Vlerke soos 'n duif | die lewe na 40
July 5, 2018 / Andorize
Vanaand wens ek soos Dawid, dat ek maar vlerke het soos 'n duif om weg te vlieg en rus te hê. Ek sou ver weg vlieg, ek sou in die woestyn gaan woon. Ek sou my haas om te ontvlug….
Wens jy ook soms so as jy moeg en uitgestres is na 'n stresvolle dag? Of 'n paar dae van frustrasies en irritasies? Dis dae wat ek om wens en dis nie reg nie want elke dag is 'n dag wat die Vader gee; maar daar is regtig net tye wat 'n mens voel jy kan wegvlieg.
Die woestyn was 'n gunsteling plek vir profete en manne van ouds om God te gaan vind (alhoewel ek eerder 'n verlate eiland sou verkies!) Dis ongelukig 'n luuksheid wat ons nie het nie, om 'n laaaaaaaang vakansie te neem weg van die normale en alledaagse….
Maar dis lekker om elke dag 'n mini-retreat te kan hê – 'n koppie koffie en die Skrif of 'n goeie geestelike boek.
Dankie Here, vir klein eilandjies van verfrissing elke dag!
En om hierdie rede moet ons nie moed opgee nie. Elke oggend is die Vader se genade nuut, en elke aand kan ons met 'n geruste hart gaan slaap want Hy sorg vir ons en Hy dra ons dag vir dag – selfs deur die storms.
Dalk is dit eerder nodig dat ons vlerke geknip word sodat ons kan leer om soos arende op die stormwinde te sweef; en nie soos duiwe weg te vlieg nie.