VERLORE EN GEVIND IN NICE | Loer Toer
Côte d’Azur April 25, 2018 Leave a comment
Dis ‘n vreemde paradoks om ‘n groot ou stad verlore te raak. Jy’s teleurgesteld, natuurlik, dat jy nie te sien kry nie wat jy beplan het. Maar gister, soos die strate en geboue al vreemder word, sien ek wat ek nooit normaalweg sou gesien het nie … treffende moderne argitektuur … pragtige teëlwerk op ‘n gebou …
Vensters, moderne hotel
Toe ek twintig kilometers (so het dit gevoel) gestryk het, vind ek my weer op Avenue Felix Faure wat parallel loop met die Park van die Kunste.
Skielik kom ek voor ‘n reuse stuk beeldhouwerk te staan … ‘n kubieke-kop seker vyf verdiepings hoog. Ek wonder of dit die grootste van sy soort in Frankryk is. Ek het so ‘n werk elders in die stad al gesien, maar dié was ‘n skamele drie meters hoog. Die stadsbeplanners, lyk dit my, wil die kunsbeeld van die stad drasties uitbrei. Nice was nogal altyd die kunshoofstad van die suide.
Maar dié figuur … ek sal mettertyd vasstel wie se kop, hart en hande hierdie beeld gemaak het, maar ek voel aangedryf om die sluis bietjie oop te draai.
Dit is ‘n vreemde keuse. ‘n Simbool van blindheid, dalk, van geslotenheid in vierkantigheid. Dit kan veel impliseer. Dit het strak teen die blou van die oggend voorgekom, sterk en gehoue, met mensies wat heen en weer op die sypaadjie onder die oordonderende gelaat krioel. Is hierdie werk ‘n waarskuwing? Is dit ‘n pleidooi? Is dit ‘n beeld van die mens in ‘n post-geestelike wêreld?
Houtskool-grys en heldhaftig, steur dit my met die meedoënlose mag. Ek het vreemde gedagtes. Ek dink aan Magritte se Gelaat met Appel. Is daar moontlik ‘n glimag op die mond van hierdie reus? Gewaar ek my eie blindheid, my eie glimlag?
Naskrif: Die Toeriste kantoor in Nice sê my wie die argitek / beeldhouers met die Kop was: François Chapus, Yves Bayard en Sacha Sasno. Dit, sê hulle my, is in 2002 opgerig, maar, weet jy, ek wonder daaroor want ek sien dit nou vir die eerste keer in ‘n plek wat ek al besoek het. Maar nou ja, party dinge is vreemd. (Nota 11.8.18)
Tagged: betekenis in kuns, kontemporêre beeldhouwerk, Park van die Kunste in Nice, stadsbeplanning
← Les Pins — oppad na ‘n perfekte woonomgewing
‘N LES UIT DIE GESKIEDENIS →