“Wat uitstaan, is dat die Cedras-gesin so geseën voel deur die welwillendheid van mense en al die skenkings dat hulle bereid is om dit met ander in die klein gemeenskap op die plaas te deel. Die seuns het wonderlike ouers wat die karakter van die twee jong mans gevorm het,” vertel hy in ’n kantoor bo die dierehospitaal waar Meisie aansterk.
Vandag is dit net so bytend koud buite soos toe hulle op Woensdag 15 Augustus die siek hond die hele pad tot hier gedra het.
“Ons moes haar help, want sy beskerm ons teen die skelms en speel altyd saam met ons,” verduidelik hy. Meisie én die twee het kort tevore ’n ander ramp oorleef.
Die vorige Vrydag het ’n brand in hul werkershuisie van betonstene uitgebreek. “ ’n Kers het ongelukkig omgeval terwyl ons geslaap het. Ek het my boetie wakker gemaak, en ons moes my ma help om die vlamme te blus,” onthou Peter.
Hulle het geen krag of water in die huis nie en moes saam met hul bure emmers water aandra van ’n dam ’n paar honderd meter daarvandaan. Hul pa, ’n munisipale werker in Kaapstad, het hom huis toe gehaas.
“As jy hulle baie slaan, gaan hulle besluit dis nie meer nodig om jou te verdedig nie,” verduidelik Peter.
By die aannemingshokke is die geblaf oorweldigend. Dit klink soos ’n smeekkreet: “Neem ons huis toe.” Tussen 50 en 60 honde wag gewoonlik hier op nuwe huise, en 10 tot 20 katte.
Perde, donkies en skape wat van mishandeling gered is, wei vredig in ’n troetelplasie op die terrein. Die vereniging lewer al 89 jaar lank ’n diens hier in Philippi. By die hek waar ons uitstap, is ’n bordjie opgeplak om besoekers aan te moedig om hul troeteldiere te kom haal.
Peter en Gerry het ’n ouer broer, Trevor (20), maar dié werk en bly op ’n plaas hier naby. Die huis is ’n verbrande bouval. Binne hang die reuk van rook swaar in die lug, maar die gesin woon steeds daar.
Met ’n vorige besoek het Allan ’n muis gesien wat aan kos knabbel en Henna daarop gewys. “Los die muis dat hy hom knuppeldik eet,” het sy toe gesê.