Menslike aanpassing - die konsep, tipes en aanpassingsfaktore - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
aanpassing - dit is die aanpassing van die organisme aan die omstandighede en toestande van die wêreld. Aanpassing van 'n persoon word uitgevoer deur sy genetiese, fisiologiese, gedrags- en persoonlike eienskappe. Met aanpassing word die menslike gedrag dienooreenkomstig beheer aan die parameters van die eksterne omgewing.
Die eienaardighede van menslike aanpassing is vervat in die feit dat hy gelyktydige ewewig met omgewingsomstandighede moet behaal, harmonie moet bereik in die "mens-omgewing" verhouding, aanpas by ander individue wat ook probeer om aan te pas by die omgewing en sy inwoners.
Aanpassingskonsep. Daar is twee benaderings tot die analise van die verskynsel van aanpassing. Volgens die eerste benadering is aanpassing 'n eienskap van 'n lewende selfregerende organisme wat die konstantheid van eienskappe verseker onder die invloed van omgewingsomstandighede daarop, wat deur ontwikkelde aanpassingsvermoëns behaal word.
Vir die tweede benadering is aanpassing 'n dinamiese vorming, die proses van gewoontes van 'n individu tot die omgewing.
Aangesien 'n persoon 'n biososiale sisteem is, moet die probleem van aanpassing volgens drie vlakke geanaliseer word: fisiologies, psigologies en sosiaal. Al drie vlakke is met mekaar verbind, tree op mekaar, vestig 'n integrale kenmerk van die algehele funksionering van liggaamsisteme. So 'n integrale kenmerk verskyn as 'n dinamiese vorming en word gedefinieer as die funksionele toestand van die organisme. Sonder die term "funksionele staat" is dit onmoontlik om oor die verskynsel van aanpassing te praat.
Aanpasbaarheid in situasies waarin daar geen struikelblokke vir sukses is nie, word uitgevoer deur konstruktiewe meganismes. Hierdie meganismes sluit in kognitiewe prosesse, doelwitstelling en konformale gedrag. Wanneer die situasie problematies en versadig is met eksterne en interne hindernisse, gaan die proses van aanpassing deur die beskermende meganismes van die individu. As gevolg van konstruktiewe meganismes, kan 'n persoon 'n voldoende reaksie toon op veranderinge in sosiale lewensomstandighede, met die geleentheid om die situasie te assesseer, moontlike gebeure te ontleed, te sintetiseer en te voorspel.
Daar is sulke meganismes van menslike aanpassing: sosiale intelligensie - die vermoë om komplekse verhoudings te sien, verhoudings tussen voorwerpe van die sosiale omgewing; sosiale verbeelding - die vermoë om ondervinding te verstaan, die noodlot te bepaal, jou eie te besef, jou eie hulpbronne en vermoëns te plaas, binne die raamwerk van die huidige stadium van die samelewing te plaas; realistiese aspirasie van bewussyn.
Persoonlikheidsaanpassing bestaan ​​uit 'n stelsel van verdedigingsmeganismes, waaraan angs verminder word, die eenheid van die "I-konsep" en die stabiliteit van selfbeeld verseker word, die korrespondensie tussen die idees oor die wêreld en veral die persoon behoue ​​bly.
Sulke sielkundige verdedigingsmeganismes word onderskei: ontkenning - ongewenste inligting of geestelike trauma-episodes ignoreer; regressie - die manifestasie van menslike infantiele gedragstrategieë; reaksievorming - 'n verandering in irrasionele impulse, emosionele toestande na die teenoorgestelde; onderdrukking - "uitvee" uit die herinnering en bewussyn van pynlike herinneringe; Onderdrukking is amper dieselfde onderdrukking, maar meer bewus.
Die bogenoemde basiese verdedigingsmeganismes vir die aanpassing van die persoonlikheid is nog addisioneel. Hulle word beskou as meer volwasse: 'n Projeksie is toegeskryf aan iemand se eienskappe, dade wat inherent is aan die persoonlikheid self, maar hulle is nie bewus daarvan nie. identifikasie - identifiseer jouself met 'n ware of verbeelde karakter, wat aan hom sy eienskappe toeskryf; rasionalisering - die begeerte om die handeling te verduidelik, die gebeure so te interpreteer dat die traumatiese impak daarvan op die persoon verminder word; sublimasie - die transformasie van instinktiewe energie in sosiaal aanvaarbare vorme van gedrag en aktiwiteit; humor - die begeerte om sielkundige stres te verminder, met humoristiese uitdrukkings of stories.
In die sielkunde is daar die konsep van 'n aanpassingsversperring, dit beteken 'n soort grens in die parameters van die eksterne omgewing, waarna die aanpassing van die individu nie meer toereikend is nie. Eienskappe van die aanpassingsversperring word individueel uitgedruk. Hulle word beïnvloed deur biologiese omgewingsfaktore, die grondwetlike tipe persoonlikheid, sosiale faktore, individuele sielkundige faktore van 'n persoon wat die aanpassingsvermoëns van die individu bepaal. Sulke persoonlike eienskappe is selfbeeld, waardestelsel, vrywillige sfeer en ander.
Die sukses van aanpassing word bepaal deur die volle funksionering van die fisiologiese en geestelike vlak van die individu. Hierdie stelsels is geleë en funksioneer in samehang. Daar is 'n komponent wat hierdie interverwantskap van twee vlakke verseker en die normale aktiwiteit van 'n persoon word uitgevoer. So 'n komponent kan 'n dubbele struktuur hê: geestelike en fisiologiese element. Hierdie komponent in die regulering van menslike aanpassing is emosies.
Die eksterne omgewing het baie natuurlike faktore en faktore wat deur die persoon self (materiële en sosiale omgewing) geskep word. Onder hulle invloed word persoonlikheidsaanpassing gevorm.
Natuurlike aanpassingsfaktore: komponente van natuurlewe, klimaatstoestande, gevalle van natuurrampe.
Die materiële omgewing sluit in sulke aanpassingsfaktore: omgewingsvoorwerpe; kunsmatige elemente (masjinerie, toerusting); leefomgewing; produksie omgewing.
Die sosiale omgewing het die volgende aanpassingsfaktore: die staatsvereniging, etnos, die toestande van die moderne stad, die sosiale vooruitgang wat daarmee gepaard gaan.
Die nadeligste omgewingsfaktore word oorweeg - mensgemaakte (mensgemaakte). Dit is 'n hele kompleks van faktore waaraan 'n persoon moet aanpas, aangesien hy elke dag in hierdie toestande leef (mensgemaakte elektromagnetiese besoedeling, die struktuur van snelweë, vullisafval, ens.).
Die tempo van aanpassing aangaande bogenoemde faktore is individueel vir elke persoon. Iemand kan vinniger aanpas, hierdie proses is baie moeilik vir iemand. Die vermoë van 'n persoon om aktief aan te pas by die omgewing word aanpassingsvermoë genoem. Dankie aan hierdie eiendom, 'n persoon is baie makliker gegee 'n soort reis, reis, in uiterste toestande.
Volgens een teorie word die sukses van die aanpasbaarheidsproses beïnvloed deur twee groepe faktore: subjektief en omgewings. Subjektiewe faktore sluit in: demografiese eienskappe (ouderdom en geslag) en psigofisiologiese eienskappe van 'n persoon.
Omgewingsfaktore sluit in: die toestande en omstandighede van die lewe, die aard en wyse van aktiwiteit, die toestande van die sosiale omgewing. Demografiese faktore, veral die ouderdom van 'n persoon, het 'n tweerigting-invloed op die suksesvolle aanpassingsproses. As jy aan die een kant kyk, gee die ouderdom van 'n jong man hom meer geleenthede, en op ou ouderdom verminder hierdie geleenthede. Maar met ouderdom, 'n persoon verkry die ervaring van aanpassing, vind hy 'n "gemeenskaplike taal" met die eksterne omgewing.
In 'n ander sielkundige teorie word vier sielkundige faktore van persoonlikheidsaanpassing onderskei. Kognitiewe faktor sluit in kognitiewe vermoëns en spesifieke kenmerke van kognitiewe prosesse. Die faktor van emosionele reaksie sluit kenmerke van die emosionele sfeer in. Praktiese aktiwiteit is 'n faktor in die toestande en eienskappe van die individu. Persoonlikheidsmotivering is 'n spesiale faktor in persoonlike aanpassing. Byvoorbeeld, as 'n persoon oorheers word deur die motivering om sukses te behaal oor die motivering om mislukking te voorkom, word suksesvolle aanpassing gevorm en sleutelaktiwiteite word meer effektief. Die aard van aanpassing word ook beïnvloed deur die relevansie van die motiverende persoonlikheids kern tot die doelwitte en voorwaardes van die aktiwiteit. Motief is 'n aanpassingsfaktor en medieer die impak van eksterne omstandighede op die individu.
Daar is vier tipes aanpassing: biologiese, sosiale, etniese en sielkundige.
Biologiese aanpassing van die individu is 'n aanpassing aan die omstandighede van die omringende wêreld, wat ontstaan ​​het deur evolusie. Biologiese aanpassing word gemanifesteer in die verandering van die menslike liggaam na omgewingsomstandighede. Hierdie feit lê onder die ontwikkeling van kriteria vir gesondheid en siekte. Gesondheid is die toestand waarin die liggaam so veel as moontlik aan die omgewing pas. Wanneer die aanpassingsproses vertraag word, val die vermoë om te val en die persoon word siek. As die liggaam heeltemal nie in staat is om aan te pas by die nodige omgewingstoestande nie, beteken dit sy wanaanpassing.
Sosiale aanpassing van 'n individu is die proses van aanpassing van een persoon of groep na 'n sosiale samelewing, wat die voorwaardes is waarop lewensdoelwitte beliggaam word. Dit sluit in om gewoond te raak aan die leerproses, werk, verhoudings met verskillende mense, die kulturele omgewing, moontlike omstandighede vir ontspanning en vermaak.
'N Persoon kan passief aanpas, dit wil sê sonder om iets in sy lewe of aktief te verander, die omstandighede van sy eie lewensaktiwiteit te verander. Natuurlik is die tweede manier meer doeltreffend as die eerste, want as mens net op die wil van God hoop, kan mens die hele tyd op veranderinge wag en nooit op hulle wag nie, daarom is dit nodig om die lot in eie hande te neem.
Die probleem van menslike aanpassing aan die sosiale omgewing kan in verskillende vorme uitgedruk word: van spanning met die werk of studie span tot onwilligheid om te werk of te studeer in hierdie omgewing.
Etniese aanpassing is 'n tipe sosiale aanpassing wat die aanpassing van etniese groepe insluit tot die eienaardighede van die omgewing van hul nedersetting vanuit sosiale en weerstoestande.
Die probleem van die aanpassing van etniese minderhede is die rassistiese houding teenoor die inheemse bevolking en sosiale diskriminasie.
Sielkundige aanpassing van die persoonlikheid word opgemerk in enige vorm van aanpassing. Sielkundige aanpasbaarheid is 'n belangrike sosiale kriterium waardeur 'n individu se assessering op die gebied van verhoudings in die professionele veld gegee word. Psigologiese aanpassing van 'n individu hang af van verskeie veranderlike faktore, soos byvoorbeeld persoonlikheidstrekke, sosiale omgewing. Sielkundige aanpasbaarheid het so 'n aspek as die vermoë om van een sosiale rol na 'n ander oor te skakel, en dit gebeur regverdig en voldoende. In die teenoorgestelde geval praat ons oor wanadaptasie of geestesgesondheidsversteurings.
Persoonlike gereedheid om aan te pas by omgewingsveranderings, voldoende geestelike assessering, karakteriseer 'n hoë vlak van aanpasbaarheid. So 'n persoon is gereed vir probleme en kan dit oorkom. Die basis van enige aanpassing is die aanvaarding van die huidige situasie, die begrip van sy onomkeerbaarheid, die vermoë om gevolgtrekkings daaruit te trek en die vermoë om die houding daarvan te verander.
As 'n persoon nie in staat is om sy werklike behoeftes te bevredig nie, as gevolg van die gebrek aan sielkundige of fisiese hulpbronne, kan die balans tussen die "mens-omgewing" verhoudings ontsteld wees, wat op sy beurt mense se angs kan veroorsaak. Angs kan vrees en angs in 'n persoon uitlok en kan dien as 'n beskermende meganisme om 'n beskermende of motiverende funksie uit te voer. Die opkoms van angs verhoog gedragsaktiwiteit, verander vorme van gedrag, of behels die meganismes van intrapsigiese aanpassing. Angs kan ook onvoldoende adaptiewe gedragstereotipes vernietig, en vervang hulle met voldoende vorme van gedrag.
Die aanpassingsproses is nie altyd voldoende nie. Soms word dit beïnvloed deur sommige negatiewe faktore en dan word die proses versteur, onaanvaarbare vorme van gedrag begin vorm.
Daar is twee tipes onaanvaarbare vorme van aanpassing: afwykend en patologies. Die afwykende vorm van aanpasbare gedrag kombineer op sigself die vorms en metodes van aksie wat verseker dat individue aan hul behoeftes voldoen met 'n metode wat onmoontlik vir 'n groep is.
Eienskappe van aanpassing in die afwykende vorm word uitgedruk in twee tipes gedrag: nie-konformisties en innoverende. Nie-conformistiese tipe afwykende gedrag veroorsaak dikwels groepskonflikte. Die innoverende tipe afwykende gedrag word uitgedruk in die skep van nuwe maniere om probleemsituasies op te los.
Patologiese vorm van aanpassing word uitgevoer deur patologiese meganismes en vorme van gedrag, wat lei tot die ontstaan ​​van psigotiese en neurotiese sindrome.
Saam met die patologiese vorme is daar 'n wanaanpassing. Disadaptation is 'n skending van die interaksie tussen 'n mens en die omgewing, wat gepaard gaan met konflikte tussen individue en binne die persoonlikheid self. Dit word ook gedefinieer as gedrag wat onvanpas is vir die norme en vereistes van die omgewing. Adaptasie kan deur sekere kriteria gediagnoseer word: 'n Persoon het 'n skending van professionele aktiwiteit, probleme in interpersoonlike verhoudings, emosionele reaksies wat verder gaan as die normale omvang (depressie, aggressie, angs, isolasie, nabyheid en ander).
Die aanpassing van persoonlikheid in terme is: tydelike, bestendige situasionele wanaanpassing en algehele volhoubaarheid. Tydelike wanaanpassing vind plaas wanneer 'n persoon 'n nuwe situasie vir homself betree, wat een noodwendig moet aanpas (inskrywing in skool, inskrywing in 'n nuwe posisie, geboorte van kinders, onverwagte en ongewenste veranderinge in die regime, ens.).
Die aanpassing van 'n stabiele situasie vorm wanneer dit onmoontlik is om voldoende maniere te vind om by ongewone toestande aan te pas by die oplos van 'n probleemsituasie (by die werk, in gesinsverhoudinge).
Persoonlikheidsmisaanpassing kan voorkom as 'n persoon 'n moeilike, traumatiserende situasie ervaar het; is onder stres; 'n uiterste traumatiese situasie oorleef waarin hy direk deelgeneem het of dit gesien het; sulke situasies is verbind met die dood, die potensiële waarskynlikheid of die werklike bedreiging vir die lewe; die lyding van jou eie of ander mense ervaar, terwyl jy 'n gevoel van hulpeloosheid, vrees of afgryse voel. Dikwels veroorsaak sulke situasies post-traumatiese stresversteuring. Persoonlike wanaanpassing vind ook plaas indien dit onsuksesvolle inlywing in 'n nuwe sosiale omgewing daarvoor of weens probleme wat in persoonlike en interpersoonlike verhoudinge voorkom, voorkom.
Die toestand van wanaanpassing word gepaard gegaan met oortredings in menslike gedrag, as gevolg van watter konflikte ontstaan, wat dikwels geen ernstige redes of ooglopende redes het nie. Die persoon weier om sy pligte na te kom, op die werk toon hy onvoldoende reaksies oor die bevele van sy meerderes, wat nog nooit voorheen gebeur het nie. Hy stel sy protes aktief uit teenoor ander, probeer sy bes om hulle teen te werk. Voorheen is die individu altyd gelei deur sosiale waardes en aanvaarbare norme, waardeur die sosiale gedrag van mense gereguleer word.
Afwykende afwykende nie-normatiewe gedrag is 'n vorm van manifestasie van die disorganisering van 'n persoon of groep in die samelewing, wat 'n verskil toon tussen die verwagtinge en morele en wetlike vereistes van die samelewing. So 'n afwyking van die gewone normatiewe staat word geassosieer met sy verandering en die aktiwiteitsvoorwaardes en die uitvoering van 'n spesifieke aksie. Hierdie aksie word 'n daad genoem. So 'n daad speel 'n belangrike rol in die aanpassingsproses. Met sy hulp kan 'n mens die omgewing verken, homself toets, sy vermoëns, hulpbronne toets, sy eienskappe identifiseer, positiewe en negatiewe aspekte van 'n individu, eienskappe, voornemens, maniere kies om doelwitte te bereik.
Afwykende gedrag word meestal tydens adolessensie gevorm. Net in hierdie tydperk is 'n mens baie ontvanklik, dit vorm sy houding teenoor die wêreld, vir mense, dit beïnvloed sy aanpassing in die nabye omgewing en in die sosiale omgewing en in die algemeen. 'N Tiener beskou homself daarop geregtig om persoonlik te kies hoe om op te tree, en hy beskou dikwels die reëls en wette wat deur die samelewing ingestel word om opdringerig te wees en probeer om hulle te reageer. Negatiewe afwyking word waargeneem in sulke manifestasies soos leuens, onbeskof en ongeduldig gedrag, luiheid, aggressiwiteit, die neiging om dikwels gevegte, rook, vermiste klasse, alkohol, dwelms en dwelms te reël.
Daar is ook 'n positiewe afwyking, dit word geopenbaar in die begeerte van die individu om te eksperimenteer, om iets te studeer om hul vermoëns te identifiseer. Dikwels manifesteer dit in kreatiewe aktiwiteit, in die vermoë om 'n kunsskepping te skep en die begeerte om hul idees te besef. Positiewe aanpassing is meer gunstig met betrekking tot die aanpassing van die individu in die sosiale omgewing.