JY LEES NOU Ek ry baie jare die pad Oudtshoorn toe.
Die Outeniquapas het ek al aangedurf laatnag wanneer die donker vreemde skadu's oor die pad gooi. Ook vroegoggend wanneer die mis soos 'n swaar kleed tussen die klowe lê.
Elke keer wanneer ek by George my rug keer na die see en die pas begin uitklim binneland toe - Klein Karoo toe - weet ek wat om te verwag. Ek ken die volstruise, die padstalle, die aalwyne teen die hange, die padborde wat sê biltong, vars vrugte en verestoffers. In die verte sien jy Oudtshoorn - Swartberge aan die een kant, Outeniquaberge aan die ander kant. Dan ry jy oor die Olifantsrivier, af met Langenhoven tot in Baron van Reede. Tot by die Queen's Hotel met sy koel stoep en lemon meringue.
Die wêreld vandag is 'n ver, vreemde plek. Huis, daar waar ons tuis voel, is die koestering wat ons almal sekerlik soek. Dikwels lê ons troos in die bekende. En dít kan enigiets wees - die mense om jou, die kafee op die hoek, jou taal, 'n gunsteling-gereg, die geur van 'n blom. My alleenheid in Melaka, Maleisië, het op 'n dag soos mis voor die son verdwyn toe die man agter die toonbank skielik van bobotie en blatjang begin praat en my nooi vir ete toe hy hoor ek kom van Suid-Afrika - daar waar van sy nasate bly . . .