Die Renosters van Halali
Dit was 'n idilliese wintersaand in Etosha. Halali se watergat het die belofte van renosters ingehou. Vroeër die dag was ons gelukkig genoeg om 'n leeu jagtog dop te hou. Wel, eintlik het ons dit gefnuik deur onbewusteluk tussen die leeu en sy prooi te beland. Maar dis 'n ander storie.
Nou sit ons by die watergat. Die son is net onder. Daar is heelwat mense. Dit is skoolvakansie, en die hele Wes-Kaap is daar. Ek weet, want dis hulle wat gemaak het dat ons 3 ure gevat het om 'n paar dae vantevore by Noordoewer die grensformaliteite af te handel.
Ons hoop dat die renosters wel hulle opwagting maak. 'n Paar koedoes verskyn. Sewe, om presies te wees. Ek weet nie hoekom ek sulke goed tel nie. Hulle het hulle drink gekry en weer geloop.
En dan maak twee renosters hul verskyning. (Hulle was natuurlik makliker om te tel as die sewe bewegende koedoes.) 'n Koei met 'n kleintjie (hy's ook maar verbrands groot, mind you). Daar hang hierdie gedempte, swanger afwagting in die lug. Dan, vanuit 'n ander hoek, kom nog 'n renoster aangestap. Hy lyk nie deel van die eerste twee wat opgedaag het se outfit nie. Mmmm….. miskien kan daar romanse in die lug wees.
Nou en dan hoor jy die waarderende, dog gedempte "aaahh" van iemand, maar verder is dit stil.
Tot die stilte onderbreek deur 'n vyfjarige seuntjie wat kliphard 'n wind laat. Soos Shreck is hy ook seker onder die sterreteken van die Flatulent gebore. Dit was nou nie so hard dat die renosters dit kan hoor nie, maar hard genoeg vir almal in die nabyheid om te hoor. Niemand sê iets nie, maar skielik lyk dit asof almal in 'n bus sit wat op 'n sinkplaatpad ry soos almal skud van die lag, maar ewe hard probeer om nie hardop te lag nie.
Maar dis nodeloos. Dis amper soos om in die kerk te probeer om nie te lag nie. Daai lag gaan nie weg voordat jy hom nie goed lug gegee het nie. Later lag almal maar, behalwe die vyfjarige seuntjie en sy ma.