Tepezcuintle, 'n knaagdier wie se naam 'berghond' beteken, - diere Lees Meer
Hoof diere Tepezcuintle, 'n knaagdier wie se naam 'berghond' beteken,
Tepezcuintle, 'n knaagdier wie se naam 'berghond' beteken,
Die tepezcuintle is 'n groot knaagdier wat in die oewerwoude van Sentraal -Amerika woon
Geskryf en geverifieer deur die bioloog Silvia Conde op 21 Julie 2019.
Laaste opdatering: 21 Julie 2019
U het sekerlik gehoor van die capybara, die grootste knaagdier ter wêreld. Nou stel ons u voor aan 'n effens kleiner familielid, die tepezcuintle.
Tepezcuintle ontvang ook meer bekende name, soos agoutí, lapa of gewone paca, maar tepezcuintle is sy oudste naam, wat 'berghond' beteken. Alhoewel dit nog lank nie 'n hond is nie
Hierdie spesie kom wydverspreid voor in Sentraal -Amerika. Dit kan gevind word in Mexiko, Paraguay, noordwes van Uruguay, Noord -Argentinië, Colombia, Brasilië, Peru, Panama
Dit bewoon galerywoude, naby 'n waterloop, soos die oewer van 'n rivier.
Cuniculus is die genus van hierdie dier, wat tot die Cuniculidae -familie behoort, wat histricomorfe knaagdiere insluit. Chinchilla's, proefkonies, capybaras, agoutis is in hierdie familie.
Hoe gaan dit met el tepezcuintle?
Hierdie reusagtige knaagdier is meer as 60 sentimeter lank en kan tot 10 kilogram weeg. Sy liggaam herinner ons aan 'n klein varkie en is bedek met rooibruin hare met lyne klein wit spikkels, soos dié van 'n fawn.
Sy bene is kort en eindig in tone, vier in die voorpote en vyf in die rug. Sy stert is ook baie kort, sy oë is groot, sy ore is klein en sy snoet is verleng. Sy wange en die gebied onder sy neus is vol snorhare of snorhare.
Soos ander knaagdiere, het hulle wortellose snytande wat gedurende hul lewens groei.
Waarop voed dit?
Tepezcuintle is 'n opportunistiese spesie en hul eetgewoontes verander na gelang van seisoenaliteit, hul verspreidingsgebied en vrugteproduksie.
Dit is hoofsaaklik frugivore: mango, avokado of mielies is die mees tipiese kosse waaruit hul dieet bestaan. Saad, plante en knolle dien ook dikwels as voedsel in die natuur. Verder word tepezcuintle in hul ekosisteem as uitstekende saadverspreiders beskou.
Gedrag van die tepezcuintle
Soos die res van die knaagdiere, hul gewoontes is skemer of nagtelik. Nog 'n kenmerk van knaagdiere is hul eskapistiese instink of reaksie op vrees.
As hulle bedreig word, is hulle heeltemal verlam totdat die gevaar verbygaan, net soos 'n muis sou doen. Hulle gee gewoonlik ook baie onaangename piep uit, soortgelyk aan dié van varke.
Oor die algemeen is dit eensame diere, maar hulle kan in monogame pare leef. Hulle bring die dag deur in hul gate, wat gewoonlik tussen klein bome en wortels voorkom, altyd naby watermassas.
Burrows het gewoonlik 'n ingangsgat en 'n uitgangsgat, en hulle kan ook tonnels bou wat aansluit by die voedingsgebied.
Tepezcuintles is baie goeie swemmers. Trouens, as hulle van 'n vyand moet vlug, kan hulle dit benut deur in die water te spring. Hulle ontwikkel selfs 'n deel van hul lewe in die water, en dit is dat daar soms hoflikheids- en kopulasiepatrone in die water waargeneem is.
Wyfies reproduseer wanneer hulle 6,5 kilogram bereik, 'n baie belangrike feit in teel- en bewaringsprogramme. Hulle is dwarsdeur die jaar jaloers, swangerskap duur 116 dae en aflewering is gewoonlik tweejaarliks, en met groter ooreenstemming tussen April en Mei. Hulle het gewoonlik net een baba per geboorte.
Die mannetjie spuit sy wyfie met urine; op hierdie manier herken hulle mekaar wanneer hulle skei. Die paartjie verdra hul kleintjies net totdat hulle geslagsryp word of totdat die wyfie nog 'n kleintjie het.
Die belangrikste roofdiere is groot katte, pumas, jaguars, ocelots
en ook die mens.
Die teling van die tepezcuintle
Daar is tepezcuintle-plase wat op 'n halfgemaakte manier grootgemaak word. Daar is 'n groot belangstelling in hul vleis, 'n baie belangrike proteïenbron vir inheemse bevolkings van Costa Rica en Panama.
As 'n eksotiese gereg is dit aantreklik vir toeriste, en dit is juis die motivering vir die jag en kommersialisering daarvan.
Tans is die populasie tepezcuintle stabiel, maar hul habitat word bedreig deur ontbossing en stropery. Dit word nie deur die International Union for Conservation of Nature (IUCN) as 'n bedreigde spesie beskou nie, maar plaaslik word dit bedreig.
Daar is herintroduksieprogramme wat daarop gemik is om die aantal monsters in die natuur te verhoog, benewens omgewingsopvoeding en omgewingsbewaringsprogramme.