Die boek Jona - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die boek Jona is die vyfde boek in die Christelike kanonne en die Joodse Tanakh. Dit is een van 'Trei Asar'(Die twaalf) profete in die tanakh, en in die Christelike tradisie as'oi dodeka profhetai'of'ton dodekaprofeton', Grieks vir "Die twaalf profete." Dit is 'n belangrike boek vir beide godsdienstige tradisies (Christendom en Joods) vanweë die boodskap van ondergang oor Israel se jarelange vyand - Assirië, wie se hoofstad Nineve was. Ondanks die klein grootte van die boek, bly geleerdes steeds twyfel oor die inhoud en datum van samestelling. Sommige het in die boek belangrike temas teëgekom wat nie verband hou met die konteks van Jona in die 8ste eeu vC nie, maar verder as sy tyd. Ander het die verskillende soorte Hebreeus uitgewys en beweer dat die boek deur generasies ná Jona geredigeer is. Hierdie artikel bied 'n kort bespreking oor hierdie kwessies en waar die boek Jona nou in moderne wetenskaplike bespreking staan.
Die naam Jona
Die opskrif van die boek gee die volle naam van die profeet, Jona, seun van Amittai, wat die hoofrolspeler in die verhaal is. Die naam Jona is afgelei van die Hebreeuse woord 'yonah' wat 'duif' beteken. Alhoewel 'yonah' oor die algemeen as 'duif' gedefinieer word, bly die werklike betekenis daarvan onseker op grond van die gebruik daarvan in ander Bybelse boeke en ander teksbronne (bv. Dooie See -boekrolle). Baie kommentators is geneig om "duif" as 'n simbool van Israel te behandel wie se taak dit was om die goddelike boodskap aan die Nineviete oor te dra. Jona se vader 'amittay' in Hebreeus beteken 'my waarheid', wat ook baie mense laat dink het dat Jona se missie was om die 'waarheid' van JHWH met die Nineviete te spreek. Hierdie gevolgtrekking is gebaseer op die versuim om die funksionaliteit tussen prosa en poësie te onderskei. In die boek Jona is dit meestal saamgestel in prosa met slegs 'n klein gedeelte in die poësie (2: 2-9). In prosa moet nie alles simbolies geïnterpreteer word nie; sommige materiaal moet letterlik opgeneem word - name van mense byvoorbeeld.
Vir talle geleerdes is poëtiese elemente meer oorspronklik as prosaïese materiaal in profetiese literatuur, wat eenvoudig gebaseer is op die idee dat die vroeë Israeliete 'n ongeletterde gemeenskap was. Geletterdheid was 'n ongewone praktyk in 'n landbou -omgewing. In hierdie geval sou poësie die voorkeur van behoud binne hierdie soort gemeenskap wees. Hierdie chauvinistiese siening van eertydse Israel moet heroorweeg word vanweë die twee belangrike ontdekte inskripsionele gegewens: Gezer Calendar (ontdek 1908 CE - vertaal deur RAS Macalister) en 'n pottebakkery (ontdek 2008 CE - ontsyfer deur Gershon Galil), wat literêre aktiwiteite in eertydse Israel voor die tyd van die profeet Jona.
Ten spyte van die afwesigheid van 'n spesifieke identifisering van die tradisie waarna dit verwys, dui die Dooie See -rolle (4Q541) op 'n bykomende moontlikheid dat 'duif' 'n droewige boodskap oordra. Hierdie uitdrukking word ook gebruik in Jesaja 38:14 - "Soos 'n swaeltjie of 'n kraan wat ek raas, kreun ek soos 'n duif." Soos vroeër gesê, moet die chauvinistiese beskouing van antieke Israel wat ongeletterd is, laat vaar word. By die hantering van prosa moet dus nie alle name en plekke simbolies geïnterpreteer en verstaan ​​word nie. Vir moderne lesers mag 'n mens se interpretasie van die boek Jona nie uitsluitlik verkry word uit die simboliese betekenisse van 'yonah' en 'amittay' nie, maar uit noukeurige sinchroniese en diakroniese ontledings wanneer daar teenstrydige getuienis te staan ​​kom.
Dele van die verhaal van Jona bevat wel historiese elemente, hoewel dit meer waarskynlik is dat die konstruksie daarvan ontwerp is om die belangrikheid van bekering en die lot van nie-Jode aan die lig te bring.
Ironies genoeg is die boek Jona gevul met ironie, parodie en oordrywing wat baie tolke oor die hoof sien. 'N Ander duidelike hiperboliese element in die boek is die bekering van diere saam met die Nineviete, wat 'n aantal geleerdes beïnvloed het om die historiese vlak van die boek uit te daag. 'N Ander voorbeeld is dat Jona binne drie dae in die stad Nineve rondloop, wat nog 'n figuurlike toespraak is wat dikwels letterlik opgeneem word. Om sommige van hierdie redes is die boek Jona dikwels as 'n didaktiese of 'n teologiese stuk behandel. 'N Voorbeeld word weerspieël in beide Joodse en Christelike tradisies. In die pre-moderne Joodse tradisie bevat dele van die verhaal van Jona wel historiese elemente, hoewel dit waarskynliker is dat die konstruksie daarvan ontwerp is om die belangrikheid van bekering en die lot van nie-Jode aan die lig te bring. In die Christelike tradisie simboliseer die profeet Jona die opstanding uit die dood na drie dae en nagte in die vis se buik, wat ook weerspieël word in die dood en opstanding van Jesus in sommige van die sinoptiese evangelies. Die verhaal van Jona is blykbaar 'n belangrike literatuur vir beide godsdienstige tradisies.
Om redes hierbo uiteengesit, bevat die boek Jona elemente wat 'n dubbele opset openbaar: 'Sitz im Leben' (Setting in Life) en 'Sitz im Literatur' (Setting of its writing). Vanuit die klein gedeelte wat verwys na die profeet Jona in 2 Konings 14:25, wat die uitbreiding van koning Jerobeam II se koninkryk voorspel het, het lesers die letterkundige kenmerke van die boek oor om die boodskap en datum van samestelling daarvan te bepaal. Meer nog, 2 Konings 14:25 laat die vraag oop of Jona voor of tydens Jerobeam II gelewe het (787-748 vC). Die datering van die samestelling van die boek bly dus betwis.
2 Konings 14:25 plaas Jona kortliks in die agtste eeu vC voor of tydens die bewind van koning Jerobeam II, terwyl die literêre en taalkundige kenmerke van die boek 'n laat komposisie vereis. Die boek is in twee vorme geskryf: prosa en poësie, wat ook dui op 'n saamgestelde werk. Dit bestaan ​​ook uit twee soorte Hebreeus: klassieke Bybelse Hebreeus en laatbybelse Hebreeus. Die klassieke Bybelse Hebreeus dateer uit die Eerste Tempel, terwyl die laat Bybelse Hebreeus uit die Tweede Tempel tydperk dateer. Verder het sommige geleerdes ook Persiese leenwoorde in die boek ontdek, waardeur hulle kies vir post-eksiliese konstruksie. Die verwysing na Nineve is 'n ander element wat 'n latere datum van samestelling aanmoedig, aangesien Nineve later deur koning Sanherib c as die Assiriese hoofstad aangewys is. 705 vC. Die 'Sitz im Leben' van die vroeë agtste eeu in die boek gee egter ook die moontlikheid van 'n vroeëre konstruksie deur die gebruik van klassieke Bybelse Hebreeus in die boek.
2 Konings 14:25 dui aan dat Jona afkomstig is van Gath -Hefer - 'n klein grensdorpie in die ou Israel (Galilea). Jona was 'n bekende profeet tydens die bewind van die Israelitiese koning Jerobeam Ben Joash van die noordelike koninkryk van Israel (ongeveer 786-746 vC). Volgens die klein verwysing in 2 Konings 14:25 het Jona die groot sukses van koning Jerobeam voorspel om Israel se grense van Lebo-Hamath (in moderne Sirië) tot by die See van Arabah, wat aan die noordpunt van die 'Yam Suph' is, te herstel (Rooi See in die Septuaginta en Engels weergawes). Nadat Jona sy oproep van God ontvang het om na Nineve te reis (hoofstuk 1), vlug die profeet af na die hawe van Yaffo (Joppa), wat aan die suidelike grense van die moderne Tel Aviv geleë is. Die werklike ligging van Tarsis word ook bespreek. Sommige het gewys op 'n plek in Libanon; ander het aangevoer vir 'n plek in Spanje; en ander het daarop gewys dat die naam Tarsis ooreenstem met die Griekse term tarsos, "Oar."
Jona was 'n bekende profeet tydens die bewind van die Israelitiese koning Jerobeam Ben Joas van die noordelike koninkryk van Israel.
Nadat Jona geweier het om gehoor te gee aan God se oproep om na Nineve te gaan, gooi God 'n groot wind op die see, wat daartoe lei dat Jona in die diep waters gegooi word en deur 'n dag, "Vis" en was in die maag, 'meeh' in Hebreeus (letterlik - ingewande) vir drie dae en drie nagte. Na aanleiding van Jona se gebed uit die vis meeh vir goddelike ingryping (hoofstuk 2), het God toe met die vis gepraat, "en dit (die vis) het Jona op droë grond uitgespoeg".
Jona is weer geroep (Hoofstuk 3) en het uiteindelik God se bevel gehoorsaam en het berou aan die Nineviete gaan verkondig. As gevolg hiervan beveel die koning bekering van sy volk, insluitend hul diere, en God was daarvan weerhou om sy toorn op hulle los te laat. In die laaste hoofstuk (Hoofstuk 4) van die boek word Nineve gespaar en Jona word steeds as ontevrede uitgebeeld oor God se besluit om die Nineviete te red. Die boek eindig met 'n retoriese vraag, wat geleerdes maklik laat dink dat die boek ontwerp is om 'n teologiese boodskap te leer.
Gebaseer op die historiese en taalkundige kwessies, weerspieël die boek Jona vier hooftemas:
Versoening versus bekering
Profesie: besef teenoor nakoming
Medelye: Geregtigheid versus genade.
Sulke temas moet as kritiese grondliggende elemente behandel word om 'n meer waarskynlike konteks (s) van die boek te bepaal. Dit is waarskynlik dat die boodskap van Jona verenigbaar is met drie verskillende kontekste: pre-exilic (agtste-eeuse vC); ballingskap (sesde eeu vC); en die na-ballingskap (539 vC en daarna). Hierdeur is dit van kritieke belang om 'n behoorlike interpretasie op grond van teks en konteks te konstrueer. Met die gebruik van beide klassieke en laatbybelse Hebreeus in die boek, het die konstruksie daarvan waarskynlik in die agtste eeu vC begin en later weer toegepas op die ballingskap in Babilon en die post-ballingskap in Jerusalem.
Aangesien beide Israel en Juda in die negende eeu onder Assiriese hegemonie gekom het totdat Assiriese dood c. 612 vC; onder die Babiloniërs in die sesde eeu; en die Perse in die laat sesde eeu tot die vierde eeu vC weerspieël die samestelling van die boek Jona drie funksies. Eerstens, as 'n teodise literatuur in die pre-eksiliese konteks (8ste eeu v.G.J.) om die getrouheid van YHWH uit te daag; 'n didaktiese literatuur in die ballingskap as 'n oproep tot bekering uit die verbanne gemeenskap; en as 'n weerstandbiedende literatuur om die godsdienstige beleid van Ezra en Nehemia in die na-ballingskap (5de eeu v.G.J.) teen te staan ​​rakende hul ondertrouery.
'N TEODIEK LETTERKUNDE IN DIE AAGSTE-EEU-KONTEKS
Met die gebruik van klassieke Bybelse Hebreeus in die boek Jona, dui dit op 'n komposisie uit die agtste eeu. Die tydperk strook met die Neo-Assiriese era (9de eeu tot laat sewende eeu vC), waarin Israel en Juda reeds onder die Assiriese duim onderwerp is. Vergelding van Assiriese hegemonie gedurende hierdie tydperk was nooit die beste alternatief nie, wat hulle uiteindelik gedoen het en gevolglik uitroei. Gedurende die Neo-Assiriese tydperk word Assirië beskou as die 'leeu' van die ou Nabye Ooste. Gelukkig, aan die begin van koning Jerobeam II se bewind toe die profeet Jona aktief was, het die Assiriese ryk vir 'n kort tyd interne probleme ondervind wat koning Jerobeam in staat gestel het om sy ekonomiese stabiliteit en uitbreiding van die koninkryk te herstel. As Assiriese vasalages moes Israel en Juda ook belasting betaal aan hul heer.
Hierdie aanhoudende frustrasie in Israel word ook weerspieël in die profeet Jona se weiering om JHWH se plan van vergifnis na Nineve te bring, omdat hulle uiteindelik tot bekering sal kom. Die weiering hier verbeeld nie net Jona wat die vergewing van hul vyand weerstaan ​​nie, maar stel ook 'n vraag oor die getrouheid en geregtigheid van YHWH rakende hul gevestigde verbond. Deur die verhaal af te sluit met 'n stel retoriese vrae (4: 9-11), dui dit deels daarop dat ondanks Israel se pogings om hul deel van die verbond te handhaaf, God van plan verander. 'N Kritiese vraag aan Jona se agtste-eeuse gehoor sou dan wees: kan God sy beloftes nakom?
'N DIDAKTIESE LETTERKUNDE IN DIE EKSILIESE KONTEKS
Vir 'n gemeenskap wat na 'n vreemde land verban is met groot hoop op goddelike ingryping en herstel na hul vaderland, is bekering die sleutel. As die Nineviete vergewe is van die toorn van YHWH vanweë hul bekering, moet die verbanne gemeenskap dit ook doen. Binne hierdie eksiliese konteks, sou die karakter van Jona wat JHWH se plan om die Nineviete te vergewe weerstaan, net die JHWH se heilsplan vir sy volk vertraag. Aangesien vergifnis 'n hooftema in die boek Jona is, dui berou op hul volkome onderwerping aan YHWH se uitgebreide deernis oor sy hele skepping, insluitend Ninevé. Die beperking van YHWH se deernis binne 'n Israelitiese grens sou slegs God se universele beheer, wat 'n belangrike teologie in die profetiese literatuur is, ontwrig.
Uit die ballingskap-konteks van die boek Jona was daar ongetwyfeld teodise kwessies wat onder die ballingskap in Babilon ontstaan ​​het, wat die getrouheid van JHWH uitdaag om hulle teen eksterne bedreigings te beskerm. Uiteraard is trots 'n ander saak wat weerspieël word deur Jona se weiering om sy pligte as profeet van YHWH na te kom. In die algemeen, as die verbanne gemeenskap slegs van hul foute sou bekeer, sou YHWH onmiddellik ingryp, net soos hy met Nineve gedoen het ná hul bekering. Nineve se onmiddellike bekering funksioneer dus as die belangrikste didaktiese element wat ontwerp is om die verbanne gemeenskap te oortuig om hulle van hul ontrou te bekeer.
'N WEERSTANDIGE LETTERKUNDE AAN EZRA & NEHEMIA se GODSDIENSTIGE BELEID
Lesers moet die konstruksie van die finale vorm van die boek Jona in die post-ballingskap in Jerusalem oorweeg c. 5de eeu vC gebaseer op die gebruik van die laat Bybelse Hebreeus in die boek. Om hierdie rede is baie geleerdes oortuig dat in die nadraai van die herstel van Juda terug in Jerusalem na die bevel van koning Kores van Persië c. 539 VHJ nadat hulle vrygelaat is, het daar probleme tussen die huwelike tussen Judese en nie-Jode in Jerusalem plaasgevind. Een van die belangrikste voorbeelde rakende hierdie kwessie word weerspieël in die boeke van Esra en Nehemia, wat ook teruggekeer was uit die ballingskap van Babilon wat gehelp het om die politieke en godsdienstige lewe in Jerusalem te herstel.
Een van Esra se pogings was byvoorbeeld om suiwer Yahwisme in Jerusalem te vestig as 'n manier om te voorkom dat hulle vyande Jerusalem verder vernietig. As gevolg hiervan wek Esra en Nehemia kommer oor huweliksverhoudings met nie-Jode bloot om getrou hul verbondsverhouding met hul God, YHWH, te herstel. Die oproep tot uitsluiting van buitelandse vrouens in Esra en Nehemia was, soos die talle tolke dit gewoonlik misverstaan, beperk tot diegene wat weier om hul buitelandse gebruike te herroep, behalwe die nie-Jode wat ingestem het tot die bekeringsprosedure. In die nadraai van die Babiloniese ervaring was die noodsaaklikheid om hul godsdienstige lewe en toewyding aan YHWH weer te vestig.
In hierdie post-eksiliese konteks kan die boek Jona behandel word as 'n versetliteratuur teen hierdie godsdiensbeleid wat deur Esra en Nehemia ingehuldig is dat vreemde mense ook deel is van die skepping van YHWH. Daarom moet Juda hul tradisionele oortuigings rakende ondertrouery met buitelanders uit die weg ruim en 'n meer inklusiewe ideologie aanneem. 'N Meer inklusiewe ideologie is 'n meer effektiewe teologie. As YHWH se medelye met nie-Jode uitgebrei is, moet dit ook deur Jerusalem weerspieël word.
Met slegs vier hoofstukke in die boek Jona, was die boodskap daarvan ongetwyfeld 'n belangrike stuk gedurende die Bybelse tydperk, gebaseer op die hergebruik daarvan deur die Israelitiese gemeenskappe in die Babiloniese ballingskap en die na-ballingskap in Jerusalem. Gegewe die talle hooftemas in die boek en die bewyse van klassieke en laatbybelse Hebreeus, het die agtste-eeuse boodskap van Jona 'n eie lewe na die profeet se lewe deur latere handelaars. Die boek Jona was dus oorspronklik 'n teodise literatuur in die agtste eeu wat later in die sesde eeu herdoop is tot 'n didaktiese literatuur en uiteindelik in 'n weerstandbiedende literatuur om die godsdienstige beleid van Esra en Nehemia c. die vierde eeu vC.
10 groot lesse uit die boek Jona
Die profeet Jona het tydens die bewind van Jerobeam II (793-753 v.C.), die koning van Israel, in die Galilese stad Gath-Hefer (ongeveer vier kilometer noord van Nasaret) gewoon, koning van Israel (vgl. 2 Kon. 14:25). Jerobeam II was die magtigste koning in die noorde van Israel, en tydens sy administrasie is die grense van die land tot die grootste mate uitgebrei sedert die tyd van Dawid en Salomo.
Assirië, vyfhonderd myl na die ooste, was egter 'n konstante bedreiging. Die feit is dat die profete Hosea en Amos, tydgenote van Jona, as gevolg van die progressiewe rebellie van Israel, verklaar het dat Jehovah Assirië as strafmiddel teen sy volk sou gebruik (vgl. Hos. 11: 5 Amos 5 : 27). Enige patriotiese Israeliet sou verlang na die vernietiging van Assirië!
'N Mens kan jou dus amper nie ontstel oor die ontsteltenis wat Jona se hart seker moes gevul het toe hy die woord van die Here ontvang het wat hom opdrag gegee het om met 'n goddelike boodskap na Nineve, die hoofstad van Assirië, te gaan nie.
V: Is die boek Jona feit of fiksie?
Wat is daarby betrokke om te sê dat die boek Jona nie histories akkuraat is nie? Die gevolgtrekking, wat slegs in die moderne tyd voorgestel is, kom in verskillende vorme voor. Sommige geleerdes sê dat Jona 'n gelykenis, 'n allegorie of 'n midrash is ('n Joodse vorm van kommentaar via storievertelling). Maar maak geen fout daarmee nie. Die redes waarom sekere skeptici sulke alternatiewe voorstelle bied, is waarskynlik omdat hulle aanstoot neem aan die wonderwerk wat in die boek geopenbaar word: Jona is deur 'n 'groot vis' ingesluk. Vanweë sy ongehoorsaamheid omdat hy nie bereid was om God se boodskap aan die stad Nineve te verkondig nie, het die HERE die profeet beoordeel, en gevolglik was hy "drie dae en drie nagte in die vis", waarna "die HERE die vis beveel het, en dit braak Jona op droë grond. " (Jona 1:17 2:10)
Sommige kritici beskou hierdie Bybelse aanspraak en kom eenvoudig tot die gevolgtrekking: "Dit is die oorspronklike storvisverhaal! Dit kon nie gebeur het nie. " Maar 'n persoon sou dit net sê as hulle 'n mate van voorbehoud het oor bonatuurlike ingrype deur God in die natuurlike orde. Met ander woorde, hulle dink dit is onwaarskynlik dat 'n man 'n paar dae in die liggaam van 'n dier op see kan oorleef en kan lewe om die verhaal te vertel.Anders as dit, is dit moeilik om te sien waarom iemand sou dink dat die boek nie 'n historiese oorsprong kan hê nie. Trouens, al die interne Bybelse getuienis argumenteer ten gunste van die feit van die boek Jona. Oorweeg die volgende:
As die suggestie dat Jona 'n allegorie, midrasel of gelykenis is, waar is, hoekom volg die verhaal dan nie eintlik die vorm van enige van hierdie ou literêre genres nie? Met ander woorde, as u Jona vergelyk met ander ou fiktiewe verhale uit die Nabye Ooste, lees dit steeds meer geskiedenis as enige ander soort literatuur.
Die boek 2 Konings 14:25 praat oor Jona, die seun van Amittai, as 'n profeet van Israel uit Gath Hefer, 'n klein gemeenskap naby Nasaret. Dit sê ook dat Jona voorheen die aangename taak gehad het om die goeie verslag van God te lewer dat Israel 'n seisoen van vrede sou geniet. Hierdie agtergrond pas eintlik by die sielkundige profiel van die profeet wat ons ontmoet in die boek Jona, dieselfde persoon, "die seun van Amittai". Vermoedelik was hy baie bly dat hy die profeet was wat veiligheid en goeie tye aan sy landgenote in 2 Konings 14 aankondig, maar nogal nors en weerbarstig om 'n boodskap van bevryding aan Israel se destydse aartsvyande te bring: die wrede Assiriërs in hul hoofstad van Nineve.
Volgens die vooraanstaande argeoloog Donald J. Wiseman toon 'n noukeurige ontleding van die historiese bewyse dat die besonderhede in die boek Jona ''n intieme en akkurate kennis van Assirië toon wat kan voortspruit uit 'n historiese gebeurtenis al in die agtste eeu v.C. , "En as sodanig" Die verhaal van Jona hoef nie as 'n laat verhaal of gelykenis beskou te word nie. "Die argeologiese bewyse wat ons vandag het, is eenvoudig in ooreenstemming met die besonderhede wat in die boek Jona aangebied word. (Sien die argument van Wiseman in die volledigheid daarvan).
Ten slotte het Jesus self die Jona -verhaal as histories beskou, en eerlikwaar, as dit goed genoeg is vir Jesus, is dit goed genoeg vir jou. In Matteus 12: 39-41 wys Christus op die verblyf van Jona in die vis se buik as 'n voorloper en 'n teken wat dui op sy eie dood, begrafnis en opstanding. Daar is absoluut geen wikkelruimte nie, want wat dikwels nie onthou word nie, is dat Jesus ook dui op die herlewing in Nineve as 'n historiese feit. Hy sê: "Die manne van Nineve sal saam met hierdie geslag opstaan ​​by die oordeel en dit veroordeel, omdat hulle berou gehad het oor die aankondiging van Jona en kyk - iets groter as wat Jona hier is!" As die manne van Nineve by die oordeel sou verskyn, beteken dit dat hulle WERKELIKE manne was wat in die WARE geskiedenis geleef het, wat 'n WARE berou van berou van 'n historiese profeet Jona gehoor het.
En as u nie die getuienis van die Bybelse skrywers, argeoloë en die Here Jesus self kan aanvaar nie, sou Tony Stark dit doen? In die huidige Avengers film, word Iron Man gekonfronteer met hoe om 'n reuse vlieënde walvisagtige dier te verslaan. Met verwysing na die profeet Jona, besluit die held om die skepsel van binne na buite aan te vat - letterlik. So belaglik as wat 'n verwysing uit die strokiesprente is, wat Joss Whedon, die skrywer en regisseur van die Avengers intuïtief dink dat dit waar was, was eintlik die geval: Jona was regtig in die buik van die vis - en God het hom na die ander kant gebring.
1 gedagte oor & ldquoQ: Is die boek van Jona feit of fiksie? & rdquo
Ek is 'n voorgraadse student aan 'n Christen, en ek wou sê hoe absoluut u reaksie op die vraag nuttig is, en is die boek van Jona feit of fiksie vir my? Trouens, God het u artikel gebruik om persoonlik met my te praat.
Ek volg tans 'n inleiding tot die Bybel. Die professor van my kursus het egter baie inligting aan die klas voorgehou wat daarop dui dat God nie altyd in die Bybel vir ons waar is nie, en hy het ons aangemoedig om na te dink dat sommige boeke in die Bybel bloot gelykenisse is of metafore. Ek het aanvanklik nie met sy logika saamgestem nie, maar nadat ek daaroor nagedink het, het sy punt sinvol gelyk. Dit het my ontstel omdat ek altyd geglo het dat die Bybel van voor tot agter feitlik is. Ek het gebid dat God die waarheid op een of ander manier sou openbaar. Nadat ek verdere navorsing gedoen het, het ek u artikel oor Biblemesh ontdek. U het bewys dat my professor verkeerd was met vier goedgeskrewe punte. Ek was op daardie stadium deeglik oortuig, maar om dit te voltooi, verwys u na Tony Stark en sy aanhaling van Avengers. Hoe dom dit ook al mag klink, die verwysing was vir my 'n direkte bevestiging. Kortom, ek is 'n groot fan van Tony Stark. Ek en my vriende het 'n parodievideo gemaak van Avengers, en ek speel die rol van Stark. Alles in u artikel pas so perfek by wat ek in my klasse deurgemaak het, en God het iets persoonliks soos 'n gunsteling superheld gebruik om met my te praat en te bevestig dat die Bybel inderdaad vol feite is en nie net gelykenisse nie. Baie dankie dat u die tyd geneem het om hierdie artikel te skryf! Baie behulpsaam!!
Jona is die sentrale karakter in die boek Jona, waarin God hom beveel om na die stad Nineve te gaan om daarteen te profeteer "want hulle groot goddeloosheid kom voor my op,"  maar Jona probeer in plaas daarvan om weg te vlug " die teenwoordigheid van die Here "deur na Jaffa te gaan (soms getranslitereer as Joppe of Joppe) en vaar na Tarsis.  'n Groot storm ontstaan ​​en die matrose, wat besef dat dit geen gewone storm is nie, werp die lot en ontdek dat Jona die skuld het.  Jona erken dit en verklaar dat as hy oorboord gegooi word, die storm sal ophou.  Die matrose weier om dit te doen en roei voort, maar al hul pogings misluk en hulle gooi uiteindelik Jona oorboord.  As gevolg hiervan word die storm bedaar en bring die matrose offerandes aan God.  Jona word wonderbaarlik gered deur 'n groot vis in wie se maag hy drie dae en drie nagte deurbring.  Terwyl hy in die groot vis is, bid Jona in sy ellende tot God en verbind hy om te dank en te betaal wat hy beloof het.  God beveel die vis dan om Jona uit te braak. 
God beveel Jona weer om na Nineve te reis en vir die inwoners daarvan te profeteer.  Hierdie keer gaan hy en gaan die stad binne en roep: "In veertig dae sal Nineve omvergewerp word."  Nadat Jona oor Nineve gestap het, begin die mense van Nineve sy woord glo en 'n vas uitroep.  Die koning van Nineve trek 'n sak aan en gaan sit in as en maak 'n aankondiging wat vas, die dra van 'n sak, gebed en berou.  God sien hulle berouvolle harte en spaar die stad op daardie tydstip.  Die hele stad is verneder en gebroke met die mense (en selfs die diere)   in sak en as. 
Ontevrede hieroor verwys Jona na sy vroeëre vlug na Tarsis terwyl hy beweer dat, aangesien God barmhartig is, dit onvermydelik was dat God van die bedreigde rampe sou afwyk.  Hy verlaat dan die stad en maak vir homself 'n skuiling, en wag om te sien of die stad vernietig gaan word.  God veroorsaak 'n plant (in Hebreeus a kikayon) om oor Jona se skuiling te groei om hom skaduwee van die son te gee.  Later laat God 'n wurm by die plant se wortel byt en dit verdor.  Jona, wat nou blootgestel word aan die volle krag van die son, word flou en smeek dat God hom moet doodmaak. 
Maar God het vir Jona gesê: "Het u die reg om kwaad te wees oor die wingerdstok?" En hy het gesê: "Ek doen. Ek is kwaad genoeg om te sterf."
Maar die HERE het gesê: 'U was bekommerd oor hierdie wingerdstok, alhoewel u dit nie versorg of laat groei het nie.
Maar Ninevé het meer as honderd -en -twintigduisend mense wat nie hul regterhand van links kan sien nie, en ook baie beeste. Moet ek my nie bekommer oor die wonderlike stad nie? "
In Judaïsme Redigeer
Die Boek van Jona (Yonah יונה) is een van die twaalf klein profete in die Tanakh. Volgens een tradisie was Jona die seun wat deur die profeet Elia in 1 Konings lewendig gemaak is.   'n Ander tradisie beweer dat hy die seun was van die vrou van Shunem wat Elisa in 2 Konings   lewend gemaak het en dat hy die 'seun van Amittai' genoem word (Waarheid) as gevolg van sy moeder se erkenning van Elisa se identiteit as profeet in 2 Konings.   Die boek Jona word elke jaar, in sy oorspronklike Hebreeus en in sy geheel, gelees op Jom Kippoer - die dag van versoening, as die Haftarah by die middag -mincha -gebed.   Volgens Rabbi Eliezer is die vis wat Jona ingesluk het in die oertyd geskep  en die binnekant van sy bek was soos 'n sinagoge  die vis se oë was soos vensters  en 'n pêrel die binnekant van die mond sorg vir verdere verligting. 
Volgens die Midrash, terwyl Jona in die vis was, het dit vir hom gesê dat die lewe amper verby was, want die Leviatan sou hulle albei opeet.  Jona het die visse belowe dat hy hulle sou red.  Ingevolge Jona se aanwysings het die vis langs die Leviatan opgeswem  en Jona het gedreig om die Leviatan aan sy tong vas te trek en die ander visse dit te laat eet.  Die Leviatan het Jona se dreigemente gehoor, gesien dat hy besny is, en besef dat hy deur die Here beskerm word,  sodat dit verskrik vlug, wat Jona en die vis lewend laat.  Die Middeleeuse Joodse geleerde en rabbi Abraham ibn Ezra (1092 - 1167) betoog teen enige letterlike interpretasie van die boek Jona,  en verklaar dat die "ervarings van al die profete behalwe Moses visioene was, nie werklikheid nie".  Die latere geleerde Isaac Abarbanel (1437 - 1509) het egter aangevoer dat Jona maklik drie dae in die buik van die vis sou kon oorleef,  omdat "fetusse immers nege maande leef sonder toegang tot vars lug . " 
Teshuva - die vermoë om te bekeer en deur God vergewe te word - is 'n prominente idee in die Joodse denke. Hierdie konsep word ontwikkel in die boek Jona: Jona, die seun van die waarheid (die naam van sy vader "Amitai" in Hebreeus beteken waarheid), weier om die mense van Nineve te vra om hulle te bekeer. Hy soek slegs die waarheid, en nie vergifnis nie. As hy gedwing word om te gaan, word sy oproep hard en duidelik gehoor. Die mense van Nineve berou ekstaties, 'vas, insluitend die skape', en die Joodse skrifte is krities hieroor.  Die boek Jona beklemtoon ook die soms onstabiele verhouding tussen twee godsdienstige behoeftes: troos en waarheid. 
In die Christendom Redigeer
In die boek van Tobit wysig
Jona word twee keer genoem in die veertiende hoofstuk van die Deuterocanonical Book of Tobit,  waarvan die gevolgtrekking Tobit se seun, Tobias, verheug oor die nuus van Nineve se vernietiging deur Nebukadnesar en Ahasveros, in die klaarblyklike vervulling van Jona se profesie teen die Assiriese hoofstad. 
In die Nuwe Testament Edit
In die Nuwe Testament word Jona genoem in Matteus  en in Lukas.   In die Evangelie van Matteus verwys Jesus na Jona wanneer sommige van die skrifgeleerdes en die Fariseërs vir hom 'n teken vra.   Jesus sê dat die teken die teken van Jona sal wees:   Jona se herstel na drie dae in die groot vis vorm sy eie opstanding. 
39 Hy ​​antwoord: ''n Slegte en owerspelige geslag vra 'n teken! Maar niemand sal dit gegee word nie, behalwe die teken van die profeet Jona. van die mens sal drie dae en drie nagte in die hart van die aarde wees.41 Die manne van Nineve sal saam met hierdie geslag opstaan ​​by die oordeel en dit veroordeel, want hulle het berou gehad by die prediking van Jona, en nou is hier iets groter as Jona . "
Post-Bybelse aansigte Redigeer
Jona word deur 'n aantal Christelike denominasies as 'n heilige beskou. Sy feesdag in die Rooms -Katolieke Kerk is op 21 September, volgens die Martyrologium Romanum.  Op die Oosters -Ortodokse liturgiese kalender is Jona se feesdag op 22 September (vir die kerke wat die tradisionele Juliaanse kalender volg, val 22 September tans in Oktober op die moderne Gregoriaanse kalender).  In die Armeense Apostoliese Kerk word roerende feeste gehou ter herdenking van Jona as 'n enkele profeet en as een van die twaalf klein profete.    Die sending van Jona aan die Nineviete word herdenk deur die vas van Nineve in Siriese en Oosterse Ortodokse Kerke.  Jona word herdenk as 'n profeet in die Calendar of Saints van die Missouri -sinode van die Lutherse Kerk op 22 September. 
Christelike teoloë het Jona tradisioneel geïnterpreteer as 'n tipe vir Jesus Christus.  Jona wat deur die reusevis ingesluk is, word beskou as 'n vooruitskouing van Jesus se kruisiging  en Jona wat na drie dae uit die vis kom, word beskou as 'n parallel vir Jesus wat na drie dae uit die graf opkom.  Heilige Jerome stel Jona gelyk aan Jesus se meer nasionalistiese kant,  en regverdig Jona se optrede deur te beweer dat "Jona so optree as 'n patriot, nie soveel dat hy die Nineviete haat nie, omdat hy nie sy eie wil vernietig nie mense. " 
Ander Christen -tolke, waaronder Sint Augustinus en Martin Luther, het 'n teenoorgestelde benadering  aangeneem wat Jona beskou as die toonbeeld van afguns en jaloesie, wat hulle as inherente kenmerke van die Joodse volk beskou het.  Luther kom eweneens tot die gevolgtrekking dat die kikayon verteenwoordig Judaïsme,  en dat die wurm wat dit verslind Christus verteenwoordig.  Luther bevraagteken ook die idee dat die boek Jona ooit as letterlike geskiedenis bedoel is,  en sê dat hy dit moeilik sou vind om te glo dat iemand dit as sodanig sou geïnterpreteer het as dit nooit in die Bybel opgeneem was nie.  Luther se antisemitiese interpretasie van Jona bly die heersende interpretasie onder Duitse Protestante gedurende die vroeë moderne geskiedenis.  JD Michaelis sê dat "die betekenis van die fabel jou tussen die oë tref",  en kom tot die gevolgtrekking dat die boek Jona 'n polemiek is teen "die haat en afguns van die Israeliete teenoor al die ander nasies van die aarde" . "  Albert Eichhorn was 'n sterk voorstander van Michaelis se interpretasie. 
John Calvyn en John Hooper beskou die boek Jona as 'n waarskuwing vir almal wat probeer om van die toorn van God te vlug.  Terwyl Luther versigtig was om te beweer dat die boek Jona nie deur Jona geskryf is nie,  verklaar Calvyn dat die boek Jona die persoonlike belydenis van Jona was.  Calvyn beskou Jona se tyd in die vis se buik as gelykstaande aan die vure van die hel, bedoel om Jona reg te stel en hom op die pad van geregtigheid te plaas.  Ook anders as Luther, vind Calvyn fout met al die karakters in die verhaal,  en beskryf die matrose op die boot as "hard en ysterhartig, soos Cyclops",  die boete van die Nineviete as " onopgeleide ",  en die koning van Nineve as 'n" beginner ".  Hooper, aan die ander kant, beskou Jona as die argetipiese dissident  en die skip waaruit hy uitgewerp word as 'n simbool van die staat.  Hooper betreur sulke teenstanders,  verwerp: "Kan jy rustig saam met soveel Jonasses leef? Nee, gooi dit dan in die see!"  In die agtiende eeu is die Duitse professore verbied om te leer dat die boek Jona niks anders was as 'n letterlike, historiese verslag nie. 
Jona (Arabies: يُونُس, geromaniseer: Yūnus) is die titel van die tiende hoofstuk van die Koran. Yūnus word tradisioneel in Islam as baie belangrik beskou as 'n profeet wat getrou was aan God en sy boodskappe oorgedra het. Jona is die enigste van die twaalf klein profete van die Judaïsme wat in die Koran genoem is.  In die Koran 21:87  en 68:48 word Jona geroep Dhul-Nūn (Arabies: ذُو ٱلنُّوْن wat "die een van die visse" beteken).  In 4: 163 en 6:86 word daar na hom verwys as "'n apostel van Allah".  Sura 37: 139-148 vertel die volledige verhaal van Jona: 
So was Jona ook onder die wat deur ons gestuur is.
Toe hy weghardloop (soos 'n slaaf uit gevangenskap) na die skip (vol) gelaai,
Hy het ingestem om die lot te werp, en hy is veroordeel:
Toe sluk die walvis hom in, en hy het dade gedoen wat die skuld werd is.
As dit nie was dat hy (berouvol en verheerlik) Allah was nie,
Hy sou beslis in die Vis gebly het tot op die Dag van die Opstanding.
Maar ons werp hom op die naakte oewer in 'n toestand van siekte,
En Ons het 'n plant van die kalbassoort oor hom laat groei.
En ons het hom (op 'n sending) na honderdduisend (manne) of meer gestuur.
En hulle het so geglo. Ons het hulle toegelaat om 'n rukkie (van hul lewe) te geniet.
Die Koran noem nooit die vader van Jona nie, , maar die Moslem -tradisie leer dat Jona uit die stam van Benjamin was en dat sy pa Amittai was. 
Jona word ook genoem in 'n paar voorvalle gedurende die leeftyd van Mohammed. In sommige gevalle word daar met lof en eerbied van Jona se naam gepraat deur Mohammed. Volgens historiese verhale oor Mohammed se lewe, het Muhammad na tien jaar van onthullings na die stad Ta'if gegaan om te kyk of die leiers hom sou toelaat om sy boodskap van daar af te verkondig eerder as van Mekka, maar hy is uit die stad gegooi die mense. Hy het skuiling geneem in die tuin van Utbah en Shaybah, twee lede van die Quraysh -stam. Hulle het hul dienaar, Addas, gestuur om vir hom druiwe te bedien. Mohammed het Addas gevra waar hy vandaan kom en die dienaar antwoord Nineve. "Die stad Jona, die regverdige, seun van Amittai!" Roep Mohammed uit. Addas was geskok omdat hy geweet het dat die heidense Arabiere geen kennis van die profeet Jona gehad het nie. Hy vra toe hoe Mohammed van hierdie man weet. 'Ons is broers,' antwoord Muhammad. "Jona was 'n profeet van God en ek is ook 'n profeet van God." Addas het Islam onmiddellik aanvaar en die hande en voete van Mohammed gesoen. 
Een van die woorde van Mohammed, in die versameling van Imam Bukhari, sê dat Mohammed gesê het: ''n Mens moet nie sê dat ek beter is as Jona nie'.     'n Soortgelyke verklaring kom voor in 'n hadith geskryf deur Yunus bin Yazid, die tweede kalief van die Umayyad -dinastie.  Umayya ibn Abi al-Salt, 'n ouer tydgenoot van Mohammed, het geleer dat as Jona nie tot Allah gebid het nie, hy tot die oordeelsdag in die vis vasgekeer sou bly,  maar, as gevolg van sy gebed, Jona " het slegs 'n paar dae in die buik van die vis gebly ". 
Die Persiese historikus Al-Tabari van die negende eeu skryf dat terwyl Jona in die vis was, "nie een van sy bene of lede beseer is nie".  Al-Tabari skryf ook dat Allah die liggaam van die vis deursigtig gemaak het, sodat Jona die "wonders van die dieptes"  kon sien en dat Jona al die visse lof aan Allah hoor sing het.  Kisai Marvazi, 'n tiende-eeuse digter, teken aan dat Jona se pa sewentig jaar oud was toe Jona gebore is  en dat hy kort daarna gesterf het,  wat Jona se ma met niks anders as 'n houtlepel gelaat het nie. 'n kornooi te wees. 
Graf by Nineveh Edit
Die huidige ligging van Nineve word gekenmerk deur opgrawings van vyf hekke, dele van mure aan vier kante en twee groot heuwels: die heuwel van Kuyunjik en die heuwel van Nabi Yunus (sien kaartskakel in voetnoot).  'n Moskee bo -op Nabi Yunus is opgedra aan die profeet Jona en bevat 'n heiligdom, wat deur sowel Moslems as Christene vereer is as die plek van die graf van Jona.  Die graf was 'n gewilde pelgrimstog  en 'n simbool van eenheid vir Jode, Christene en Moslems regoor die Midde -Ooste.  Op 24 Julie 2014 vernietig die Islamitiese Staat van Irak en die Levant (ISIL) die moskee met die graf as deel van 'n veldtog om godsdienstige heiligdomme wat dit as afgodelik beskou het, te vernietig.   Nadat Mosul in Januarie 2017 van ISIL teruggeneem is, is 'n ou Assiriese paleis wat deur Esarhaddon gebou is uit die eerste helfte van die 7de eeu vC onder die verwoeste moskee ontdek.   ISIL het die paleis van voorwerpe geplunder om op die swart mark te verkoop,   maar sommige van die artefakte wat moeiliker was om te vervoer, bly steeds in plek.  
Ander Moslemgrafte Redigeer
Ander bekende plekke van die graf van Jona sluit in die Arabiese dorpie Mashhad, geleë op die ou plek Gath-hepher in Israel , die Palestynse stad Wes-Bank Halhul, 5 km noord van Hebron  en 'n heiligdom naby die stad Sarafand (Sarepta) in Libanon.  'n Ander tradisie plaas die graf op 'n heuwel wat nou Giv'at Yonah, "Jonah's Hill" genoem word, aan die noordelike rand van die Israeliese stad Ashdod, op 'n plek wat deur 'n moderne vuurtoring bedek is.
'N Graf van Jona kan gevind word in Diyarbakir, Turkye, agter die mihrab by die Fatih Pasha -moskee.   verklaar Evliya Celebi in sy Seyahatname dat hy die grafte van die profeet Jona en die profeet George in die stad besoek het.  
Die verhaal van 'n man wat oorleef nadat hy deur 'n walvis of reuse vis ingesluk is, word in die katalogus van volksverhaaltipes as ATU 1889G geklassifiseer. 
Baie Bybelgeleerdes [ who? ] is van mening dat die inhoud van die boek Jona ahistories is.    Alhoewel die profeet Jona na bewering in die agtste eeu vC geleef het,  is die boek Jona eeue later gedurende die tyd van die Achaemenidiese Ryk geskryf.   Die Hebreeus wat in die boek Jona gebruik word, toon sterk invloede van Aramees  en die kulturele praktyke wat daarin beskryf word, stem ooreen met dié van die Achaemenidiese Perse.   Baie geleerdes [ who? ] beskou die boek Jona as 'n opsetlike werk van parodie of satire.       As dit die geval is, is dit waarskynlik toegelaat tot die kanon van die Hebreeuse Bybel deur wyses wat die satiriese aard daarvan verkeerd verstaan ​​  [ 99] en dit verkeerdelik geïnterpreteer as 'n ernstige profetiese werk.   
Alhoewel die boek Jona self as fiksie beskou word,    Jona self was moontlik 'n historiese profeet , word hy kortliks in die Tweede Koningsboek genoem:  
Hy het die grens van Israel herstel van die ingang van Hamat tot by die see van die Araba, volgens die woord van die HERE, die God van Israel, wat Hy gespreek het deur die hand van sy kneg Jona, die seun van Amittai, die profeet, was van Gath-hepher.
Parodiese elemente Redigeer
Die standpunte wat Jona in die boek Jona uitgespreek het, is 'n parodie op standpunte van lede van die Joodse samelewing op die tyd toe dit geskryf is.    Die primêre doelwit van die satire was moontlik 'n faksie wat Morton Smith 'Separationiste' noem,  wat geglo het dat God diegene wat hom ongehoorsaam was, sou vernietig,  dat sondige stede sou wees uitgewis,  en dat God se barmhartigheid nie betrekking het op diegene buite die Abrahamitiese verbond nie.  McKenzie en Graham merk op dat "Jona in sekere opsigte die mees 'ortodokse' Israelitiese teoloë is - om 'n teologiese punt te maak."  Die verklarings van Jona in die boek word gekenmerk deur hul strydlustigheid,  , maar sy naam beteken ironies genoeg "duif",   'n voël wat die eertydse Israeliete met vrede verbind het. 
Jona se verwerping van God se bevele is 'n parodie op die gehoorsaamheid van die profete wat in ander Ou -Testamentiese geskrifte beskryf word.  Die onmiddellike berou van die koning van Ninevé parodiseer die heersers in die ander geskrifte van die Ou Testament wat profetiese waarskuwings, soos Agab en Sedekia, verontagsaam.  Die bereidheid om God te aanbid wat die matrose op die skip en die mense van Nineve toon, kontrasteer ironies genoeg met Jona se eie onwilligheid, , net soos Jona se groter liefde vir kikayon gee hom skaduwee as vir al die mense in Nineve. 
Die Boek van Jona maak ook gebruik van elemente van literêr absurdisme  dit oordryf die grootte van die stad Ninevé tot 'n onwaarskynlike mate   en verwys verkeerdelik na die administrateur van die stad as 'n 'koning'.   Volgens geleerdes kon geen mens realisties drie dae lank in 'n vis oorleef nie,  en die beskrywing van die vee in Nineve wat saam met hul eienaars vas, is "dom". 
Die motief van 'n protagonis wat deur 'n reusagtige vis of walvis ingesluk word, het 'n voorraad trop van latere satiriese geskrifte geword.  Soortgelyke voorvalle word in Lucian of Samosata's vertel 'N Ware verhaal, wat in die tweede eeu nC,  en in die roman geskryf is Baron Munchausen se vertelling oor sy wonderlike reise en veldtogte in Rusland, uitgegee deur Rudolf Erich Raspe in 1785. 
Alhoewel kuns en kultuur Jona se vis dikwels as 'n walvis uitbeeld, is die Hebreeuse teks, soos in die hele Skrif, [ aanhaling nodig ] verwys spesifiek na geen mariene spesies nie, en sê bloot "groot visse" of "groot visse" (moderne taksonomiste klassifiseer walvisse as soogdiere en nie as visse nie, maar kulture in die oudheid het nie so 'n onderskeid gemaak nie). Terwyl sommige Bybelgeleerdes suggereer dat die grootte en gewoontes van die grootwithaai beter ooreenstem met die voorstellings van Jona se ervarings, is 'n volwasse mens gewoonlik te groot om heeltemal ingesluk te word. Die ontwikkeling van walvisvangs vanaf die 18de eeu het dit duidelik gemaak dat die meeste, indien nie almal, walvisspesies 'n mens nie kon insluk nie, wat tot baie twispunte oor die waarheid van die Bybelse verhaal van Jona gelei het. 
In Jona 2: 1 (1:17 in Engelse vertalings) lees die Hebreeuse teks dag gadol  (דג גדול) of, in die Hebreeuse Masoretiese teks, dāḡ gā · ḏō · wl (דָּג גָּד֔וֹל), wat "groot vis" beteken.   Die Septuagint vertaal hierdie frase in Grieks as kētei megalōi (κήτει μεγάλῳ), wat "groot vis" beteken.  In die Griekse mitologie beteken dieselfde woord "vis" (kêtos) word gebruik om die seemonster wat beskryf is deur die held Perseus wat die prinses Andromeda byna verslind het, te beskryf.  Jerome vertaal hierdie frase later as piscis grandis in sy Latynse Vulgaat.  Hy vertaal kétosegter as ventre ceti in Matteus 12:40:  kom hierdie tweede geval slegs in hierdie vers van die Nuwe Testament voor.  
Op 'n sekere punt cetus het sinoniem geword met "walvis" (die studie van walvisse word nou genoem setologie). In sy vertaling uit 1534 vertaal William Tyndale die frase in Jona 2: 1 as "greate fyshe" en die woord kétos (Grieks) of cetus (Latyn) in Matteus 12:40  as "walvis". Tyndale se vertaling is later opgeneem in die Authorized Version van 1611. Sedertdien word die 'groot vis' in Jona 2 meestal as 'n walvis geïnterpreteer. In Engels gebruik sommige vertalings die woord "walvis" vir Matteus 12:40, terwyl ander "seedier" of "groot vis" gebruik. 
Wetenskaplike spekulasie Redigeer
In die sewentiende en agtiende eeu het natuurkundiges, wat die verhaal van Jona as 'n historiese weergawe geïnterpreteer het, 'n obsessie om die presiese spesie van die vis wat Jona ingesluk het, te probeer identifiseer.  In die middel van die negentiende eeu het Edward Bouverie Pusey, professor in Hebreeus aan die Universiteit van Oxford, beweer dat die Boek van Jona deur Jona self geskryf is  en aangevoer het dat die visverhaal histories waar moet wees, of anders dit sou nie in die Bybel opgeneem gewees het nie.  Pusey het gepoog om die vis wetenskaplik te katalogiseer,  in die hoop om 'diegene wat praat van die wonder van Jona se bewaring in die vis, te skaam as 'n ding wat minder geloofwaardig is as enige van God se ander wonderbaarlike dade'. 
Die debat oor die vis in die Boek van Jona het 'n groot rol gespeel tydens Clarence Darrow se kruisondervraging van William Jennings Bryan in die Scopes Trial in 1925.    Darrow het Bryan gevra "As jy dit lees. walvis ingesluk Jona. hoe interpreteer jy dit letterlik? "  Bryan het geantwoord dat hy geglo het in "'n God wat 'n walvis kan maak en 'n mens kan maak en beide kan laat doen wat Hy wil".   Bryan het uiteindelik toegegee dat dit nodig was om die Bybel te interpreteer,  en word algemeen beskou as 'n "buffoon". 
Die grootste walvisse - baleenwalvisse, 'n groep wat die blouwalvis insluit - eet plankton en "daar word algemeen gesê dat hierdie spesie verstik sou word as hy 'n haring probeer insluk."  Wat die walvishaai betref, merk dr EW Gudger, 'n ere -medewerker in Ichthyology aan die American Museum of Natural History, op dat die keel slegs vier sentimeter breed is, hoewel die walvishaai 'n groot bek het. , met 'n skerp elmboog of buiging agter die opening,  wat beteken dat nie eens 'n menslike arm daardeur sou kon gaan nie.  Hy kom tot die gevolgtrekking dat "die walvishaai nie die vis is wat Jona ingesluk het nie." 
Sperwalvisse eet gereeld reuse inkvis, sodat hulle 'n mens kan sluk.  Soortgelyk aan 'n koei het potvisse maagvierde.  Die eerste kamer het geen maagsappe nie, maar het spierwande om sy kos te vermorsel.   Aan die ander kant is dit nie moontlik om in die maag van die potvis te asemhaal nie, want daar is geen lug nie (maar waarskynlik metaan in plaas daarvan). 
In Turks, "Jona vis" (in Turks yunus baligi) is die term wat vir dolfyne gebruik word.  'n Lang gevestigde uitdrukking onder matrose gebruik die term "a Jona" om 'n matroos of 'n passasier te beteken wie se aanwesigheid aan boord slegte geluk bring en die skip in gevaar stel.  Later is hierdie betekenis uitgebrei tot "iemand wat 'n jinx dra, iemand wat ongeluk vir enige onderneming sal bring." 
Ondanks die kortheid daarvan, is die boek Jona al verskeie kere aangepas in die letterkunde en in die populêre kultuur.   In Herman Melville's Moby-Dick (1851), lewer Vader Mapple 'n preek oor die boek Jona. Mapple vra waarom Jona nie berou toon omdat hy ongehoorsaam was aan God terwyl hy in die vis is nie. Hy kom tot die gevolgtrekking dat Jona bewonderenswaardig verstaan ​​dat "sy verskriklike straf regverdig is".  Carlo Collodi's Die avonture van Pinocchio (1883) verskyn die titelkarakter en sy pa Geppetto word ingesluk deur 'The Terrible Dogfish', 'n sinspeling op die verhaal van Jona.  Walt Disney se filmverwerking van die roman uit 1940 behou hierdie sinspeling.  Die verhaal van Jonah is aangepas in die animasiefilm van Phil Vischer en Mike Nawrocki Jonah: A VeggieTales Movie (2002). In die film word Jona ingesluk deur 'n yslike walvis.  Die film was Big Idea Entertainment se eerste vollengte teatervrystelling  en dit verdien op die eerste naweek ongeveer $ 6,5 miljoen. 
Epos van Gilgamesj Redigeer
Joseph Campbell stel voor dat die verhaal van Jona ooreenstem met 'n toneel uit die Epos van Gilgamesj, waarin Gilgamesh 'n plant uit die bodem van die see verkry.  In die boek Jona, 'n wurm (in Hebreeus tola'ath, "maai") byt die wortel van die plant wat skaduwee gee, en laat dit verwelk  terwyl dit in die Epos van Gilgamesj, Bind Gilgamesh klippe aan sy voete en pluk sy plant van die seebodem af.   Sodra hy na die strand terugkeer, word die verjongende plant deur 'n slang geëet.  
Jason uit die Griekse mitologie Edit
Campbell het ook verskeie ooreenkomste tussen die verhaal van Jona en die van Jason in die Griekse mitologie opgemerk.  Die Griekse weergawe van die naam Jona is Jonas, wat verskil van Jason slegs in die volgorde van klanke - beide oDit is omega's wat daarop dui dat Jason moontlik met Jona verwar is.  Gildas Hamel, gebaseer op die boek Jona en Grieks-Romeinse bronne-insluitend Griekse vase en die verslae van Apollonius van Rhodes, Gaius Valerius Flaccus en Orphic Argonautica-identifiseer 'n aantal gedeelde motiewe, insluitend die name van die helde, die teenwoordigheid van 'n duif, die idee om soos die wind te "vlug" en 'n storm te veroorsaak, die houding van die matrose, die teenwoordigheid van 'n seemonster of draak wat die held bedreig of insluk, en die vorm en woord die "kalebas" (kikayon). 
Hamel meen dat dit die Hebreeuse skrywer was wat op hierdie mitologiese materiaal gereageer en aangepas het om sy eie, heel ander boodskap oor te dra. 
Die profeet Jona (= 'n duif) word reeds in 2 Konings 14:25 genoem. Hy was die seun van Amittai en was van Gath-Hefer in Galilea noord van Nasaret. In 2 Konings 14 lees ons ook dat hy 'n dienskneg van God was en 'n profeet wat geprofeteer het dat die grense van Israel van Hamat in Sirië tot by die Dooie See herstel sou word. Dit het plaasgevind tydens koning Jerobeam se tweede regeringstyd (793 - 753 vC). Jona moes dus gedurende Jerobeam se tyd of kort daarvoor bedien het. Hy was dus een van die eerste skrywende profete ná Joël en langs Hosea en Amos.
Assirië was in Jona se tyd die magtigste ryk van die Ooste. Die hoofstad van Assirië was die ou Ninevé wat reeds deur Nimrod saam met Rehoboth, Resen en Calah gebou is (Calah is die enigste stad wat in die Skrif die groot stad genoem word). Dit is moontlik dat die uitdrukking "daardie groot stad" in Jona 1: 2 op dieselfde manier verstaan ​​moet word. In hierdie geval sou die reis van drie dae in Jona 3: 3 nie moeilik wees nie.
Jona het die opdrag van Jehovah ontvang om God se oordeel aan die heidense, goddelose en vyandige stad bekend te maak. Maar Jona het innerlik geweier dat God met die veragte nasies anders as met Israel wou praat. Dit is waarom hy na Tarsis gevlug het. Maar God het hom ingehaal. Hy stuur 'n storm in die see sodat die skip breek. Hy het ook die lot om op Jona te val waarop die seelui hom in die see uitgegooi het. Uiteindelik berei Jehovah 'n groot vis voor in wie se maag Jona drie dae en drie nagte moes deurbring totdat die vis Jona op die droë braak volgens Jehovah se bevel.
Na alles was Jona uiteindelik gereed om God se opdrag uit te voer en die boodskap aan Ninevé te verkondig: "Nog veertig dae, en Ninevé sal omvergewerp word!" Maar toe die mense van Nineve berou het oor die prediking van Jona en God die dreigende oordeel tot niet maak, sien ons Jona se trots weer as 'n Jood en sy ergernis oor die genade van God teenoor die heidene. Hy moes nog leer dat hy self dankbaar God se bewys van sy goedheid vir sy liggaamlike nood ontvang het, maar dat hy geen begrip getoon het toe God genade wou betoon vir die siele van hierdie ongelowige mense nie.
2 Konings 14:15 vertel ons reeds dat Jona 'n profeet was. In teenstelling met alle ander profete van die OT, was sy bediening gerig op die heidense inwoners van Nineve en nie op die volk Israel nie. Die enigste profetiese boodskap wat Jona aangekondig het, was die een oor die komende oordeel oor Nineve (Jona 1: 2 Jona 3: 2 Jona 3: 4). Jona is dus die enigste profeet van die OT wat die genade van God aan die heidene openbaar.
Jona se ervarings vorm die belangrikste inhoud en doel van die boek. Die profetiese betekenis van hierdie boek lê nie net in die kort boodskap in Nineve nie, maar ook in die hele geskiedenis van Jona wat in sy boek beskryf word. Baie kritici wil die boek Jona egter verlaag tot 'n allegorie, 'n gelykenis of 'n legende vanweë die wonderwerke wat daarin beskryf word (veral die verskyning van die groot visse wat Jona verslind). Maar die Here Jesus in die NT self getuig duidelik van die historisiteit van die profeet Jona en sy ervarings. Hy wys ook op twee betekenisse van die boek.
Eerstens is die boek Jona 'n bewys van God se onbeperkte genade en barmhartigheid, nie net vir sy aardse volk Israel nie, maar ook vir die goddelose heidense stad Nineve. Dit toon dat God hierdie mense lewenslank bekering gegee het. Vir onderskeidelik Israel of die Jode was dit baie moeilik om te verstaan, want hulle het slegs hulself as God se uitverkore volk beskou (Matteus 12:41 Matteus 16: 4 Lukas 11: 29-32 Handelinge 10 Handelinge 11).
Tweedens bevat die boek Jona 'n tipologiese voorstelling van die geskiedenis van die volk Israel. Israel het misluk as 'n getuie vir God, net soos Jona, en was al lank in die see van nasies of in die verspreiding. Maar Israel is bewaar omdat Jona op 'n wonderbaarlike manier bewaar is en in 'n toekomstige dag God se getuie vir die nasies sal wees. Die evangelie van die koninkryk sal eendag deur bekeerde Jode oor die hele wêreld versprei word.
Derdens is Jona 'n tipe van Christus. In Matteus 12: 39-40 kondig die Here Jesus aan die skrifgeleerdes en die Fariseërs aan dat geen teken behalwe die teken van Jona aan hulle gegee sal word nie: "Want soos Jonas drie dae en drie nagte in die buik van die groot vis was, so sal die Seun ook wees van die mens wees drie dae en drie nagte in die hart van die aarde. " 'N Ander teken vir Israel was dat die Here Jesus na die nasies uitgegaan het (Matteus 28:19 Markus 16:15 Lukas 24:47) soos ons in Lukas 11:30 lees.
Ten vierde en uiteindelik toon Jona die karakter van die menslike hart. Die menslike hart wat, ook wat gelowiges betref, dikwels onwilliglik onderwerp aan die wil van God, soek sy eie eer, kyk eerstens na homself en wat so hard soos 'n klip teenoor ander mense kan wees.Selfs die waarheid van God behaag die menslike hart dikwels net solank die eie belangrikheid daarvan beklemtoon kan word! Dit alles moes Jona leer. Hierdie boekie bevat dus baie praktiese lesse vir elke leser.
a) Die wonderwerke van God
Die boek Jona is 'n boek van wonderwerke. Die wonderwerke lyk gedeeltelik soos toevallighede, maar die hand van God is agter hulle almal.
Jehovah het die storm in die see versoek (hoofstuk 1: 4)
Jehovah moes die lot op Jona val (hoofstuk 1: 7)
Jehovah het 'n groot vis voorberei (hfst. 1:17)
Jehovah het die vis beveel en dit het Jona op die droë grond uitgespoel (hoofstuk 2:10)
Jehovah berei 'n kalebas (hoofstuk 4: 6)
God het 'n wurm voorberei en dit het die kalebas getref dat dit verdroog het (hfst. 4: 7)
God het 'n bedompige oostewind voorberei (hoofstuk 4: 8)
Veral die groot vis en die bekering van die mense van Nineve is betwyfel. Maar die Here Jesus bevestig beide as historiese feite (Matteus 12: 40-41).
b) Jona se bekeringspsalm
Dit is baie opvallend om die ooreenkoms van Jona hoofstuk 2 met verskeie psalms te sien. Die volgende toon 'n paar parallelle:
Jona, die kaptein en die bemanning van die skip waarop hy gevaar het, die koning en die burgers van Nineve.
Die woord van die Here het tot Jona, die seun van Amittai, gekom: "Gaan na die groot stad Ninevé en preek daarteen, omdat die boosheid daarvan voor my opgekom het." Maar Jona het van die Here af weggehardloop en na Tarsis gegaan. Hy het afgegaan na Joppe, waar hy 'n skip gevind het wat op pad was na die hawe. Nadat hy die tarief betaal het, gaan hy aan boord en vaar na Tarsis om van die Here te vlug. (NIV)
Jona 1: 15-17
Toe neem hulle Jona en gooi hom oorboord, en die woedende see word kalm. Die manne was baie bang vir die Here, en hulle het 'n offer aan die Here gebring en aan hom geloftes afgelê. Maar die Here het 'n groot vis voorsien om Jona in te sluk, en Jona was drie dae en drie nagte in die vis. (NIV)
Jona 2: 8-9
"Diegene wat aan waardelose afgode vashou, verbeur die genade wat hulle kan wees. Maar ek, met 'n danklied, sal aan julle offer. Wat ek belowe het, sal ek vergoed. Redding kom van die Here." (NIV)
Toe God sien wat hulle doen en hoe hulle van hul bose weë afwyk, het hy deernis gehad en die vernietiging wat hy gedreig het, nie oor hulle gebring nie. (NIV)
"Maar Ninevé het meer as honderd -en -twintigduisend mense wat nie hul regterhand van links kan sien nie, en ook baie beeste. Moet ek my nie bekommer oor die groot stad nie?" (NIV)
Katolieke het altyd die boek Jona as 'n feitelike vertelling beskou. In die werke van sommige onlangse Katolieke skrywers is daar 'n neiging om die boek as fiksie te beskou. Slegs Simon en Jahn, onder prominente Katolieke geleerdes, het die historisiteit van Jona duidelik ontken en die ortodoksie van hierdie twee kritici mag nie meer verdedig word nie: "Providentissimus Deus" veroordeel implisiet die idees van beide oor inspirasie en die gemeente van die Indeks het die "Inleiding" van laasgenoemde uitdruklik veroordeel.
Redes vir die tradisionele aanvaarding van die historisiteit van Jona:
Volgens die Septuagint -teks van die boek Tobias (xiv, 4) word die woorde van Jona met betrekking tot die vernietiging van Ninive aanvaar as feite, dieselfde leessel word gevind in die Aramees en een Hebreeuse manuskrip. Die apokriewe III Mach., Vi, 8, gee 'n lys van die redding van Jona in die vis se buik saam met die ander wonders van die Ou -Testamentiese geskiedenis. Josephus (Ant. Jud., IX, 2) beskou die verhaal van Jona duidelik as histories.
Die gesag van Onse Here
Hierdie rede word deur Katolieke beskou om alle twyfel oor die feit van die verhaal van Jona te verwyder. Die Jode het 'n 'teken' gevra en 'n wonderwerk om die Messiasskap van Jesus te bewys. Hy het geantwoord dat daar geen 'teken' aan hulle gegee sou word nie, behalwe die 'teken van die profeet Jona. drie dae en drie nagte. Die manne van Ninive sal saam met hierdie geslag in die oordeel opstaan ​​en dit veroordeel: omdat hulle boete gedoen het by die prediking van Jona. Lukas 11: 29-32). Die Jode het gevra vir 'n werklike wonderwerk sou Christus hulle mislei het as Hy 'n bloot grasieus. Hy voer dit duidelik aan net soos Jona drie dae en drie nagte in die walvis se maag was selfs so Hy sal drie dae en drie nagte in die hart van die aarde wees. As die verblyf van Jona in die buik van die vis slegs 'n fiksie is, is die verblyf van Christus se liggaam in die hart van die aarde slegs 'n fiksie. As die manne van Ninive werklik nie in die oordeel sal opstaan ​​nie, sal die Jode ook nie werklik opstaan ​​nie. Christus kontrasteer feit met feit, nie fancy met fancy nie, en ook nie fancy met feit nie. Dit sou inderdaad baie vreemd wees as Hy sou sê dat Hy groter was as 'n fyn gevormde man. Dit sou nie minder vreemd gewees het as hy die Jode beledig oor hul werklike gebrek aan boete deur hierdie gebrek te beoordeel in teenstelling met die boete van Ninive wat nooit bestaan ​​het nie. Die hele krag van hierdie opvallende kontraste gaan verlore, as ons erken dat die verhaal van Jona nie 'n feitelike verhaal is nie. Ten slotte maak Christus geen onderskeid tussen die verhaal van die koningin van Skeba en die van Jona nie (sien Matteus 12:42). Hy heg dieselfde historiese waarde aan die Boek van Jona as aan die Derde Boek van Konings. Dit is die sterkste argument wat Katolieke bied vir die vaste standpunt wat hulle inneem op grond van die feitelike verhaal van die verhaal van Jona.
Die gesag van die vaders
Daar is nog nooit 'n enkele Vader aangehaal ten gunste van die mening dat Jona 'n fantasievolle verhaal is nie en glad nie 'n feitelike verhaal nie. Vir die vaders was Jona 'n feit en 'n tipe van die Messias, net so een soos Christus aan die Jode voorgestel het. Die heiliges Jerome, Cyril en Theophilus verduidelik in detail die tipe betekenis van die feite uit die boek Jona. Sint Cyril verhinder selfs die besware van die Rasionaliste van vandag: Jona ontvlug uit sy bediening, betoon God se barmhartigheid teenoor die Niniviete en toon op ander maniere 'n gees wat siek word tot 'n profeet en 'n historiese tipe Christus. Cyril erken dat Jona in al hierdie dinge misluk het en nie 'n soort Christus is nie, maar erken nie dat hierdie mislukkings van Jona die verhaal van sy doen en late bloot as 'n fiksie bewys het nie.
Christus het gepraat volgens die idees van die mense en het geen doel gehad om vir hulle te sê dat Jona werklik nie deur die vis ingesluk is nie. Ons vra: Het Christus van die koningin van Skeba as 'n feit gepraat? As dit so is, dan het Hy van Jona as 'n feit gepraat, tensy daar 'n bewys van die teendeel is.
As die boek histories in sy vertelling was, sou sekere besonderhede nie weggelaat word nie, byvoorbeeld die plek waar die profeet deur die seemonster uitgebring is, die spesifieke sondes waaraan die Niniviete skuldig was, die spesifieke soort ramp waarmee die stad sou vernietig word, die naam van die Assiriese koning waaronder hierdie gebeure plaasgevind het en wat hom tot die ware God wend met sulke wonderlike nederigheid en berou.
'N Inleiding tot die boek Jona
1. Profete was bekend onder verskeie terme-beide Grieks en Hebreeus:
a. Die Griekse term waaruit ons Engelse term kom, is profhvth 1 (profete) dit beteken iemand wat goddelike openbaring verkondig en interpreteer. 2 Dit is beskrywend van iemand wat spreek voort God & rsquos woord. 3
b. Die Hebreeuse terme wat vir 'n profeet gebruik word, is hoofsaaklik ayb! N* 4 (nabi) wat waarskynlik 'n beskrywing is van & ldquoone genoem & rdquo om vir God te spreek 5, en ha#r) h* 6 (hroeh, Engels & ldquoseer & rdquo), wat profete in Israel voor Samuel genoem het (1 Sam. 9: 9) omdat hulle gesigte gesien het
c. Ander terme vir 'n profeet sluit in: & ldquoman van God, & rdquo & ldquowatchman, & rdquo & ldquomessenger van YHWH & rdquo, en & ldquoman of the Spirit & rdquo 7.
2. Profete het eienskappe wat soortgelyk was aan hulle tydgenote van die Ou Nabye Ooste:
a. Soortgelyke eienskappe met die ANE 8:
1) Soms is hulle geïdentifiseer met ekstatiese ervarings (1 Sam. 10: 11-hoewel dit sarkasties kan wees)
2) Profete het met konings gepraat om hulle aan te moedig of met kritiek
3) Profete het gepraat oor militêre aangeleenthede of bouprojekte
4) Profete het hul boodskappe ontvang deur drome, visioene, trances of maniere wat nie genoem is nie
b. Verskillende eienskappe met die ANE 9:
1) Bybelse profete was seker van hulle individuele oproepe van YHWH (vgl. Jes. 6 Jer. 1 Eseg. 1 Jona 1, ensovoorts)
2) Bybelse profete was heilige manne wat deur die Gees geroep is (2 Pet. 1:21)
3) Bybelse profete is gewoonlik geïdentifiseer met selfbeheersing onder openbaring 10
4) Bybelse profete word gewoonlik beskuldig van antiritualisme eerder as met kommer oor ritualisme
5) Bybelse profete was gemoeid met verreikende boodskappe van ballingskap en vernietiging
6) Bybelse profete het gereeld met die mense sowel as met die konings gepraat
7) Bybelse profete (veral die klassieke profete [sien hieronder] het gepraat op grond van die Mosaïese Verbond 11 (waardeur God 'n volk gekies het om homself te openbaar en sy plan in die geskiedenis uit te voer)
8) Bybelse profete het 'n eskatologiese aspek van hul boodskappe ingesluit waardeur hul volkome soewereine God gedeeltes van sy laaste stadium van die geskiedenis sou onthul 12
B. Klassifikasie van die profete 13: Die profete kan binne drie basiese kategorieë geïdentifiseer word-(1) voor-monargie 14, (2) voor-klassieke 15, (3) klassieke 16-soos die volgende grafiek ontvou: 17
Nasiebegeleiding, Handhawing van geregtigheid, Geestelike opsiener
Militêre advies, uitspraak van teregwysing of seën
Berisping oor die huidige toestand van die samelewing lei tot waarskuwings van gevangenskap, vernietiging, ballingskap en belofte van uiteindelike herstel, oproep tot geregtigheid en berou
C. Die boodskap van die profeet:
1. Die meeste van die klassieke profetiese geskrifte was 'n historiese versameling preke tydens onstuimige tye in die geskiedenis van Israel en met 'n boodskap oor die probleme van die nasie 19
2. Die historiese boodskappe is versamel en in boekvorm gerangskik en is dus bedoel vir latere geslagte van Israel en vir hulle totdat God se doel in die geskiedenis bereik is 20
3. Die volgende grafiek beeld vier basiese kategorieë van profetiese orakels uit: 21
Fokus hoofsaaklik op afgodery, ritualisme en sosiale geregtigheid
Konsentreer daarop om nie die Here die regte eer te gee nie
Straf moet uitgevoer word
Hoofsaaklik polities en geprojekteer vir die nabye toekoms
Interpreteer onlangse of huidige krisisse as straf
Baie min aangebied word gewoonlik teruggekeer na God deur 'n einde aan goddelose gedrag
Iets meer aangebied, meer spesifiek gerig op 'n spesifieke situasie
Bevestiging van toekomstige hoop of bevryding
Aangebied en verstaan ​​dat dit kom na 'n tussentydse oordeel
Aangebied en verstaan ​​dat dit oor 'n lang tydperk strek
4. Boodskappe oor die toekoms:
a. Profesie was beslis 'n boodskap aan 'n historiese volk
b. Profesie was ook 'n boodskap aan 'n historiese volk in die lig van God en die voortdurende verlossingsdoel, daarom het dit God se soewereine plan en voornemens onthul
c. In wat gewoonlik 'ldquopredictive prophecy' genoem word, is die & ldquopredictive & rdquo -element geheg aan die huidige situasie.
d. Terwyl die menslike outeur waarskynlik die historiese boodskap wat hy gee, verstaan ​​het, kon slegs die Goddelike Skrywer die finale referent ten volle ken as die boodskap van die toekoms spreek. Desondanks sou (en kon) die finale referent nie die historiese boodskap van die menslike outeur weerspreek nie. 22
e. Aangesien Jesus Christus die middelpunt van God se heilsgeskiedenis is, het alle profesieë op een of ander manier betrekking op Hom.
II. SKRYWER: Dit was moontlik Jona (hnwy), of iemand wat hom geken het en later die gebeure neergeskryf het (een van die seuns van die profete)
A. Eksterne bewyse is baie gering en laat vir Jona:
Die twaalf profete was bekend as 'n eenheid teen die derde eeu v.C. (Pred. 49:10), en die tweede eeu v.C. (Tobit 14: 4,18 Ben Sirach 49:10)
1. Die naam van die hoofkarakter is Jona (1: 1)
2. Daar was 'n Jona, seun van Amittai, wat gedurende die agtste eeu v.C. in die noordelike koninkryk 23 onder die bewind van Jerobeam II (ongeveer 793-753 v.C. 2 Kon. 14:25)
3. Jerobeam het Israel se grense vergroot in ooreenstemming met Jona se profesie (2 Kon. 14:25)
4. Alhoewel die skrywer iemand kon gewees het wat die inligting oor die gebeurtenis verkry het (bv. Uit die kwadrels van die profete & rdquo [2 Kon. 2: 3]), is dit glad nie onmoontlik dat dit deur Jona self geskryf is nadat hy die les van die boek geleer op pad terug na Israel.
5. Die gedagtes van Jona word in diepte opgeteken in die tweede hoofstuk van Jona. 24 Dit kan vir 'n latere skrywer moeiliker wees om op te spoor, tensy hy met Jona gepraat het
III. DATUM: Gedurende die voor-ballingskapstydperk en miskien gedurende die leeftyd van Jona (eerste helfte van die agtste eeu v.C.)
A. Die datum moet val tussen die bewind van Jerobaom II (793-753 v.C.) tot die val van Ninevah (612 v.C.) 25
B. Jona het moontlik pas in die tydperk van die voorklassieke profete 26, maar hy was 'n oorgang na die klassieke tydperk 27.
C. In ooreenstemming met die datums hierbo, het Jona net ná die tyd van Elisa gelewe.
D. Dit lyk asof drie profete dieselfde tyd bedien: Jona, Amos en Hosea
E. Jesaja het hierdie onmiddellike tyd gevolg
F. Alhoewel sommige die boek laat uitgaan het vanweë Arameïsme en uitdrukkings wat onbekend was met die klassieke Hebreeus, is dit onoortuigend en bewys dit nie 'n na-ballingse datum nie 28
G. Alhoewel sommige die boek na die ballingskap dateer as 'n reaksie op die ultra-nasionalistiese gees van Esra en Nehemia, het hierdie universalistiese beklemtoning ook gedurende die agtste eeu in Jesaja 2: 2vv 29 plaasgevind.
IV. HISTORIESE INSTELLING:
A. Israel blyk uiterlik op sy hoogtepunt te wees. Jerobeam II het 'n suksesvolle regering gehad (2Kon.14: 25-28 vgl. Amos 6:14)
B. Baie van die bose karakters wat in Amos 1-2 beskryf word, kan beter vertaal word in die huidige tyd van aktiwiteite wat dan uitgevoer word 30 en beskryf Jerobeam II & rsquos se heerskappy so pynlik ontwrigtend as wat Sy reëls oortree en die vyande die gebied ingedruk word. Israel sou 'n verdedigende oorlog voer teen die leërs van Sirië en Ammon. Albei was waar.
C. Drie tydperke van Israel van Jehu (841-414):
1. 839-806-Betrek in die Ooste en huur deur burgerlike onenigheid. Kon nie druk op Sirië plaas nie, het 30 jaar van vernedering gely tydens Jehu, Jehoahaz, Jehoash 31
2. 806-782-Assirië en koning Adsk-Nirari III van Assirië is heerser en heers oor omliggende state en veral Sirië, daarom is Israel beskerm en in staat om sommige van sy grense onder Johoash en Jerobeam II te herstel. Sirië kon nie aan twee grense veg nie. 32 Israel en Juda het hul grense herstel na byna almal van Dawid en Salomo (vgl. 2 Kon. 14:25 vir die profesie deur Jona)
3. 782-745-die tye van Jona, Amos en Hosea: Assirië was onder druk van die noordelike koninkryk Urartu wat Assirië van die noorde, noordweste en noordooste af gedruk het (pp. Cohen, 157-158) . Sirië is bevry om Israel te hanteer en het uitgerekte gevegte aangegaan om Gilead en Bashan 33 terug te kry
4. Teen die einde van die eeu sou die Assiriese Ryk die sterkste militêre mag ooit in die wêreld wees wat die noordelike koninkryk ingehaal en gedeporteer het, maar Israel het dit nie geweet ten tyde van Jona 34 nie
D. Die mense het hoogmoedig geword gedurende die voorspoedperiode in die noordelike nasie en het gelei tot onreg, hebsug, verwaarlosing van die armes, vervolging van die armes en formalistiese godsdiens 35
V. GESKIEDENIS: Jona is 'n genre (vorm) van literatuur wat waarskynlik histories is:
A. Jona is nie 'n allegoriese beskrywing van Israel se ervaring met Babilon om die volgende redes nie: 36
1. Alhoewel Jona kan bedoel & ldquodove & rdquo, is dit nie 'n standaard of algemene identifikasie nie
2. Alhoewel die vis verteenwoordigend kan wees van die ballingskap van Babilon, word Babilon nooit genoem nie, en Babilon het Juda geneem, nie Israel nie. Die vis is ook 'n middel tot bevryding, nie straf nie
3. Alhoewel Jona 'n sendingmandaat vir die heidense wêreld kan wees, noem Jona nooit die onderskeid tussen Judaïsme, Torah of monoteïsme nie. Die ballingskap was ook nie bedoel vir sendingversuim nie, maar vir innerlike oortredings teen die verbond.
4. Allegories in die OT het onmiskenbare aanduidings van hul allegoriese aard (Pred. 12: 3ev Jer. 25: 15v Ezk. 19: 2vv 24: 3vf 27: 3ev Sag. 11: 4vv), waarvan 37 Jona nie het nie
B. Jona was waarskynlik om die volgende redes nie 'n gelykenis nie:
1. Nie net gelykenisse het morele of didaktiese doelwitte nie. Historiese vertellings kan ook hierdie doelwit hê (vgl. Kings Ruth)
2. Die werk word nie in 'n omgewing geplaas wat bevestig dat dit 'n verhaal is of onwaar is nie:
a. Dit word kanonies onder die profete geplaas en nie die digterlike boeke nie
b. Dit word nie as 'n generiese rekening bekendgestel nie (bv. & LdquoA sekere man. & Rdquo)
c. Daar is weliswaar geen direkte tydsraamwerk in die boek nie, maar dit is 'n argument uit stilte
3. In vergelyking met ander OT -gelykenisse (Rigters 9: 8vv 2 Sam. 12: 1 14: 6 1 Kon. 20: 39v 2 Kon. 14: 9) is Jona baie langer en ingewikkelder. Die morele punt van die gelykenis word ook nooit duidelik gemaak nie, aangesien geen verduideliking 38 aangebied word nie
C. Jona was waarskynlik 'n historiese werk:
1. Soms is 'n onwilligheid om die moontlikheid van wonderbaarlike gebeurtenisse (die vis, die plant) te aanvaar, sentraal in die ontkenning van historisiteit; ander kere is dit 'n kwessie van literêre genre 39
2. Die besonderhede van die boek blyk historiese gegewens te wees:
a. Jona was 'n historiese persoon (sien hierbo)
b. Ninevah was 'n historiese stad (sien hierbo)
c. Die besonderhede van die koop van 'n kaartjie, aan boord van die skip, die bestemming van die skip, die hawe van die skip blyk alles histories te wees
d. Die verslag van die storm, die matrose en reaksies, hul heidense praktyke, uitroepe tot YHWH en opofferings blyk alles histories te wees
3. Die Boek van Jona word ingelei net soos ander profesieë is: & ldquo Nou het die woord van die Here tot Jona gekom. & rdquo (Jona 1: 1)
4. Die Nuwe Testament stem ooreen met 'n historiese benadering (Matt. 12: 39-41 16: 4 Lukas 11: 29-32)
a. Daar word aangeneem dat Jona werklik drie dae lank in die buik van 'n groot vis was
b. Daar word aanvaar dat Jona 'n ware teken was vir die mense van Ninevah
c.Daar word aangeneem dat die mense van Ninevah hulle bekeer het en dat hulle een van die mense is wat in die toekoms Jesus en die generasie van Rsquo sal oordeel.
d. Die mense van Ninevah is ingesluit by 'n ander historiese figuur- die Koningin van die Suide
VI. DOEL VAN DIE BOEK VAN JONAH:
A. Om die veranderinge wat die klassieke profesie teweeggebring het, te beklemtoon in terme van die waarde van bekering. Dit kan selfs die uitspraak van 'n profeet (selfs vir 'n heidense nasie, om nie eers van Israel te praat nie) 40 terugdraai
B. Om YHWH & rsquos se besorgdheid oor die hele mensdom-selfs die goddelose-te beklemtoon en nie net vir Israel nie
C. Om te leer dat redding van YHWH afkomstig is
D. Om te leer oor die aard van YHWH as 'n verbondsgod wat toegewyd is aan sy mense-selfs individue wat in opstand is.
E. Om die noodsaaklikheid van die Here & rsquos -bevel te beklemtoon, anders moet hy geen ander keuse hê as om ons saam te sleep terwyl hy sy soewereine plan werk nie
F. Om te beklemtoon dat die Here soms buite ons eie teologiese verstaan ​​werk, en dus nie daaraan gebonde is nie.
G. Om te leer teen die arrogansie van geestelike trots. & Rdquo
H. Om te leer dat die Here barmhartig kan wees vir diegene wat klein stappe van bekering in die regte rigting toon sonder om sy geregtigheid te besoedel, wat oordeel oor kwaad vereis. 41
VII. ORGANISASIE EN STRUKTUUR VAN JONAH: 42
Die boek het twee parallelle helftes: hoofstukke 1 & amp2 en 3 & amp4
A. Elkeen het 'n oproep van God en 'n antwoord van Jona (1: 1-3/3: 1-3)
B. Jona ontmoet heidene wat gedwing word om die invloed van sy God in ag te neem (1: 4-11/3: 4-10)
C. Jona word gedwing tot 'n konfrontasie met God vanweë sy gesindhede (1: 12-17/4: 1-9)
D. Elke afdeling word beëindig deur God en rsquos deernisvolle bevryding (2: 1-9/4: 10-12)
God bewys sy deernis vir beide die matrose en Jona deur hulle albei te bevry
God toon sy deernis vir Ninevah en Jona deur hulle albei 43 te gee
3 Hill en Walton blyk korrek te wees in die onderskeid tussen die Bybelse konsep van vertelling en die algemene konsep dat 'n profeet die toekoms voorspel, aangesien 'n profeet slegs God se planne en voornemens spreek, en aangesien God se planne nie soveel voorspellings is as voorafverklaarde sekerhede van die soewerein van alle oorsaak ('N Oorsig van die Ou Testament, pp. 314-315.
5 La Sor, Hubbard en Bush, Ou Testament opname, bl. 298-299 R. K. Harrison, Inleiding, pp. 741-742. Sien ook Eksodus 4: 15v 7: 1).
6 1 Samuel 9: 9 Jes. 30:10 BDB, s.v. ha#r), p. 909 beteken een wat sien (miskien 'n visioen) van har
8 Profete was bekend in die Mari -tablette van die agtiende eeu v.C. en in die Neo-Assiriese Ryk gedurende die dae van Esarhaddon en Ashurbanipal (681-633 v.C.) Sien Hill en Walton, N opname, pp. 309-310.
9 Baie van hierdie inligting kom van Hill en Walton Opname, bl. 311.
10 La Sor, Oud, bl. 300 Sien die uitgebreide bespreking en bibliografie van R. K. Harrison, Inleiding, pp. 752-754
11 Die uitsprake was heruitsprake van die verbondsvloeke (Lev. 26 Deut. 27-28) JHWH sou die tyd van die vonnisse as die regter bepaal, en die vonnisse sou deur vreemde nasies uitgevoer word. Slegs deur 'n nuwe verbond (Deut. 30 Jer. 31) kon die volk herstel word nadat hulle onder die oordeel geval het (Elliott E. Johnson, Elements of Recognition, Dallas Theological Seminary, p. 53).
12 'n Paar sentrale gedeeltes wat tot hierdie tema spreek, word gevind in die woorde van die profeet Jesaja (41: 21-24 43: 10-13 44: 6-11 45: 20-21 48: 3-7.
Post-eksiliese profete het die dae waarop YHWH sy program (laasgenoemde dae, of daardie dae) sou voltooi, sentraal gestel (La Sor et al, Oud, bl. 304.
Die dag van die HERE (dag van YHWH) sou die tyd wees waarop YHWH sy oordeel en seën sou volbring.
13 La Sor et al bied 'n volledige lys met sentrale gedeeltes, Oud, pp. 301-303.
14 Dit is Deborah, Samuel (hoewel Samuel oorgang het as die laaste van die regters en die eerste van die monargiese [pre-klassieke] profete).
Hulle is profete genoem omdat: (1) hulle gekies is om openbaring te ontvang, (2) Moses die prototipe van 'n profeet [Deut. 18:18 34:10], (3) Samuel was 'n tyd wat profesie hervat het [1 Sam. 3: 7-9]. Sien La Sor et al, Oud, pp. 300-301.
15 Dit is versprei oor die historiese boeke, insluitend orakels deur Nathan, Elia, Elisa.
16 Dit word meestal geïdentifiseer met die skrywende profete van die agtste tot die vierde eeu v.C. veral diegene wat boeke geskryf het (Obadja, Joël, Jona, Amos, Hosea, Miga, Jesaja, Obed, Nahum, Habakuk, Sefanja, Jeremia, Esegiël, Haggai, Sagaria, Maleagi).
17 Hill en Walton, N opname, bl. 311.
18 Jona is uniek omdat dit nie 'n versameling profetiese orakels aan die nasie bevat nie, maar 'n verhaal oor die profeet is.
19 Elliot E. Johnson, Principle of Recognition, Klasnotas, Dallas Theological Seminary, p. 52.
21 Hill en Walton, N opname, pp. 313-315.
22 Die Goddelike Skrywer sou die menslike outeur gebruik om sy boodskap dikwels oor te dra met 'n verwysing wat buite die bewuste bewussyn van die menslike outeur was.
Dit kan soos volg geïllustreer word: As ek vir my dogter sê: ek is nie so lief vir soene van iemand as van u nie, daar is beperkings op my stelling (dit sluit my vrou nie in nie). Tog, as iemand 'n kind na my toe bring en sê: Bedoel u meer as Alice ?, sou ek sê: Ja, alhoewel ek Alice nie in gedagte gehad het toe ek die stelling gemaak het nie, pas Alice wel by wat ek gesê het. Ek praat hier as die menslike outeur. Maar as my woorde geïnspireer was, sou God sê: Ja, en Alice was spesifiek die een wat ek in gedagte gehad het!
Aangesien die boodskap die boodskap van die Goddelike Skrywer is, is daar soms verwysings (maar nie in stryd nie) met die bewussyn van die menslike outeur.
23 Jona het in Gath-Hefer naby Nasaret gewoon (vgl. Joh. 7:52)
24 Let op die gebruik van die eerste persoon in hierdie hoofstuk.
25 Laasgenoemde datum is gebaseer op interpretasies van Jona 3: 3 wat beweer dat Ninevah nie meer bestaan ​​het as gevolg van die werkwoord nie.
Dit hoef egter nie te impliseer dat die beskrewe toestand nie meer bestaan ​​nie (vgl. 1 Kon. 10: 6 Jes. 49: 5c Jer. 14: 4a) [sien Walton, Jona, bl. 66-67]. Die vertelling is in die verlede tyd geskryf, daarom sou 'n teenwoordige werkwoord nie ooreenstem nie.
Sommige beweer ook dat Jona se gebruik van die titel, King of Ninevah (3: 3) onrealisties is omdat dit nie elders in Mesopotamiese of Bybelse verslae gebruik word nie. Maar dit is 'n argument uit stilte wat nie 'n laat datum bewys nie. Dit kan ook 'n egte, maar ongetwyfelde titel van die koning van Assirië wees, of verwys na 'n heerskappy van die stad wat nie die koning van Assirië was nie. Hierdie laasgenoemde verduideliking was nie ongewoon nie (sien die koning van Edom [2 Kon. 3: 9,12], die koning van Damaskus [2 Kron. 24:23] en Agab as die koning van Samaria [1 Kon. 21: 1) ]).
26 Vroeëre boodskappe fokus op die oordeel oor die kwaad, voorbidding (sien Ex. 32: 11ev Num. 14: 13ev Deut. 9: 26vv) en toewyding (2 Kon. 18: 21,37).
Samuel het wel die mense gevra om hulle te bekeer (1 Sam. 7: 3), maar hy was 'n oorgangspersoon as regter, profeet en priester, en nie streng 'n profeet nie (sien hierbo ook Walton, Jona, pp. 70-71).
Jona het wel met die Koning gepraat soos die voorklassieke profete (2 Kon. 14:25, maar binne vyftig jaar na die vorige verklaring het die skrywer van 2 Konings opgeteken: Die HERE het Israel en Juda gewaarsku deur al sy profete en elke siener: ' Bekeer julle van julle verkeerde weë en bewaar my gebooie, my beelde volgens die hele wet wat Ek julle vaders beveel het, en wat Ek deur julle dienaars, die profete, na julle gestuur het (2 Kon. 17:13). tot die klassieke eeu (sien die grafiek hierbo, sien ook Walton, Jona, pp. 70-72).
27 Die oorgang kan heel moontlik 'n deel van Jona se weerstand teen YHWH se boodskap van bekering verklaar. Hy wou hê dat Ninevah beoordeel moes word soos Sodom was (sien Hill, Jona, bl. 72).
28 R. K. Harrison, Inleiding, bl. 917.
29 Ibid., Bl. 917. Elia en Elisa het ook missies na Sidon en Sirië gehad (vgl. 1 Kon. 17: 9vv 2 Kon. 5: 1vv).
30 Simon Cohen, Die politieke agtergrond van die woorde van Amos, HUCA, pp. 155-156.
34 Hill en Walton, Opname, bl. 384.
37 Sien 'n volledige bespreking in R. K. Harrison, Inleiding, pp. 911-912.
38 R. K. Harrison, Inleiding, bl. 913.
39 Hill en Walton, Opname, bl. 383.
41 Hill en Walton voer 'n uitstekende bespreking oor hierdie funksie van die boek (Opname385-387).
42 Aangepas uit Hill en Walton, Opname, pp. 387-388.
43 Die feit dat Jona uiteindelik nie afgelewer word nie (deurdat die aanleg geslaan word), kan 'n aanduiding wees van die latere vonnis wat Ninevah sou ontvang.
Malick het 'n Masters in Theology in Bible Exposition, met lof, ontvang van die Dallas Theological Seminary in 1984. In 2003 behaal hy sy Juris Doctorate, magna cum laude, aan die Capital University Law School, waar hy die Order of the Curia ontvang het. Hy was besig met nagraadse studies by Dallas T. More
Die betekenis van die boek Jona
Die Talmoed skryf die samestelling van die twaalf profete toe aan die manne van die groot vergadering (Bava Batra 15a). Rashi verduidelik dat die boeke in een boek saamgebind is, omdat elkeen so kort was dat sommige verlore kan raak as dit nie in 'n groter boekrol saamgevoeg word nie.
Saam strek hulle oor 'n tydperk van ongeveer 250-300 jaar. Jona, Hosea, Amos en Miga was profete uit die agtste eeu, Nahum, Habakuk, Sefanja en Obadja het in die sewende tot vroeë sesde eeu geprofeteer en Haggai, Sagaria en Maleagi het in die laat sesde eeu geprofeteer. Van die twaalf is Joël die moeilikste tot op hede, en ons sal hom bespreek in die vierde hoofstuk oor die twaalf profete.
Dit is moeilik om 'n omvattende teorie te vind om die doel van die boek te verduidelik, of waarom Jona van sy missie gevlug het. Vir millennia lank het groot tolke die boek van Jona se agt-en-veertig verse gesoek na hul fundamentele boodskappe.
Een midrashiese reël dui daarop dat Israel wat nie berou het nie, sleg sou lyk as nie-Israeliete hulle sou bekeer.  'n Ander stel voor dat Jona oortuig was dat die Nineviete hulle sou bekeer en dat God hulle sou vergewe. Jona was bang dat hy dan 'n valse profeet genoem sou word sodra sy voorspelling van die vernietiging van Ninevé onvervuld was. 
Abarbanel vind nie een van die antwoorde oortuigend nie. Miskien sou Israel geïnspireer word om hulle te bekeer in die lig van Nineve se berou. Aangesien die Nineviete hulle wel bekeer het, het hulle blykbaar geglo dat Jona 'n ware profeet was. Nêrens is daar bewyse dat Jona ontsteld was oor sy of Israel se reputasie nie. Dit is onwaarskynlik dat Jona God se gebod sou oortree het om die redes wat deur hierdie midrashim gegee is.
Abarbanel (gevolg deur Malbim) voer aan dat Jona bang was vir die toekomstige vernietiging van Israel deur Assirië, waarvan Nineve die hoofstad was (vgl. Ibn Ezra op 1: 1). In plaas van om God se opdrag te gehoorsaam, het Jona verkies om homself namens sy volk te martel. Die boek Jona beeld Nineve egter uit as 'n tipologiese Sodomagtige stadstaat, nie as die historiese hoofstad van Assirië nie. Jona se naam verskyn agtien keer in die boek, maar niemand anders nie - selfs nie die koning van Nineve nie - word genoem. Daarbenewens word daar geen melding gemaak van
of sy koning in die verhaal. Die Boek van Jona het blykbaar 'n selfstandige boodskap wat die historiese konteks daarvan oorskry. 
Die geleerdes van die twintigste eeu, Yehoshua Bachrach,  Elyakim Ben-Menahem,  en Uriel Simon , wat 'n ander benadering soek, noem Jona se protes teen die einde van die boek:
Hy het tot die Here gebid en gesê: "Here! Is dit nie net wat ek gesê het toe ek nog in my eie land was nie? Daarom het ek vooraf na Tarsis gevlug. Want ek weet dat U 'n barmhartige en genadige God is, lankmoedig, oorvloedig in vriendelikheid en straf verloën. (Jon. 4: 2)
Hierdie geleerdes verstaan ​​Jona se protes as 'n verwerping van die idee van bekering. Om hulle leeswerk te ondersteun, noem hulle 'n gedeelte uit die Jerusalem Talmud:
Die wysheid is gevra: wat is die straf vir 'n sondaar? Sy antwoord: Ongeluk jaag sondaars na (Spr. 13:21). Daar is gevra om profesie: wat is die straf vir 'n sondaar? Sy antwoord: Die persoon wat sondig, net hy sal sterwe (Eseg. 18: 4, 20). Daar is aan God gevra: wat is die straf vir 'n sondaar? Hy het geantwoord, laat hom bekeer en versoening verkry. (J.T. Makkot 2: 6 [31d])
Vanuit hierdie oogpunt is daar 'n fundamentele stryd tussen God aan die een kant en wysheid en profesie aan die ander kant. Jona was nie vasgevang in die besonderhede van hierdie spesifieke profesie nie, hy protesteer teen die bestaan ​​van bekering en verkies dat God onmiddellik straf op sondaars gee.
Alhoewel hierdie benadering meer omvattend is as die vorige interpretasies, bly dit onvolledig. Baie van die boek het min te doen met bekering of God se genade - veral Jona se langdurige ontmoeting met die matrose in hoofstuk 1 wat hulle nooit moes bekeer nie, en sy gebed in hoofstuk 2 waar Jona waarskynlik nie berou gehad het nie. Behalwe dat die rol van die matrose in hoofstuk 1 verminder word, ontduik Uriel Simon die gebed van Jona deur te beweer dat dit nie 'n oorspronklike deel van die verhaal was nie.  Ongeag die oorsprong daarvan, blyk die gebed van Jona egter integraal in die boek, en bevat dit waarskynlik een van die sleutels om die algemene doelwitte van die verhaal te ontsluit.  Laastens blyk dit dat die meeste profete die idees van bekering en God se barmhartigheid aanvaar het. Waarom moes Jona alleen van sy sending gevlug het?
Alhoewel hierdie tolke korrek is in die beklemtoning van Jona se protes teen God se eienskap van barmhartigheid in 4: 2, het Jona hierdie eienskap ook afgekeur, veral as God dit op heidene toepas. Dit blyk dat hierdie tema die kern van die boek is, wat 'n onoorkomelike konflik tussen Jona en God skep. Jona was nie bereid om God se barmhartigheid te aanvaar nie, selfs vir die mees eties volmaakste heidene, omdat die manifestasie van barmhartigheid teenstrydig was met Jona se gewenste opvatting van God.
Alhoewel hulle heidene was, was die matrose voortreflike mense. Hulle het tot hul gode gebid tydens die storm, Jona behandel met respek, selfs nadat hy deur die lotery as oorsaak van hul probleme gekies is, en het baie moeite gedoen om hom nie oorboord te gooi nie, selfs nadat hy bely het. Hulle het God om genade gesmeek. Toe hulle uiteindelik Jona in die see gooi, het hulle geloftes aan God afgelê.
Jona, aan die ander kant, toon nie een van hierdie verhewe eienskappe nie. Hy het teen God in opstand gekom deur te vlug en toe geslaap terwyl die verskrikte matrose gebid het. Dit is opmerklik dat die kaptein soos 'n profeet klink as hy Jona toespreek - 'Hoe kan jy so lekker slaap! Staan op, roep u god aan! Miskien is die god goedgunstig teenoor ons en sal ons nie verlore gaan nie "(1: 6) - terwyl Jona soos die onoplettende gehoor klink wat 'n profeet gewoonlik moet bestraf. Die kaptein gebruik selfs dieselfde woorde in 1: 6 (kum kera) wat God beveel het om Jona in 1: 2 na Nineve te gaan (kum lekh ... u-kera).
As Jona uiteindelik in die teks praat, verdeel die verteller die woorde van die profeet tussen 'n direkte aanhaling en verhaal:
'Ek is 'n Hebreeus! (Ivri anokhi), "Het hy geantwoord. "Ek aanbid die Here, die God van die hemel, wat see en land gemaak het." Die manne was baie bang, en hulle vra hom: "Wat het u gedoen?" En toe die manne verneem dat hy vlug uit die diens van die Here - want so het hy dit vir hulle gesê. . . (1: 9-10)
Alhoewel Jona aan die matrose gesê het wat hulle wou weet, dat sy vlug van God die storm veroorsaak het, is dit die verteller wat die belangrikste woorde vertel eerder as om dit in Jona se direkte toespraak te plaas. Boonop blyk die verklaring van Jona dat hy 'n Hebreeus was wat die ware God aanbid, raak van die kommer van die verskrikte matrose. Waarom sou die verteller Jona se stelling so omskep?
Die term "Ivri (Hebreeus) "word dikwels gebruik wanneer Israeliete met nie-Israeliete gekontrasteer word.  In hierdie trant merk Elyakim Ben-Menahem op dat Jona se gebruik van Ivri in 1: 9 is gepas, want hy was in kontras met heidene. Die vermeende ongelykheid van Jona met die heidense matrose is die hoofklem van hoofstuk 1. Ben-Menahem suggereer verder dat die teks nie die reaksie van Jona aan die kaptein rapporteer nie, sodat sy dramatiese afkondiging in 1: 9 kan verskyn as sy eerste woorde in die boek .  Hierdie kontras met die matrose was vir Jona die belangrikste, daarom het die verteller slegs hierdie woorde in sy direkte aanhaling geplaas.
Om die verdeling van Jona se verklaring te verduidelik, voer Abarbanel 'n opmerking in 'n midrashiese styl aan: "Die bedoeling [van die woord Ivri] is nie net dat hy eerder uit die land van die Hebreërs was nie, hy was ook 'n sondaar [avaryan] wat God se gebod oortree het. " Abarbanel vermoed dat die matrose uit hierdie woordspel afgelei het Ivri dat Jona vlug! Vir die voorstel van Abarbanel om as die primêre betekenis van die teks te werk, sou die matrose natuurlik Hebreeus moes ken en net so vernuftig soos Abarbanel moes gewees het om die woordspel te kry. Alhoewel dit nie oortuigend is nie pesat kommentaar, Abarbanel se insig is konseptueel verhelderend ten opsigte van die algemene doel van hoofstuk 1. Jona het homself nadruklik teenoor die heidense matrose gestel, maar die verteller het Jona eerder met God gekontrasteer. In hoofstuk 1 was Jona inderdaad die van Abarbanel Ivri- 'n profetiese held van ware geloof wat homself kontrasteer met heidene, en 'n avaryan- 'n sondaar teen God.
Nadat hy drie dae in die vis gewag het, het Jona uiteindelik tot God gebid. Sommige (byvoorbeeld Ibn Ezra, Abarbanel en Malbim) kom tot die gevolgtrekking dat Jona hom moes bekeer het, aangesien God die vis beveel het om Jona uit te spuug, en Jona daarna na Nineve gegaan het. Daar is egter geen aanduiding van berou in Jona se gebed nie.  'n Mens kan verder argumenteer dat God se opdrag aan Jona om in 3: 1-2 na Nineve terug te keer, aandui dat Jona inderdaad nie berou gehad het nie.  In sy gebed was Jona meer besorg daaroor om gered te word en God in die tempel te dien as oor die redes waarom God hom straf (2: 5, 8).
Jona het sy gebed afgesluit met twee triomfantelike verse:
Diegene wat aan leë dwaasheid vashou, verlaat hul eie welsyn, maar ek, met groot danksegging, sal aan U offer wat ek belowe het ek sal uitvoer. Bevryding is die Here s'n! (2: 9-10)
Ibn Ezra en Radak glo dat Jona homself kontrasteer met die matrose wat in 1:16 geloftes afgelê het. Anders as hul onopregte geloftes (volgens Jona), was Jona van voorneme om sy gelofte te hou om God in die tempel te dien. Abarbanel en Malbim dink egter nie dat Jona op die matrose sou verwys nie. By die lees van die boek raak die matrose slegs aan hul begrip van die verhaal, wat spesifiek Nineve as die Assiriese hoofstad aangaan. In plaas daarvan beweer hulle dat Jona die onopregte (volgens Jona se mening) bekering van die Nineviete voorspel het.
'N Mens kan hul menings kombineer: die matrose en die Nineviete staan ​​beide sentraal in die boek Jona, wat elkeen 'n hoofstuk van dekking ontvang. Hulle was voortreflike mense - die matrose al die tyd, en die Nineviete na hulle bekering - maar Jona het hulle geminag omdat hulle heidene was. Die gebed van Jona verbind die episodes met die matrose en die Nineviete saam en skep 'n verenigde tema vir die boek, naamlik dat Jona homself kontrasteer met werklik indrukwekkende heidene. Dit lyk asof Rashi die gladste lesing het:
Hulle wat vashou aan leë dwaasheid : diegene wat afgode aanbid hul eie welsyn verlaat: hulle vrees vir God, van wie alle vriendelikheid voortspruit. Maar ekdaarteenoor is ek nie so nie Ek, met harde danksegging, sal aan U offer. (Rashi oor Jon. 2: 9-10)
Soos in hoofstuk 1, is Jona se kontras met heidene die klimaktiese tema van sy gebed in hoofstuk 2. Om die gebed in hoofstuk 2 te omskryf, het Jona gesê:Ivri anokhi [Ek is 'n Hebreeus] "(1: 9)! Ek aanbid die ware God in teenstelling met alle heidene — geïllustreer deur die matrose, en later deur die Nineviete. Terselfdertyd bly Jona nog steeds in sy opstand teen God wat hy nog steeds was avaryan [sondaar]. Volgens hierdie siening het God vir Jona uit die vis toegelaat om hom 'n les te leer, nie omdat hy berou gehad het nie.
Het Jona God gehoorsaam toe hy gaan
? Radak neem aan dat hy dit gedoen het. Daarteenoor meen Malbim dat Jona in opstand gekom het terwyl hy deur die goddelose stad geloop het. Hy moes uitdruklik berou as 'n opsie aangebied het, in plaas daarvan om die ongekwalifiseerde ondergang van die Nineviete te verkondig.
Die Nineviete, daarenteen, het een van die grootste bekeringsbewegings in die Bybelse geskiedenis bewerkstellig. Die koning van Nineve het selfs gesê wat 'n mens sou verwag het dat Jona sou sê: 'Laat elkeen van sy verkeerde weë afwyk en van die onreg waaraan hy skuldig is. Wie weet behalwe dat God hom kan bekeer en hom bekeer? Hy kan van sy toorn afwyk, sodat ons nie verlore gaan nie "(3: 8-9). Ons het vroeër opgemerk dat dieselfde kontras gesê kan word oor die kaptein van die skip, wat soos 'n profeet geklink het terwyl Jona teen God in opstand gekom het.
Nineve se berou kan die leser verstom, maar dit het Jona nie beïndruk nie. Abarbanel en Malbim (op 4: 1-2) dui daarop dat Jona woedend was dat God die Nineviete gespaar het ná hulle berou oor sosiale misdade, aangesien hulle heidene gebly het. Hierdie interpretasie lê na aan die hart van die boek. Jona het nie omgegee oor die uiters etiese gedrag van die matrose of die indrukwekkend boetvaardige Nineviete nie. Jona was nog steeds die Ivri hy het homself verklaar dat hy in 1: 9 was, en homself skerp kontrasteer met die heidene wat hy teëgekom het, en daardeur distansieer van die God wat hy geweet het hulle deernis sou hê.
Dit was baie ontevrede oor Jona, en hy was bedroef. Hy het tot die Here gebid en gesê: "Here! Is dit nie net wat ek gesê het toe ek nog in my eie land was nie? Daarom het ek vooraf na Tarsis gevlug. Want ek weet dat U 'n barmhartige en genadige God is, lankmoedig, oorvloedig in vriendelikheid en straf verloën. Here, neem asseblief my lewe, want ek sterf eerder as om te lewe. " (4: 1-3)
Woedend oor God se spaarsaamheid
, Het Jona onthul dat hy aanvanklik gevlug het omdat hy geweet het dat God die Nineviete nie sou straf nie. In sy protes het Jona 'n beroep gedoen op God se eienskappe van barmhartigheid, maar met 'n beduidende afwyking van die klassieke formule in die nasleep van die Goue Kalf:
Die Here! Die Here! 'N God barmhartig en genadig, lankmoedig, vol liefde en trou. . . (Eksodus 34: 6)
Want ek weet dat U 'n barmhartige en genadige God is, lankmoedig, oorvloedig in vriendelikheid en straf verloën. (Jon. 4: 2) 
Jona vervang "afstand doen van straf (ve-niham al ha-ra'ah) "Vir" getrouheid (ve-emet). " Die God van waarheid van Jona sou heidene nie red nie, maar God self het Jona opdrag gegee om die heidene te red! God se profesie aan die begin van die vertelling het dus Jona se idee van God uitgedaag. Jona sterf eerder as om saam met 'n God te lewe wat nie aan sy godsdienstige beskouing voldoen nie. Ironies genoeg is dit die rede waarom Jona se diepe vrees en liefde vir God hom aanvanklik laat vlug het en van God eis dat hy sy lewe neem.
In 'n poging om die dwaling van Jona se argument bloot te lê, het God getoon dat Jona se bereidheid om te sterf nie net uit idealistiese motiewe spruit nie, maar ook uit fisiese ongemak:
"O Heer! Is dit nie net wat ek gesê het toe ek nog in my eie land was nie? Daarom het ek vooraf na Tarsis gevlug. . . . Here, neem my lewe, want ek sterf eerder as om te lewe. " Die Here antwoord: "Is u so diep bedroef?" (4: 1-4)
En toe die son opkom, sorg God vir 'n bedwelmde oostewind wat die son op Jona se kop slaan, en hy word flou. Hy smeek om die dood en sê: "Ek wil eerder sterf as om te lewe." Toe sê God vir Jona: "Is u so diep bedroef oor die plant?" "Ja," antwoord hy, "so diep dat ek wil sterf" (4: 8-9)
God het 'n verrassende veranderlike bygevoeg toe Hy sy spaarsaamheid van die Nineviete verduidelik het. Alhoewel dit uit hoofstuk 3 gelyk het asof die Nineviete hulself met hul bekering gered het, het God skielik 'n ander rede  gegee:
Toe sê die Here: "U het omgee vir die plant, waarvoor u nie gewerk het nie en wat u nie verbou het nie, wat oornag verskyn en oornag vergaan het. En moet ek my nie steur aan Ninevé, die groot stad, waarin daar meer as honderd -en -twintigduisend mense is wat nog nie hul regterhand van links ken nie, en ook baie diere? " (4: 10-11)
God was bereid om die Nineviete te vernietig weens hul onsedelikheid, maar het hulle vergewe sodra hulle hul bekeer het. Alhoewel die Nineviete verkeerde oortuigings gehad het, het God hulle deernis gehad sonder om te verwag dat hulle monoteïste sou word. Hulle kon immers nie hul regs van links onderskei in die sin dat hulle valse gode gedien het nie. Vir Jona het ware geregtigheid egter vereis dat selfs die boetvaardige Nineviete gestraf moes word omdat hulle nog steeds heidene was.
Om God se reaksie te omskryf: U, Jona, wou sterf vir die hoogste ideale. U was egter ook bereid om te sterf eerder as om hitte te ondervind. U menslike beperkings word nou volledig blootgestel. Hoe kan u dan verwag om God se eienskappe te verstaan?  God het min geduld vir menslike onsedelikheid, maar kan morele mense verdra met misleide oortuigings. Die skerp stilte van Jona aan die einde van die boek weerspieël die kloof tussen God en homself. Hy het gebly "Ivri"Tot die einde toe.
Die verhaal van Jona handel oor profesie, die hoogtepunt van liefde vir God en die hoogste menslike geestelike prestasie. Maar profesie veroorsaak ook groter angs, aangesien die profeet die oneindige gaping tussen God en die mensdom intenser as iemand anders begryp. Jona se geestelike prestasies was duidelik baie beter as die van die matrose of die mense van Nineve - hy kon beslis sy regterhand van links sien. Hoe nader hy aan God gekom het, hoe meer het hy tegelyk erkenning gekry van hoe min hy werklik van God se weë weet. Hierdie besef het hom tot die dood toe gemartel.
God het Jona geleer dat hy nie die dood hoef te begeer nie. Hy het ander ten goede beïnvloed en 'n dieper begrip van God en sy eie plek in hierdie wêreld bereik. Ondanks sy hartstogtelike toewyding aan God, moes Jona morele mense leer waardeer en hulle leiding gee. Hy het 'n belangrike rol gespeel om God se barmhartigheid openbaar te maak.
Die Boek van Jona is 'n groter lewensverhaal van elke individu wat nabyheid met God soek. Daar is 'n paradoksale erkenning dat hoe nader 'n mens aan God kom, hoe meer 'n mens bewus word van die kloof wat God se wysheid van ons eie skei. Daar is 'n verdere uitdaging om absoluut toegewyd aan God te wees, terwyl morele mense wat verskillende oortuigings ondersteun, steeds respekteer. 'N Midrash plaas 'n laaste reël in Jona se mond: "Lei u wêreld volgens die eienskap van barmhartigheid!"  Hierdie midrash dui die nederige les aan wat Jona uit hierdie merkwaardige episode moes geleer het, en wat elke leser moet leer.
 Hierdie hoofstuk is aangepas uit Hayyim Angel, ''Ek is 'n Hebreeus! ': Jona se konflik met God se barmhartigheid teenoor selfs die waardigste heidene," Joodse Bybel Kwartaalliks 34: 1 (2006), pp. 3-11 herdruk in Angel, Deur 'n ondeursigtige lens (New York: Sephardic Publication Foundation, 2006), pp. 259-269. Dit het ook verskyn in Yom Kippur -leser (New York: Tebah, 2008), pp. 59-70.
 Sien byvoorbeeld Mekhilta Bo, J.T. Sanhedrin 11:5, Pesahim 87b, aangehaal deur Rashi, Kara, Ibn Ezra en Radak.
 Pirkei D'Rabbi Eliezer 9, aangehaal deur R. Saadyah (Emunot ve-De'ot 3: 5), Rashi, Kara, Radak en R. Isaiah van Trani.
 Sien verdere bespreking en kritiek op bogenoemde standpunte in Uriel Simon, Die JPS Bybelkommentaar: Jona (Philadelphia: The Jewish Publication Society, 1999), inleiding pp. 7-12.
 Yehoshua Bachrach, Yonah ben Amitai ve-Eliyahu: le-Hora'at Sefer Yonah al pi ha-Mekorot (Hebreeus) (Jerusalem: The Religious Department of the Youth and Pioneering Division of the Zionist Organization, 1967), p. 51.
 Elyakim Ben-Menahem, Da'at Mikra: Jona, in Twaalf profete vol. 1 (Hebreeus) (Jerusalem: Mossad HaRav Kook, 1973), inleiding pp. 7-9.
 Simon, JPS Bybelkommentaar: Jona, inleiding pp. 12-13.
 Simon, JPS Bybelkommentaar: Jona, inleiding pp. 33-35 kommentaar pp. 15-17.
 Sien die verdere kritiek op Simon in David Henshke, "Die betekenis van die boek Jona en sy verhouding met Jom Kippoer," (Hebreeus) Megadim 29 (1998), pp. 77-78 en sien die reaksie van Uriel Simon op Henshke, 'Ware gebed en ware berou', (Hebreeus), Megadim 31 (2000), pp. 127-131.
 Sien byvoorbeeld Gen. 39:14, 17 40:15 41:12 43:32 Exod. 1:15, 16, 19 2: 7, 11, 13 3:18 5: 3 7:16 9: 1, 13 10: 3. Vgl. Genl Rabbah 42:13: R. Juda het gesê: [ha-Ivri beteken dat] die hele wêreld aan die een kant was (ooit) terwyl [Abraham] aan die ander kant was (ooit).
 Ben-Menahem, Da'at Mikra: Jona, pp. 6-7. In sy inleiding, bl. 3-4, voeg Ben-Menahem by dat hoofstuk 1 chiasties gerangskik is en dat die aankondiging van Jona in vers 9 in die middel van die struktuur lê, wat die sentraliteit van die hoofstuk verder beklemtoon.
 Vgl. Rashi, Kara en R. Eliezer van Beaugency. Selfs Ibn Ezra, Abarbanel en Malbim, wat beweer dat Jona moes ingestem het om na Nineve te gaan, gee toe dat Jona ontevrede was oor hierdie toegewing. Sforno neem 'n middelste posisie aan en stel voor dat Jona berou het, maar die gebed wat in die boek is, is 'n dankbaarheidspsalm nadat Jona reeds gered is. Rob Barrett ("Beteken meer as wat hulle sê: die konflik tussen Y-H-W-H en Jonah," JSOT 37: 2 (2012), p. 244) stel addisionele ironieë in Jona se gebed voor: Jona verkondig dat hy tot God geroep het (2: 3), maar in werklikheid geweier het om na Nineve of na God te roep terwyl hy op die boot was. Jona sê dat God hom gered het omdat hy hom tot God gewend het terwyl hy van God se opdrag vlug.
 Ibn Ezra sê dat Jona spesifiek naby Nineve gebly het, sodat hy gereed sou wees om met 'n tweede bevel te gaan. Alternatiewelik kan Ben-Menahem (Da'at Mikra: Jona, bl. 13) dui daarop dat Jona moontlik sou gedink het dat God iemand anders gestuur het.
 Vir 'n verdere ontleding van die onderlinge verband tussen Joel, Jona en Eksodus 34, sien Thomas B. Dozeman, "Innerlike Bybelse interpretasie van Y-H-W-H se genadige en medelydende karakter," JBL 108 (1989), pp. 207-223.
 Vir 'n meer volledige ondersoek van hierdie en verwante verskille, sien Hayyim Angel, "The Uncertainty Principle of Repentance in the Books of Jona and Joel," in Angel, Openbare tekste, verborge betekenisse: vind die godsdienstige betekenis in Tanakh (Jersey City, NJ: Ktav-Sephardic Publication Foundation, 2009), pp. 148-161.
 Sien die verdere bespreking in Bachrach, Yonah ben Amitai ve-Eliyahu, pp. 66-68.
 Midrash Jona , red. Jellinek, p. 102, aangehaal in Simon, JPS Bybelkommentaar: Jona, inleiding p. 12. R. Samson, Raphael Hirsch, stel voor dat Jona gedurende die hele episode belangrike lesse moes leer om 'n profeet te word. God het hom daarom op hierdie aanvanklike sending na Ninevé gestuur. Eers na hierdie episode het God hom op 'n gunstiger profetiese sending na Israel gestuur (II Konings 14: 23-27). "Kommentaar op Jona" (Hebreeus), HaMa'ayan 51: 1 (Tishri 5771-2010), bl. 8-9.
God op die water
Terug na die eerste hoofstuk van Jona. Dit wil voorkom asof Jona van die begin af aan sy mede -matrose gesê het dat hy sy God wil vlug. As dit hulle nie steur nie, was dit omdat hulle na internasionale waters vaar waar die territoriale gode geen mag gehad het nie. Terwyl die storm toeslaan, roep elkeen na sy eie god en miskien die ydele hoop dat die verskillende gode wat so ontbied word, bymekaar kan kom en 'n internasionale reddingsoperasie kan begin. As dit misluk, as die lot op Jona val, en as hulle eis om te weet wie hy werklik is, en hy vertel hulle, verstom en ontsteld, verstaan ​​die mans uiteindelik die ware erns van hul situasie. Die res van die verhaal, begin met die gooi van Jona in die see, volg in logiese vordering.
En so keer ons terug na wat die rabbi's moontlik in gedagte gehad het by die keuse van die boek Jona as die laaste skriftuurlike voorlesing oor Yom Kippur. Die son begin sak, en aanbidders is net 'n paar uur weg van hul normale lewe, waar die teenwoordigheid van God nie so maklik verstaan ​​kan word soos in die sinagoge op die jaar en die heiligste dag nie, en waar elke versoeking bestaan ​​om die goddelike te begeer uit een daaglikse ervaring. Hier, in Jona, is die enigste plek in die Bybel waar die essensie van die Joodse identiteit so bondig en kragtig saamgevat word.
Ivri anokhi! God kan oral en altyd gevind word. In die woorde van die Amerikaanse stigter John Adams, het hierdie leerstelling 'n opperste, intelligente, wyse, almagtige soewerein van die heelal, wat Adams beskou het as 'n belangrike wesenlike beginsel van alle moraliteit, en gevolglik van alle beskawing, die geskenk van die eertydse Hebreërs gevorm , wat alleen dit vir die hele mensdom bewaar en gepropageer het. & rdquo Dit is die les wat deur die boek Jona geleer word, en die boodskap daarvan aan almal wat dit op Yom Kippur hoor, is dat ons ons lewens daarvolgens moet leef.