Ja julle lees reg - groot ouers. Hoe wonderlik is dit nie wanneer jy die dag ingelig word dat jy ouma of oupa gaan word. Die opgewondenheid is groot en die afwagting begin. Reëlings en beplanning begin en ouma en oupa kan nie wag dat kleinding sy/haar opwagting moet maak nie. Ouma begin al rond kyk wat sy kan koop om mee te bederf, die opgewondenheid raak al groter hoe nader die tyd van geboorte kom.
Uiteindelik na 9 maande se opgewondenheid (in normale gevalle) sien 'n nuwe mensie, nuwe lewe die lig. Ma, Pa, boetie, sussie, ouma, oupa, die hele familie is opgewonde en bly. Vreugde ken nie perke nie en wanneer mamma en kleinding uiteindelik ontslaan word, by die huis kom, word daar behoorlik gekloek en gekoer oor die volmaakte wonderwerkie uit Vader Hand.
Dan op 'n dag versleg dinge tussen pappa en mamma. Die verhouding is verskeur. Pappa trek weg om horisonne te verbreed sodat hy vir baba kan sorg. Mamma begin weier dat pappa baba sien of verenig. Dinge werk nie vir pappa uit soos hy graag sou wou nie en nog steeds weier mamma dat pappa sy baba sien/kontak maak al is dit dan net telefonies.
Baba is nou al 5 jaar oud, word September 6, ALLE toegang, verbintenisse, kontak, besoeke word geweier vanaf mamma se kant. Bitterheid, haat, nyd en onvergewens gesindheid is aan die orde van die dag van mamma se kant. Groot ouers word geweier en moet teer op foto's wat gesteel word om die vordering van baba, nou kleuter, te kan sien.
Enige toegang en kontak is verbied. Wetlik word 'n hofbevel vereis om toegang tot kleuter te kan kry. Nou vra ek myself die vraag: "Tree howe regtig in die belang van die kind op?" Hoekom moet 'n hofbevel verkry word om 'n kleuter van eie bloed te kan sien en te besoek? Waarom is mammas (veral vandag se jonger garde) so ontsettend nydig om die voorregte van 'n pappa en grootouers te ontneem? Ouma bly 'n hane tree van jou af....maar besoeke en kontak word geweier.
Nou praat mens van mammas wat roem daarop dat hul christene is. Is hulle werklik? Watter genot word daaruit geput om 'n pappa en groot ouers so te "straf" vir die sogenaamde "onreg" wat hul aangedoen is. Het die mamma al werklik haarself die vraag afgevra watter onreg sy haar kleuter aandoen? Gaan dit werklik oor haar kleuter of oor haarself? Tree sy werklik in die belang van haar kleuter op?
Pappa en ouma (oupa is intussen oorlede, groot ouma en oupa is intussen oorlede) probeer om buite die hof te skik op 'n beskaafde wyse sonder dat kostes aangegaan moet word in belang van die kleuter, want nie beide partye kan dit bekostig nie.
Liewe Mamma, jy wat so hardvogtig is, so haat draend is, nydig is, onvergewings gesind is, wat bereik jy daardeur? Watse satisfaksie bekom jy daardeur? Hoe leef jy met jou gewete saam om jou kleuter van sy bloedfamilie te vervreem en weg te hou? Veral van pappa....
Liewe Mamma, al wat ek vir jou kan doen is om tot ons Hemelse Vader te bid en vra dat Hy jou sal vergewe vir die onreg wat jy jou kleuter aandoen. Dat jou kleuter, vir die dag wat hy groot is jou nie soos 'n vrot vel sal weggooi en verwyt vir die valse stories wat jy hom opdis oor sy bloedfamilie nie. Hopelik sal sy hart groter en liefde voller wees as wat jou hart huidiglik is.
Mag die skille van die verlede eendag van jou oë verwyder word, mag die hardheid van jou hart 'n sagte kussing word en mag dit dan nie te laat wees vir jou om te weet dat God jou alreeds vergewe het nie.
Tyd word vir ons geleen om ons sake reg te maak, die tyd is kort want niemand weet of hy/sy môre nog deel sal wees van die tydelike nie. Nie net met diegene om ons nie, maar ook met ons Hemelse Vader waar iedere en 'n elk van ons eendag sal moet rekenskap gee voor die Regterstoel.
Groete van 'n baie hartseer ouma.
Posted by Etrecia Smal at 10:22 PM
'n Brandende Land
Na vandeesweek se swart Maandag, optogte en 'n wit kruis wat op profiel foto's geplaas is om medelye te he met alle gewelds slagoffers, word daar boodskappe uitgestuur om die kruis te verwyder omdat ons ge-"target" word.
Nou wil ek vir diegene vra wat paniek en vrees saai deur sulke boodskappe uit te stuur, glo jy werklik? Waarom hardloop jy weg as jy werklik
Dan praat ons van onsself as 'n "gelowige" nasie, maar wanneer dit by "oorlog" kom en terugveg kom, raak ons bang en hardloop ons weg. Is jou eis van 'n gelowige Christen dan geregverdig? Ons is elke dag 'n "target"/ 'n Teiken vir alle vorms van geweld en misdaad. Hetsy op pad werk toe, winkels toe, met vakansie, waar ookal. Ons is en bly 'n "target".
Ons is 'n sogenaamde "gelowige" nasie, ons bid, ons pleit maar ons doen niks. Wanneer ek praat van "oorlog" gaan dit oor 'n geestelike oorlog, dit sluit wit, swart, bruin en gekleurd in want almal, die hele volk is keelvol vir aanblaas van vrees, chaos en verwoesting van 'n land waarin 'n volk en nasies in vrede kan saam leef.
Ons het bang geword om die euwels te bestry. Ons het bang geword om op te staan vir dit wat goed en reg is. Ons het bang geword vir mense. Wie is mense? Mense is 'n instrument in God se hand. 'n Instrument om Sy Woord uit te dra en te veg vir dit wat reg is.
God het tog immers die volke laat oorlog maak om vrede te bewerkstellig. God wil he en Hy verwag dit van ons om Sy wil te doen en na te kom. Nie net om heeltyd van Hom te eis en af te vra nie, maar ook om the DOEN. Wat doen ons? Ons hardloop weg, ons bly weg van die Huis van die Here af, ons aanbid babel en mammon, maar wanneer dit by die saak van die Here kom, dan hardloop ons weg of is ons te skaam om op te staan vir HOM ons Verlosser, Saligmaker en Heler. Ons het te bang geword om saam te staan en skouer aan skouer te veg. Ons steek mekaar eerder in die rug as om te ondersteun en om dit wat ons van God afgebid het verder te neem.
Ons wil net altyd hoor wat vir ons goed is, maar ons wil nie hoor wat vir God goed is en wat Hy van ons vra nie.
Staan op! vresende, bang nasie, veg sy aan sy met medegelowiges, wit, swart, bruin of gekleurd. Waarom bang wees vir mense? God is tog baie groter as enige mens?
Wat nodig is in die brandende land en wereld is verootmoediging en daadwerklike optrede in geloof, werklike berou, God se Woord te soek, Sy Wil te begin doen en Sy Huise weer vol te begin maak en huisgodsdiens te hou,
Dan eers sal regverdigheid begin intree. Dan eers sal daar vrede begin kom, Dan eers sal mense in harmonie met mekaar kan begin saam leef, Dan eers sal geweldenaars, moordenaars, diewe, skelms, haat en nyd tot 'n einde kom. Dit alles tekens van die eindtyd.
Mede burger en gelowige, die oproep van God is daar! Maak oop julle oe en begin om God te dien in volle glorie, volle lofprysinge en volle skuld erkentenis. Hou op! om paniek en vrees te saai en begin werklik om te glo in God se Mag en Sy Wil want Sy Raadsplan is in plek.
Seenwense vir ieder en elk wat hier lees, vrede vir julle en mag God in die proses geeer en gedien word.
Posted by Etrecia Smal at 11:31 PM
DIE DOOD EN GEBOORTE
Hoe bring mens dood en vreugde bymekaar uit? Die een ding wat in die afgelope tyd in my kop bly maal en maal. Om te probeer verstaan is bo menslik en glo ek nie vir ons as mens beskore om te verstaan nie.
Een of ander tyd word elkeen van ons deur die dood geraak. Vanmore was my gemoed weer vol van hartseer en my oe vol trane aan die gedagte van al my geliefdes wat ons as gesin en familie aan die dood moes afstaan.
Uit my vorige huwelik het ons eers my skoonpa, toe 'n ouma (aan eerste eggenoot se kant), toe 'n neef, toe 'n tante (almal in 'n bestek van een jaar) en 'n paar jaar later my eerste eggenoot afgestaan aan die dood. Tussenin was daar ook 'n vriend en vriendin wat die tydelike vir die ewige hiernamaals verruil het.
In die laaste 3 jaar moes ek weer langs oop grafte staan, eers my ousus, 'n jaar en 'n half later my eie pa, 11 maande en 10 dae later my ma (nou presies 'n maand gelede). Vier dae na my ma se begrafnis word 'n kleinkind vir ons gebore en word dit trane van hartseer en blydskap, want kleinding is op 27 weke gebore en 'n skrale 460g geweeg, normaal en gesond met nog enetjie te wagte in Augustus 2017.
Wanneer mens voor 'n oop graf te staan kom, wonder mens dikwels (en dit is wat my vanmore ook weereens aangeraak het) wat is die nut en doel van lewe werklik.
In die begrafnisrede van my ma se roudiens, het die predikant na my ma verwys as iemand wat letterlik soos 'n klein kindjie geglo en vertrou het op haar Hemelse Vader - wat 'n wonderlike getuigskrif en voorbeeld is dit nie van 'n ouer aan hul kinders nie.
Ek onthou hoe my pa altyd sy Bybel op sy lessenaar in sy kantoor gehad het. Nie skaam om sy Bybel te gebruik nie en stiltetyd gehou het voordat hy en my ma aan die werk gespring het om kos op die tafel te voorsien. Dit laat mens met stof tot nadenke van waaroor die lewe nou eintlik regtig gaan. My ouers was nie arm nie, ook nie ryk nie, maar hul kinderlike geloof en vertroue in hul Hemelse Vader het hulle deur moeilike, swaar en storm tye gedra.
Dit bring my terug na my eie swaar kry tye en word ek herinner aan die liefde van ons Hemelse Vader toe hy vir ons Sy Seun gestuur het om ons van ons ellende te verlos. Jesus Christus was nie arm nie en ook nie ryk nie Sy enigste Rykdom: God se liefde vir sondaars.
Ek het feitlik alles verloor voor ek my huidige eggenoot ontmoet het. Soveel kere het God ingegryp, herstel, gelei en voorsien. Daar was soveel innerlike worstelinge met God en die blindheid om Sy Wil raak te sien, het oop grafte gekos om wysheid en insig te bekom van waarom God 'n pad met mens loop.
Gewoonlik is daar 'n gevegtery oor nalatenskappe en wie erf wat na iemand se dood. Daarom het ek altyd vir my ouers gese ek wil niks erf nie. Ekself het nie my eie redenasie verstaan nie, tot ek tot die besef gekom het: "ek het God se liefde en geloof ge-erf". 'n Liefde en Geloof wat my ouers my van kindsbeen af geleer het. 'n Erfenis wat niks of niemand ooit van 'n mens kan beroof nie. 'n Kinderlike geloof en voorbeeld wat ouers vir hul kinders gestel het. DIT is die Grootste Rykdom wat iemand kan nalaat. 'n Rykdom wat oorgedra kan en moet word na die nasate - 'n rots wat altyd vas sal bly staan.
Nou kan ons in Geloof, Hoop en Liefde en die grootste hiervan is God se nalatenskap van LIEFDE, voortgaan in vreugde van nuwe lewe, met die wete, dat al ons geliefdes verhuis het na Ons Hemelse Vader se Liefdevolle woning.
Dat ons in vreugde hierdie Liefde van God kan laat onderrig en nalaat aan ons kinders en kleinkinders.
Mag God se seen, Liefde, Vrede en Vreugde met almal van u wees en op u rus wat hier lees.
Posted by Etrecia Smal at 2:23 AM
'n Brief aan my kinders
Dit is met verlange en baie heimwee dat ek die brief aan julle opdra.
Die Here het ons geseën met twee gesonde normale mensies, geweef in die moederskoot.
Die wonderlikste geskenk wat 'n ouer kan ontvang.
Ons het dit nie altyd maklik gehad nie, maar werklike swaarkry het ons ook nie gehad nie. Die Here het altyd vir ons gesorg, net soos HY nou ook vir ons sorg. As ouers kon ons altyd voorsien in julle behoeftes en gee wat julle nodig gehad het.
Ons het julle in geloof en liefde grootgemaak om in respek en verantwoor-delikheid op te tree, nie net teenoor julself nie, maar ook teenoor jul medemens. Ons as ouers was en sal nooit volmaak wees nie en daarom ons bes probeer om vir julle 'n voorbeeld te kon stel.
Op skool het julle geskitter en kon mense nie uitgepraat raak oor twee prag blomme wat altyd hul medemens met die grootste respek hanteer het en glo julle vandag nog doen. Wat 'n trots en sieraad was dit nie vir ons as ouers nie. Ons het heeltyd gepronk en uit ons nate gebars van trots.
Totdat.....totdat die duiwel ons wingerd begin verniel het. Toe ons in geloof begin faal en aan wêreldse dinge begin toegee en meegee, het ons getuimel en bly tuimel totdat ons nessie uitmekaar geruk is. Ons as ouers het ons kinders gefaal en was onherstelbare skade aangerig.
Die egskeiding en dood het ons ingehaal en ons verder uitmekaar laat spat. Verliese van eiendom, besittings en finansiële nood het dit vererger. Ten spyte van diepe hartseer het julle sterk bly staan. Julle het verwerping ervaar totdat die Hemelse Vader ingegryp het om mense op jul weë te plaas. Na maande se trauma verwerking en wroeginge het jul staande gebly en geleer om mislukkings te oorkom en suksesse te bereik.
Hereniging en samesyn het ons weer nader aanmekaar gebring met meer waardering en begrip vir mekaar. Nou is julle volwasse persone, elkeen met sy eie uniek wees. Terugslae het julle nie van stryk gebring om aan te hou probeer, vas te hou in geloof, hoop en liefde nie.
Julle is geseën met 'n werk, gesondheid en mense om julle wat omgee en bowenal die geskenk van 'n seun en kleinseun.
Tegnologie oorbrug afstand, begrip vir omstandighede gaan gepaard met geduld en liefde na die uitsien en brandende verlange van werklike samesyn.
Mag God se liefde, vrede en seën met julle wees. Vir julle berusting bring waar julle is en in alles wat julle doen.