Toe beland jy nog in die rivier ook en word sommer meegesleur, glad nie wat jy beplan het nie. Die rivier is diep, maar op ‘n manier lyk dit tog vir jou of jy weer nader beweeg na die ander kant. Jy begin hoop kry. Maar dan kom daar ‘n stroomversnelling en voor jy jou kom kry is jy weer dieper in.
Tog lyk dit of jy wel nader na die kant beweeg, jy moet net moed hou. Uitgeput haal jy tog die kant, maar die wal wat jy moet uit, is hoog en rof, klipperig met min om aan vas te hou. Jy voel eintlik om maar moed te verloor. Tog, voetjie vir voetjie pak jy die wal aan. Twee treë vorentoe, drie agtertoe, dan weer vier vorentoe, een agtertoe. Tog beweeg jy nader en nader aan die rant van die wal.