Die Militêre Revolusies van die Honderdjarige Oorlog - Artikels - 2021
Die Militêre Revolusies van die Honderdjarige Oorlog
Deur Clifford J. Rogers
Die Tydskrif vir Militêre Geskiedenis, Vol.57 (1993)
Uittreksel: Ek glo egter dat die fokus op die eeue na 1500 die belangrikheid van die periode waarin die mees dramatiese, waarlik revolusionêre veranderinge in die Europese militêre aangeleenthede plaasgevind het, verdoesel: die periode van ongeveer die Honderdjarige Oorlog ( 1337-1453). Die leërs wat vanaf die middel van die elfde eeu tot vroeg in die veertiende die slagvelde van Europa oorheers het, was hoofsaaklik saamgestel uit feodale vegter-aristokrate, wat militêre diens verskuldig was vir lande wat in leuens gehou is. Hulle het gedien as swaar gepantserde ruiters, skok vegters, vertrou op die spierkrag van die mens en gesteek, en direk toegepas tot op die punt van 'n lans of die rand van die swaard. Hulle het meer gereeld geveg om te vang as om dood te maak. Die leërs wat die eerste wêreldryke van Europa verower het, verskil daarenteen op elke punt. Hulle is afkomstig van die gewone bevolking (alhoewel dikwels gelei deur aristokrate); hulle het betaal; hulle het hoofsaaklik te voet geveg, in noue orde lineêre formasies wat meer op raketvuur as skokaksie staatgemaak het; en hulle het geveg om dood te maak. Die geweldige rewolusie in oorlogvoering wat deur hierdie veranderinge voorgestel is, was goed aan die gang in die middel van die Honderdjarige Oorlog, en aan die einde van daardie konflik stewig in plek.
In hierdie artikel word aangevoer dat twee ontwikkelings gedurende die loop van die Honderdjarige Oorlog 'n rewolusie in die oorlogsvoering in Europa gehad het, in elk geval met gevolge so belangrik vir die geskiedenis van die wêreld as wat tydens Parker se Militêre Revolusie plaasgevind het (1500- 1800). Die eerste was die oorgang wat in die paragraaf hierbo uiteengesit is, waarna ek die 'Infanterie-rewolusie' sal noem. Die tweede, die "artillerie-rewolusie", het plaasgevind toe kruitwapens die langdurige superioriteit van die verdediging in beleg oorlogvoering omgekeer het. Elk van hierdie transformasies het die paradigma van die oorlog in Europa fundamenteel verander, met ingrypende gevolge vir die strukture van die sosiale en politieke lewe, en elkeen verdien dus om op sigself 'n 'militêre revolusie' genoem te word.
As ons van mening is dat hierdie twee "revolusies" in die daaropvolgende eeue gevolg is deur 'n rewolusie in vesting (wat weer die balans tussen aanstoot en verdediging omgedraai het) en dan 'n ander in die oorlogsadministrasie (Roberts se oorspronklike "Militêre Revolusie"), word heroorweeg of die antwoord op Parker se vraag moontlik 'n enkele 'Militêre Revolusie' kan wees. In die laaste gedeelte van hierdie referaat sal ek die kwessie bespreek en 'n alternatiewe paradigma voorstel wat gebaseer is op die biologiese konsep van "gepunktueerde ewewigsevolusie." In wese sal ek argumenteer dat die Westerse militêre oorheersing afgelei is van 'n reeks opeenvolgende militêre rewolusies, elk 'n poging om 'n onewewigtigheid wat deur die vorige ingestel is, te keer, eerder as uit 'n enkele 'Militêre Revolusie'. Eerstens moet ons egter kyk na die oorlogvoering van die vroeë Middeleeue, en die twee rewolusies wat die karakter so dramaties verander het in die loop van die veertiende en vyftiende eeu.
Sien ook ons ​​video-onderhoud met Clifford Rogers
Kyk die video: The Origins Of National Flags - Flags Explained (Junie 2021).
Oorbrugging van Europa en Afrika: Norman Sicily's Other Kingdom
'N Fees vir Aesculapius: historiese diëte vir asma en seksuele plesier
Mosaïek uit Venesië
Verkope, bedrog en sanksies: biskop Salla van Urgell en die grawe van Katalonië
Mnemotechnics and the Reception of the Aeneid in Late Antiquity and the Middeleeue
Verskoning van die onverskoonbare: Abte wat die patrimonium verminder, en die monnike wat hulle liefhet