie net vir haar man nie, maar staan ​​ook as 'n simbool van 'n gematigde Republikein namate die konserwatiewe Republikeinse vleuel van die party begin ontstaan ​​het. Betty het radioadvertensies opgeneem, tydens byeenkomste gepraat en hard geveg, ondanks die geweldige druk op haar gesondheid. Alhoewel die meeste van haar aktiwiteite spontaan was, was die veldtogpersoneel dikwels beperk tot stilstand in matige tot liberale state, wat soms bekommerd was dat Betty Ford meer liberaal lyk as Rosalynn Carter, die vrou van die Demokratiese kandidaat. Sy was egter baie gewild onder die publiek, en baie ondersteuners van president Ford het knoppies gedra wat sê: 'Stem vir Betty se man'. Toe Gerald Ford in die verkiesing met Jimmy Carter verloor het, was dit Betty Ford wat sy toegewingsrede gelewer het weens haar man se stryd met laringitis in die laaste dae van die veldtog.
Sukkel met verslawing
Sedert die vroeë 1960's het Betty Ford opioïede pynstillers geneem vir pyn van 'n geknypte senuwee. Haar afhanklikheid van hierdie middels het tydens haar tyd in die Withuis verdwyn, maar nadat sy Washington, DC, verlaat het, het sy meer alkohol gedrink - net soos die gebruik van voorskrifmedisyne. In 1978 het die Ford -gesin 'n ingryping uitgevoer en Betty gedwing om haar toevoeging tot alkohol en pynpille te konfronteer. Na haar aanvanklike woede oor die inbraak in haar lewe, het Betty 'n week tuis gebly en 'n gemonitorde ontgifting ondergaan. Sy het toe die Long Beach Naval Hospital ingegaan vir rehabilitasie van dwelms en alkohol. Daar het die voormalige presidentsvrou 'n kamer met ander vroue gedeel, toilette skoongemaak en deelgeneem aan emosionele terapie sessies. In ooreenstemming met haar gevoel van egtheid, het Betty kort ná haar vrylating uit die hospitaal haar verslawing en gevolglike behandeling volledig aan die publiek bekend gemaak.
Die ervaring met dwelmrehab het 'n groot invloed op Betty gehad. Sy besef tydens haar herstel dat sy as voormalige presidentsvrou die mag gehad het om verandering teweeg te bring en gedrag te beïnvloed. Sy het ook besef dat daar geen herstelfasiliteit is wat spesifiek ingestel is om vroue te help met die unieke probleme wat verband hou met dwelms en alkoholmisbruik nie. In 1982, na haar volle herstel, het Betty gehelp om die Betty Ford -sentrum op te rig, wat daarop gemik was om alle mense, maar veral vroue, met chemiese afhanklikheid te help. Deur haar werk by die Betty Ford -sentrum het Betty die verband tussen dwelmverslawing en mense wat aan MIV/VIGS ly, begin verstaan. Sy het spoedig haar steun vir homoseksuele en lesbiese regte op die werkplek uitgespreek en haar uitgespreek ter ondersteuning van die huwelik van dieselfde geslag.
In 1987 publiseer Betty Ford 'n boek oor haar behandeling getiteld Betty: A Glad Awakening. In 2003 vervaardig Ford nog 'n boek, Healing and Hope: Six Women from the Betty Ford Center Share Their Powerful Journeys of Addiction and Recovery. In 1991 verwerf sy die Presidential Medal of Freedom deur George H.W. Bush; ontvang toe die kongresgoue medalje in 1999; en is vereer met die Woodrow Wilson -toekenning vir staatsdiens.
Gerald Ford, Betty se man van 58 jaar, is op 26 Desember 2006 oorlede op 93 -jarige ouderdom. Die egpaar het vier kinders saam: Michael, John, Steven en Susan. Na haar man se dood, het Betty van alle openbare optredes afgehou, maar bly aktief as voorsitter van die Betty Ford-sentrum.
Op 8 Julie 2011 sterf Ford aan natuurlike oorsake in die Eisenhower Mediese Sentrum in Rancho Mirage, Kalifornië. Na haar dood is haar kis na die Grand Rapids, Michigan, gevlieg, waar dit in die nag van 13 Julie 2011 in die Gerald Ford Museum gelê het. Sy is begrawe langs haar man tydens 'n roudiens op 14 Julie 2011, op wat sou haar man se 98ste verjaardag gewees het.
Biografie met vergunning van BIO.com
Betty Ford, née Elizabeth Anne Bloomer, (gebore 8 April 1918, Chicago, Illinois, VS - oorlede 8 Julie 2011, Rancho Mirage, Kalifornië), Amerikaanse presidentsvrou (1974–77) - die vrou van Gerald Ford, 38ste president van die Verenigde State - en stigter van die Betty Ford -sentrum, 'n fasiliteit wat daarop gemik is om mense te help herstel van dwelm- en alkoholafhanklikheid. Sy was bekend vir haar sterk opinies oor openbare aangeleenthede en haar openhartigheid oor intieme aangeleenthede.
Betty Bloomer was die enigste dogter van William Bloomer, 'n verkoopsman, en Hortense Neahr Bloomer. Toe sy twee jaar oud was, verhuis die gesin, insluitend haar twee ouer broers, na Grand Rapids, Michigan, waar sy openbare skole bywoon. Op agtjarige ouderdom het sy met danslesse begin, wat 'n belangstelling weerspieël wat sy gedurende haar hele lewe sou behou. Om geld te spandeer, het sy ander kinders dans leer. Nadat sy in 1936 die hoërskool voltooi het, het sy twee somers 'n dansloopbaan aan die Ooskus deurgebring.
Sy studeer aan die Bennington College in Vermont, waar sy onder die invloed van die legendariese moderne danser, onderwyseres en choreograaf Martha Graham kom. Soos Betty later geskryf het, het Graham "meer as enigiemand anders ... my lewe gevorm." Toe Graham haar in haar New York -groep aanvaar, verhuis Betty na Manhattan se West Side. Om haar skraal verdienste as danser te vergroot, het sy 'n model by die John Robert Powers -agentskap gemaak. Alhoewel sy nooit 'n hoofdanser geword het nie, het Betty opgetree as een van Graham se hulpverleners en was sy verheug oor die moderne danstegniek wat Graham se handelsmerk geword het.
Op aandrang van haar ma, het Betty die groep van Graham verlaat en teruggekeer om in Grand Rapids te woon, waar sy as mode -konsultant gewerk het en vir gestremde kinders dans geleer het. In 1942 ontmoet sy en trou met William Warren. Die besonderhede van die huwelik is vaag, aangesien Betty later daarop aangedring het dat sy baie min daarvan kon onthou. Na vyf jaar skei sy van hom.
Kort na haar egskeiding ontmoet Betty Gerald R. Ford, 'n plaaslike prokureur en vennoot in die regsfirma Butterfield, Keeney en Amberg. Gerald en Betty het in Februarie 1948 verloof geraak, maar hulle het die seremonie vertraag sodat hy meer tyd kon bestee aan sy veldtog vir 'n sitplek in die Huis van Verteenwoordigers. Hy arriveer vir die troue op 15 Oktober 1948, na 'n oggend van die groet van kiesers. Sy oorwinning in November het die jong egpaar na Washington, DC gestuur, waar hulle die volgende drie dekades gewoon het. Van 1950 tot 1957 het Betty geboorte geskenk aan vier kinders, drie seuns en een dogter.
Omdat Gerald die meeste van die tyd weg was met die veldtog of met Republikeinse groepe gepraat het, het die verantwoordelikhede van ouerskap meestal op Betty geval. Sy het soms 'n grap gemaak dat die gesinsmotor so gereeld na die noodkamer gegaan het dat dit die rit alleen kon maak. In die middel van die 1960's, toe sy 'n geknypte senuwee en ruggraatartritis ontwikkel het, het dokters pynmedisyne voorgeskryf waaraan sy verslaaf geraak het, soos sy later erken het. Haar eie liggaamlike ongemak, tesame met die stres van die grootmaak van jong kinders, het haar aangespoor om psigiatriese behandeling te soek, wat sy later as baie nuttig beskryf het.
Haar lewe as die onopvallende vrou van 'n kongreslid het in Oktober 1973 geëindig toe vise -president Spiro Agnew bedank het en president Richard Nixon Gerald Ford aangestel het, die eerste keer dat die 25ste wysiging van die Amerikaanse grondwet, wat die president toegelaat het om 'n vakature te vul. in die kantoor van vise -president (onderhewig aan bevestiging deur 'n meerderheid van stemme van albei huise van die kongres), ingeroep. Op 9 Augustus 1974, nadat Nixon bedank het oor sy betrokkenheid by die Watergate -aangeleentheid, word Gerald die eerste president wat nog nooit tot president of vise -president verkies is nie.
Betty het altyd 'n reputasie as openhartigheid gehad, maar sy het later gesê dat die omstandighede waaronder sy presidentsvrou geword het, die voorliefde beklemtoon. Sy het besef dat Amerikaners in die nasleep van Watergate meer eerlikheid van hul openbare amptenare eis. Haar verbintenis tot openheid is gou getoets. Op 28 September 1974, enkele weke nadat sy in die Withuis ingetrek het, het haar dokters 'n mastektomie uitgevoer en haar kankeragtige regterbors verwyder. Vorige presidente se vroue het hul siektes verberg, veral dié wat eie is aan vroue, maar sy en haar man het besluit om die feite bekend te maak. Onder die indruk van haar voorbeeld, het vroue regoor die land na hul dokters gegaan vir ondersoeke. Hoewel chemoterapie gevolg het, het sy haar pligte as presidentsvrou bly uitvoer.
Betty het soms gesê dat sy Bess Truman bewonder vanweë haar aardse styl en Eleanor Roosevelt vir haar onafhanklikheid, en sy wou albei navolg. Slegs dae nadat sy in die Withuis ingetrek het, ontmoet sy verslaggewers en verras hulle deur aan te kondig dat sommige van haar sienings - insluitend haar steun vir Roe v. Wade, die beslissing van die Hooggeregshof wat aborsie gewettig het - meer gelyk het aan dié van liberale Republikeine as dié van haar man. Sy het ook die wysiging van gelyke regte (ERA) kragtig gesteun, waarna dit in verskeie staatswetgewers bekragtig sou word, terwyl hulle steun aan wankelrige verteenwoordigers in telefoonoproepe en vergaderings maak. Die wysiging het egter misluk toe die vereiste aantal state dit nie op die toegestane tyd kon bekragtig nie. Haar kritici het beswaar gemaak dat sy nie moes ingryp nie, hoewel haar ondersteuners haar betrokkenheid prys.
Betty het nasionale aandag gekry vir haar verskyning in die TV -nuusprogram 60 minute in Augustus 1975. Toe sy uitgevra is oor haar siening oor voorhuwelikse seks, het sy gesê dat sy nie verbaas sal wees om te hoor dat haar 18-jarige dogter 'n verhouding gehad het nie. Sy het gesê dat sy as ma haar dogter sou raadpleeg en iets oor die 'jong man' wou uitvind. Toe die program uitgesaai word, haal die gedrukte media haar uit verband, wat haar heel anders laat klink as wat sy in die onderhoud gedoen het. Gerald het gesê dat hy, toe hy die program gekyk het, bereken het dat dit hom 10 miljoen stemme sou kos, maar hy het die skade verdubbel toe hy die gedrukte weergawe lees. Sy pessimisme was egter ongegrond. Betty se gewildheid het die hoogte ingeskiet, en Tyd tydskrif het later haar Vrou van die Jaar aangewys. Knoppies verskyn wat haar kandidatuur vir die nasionale amp bevorder het, hoewel sy geen steun aan sulke pogings gegee het nie.
Nadat Gerald Ford die verkiesing van 1976 na Jimmy Carter amper verloor het, het die Fords teruggetrek na Rancho Mirage, Kalifornië, waar Betty se afhanklikheid van voorskrifmedisyne voortgeduur het. Vroeg in 1978 het sy onder druk van haar gesin ingestem om 'n behandelingsentrum in Long Beach te betree. Na haar suksesvolle behandeling daar, stig sy in 1982 die Betty Ford -sentrum om ander met soortgelyke verslawings te behandel en was die voorsitter van die direksie tot 2005. Die sentrum het gewild geword en het kliënte uit alle lewensterreine gelok. In 1991 ontvang sy 'n presidensiële medalje van vryheid deur die Amerikaanse president George H.W. Bush vir haar pogings om die openbare bewustheid en behandeling van alkohol- en dwelmverslawing te bevorder, het sy en Gerald Ford in 1999 'n goue medalje van die kongres ontvang.
Haar lewe is beskryf in die 1987-gemaak-vir-televisie-fliek Die Betty Ford -storie. Sy publiseer twee boeke, Betty: 'n blye ontwaking (1987) en Genesing en hoop: Ses vroue van die Betty Ford -sentrum deel hul kragtige reise van verslawing en herstel (2003). Alhoewel baie van haar lewe tradisioneel was, het Betty Ford 'n buitengewone onafhanklike rekord as presidentsvrou opgestel, en sy het baie gewild geword vir haar eerlikheid en openhartigheid.
Betty Ford, danser
Betty Ford was bekend as 'n lewendige aktivis vir vroueregte. Wat baie nie weet nie, is dat sy ook 'n talentvolle moderne danser was.
Die toekomstige First Lady, gebore as Elizabeth Bloomer, het altyd geweet dat sy 'n danser wou word. Op 8 -jarige ouderdom het Betty klassieke balletklasse begin neem in haar tuisdorp, Grand Rapids, Michigan.
Toe sy 12 was, het sy begin om dansklasse aan jonger studente te gee en klere te modelleer, gedeeltelik om haar gesin tydens die depressie te help onderhou.
Sy het 'n paar jaar later die moderne danschoreograaf Martha Graham ontmoet, wat haar belangstelling in moderne dans gewek het. In 1992 het sy aan die Desert Sun -koerant van Palm Springs, Kalifornië, gesê: 'Ek was 'n jong vrou, miskien 16 jaar oud. Ek het na 'n konsert gegaan wat sy in Ann Arbor, Michigan, gehou het, en toe ek Martha saam met haar groep in Ann Arbor sien, het my hele idee van dans verander. Dit het 'n groot beroep op my gemaak, of dit nou die bewegingsvryheid was [of] die energie wat die groep meegebring het. "
Die hoof van Miss Bloomer se dansgeselskap het gereël dat sy met Graham sou praat. Toe Bloomer vir Graham sê dat sy saam met Graham se geselskap wil dans, het die choreograaf geantwoord: "Ons wil jou graag hê."
Nadat hy in 1936 aan die hoërskool gestudeer het, het Bloomer die Bennington School of Dance in Vermont bygewoon. Daar studeer sy onder verskeie moderne danschoreograwe, waaronder Graham, Louis Horst, Doris Humphrey en Charles Weidman.
Bloomer het uiteindelik saam met Graham se geselskap in New York gedans as 'n 'onderstudent of in die hulp as sy meer mense nodig gehad het'. In 1938 tree sy op in Carnegie Hall.
In die Withuis was Betty Ford nie net 'n voorstander van gelyke regte nie, maar ook vir die kunste. In 1976 oortuig sy president Ford om moderne dans te eer deur Martha Graham 'n Medal of Freedom toe te ken tydens 'n groot onthaal en optrede.
Sy het haar hele lewe lank gedans.
Lees meer oor First Lady Ford op die webwerf van die Ford Presidential Library. En Vir meer inligting oor die Betty Ford 100, besoek die Presidential Libraries -bladsy.
In 25 jaar van die politieke lewe het Betty Bloomer Ford nie verwag om die presidentsvrou te word nie. As vrou van verteenwoordiger Gerald R. Ford het sy uitgesien na sy uittrede en meer tyd saam. Aan die einde van 1973 was sy keuse as vise -president vir haar 'n verrassing. Sy het net gewoond geraak aan hul nuwe rolle toe hy president word toe president Nixon in Augustus 1974 bedank.
Sy is gebore as Elizabeth Anne Bloomer in Chicago, het grootgeword in Grand Rapids, Michigan, en studeer daar aan die hoërskool. Sy studeer moderne dans aan die Bennington College in Vermont, besluit om daarvan 'n loopbaan te maak en word lid van Martha Graham se bekende konsertgroep in New York, en ondersteun haarself as 'n modemodel vir die John Robert Powers -onderneming.
Noue bande met haar gesin en haar tuisdorp het haar teruggeneem na Grand Rapids, waar sy mode -koördineerder vir 'n warenhuis geword het. Sy organiseer ook haar eie dansgroep en leer dans vir gestremde kinders.
Haar eerste huwelik, op 24 -jarige ouderdom, het vyf jaar later op 'n egskeiding geëindig op grond van onverenigbaarheid. Nie lank daarna nie begin sy met Jerry Ford, sokkerheld, gegradueerde aan die University of Michigan en Yale Law School, en gou 'n kandidaat vir die kongres. Hulle is getroud tydens die veldtog van 1948 wat hy sy verkiesing gewen het en die Fords het daarna byna drie dekades in die Washington -omgewing gewoon.
Hul vier kinders - Michael, Jack, Steven en Susan - is in die volgende tien jaar gebore. Namate haar man se politieke loopbaan meer veeleisend geword het, het Betty Ford baie van die gesinsverantwoordelikhede onderneem. Sy het toesig gehou oor die huis, gekook, vrywilligerswerk onderneem en deelgeneem aan die aktiwiteite van "Huisvroue" en "Senaatvroue" vir kongres- en republikeinse klubs. Boonop was sy 'n effektiewe kampvegter vir haar man.
Betty Ford het haar nuwe lewe as eerste dame met waardigheid en kalmte tegemoet gegaan. Sy het dit as 'n uitdaging aanvaar. 'Ek hou baie van uitdagings,' het sy gesê. Sy het die selfvertroue gehad om haar met humor en eerlikheid uit te druk, hetsy met vriende of met die publiek. Sy moes in 1974 'n ingrypende operasie vir borskanker ondergaan, en sy het baie ontsteld vroue gerusgestel deur haar beproewing openlik te bespreek. Sy het verduidelik dat "miskien as ek as eerste dame openhartig en sonder verleentheid daaroor sou kon praat, baie ander mense dit ook sou kon doen." So gou as moontlik hervat sy haar pligte as gasvrou by die Executive Mansion en haar rol as 'n openbare gees. Sy het nie geskroom om haar standpunte te stel oor omstrede kwessies soos die wysiging van gelyke regte, wat sy sterk ondersteun het nie.
Vanuit hul huis in Kalifornië was sy ewe eerlik oor haar suksesvolle stryd teen die afhanklikheid van dwelms en alkohol. Sy het gehelp om die Betty Ford -sentrum vir verslawing te vestig in die Eisenhower Mediese Sentrum in Rancho Mirage.
Terugskouend beskryf Betty die rol van die eerste dame as 'veel meer 'n 24-uur-werk as wat iemand sou raai' en sê sy oor haar voorgangers: 'Noudat ek besef wat hulle moes verduur, het ek nuwe respek en bewondering vir elkeen van hulle. " Betty Ford is in 2011 op 93 -jarige ouderdom oorlede en word saam met haar man begrawe in die Gerald R. Ford Presidensiële Museum in Grand Rapids, Michigan.
5 dinge wat jy nie van Betty Ford geweet het nie
Dit was 'n Saterdag in 1978. Selfs twee jaar tevore het Betty Ford nie in die Withuis gewoon nie, maar ook die titel van die eerste vrou. Nou vergader haar man, voormalige president Gerald Ford, vier kinders en dokters in haar woonkamer in Kalifornië om nuus te lewer wat sy nie wou hoor nie - of glo.
Een vir een het haar geliefdes haar gekonfronteer oor haar middelmisbruikprobleme. Jack het vertel hoe hy nooit vriende huis toe wou bring nie, uit vrees vir watter 'vorm' Ma was. Susan het vertel hoe sy die dans van haar ma bewonder het, maar nou was sy altyd 'val en lomp'. Toe sy 19 jaar oud was, organiseer sy die hele ingryping.
'Ons wil hê dat u moet luister, want ons is lief vir u,' het Gerald Ford aan sy vrou gesê.
'My grimering is nie besmeer nie, ek was nie ontsteld nie, ek het my beleefd gedra en ek het nooit 'n bottel klaargemaak nie, so hoe kan ek 'n alkoholis wees?' dink sy.
Skrywer Claudia Kalb beskryf Betty Ford se dekades lange stryd met alkoholisme en dwelmmisbruik in "Andy Warhol Was a Hoarder: Inside the Minds of History's Great Personalities" (National Geographic, 2016). Die New York Times-topverkoper kyk na 12 hoë profiel historiese figure en hul geestesgesondheid.
Sommige, soos Ford, was uitgesproke oor hul toestande. Ander het simptome gehad wat volgens kundiges in geestesgesondheid vandag gediagnoseer is, waaronder Albert Einstein, wat gedrag toon wat verband hou met outisme, en George Gershwin, wie se onbegrensde energie moontlik verband hou met aandaggebrek-hiperaktiwiteitsversteuring.
Kalb, 'n voormalige senior skrywer van Newsweek, sal Maandag om 11:00 op die Joodse gemeenskapsentrum in Metropolitan Detroit 'n toespraak hou oor die ontwikkeling en behandeling van geestesgesondheidstoestande en hoe dit ander raak.
"My oorhoofse doel was om die kwessie van stigma deur middel van storievertelling aan te spreek en om mense te laat weet dat niemand immuun is nie," sê Kalb oor die skryf van die boek.
In 'n telefoniese onderhoud uit die Washington, DC, gebied waar sy woon, sê Kalb dat Ford slegs 'n voorbeeld is. Alhoewel sy altyd 'n "Midde-Westerse sjarme en eerlikheid" was en voor haar mede-borskankerpasiënte gepleit het, het die presidentsvrou gesukkel met selfbeeldprobleme en eensaamheid toe haar man van die werk af was.
'Ons onthou haar as baie sterk en dapper en vol selfvertroue, maar sy was nie so selfversekerd toe sy in die vroeë dae van die politieke lewe in Washington was nie. . Sy het in daardie stadium werklik gely met onsekerheid en gevoelens van 'n lae selfbeeld, en die dwelms en alkohol het die kwesbaarheid beïnvloed, 'sê Kalb.
Ford het begin om voorskrifmedisyne te gebruik, oorspronklik om 'n geknypte senuwee te behandel. Sy het dit gehaat om 'kreupel te voel', en daarom het sy meer dwelms geneem - tot op die punt dat sy tot 25 pille per dag gedruk het en 'alkohol 'n kalmerende eliksir geword het', skryf Kalb in die hoofstuk.
'Ek het 'n fynproewersversameling medisyne gehad-ek het 'n bietjie self-voorgeskryf as een pil goed is, twee moet beter wees-en toe ek vodka by die mengsel voeg, verhuis ek na 'n wonderlike, fuzzy plek waar alles goed was, ek kon hanteer, "onthou Ford.
Kalb sê dat sy gekies het om Ford uit te lig oor talle bekendes wat met verslawing gesukkel het, omdat die inwoner van Grand Rapids in baie opsigte meer verwant en 'van die mense' is.
'Toe sy in Michigan grootgeword het, het sy in 'n winkelsentrum gewerk, tyd saam met vriende deurgebring, en sy is getroud,' sê Kalb, 'sy was soos baie mense wat hul pad in die lewe probeer maak het, en toe sy begin worstel met verslawing, was sy toevallig saam met haar man na die presidentsvrou. "
Betty Ford sterf in 2011 op 93 -jarige ouderdom, nadat sy haar verslawing oorkom het en die Betty Ford -sentrum in 1982 gestig het om ander verslaafdes te help herstel. Kalb deel 'n paar dinge wat u dalk nie weet van die 38ste presidentsvrou wat sy tydens haar navorsing oor die boek geleer het nie.
Betty Ford het saam met die danser en choreograaf Martha Graham opgelei
By die Bennington School of the Dance in Vermont ontmoet Ford (toe Elizabeth Ann Bloomer) die legendariese moderne danser Martha Graham. Daarna studeer sy saam met haar in New York en tree op in optredes in Carnegie Hall. Maar Graham was streng, sê Kalb, en tugtig Ford, 'n sosialiseerder, omdat hy nie volle aandag aan dans gegee het nie. Intussen het haar ma, Hortense Bloomer, die vriende van haar dogter sien trou en by mans in Grand Rapids gaan aanklop. 'Haar ma het begin smeek dat sy terug moet kom huis toe,' sê Kalb, 'en uiteindelik het haar ma gewen.'
Betty Ford was getroud met 'n man voor Gerald Ford
Sy naam was William Warren, en hy het Betty vir haar eerste skooldans op 12 -jarige ouderdom gevra. Maar dit het nie uitgewerk nie. Warren was in die versekeringsbedryf en het meer daarvan gehou om saam met sy vriende te kuier as met haar. Na vyf jaar se huwelik het Ford aansoek gedoen om egskeiding. Sy trou toe met Gerald Ford in Grand Rapids in 1948. 'Dit lyk nie asof Gerald Ford 'n probleem het nie', sê Kalb, 'ondanks die feit dat dit 'n era was toe egskeiding baie minder algemeen was, miskien omdat Ford se eie ouers geskei het toe hy was 'n baba. " Nadat Ford vise -president geword het, het 'n verslaggewer van die tydskrif People gevra waarom sy nooit oor die egskeiding gepraat het nie. Haar antwoord: 'Wel, niemand het my ooit gevra nie.'
Dit het nog 'n rehabilitasie -pasiënt geneem voordat Ford erken het dat sy 'n probleem het
'Hier was sy skaars uit die Withuis, die titel van die eerste dame was skaars weg, en sy bevind haar in 'n rehabilitasie -omgewing met mense wat sukkel met verslawing,' sê Kalb. 'Dit was vir haar so moeilik om dit te aanvaar.' Toe Ford, omstreeks haar 60ste verjaardag, rehabilitasie toe gaan, erken sy aanvanklik dwelmmisbruik - maar nie alkoholisme nie. 'Sy kon die dwelms erken omdat dit vir 'n mediese doel voorgeskryf is, en dit het nie dieselfde stigma as' jy drink te veel en maak 'n slegte keuse nie ',' sê Kalb. Dit was die ontkenning van 'n ander pasiënt, wat gesê het dat haar drink nie haar gesin leed veroorsaak nie, wat Ford beïnvloed het om te erken dat sy 'n drankprobleem het. 'Skielik was ek op my voete, en ek het gesê:' Ek is Betty, en ek is 'n alkoholis, en ek weet dat my drank my gesin seergemaak het, 'onthou sy. 'Omdat ek deur God gedink het, as sy nie lef genoeg is om dit te sê nie, sal ek dit doen. Dit het my verbaas om myself te hoor, maar tog was dit 'n verligting. "
Ford het Mary Tyler Moore oortuig om terug te keer na rehabilitasie
Toe pasiënte dreig om die Betty Ford -sentrum te verlaat, het sy ingeskuif en hulle oortuig om te bly, sê Kalb. Dit was die geval met die aktrise Mary Tyler Moore, wat in 1984 by die fasiliteit ingegaan het om vir alkoholafhanklikheid behandel te word. Moore had a similar reaction to the first lady when she arrived in rehab. "She didn't want to be there at all," Kalb says. Moore felt she was above the mundane tasks of cleaning and abiding rules. So she snuck out in a taxi to a Marriott. The next morning, Ford gave her a ring. "That phone call saved my life," Moore wrote in her memoir "After All." "I returned on my knees, pleading for reentry."
The release this week of Michelle Obama's memoir, Word, in which the former First Lady shares her personal stories, including some from her time in the White House, continues a decades-long tradition. Beginning with Betty Ford in 1978, the six First Ladies who preceded Obama each published their own unique versions of an autobiography sometime during their first few years out of office.
Then an assignment came along that changed Ford's life: a photo shoot in Bogotá, Colombia&mdashher first trip abroad. She was so sheltered and unwordly that when she checked in at the hotel, she asked whether her room had been made safe from boa constrictors. Roy Pinney, the photographer for the shoot, who was worldly, learned that the renowned matador Luis Miguel Domingu&iacuten would be fighting in Bogotá during the shoot. He arranged for Ford to meet Domingu&iacuten at his hotel room.
Ford recovered and was well enough to fight again that summer in Juarez, billed as "The Incomparable Beauty of the Bullring." Late in July, a surprising decision was announced: the debuting American at the Plaza Mexico would be Ford alone. But the notion of a woman fighting in the venerable Plaza&mdashan Amerikaans woman&mdashwas met with resistance by the elite Mexican bullfight critics. In their opinion an American had no business competing in the Plaza, no matter her prowess.
Eventually Ford reinvented herself again, this time as a film and television actress, and made regular appearances, usually as a dark-haired temptress, on network dramas such as L.A. Law en Cheers. Her most recent feature film was the indie comedy Valley of the Sun (2011). She continues to act, mostly doing voiceover for animation.
When Ford reflects about her bullfight career now, she emphasizes her sense of accomplishment above all else. "I look back now and I think, I did daardie. But I never thought about grace and elegance and beauty when I was in the ring. I thought like a bullfighter."
Fortunato Salazar is a Los Angeles-based writer whose most recent writing about bullfighters appears in Amtrak's Die Nasionale.
Volg Marie Claire on Facebook for the latest celeb news, beauty tips, fascinating reads, livestream video, and more.