Deurboor APA-50 - Inligting - 2022
Pierce APA -50 - Geskiedenis
Pierce (APA-50) is deur Northern Dry Dock Co., Oakland, Kalifornië, 22 Julie 1942 as Northern Light (MC-romp 289) neergelê; van stapel gestuur op 10 Oktober 1942; en in opdrag van 30 Junie 1943, kom dr. A. R. Ponto in bevel.
Na 'n kort afskudperiode vaar Pierce na Hawaii om by die Fifth Amphibious Force, Pacific Fleet aan te sluit. Onmiddellik by aankoms by Pearl Harbor is die skip aan 'n vervoersafdeling toegewys en het hy intensiewe twee weke opleiding in amfibiese oorlogvoering en skietery gekry. Na 'n kleedrepetisie, vaar Pierce as 'n eenheid van die taakspan wat opgedra is om die Japannese eiland Makin, Gilbert -eilande, te vang, te beset en te verdedig.
Aan die westelike punt van Makin 20 November 1943 het Pierce haar eerste aanval geland. Gedurende die nag van die 23ste het die Japannese hul laaste banzai -aanklag gemaak. In die vroeë oggendure van die volgende oggend was daar 'n skrikwekkende ontploffing en groot vlamkolomme het hemelwaarts geskiet toe die escort carrier Liscome Buy getorpedeer is.
Met Makin beveilig, het Pierce se bote en LST's die vurige, vermoeide aanvalstroepe van die 27ste leërafdeling na die skip gebring. By die aankoms in Pearl Harbor 2 Desember het die vervoer haar troepe ontslaan en die volgende week deurgebring
opknappingstoerusting en bote. Pierce was die daaropvolgende vyf weke van Maui, TH, besig om ongeveer 200 offisiere en 4000 manne van die weermag en marinekorps op te lei in die kuns van amfibiese oorlogvoering.
Pierce, wat manne van die 7de leërafdeling dra, het aan die gang gekom vir die Kwajalein -atol op die Marshall -eilande, 22 Januarie 1944. Kwajalein se gevangenskap, volgens dieselfde patroon as dié van Makin, is slegs op 'n baie groter skaal bereik. Gedurende die nag van 3 Februarie het Pierce vyf bote na een van die kleiner eilande gestuur om ongeveer 150 leërtroepe wat deur die vyand vasgekeer is, te ontruim. Onder vyandelike vuur is die bote met troepe gelaai en deur die rif na die strandmeer teruggekeer.
By die vertrek van Kwajalein 8 Februarie het Pierce na die Naval Repair Base, San Diego, Kalifornië gegaan vir 'n opknapping. Op 14 Maart het sy begin met die opleiding van drie landingspanne van die 81ste leërafdeling, met 'n totaal van ongeveer 200 offisiere en 4000 ingeskrewe mans. Hierdie opleiding het plaasgevind op Coronado Strand, San Clemente Island en Aliso Canyon, Kalifornië, en het die volgende BiX -weke geduur.
Weer, 1 Mei, het sy na Pearl Harbor gevaar, hierdie keer om 'n bataljonspan van die 4de Marines te oefen ter voorbereiding van die operasie. Terwyl al die voorbereidings voltooi is, het die skip op 29 Mei uit Pearl Harbor gestaan ​​en by ander eenhede van 'n taakspan aangesluit wat onderweg was na Saipan, Marianas -eilande. Pierce was 'n eenheid van die Northern Attack Group as 'n geveg wat as 'n selfvervoer gelei is, en het die opdrag gekry om aanvalstroepe en toerusting in die omgewing van Charan-Kanoa, Saipan, te land. Pierce het die aflaai van alle aanrandingstroepe en hul toerusting op 15 Junie voltooi. Die vyandelike aktiwiteit het na twee uur verminder en Pierce is beveel om die rif te sluit om ongevalle te ontvang en vrag af te haal.
Nadat hy die nag afgetree het, het die skip na Saipan teruggekeer en in die vertreklyn suid van Charan-Kanea gestaan ​​om ongevalle te ontvang, wat aan boord geneem is totdat die siekeboeggeriewe tot die uiterste belas is. Tweehonderd nege en veertig ongevalle is binne minder as drie uur aan boord ontvang. Die middag het Pierce agt-en-veertig rondtes 5-duim-projektiele afgevuur en twee mortierposisies in die heuwels stilgemaak.
Die volgende dag, 17 Junie, is die weermagartillerie aan boord aan wal gestuur. Teen sononder het Pierce die gewone twee uur lange lugaanval ondergaan. As gevolg van die nabyheid van die Japannese vloot, trek sy terug na die noordooste van Saipan en laat 'n imposante mag van Amerikaanse swaar skepe tussen haar en die vyandelike vloot. Sy het Vrydag daardie week na Saipan teruggekeer en teen Saterdag die aflaai en die vervoer van ongevalle na twee hospitaalskepe voltooi. Die aand vertrek sy na Eniwetok te midde van 'n lugaanval. Nadat sy 'n week lank op die telefoon gebly het, bereik sy Pearl Harbor 20 Julie.
Gedurende die volgende drie weke het Pierce herstelwerk gedoen, troepe van die 81ste leërafdeling opgelei en 'n kort blaaskans geniet van die aktiwiteite in die omgewing. Op 12 Augustus vaar Pierce met 'n taakspan na Guadalcanal, wat die 24ste bereik is. Na twee repetisies in Guadalcanal vertrek sy na die aanval op Angaur in die Palau -eilande. Op die oggend van 15 September op die Palau -eilande, terwyl die 1ste mariniers op die eiland Peleliu geland het, het Pierce in samewerking met die Angaur Attsek Force 'n afleidingspunt gemaak langs die ooskus van die Babelthusp -eiland, wat buite bereik van die batterye was. Die inval in Angaur het twee dae later begin. Na afloop van die aflaai is Pierce na Manus, Admiralty Islands, wat op 28 September bereik is.
Teen 8 Oktober is personeel van die 1ste Kavalleriedivisie aan boord gelê en alle toerusting gelaai. Na 'n repetisie het die taakspan waarvan Pierce 'n eenheid was, op 12 Oktober gevaar vir die aanvanklike aanval op Leyte in die Filippyne. Sy het die oggend van 20 Oktober Leyte -eiland bereik nadat sy deur vyandelike mynvelde in die Surigao -straat gegaan het. Die beweging na die doel was sonder probleme. Die aand het die skip aan die gang gestaan ​​deur myne na die oop see. Op 23 Oktober is sy geanker in die Kossol Passage, Palau -eilande, met 'n paar honderd kilometer wat haar van die Japannese vloot skei wat by die Leyte -golf bymekaarkom.
Op 28 Oktober begin die skip met 'n lang toer na die voorposte van die Stille Oseaan, en stop eers by Guam, Marianas, om personeel en toerusting van die 77ste Afdeling te laai en vandaar na Noumea, Nieu -Caledonië, te vaar. Bestellings is op 11 November onderweg verander en sy is weswaarts na Manus.
Twee dae later vaar Pierce na Leyte. Sy het die skip op 24 November stilweg by Taraguna, Leyte, afgelaai toe drie vyandelike vliegtuie aangeval en neergeskiet is. Die leë Pierce vaar daardie dag na Hollandia, Nieu -Guinee, wat op 29 November bereik is.
Daar het twee weke herstelwerk en rus in Hollandia gevolg, waarna Pierce na Sansapor, Nieu -Guinee, vertrek het. Op die basis laai sy personeel en toerusting van die 6de leërafdeling, beoefen landings en bring Kersfees deur. Vroeg op 30 Desember het Pierce een vyandelike vliegtuig neergeskiet. Die middag het sy van Sansapor af met 'n taakgroep op pad na die aanvanklike aanval op Luzon, Filippynse Eilande, by die Lingayen -golf. Die reis was nie sonder opwinding nie, want elke dagbreek en skemer het vyandelike vliegtuie oor die geaardheid gebring, maar geen treffers is op Pierce aangeteken nie.
Met die uitsondering van een groep vyandelike vliegtuie, het die benadering na die Lingayengolf die oggend van 9 Januarie 1945 sonder inmenging verloop. Die aflaai vorder goed toe 'n vyandelike vliegtuig ongemerk uit die son kom en probeer om Pierce te laat gly, maar hy laat sy bom gou los en dit val in botsing aan die hawekant van nr. twee mans vermoor.
Daarna het die skip personeel en toerusting van die 38ste leërafdeling gelaai, 'n oefenlanding uitgevoer en weer na Luzon gevaar, hierdie keer om deel te neem aan die aanvanklike gebruik op strande naby die stad LaPaz, noord van Subicbaai. Die hele operasie was aangenaam sonder probleme, en in plaas van vyandige opposisie by die strandkop was slegs vriendelike inboorlinge teenwoordig. Sy keer terug na Leyte vir herstelwerk en het die grootste deel van Februarie handelsskepe afgelaai.
Personeel en toerusting van die 7de leërafdeling is teen 10 Maart gelaai. Na die gewone repetisie vertrek Pierce uit Leyte met 'n taakgroep te midde van oop see en is op pad na Okinawa Jima, Nansei Shoto. Behalwe vir vliegtuie wat in die omgewing verskyn het om net dadelik neergeskiet te word, was die rit sonder probleme. Pierce het die oggend van 1 April in die vervoergebied buite Okinawa gestaan. Toe die skip die nag aftrek, het Japannese vliegtuie deur die gevegspatrollie gekom en een kamikaze het ongeveer 800 meter op 'n stuurboord van Pierce vasgery.
Die volgende dag gaan die skip voort met die aflaai, vertrek daarna vir die nag en voltooi die aflaai die volgende dag. Op 5 April is Pierce beveel om met ander gelaaide vervoer na Cluam te vaar, waarvandaan sy verder is na Kalifornië.
Gedurende die volgende tien weke is die skip in San Francisco opgeknap. Pierce is daarna na San Diego vir opknapping. Terwyl die skip weer op pad was na die oorlogsgebied, met Eniwetok net 'n paar honderd myl daarvandaan, het die elektrifiserende "stop all offensive operations" -boodskap op 15 Augustus 1945 ontvang. Korea vir besettingsdiens. Sy keer terug na San Francisco op 13 November, net om weer op die 30ste op pad na Manila see toe te gaan.
Op 19-23 Desember in Manila is die vervoer gelaai met veterane wat huiswaarts gebring is, en daarna die Stille Oseaan oorgesteek om San Francisco op 11 Januarie 1946 te maak. Pierce vertrek 21 Januarie, verlaat die Panamakanaal en arriveer op 6 Februarie in New Orleans. Pierce ontmantel te Mobile, Ala., 11 Maart 1946. Sy is op 17 April 1946 van die Vlootlys geskrap en by die Maritieme Kommissie afgelewer vir verdere beskikking 2 Mei 1946. Sy is op 28 Julie 1947 aan haar voormalige eienaar verkoop.
Pierce het ses gevegsterre ontvang vir diens tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Die binne -verhaal
Elke verhaal het 'n begin, maar nie elke begin word destyds erken vir wat dit is nie. Die betekenis daarvan kan verduister word en wag totdat die spesiale oomblik van openbaring plaasvind. Maar as dit uiteindelik kom, word ons een met die verhaal en die verhaal leef deur ons. En so is dit met die verhaal van die USS Elmoreen hierdie webwerf.
My pa het op die USS Elmore (APA-42) tydens die Tweede Wêreldoorlog. Soos baie lede van "die grootste geslag". hy het selde gepraat oor sy oorlogservarings. Soms kom daar 'n paar opmerkings, veral as ons saam na 'n WWII -fliek kyk. Op 'n dag het ons die perfekte fliek gekyk om sy herinneringe aan diens by 'n aanvalstransport in die Stille Oseaan -veldtog aan te moedig. Die fliek, Weg alle bote, het juis gegaan oor sy ervaring tydens die oorlog.
Weg alle bote is 'n oorlogsfliek uit 1956 gebaseer op die roman uit 1953 deur Kenneth M. Dodson (1907-1999). Dodson dien op die USS Pierce (APA-50) in die Tweede Wêreldoorlog en gebruik sy ervarings daar as 'n gids vir sy roman. Hy is aangemoedig in sy skryfwerk deur die bekende Amerikaanse digter Carl Sandburg, wat 'n paar briewe van Dodson gelees het, terwyl hy in die Stille Oseaan was. Die boek (en film) handel oor die bemanning van die USS Belinda (APA-22), 'n fiktiewe amfibiese aanval vervoer, soortgelyk aan USS Elmore. Die boek het 'n topverkoper geword.
Pa was mal oor die fliek, selfs al het hy erken dat dit 'n oordrewe Hollywood -produksie is. Maar hy glimlag in elk geval regdeur die film. Hy het wel genoem dat die Elmore het verskeie kamikazes ontwyk en ook opgemerk dat haar susterskip, USS DuPage (APA-41), is deur 'n kamikaze getref nadat sy geneem het Elmore s'n plek in die ry. Pa het ook genoem dat 'n kamikaze pas die Elmore en het 'n meegaande verwoester getref. Die Elmore was baie van die vyandelike optrede en die element van geluk kan nie afgemaak word nie. Die krag van gebed kan ook nie. Die film beklemtoon meer as 'n paar korrels waarheid oor die oorlog in die Stille Oseaan en gee my 'n baie onvergeetlike geleentheid om saam met my pa langs die kant te sit en te sien hoe dit alles afspeel. Tot vandag toe bly die herinnering kosbaar.
Die jare het verloop, net soos my pa in 1983. Eendag in 2017 het iets onverklaarliks ​​gebeur. Laat een aand, terwyl ek by my rekenaar sit, het ek 'n onweerstaanbare drang gehad om my pa se skip te gaan google. Deur die jare het ek al kennis geneem van die Elmore s'n geskiedenis en spesifikasies in 'n Wikipedia -inskrywing, en ek het baie geweet van die skip. Ek het selfs die skip se rompnommer uit die kop geken, APA-42. Toe ek die soektog uitvoer, verskyn 'n inskrywing oor 'n Tweede Wêreldoorlog -dagboek deur 'n matroos op die USS Elmore. Ek was verstom, want ek het hierdie item nog nooit gesien nie. Ek het verneem dat Earl Schrader, hoof -winkelier, twee dagboeke ingevul het terwyl hy op die Elmore in 1944 en 1945. Die dagboeke was ongeveer sewentig jaar lank in 'n solderkas gebêre. Sy kleindogter, Robin Lee Hammond, het die dagboeke gevind en dit getranskribeer vir publikasie. Wat 'n geluk!, Ek dink. Natuurlik het ek die boek onmiddellik bestel.
Ek het, nie heeltemal geduldig nie, gewag dat die boek sou kom. Lulu Press is deel van die selfpublikasiebedryf. Hulle boeke word op aanvraag gedruk, en dit neem twee weke om te arriveer nadat 'n bestelling geplaas is. Maar die boek het uiteindelik gekom en dit was amper soos om weer 'n kind te wees tydens Kersfees en die beste geskenk ooit te kry. Ek het Chief Schrader se dagboek gelees en was nie teleurgesteld nie.
Earl het wonderlike verslae gegee van sy tyd op die Elmore met insigte en inligting wat slegs iemand wat eintlik daar was, kon verskaf. Hierdie Tweede Wêreldoorlog Dagboeke, USS Elmore, het my 'n onskatbare insig gegee oor hoe die lewe vir my pa was terwyl hy op die skip gedien het.
My nuuskierigheid was gou ongebonde. Wat begin het met 'n sagte reën van nuuskierigheid, het 'n stroom van belangstelling geword en dan 'n vloed van vrae. Het Earl my pa geken? Waarom het sy inskrywings gestop voor die einde van die oorlog? Waarom het my pa nie 'n soortgelyke oorlogsdagboek geskryf nie? Daardie vrae, en nog vele meer, moes antwoorde vind. 'N Odyssee van ontdekking het pas begin.
Ek was nog altyd gefassineer deur die bestudering van geskiedenis en die verhale van diegene wat vasgevang was in die vloed van gebeure. Nadat ek onlangs afgetree het, het ek tyd gehad om aan historiese analise deel te neem. 'N Plan opgestel. Aangesien my pa gekies het om nie 'n dagboek te skryf nie, sou ek dit vir hom doen. My twee seuns het hul oupa nog nooit ontmoet nie, en is oorlede jare voor hulle geboorte. Ek sou sy storie vertel en my kinders voorstel aan die oupa wat hulle nog nooit geken het nie.
Eers, ek het ingegaan op die projek. Ek het dokumente by die National Archives bestel: my pa se vlootrekords en die Elmore s'n Deklogboek en oorlogsdagboek. Dit het my meer as $ 1,500 teruggesit. Goedkoop teen elke prys, het ek gedink. Toe ek die rekords ontvang, was ek verstom om te ontdek dat die logboek en oorlogsdagboek van die skip eers op 31 Desember 2012 gedeklassifiseer is. Dit was net 'n paar maande voordat ek afgetree het en byna sewentig jaar nadat hulle by die departement ingedien is Vloot. Ek glimlag by die gedagte dat die vloot geduldig gewag het dat ek aftree voordat ek die rekords vir my projek bekend maak.
Daar was baie ander bronne om te ondersoek. Ek het die skip se Muster Roll aanlyn ontdek by Fold3.com. Dit het my die lys van die bemanning gegee, hul datums van aankoms en vertrek op die skip en hul datums van promosie en, in sommige gevalle, degradering. Die lys van die skeepsoffisiere was in die dekblokke te vinde. Nadat ek in personeeladministrasie by 'n groot regeringsentiteit in Chicago gewerk het, het ek my tuis gevoel met die rekords. Hierdie projek het my hele lewe lank op my gewag. En nou was ek gereed om te begin.
Ek is geseënd met 'n goeie organisasie en logika, saam met 'n liefde vir geskiedenis en biografie. Die volgende stap was om 'n biblioteek saam te stel. Binne 'n paar maande het my versameling boeke oor die Tweede Wêreldoorlog in die Stille Oseaan tot verby vyftig gegroei. Terwyl ek aan die projek dink, kom dit stadig by my op dat dit meer is as net die verhaal van my pa of hoof Schrader. Dit was die verhaal van die hele bemanning van die USS Elmore. Ek wou die manne en hul skip en hul diens aan ons land groet. Uiteindelik het dit tot my begeerte gelei om my respek te betoon aan alle lede van die Amerikaanse weermag, beide aktiewe lede en veterane. In die proses wou ek die verhaal vertel van die Elmore en maak dit interessant en selfs oortuigend. En sou dit nie lekker wees as ek kon skakel met ander mense met familielede wat op die diens gedien het nie? Elmore? Dit het alles vir my duidelik geword. Ek moet begin deur 'n webwerf oor die USS Elmore en haar bemanning. Eers dan kon ek die dagboek skryf wat my pa nie kon skryf nie.
Weg alle bote
Dit was 'n boek uit die Dad & aposs -biblioteek wat in 1954 gepubliseer is. Die skrywer het gesê dat hy mense wou laat sien hoe dit regtig op 'n skip in die Tweede Wêreldoorlog in die Stille Oseaan was. Hy gebruik 'n fiktiewe skip/bemanning wat aan werklike gevegte deelneem om die verhaal van die aksie te vertel. Van eksentrieke kapteins tot luiaards, nuwelinge en gegrom, word die mense lewendig gewys wat van eiland tot eiland vorder. Dit is so goed geskryf dat jy kan sien hoe nuwelinge tot kundiges groei, beamptes van rol verander en die ondraaglike laste wat opgelê word Dit was 'n boek uit Pa se biblioteek wat in 1954 gepubliseer is. 'n skip in die Stille Oseaan -veldtog van die Tweede Wêreldoorlog. Hy gebruik 'n fiktiewe skip/bemanning wat aan werklike gevegte deelneem om die verhaal van die aksie te vertel. Van eksentrieke kapteins tot luiaards, nuwelinge en gegrom, word die mense lewendig gewys wat van eiland tot eiland vorder. Dit is so goed geskryf dat jy kan sien hoe nuwelinge tot kundiges groei, beamptes van rol verander en die ondraaglike laste wat 'n kaptein opgelê word. Ek voel hoe die vrees onderdruk word terwyl die bemanning 'n hele vervoerskip aflaai en die mense en materiaal oor riwwe en na die strand skuif in die gesig van onsigbare verdedigers wat wag vir die oomblik om te skiet. Die oorlewendes gaan dit oor 'n paar maande weer op die volgende eiland doen. As jy sou dink dat hulle in angs sou broei, is hulle besig om te tob wanneer die pos kom.
Die hoogtepunt was so ongelooflik geskryf! Ek kan nie begin beskryf hoe hy die gebeure van net 'n paar sekondes onthul en wat die mans dink terwyl dit voor hul oë gebeur nie.
Ek is 'n ywerige leser, en hierdie boek is anders as enige ander boek. Ek is seker dat dit baie lank bo -aan my "All Time Favorites" -lys sal wees. Ek was nog altyd lief vir historiese fiksie en ek het dikwels bronne (so na as wat ek kan kry) oop langs my terwyl ek dit lees. Kenneth Dodson (die skrywer van "Away All Boats") het tydens die Tweede Wêreldoorlog as offisier aan boord van die Attack Transport USS Pierce (APA 50) gedien. My pa het gedien as 'n Gunners Mate 3de, toe 2de, dan 1e klas aan boord van dieselfde skip terwyl ek 'n ywerige leser was, en hierdie boek is anders as enige ander. Ek is seker dat dit baie lank bo -aan my "All Time Favorites" -lys sal wees. Ek was nog altyd lief vir historiese fiksie en ek het dikwels bronne (so na as wat ek kan kry) oop langs my terwyl ek dit lees. Kenneth Dodson (die skrywer van "Away All Boats") het tydens die Tweede Wêreldoorlog as offisier aan boord van die Attack Transport USS Pierce (APA 50) gedien. My pa het gedurende dieselfde tyd as 'n Gunners Mate 3de, toe 2de en daarna 1e klas aan boord van dieselfde skip gedien. Alhoewel ek nie onthou dat Pa van Dodson melding gemaak het nie, is hul diensdatums identies, en hulle was sekerlik bekend met mekaar. Dodson het 'Away All Boats' gebaseer op sy diens aan boord van die USS Pierce.Terwyl ek hierdie realistiese, onberispelik akkurate boek van historiese fiksie gelees het, was my hoofbron my pa se tydskrif oor sy ervarings aan boord en sy briewe (volledig met gesensureerde snitte) aan my ma tydens sy ontplooiing. Die datums van elke geveg, strandpartytjie en strandverlof pas presies by my pa se joernaalinskrywings. Alhoewel die boek die verhaal was soos dit deur die oë van die senior offisiere en nie-coms vertel is, het hulle tydens die gevegsreekse dikwels Gun 1 of Gun 2 genoem. In my pa se dagboek is gesê watter geweer hy toegewys is (dikwels Gun 2), saam met hoeveel rondtes hy na die kus of Kamikazes afgevuur het. Dit was dus asof my eie pa eintlik 'n karakter in die boek was.
Ek is die dogter van 'n liefdevolle, sterk, praktiese man wat lid was van die Grootste Generasie (ook bekend as die Silent Generation). Hy het gehoor gegee aan die oproep om sy land te dien, alles gegee en huis toe gekom om te trou en 'n gesin op te rig. Ek is sy enigste kind, en hy het dit altyd belangrik geag om my en my ma te beskerm teen die gruwels wat hy beleef het. Hierdie boek het my 'n blik gegee op sy ervarings, en daarvoor is ek baie dankbaar. Die verhaal word nie geromantiseer nie, dit is soms die verhaal van helde, maar dit bevat ook die verhaal van lafaards. Dit is die realistiese verhaal van mense wat hul land, hul skip en hul skeepsmate liefgehad het. Ek wens my pa was nog hier, sodat ek met hom daaroor kon gesels. . meer
In die Verenigde State word die maand Mei elke jaar gevier as die Asiatiese Stille Oseaan -Amerikaanse Erfenismaand. Hierdie jaarlikse viering het in 1978 plaasgevind toe president Jimmy Carter 'n gesamentlike resolusie van die Amerikaanse kongres onderteken het wat die maand Mei vir die viering van die kultuur en erfenis van die Asiatiese en Stille Oseaan -eilande bepaal.
In 2005 is 'n nuwe gemeenskapstradisie in San Francisco gebore toe burgemeester Gavin Newsom die voorstel van die voormalige OCA se nasionale president, Claudine Cheng, aanvaar het om 'n jaarlikse amptelike viering van die Asiatiese Stille Oseaan -Amerikaanse erfenismaand in San Francisco te begin. Die burgemeester se APA Heritage Celebration Committee, bestaande uit 'n diverse groep APA -gemeenskapsverteenwoordigers, is gestig om hierdie gemeenskapsviering te koördineer. In 2010 is die APA Heritage Foundation opgeneem as 'n organisasie sonder winsbejag om borgskappe en hulpbronne te bekom wat nodig is om die jaarlikse feeste voort te sit.
Deur die jare heen is hierdie jaarlikse gemeenskapsviering moontlik gemaak deur die ruim ondersteuning van besighede en gemeenskapsborge sowel as professionele dienste.
Waarom is die maand Mei ontwerp vir die APA Heritage Month?
Kongreslid Norman Mineta (CA)
In die middel van die sewentigerjare is 'n landwye voorspraakveldtog geloods om kongresresolusie te verkry om 'n week in Mei as die Asiatiese Pasifiese Amerikaanse Erfenisweek aan te dui. Hierdie konsep is afkomstig van Jeanie F. Jew, destyds 'n personeellid op Capital Hill en 'n bestuurslid van die Organisasie van Chinese Amerikaners.
Mevrou Jood was gefrustreerd omdat die Asiatiese Stille Oseaan -Amerikaners nie as 'n erkende gemeenskap by die viering van die Amerikaanse tweesennigheid ingesluit is nie, en sy sou graag wou sien dat die Amerikaanse regering die Asiatiese Stille Oseaan -Amerikaners as 'n deel van die land erken. Daarbenewens wou sy ook haar oupagrootjie herdenk wat by die bou van die Transkontinentale Spoorweg as arbeid gewerk het.
In Junie 1977 is 'n wetsontwerp (HJRes. 540) deur kongreslid Horton, mede-geborg deur kongreslid Norman Mineta (CA), ingedien om 'n beroep op die president van die Verenigde State te doen om die tydperk van sewe dae vanaf 4 Mei 1979 as ' Pacific/Asian American Heritage Week. "
Kongreslid Frank Horton (NY)
Gevolglik het Jeanie Jew die steun ingeroep van Ruby Moy, destyds 'n administratiewe assistent van kongreslid Frank Horton (NY). In Junie 1977 is 'n wetsontwerp (HJRes. 540) deur kongreslid Horton, saam met die kongreslid Norman Mineta (CA), ingedien om 'n beroep op die president van die Verenigde State te doen om die tydperk van sewe dae vanaf 4 Mei 1979 as 'Pacific' /Asian American Heritage Week. "
Verenigde State verklaar 4 Mei 1979 as 'Pacific/Asian American Heritage Week'.
Die opstel van die wetsontwerpe het die week van 4 Mei gekies as gevolg van twee belangrike historiese gebeure wat gedurende die tydperk plaasgevind het: die aankomsdatum van die eerste Japannese immigrante na die Verenigde State wat op 7 Mei 1843 aangeteken is en die datum waarop die Transkontinentale spoorweg op 10 Mei 1869.
Die voorgestelde wetgewing het die ondersteuning en medeborg van minstens 218 lede van die kongres vereis om die wetsontwerp deur die Huisposkantoor en die Staatsdienskomitee te laat slaag. 'N Intense nasionale voorspraakveldtog is van stapel gestuur. Jeanie Jew het die National Coalition gestig en was voorsitter van die Asiatiese/Stille Oseaan -Amerikaanse Erfenisproklamasie, en saam met Ruby Moy het hulle ook die Asian Pacific Congressional Staff Caucus gestig.
Belangrike nasionale organisasies wat betrokke was by die voorspraak vir die aanvaarding van hierdie wetsontwerpe was: Organisasie van Chinese Amerikaners, Japanese American Citizens League en die Organisasie van Chinese Amerikaanse vroue. Dit was die eerste nasionale voorspraakveldtog wat die jeug en jong professionele persone in ons gemeenskap betrek het, veral lede van Young OCA onder leiding van die destydse uitvoerende direkteur van OCA, Hayden Lee.
As gevolg van volgehoue ​​pogings kon die koalisie 231 verteenwoordigers van die kongres bekom om die wetsontwerp saam te borg, en die wetsontwerpe is met 'n oorweldigende meerderheid in beide die Huis en die Senaat goedgekeur.
Op 5 Oktober 1978 het president Jimmy Carter die gesamentlike resolusie onderteken wat die week van 4-11 Mei asiatiese/Pacific American Heritage Week uitgeroep het.
Intussen bevat die gesamentlike resolusie wat nie aangeneem is nie 'n bepaling vir jaarlikse aanwysing nie, en moes gemeenskapsorganisasies elke jaar by die kongres aansoek doen vir die afkondiging van Erfenisweek. Dit het meer as tien jaar voorspraak gevoer voordat die viering uitgebrei is tot die hele Mei -maand. Op 7 Mei 1990 het president George W. Bush 'n wet onderteken waarin die Asiatiese Stille Oseaan -Amerikaanse Erfenismaand uitgeroep word.
In 1992 is die Erfenismaand -viering uiteindelik geïnstitusionaliseer toe kongreslid Horton wetgewing (HR 5572) ingestel het om "Mei van elke jaar as die Asiatiese Stille Oseaan -Amerikaanse erfenismaand" aan te dui. Die steun vir hierdie voorgestelde wetgewing was eenparig.
Op 23 Oktober 1992 was gemeenskapsleiers van regoor die land getuie van 'n nuwe hoofstuk in die geskiedenis van die Asiatiese Stille Oseaan, terwyl die president die wet onderteken het wat elke maand Mei as 'n Asiatiese Stille Oseaan -erfenismaand verklaar.
Ingevolge hierdie wet is die president van die Verenigde State "gemagtig en versoek om jaarliks ​​'n proklamasie uit te reik waarin 'n beroep op die mense van die Verenigde State gedoen word om die aangewese maand te onderhou ... met gepaste programme, seremonies en aktiwiteite."
Vind hoop na die oorlog en#8211 vier gedenkdag
Finding Hope after War – Die Japannese het die Verenigde State aangeval by Pearl Harbor in Honolulu op 7 Desember 1941. Op daardie stadium was my pa, Albert Markus, wat op 14 Februarie 1925 gebore is, 'n jong man van sewentien. Hy het by die vloot by die Fresno -poskantoor aangesluit voor sy 18de verjaardag in Februarie 1942. Hy verlaat sy geboortestad Fresno, Kalifornië, met 'n trein na die suidelike Stille Oseaan. By sy aankoms in Frisco sou hy eers na die kelder van die poskantoor gaan vir 'n ligte fisiese ondersoek.
Hy en ander rekrute is per vragmotor opgelaai en na 'n Navy Training Base in Farragut, Idaho, gebring. In Farragut het Al 'n volledige fisiese ondersoek en 'n nuwe vlootuniform ontvang en sy burgerlike klere huis toe gestuur. Die opleiding het drie maande geduur.
'N Lewendige herinnering aan pa was die tyd wat hy by die Naval Training Base in Farragut, Idaho, deurgebring het. Hy onthou dat hy skaars Hershey -sjokoladestafies gevind het in die PX. Hy het die hele boks in een sit geëet en elke happie geniet!
Na basiese opleiding is hy terug na San Francisco en op Treasure Island gestasioneer. Hy het gewag dat die skip waarop hy gestasioneer was, voltooi sou word by die Todd Shipyard in Alameda.
Die bemanning klim aan boord van die USS Pierce en reis na verskeie eilande, gestasioneer in die Suidelike Stille Oseaan. Vanaf San Francisco sou hul eerste stop Pearl Harbor op die Hawaiiaanse eilande wees vir ongeveer 'n week en aan boord bly.
Reis ook na Makin -eiland, Guadalcanal, Kwajalein, Saipan, Tinian, Palau, Okinawa en die Filippyne in Tacloban op die eiland Leyte, asook na ander Filippynse eilande, soos Luzon, wat deel was van Mindanao.
Pa was op die dek toe 'n vyandelike vliegtuig die USS Pierce wou bombardeer terwyl hy in die Filippyne geanker was. Hy kon die gesig van die vegvlieënier sien toe sy vliegtuig 'n ander boot raakloop wat ongeveer 300 meter ver was. Vlamme vul die kajuit en dit sak in die see. My pa raak steeds emosioneel terwyl hy die gesig van die jong vlieënier onthou voor hy dood is.
Nadat hy die Filippyne verlaat het, het die USS Pierce na Japan gegaan ongeveer 'n week nadat die atoombom neergegooi het, wat op 6 Augustus 1945 was. Die skip het naby die strand geanker. Nadat hulle vertrek het, het hulle na Korea gereis, waar hulle geanker het en elkeen 'n Japannese geweer as 'n aandenking gekry het.
Albert was 'n derde klas onderoffisier, en werk as 'n radaroperateur wie se taak dit was om vyandelike skepe en vliegtuie te soek. Hy het van 1942-1946 vier jaar lank in die vloot gedien en op 24 Februarie 1946 ontslaan nadat die oorlog verby was.
Nadat die oorlog verby was, het hy van Pleasanton, Kalifornië, getrek om huis toe te kom. Na sy aankoms het Al weer ingeskryf vir hoërskool by Fresno Tech om sy diploma te behaal en te ontvang. Hy is na die Fresno -staat, wat deur te veel soldate geraak is. Daar was geen ruimte om in enige van die klasse te sit nie, Albert het na 'n paar weke die Fresno State verlaat en na San Francisco gegaan, waar hy by die Cogswell Polytechnical College aansoek gedoen het.
Nadat hy afgestudeer het aan Cogswell, is hy terug huis toe na Fresno om as elektrisiën te werk. Hy is getroud en het in 1963 'n gesin begin.
Na jare se gesukkel deur die lewe, voel my pa gelei om 'n herlewingsvergadering by te woon wat een aand gehou is in 'n kerk naby die huis waar ons in Clovis, Kalifornië gewoon het. Aan die einde van die diens het die predikant 'n altaaroproep gegee, en hy het sy lewe aan Christus gegee. Ek is bly dat my pa se lewe daardie aand ten goede verander is, wat 'n bewys is dat enigiemand hoop kan vind na die oorlog.
Op die ouderdom van vyf en negentig is dit inspirerend om te sien hoe lief hy die Here is en sy geloof deel met enigiemand wat God op sy pad plaas. Sy lewe is 'n bewys van hoe God elkeen van ons se lewens kan verander as ons net ons hoop in Hom! Wat 'n seën om te weet dat iemand die kans het om hoop te vind na die oorlog.
Luister na die onderhoud met Albert Markus en Paul Loeffler, die gasheer van tuisdorpshelde. Hometown Heroes is 'n weeklikse radioprogram wat die mans en vroue vereer wie se diens en opoffering ons vryheid verseker het. Met onderhoude met veterane, hoofsaaklik uit die Tweede Wêreldoorlog -generasie, bied Hometown Heroes geskiedenis deur die perspektiewe van diegene wat dit geleef het.
Neolitiese ouderdom Redigeer
Die gebied rondom Efese was reeds bewoon gedurende die Neolitiese Tydperk (ongeveer 6000 vC), soos onthul is deur opgrawings in die nabygeleë höyük (kunsmatige heuwels bekend as vertel) van Arvalya en Cukurici.  
Opgrawings die afgelope paar jaar het nedersettings uit die vroeë Bronstydperk by Ayasuluk -heuwel opgegrawe. Volgens Hetitiese bronne was die hoofstad van die koninkryk Arzawa ('n ander onafhanklike staat in Wes- en Suid -Anatolië/Klein -Asië ) Apasa (of Abasa). Sommige geleerdes stel voor dat dit die latere Griekse Efese is.     In 1954 is 'n begraafplaas uit die Mykeense era (1500–1400 vC) met keramiekpotte naby die ruïnes van die basiliek van St.  Dit was die tydperk van die Myceense uitbreiding, toe die Achaioi (soos hulle deur Homeros genoem is) het hulle gedurende die 14de en 13de eeu vC in Klein -Asië gevestig. Die name Apasa en Efese blyk te wees,  en dit lyk asof inskripsies wat onlangs gevind is, die plekke in die Hetitiese rekord kan identifiseer.  
Tydperk van Griekse migrasies Redigeer
Efese is gestig as 'n Atties-Ioniese kolonie in die 10de eeu vC op 'n heuwel (nou bekend as die Ayasuluk-heuwel), drie kilometer (1,9 myl) van die sentrum van antieke Efese (soos getuig van opgrawings by die Seljuk-kasteel gedurende die 1990's ). Die mitiese stigter van die stad was 'n prins van Athene met die naam Androklos, wat sy land moes verlaat na die dood van sy vader, koning Kodros. Volgens die legende het hy Efese gestig op die plek waar die orakel van Delphi werklikheid geword het ("'n Vis en 'n vark sal jou die weg wys"). Androklos het die meeste van die inheemse Carian en Lelegian inwoners van die stad weggejaag en sy mense met die res verenig. Hy was 'n suksesvolle vegter, en as koning kon hy die twaalf stede van Ionia saamvoeg tot die Ioniese Liga. Tydens sy bewind het die stad voorspoedig begin word. Hy sterf in 'n geveg teen die Carians toe hy Priene, 'n ander stad van die Ionian League, te hulp kom.  Androklos en sy hond word uitgebeeld op die Hadriaanse tempelfries, wat uit die 2de eeu dateer. Later het Griekse historici soos Pausanias, Strabo en Herodotos en die digter Kallinos die mitologiese fondament van die stad aan Ephos, die koningin van die Amazones, oorgedra.
Die Griekse godin Artemis en die groot Anatoliese godin Kybele is saam geïdentifiseer Artemis van Efese. Die meervoudige "Dame van Efese", geïdentifiseer met Artemis, is vereer in die Tempel van Artemis, een van die sewe wonders van die wêreld en die grootste gebou van die antieke wêreld volgens Pausanias (4.31.8). Pausanias noem dat die tempel gebou is deur Efese, die seun van die riviergod Caystrus,  voor die aankoms van die Ioniërs. Van hierdie struktuur bly skaars 'n spoor oor.
Ou bronne dui blykbaar aan dat die plek 'n ouer naam was Alope (Ou Grieks: Ἀλόπη, geromaniseer: Alópē). 
Ongeveer 650 vC is Efese aangeval deur die Kimmeriërs wat die stad verwoes het, insluitend die tempel van Artemis. Nadat die Cimmeriërs verdryf is, is die stad beheer deur 'n reeks tiranne. Na 'n opstand deur die mense, is Efese deur 'n raad beheer. Die stad floreer weer onder 'n nuwe heerskappy en lewer 'n aantal belangrike historiese figure, soos die elegiese digter Callinus  en die iambiese digter Hipponax, die filosoof Heraclitus, die groot skilder Parrhasius en later die grammatikus Zenodotos en dokters Soranus en Rufus.
Ongeveer 560 vC is Efese verower deur die Lydiërs onder koning Croesus, wat, hoewel 'n harde heerser, die inwoners met respek behandel het en selfs die grootste bydraer tot die heropbou van die tempel van Artemis geword het.  Sy handtekening is gevind op die voet van een van die kolomme van die tempel (nou te sien in die British Museum). Croesus het die bevolkings van die verskillende nedersettings rondom Efese hergroepeer (synoikismos) in die omgewing van die Tempel van Artemis, wat die stad vergroot.
Later in dieselfde eeu val die Lydiërs onder Croesus Persië binne. Die Ioniërs het 'n vredesaanbod van Kores die Grote geweier, maar in plaas van die Lydiërs. Nadat die Perse Croesus verslaan het, het die Ioniërs aangebied om vrede te maak, maar Kores het daarop aangedring dat hulle moet oorgee en deel word van die ryk.  Hulle is verslaan deur die Persiese leërbevelvoerder Harpagos in 547 vC. Die Perse het toe die Griekse stede van Klein -Asië opgeneem in die Achaemenidiese Ryk. Daardie stede is toe deur satraps regeer.
Efese het argeoloë gefassineer omdat daar gedurende die argaïese tydperk geen definitiewe plek vir die nedersetting is nie. Daar is talle plekke om die beweging van 'n nedersetting tussen die Bronstydperk en die Romeinse tydperk aan te dui, maar die versinking van die natuurlike hawens sowel as die beweging van die Kaysterrivier het beteken dat die ligging nooit dieselfde gebly het nie.
Efese het steeds floreer, maar toe belasting verhoog is onder Cambyses II en Darius, het die Efesiërs deelgeneem aan die Ioniese opstand teen die Persiese heerskappy in die Slag van Efese (498 v.C.), 'n gebeurtenis wat die Grieks-Persiese oorloë aan die gang gesit het. In 479 vC kon die Ioniërs, tesame met Athene, die Perse van die oewer van Klein -Asië verdryf. In 478 vC het die Ioniese stede met Athene die Delian -bond aangegaan teen die Perse. Efese het nie skepe bygedra nie, maar het finansiële steun verleen.
Tydens die Peloponnesiese oorlog was Efese die eerste keer verbonde aan Athene [ aanhaling nodig ] maar in 'n latere fase, die Decelean War, of die Ioniese Oorlog genoem, aan die kant van Sparta, wat ook die steun van die Perse ontvang het. As gevolg hiervan is die heerskappy oor die stede Ionia weer aan Persië afgestaan.
Hierdie oorloë het nie 'n groot invloed op die daaglikse lewe in Efese gehad nie. Die Efesiërs was verbasend modern in hul sosiale verhoudings: [ aanhaling nodig ] hulle het vreemdelinge toegelaat om te integreer en opvoeding word waardeer. In latere tye het Plinius die Ouere genoem dat hy in Efese 'n voorstelling van die godin Diana deur Timarete, die dogter van 'n skilder, gesien het. 
In 356 vC is die tempel van Artemis volgens die legende afgebrand deur 'n kranksinnige genaamd Herostratus. Die inwoners van Efese het dadelik begin met die herstel van die tempel en selfs 'n groter en groter plan as die oorspronklike beplan.
Toe Alexander die Grote die Persiese magte in die Slag van Granicus in 334 vC verslaan het, is die Griekse stede van Klein -Asië bevry. Die pro-Persiese tiran Syrpax en sy gesin is met klippe doodgegooi, en Alexander is hartlik begroet toe hy in triomf in Efese inkom. Toe Alexander sien dat die tempel van Artemis nog nie klaar was nie, het hy voorgestel om dit te finansier en sy naam op die voorkant te laat inskryf. Maar die bewoners van Efese het verdwyn en beweer dat dit nie gepas is dat een god 'n tempel vir 'n ander bou nie. Na die dood van Alexander in 323 vC, het Efese in 290 vC onder die bewind gekom van een van Alexander se generaals, Lysimachus.
Terwyl die rivier Cayster (Grk. Naam Κάϋστρος) die ou hawe verswelg het, het die gevolglike moerasse malaria en baie sterftes onder die inwoners veroorsaak. Lysimachus het die mense gedwing om van die ou nedersetting rondom die tempel van Artemis na die huidige plek te beweeg, twee kilometer verder, toe die koning die laaste stad oorstroom deur die riool te blokkeer.  Die nuwe nedersetting is amptelik genoem Arsinoea (Ou Grieks: Ἀρσινόεια  of Ἀρσινοΐα ) of Arsinoe (Ἀρσινόη),   na die koning se tweede vrou, Arsinoe II van Egipte. Nadat Lysimachus die nabygeleë stede Lebedos en Colophon in 292 vC vernietig het, het hy hul inwoners na die nuwe stad verplaas.
Efese het in opstand gekom na die verraderlike dood van Agathocles, wat die Hellenistiese koning van Sirië en Mesopotamië Seleucus I Nicator die geleentheid gebied het om Lysimachus, sy laaste mededinger, in die Slag van Corupedium in 281 vC te verwyder en dood te maak. Na die dood van Lysimachus is die stad weer Efese genoem.
So het Efese deel geword van die Seleukiede Ryk. Na die moord op koning Antiochus II Theos en sy Egiptiese vrou, het farao Ptolemeus III die Seleucidiese Ryk binnegeval en die Egiptiese vloot het die kus van Klein -Asië gevee. Efese het tussen 263 en 197 vC onder Egiptiese bewind gekom.
Die Seleukidiese koning Antiochus III die Grote het probeer om die Griekse stede van Klein -Asië te herwin en het Efese in 196 vC herower, maar hy kom toe in botsing met Rome. Na 'n reeks gevegte is hy deur die Slag van Magnesia in 190 vC deur Scipio Asiaticus verslaan. As gevolg van die daaropvolgende Verdrag van Apamea het Efese onder die heerskappy van Eumenes II, die Attalid -koning van Pergamon, gekom (regeer 197–159 v.C.). Toe sy kleinseun Attalus III in 133 vC sonder sy eie kinders sterf, het hy sy koninkryk aan die Romeinse Republiek oorgelaat, op voorwaarde dat die stad Pergamon vry en outonoom gehou sou word.
Romeinse tydperk (129 vC – 395 nC) Redigeer
Efese, as deel van die koninkryk Pergamon, het in 129 vC 'n onderwerp geword van die Romeinse Republiek nadat die opstand van Eumenes III onderdruk is.
Die stad het gevoel dat die Romeinse invloed onmiddellik aansienlik styg, en die skatte van die stad is stelselmatig geplunder. Daarom verwelkom Efese in 88 vC Archelaus, 'n generaal van Mithridates, koning van Pontus, toe hy Asië verower (die Romeinse naam vir Wes -Klein -Asië). Vanaf Efese het Mithridates beveel dat elke Romeinse burger in die provinsie doodgemaak moet word, wat gelei het tot die Asiatiese Vespers, die doodmaak van 80 000 Romeinse burgers in Asië, of enige persoon wat met 'n Latynse aksent gepraat het. Baie het in Efese gewoon, en standbeelde en monumente van Romeinse burgers in Efese is ook vernietig. Maar toe hulle sien hoe sleg die mense van Chios deur Zenobius, 'n generaal van Mithridates, behandel is, het hulle toegang tot sy leër geweier. Zenobius is na die stad genooi om Philopoemen, die vader van Monime, die gunstelingvrou van Mithridates en die opsiener van Efese, te besoek. Omdat die mense niks goeds van hom verwag het nie, het hulle hom in die tronk gegooi en vermoor. Mithridates het wraak geneem en vreeslike strawwe opgelê. Die Griekse stede het egter vryheid en verskeie aansienlike regte gekry. Efese het vir 'n kort tydjie selfregerend geword. Toe Mithridates in die Eerste Mithridatiese Oorlog deur die Romeinse konsul Lucius Cornelius Sulla verslaan is, het Efese in 86 vC onder die Romeinse bewind teruggekeer. Sulla het 'n groot skadeloosstelling opgelê, tesame met vyf jaar terugbelasting, wat die stede in Asië nog lank in die skuld gebring het. 
Koning Ptolemaeus XII Auletes van Egipte het in 57 vC teruggetrek na Efese en sy tyd in die heiligdom van die tempel van Artemis verbygesteek toe die Romeinse senaat hom nie op sy troon kon herstel nie. 
Markus Antonius is deur Efese verwelkom vir periodes toe hy prokonsul was  en in 33 vC met Cleopatra toe hy sy vloot van 800 skepe versamel het voor die slag van Actium met Octavius. 
Toe Augustus in 27 v.C. keiser word, was die belangrikste verandering toe hy Efese die hoofstad van die prokonsulêre Asië (wat Wes -Klein -Asië gedek het) in plaas van Pergamum gemaak het. Efese het toe 'n era van voorspoed betree, wat beide die setel van die goewerneur en 'n belangrike handelsentrum geword het. Volgens Strabo was dit slegs die tweede plek in belangrikheid en grootte vir Rome. 
Die stad en tempel is in 263 nC deur die Gote vernietig. Dit was 'n afname in die glans van die stad. Keiser Konstantyn die Grote het egter 'n groot deel van die stad herbou en nuwe openbare baddens opgerig.
Die Romeinse bevolking Redigeer
Tot onlangs het die bevolking van Efese in die Romeinse tyd tot 225 000 mense geskat deur Broughton.   Meer onlangse beurs beskou hierdie ramings as onrealisties. So 'n groot skatting sou 'n bevolkingsdigtheid in slegs 'n paar ou stede vereis, of uitgebreide nedersetting buite die stadsmure. Dit sou by Efese onmoontlik gewees het vanweë die bergreekse, kuslyn en steengroewe wat die stad omring het. 
Die muur van Lysimachus beslaan 'n oppervlakte van 415 hektaar (1 030 hektaar). Nie al hierdie gebiede is bewoon nie weens openbare geboue en ruimtes in die middel en die steil helling van die berg Bülbül Dağı, wat deur die muur omring is. Ludwig Burchner het hierdie oppervlakte met die mure op 1000,5 hektaar beraam. Jerome Murphy-O'Connor gebruik 'n skatting van 345 hektaar vir die bewoonde land of 835 hektaar (Murphey noem Ludwig Burchner). Hy noem Josiah Russell wat 832 hektaar en Ou Jerusalem in 1918 gebruik, aangesien die maatstaf die bevolking op 51,068 op 14,85 persone per duisend vierkante meter beraam het. Deur 51 persone per duisend vierkante meter te gebruik, kom hy by 'n bevolking tussen 138 000 en 172 500.  J. W. Hanson het beraam dat die bewoonde ruimte kleiner is op 224 hektaar (550 hektaar). Hy voer aan dat die bevolkingsdigthede van 150 of 250 mense per hektaar (100 per hektaar) meer realisties is, wat 'n reeks van 33 600 tot 56 000 inwoners gee. Selfs met hierdie veel laer bevolkingsberamings, was Efese een van die grootste stede in Klein -Klein -Asië, wat dit as die grootste stad na Sardis en Alexandria Troas beskou het.  Daarteenoor het Rome binne die mure 1500 hektaar = 3600 hektaar beslaan met 'n bevolking wat tussen 750 000 en een miljoen geraam word (meer as 1000 beboude hektare is buite die Aurelian-muur gelaat, waarvan die bou in 274 begin is en in 279 voltooi is) of 208 tot 277 inwoners per hektaar insluitend oop en openbare ruimtes.
Bisantynse era (395–1308) Redigeer
Efese was ná Konstantinopel in die 5de en 6de eeu die belangrikste stad van die Bisantynse Ryk in Asië.  Keiser Flavius ​​Arcadius het die straatvlak tussen die teater en die hawe verhoog. Die basiliek van Johannes is tydens die bewind van keiser Justinianus I in die 6de eeu gebou.
Die stad is gedeeltelik verwoes deur 'n aardbewing in 614 nC.
Die belangrikheid van die stad as 'n kommersiële sentrum het afgeneem namate die hawe stadig toegesink was by die rivier (vandag, Küçük Menderes) ondanks herhaalde baggerwerk gedurende die stad se geskiedenis.  (Vandag is die hawe 5 kilometer binnelands). Die verlies van sy hawe het veroorsaak dat Efese sy toegang tot die Egeïese See verloor het, wat belangrik was vir die handel. Mense het die laagland van die stad na die omliggende heuwels verlaat. Die ruïnes van die tempels is gebruik as boustene vir nuwe huise. Marmerbeelde is tot poeier gemaal om kalk vir gips te maak.
Afleggings deur die Arabiere eers in die jaar 654–655 deur kalief Muawiyah I, en later in 700 en 716 het die afname verder versnel.
Toe die Seljuk -Turke Efese in 1090 verower, was dit 'n klein dorpie. Die Bisantyne hervat die beheer in 1097 en verander die naam van die stad in Hagios Theologos. Hulle het beheer oor die streek gehou tot 1308. Kruisvaarders wat daar verbystap, was verbaas dat daar slegs 'n klein dorpie was, Ayasalouk, waar hulle 'n bruisende stad met 'n groot hawe verwag het. Selfs die tempel van Artemis is heeltemal vergeet deur die plaaslike bevolking. Die kruisvaarders van die Tweede Kruistog het in Desember 1147 teen die Seljuks net buite die stad geveg.
Voor-Ottomaanse era (1304–1390) Redigeer
Die stad het op 24 Oktober 1304 oorgegee aan Sasa Bey, 'n Turkse krygsheer van die Menteşoğulları -prinsdom. Nietemin, in stryd met die voorwaardes van oorgawe, het die Turke die kerk van Saint John geplunder en die grootste deel van die plaaslike bevolking na Thyrea, Griekeland, gedeporteer toe 'n opstand waarskynlik gelyk het. Tydens hierdie gebeure is baie van die oorblywende inwoners vermoor. 
Kort daarna is Efese afgestaan ​​aan die Aydinid-prinsdom wat 'n kragtige vloot in die hawe van Ayasuluğ (die huidige Selçuk, langs Efese) gestasioneer het. Ayasoluk het 'n belangrike hawe geword, waaruit seerowerings na die omliggende Christelike streke georganiseer is, beide amptelik deur die staat en privaat. 
Die stad het weer 'n kort tydperk van voorspoed gedurende die 14de eeu onder hierdie nuwe Seljuk -heersers geken. Hulle het belangrike argitektoniese werke bygevoeg, soos die İsa Bey -moskee, woonwaens en Turkse badhuise (hamam).
Ottomaanse era Redigeer
Efesiërs is vir die eerste keer in 1390 as vasale opgeneem in die Ottomaanse Ryk. Die Sentraal -Asiatiese krygsheer Tamerlane het die Ottomane in 1402 in Anatolië verslaan, en die Ottomaanse sultan Bayezid I sterf in ballingskap. Die streek is herstel na die Anatoliese beyliks. Na 'n tydperk van onrus is die streek in 1425 weer opgeneem in die Ottomaanse Ryk.
Efese is teen die 15de eeu heeltemal verlaat. Ayasuluğ in die omgewing is in 1914 herdoop tot Selçuk.
Efese was 'n belangrike sentrum vir die vroeë Christendom vanaf die 50 nC. Vanaf 52–54 nC woon die apostel Paulus in Efese, werk saam met die gemeente en organiseer blykbaar sendingaktiwiteite in die binneland.  ​​Volgens die Handelinge van die Apostels het Paulus aanvanklik die Joodse sinagoge in Efese bygewoon, maar na drie maande het hy gefrustreerd geraak met die hardkoppigheid of hardheid van die hart van sommige van die Jode en sy basis na die skool van Tyrannus verskuif .  Die Jamieson-Fausset-Brown Bybelkommentaar herinner lesers daaraan dat die ongeloof van 'sommige' (Grieks: τινες) impliseer dat 'ander, waarskynlik 'n groot aantal' geglo het  en daarom moes daar 'n gemeenskap van Joodse bestaan ​​gewees het Christene in Efese. Paulus stel ongeveer twaalf mans bekend aan die 'doop met die Heilige Gees' wat voorheen slegs die doop van Johannes die Doper beleef het.  Later het 'n silwersmid met die naam Demetrios 'n skare teen Paulus aangewakker en gesê dat hy die lewensbestaan ​​van diegene wat silwer Artemis -heiligdomme maak, in gevaar stel.  Demetrios in verband met die tempel van Artemis noem 'n voorwerp (miskien 'n beeld of 'n klip) wat "van Zeus geval het". Tussen 53 en 57 nC skryf Paulus die brief 1 Korintiërs uit Efese (moontlik uit die 'Paul -toring' naby die hawe, waar hy 'n kort tydjie in die tronk was). Later het Paulus die brief aan die Efesiërs geskryf terwyl hy in die gevangenis in Rome was (ongeveer 62 nC).
Romeinse Asië word verbind met Johannes,  een van die hoofapostels, en die Evangelie van Johannes is moontlik in Efese geskryf, c 90-100.  Efese was een van die sewe stede wat in die boek Openbaring behandel word, wat daarop dui dat die gemeente in Efese sterk was.
Volgens Eusebius van Caesarea was die heilige Timoteus die eerste biskop van Efese. 
Polycrates of Efesus (Grieks: Πολυκράτης) was in die 2de eeu 'n biskop by die Kerk van Efese. Hy is veral bekend vir sy brief aan die pous Victor I, biskop van Rome, wat die posisie van Quartodeciman in die Paas -kontroversie verdedig het.
In die vroeë 2de eeu nC was die kerk in Efese nog steeds belangrik genoeg om deur 'n brief wat biskop Ignatius van Antiochië aan die Efesiërs geskryf het, te begin, wat begin met "Ignatius, wat ook Theoforus genoem word, aan die kerk in Efese, in Asië, met die grootste geluk, geseën in die grootheid en volheid van God die Vader, en voorbestem voor die begin van die tyd, dat dit altyd moet wees vir 'n blywende en onveranderlike heerlikheid "(Brief aan die Efesiërs). Die kerk in Efese het Ignatius ondersteun, wat na Rome geneem is vir teregstelling.
'N Legende, wat eers in die 4de eeu nC deur Epiphanius van Salamis genoem is, beweer dat die Maagd Maria moontlik die laaste jare van haar lewe in Efese deurgebring het. Die Efesiërs het die argument ontleen aan Johannes se teenwoordigheid in die stad, en Jesus se instruksies aan Johannes om na sy dood na sy moeder, Maria, om te sien. Epiphanius wou egter daarop wys dat hoewel die Bybel sê dat Johannes na Asië vertrek, dit nie spesifiek sê dat Maria saam met hom gegaan het nie. Hy het later gesê dat sy in Jerusalem begrawe is.  Sedert die 19de eeu word die huis van die maagd Maria, ongeveer 7 km van Selçuk, beskou as die laaste tuiste van Maria, die moeder van Jesus in die Rooms -Katolieke tradisie, gebaseer op die visioene van die Augustiniese suster die Heilige Anne Catherine Emmerich (1774-1824). Dit is 'n gewilde plek van Katolieke pelgrimstog wat deur drie onlangse pouse besoek is.
Die Kerk van Maria naby die hawe van Efese was die instelling vir die Derde Ekumeniese Raad in 431, wat die veroordeling van Nestorius tot gevolg gehad het. 'N Tweede raad van Efese is in 449 gehou, maar die omstrede dade daarvan is nooit deur die Katolieke goedgekeur nie. Dit word deur sy teenstanders die Robber Council of Efesus of Robber Synode of Latrocinium genoem.
Efese is een van die grootste Romeinse argeologiese terreine in die oostelike Middellandse See. Die sigbare ruïnes gee nog steeds 'n idee van die oorspronklike glans van die stad, en die name wat met die ruïnes geassosieer word, dui op sy vorige lewe. Die teater domineer die uitsig in Harbour Street, wat na die verslote hawe lei.
Die Tempel van Artemis, een van die sewe wonders van die antieke wêreld, het eens 418 'by 239' gestaan ​​met meer as 100 marmerpilare wat elk 56 'hoog was. Die tempel het die stad die titel "Kneg van die Godin" gegee.  Plinius vertel ons dat die pragtige struktuur 120 jaar geneem het om te bou, maar nou slegs verteenwoordig word deur een onopvallende kolom, onthul tydens 'n argeologiese opgrawing deur die British Museum in die 1870's. Sommige fragmente van die fries (wat onvoldoende is om die vorm van die oorspronklike voor te stel) en ander klein vondste is verwyder - sommige na Londen en sommige na die Istanbul Argeology Museums.
Die biblioteek van Celsus, waarvan die fasade sorgvuldig uit oorspronklike stukke gerekonstrueer is, is oorspronklik gebou c. 125 nC ter nagedagtenis aan Tiberius Julius Celsus Polemaeanus, 'n antieke Griek    wat as goewerneur van Romeinse Asië (105–107) in die Romeinse Ryk gedien het. Celsus betaal vir die bou van die biblioteek met sy eie persoonlike rykdom  en word begrawe in 'n sarkofaag daaronder.  Die biblioteek is meestal gebou deur sy seun Gaius Julius Aquila  en het eens byna 12 000 boekrolle gehou. Die gebou is ontwerp met 'n oordrewe ingang - om die waargenome grootte te vergroot, spekuleer baie historici - en kyk na die ooste sodat die leeskamers die oggendlig ten beste kan benut.
Die binnekant van die biblioteek was ongeveer 180 vierkante meter groot en het moontlik tot 12 000 boekrolle bevat.  Teen 400 G.J. was die biblioteek nie meer in gebruik nadat dit in 262 G.J. beskadig is nie. Die fasade is gedurende 1970 tot 1978 gerekonstrueer met fragmente wat op die terrein gevind is of kopieë van fragmente wat voorheen na museums verwyder is. 
Daar word geglo dat die teater met ongeveer 25 000 sitplekke die grootste in die antieke wêreld is.  Hierdie opelug-teater is aanvanklik vir drama gebruik, maar tydens latere Romeinse tye is daar ook gladiatoriale gevegte op die verhoog gehou, maar die eerste argeologiese bewyse van 'n gladiator-begraafplaas is in Mei 2007 gevind. 
Daar was twee agoras, een vir kommersiële en een vir staatsondernemings.  
Efese het ook verskeie groot badkomplekse gehad wat op verskillende tye gebou is terwyl die stad onder Romeinse bewind was.
Die stad het een van die mees gevorderde akwaduktstelsels in die antieke wêreld, met ten minste ses akwadukte van verskillende groottes wat in verskillende dele van die stad voorsien word.   Hulle voer 'n aantal watermeulens, waarvan een geïdentifiseer is as 'n saagmeul vir marmer.
Die Odeon was 'n teater met 'n klein dak  wat omstreeks 150 nC deur Publius Vedius Antoninus en sy vrou gebou is. Dit was 'n klein salon vir toneelstukke en konserte, met sitplek vir ongeveer 1500 mense. Daar was 22 trappe in die teater. Die boonste deel van die teater is versier met rooi granietpilare in die Korintiese styl. Die ingange was aan weerskante van die verhoog en met 'n paar trappe bereik. 
Die tempel van Hadrianus dateer uit die 2de eeu, maar is in die 4de eeu herstel, en is herbou uit die oorblywende argitektoniese fragmente. Die reliëfs in die boonste gedeeltes is gietstukke, die oorspronklike word nou in die Efese Argeologiese Museum uitgestal. 'N Aantal figure word in die reliëfs uitgebeeld, waaronder die keiser Theodosius I saam met sy vrou en oudste seun.  Die tempel is uitgebeeld op die agterkant van die Turkse 20 miljoen lira banknoot van 2001-2005  en van die 20 nuwe lira banknoot van 2005-2009. 
Die Tempel van die Sebastoi (soms die Tempel van Domitianus genoem), gewy aan die Flaviese dinastie, was een van die grootste tempels in die stad. Dit is opgerig op 'n pseudodipterale plan met 8 × 13 kolomme. Die tempel en sy standbeeld is enkele van die min oorblyfsels wat met Domitianus verbind is. 
Die graf/fontein van Pollio is in 97 nC opgerig ter ere van C. Sextilius Pollio, wat die Marnas -akwaduk gebou het, deur Offilius Proculus. Dit het 'n konkawe fasade.  
'N Gedeelte van die terrein, die Basiliek van St John, is in die 6de eeu nC, onder keiser Justinianus I, gebou op die vermeende plek van die graf van die apostel. Dit word nou omring deur Selçuk.
Daar word geglo dat Efese die stad van die sewe slapers is. Die verhaal van die sewe slapers, wat deur Katolieke en Ortodokse Christene as heiliges beskou word en wie se verhaal ook in die Koran genoem word,  vertel dat hulle vervolg is weens hul monoteïstiese geloof in God en dat hulle in 'n grot geslaap het drie eeue lank naby Efese.
Die geskiedenis van argeologiese navorsing in Efese strek tot 1863, toe die Britse argitek John Turtle Wood, geborg deur die British Museum, na die Artemision begin soek het. In 1869 het hy die plaveisel van die tempel ontdek, maar aangesien verdere verwagte ontdekkings nie gemaak is nie, het die opgrawings in 1874 gestaak. In 1895 hervat die Duitse argeoloog Otto Benndorf, gefinansier deur 'n skenking van 10 000 gulde deur die Oostenrykse Karl Mautner Ritter von Markhof, opgrawings. In 1898 stig Benndorf die Oostenrykse argeologiese instituut, wat vandag 'n leidende rol in Efese speel. 
Die vondste van die terrein word veral uitgestal in die Ephesos Museum in Wene, die Efese Argeologiese Museum in Selçuk en in die British Museum.
In Oktober 2016 het Turkye die werk van die argeoloë, wat al meer as 100 jaar aan die gang was, gestaak weens spanning tussen Oostenryk en Turkye. In Mei 2018 het Turkye Oostenrykse argeoloë toegelaat om hul opgrawings te hervat. 
Die beste kyk op IE- of Opera -browers
Weg alle bote is 'n Amerikaanse oorlogsfilm uit 1956 wat deur Universal-International vervaardig is. Dit is geregisseer deur Joseph Pevney en vervaardig deur Howard Christie uit 'n draaiboek deur Ted Sherdeman gebaseer op die 1953 -roman deur Kenneth M. Dodson.
Dodson (1907-1999) het in die Tweede Wêreldoorlog op die USS Pierce (APA 50) gedien en sy ervarings daar as 'n gids vir sy roman gebruik.Hy is aangemoedig in sy skrywe deur Carl Sandburg, wat 'n paar van Dodson se briewe gelees het wat uit die Stille Oseaan geskryf is.
Die film speel Jeff Chandler, George Nader, Lex Barker, Julie Adams, Keith Andes, Charles McGraw en Richard Boone.
Die film handel oor die bemanning van die Belinda (APA-22), 'n fiktiewe amfibiese aanval vervoer. Die fliek is aan boord van die USS Sanborn verfilm. Dit is veral opvallend vir sy realistiese en skrikwekkende uitbeeldings van Japannese kamikaze -aanvalle op Amerikaanse vlootskepe gedurende die laaste jaar van die Tweede Wêreldoorlog in die Pacific Theatre.
Universal het die volle samewerking van die Amerikaanse vloot ontvang, insluitend die geleentheid om maneuvers en bespotlike aanvalle in Maart 1955 in die Karibiese Eilande en op Vieques te fotografeer. Die vloot het ook twee weke verlof toegestaan ​​vir Ralph Scalzo, stuurman van 'n landingsboot, wat nodig was vir bykomende skote.
Die eerste keuse vir Chandler se rol was Clark Gable wat die film van die hand gewys het.
Weg alle bote is een van die min films wat in VistaVision gemaak is in 'n ander ateljee as Paramount. Die film het gebruik gemaak van die Perspecta stereo -proses vir sy klankbaan.
'N Oorsig in die New York Times deur Bosley Crowther het die vroeë tonele in die film verwarrend gevind, veral die motivering van die karakters wat gespeel word deur Jeff Chandler (kaptein Jebediah Hawks) en Lex Barker (bevelvoerder Quigley). Hy vind die film ook 'n doeltreffende diensfilm waarin 'alle verwarring aangepas word en almal uiteindelik 'n held uitkom'.
Die draaiboek, hersienings van die skrif en statusverslae wat handel oor die skakelkantoor van die departement van verdediging, film en televisie, word in die Georgetown -universiteitsbiblioteek se afdeling vir filmversameling vir verdediging gehou.
NBC het 'n kleurdokumentêr gemaak oor die maak van die fliek.
'N Rekord met 'n paar van Frank Skinner se musiek uit die fliek is in Mei 1956 deur Decca Records vrygestel. Deelnemers was Al Hibbler (wat 'n tema uit die partituur gesing het) en 'n orkes onder leiding van Jack Pleis. Decca het dit vrygestel op 78 rpm 29950 en 45 rpm 9-29950.
MCA Home Video het 'n VHS -weergawe in HiFi -klank in 1986 vrygestel. Good Times Video het op 2 Maart 1998 'n VHS -weergawe in LP vrygestel.
Good Times Video het 'n DVD op 1 Mei 2001 uitgereik. Dit was op die volle skerm in plaas van die VistaVision-grootskerm en was moontlik 'n afskrif van die vroeëre weergawe van Good Times VHS.
Jeff Chandler - Kapt. Jebediah S. Hawks
Lex Barker - bevelvoerder Quigley
Keith Andes - Dokter Bell
William Reynolds - Vaandel Kruger
Frank Faylen - Hoofman Phillip P. 'Pappy' Moran
Uitgavedatum: 16 Augustus 1956 (VSA)
Wys al 3 opnameplekke:
San Diego, Kalifornië, VSA (San Diego Naval Base)
Universal Studios - 100 Universal City Plaza, Universal City, Kalifornië, VSA (agterkant)
Ingevolge artikel 107 van die Copyright Act 1976 word voorsiening gemaak vir 'billike gebruik' vir doeleindes soos kritiek, kommentaar, nuusberiggewing, onderrig, studie en navorsing. Billike gebruik is 'n gebruik wat toegelaat word deur die outeursregwetgewing wat andersins inbreuk kan maak. Nie-winsgewende, opvoedkundige of persoonlike gebruik wen die balans ten gunste van billike gebruik.
ASCENDANT ® KLAS AIRIALS
Gaan waar geen lugapparaat voorheen was nie. En doen dit met die sterk funksies en betroubaarheid wat u verdien.
Die Ascendant 107 'Heavy-Duty Ladder het werklik die enkele agteras se lugmark herdefinieer, wat brandbestryders 'n ongekende 107' vertikale en 100 'horisontale reikafstand bied sonder om afbreuk te doen aan waterkapasiteit, prestasie of veiligheid. Die swaar staal-leer van 100 000 psi met 'n sterk sterkte is spesiaal gebou volgens beproefde ingenieurswese. Sedert die bekendstelling het brandbestryders dit duidelik gemaak dat ons ons innoverende Ascendant -leer op ander konfigurasies moet kan aanbied.
Die Ascendant -tegnologie het uitgebrei tot 6 innoverende produkte. Die Ascendant Class of Aerials is briljant ontwerp om brandbestryders toe te rus met meer lugkeuses as ooit tevore. Of dit nou gewigbeperkings is, kompartementruimte, voorkeur om te ry eerder as om te klim, die laer koste van eienaarskap of reddingsvermoëns, die Ascendant -tegnologie bied buigsaamheid en 'n wye verskeidenheid opsies om aan elke departement se behoeftes te voldoen.
Tot dusver moes kompromieë met die totale lengte, gewig en prestasie aangegaan word met tradisionele platforms op die middelste berg. Die nuwe Ascendant 100 'Aerial Tower elimineer hierdie kompromieë met uitstekende maneuverbaarheid, bestuurbaarheid, bedienbaarheid en diensbaarheid.
Ja, die 100 'Aerial Tower is ontwerp om op 'n 5 ° syhelling en tot 9 ° afwaartse helling te werk.
Die ontwerp, sterkte en duursaamheid van die Ascendant 100 'Aerial Tower is streng getoets. Die lugtoring het aan alle NFPA -strukturele en stabiliteitstoetsvereistes voldoen.
Anders as ander middelste platforms, bied die posisie van die pomp op die 100 'Aerial Tower die buigsaamheid om loodgietersopsies by groter pomphuise te voeg. Groter pomphuise sal die wielbasis verhoog en die wendbaarheid beïnvloed.
Ja, die Ascendant is 'n swaar staalleer met 'n droë puntlading van 750 lb, 1,500 gpm watervloei, 2: 1 veiligheidsfaktor en stabiliteit van 1,5: 1. Die Ascendant is spesiaal ontwerp met behulp van bewese ingenieurswese. Die Ascendant® -ontwerp is geoptimaliseer om materiaal te plaas waar nodig en om materiaal te verwyder waar dit nie nodig is nie. Deur 'n derde party te gebruik, sertifiseer Pierce elke antenne volgens die streng UL -tipe I -vereistes en elke voertuig volgens die NFPA -voldoeningsvereistes.
Die Ascendant is spesiaal gebou met behulp van bewese ingenieurswese. Die Ascendant -leer is nie 'n nuwe leerstruktuurontwerp nie, aangesien roosterontwerpantenne al meer as 100 jaar bestaan, dit is bloot 'n geoptimaliseerde ontwerpstruktuur.
Die ontwerp, sterkte en duursaamheid van die Ascendant -leer is streng getoets. Die antenna het voor die bekendstelling aan alle NFPA -strukturele en stabiliteitstoetsvereistes voldoen, en sedertdien het Pierce se navorsings- en ontwikkelingspan 'n moegheidstoets suksesvol afgehandel met 'n gewig van 750 lb plus 100 lb toerusting, 'n totaal van 130 000 siklusse. volledige uitbreiding. Om 130 000 siklusse in perspektief te plaas: dit simuleer ongeveer 17 siklusse met 'n nominale puntlading per dag, elke dag, vir 20 jaar.
Die Ascendant -leer is op FDIC 2015 bekendgestel en het groot lof van die bedryf ontvang. Die 107 'Ascendant is die gewildste nuwe lugproduk in die geskiedenis van Pierce, met honderde wat verkoop word.
Ja, 'n apparaat met die Ascendant 107 'leer kan op verskillende grade opgestel word, met die voertuig in die opdraande of afdraande posisie. Die produk is ontwerp om op 'n opdraande helling van 12% en 'n afdraande van 9% te werk terwyl dit aan alle NFPA -stabiliteitsvereistes voldoen.
Vergelykende remstudies toon aan dat die Ascendant van 56.000 lb 50 'korter as 'n tandemas-antenne van 72.000 lb stop. U kan dus vra: hoe kan 'n vragmotor met twee asse (een vooras en een agteras) op 'n korter afstand stop as 'n vragmotor met drie asse (een vooras en twee agteras) en meer remme?
Tydens swaar rem word die gewig van die agteras na die vooras oorgedra. Ons kan hierdie effek op ons liggame voel terwyl ons teen die veiligheidsgordels gegooi word. Omdat 'n vertragingskrag in die swaartepunt van 'n voertuig inwerk, en omdat die swaartepunt van die vragmotor iewers bo die grond geleë is (die swaartepunt op 'n antenne is selfs hoër), sal die gewig van die agteras na die vooras in direkte verhouding tot die vertragingstempo. In soveel woorde is dit die effek van gewigsoordrag onder remme wat tot 70% of meer kan wees. Daarom het die meeste voertuie groter voorremme.
As dit kom by antennes, is die swaartepunt baie hoër en die gewig baie groter as 'n motor, gevolglik is die impak ook groter. In die geval van 'n 56,000-lb Ascendant kan meer as 39,000 lb (70% van 56,000 lb) krag op die voorste remme wees. Vergelyk dit met 'n baie swaarder tandem -as -lugdraad wat 72,000 lb weeg, wat 50,000 lb op die voorremme kan toepas. Gevolglik sal die swaarder voertuig langer neem om te stop en groter rem- en bandslijtage vertoon, wat die koste van die eienaar mettertyd verhoog. Verder word alle agterbande, remme, as en vere op die Ascendant geklassifiseer vir 'n deurlopende diens van 33.500 lb (nie onderbroke gebruik soos die agteras van 35.000 lb).
In totaal, met water en skuim, kan die 107 'Ascendant op 'n enkele agteras van 33,500 pond 'n indrukwekkende 500 liter met 2,500 lb toerusting, 'n volledige slangaanvulling en 'n grootblok -enjin (indien verkies) huisves. Hierdie 500 liter kan opgestel word op enige van die aangepaste onderstelaanbiedings vir die Ascendant -leer (Enforcer, Arrow XT, Velocity of Impel).
Die 107 'Ascendant -swaardiens -leer is beskikbaar in 'n wye verskeidenheid liggaamsstyle, wat brandbestryders buigsaam en 'n wye verskeidenheid opsies bied om aan elke departement se behoeftes te voldoen. Die Ascendant is beskikbaar met 'n stylvolle bak, 'n Texas Chute Out -bak vir afdelings wat 'n systapelbed wil hê, en 'n ware bakstyl sonder vragmotor sonder pomp of tenk. Afhangend van die gekose liggaamstyl, wissel die ruimte tussen 144 kubieke voet en 306 kubieke voet. Dit vergelyk met 'n tipiese tandem -as -kwint van ongeveer 165 kubieke voet. Pierce bereken die ruimte van die kompartement deur die volume van die liggaamskompartemente te meet en lugbottelkompartemente, die opbergbakke vir die leer en die spasie van die slang uitgesluit. Boonop is die Ascendant beskikbaar met ons eksklusiewe Pierce PUC -pomp vir afdelings wat groter kompartementruimte, wendbaarheid en diensbaarheid verlang.
Die Ascendant voldoen aan en oortref in die meeste gebiede die NFPA 1901-vereistes vir 'n kwint met 'n pomp van 2 000 gpm, 'n watertenk van 500 liter, 'n kapasiteit van 'n slang van '' 5 '', 'n swaar leer-toestel van 107 'en tot 200' van grondladers.
Daar is aansienlike prestasieverbeterings by die integrasie van die Ascendant -leer op hierdie tandem -as -onderstelkonfigurasie. Om mee te begin, sal u die lugverrigting verbeter met die Ascendant-swaardraer met 'n vertikale reikafstand van 107 ', 'n horisontale reikafstand van 100', 'n puntlading van 750 lb en 'n vloei van 1500 gpm.
Boonop lei die geoptimaliseerde ontwerp van die Ascendant -leer tot 'n aansienlik ligter voertuig met 'n agteras -aanslag van slegs 44,000 lb. 'n Ligter voertuig bied talle voordele: Afdelings in gewigsbeperkende toestande kan nou 'n Ascendant tandem -as -opset in hul vloot hê. die koste van eienaarskap is laer met minder rem en die remafstand van die band word korter, en die departemente sal beter prestasie van die onderstel kry.
'N Tandem-as-onderstel met 'n Ascendant-leer sal u ook makliker opstel en plaas. Daar sal nog steeds 4 stabiliseerders vir hierdie konfigurasie wees, maar slegs die voorste stabiliseerders is H-styl stutte-die agterste 2 stabiliseerders is afrigters, wat die opsetlike voetspoor verminder. Die wringkragkas en stabiliseerders is standaard e-bedek vir verbeterde weerstand teen korrosie. Die Ascendant-swaardraer op 'n tandem-as-onderstel is beskikbaar in 'n wye verskeidenheid karrosseriestyle, wat brandbestryders buigsaam en 'n wye verskeidenheid opsies bied om aan elke departement se behoeftes te voldoen.
Die Ascendant bied brandbestryders 107 'vertikale reikafstand en 100' horisontale reikafstand sonder om afbreuk te doen aan waterkapasiteit, prestasie of veiligheid. Die Ascendant het 'n gewig van 750 lb (droog) / 500 lb (nat) punt met 'n ekstra toerustingstoelaag van 100 lb. Dit kan tot 1500 gpm vloei en kan standaard 'n blitsfunksie in die winkel hê.
Die stewige Ascendant-leer op 'n disselkonfigurasie bied talle voordele en prestasieverbeterings, wat lei tot 'n groter vertikaal sowel as horisontaal, hoër puntvragte en hoër vloei. U het steeds dieselfde prestasie-eienskappe van die Ascendant-swaardraer waaraan u gewoond is-107 'vertikaal bereik, 100' horisontale reikwydte, 'n puntlading van 750 lb en 1500 gpm vloei sonder om afbreuk te doen aan waterkapasiteit, prestasie of veiligheid. Boonop het ons u opstelvermoëns verbeter deur die toelaatbare hoekmes tot 60 ° te verhoog. En nog iets: ons het die totale voertuiggewig van hierdie opset met 4 000 pond verminder. Ons gee die brandweer meer buigsaamheid met hul konfigurasies - of dit nou ligter as -as, verhoogde waterkapasiteit of meer bergingsopsies is.
Voorwaar 'n ander spelwisselaar. Ons het die Ascendant enkel -agteras -quint -konfigurasie geneem en dit nog beter gemaak met die toevoeging van 'n platformmandjie. Stel jou voor dat ... vir diegene wat eerder wil ry as klim of departemente in gewigsbeperkende toestande wat nooit eens 'n swaar, tandem-as-lugplatform sou oorweeg nie-die Ascendant-swaardiens-platform is jou oplossing!
Hierdie konfigurasie bied 110 'vertikale reikwydte en 90' horisontale reikafstand sonder om afbreuk te doen aan waterkapasiteit, prestasie of veiligheid. U het 'n maneuverbare eerste kwint met volledige reddingsvermoëns.
Vir diegene onder u wat meer as net 'n leer wil hê, maar 'n kleiner, ligter platformmandjie wil hê met laer verkrygingskoste en minder eienaarskoste - die Ascendant -platform is ideaal vir u.
Die Ascendant-swaardiens-lugplatform is beskikbaar op 'n wye verskeidenheid Pierce-aangepaste onderstelle met 'n enkele agteras of 'n tandem-agteras om aan u brandweer se behoeftes te voldoen.
Ja, die Ascendant-platform is 'n volledig NFPA-voldoenende ergonomies ontwerpte mandjie vir 3 persone.
Die Ascendant -platform bied 110 'vertikale bereik en 90' horisontale reikafstand sonder om afbreuk te doen aan waterkapasiteit, prestasie of veiligheid.
Die Ascendant -platform het 'n laai -kapasiteit van 750 lb (droog) / 500 lb (nat) met 'n ekstra toerustingstoelaag van 100 lb. Dit kan 1,250 gpm vloei vanaf 'n enkele monitor aan die einde van die vliegafdeling. Die Ascendant 110 '-platform gee u toegang tot die mandjie deur die toestel slegs 8' uit te brei. Dit het 'n indrukwekkende operasionele omvang van -10 grade onder die grond tot 77 grade bo die grond.
Die Ascendant -platform is beskikbaar met 'n enkele monitor aan die einde van die vliegafdeling. Die ontwerp van die Ascendant -platform is geoptimaliseer vir gewig en uiteindelik maksimum prestasie. Om die indrukwekkende prestasie -eienskappe van die Ascendant te behou, is die monitor se gewig en ligging ook geoptimaliseer, wat lei tot 'n enkele monitor aan die einde van die vlieggedeelte.
Wees verseker, ons ander Pierce Platform -produkte bestaan ​​nog steeds vir u wat 'n groter platform met dubbele monitors en meer toerustingvergoeding wil hê - maar vir u wat meer wil hê as net 'n leer, maar steeds 'n kleiner, ligter platform mandjie wil hê met laer verkrygingskoste en minder eienaarskoste - die Ascendant -platform is ideaal vir u.
Nog 'n ses keer terug
F1c Claude O. Gowey, Amerikaanse vloot, toegewys aan die bemanning van die USS Oklahoma, het verlore geraak by Pearl Harbor, HI, op 7 Desember 1941. Hy is op 21 September 2018 verantwoord.
SK2c Gerald L. Clayton, Amerikaanse vloot, toegewys aan die bemanning van die USS Oklahoma, het verlore geraak by Pearl Harbor, HI, op 7 Desember 1941. Hy is op 26 September 2018 verantwoord.
Mus2c Francis E. Dick, Amerikaanse vloot, toegewys aan lugvaart, konstruksie, ordonnansie, herstelwerk, vloot veertien, standaard landingsvaartuig 4, het verlore geraak by Pearl Harbor, HI, op 7 Desember 1941. Hy is op 26 September 2018 verantwoord.
S2c Deward W. Duncan, Jr., Amerikaanse vlootreservaat, toegewys aan lugvaart, konstruksie, ordonnansie, herstel, vloot veertien, Standard Landing Craft Unit 4, het op 12 Januarie 1944 op Tarawa verlore gegaan. Hy is op 26 September 2018 verantwoord.
PFC Lewis E. Price, Amerikaanse weermag, toegewys aan Kompanie E, 2de Bataljon, 109de Infanterieregiment, 28ste Infanteriedivisie, het op 6 November 1944 in Duitsland verlore gegaan. Hy is op 24 September 2018 verantwoord.
PVT John W. Martin, Amerikaanse weermag, toegewys aan Medical Company, 32ste Infanterieregiment, 7de Infanteriedivisie, het op 2 Desember 1950 in Noord -Korea verlore gegaan. Hy is op 25 September 2018 verantwoord.
Uit Suidoos -Asië
Welkom terug, ouer wapensbroers. Ons is jammer dat u terugkeer so lank geneem het.
Meer as 72 000 Amerikaanse personeel bly sedert die Tweede Wêreldoorlog onverklaarbaar, meer as 7 600 Amerikaanse personeel is nog nie in die Koreaanse Oorlog aangemeld nie, maar meer as 1,500 in Suidoos -Asië (SEA) is 126 onaangeraak. Daar is nog geen verslag oor 1 persoon uit Operasie Eldorado Canyon nie. Vergelyking van DNA van herstelde oorblyfsels met DNA van sommige (maar nie alle) bloedverwante kan help om 'n positiewe ID te maak vir ongeïdentifiseerde oorskot wat reeds herwin is, of wat in die toekoms herwin kan word.
Op hul webwerf 's "Kontak Ons" -bladsy, DPAA het nou algemene vrae. Die antwoord op een van die algemene vrae beskryf wie DNA -monsters kan en nie kan indien nie, wat nuttig is om herstelde oorblyfsels te identifiseer. Die grafiek wat die antwoord gee kan hier besigtig word. Die teks wat verband hou met die grafiek is kort en kan gesien word in die algemene vrae oor DPAA.
As u gesin in een van hierdie konflikte iemand verloor het en u kwalifiseer om 'n DNS -monster in te dien, reël dit asseblief. Deur dit te doen, kan u net help om die oorskot van 'n Amerikaanse dienslid te identifiseer wat gerepatrieer is, maar nog nie geïdentifiseer is nie - sowel as 'n familielid van u, hoe ver ook al. Of u kan help om die oorblyfsels wat in die toekoms herstel moet word, te identifiseer.
Almal verdien 'n behoorlike begrafnis. Dit geld veral vir diegene wat alles gegee het terwyl hulle hierdie land gedien het.
Militêre eenhede soortgelyk aan of soos 81ste Infanteriedivisie (Verenigde State)
Aktiewe infanterie-afdeling van die Amerikaanse weermag gebaseer op Joint Base Lewis-McChord, wat ook die gevegsgereedheid van twee Stryker-brigade-gevegspanne, 'n gevegsvaart-brigade, 'n afdelingsartilleriehoofkwartier en 'n National Guard Stryker-brigade-gevegspan behou het. as deelname aan verskeie jaarlikse vennootskapsoefeninge en operasies ter ondersteuning van die Amerikaanse weermag en die Indo-Stille Oseaan. Slegs die hoofkwartier van die afdeling met aktiewe pligte in die weermag. Wikipedia
Infanteriedivisie van die Amerikaanse weermag.Dit is in Oktober 1996 geaktiveer, en was gevestig in Fort Stewart, Georgia, en later weer geaktiveer in Fort Riley, Kansas. Wikipedia