Christus is die enigste Priester van die Nuwe Verbond, en Hy maak die Kerk 'n deelgenoot aan Sy priesterskap, soos wat Hy haar ook deelgenoot maak aan Sy Offer wat Hy opdra vir die lewe van die wêreld. *16 Waar daar onlangs nog hewige debatte in ons eie media gevoer is oor die kwessie van resensies en die unieke probleme (verdagmakings?) wat daarmee saamhang, wil ‘n mens tóg voel dat die elektroniese media in dié opsig die binnebaan het in vergeleke met die gedrukte media. Gesien die onderhawige deliriese (deels slipperlose)danstema (sy gaan net een dag daar kan wees), Derrida (1982: 27), ‘n sekere Nietzschiaan in nerf en naat, herinner ons: “we must affirm this [loss of a unique name], in the sense in which Nietzsche puts affirmation into play, in a certain laughter and a certain step of the dance,” want, voeg hy in “Différance” (ietwat onheilspelleng) by: “From the vantage of this laughter and this dance, from the vantage of this affirmation foreign to all dialectics, the other side of nostalgia, what I will call Heideggerian hope, comes into question,” d.w.s. die hoop om te kan terugkeer na die aarde, na ‘n outentieke, heilsame bestaan sonder enige verskriklike verskille, sonder utopieë.