�n Uitgedroogde P
'n Paar Sondae terug met die koerant onder my blad stap ek swaarmoedig die huis wat vir my te swaar geword het in en gaan sit op die bruinbank. Die koerant 'n ontvlugting, iets om my mee besig te hou, iets om te lees. Snaaks as jy niks meer het dat 'n koerant jou lewensoomblikke, die oomblikke wat jou dag vol maak, kan verhelder. Ek gooi myself letterlik daarin en swem tussen die groot raserige bladsye. Soos in die see met die witskuim branders. Lees, lees, lees, soek, soek, soek - om iets iewers te lees wat my 'n antwoord sal gee, 'n aanwysing vir rigting.
My oog val op die naam Antjie Krog.
Ek lees 'n gedeelte van haar gedig oor die menopause: "'n uitgedroogte kaal geplukte poes", en iewers van diep binne my is daar 'n lag, 'n wete, 'n blydskap dat nog iemand die wandelinge van die hormone deur haar liggaam, verstand en emosies moeilik vind om mee saam te leef. Ek wens ek kon myself so weergee, ek veg tussen "die onthouding van negatiewe kritiek� en die vryheid om te s�, "fok julle almal wat my veroordeel". Daar het ek dit nou ges�. My hart klop tien keer vinniger en ek voel my asem in my keel. Mag ek dit s�? Ek glo nie die Here kan oor my bly wees in sulke tale nie, maar dis nou uit en klaar ges�! Antjie, s� jy dit maar namens ons dooielamme, maar vertel van vroue wat vir ewig getroud is, wat nie meer wil nie, wat genoeg gehoor het en nie meer wil hoor nie. Vertel van die vrees van op straat staan en karre oppas, vertel van die vrees om nie genoeg geld te h� om vir jou kinders te gaan kuier, vertel van die vrees om in vuil staatshospitale te gaan l� as jy sou siek word, vertel van die vrees as jou menswees sou knak onder die gewig van jou besluit om die oop see aan te pak met 'n papierbord se krag. Verstaan my nie verkeerd nie, ek het die Here se hulp en ek glo onwrikbaar in Sy genade ook vir my, maar menslik bly menslik.