Hy was die laaste Britse monarg wat buite Groot-Brittanje gebore is en was berug vir sy talle uitvalle met sy pa en later met sy seun. As koning het hy vroeg in sy bewind weinig beheer oor beleid uitgeoefen; die regering is beheer deur Groot-Brittanje se eerste de facto-premier, sir Robert Walpole.
Die Prins van Wallis het nie goed met sy pa oor die weg gekom nie. Toe die prins se vrou in 1717 die lewe skenk aan prins George William, het hy op die doop daarop aangedring dat die Hertog van Newcastle (vir wie die koning nie kon verdra nie) die doopgetuie moet wees, terwyl die koning sy broer, die Hertog van York en Albany, verkies het. Toe hy sy pa in die openbaar uitskel, is hy tydelik gearresteer. Daarna het die koning hom St. James-paleis, die koning se tuiste, verbied en hom van alle openbare seremonies uitgesluit.
Die Prins van Wallis het alles in sy mag probeer om teenstand teen koning George se beleidrigtings aan te moedig. Sy Londense tuiste, Leicester House, het ’n bymekaarkomplek vir teenstanders van sy pa geword, onder andere sir Robert Walpole en burggraaf Townshend. In 1720 het Walpole die koning en sy seun aangemoedig om vrede te maak.
Op 25 Oktober 1760 is die koning dood aan ’n skeuring van die aorta. Hy is in Westminster-abdy begrawe en is opgevolg deur sy kleinseun, wat regeer het as George III.