Ek wonder of Die Here God ’n engel op my pad kom sit het. Ek het al baie gevra vir ’n engel, maar ek dink Die Here God het nie gehoor nie. Ek dink dat ek soms te veel vra. Dalk gee Hy net vir my wat ek op daai tyd nodig het. Hulle sê mos Die Here God het Sy eie tyd.
Jy raak vet. Gister het jy twee slukke gevat van daai slaai. Hoekom luister jy vir die Steven ou. Hy wil net geld maak uit jou uit.
Ek loop met moeite. My rug is seer. My stuitjie is ’n wond. Ek het gisteraand weer klomp sit ups gedoen.
Ek staan in die kombuis en kyk na die asblik. Daar lê gisteraand se papiersak vol uitspoeg. Op die tafel ’n skoon bordjie (ek dink Steven het dit daar gesit) en ’n vurk.
Teen die yskas is ’n foto van my waarna ek nie kan kyk nie. Of liewer, dis een van daardie fotos waarna jy nie wil kyk nie, maar jy kan nie wegkyk nie. ’n Foto wat ’n monster geneem het. Ek is net skeleton. Ek wil nie kyk nie, maar kan ook nie wegkyk nie.
Ek klim terug in die bed en trek myself toe met die komberse. Dis ‘n lekker gevoel om tussen so in die bed te bly. Dis asof ek kan wegkruip vir die wêreld. Ek voel beskermd tussen lakens. Dis asof die bed en lakens vir my iets gee wat ek nie by mense kry nie. Die sagte lakens maak die gat in my hart toe. Die matras troos my seer rug. Die kussings is ‘n ‘hartsterking’. Ek wonder waar kom die woord vandaan? Dit is veronderstel om ‘troos’ te wees. Maar troos en kussing pas nie bymekaar nie. Hartsterking werk beter. Ek hou die kussing vas.
“Opsoek na aanvaarding” tref die woorde my. Dis soos wanneer ‘n brander jou van agter af vang sonder dat jy dit verwag.
Die Here weet. Ek weet nie of ek hierdie storie in die teenwoordige of verlede tyd moet skryf nie. Of future….ek weet nie ek moet skryf. Liewe leser, moenie oor die time-zone worry nie, want tyd het stil gaan staan…iewers.
Hoe alles gebeur weet ek nie. Ek is nou al so diep in hierdie siekte. Ek weet nie of ek ooit weer hieruit sal kom nie. Ek is bleek. Ek is siek.
Steven staan op, skep die slaai in ‘n bakkie. Ek is so honger, dit voel of ek die hele bak kan verslind.
Ek weet nie hoe hy al hierdie dinge weet nie. Hy het nie eens hierdie pad gestap wat ek nou stap nie, maar iets maak tog sin in hierdie deurmekaar spul. Ek verstaan nou daai wat hulle sê “Dis soos kots in ‘n tumble dryer”