Die SARIE-span onthou die 1995-eindstryd | SARIE
FOTO: Twitter / @SouthAfricanRugby
Michélle van Breda – SARIE-redakteur
Dit het nou al 'n paar keer gebeur dat ek met gebeurtenisse van geskiedkundige belang, of wat my emosioneel na aan die hart lê, buite die land was. Ná al die jare voel ek steeds die leemte, want niks kan opmaak vir die hier wees nie.
1995 was Wêreldbekerrugby-jaar vir Suid-Afrika. Een wat ons nooit sal vergeet nie. Ná lang jare van isolasie was ons ywerig om die wêreld te wys dat ons nog onder die bestes tel. Maar waar sou ek my bevind? In die middel van die Namib-woestyn!
Ek was gebroke, in twee geskeur, want om foto's te neem vir 'n SARIE-bylae by Sossusvlei in die Namib, een van die mooiste plekke op die planeet, was 'n voorreg. Maar my hart was by die huis. By die rugby. Met 'n swaar gemoed het ek op die Cessna Namibië toe geklim. Toe, heel toevallig, hoor ons van iemand met 'n klein skotteltjie op sy dak. Ons sou daar die wedstryd kon kyk. Ek onthou daardie Saterdag – hitte by die 40 grade en 'n woestynwind wat wolke sand opswiep. Ons wat sit op die vloer voor die TV, alte bewus van die druk op die span en die verwagtinge van 'n hele nasie. Ellispark was stampvol en tussen swaaiende landsvlae deur het ek my familie en vriende in die skare gesoek. Toe die SAL se Boeing laag soos 'n arend oor die stadion sweef, het die skare ontplof en ek was hoendervleis. Hier was iets aan 't gebeur – ons kon dit aanvoel duisende kilometers van die huis.
Die Bokke se oorwinning het die vreugdevure hoog laat brand. Jare se swaarkry was meteens vergete. Ons was die wêreldkampioen en skielik was alles moontlik.
En ek by Sossusvlei? Hoe voel jy as jou land, wat só lank die muishond van die wêreld was, oorwin? As 'n span 'n nasie se droom bewaarheid? En ons geliefde Madiba in ons kaptein se no. 6-trui op die veld verskyn. Jy huil skaamteloos. Trane van dankbaarheid en trane van hoop. En toe hol ons soos kinders in daardie duine met die fynrooi sand rond. Van suiwer vreugde.
Emtia Morrison – Handelsmerkbestuurder
Toe Joel daai skop oorsit het ek net aanhoudend gevra "wen ons nou? wen ons nou?" en almal het só geskreeu, niemand het my geantwoord nie! Uit die aard van die saak het ek toe besef dis 'n wen … Ek onthou hoe ek diep binne my geweet het alles gaan OK wees toe Madiba met die nommer-6-trui op die veld gestap het. Ons het gebraai en Leon Schuster se CD geluister en ek het op my Western Flyer-fiets om die draai na 'n vriendin gery. Ek het al die pad my fiets se geroeste klokkie gelui. Ons het mekaar so hard ge-high five, my hand het vir dae daarna nog gebrand.
Herman Lensing – SARIE Kosredakteur
Marguerite van Wyk – Senior joernalis
Dit was net so so lekker om 'n Suid-Afrikaner te wees. Ek het gevoel soos op skool met skolesport as "ons span'' gewen het.
Anine Capraro – Teksredakteur
Lucelle Hough – Digitale redakteur
Willem Koen – Reproduksie
Maresa Pretorius – Ontwerper
Ons het daardie dag in Zim aangekom (ek kan nie heeltemal onthou watter dorp nie) en ek onthou ons het met mening 'n bar of 'n plek gesoek waar ons almal die rugby kon kyk. Ons het darem 'n kroeg gevind wat dit uitgesaai het – en gelukkig mag ons hele toergroep toe ingaan om te kyk.
Madge Booth – Digitale Inhoudsbestuurder
Anita Grindlay-Whieldon – Kantoorbestuurder
Carmen Botma – Bemarkingsassistent
My pa het my toe al baie van Francois Pienaar vertel – hy's tot vandag toe een van my gunsteling-Suid-Afrikaners en helde.