Toerisme in Brasilië - Geskiedenis Podcasts - 2021
Toerisme in Brasilië - Geskiedenis
In 2017 het 6 589 000 toeriste in Brasilië aangekom, 'n toename van 40 000 teenoor die jaar tevore. Toerisme was in 2017 verantwoordelik vir 7 094 000 werksgeleenthede in Brasilië, wat 7,8% van die indiensneming verteenwoordig. Toursim was verantwoordelik vir 8,5% van die BBP van Brazils
7 dinge om te weet oor prostitusie in Brasilië
Bron: tup wanders
Prostitusie is ongetwyfeld een van die ou beroepe op aarde en dateer uit die goue vroeë dae. Dit is selfs tans nog 'n algemene praktyk vir 'n kompakte meerderheid van die Brasiliaanse bevolking. Alhoewel prostitusie, die daad van die uitruil van seks vir geld, die ou beroep van die heelal kan wees, is daar baie aspekte daaraan verbonde om demystifikasie te bewerkstellig, en daarom het ons 'n vinnige oorsig van die hele prostitusiescenario in Brasilië geneem.
Sao Miguel das Missoes was 'n verlaging wat in die 18de eeu gestig is deur die Jesuïete of die 'Genootskap van Jesus' en bedoel was om die inheemse bevolking van Guarani tot die Christendom te bekeer.
Baie min oorblyfsels van Sao Miguel das Missoes, die grootste deel van hierdie historiese terrein is in 1768 vernietig as deel van 'n veldtog om die Jesuïete te verdryf. Die kerk, waarvan 'n paar ruïnes oorbly, is eintlik reeds in 1760 deur 'n brand verwoes.
2. Carandiru -gevangenismuseum
Plaaslik bekend as 'Casa de Detencao'-die huis van aanhouding-Carandiru-gevangenis in die hoofstad van Brasilië, São Paulo, is in 1920 deur Samuel das Neves ontwerp en gebou, en dit was destyds 'n nuutste korrektiewe fasiliteit wat meer voldoen aan die vereistes van die Brasiliaanse strafwet van 1890.
Die eerste gevangenes het in 1956 aangekom, en baie vinnig het oorbevolking 'n ernstige probleem geword. Op sy hoogtepunt was daar meer as 8 000 gevangenes in Carandiru (met slegs 1 000 wagte vir geselskap) en bendes het noodwendig beheer van die selblokke oorgeneem. Die mediese personeel was huiwerig om in te gaan, wat tot onbehandelde toestande gelei het, wat tot infeksie en die dood gelei het. Ondervoeding en hongersnood was ook algemeen en gedurende die tagtigerjare het 'n ernstige vigs -epidemie deur die gevangenis gekom.
Uiteindelik, in Oktober 1992, het 'n opstand in gevangenes onder die onmenslike omstandighede die moeder van alle onluste in die tronk veroorsaak. In die sogenaamde Carandiru -bloedbad het die Policia Militar do Estado de São Paulo, wat min of geen moeite gedoen het om die diplomatieke roete te probeer nie, die selblokke bestorm en 102 mense doodgemaak. 'N Verdere nege gevangenes is na bewering deur mede -gevangenes vermoor in een van die die donkerste ure van die moderne Brasilië.
Die doodsertifikaat van die gevangenis is onderteken en dit is in 2002 gesloop. Vandag beslaan die Paulista Penitentiary Museum in die noorde van die stad die enigste oorblywende selblok en dit is daarop gemik om die gevangenis se dokumente te bewaar wat die verhaal vertel van een van die wreedste ter wêreld gevangenisse.
Die versameling van 21 000 stukke bevat gedetailleerde skilderye, beeldhouwerke en meubels wat deur gevangenes in kreatiewe werkswinkels gemaak is, asook voorwerpe 'wat help om die daaglikse lewens van die gevangenes weer aanmekaar te sit', insluitend rudimentele tatoeëermasjiene en tydelike wapens.
Brasilië: 'n blik op die ontwikkeling van toerisme en die bevordering van kultuur tot voordeel van die ekonomie
(Hierdie pos was die tweede in my aansoek om die Florens 2012 Cultural and Environmental Heritage Week by te woon, 'n konferensie wat in Florence gehou is om die vele maniere waarop kultuur ekonomie genereer, te bevorder. U kan hier sien hoe 'n klein span van ons gehelp het om die woord oor die Stigting se missie en hul handelsmerk hier wêreldwyd.)
Brasilië word binnekort deur die hele wêreld dopgehou terwyl dit die Wêreldbeker -toernooi in 2014 en die Olimpiese Spele in 2016 aanbied. Hierdie geleenthede is ongelooflik belangrik vir Brasilië, veral as die eerste Suid -Amerikaanse land wat die Olimpiese Spele aangebied het. Die land weet dat dit moet bewys dat dit veilig, georganiseerd en in staat is om sulke groot gebeurtenisse te hanteer. Brasilië weet ook dat hierdie geleenthede 'n gulde geleentheid is om aan die wêreld te wys watter vordering dit gemaak het en wat 'n wonderlike land dit is: dat dit 'n kultureel ryk land vol natuurskoon, vriendelike mense, gemoderniseerde stede en uiteenlopende toeristebestemmings is asseblief enige reisiger.
Die ongelooflike natuurskoon van plekke soos Fernando de Noronha is slegs een rede om Brasilië te besoek.
Op hierdie punt ontvang Brasilië (en die hele Suid -Amerika) egter 'n verbasend klein aantal toeriste. Eintlik was dit vir my duidelik dat ek sedert 2000 elke jaar daarheen gegaan het (omdat ek met 'n Brasiliaan getroud was) en, met die uitsondering van 'n paar plekke soos Rio, selde ander nie-Brasiliane raakgesien het. Daarteenoor merk ek altyd op dat die land ietwat onvoorbereid op toerisme lyk. Volgens die artikel "An untapped market " on Die ekonoom, Brasilië ontvang minder toeriste per jaar as Bulgarye. Dit is reg. Brasilië, die vyfde grootste land ter wêreld, met sy natuurwonders en ongelooflike pragtige woude, watervalle, berge en duisende kilometers kus, sy lewendige kultuur, te sien in sy kos, feeste en kuns en die relatief maklike reisomstandighede in vergelyking met ander ontwikkelende lande ontvang steeds slegs ongeveer 5 miljoen toeriste per jaar.
In vergelyking met ander Suid -Amerikaanse lande is Brasilië groot, wat lei tot diversiteit in kultuur en landskap, insluitend 'n enorme kuslyn.
Die probleem is nie beperk tot Brasilië nie (en trouens, Brasilië lei Suid -Amerika in terme van die aantal internasionale toeriste). Volgens die verslag van die UNWTO (United Nations World Tourism Organization) van 2010, het Suid -Amerika in 2009 slegs 2,3% van die totale internasionale toerisme ontvang. Hierdie getal behoort skokkend te wees, veral as u die kultuur en natuurskoon van Suid -Amerika ervaar het. Dit is jammer dat hierdie ontwikkelende lande, wat meer ekonomiese hulpbronne benodig om hul infrastruktuur te ontwikkel en armoede aan te pak, nie die versiendheid gehad het om toerisme as volhoubare bron van inkomste ten volle te bevorder nie. Volgens die VN-verslag, as lande belê in toerisme-ontwikkeling, lei sosio-ekonomiese vooruitgang tot gevolg deur werkskepping en ondernemings, infrastruktuurontwikkeling en die uitvoerinkomste wat verdien word. " Wêreldwyd is toerisme gemiddeld 5% van 'n land se inkomste en 6-7% van sy werk, groei toerisme en sal na verwagting steeds groei, en die groei is veral duidelik in die wêreld se ontwikkelende lande. Met die belangrikheid wat toerisme reeds vir die ekonomie wêreldwyd inhou en die verwagte uitbreiding daarvan, kan toerisme 'n volhoubare bron van inkomste en werk in Brasilië bied as die land harder sou werk om meer besoekers te lok.
Terselfdertyd dat Brasilië in die kollig kom van die Wêreldbeker en Olimpiese Spele, vertraag die ekonomie. Dit beteken nie dat Brasilië eintlik in die moeilikheid is nie; dit was 'n voorbeeld van ekonomiese groei terwyl die res van die wêreld resessies ondergaan het. Na aansienlike ekonomiese verlangsaming het Brasilië egter probeer om die ekonomie te stimuleer met min sukses en is hy nou op die punt om 'n nuwe stimuleringspakket met meer as $ 6 miljard te onthul om in spoorweë en snelweë te belê.
As die land nuwe spoorweë en snelweë bou, en ongeveer $ 25 miljard dollar belê in die voorbereiding vir die Wêreldbeker en Olimpiese Spele, sal Brasilië soveel beter wees om goed voorbereid te wees om meer toerisme te ontvang. Wat as die nasionale en staatsregerings toerisme in Brasilië noukeurig ondersoek en die nodige beleggings doen? Sou dit nie, tesame met die feit dat wêreldwye toerisme na verwagting in die toekoms gaan toeneem, Brasilië verseker van 'n groter deel van die toerismetaart en daardeur meer ekonomiese winste? Alhoewel dit 'n groot onderneming sou wees, is 'n logiese plek om te begin op wat Brasilië reeds het: kultuur en geskiedenis.
Op grond van die gewildheid van die bestemmings wat die meeste toeriste lok, soos Frankryk, Spanje en Italië, is dit duidelik dat toeriste graag geskiedenis en kultuur wil sien. As u São Paulo, die grootste stad in Brasilië en een van die grootste stede ter wêreld, besoek, is dit egter nie maklik om kulturele besienswaardighede of historiese plekke te vind nie, alhoewel hulle daar is, en as hulle gevind word, stel hulle dikwels teleur. Die stad het die potensiaal om bevorder te word as 'n bestemming vir kultuur, maar sonder enige belegging om dit toeristevriendelik te maak, is daar min wat dit sal bereik. Hier is 'n paar voorbeelde:
Die ongewone argitektuur van die Museum of Art of Sao Paulo huisves 'n groot versameling Westerse en kontemporêre Brasiliaanse kuns.
1) Slegs in Portugees by museums van wêreldgehalte in São Paulo? São Paulo het uitstekende museums wat verskillende aspekte van die Brasiliaanse kulturele identiteit en geskiedenis vertoon. Hulle kan baie meer toerisme lok as hulle was beter voorbereid om internasionale toeriste te ontvang. Kom ons kyk vinnig na drie van die beste museums van die stad: MASP (Museu do Arte de São Paulo), Museu Afro-Brasil en Pinacoteca do Estado de São Paulo. Wat my die meeste verbaas, is dat hulle nie inligting in Engels (of ander tale) op hul webwerwe het nie, wat dit vir toeriste moeilik maak om die ligging, ure, koste en huidige uitstallings uit te vind. Hulle is almal ingerig in wonderlike voorbeelde van Brasiliaanse argitektuur, maar toe ek besoek het, het niemand inligting verskaf oor die ontwerp of geskiedenis van die gebou nie. MASP het goeie Engelse vertalings in die museum, maar die ander twee het slegs inligting in Portugees. Toe ek die nuwe Museu Afro-Brasil besoek, was ek baie teleurgesteld dat ek nie die pragtig vertoonde uitstallings uit die geskiedenis van die Afro-Brasiliaanse kultuur ten volle kon begryp of waardeer nie. Al drie is belangrike museums wat die Brasiliaanse geskiedenis en kulturele produkte toon (spesifiek hedendaagse Brasiliaanse kuns, kulturele en historiese artefakte en skilderye wat die 500-jarige geskiedenis van Brasilië toon), maar ten minste die eenvoudige verandering nodig het om vertalings by die webwerwe te voeg en museumuitstallings.
historiese geboue in die sentrum van Sao Paulo
2) 'n Historiese sentrum wat niemand besoek nie? São Paulo het 'n historiese sentrum, maar selfs Paulistas (inwoners van São Paulo) sal jou vertel dat niemand na die middestad gaan nie, want dit is vuil en onveilig. Ek het verlede maand daarheen gewaag en was ongelukkig teleurgesteld. Daar is baie historiese geboue wat saam 'n interessante en pragtige staptoer kan maak as dit gerestoureer en geëtiketteer word. Soos in ander stede, is die probleem van haweloosheid ingewikkeld, maar die feit dat die mooiste historiese geboue omring was deur groepe haweloses, van wie baie werklik tydelike huise teen die buitekant van die gebou gebou het, moet aangespreek word voordat toeriste dit kan doen voel gemaklik om die middestad te verken. Ek kritiseer Brasilië nie vir die haweloosheid of die hawelose mense omdat hulle in die situasie was nie; ek glo dat die stad maniere moet vind om hierdie kwessie te hanteer, sowel as vir die toeriste en vir die haweloses.
São Paulo het baie pragtige historiese geboue, maar dit is nie altyd maklik om te besoek nie.
3) Argitektuur wat nie as 'n besoek werd beskou word nie? São Paulo huisves baie werke van die beroemde Brasiliaanse argitek Oscar Niemeyer. Dit is moontlik die beste plek om sy werk te sien en terselfdertyd die Latyns -Amerikaanse kultuur te waardeer die herdenking van Latyns -Amerika (Memorial da América Latina), 'n kompleks van verskeie geboue rondom twee groot pleine. Dit bevat ook 'n treffende beeldhouwerk van 'n hand met 'n kaart van Latyns -Amerika wat bloei om die stryd en opofferings van die Latyns -Amerikaanse volk te onthou. Die kompleks bied openbare geleenthede aan wat die Latyns -Amerikaanse kultuur vier die dag toe ek daar was, en die onafhanklikheid van Bolivia word gevier.
Deel van die Latyns -Amerikaanse gedenkteken en die beroemde handbeeldhouwerk aan die linkerkant
Toe ek verlede maand besoek het, het ek met verwondering oor die argitektuur rondgeloop, maar dit het gelyk asof dit 'n geheime, amper verwaarloosde toeristeplek was. Ek het my voorgestel die groot aantrekkingskrag wat hierdie gedenkteken kan wees. Die geboue moet in Portugees en ander tale gemerk wees. Pamflette met inligting oor Niemeyer en die geskiedenis van die kompleks, insluitend die kulturele relevansie van die gedenkteken, behoort beskikbaar te wees. Besoekers moet ten minste 'n paar van die interieurs kan besoek (ek het net verbeel hoe ongelooflik die interieur op die buitekant moet wees). Uiteindelik moet die gedenkteken beskou word as 'n stadskat en 'n asblik wat aan die voorkant van 'n gebou lê, en een van die beeldhouwerke van Niemeyer moet nie geduld word nie.
Een van die opvallendste geboue is omring deur water, maar die water was stinkend en vol rommel.
As São Paulo selfs die bogenoemde veranderings aanbring, sou ek dit aanbeveel vir mense wat na Suid -Amerika reis, maar soos die stad nou is, ten spyte van al sy sterkpunte, sou ek waarskynlik nie aanbeveel om daarheen te reis nie. Dit is nie 'n maklike stad om in te reis nie, en soos hierdie drie voorbeelde van moontlike kulturele aantreklikhede illustreer, is die stad nie goed voorbereid op internasionale toerisme nie. Net soos in baie van Brasilië, het São Paulo die potensiaal om 'n groot toeriste -aantreklikheid te wees, nie net vanweë sy kos en inkopies nie, waarvoor die stad veral bekend is, maar ook vir sy kulturele aantreklikhede. Kultuur is deel van die stad se identiteit, en Paulistas is trots op hul uiteenlopende bevolking wat groot kuns, argitektuur, kunsvlyt, musiek en meer geskep het. As die stad toerisme beter ontwikkel en die identiteit met ander deel, sal die stad beslis baat by die groter inkomste en werksgeleenthede.
Ek hoor graag u terugvoer oor toerisme -ontwikkeling en die ekonomie, u ervaring met reis in ontwikkelende lande of u ervaring met toerisme in Brasilië. Kyk na my eerste plasing oor hoe die koffiemuseum in Santos, Brasilië, die kultuur en geskiedenis van Brasilië bevorder.
(Die derde, vyfde en sewende foto is myne, en die ander is van Wikipedia Commons).
Salvador lê op 'n klein, ongeveer driehoekige skiereiland wat die Bay of All Saints, die grootste baai in Brasilië, van die Atlantiese Oseaan skei.  Dit is die eerste keer bereik deur Gaspar de Lemos in 1501, net een jaar na Cabral se beweerde ontdekking van Brasilië.  Tydens sy tweede reis na Portugal het die Italiaanse ontdekkingsreisiger Amerigo Vespucci die baai op Allerheilige Dag (1 November) 1502 gesien en, ter ere van die datum en sy parochiekerk in Florence, noem hy dit die Baai van die Heilige Verlosser van al die heiliges.  Die eerste Europeër wat hom daar naby gevestig het, was Diogo Álvares Correia ("Caramuru"),  wat in 1509 aan die einde van die skiereiland skipbreuk gely het. Hy woon tussen die Tupinambá, trou met Guaibimpara en ander. In 1531 het Martim Afonso de Sousa 'n ekspedisie vanaf die berg St Paul gelei (Morro de São Paulo)  en in 1534 het Francisco Pereira Coutinho, die eerste kaptein van Bahia, die nedersetting Pereira in die moderne Ladeira da Barra -woonbuurt in Salvador gevestig. Die misbruik van die Tupinambá deur die setlaars het veroorsaak dat hulle vyandig geword het en die Portugese moes noodgedwonge na Porto Seguro c vlug. 1546.  'n Poging tot herstel van die kolonie die volgende jaar het geëindig met skipbreuk en kannibalisme. 
Die huidige stad is gestig as die vesting van São Salvador da Bahia de Todos os Santos ("Heilige Verlosser van die Baai van Alle Heiliges")  [n 1] in 1549 deur Portugese setlaars onder Tomé de Sousa, Brasilië se eerste goewerneur-generaal.  Dit is een van die oudste stede wat deur Europeërs in die Amerikas gestig is.  Vanaf 'n krans wat uitkyk op die Baai van Allerheilige [n 2], dien dit as die eerste hoofstad van Brasilië en word dit vinnig 'n belangrike hawe vir sy slawehandel en suikerrietbedryf.  Salvador was lank verdeel in 'n boonste en 'n onderste stad, gedeel deur 'n skerp platorand van ongeveer 85 meter (279 voet) hoog.  Die boonste stad vorm die administratiewe, godsdienstige en primêre woongebiede, terwyl die onderste stad die kommersiële sentrum was, met 'n hawe en 'n mark.
In die Rooms -Katolieke Kerk is Brasilië en die res van die Portugese Ryk aanvanklik geadministreer as deel van die bisdom Funchal in Portugal, maar in 1551 word Salvador die setel van die eerste Rooms -Katolieke bisdom wat in Brasilië opgerig is.  Die eerste parochiekerk  was die modder-en-grasdakkerk van Our Lady of Help (Igreja da Nossa Senhora da Ajuda) opgerig deur die Jesuïete (Genootskap van Jesus), [n 3] wat gedien het as die eerste katedraal van die bisdom totdat die Jesuïete die bou van die oorspronklike basiliek op die Terreiro de Jesus in 1553 voltooi het.  [n 4] Sy biskop onafhanklik gemaak is van die aartsbisdom Lissabon op versoek van koning Pedro II in 1676  dien hy as die primaat van die Kongo en Angola in Sentraal -Afrika tot die verhoging van die bisdom Luanda op 13 Januarie 1844 en die biskop dien nog steeds soos die nasionale primaat en premier (bisdom) van Brasilië.
In 1572 is die gouvernement van Brasilië verdeel in die aparte goewerneurs van Bahia in die noorde en Rio de Janeiro in die suide. Hierdie is ses jaar later herenig as Brasilië, en dan herverdeel van 1607 tot 1613. Teen daardie tyd het Portugal tydelik verenig geword met Spanje en is dit uit Madrid deur sy konings regeer. In 1621 vervang koning Filips III die goewerneur van Brasilië met die deelstate van Brasilië, nog steeds gevestig in Salvador en wat nou die suide beheer, en die Maranhão, wat op São Luís gesentreer was en beheer het wat tans noordelike Brasilië is. Terwyl Spanje toe 'n oorlog teen die onafhanklikheid van die Nederlanders vervolg het, het die Nederlandse Oos- en Wes -Indiese maatskappye probeer om Brasilië van hulle te verower. Salvador speel 'n strategies belangrike rol teen die Nederlandse Brasilië, maar word op 10 Mei 1624 gevange geneem en afgedank deur 'n vloot van die Wes -Indiese Kompanjie onder Jacob Willekens en Piet Hein. Johan van Dorth het die kolonie voor sy sluipmoord bestuur en sy slawe bevry. Die stad is op 1 Mei 1625 herower deur 'n Luso-Spaanse vloot onder Fadrique Álvarez de Toledo y Mendoza. John Maurice se twee daaropvolgende pogings om die stad in April en Mei 1638 terug te neem, was tevergeefs.
In 1763 is die koloniale administrasie na Rio de Janeiro verplaas en tot 'n onderkoning verhef. Salvador het die hart van die Recôncavo, Die ryk landbougebied van Bahia, , maar was grootliks buite Brasilië se vroeë modernisering. Die gebied vorm 'n sentrum van koninklike Portugese steun teen die opvolger van Pedro I op 7 September 1822 oor onafhanklikheid van Europese Portugal. ontvangs van Portugal se oorgawe van die stad op 2 Julie 1823, wat nou as Bahia -onafhanklikheidsdag gevier word. Die plaaslike elite was eweneens huiwerig tydens Manuel Deodoro da Fonseca se latere staatsgreep wat die republiek in 1889 tot stand gebring het. 
As gevolg van die feit dat walvisse die Bay of All Saints as 'n paringsgrond gebruik het, het Salvador gedurende die 19de eeu 'n groot walvisvangstad op die Suidelike Halfrond geword, maar die handel het reeds teen die 1870's begin afneem. 
Onder die keiser- en republiekperiode het die stad egter stadig begin industrialiseer. In 1873, die eerste hysbak van Brasilië, die kragtige hidrouliese motor Elevador Lacerda, is gebou om die boonste en onderste dorpe van die stad met mekaar te verbind.  Nadat dit verskeie opgraderings ondergaan het, word dit steeds gebruik.   Deur die Eerste Wêreldoorlog het 'n tweede hysbak [n 5] by hom aangesluit en was Salvador verbind met vier spoorweë: die Bahia en Alagoinhas na Joazeiro, die Bahia Central, die Nasaret Tramway en 'n kort lyn na Santo Amaro.  Die sentrale distrikte en die groot voorstede van Bomsim en Victoria word bedien deur vier spoorweglyne,   wat begin elektrifiseer het.  Dit het ook gedien as 'n hawe vir die meeste stoomskiplyne tussen Europa en Suid -Amerika. 
In 1985 noem UNESCO die stad Pelourinho -omgewing as 'n wêrelderfenisgebied.   In die 1990's het 'n groot munisipale projek die buurt skoongemaak en herstel om dit as die kulturele sentrum en die hart van die stad se toeristehandel te ontwikkel. Die ontwikkeling van die Historiese Sentrum behels egter die gedwonge verwydering van duisende werkersklasbewoners en vereis nou plaaslike en munisipale geleenthede om mense na die omgewing te lok.  Die verhuisde werkers het intussen beduidende ekonomiese ontberings ondervind in hul nuwe huise aan die rand van die stad, geskei van toegang tot werk en burgerlike geriewe. 
In 2007 is die Porto da Barra -strand in Barra vernoem deur die voog as die derde beste strand ter wêreld.  In 2010 het die stad die 12de VN -kongres oor misdaadvoorkoming aangebied.  Die stad was die gasheer vir die Confederations Cup in 2013 en was een van die gasheerstede van die FIFA Wêreldbeker 2014 in Brasilië in sy Arena Fonte Nova.  As deel van die voorbereidings vir die Wêreldbeker -toernooi, het die stad sy openbare vervoerlyne weer gevestig as die Salvador Metro.
Salvador het 'n tropiese reënwoudklimaat met windwinde (Köppen: Af). Temperature is relatief konsekwent en toon min afwykings deur die loop van die jaar.   Die droogste maande van die jaar in Salvador is Desember en Januarie, wanneer die stad gemiddeld minder as 10 cm (4 in) neerslag kry. Die natste maande van Salvador is April, Mei en Junie, wanneer daar gedurende hierdie drie maande minstens 20 cm reën val. 
Klimaatdata vir Salvador (Bahia)
Gemiddelde reëndae (≥ 1 mm)
Bron: Brasiliaanse nasionale instituut vir weerkunde (INMET).         
In 2010 was die stad Salvador die derde grootste stad in Brasilië, na São Paulo en Rio de Janeiro.  Die stad het 474.827 paartjies van die teenoorgestelde geslag en 1 595 paartjies van dieselfde geslag. Die bevolking van Salvador was 53,3% vroulik en 46,7% mans. 
Volgens die IBGE -sensus van 2010 was daar 2,675,000 mense in die stad Salvador.  Die sensus het die volgende selfidentifikasie onthul: 1.382.543 persone identifiseer as Pardo (veelrassig) (51.7%) 743.718 as swart (27.8%) 505.645 as wit (18.9%) 35.785 as Asiërs (1.3%) en 7.563 as Amerindian ( 0,3%). 
Die bevolking van Salvador is die gevolg van 500 jaar se interras -huwelik. Die meerderheid van die bevolking het Afrikaanse, Europese en inheemse Amerikaanse wortels. Die Afrikaanse afkoms van die stad kom uit Angola, Benin, Kongo, Ethiopië, Nigerië, Senegal en Mosambiek. 
Volgens 'n outosomale DNA -studie uit 2008, is die voorvaderlike erfenis van die bevolking van Salvador geskat op 49,2% Afrika, 36,3% Europese en 14,5% inheemse Amerikaners.  Die studie ontleed ook die genetiese agtergronde van mense volgens tipe van. Diegene met vanne met 'n godsdienstige konnotasie was 53,1% Afrikaners in genetiese afkoms en was geneig tot laer ekonomiese klasse. Gedurende die koloniale era was dit tipiese gebruik vir Portugese priesters en sendelinge om bekeerde Afrika -slawe en inheemse Amerikaners te doop met vanne van godsdienstige konnotasies. Dit is aan hul nageslag oorgedra.
'N Autosomale DNA -studie uit 2015 het die volgende voorouersamestelling in Salvador uitgevind: 50,5% van die Afrikaanse afkoms, 42,4% van die Europese afkoms en 5,8% van die inheemse Amerikaanse afkoms.   Die navorsers het verduidelik dat hulle mense wat in 'n swak omgewing woon, te veel gekeur het (bladsy 4). 
'N Ander outosomale DNA van 2015 het bevind Salvador is 50,8% Afrika, 42,9% Europees en 6,4% inheems. 
En 'n ander outosomale DNA -studie, ook in 2015, het bevind Salvador is: 50,8% Europees, 40,5% Afrika en 8,7% inheemse Amerikaners. 
In Salvador is godsdiens 'n belangrike kontakpunt tussen Portugese en Afrika-invloede, en in die afgelope 20 jaar, Brasilië se weergawe van 'n Noord-Amerikaanse beïnvloed Pinkster.  Salvador was die setel van die eerste bisdom in koloniale Brasilië (gestig 1551), en die eerste biskop, Pero Fernandes Sardinha, het reeds in 1552 aangekom.  Die Jesuïete, onder leiding van die Manuel da Nóbrega, het ook in die 16de eeu aangekom en gewerk aan die omskakeling van die inheemse mense van die streek tot Rooms -Katolisisme.
Baie godsdienstige ordes kom na die stad, na die stigting daarvan: Franciskane, Benediktyne en Karmeliete. Daarna word die Derde Orde, die Broederskap en Broederskap aan hulle geskep, wat hoofsaaklik uit professionele en sosiale groepe bestaan ​​het. Die prominentste van hierdie ordes was die Terceira do Carmo -orde en die de São Francisco -orde, gestig deur wit mans, en die Nossa Senhora do Rosário en São Beneditino -broederskap, saamgestel uit swart mans.  In baie kerke wat deur godsdienstige mans onderhou is, is die Santíssimo Sacramento -broederskap gehuisves.
Behalwe hierdie organisasies, is die uitbreiding van die katolisisme in die stad gekonsolideer deur middel van maatskaplike sorg. Santa Casa the Misericórdia was een van die instellings wat hierdie soort werk verrig het, en het hospitale, skuilings vir armes en bejaardes onderhou, asook hulp verleen aan gevangenes en diegene wat die doodstraf opgelê sou word.  Die kloosters was van hulle kant af kulturele en godsdienstige vormingsentrums en het seminare aangebied wat gereeld deur die lek bygewoon is.
Selfs met die huidige evolusie en die groei van Protestantisme en ander godsdienste in die stad, bly die Katolieke geloof een van die kenmerkendste kenmerke daarvan, wat baie mense na sy honderde kerke lok. Sommige aspekte, soos die gebruik van Portugees in die mis, die vereenvoudiging van die liturgie en die aanneming van godsdienstige liedjies, is sleutelfaktore vir die triomf van die Katolisisme. In die Nossa Senhora do Rosário dos Pretos -kerk word messe in die Yorubá -taal gehou, met behulp van Afrikaanse gesange en tipiese klere, wat baie mense uit die Brasiliaanse gemeenskappe lok. 
Die meeste verslaafde Afrikaners in Bahia is uit Afrika suid van die Sahara gebring, veral die Yoruba-sprekende nasie (Iorubá of Nagô in Portugees) van die huidige Benin. Die slawe moes hulle tot die Rooms -Katolisisme bekeer, maar hul oorspronklike godsdiens Yorùbá is gekombineer met die Rooms -Katolisisme om die sinkretiese godsdiens bekend te maak as Candomblé, wat ondanks verbod en vervolging oorleef het. Die verslaafde Afrikane het daarin geslaag om hul godsdiens te behou deur die name en kenmerke van hul Yorùbá -gode aan Katolieke heiliges met soortgelyke eienskappe toe te skryf. Vandag word alle Candomble -sessies in Yoruba aangebied, nie in Portugees nie.
Hierdie godsdienstige entiteite is gesinkretiseer met sommige Katolieke entiteite. Salvadorsfees van Bonfim, wat in Januarie gevier word, word byvoorbeeld opgedra aan beide ons Heer van Bonfim (Jesus Christus) en Oxalá. Nog 'n belangrike fees is die Feast de Yemanja elke 2 Februarie, aan die oewer van die stad Rio Vermelho in
Salvador, op die dag waarop die kerk Our Lady of the Navigators vier. 8 Desember, die dag van die onbevlekte bevrugting vir katolieke, word ook gereeld toegewy aan Yemanja 'met stemme wat in die see aan die hele Brasiliaanse kus aangebied word. [ aanhaling nodig ]
Katoliek 51.55% 1,379,252
Geen godsdiens nie 17.64% 471,928
Umbanda en Candomblé 1.05% 28,019
Joods 0.04% 1,010
Deur die Brasiliaanse geskiedenis het Salvador 'n belangrike rol gespeel. Vanweë die ligging aan die noordoostelike kus van Brasilië, het die stad gedurende die koloniale era as 'n belangrike skakel in die Portugese ryk gedien en noue kommersiële bande met Portugal en Portugese kolonies in Afrika en Asië behou. 
Salvador was die vooraanstaande stad in Brasilië tot 1763 toe dit as die nasionale hoofstad deur Rio de Janeiro vervang is. In die afgelope tien jaar is baie hoë kantoor- en woonstelgeboue gebou, wat dieselfde blokke met behuisings uit die koloniale era of kommersiële geboue gedeel het. 
Met sy strande, vogtige tropiese klimaat, talle nuutste winkelsentrums (The Shopping Iguatemi was die eerste winkelsentrum in die noordooste van Brasilië) en aangename woonbuurte van hoë gehalte, kan die stad sy inwoners baie bied.
Ekonomies is Salvador een van Brasilië se belangrikste stede. Sedert sy stigting was die stad een van Brasilië se mees prominente hawens en internasionale handelsentrums. Met 'n groot olieraffinadery, 'n petrochemiese aanleg en ander belangrike nywerhede, het die stad groot vordering gemaak om sy historiese afhanklikheid van landbou vir sy welvaart te verminder. 
Salvador is die tweede gewildste toeristebestemming in Brasilië, na Rio de Janeiro.  Toerisme en kulturele aktiwiteite is belangrike werkgewers en inkomste -generators, wat die kunste bevorder en die artistieke en kulturele erfenis behou.
Die bekendste daarvan is die belangrikste onder die besienswaardighede Pelourinho (vernoem na die koloniale pilare wat vroeër daar gestaan ​​het) distrik, sy historiese kerke,  en sy strande. Die toerisme -infrastruktuur van Salvador word beskou as een van die modernste ter wêreld, veral wat verblyf betref. Die stad bied verblyf vir elke smaak en standaard, van jeugkoshuise tot internasionale hotelle. Konstruksie is een van die belangrikste aktiwiteite in die stad, en baie internasionale (hoofsaaklik uit Spanje, Portugal en Engeland)  en nasionale ontwikkelaars belê in die stad en in die Bahiaanse kusgebied.
Ford Motor Company het 'n fabriek in die Metropolitaanse gebied van Salvador, in die stad Camaçari, wat die Ford EcoSport, Ford Fiesta, Ford Fiesta Sedan saamstel.  Dit was die eerste motorbedryf in Noordoos -Brasilië. Die bedryf het 800 ingenieurs. 
JAC Motors sal 'n fabriek in die metropolitaanse gebied van Salvador, in die stad Camaçari, hê, en die nuwe bedryf sal 3,500 direkte werkgeleenthede en 10,000 indirekte werkgeleenthede tot gevolg hê, die produksie van 100,000 voertuie per jaar. 
In Desember 2001 het die eerste fabriek van die onderneming, wat ontwerp is om grondstowwe vir die onkruiddoder Roundup in Suid -Amerika, in die Petrochemiese Pool van Camaçari, in die metropolitaanse gebied van Salvador, ingehuldig. Die belegging is gelykstaande aan US $ 500 miljoen US $ 350 miljoen is in hierdie aanvangsfase bestee. Die Camaçari -aanleg, die grootste eenheid van Monsanto buite die Verenigde State, is ook die enigste fabriek in Monsanto wat grondstowwe vir die Roundup -produksielyn vervaardig. Die maatskappy het in Januarie 2000 begin met die siviele werke vir die nuwe aanleg. 
Ekonomie  
BBP (in reais)
BBP per capita (in reais)
2016 58 biljoene 19.505,84
Die kuslyn van Salvador is een van die langste stede in Brasilië. Daar is 80 km (50 myl) strande versprei tussen die hoë stad en die lae stad, van Inema, in die spoorwegvoorstad tot by die Praia do Flamengo, aan die ander kant van die stad. Terwyl die laestadstrande begrens word deur die waters van die All Saints Bay (die land se grootste baai), grens die High City -strande, van Farol da Barra tot Flamengo, aan die Atlantiese Oseaan. Die uitsondering is Porto da Barra -strand, die enigste High City -strand in die All Saints Bay.
Die strande van die hoofstad wissel van rustige inhamme, ideaal vir swem, seil, duik en onderwater hengel, sowel as oop see -inhamme met sterk golwe, wat surfers soek. Daar is ook strande omring deur riwwe wat natuurlike klippoele vorm, ideaal vir kinders.
Interessante besoeke naby Salvador sluit in:
Volgens die Britse koerant Die voog, in 2007, was Porto da Barra -strand die derde beste ter wêreld. 
Die groot eiland Itaparica in die Bay of All Saints kan besoek word deur 'n motorboot, óf 'n kleiner veerboot wat na die Mercado Modelo naby die Lacerda-hysbak vertrek. Snelweg, of "Line of Coconut" en "Green Line" van dorpe en stede, met pragtige strande, noord van Salvador op pad na die staat Sergipe. in die Valença -streek oorkant die Bay of All Saints - 'n eiland wat u met die veerboot vanaf Salvador (2 uur), per vliegtuig of per bus na Valença kan bereik en dan met 'Rapido' ('vinnige') snelboot of kleiner veerboot. Morro de São Paulo word gevorm deur vyf dorpe van die Tinharé -eiland.
Die stad word bedien deur baie winkelsentrums, waaronder Shopping Iguatemi,  Salvador Shopping,  Shopping Barra,  en Shopping Paralela. 
Salvador het vier parke, beskermde groen gebiede, soos Jardim dos Namorados Park, Costa Azul Park, Park van die stad, Park van Pituaçu.
Jardim dos Namorados is reg langs die Costa Azul -park geleë en beslaan 'n oppervlakte van 15 hektaar in Pituba, waar baie gesinne hul vakansies in die vyftigerjare deurgebring het. Dit is in 1969 ingehuldig, aanvanklik as 'n ontspanningsgebied. Dit het in die 1990's 'n volledige opknapping ondergaan, met die bou van 'n amfiteater met plek vir 500 mense, sportbane, speelgronde en parkeerplek vir motors en toeristebusse.
Park van die stad is 'n belangrike bewaringsgebied van die Atlantiese woud. Dit is in 2001 volledig opgeknap en word 'n moderne sosiale, kulturele en ontspanningsplek. Die nuwe park het 720 vierkante meter groen gebied in die middel van die stad. Onder die besienswaardighede is Praça das Flores (Blomme -plein), met meer as vyfduisend sierplante en blomme.
Benewens die omgewing, het die park ook 'n infrastruktuur vir kinders, met 'n spesiale gebeurtenisprogram wat elke Oktober plaasvind. 
Pituaçu Park, wat in 1973 deur 'n staatsbesluit opgerig is, beslaan 'n oppervlakte van 450 hektaar en is een van die min Brasiliaanse ekologiese parke in 'n stedelike gebied. Dit word omring deur 'n Atlantiese woud, met 'n goeie verskeidenheid plante en diere. Daar is ook 'n kunsmatige dam in die park, gebou in 1906 saam met die Pituaçu -dam, met die doel om water aan die stad te voorsien. 
Daar is 'n aantal moontlike ontspanningsaktiwiteite, wat wissel van fietsry op die dam tot 'n fietspad van 38 km om die hele reservaat. 'N Museum is ook in die park geleë. Espaço Cravo is 'n buitemuseum met 800 stukke wat deur Mario Cravo geskep is, bestaande uit Totems, gevleuelde en driedimensionele figure, asook tekeninge en skilderye.
Opvoedkundige instellings Redigeer
(UFBA) (Federale Universiteit van Bahia) (UCSal) (Katolieke Universiteit van Salvador)
Universidade Salvador (UNIFACS) (Salvador Universiteit)
Volgens Exame Nacional do Ensino Médio is die beste hoërskole in die stad: 
Federale Instituut van Bahia (IFBA)
Sosiale Instituut van Bahia (ISBA)
Cândido Portinari Akademie
Militêre Kollege van Salvador
Colégio 2 van Julho
Salvador is een van die mees misdaadgeteisterde stede in die land. Die aantal moorde het met 418% toegeneem van 2000 tot 2010. Van 1998 tot 2008 het die aantal moorde op jongmense tussen 15 en 24 jaar met 435,1% toegeneem. Gewapengeweld in die staat Bahia het meer as verdubbel in die tydperk van 2004 tot 2014, en die stad is onder die top tien vir vuurwapengeweld van die 26 staatshoofstede van Brasilië. In 2014 het die staat Bahia die meeste moordenaars in die land gehad. Terselfdertyd het Salvador een van die laagste selfmoordsyfer in die land.        
Die historiese en kulturele aspekte van Salvador is geërf deur die ondertrouery van etniese groepe soos inheems, Indies, Afrikaans en Europees. Hierdie mengsel kan gesien word in die godsdiens, kookkuns, kulturele manifestasies en die gewoonte van die mense van Bahia. Afrikaanse kultuurpraktyke word veral gevier. 
Gregório de Mattos, gebore in Salvador in 1636, is ook deur die Jesuïete opgevoed. Hy het die belangrikste barokdigter in koloniale Brasilië geword vir sy godsdienstige en satiriese werke. Vader António Vieira is in 1608 in Lissabon gebore, maar het in die Jesuïete -skool van Salvador grootgeword en opgevoed en is in 1697 in die stad oorlede. 
Na die onafhanklikheid van Brasilië (1822) het Salvador 'n belangrike rol in die Brasiliaanse letterkunde gespeel. Belangrike skrywers uit die 19de eeu wat met die stad verband hou, is onder meer die romantiese digter Castro Alves (1847–1871) en diplomaat Ruy Barbosa (1849–1923). In die 20ste eeu het die gebore Bahia Jorge Amado (1912–2001), hoewel dit nie in Salvador gebore is nie, gehelp om die kultuur van die stad regoor die wêreld te populariseer in romans soos Jubiabá, Dona Flor en Seus Dois Maridos, en Tenda dos Milagreswaarvan die instellings in Salvador is. [ aanhaling nodig ]
Die plaaslike kombuis, pittig en gebaseer op seekos (garnale, vis), maak sterk staat op tipies Afrikaanse bestanddele en tegnieke, en word baie waardeer in Brasilië en internasionaal. Die mees tipiese bestanddeel is azeite-de-dendê, 'n olie wat uit 'n palmboom gehaal word (Elaeis guineensis) gedurende Wes -Afrika gedurende die koloniale tyd na Brasilië gebring. 
Met die melkagtige klappersap berei hulle 'n verskeidenheid geregte op seekos, soos Ensopados, Moquecas en Escabeche. Die suikerriet bagasse is gemeng met melasse en Rapadura, in die skep van klapper -nageregte soos Cocada Branca en Preta. Die res van die Portugese Stew -sous word met maniokmeel gemeng om 'n pap, 'n tradisionele Indiese gereg, te maak.  Op die markte van Salvador is dit moontlik om staanplekke te vind wat tipiese geregte uit die koloniale era verkoop. In die Sete Portas -mark eet kliënte Vrydagaande sedert die veertigerjare, toe die mark ingehuldig is, Mocotó. In die restaurante van Mercado Modelo, Sarapatel word gereeld bredies en verskeie gebraaide geregte bedien. Op die markte São Joaquim, Santa Bárbara en São Miguel is daar staanplekke wat tipiese voedsel verkoop. Hulle word ook verkoop op staanplekke op die strande, veral krapbredies en oesters. Die restaurante wat tipiese geregte verkoop, is meestal langs die kus en in Pelourinho geleë. Hulle berei 'n wye verskeidenheid resepte voor wat palmboomolie gebruik.
Tradisionele geregte sluit in caruru, vatapá, acarajé, bobó-de-camarão, moqueca baiana, en abará. Sommige van hierdie geregte, soos die acarajé en abará, word ook as aanbiedings in Candomblé -rituele gebruik. Maar Salvador is nie net tipiese kos nie. Ander resepte wat deur die slawe gemaak is, was die Haussá -rys (rys en saamgebraaide beesvleis), die Munguzá, wat gebruik word as 'n offer aan die Candomblé -god Oxalá (wat volgens die godsdiens die vader is van alle gode) het die matrone baie ingenome. So ook die Bolinhos die Fubá, die Cuscuz (mieliemeel) en die Mingau (pap). Volgens Arany Santana het die Afrikaanse Ipetê (wat in die rituele gebruik is vir die god Oxum) die Shrimp bobó geword, en die Akará (ter ere van die gode Xangô en Iansã) het die wêreldberoemde Acarajé geword. Die stad het ook restaurante wat spesialiseer in internasionale kookkuns. Daar is ook plekke wat geregte uit ander deelstate van Brasilië bedien, veral uit Minas Gerais en die noordoostelike streek.
Capoeira is 'n unieke mengsel van dans en vechtkuns van Afro-Brasiliaanse oorsprong, wat ratse danspassies kombineer met ongewapende gevegstegnieke. Capoeira in Portugees beteken letterlik "hoenderhok". Die capoeira verskyn in Quilombo dos Palmares, geleë in die kapteinskap van Pernambuco, en Salvador word beskou as die tuiste van moderne capoeira -takke.   In die eerste helfte van die 20ste eeu het die in Salvador gebore meesters Mestre Bimba en Mestre Pastinha capoeira-skole gestig en gehelp om die kuns in Brasilië en die wêreld te standaardiseer en gewild te maak. Die gebruik van Capoeira is in 1892 verbied, hoewel dit in 1937 wettig gemaak is.  In onlangse jare het Capoeira selfs in Salvador meer internasionaal en toegankliker geword.
Die artistieke, kulturele en sosiale erfenis van Salvador word in museums bewaar. Van Museu de Arte da Bahia (MAB), die oudste in die staat, tot Museu Náutico, die nuutste, vertoon die eerste hoofstad van Brasilië unieke elemente van die geskiedenis. Museu de Arte da Bahia het skilderye, Chinese porselein, meubels en heilige beelde uit die 17de en 18de eeu. Museu Costa Pinto het items in privaat besit, soos kunswerke, kristalvoorwerpe en meubels uit die 18de en 19de eeu. Museu da Cidade, waar baie items wat help om die erfenis van die ou Salvador te bewaar, bewaar word. Die Museum vir Moderne Kuns van Bahia, gestig in 1960, is geleë op 'n historiese plek aan die Baai van Alle Heiliges, Solar da União.
Sommige kerke en kloosters het ook museums op hul perseel. Voorbeelde hiervan is die Carmo da Misericórdia- en São Bento -museums. Nadat die forte opgeknap is, is Museu Náutico gestig in die Forte de Santo Antonio da Barra (Farol da Barra) en die Museum van Kommunikasie in Forte São Diogo. Ander belangrike museums in Salvador is: Museu do Cacau, State Museum of Geology, Museu tempostal, Solar do Ferrão, Museu de Arte Antiga e Popular Henriqueta M Catharino, Museu Eugênio Teixeira Leal, Museu Rodin Bahia en Museu das Portas do Carmo.
Openbare kuns Redigeer
Die strate van Salvador is versier met talle muurskilderye en beeldhouwerke, waarvan baie vervaardig is deur die inwonende kunstenaar Bel Borba, 'n boorling van die stad. 
Die Bahiaanse karnaval (Portugees: Karnaval) is die grootste party op die planeet.   Die afmetings daarvan is reusagtig. Vir 'n hele week vier byna 4 miljoen mense strate, paaie en pleine op 25 kilometer. Die direkte organisasie van die partytjie behels die deelname van meer as 100,000 mense  en Salvador ontvang gemiddeld meer as 800,000 besoekers. Die aangeleentheid word swaar gepolisieer en gedek. Strate word deur polisielede in 'n enkele lêer gepatrolleer en deur spanne van vyf of ses beamptes bewaak.  In 2010 is dekking verskaf deur 4446 joernaliste van die plaaslike, nasionale en internasionale pers en na 135 lande uitgesaai deur 65 radiostasies, 75 tydskrifte, 139 videoproduksies, 97 koerante (insluitend 21 internasionale koerante), 14 TV -stasies , en 168 webwerwe. 
Die partytjie -amptenaar begin wanneer Rei Momo ("King Momo", die koning van karnaval) die oggend van die Donderdag voor Mardi Gras die sleutel van die stad oorhandig word. In die Campo Grande is strate bedek met tribunes (camarotes). 60 voet lange vragmotors bekend as Trios Eléctricos dra 'n skoplyn van skaars geklede dansers saam met die stad se gewildste kunstenaars, soos Ivete Sangalo, Daniela Mercury, Cláudia Leitte, Chiclete com Banana en Carlinhos Brown.  Baie van die musiek wat gespeel word, is axé of samba-reggae. Groepe bekend as blokke deelneem, met die bekendste die blocos afros soos Malé Debalé, Olodum en Filhos de Gandhi.
Die parades is in afsonderlike stroombane georganiseer. Die Osmar -baan, die oudste, gaan van Campo Grande na die Castro Alves -plein. Die Downtown Circuit loop deur die middestad en Pelourinho. Die Dodô -baan gaan van Farol da Barra na Ondina langs die kus. Aangesien die Osmar -baan die oudste is, is dit die plek waar die mees tradisionele groepe van die geleentheid optrek. In Dodô, waar die sitplekke vir kunstenaars is, word die partytjie teen die einde van die middag lewendig en duur tot die oggend.
Black Bahia Funk Balls speel meer Amerikaanse musiek - insluitend Engelse musiek - as hul eweknieë in Rio, terwyl Rio se musiek as minderwaardig en minder gespeel beskou word. [ aanhaling nodig ] Die plaaslike danshallen wat die balle huisves, is ook duidelik. 
Die eerste boeke wat in Salvador aangekom het, is gebring deur die Jesuïete, wat saam met Tomé de Souza gekom het.  Die eerste biblioteke of boekwinkels wat verskyn het, was onder die beheer van die godsdienstige sendelinge en was meestal saamgestel uit boeke oor godsdiens.
Die handgemaakte erfenis van Bahia wat slegs grondstowwe gebruik (strooi, leer, klei, hout, skulpe en krale), en die mees rudimentêre handwerk is redelik goedkoop. Ander stukke word gemaak met behulp van metale soos goud, silwer, koper en koper. Die mees gesofistikeerde is versier met kosbare en halfedelstene. Die vakmanne en vroue kies oor die algemeen godsdiens as die hooftema van hul werk.
Hulle beeld die beelde van Katolieke heiliges en Candomble -gode op hul stukke uit. Die gelukbringers soos die gebalde vuis, die vierblaarklawer, die knoffel en die beroemde Bonfim-linte gee uiting aan die godsdienstige sinkretisme van die stad. Die natuur word ook op hierdie stukke uitgebeeld, wat die plaaslike natuurlewe weerspieël. Musiek verskyn in die atabaque -tromme, die reënstokkies, die watertromme en die beroemde berimbau, saam met ander tipiese instrumente. 
Salvador het 'n internasionale reputasie as 'n stad waar musiekinstrumente gemaak word wat unieke klanke produseer. Hierdie instrumente word gereeld deur wêreldbekende kunstenaars tydens hul opnamesessies gebruik. Die belangrikste handwerkproduksie in Salvador is geleë in Mercado Modelo, wat die grootste handwerksentrum in Latyns -Amerika is. 
Stukke kan ook gekoop word by Instituto de Artesanato de Mauá en by Instituto do Patrimônio Artístico e Cultural (IPAC). Dit is organisasies wat tipiese kuns in Bahia bevorder.
Die Internasionale Lughawe Deputado Luís Eduardo Magalhães het 'n oppervlakte van 6 900 vierkante meter (74 271 vierkante voet) tussen sandduine en inheemse plantegroei. Dit is 28 km noord van Sentraal -Salvador, en die pad na die lughawe het reeds een van die belangrikste besienswaardighede van die stad geword. 
Met die vragvolume wat elke jaar groei met die ekonomiese groei van die staat, is die hawe van Salvador, geleë in die Bahia de Todos os Santos, die hawe met die meeste vervoer van houers uit die noordooste/noordooste en die tweede grootste vrugte-uitvoerder in Brasilië.
Salvador Metro System is in werking sedert 2014, en die eerste fase was gereed sedert Maart 2008, tussen Lapa- ​​en Aceso Norte -stasies, en in 2009 was dit die metrostasies tussen Estação Accesso Norte en Pirajá gereed. In Desember 2014 het dit tot in Retiro oopgemaak. In 2018 het die stelsel 32 km (20 myl) en 20 stasies gehad en gekoppel aan die busstelsel.
Die belangrikste aandeelhouers in Metro Salvador is die Spaanse maatskappye Construcciones y Auxiliar de Ferrocarriles, Dimetronic en ICF. Na verwagting sal Metro Salvador US $ 150 miljoen belê in rolmateriaal en sein- en telekommunikasietoerusting. Die kontrak dek die eerste lyn van 11,9 km (7,4 myl) van Pirajá na Lapa, wat in 2003 geopen moet word. Die projek word ook gefinansier deur 'n lening van $ 150 miljoen van die Wêreldbank en bydraes van die federale, Bahia -staat en Salvador -stad regerings. 
Die stelsel was een van die aksies vir stedelike mobiliteit ter voorbereiding vir die FIFA Wêreldbeker 2014. Die verbinding van lyn 2 met lyn 1 van Salvador Metro help om die internasionale lughawe met die sentrum van Salvador en die Fonte Nova -stadion te verbind. Die nuwe lyn 2 van Salvador Metro integreer die metrostasies van die Rótula do Abacaxi en die strandstad Lauro de Freitas in die metropolitaanse gebied, wat deur die lughawe by die lughawe -metrostasie loop. 
Die twee -lyn SkyRail Bahia -monorailnetwerk word in 2022 geopen. 
Die federale snelweë BR-101 en BR-116 kruis Bahia van noord na suid en verbind Salvador met die res van die land. Neem by die Feira de Santana-aansluiting die snelweg BR-324. Die hoofstad van Bahia word bedien deur verskeie busondernemings uit byna elke Brasiliaanse staat. BR-242, begin by São Roque do Paraguaçu (dwarsrigting), is gekoppel aan BR-116, gebind aan die middel-westelike streek. Onder die hoofweë staan ​​BA-099, wat verbinding maak met die noordkus en BA-001, wat verbinding maak met die suide van Bahia. Busse bied direkte diens aan die meeste groot Brasiliaanse stede, waaronder Rio de Janeiro, São Paulo en Brasília, sowel as streeksbestemmings. In 2007 het die stad 586 951 voertuie gehad, die grootste aantal Noord- en Noordoos -Brasilië.  Salvador het 2 500 openbare busse, en 2 miljoen mense word elke dag vervoer. 
Die busstasie (rodoviária) is in Iguatemi, met direkte busse na groter stede in die land en na baie ander bestemmings in die staat. Op die tweede verdieping is die toonbanke vir die verskillende busmaatskappye, en op die eerste verdieping is 'n klein supermark en 'n 24 uur bagasie. Oorkant die straat is 'n groot winkelsentrum, Iguatemi, met 'n voedselbaan, verbind deur 'n voetoorgang. 
Vier geplaveide snelweë verbind die stad met die nasionale snelwegstelsel. Honderde kilometers se strande loop noord van die Farol (vuurtoring) de Itapoã. Die strande is toeganklik via die snelweg BA-099 of (Line of Coconut and Green Line), 'n (tol) pad wat in 'n uitstekende toestand gehou word, parallel aan die kus, met toegangspaaie wat na die kus self lei. Die pad loop langs duine van sneeuwit sand, en die kus self is 'n byna ononderbroke lyn kokospalms. Die gemeenskappe langs die kus wissel van vissersdorpe tot Praia do Forte.
Die gemiddelde tyd wat mense op 'n weeksdag pendel met openbare vervoer in Salvador, soos na en van die werk, is 94 minute, en 33% van die openbare vervoerryers ry elke dag meer as 2 uur. Die gemiddelde tyd wat mense by 'n halte of stasie vir openbare vervoer wag, is 33 minute, en 70% van die ruiters wag daagliks gemiddeld meer as 20 mib. Die gemiddelde afstand wat mense gewoonlik in 'n enkele rit met openbare vervoer ry, is 8 km, en 18% reis meer as 12 km in 'n enkele rit. 
Alhoewel die skepping van Salvador die hoof was van die koninkryk van Portugal en die projek wat deur die Portugese ingenieur Luís Dias (wat verantwoordelik was vir die oorspronklike ontwerp van die stad) was, was die voortdurende groei van die hoofstad deur die dekades heeltemal spontaan. [ aanhaling nodig ] Die mure van die stadsvesting kon nie die uitbreiding van die stad, na die Carmo en die gebied waar Castro Alves-plein staan, weerhou nie. Ten tyde van sy stigting het Salvador slegs twee pleine gehad, en die eerste woonbuurt wat ooit hier gebou is, was die historiese stadsentrum. Pelourinho en Carmo het daarna gekom, wat ontstaan ​​het as gevolg van die toenemende behoefte aan ruimte wat die godsdienstige ordes gehad het. Met die vinnige uitbreiding het die woonbuurte gegroei en baie van hulle was in dieselfde gebied saamgevoeg, so daar is vandag nie akkurate rekords oor die presiese aantal nie. Vir stedelike bestuursdoeleindes is die stad tans verdeel in 17 politiek-administratiewe gebiede. Vanweë hul baie kulturele relevansie en posgerief, bly die belangrikheid van die woonbuurte van Salvador egter ongeskonde.
Salvador is verdeel in 'n aantal verskillende buurte, met die bekendste distrikte Pelourinho, Comércio en Old Downtown, almal in die West Zone. Barra, met sy Farol da Barra, strande en waar een van die karnavalbane begin, Barra is die tuiste van die Portugese hospitaal en die Spaanse hospitaal, die woonbuurt is in die suidelike gebied geleë. Vitória, 'n woonbuurt met baie hoë geboue, is in die suidelike gebied geleë. Campo Grande, met sy Dois de Julho -plein en die monument vir Bahia se onafhanklikheid, is ook in die suidelike gebied geleë, net soos Graça, 'n belangrike woongebied. Ondina, met die Zoobotaniese tuin van Salvador en die plek waar die Barra-Ondina-karnavalbaan eindig, is die woonbuurt van die Spaanse klub, en is ook 'n woonbuurt in die suidelike gebied.
Itaigara, Pituba, Horto Florestal, Caminho das Árvores, Loteamento Aquárius, Brotas, Stiep, Costa Azul, Armação, Jaguaribe en Stella Maris is die rykste en die New Downtown -woonbuurte in die oostelike gebied en die stad. Rio Vermelho, 'n woonbuurt met 'n ryk argitektoniese geskiedenis en talle restaurante en kroeë, is in die suidelike gebied geleë. Itapoã, in die hele Brasilië bekend as die tuiste van Vinicius de Moraes en omdat dit die liedjie "Tarde em Itapoã" is, is geleë in East Zone.
Die noordwestelike deel van die stad langs die Bay of All Saints, ook bekend as Cidade Baixa ("Laer stad"), bevat die verarmde voorstedelike woonbuurte Periperi, Paripe, Lobato, Liberdade, Nova Esperança en Calçada. Die buurt Liberdade (Liberty) het die grootste deel van die Afro-Brasiliane van Salvador en Brasilië. 
Die historiese sentrum van Salvador is in 1985 deur UNESCO as wêrelderfenisgebied aangewys.  Die stad verteenwoordig 'n goeie voorbeeld van die Portugese verstedeliking uit die middel van die 16de eeu met sy hoër administratiewe stad en sy laer handelsdorp, en 'n groot deel van die stad het die ou karakter van sy strate en kleurvolle huise behou.
As die eerste hoofstad van Portugees -Amerika het Salvador slawe -arbeid gekweek en sy pilare gehad ("pelourinhos") geïnstalleer op oop plekke soos die Terreiro de Jesus en die pleine wat vandag Tomé de Sousa en Castro Alves bekend is. vir 'n kort tydjie in die huidige historiese sentrum, en later verhuis na die huidige Praça da Piedade (plein van vroomheid), het hy sy naam geleen aan die historiese en argitektoniese kompleks Pelourinho, deel van die stad se stad.
Sedert 1992 is die Pelourinho-woonbuurt onderworpe aan 'n "herstel" van byna $ 100 miljoen wat gelei het tot die heropbou van honderde fasades van die geboue en die uitwissing van die oorgrote meerderheid van die afro-afstammelinge in die buurt. Hierdie proses het aanleiding gegee tot aansienlike politieke debat in die staat Bahia, aangesien die voormalige inwoners van die Pelourinho grotendeels uitgesluit is van die ekonomiese voordele van die opknapping (deur 'n paar ingesamel).  'n Groot herstelpoging het daartoe gelei dat die gebied 'n toeriste -aantreklikheid is. 
Salvador se aansienlike rykdom en status gedurende koloniale tye (as hoofstad van die kolonie gedurende 250 jaar en wat aanleiding gegee het tot die Pelourinho) word weerspieël in die prag van sy koloniale paleise, kerke en kloosters, waarvan die meeste uit die 17de en 18de eeu dateer. Dit sluit in:
: Voormalige Jesuïetkerk van die stad, gebou in die tweede helfte van die 17de eeu. Goeie voorbeeld van manieristiese argitektuur en versiering. : Franciskaanse klooster en kerk uit die eerste helfte van die 18de eeu is nog 'n goeie voorbeeld van die Portugese koloniale argitektuur. Die barokversiering van die kerk is een van die beste in Brasilië. : Rokokokerk met neoklassieke binneversiering. Die beeld van Nosso Senhor do Bonfim is die eerbiedwaardigste in die stad, en die fees van die Here van die goeie einde (Festa de Nosso Senhor do Bonfim) in Januarie na Carnaval die belangrikste in die stad is. (Modelmark): In 1861, op die Cayrú -plein, is die doeane -gebou gebou, met 'n rotonde (groot ronde kamer met 'n koepelvormige plafon) aan die agterkant, waar skepe geanker het om hul goedere af te laai. (Elevador Lacerda): In 1873 ingehuldig, is hierdie hysbak beplan en gebou deur die sakeman Antônio Francisco de Lacerda. Die vier hysbakhokke verbind die 72 meter tussen die Thomé de Souza -plein in die boonste stad en die Cayru -plein in die onderste Stad. In elke rit wat 22 sekondes duur, vervoer die hysbak 128 persone, 24 uur per dag.
Salvador bied besoekers en inwoners verskillende sportaktiwiteite. Die Fonte Nova Arena, ook bekend as Estádio Octávio Mangabeira, is 'n sokkerstadion wat op 28 Januarie 1951 in Salvador, Bahia, ingehuldig is, met 'n maksimum kapasiteit van 66.080 mense. Die stadion is nou vervang met 'n nuwe stadion genaamd Itaipava Arena Fonte Nova met 'n kapasiteit van 56 000 mense. Hierdie stadion het wedstryde van die 2013 FIFA Confederations Cup en die daaropvolgende FIFA Wêreldbeker in 2014 aangebied, sowel as die sokkerkompetisie tydens die Olimpiese Somerspele 2016. Die stadion is die eiendom van die Bahia -regering en is die tuisveld van Esporte Clube Bahia. Sy formele naam vereer Octávio Cavalcanti Mangabeira, 'n siviele ingenieur, joernalis en voormalige goewerneur van die Bahia van 1947 tot 1954. Die stadion het die bynaam Fonte Nova, omdat dit in Ladeira das Fontes das Pedras geleë is. Die stadion is in 2007 gesluit weens 'n ongeluk, en die E.C. Bahia -tuiswedstryde vind nou plaas in 'n ander stadion, in Pituaçu.
Esporte Clube Bahia en Esporte Clube Vitória is die belangrikste voetbalspanne van Salvador. Bahia het 2 nasionale titels gewen, die Taça Brasil in 1959 en die Brasiliaanse liga in 1988, terwyl Vitória in 1993 die naaswenner in die Brasiliaanse liga en die Copa do Brasil in 2010. EC Ypiranga is die stad se derde span met 10 titels van die Campeonato Baiano.
Salvador het twee groot groen gebiede vir die beoefening van gholf. Cajazeiras Gholf- en Country Club het 'n 18-putjiebaan, instrukteurs, caddies en toerusting te huur. Die Itapuã-gholfklub, in die omgewing van die Sofitel-hotel, het 'n 9-putjiebaan, toerustingwinkel, caddies en klubs te huur. Tennis is baie gewild onder die elite van Salvador, met 'n groot aantal spelers en toernooie in die stad se privaat klubs. Brasil Open, die belangrikste toernooi van die land vind elke jaar in Bahia plaas. [ aanhaling nodig ]
Gedurende die afgelope dekades het vlugbal geleidelik gegroei in Salvador, veral na die goue medalje wat Brasilië tydens die Olimpiese Somerspele 1992 in Barcelona verower het. [ aanhaling nodig ] Die belangrikste toernooie in Bahia is die Staatskampioenskap, die State League -toernooi en die Primavera -spele, en die belangrikste spanne is Associação Atlética da Bahia, Bahiano de Tênis en Clube the Regatas Itapagipe. Daar is ook strandvlugbalbyeenkomste. Salvador het baie internasionale toernooie gehou. Federação Bahina de Voleibol (die staatsliga) kan die skedule van toernooie inlig. Bowling word beoefen deur tieners en volwassenes in Salvador. Boliche do Aeroclube en Space Bowling is toegerus met outomatiese bane en 'n volledige kroeginfrastruktuur.
Die basketballiga van Bahia bestaan ​​sedert 1993 en het 57 spanne. Die sport is baie gewild in die stad Salvador, veral onder studente.  Daar is verskillende howe versprei oor die stad, waar u gratis kan speel, soos die een op die Bahia Sol -plein, waar mense speel.  Daar is ook verskeie gimnasiums, in klubs soos Bahiano de Tênis en Associação Atlética en die Antonio Balbino Gimnasiums (in die volksmond bekend as "Balbininho"), 'n arena wat tot 7 000 mense kan huisves.
Todos os Santosbaai en Salvador se klimaatstoestande is ideaal vir kompetisie en ontspanning. Die stad is toegerus met goeie infrastruktuur vir die beoefening van seil, soos huur en verkoop van dokruimte, bootonderhoud, restaurante, snackbar, geriefswinkels, nautiese produktewinkels, bootverhuringsagentskappe, VHF- en SSB -kommunikasiestelsels, geleenthede en totaal hulp aan spanne.  Die groot aantal seilbyeenkomste wat deur klubs en sindikate georganiseer word, soos oseaniese wedrenne en tipiese bote (hout vissersbote en kano's), demonstreer die groeiende krag van die sport. Tans het Salvador 'n nasionale wedrenrooster met tientalle geleenthede, wat ook die Mini Transat 6.50 en Les Illes du Soleil -wedrenne ontvang. 
Roeibootrenne het meer as honderd jaar gelede in die stad begin.  Dit is oorspronklik beoefen deur jong mans uit tradisionele gesinne wat hul somervakansies daar deurgebring het. Die sport is 'n ontspanningsopsie in Cidade Baixa (die onderste deel van die stad). Esporte Clube Vitória en Clube São Salvador was die baanbrekers in die sport. Deesdae lei hierdie twee entiteite en ook Clube de Regatas Itapagipe die kompetisies wat in die stad plaasvind. Met die onlangse opknapping van die Dique do Tororó -omgewing, het Salvador nuwe bane ontvang vir die beoefening van die sport.
Feeste in Brasilië
Carnaval is die belangrikste fees in Brasilië, maar daar is ook ander partye, van heilige dae tot feesvieringe rondom verkiesings of die Wêreldbeker.
As Carnaval kom, kry die land 'n paar van die ernstigste partytjies ter wêreld. 'N Karibiese karnaval kan u 'n bietjie voorberei, maar wat in Brasilië gebeur, is skouspelagtiger, duur langer en is op 'n baie groter skaal. Elke plek in Brasilië, groot of klein, het 'n vorm van Carnaval, en veral op drie plekke - Rio, Salvador en Olinda, net buite Recife - het Carnaval 'n massa -gebeurtenis geword wat skynbaar die hele bevolking van die stede betrek en besoekers lok oor die hele wêreld.
Wanneer Carnaval presies begin, hang af van die kerklike kalender: dit begin om middernag van die Vrydag voor Aswoensdag en eindig op die Woensdagaand, alhoewel mense in werklikheid Vrydagmiddag begin partytjie hou - oor vier dae van deurlopende, vasberade viering. Dit gebeur gewoonlik middel Februarie, maar soms kan dit vroeg in Maart wees. Maar in werklikheid is die hele periode van Kersfees 'n soort aanloop tot Carnaval. Mense begin met kostuums werk, liedjies word gekomponeer en repetisies word op skoolspeelplekke en agterplase opgevoer, sodat Carnaval 'n hoogtepunt is as 'n skielike uitbarsting van opgewondenheid en kleur.
Gedurende die naweke, net voor Carnaval, is daar karnavalballe (bailes carnavalescos) wat redelik wild raak. Moenie verwag om baie dinge oop te vind of om baie gedoen te kry in die week voor Carnaval, of die week daarna, wanneer die land 'n paar dae rus neem om sy enorme kollektiewe babelas af te skud nie. Tydens Carnaval self maak winkels kort op Maandag en Dinsdagoggend oop, maar banke en kantore bly gesluit. Binnelandse lugrederye, plaaslike en busse tussen die stad ry gedurende die tydperk 'n Sondagdiens.
Die bekendste en mees skouspelagtige Carnaval is in Rio, oorheers deur samba en die parade van sambaskole langs die enorme betonuitgestrektheid van die glorieryke Sambódromo. Rio's Carnaval, een van die grootste besienswaardighede ter wêreld, en regstreeks op die televisie uitgesaai, het sy kritici. Dit is beslis minder deelnemend as Olinda of Salvador, met mense wat op die tribune gekyk is, eerder as om die skole te volg.
Salvador is op baie maniere die teenstelling van Rio, met verskeie fokuspunte rondom die ou middestad: die parade is slegs een van 'n aantal dinge wat aan die gang is, en mense volg paradeskole en die trio elétrico, groepe wat bo -op vragmotors speel bedraad vir klank. Samba is inderdaad slegs een van die verskillende soorte musiek wat gespeel word; as dit musiek is waarin u belangstel, is Salvador die beste plek om dit te hoor en te sien.
Olinda, in 'n magiese koloniale omgewing net buite Recife, het 'n eie karakter, musikaal minder as Rio en Salvador, en word gedomineer deur frevo, die vinnige, wervelende maat van Pernambuco, en is in sommige opsigte die mees opvallende visueel, met sy bonecos, groot papier-maché-figure wat die middelpunt van die Olinda-straatparades is.
Sommige plekke wat jy sou verwag om groot genoeg te wees om 'n indrukwekkende Carnaval te hê, is eintlik berug: dit is stede in hierdie kategorie São Paulo, Brasília en Belo Horizonte. Aan die ander kant is daar ook plekke met baie beter Carnavals as wat jy sou dink: die in Belém is baie kenmerkend, met die Amazon -kos en ritmes van die carimbó, en Fortaleza het ook 'n goeie reputasie. Die suide, wat meestal deur Carnaval afgeskryf word, het groot gebeurtenisse in Florianópolis, wat hoofsaaklik daarop gemik is om toeriste uit Argentinië en São Paulo te lok, en die kleiner maar meer kenmerkende Carnaval in Laguna. Vir volledige besonderhede van die gebeure, musiek en gebeure by elk van die belangrikste karnavals, sien onder die relevante afdelings van die gids.
Die derde week in Junie het festas juninas, hoofsaaklik gerig op kinders, wat in strooihoedjies en hemde geklee is en papierballonne losmaak met kerse vasgemaak (om die warm lug te voorsien), wat alles veroorsaak van 'n skrik tot 'n groot brand by die land .
Verkiesings en die Wêreldbeker -sokkertoernooi is gewoonlik verskonings vir impromptu vieringe, terwyl amptelike vieringe, met militêre parades en patriotiese toesprake, op 7 September (Onafhanklikheidsdag) en 15 November, die herdenking van die verklaring van die Republiek, plaasvind.
In dorpe en landelike gebiede kan u heel moontlik oor 'n dia de festa, die dag van die plaaslike beskermheilige, struikel, 'n baie eenvoudige gebeurtenis waarin die beeld van die heilige deur die stad geparseer word, met 'n band en vuurwerk, 'n dankseggingsmis word gevier, en dan wend almal hulle tot die sekulêre plesier van die beurs, die mark en die bottel. In Belém bereik hierdie tradisie sy hoogtepunt in die jaarlikse Cirio op die tweede Sondag van Oktober, wanneer skares van meer as 'n miljoen die optog van die beeld van Nossa Senhora de Nazaré volg, maar die meeste feeste is kleinskaalse kleinbyeenkomste.
In die afgelope jaar het baie dorpe nuwe feeste geskep, gewoonlik verheerlikte nywerheidskoue of landbouskoue. Hierdie gebeurtenisse is dikwels vernoem na die belangrikste produk in die omgewing, soos die Festa Nacional do Frango e do Peru (hoenders en kalkoene) in Chapecó. Soms is dit die moeite werd om hierdie plaaslike owerhede te besoek, aangesien sommige die plaaslike populêre kultuur sowel as die industrie bevorder. Een van die beste is die jaarlikse Festa Pomerana van Pomerode, wat in die eerste helfte van Januarie plaasvind en baie gedoen het om die bevordering van plaaslike Duitse tradisies aan te moedig.
Sokker in Brasilië
Om na 'n voetbalwedstryd in Brasilië te gaan, is iets wat selfs diegene wat verveeld is, as skouspel sal geniet: die stadions is besienswaardighede op sigself en groot wedstryde word gekyk agter 'n skerm van tikband en wapperende vlae, groot baniere, groot tromme, vuurwerke en vuurwerk, aan die gesange, brul en fluit van die wêreld se mees passievolle voetbalondersteuners.
Die belangrikste spanne van Brasilië is in Rio en São Paulo gekonsentreer. In Rio is Flamengo die span met die beste steun in die land, en sy kenmerkende hemp van rooi en swart hoepels word oral gesien. Sy botsings met die meerjarige Rio -mededinger Fluminense (maroen, groen en wit strepe) is een van die mees intense wedstryde in die Brasiliaanse klubvoetbal, wat slegs die wedstryde tussen São Paulo se twee voorste spanne, São Paulo (wit met rooi en swart hoepels), en Coríntians (wit). In Rio veg Botafogo (swart en wit strepe met die beroemde witster-kenteken) en Vasco (wit met swart diagonale streep) met Fla-Flu om oorheersing, terwyl Palmeiras (groen) en Santos (wit) die groot vier in São Paulo. Die enigste spanne wat deurgaans met die beste van Rio en São Paulo saamleef, is Internacional (rooi) en Grêmio (blou, wit en swart strepe) van Porto Alegre, en Atlético Mineiro (wit) en Cruzeiro (donkerblou) van Belo Horizonte.
Brasiliaanse stadions is geneig om enorm, konkreet te wees, en met enkele uitsonderings eerder taai en karakterloos: hulle is selde vol behalwe clássicos, wedstryde tussen groot spanne, en vertrou op die ondersteuners eerder as hul argitektuur vir kleur en gevoel. Die meeste staanplekke word van ondersteuners geskei deur 'n breë hardloopbaan en soms selfs 'n grag, wat die spel verder van die terrasse bring as waaraan Britse ondersteuners gewoond sal wees. Maar sommige stadions is die moeite werd om uit die weg te ruim: die Maracanã in Rio, dit spreek vanself, maar ook die pragtige Art Deco Pacaembú in São Paulo. Geen voetballiefhebber moet Rio besoek sonder om 'n oggend te vertrek vir die uitstekende toer deur die Maracanã nie, of die wonderlike nuwe Museu de Futbol in São Paulo misloop.
Kaartjies is volgens Europese standaarde baie goedkoop, goeie sitplekke in 'n casino kos nie meer as R $ 50 nie, maar 'n gewone wedstryd sal die helfte of minder wees - die probleem is beskikbaarheid eerder as prys. Vir clássicos het hotelle dikwels pakkette met vervoer, kaartjies en 'n gids vir ongeveer R $ 100, 'n duur manier om dit te doen, maar dikwels die enigste praktiese opsie as u 'n paar dae voor die tyd nie 'n kaartjie kan kry nie. Vir gewone wedstryde kan u byna altyd 'n halfuur vooraf opdaag en kyk na die bilheteria, die kaartjieskantoor, wat gewoonlik slegs kontant kos. Alle stadions is tweedek, die meeste is nou sitplekke, maar 'n paar het nog 'n terras op die onderste dek: sitplekke op die boonste dek is arquibancada, geral op die onderste dek. Daar is nie so 'n probleem met skaregeweld in Brasilië as in baie Europese lande nie, maar dra nie 'n Brasiliaanse klubhemp net om veilig te wees: nie-Brasiliaanse hemde is geen probleem nie (behalwe vir Argentynse-die twee lande kom nie goed oor die voetbal nie), en Brasiliaanse ondersteuners is uiters vriendelik teenoor buitelanders. Desember is andersins die laagseisoen, 'n mengsel van staats- en nasionale kampioenskappe verseker konstante voetbal.
Omgewing van Brasilië
In Brasilië bestaan ​​die omgewing uit sewe biome: die Amasone, die Cerrado, die Caatinga, die Pantanal, die Atlantiese woud, die Pampa – of Southern Fields – en die kus.
Die Iguazu -waterval is een van die mees asemrowende natuurwonders in Brasilië. Nadat hy die Iguazu -waterval gesien het, het Elenor Roosevelt gesê: "Dit laat ons Niagara -waterval soos 'n kombuiskraan lyk." Dit is moeilik om mee te ding met ongeveer 275 watervalle wat ongeveer 2 myl lank is en alles tegelyk val. Om die Iguazu -waterval in volle glorie te sien, besoek gedurende die reënseisoen - Desember tot Februarie, dit is wanneer die meeste water gewoonlik oor die waterval gaan.
Die watervalle word gedeel tussen Paraguay, Argentinië en Brasilië. 'N Besoeker kan albei kante besoek om die volle perspektief van die Iguazu -waterval te sien. Aan die Brasiliaanse kant kan u 'n bootvaart neem tot by die voet van die watervalle.
Die Federatiewe Republiek van Brasilië is terselfdertyd die grootste land van Suid -Amerika (volgens bevolking en geografiese grootte), sowel as een van die mees uiteenlopende en fassinerende. Dit is tot op die rand gevul met interessante mense, plante en diere, sowel as liberale dosisse geskiedenis, godsdiens, kultuur en sportgrootte.
Die digste bevolkte dele van Brasilië is in die suid-sentrale streke, wat groot stedelike konglomerate soos Sao Paulo en Rio de Janeiro insluit.
As gevolg van die vinnige groei wat hierdie land ondervind in terme van stedelike ontwikkeling, industrialisasie en bevolking aan die begin van die 21ste eeu, staan ​​Brasilië voor 'n aantal sosiale, omgewings- en politieke uitdagings.
Klassieke uitsig op ikoniese sypaadjiepatroon, palmbome en helderblou lug by Ipanema -strand, Rio de Janeiro, Brasilië.
Dit is egter ook vanweë hierdie groei dat dit so goed gaan met sy ekonomie. Trouens, dit is een van die grootste ekonomieë ter wêreld. Dit is ook die enigste Portugeessprekende land in Noord- en Suid-Amerika.
Hierdie Portugese erfenis dateer uit die 1700's, toe Brasilië die eerste keer deur hierdie Europese nasie gekoloniseer is. Gedurende sy ryk en komplekse geskiedenis was slawerny 'n groot deel van die Brasiliaanse erfenis, hoewel dit nooit formeel in die annale van die geskiedenis opgeteken is nie. Slawe is vanuit Afrika na die land oor die Stille Oseaan gebring. Daarom is daar ook 'n groot deel van die Brasiliaanse inwoners wat 'n Afrika -erfenis het.
Ander van Europese en Asiatiese afkoms immigreer in die 19de eeu na Brasilië. Hierdie was hoofsaaklik uit Japan, Pole, Spanje, Italië en Duitsland. Daarom is hierdie land nou 'n smeltkroes van etniese en kulturele diversiteit. Ten spyte van hierdie diversiteit, behou Brasilië sterk nasionale trots en godsdienstige toegewydheid. Die oorgrote meerderheid, ongeveer 75%, van die bevolking is Rooms-Katoliek, terwyl die res grotendeels Christelik is of die verskillende Afrika-oortuigings onderskryf.
Brasilië geniet 'n uitgebreide kuslyn van byna 7 500 kilometer (of meer as 4 600 myl). Die ander grense bestaan ​​uit Venezuela, Guyana, Suriname, Frans -Guyana, Colombia, Bolivia, Peru, Argentinië, Paraguay en Uruguay. In werklikheid is Ecuador en Chili die enigste Suid -Amerikaanse lande waarmee Brasilië nie sy grense deel nie.
Brasilië geniet 'n uitgebreide kuslyn van byna 7 500 kilometer (of meer as 4 600 myl). Die ander grense bestaan ​​uit Venezuela, Guyana, Suriname, Frans -Guyana, Colombia, Bolivia, Peru, Argentinië, Paraguay en Uruguay. In werklikheid is Ecuador en Chili die enigste Suid -Amerikaanse lande waarmee Brasilië nie sy grense deel nie
Daar is verskillende groepe eilande wat ook aan Brasilië behoort, soos onder andere Saint Peter, Trindade en Fernando de Noronha. Die hele oppervlakte meet presies 8 514 876,599 vierkante kilometer of 3 287 612 vierkante myl.
Behalwe dat dit geografies groot is, is Brasilië ook van nature divers. Dit bestaan ​​uit digte reënwoude en oerwoude, kuslande, hoë berge, oseaniese eilande (of trosse eilande), riviere, struikgewas en golwende vlaktes. As gevolg van so 'n variasie in habitatte wat vir plante en diere beskikbaar is, spog Brasilië met 'n ryk verskeidenheid fauna en flora.
Copon -gebou, 'S' -vorm, 'n baken in die middel van die stad São Paulo, Brasilië.
Trouens, wetenskaplikes skat dat hierdie Suid -Amerikaanse land ongeveer vier miljoen verskillende spesies huisves. Die bevolking van voëls en amfibieë is besonder uitgebreid.
Wat die plaaslike kultuur betref, word Brasilië steeds beïnvloed deur die tradisies en gebruike van die Portugese. Dit blyk duidelik uit die argitektuur, musiek, letterkunde, kookkuns, dans, godsdiens en teater van die land.
As tuiste van die Amazone -reënwoud, maak vele ander sulke natuurwonders, kulturele besienswaardighede en historiese oorblyfsels Brasilië 'n fassinerende toeristebestemming en tuiste. As die gasheerland vir die Somer -Olimpiese Spele 2016, is dit verseker 'n toevloei van reisigers en voetballiefhebbers van regoor die wêreld.
Pomerode: die mees Duitse stad in Brasilië
Ongeveer dertig kilometer noord van Blumenau, 'n stad in Brasilië, lê die stad Pomerode, so genoem omdat die stigters daarvan afkomstig was uit Pommeren, 'n gebied aan die suidelike oewer van die Oossee, verdeel tussen Duitsland en Pole. Die stad is meer as 150 jaar gelede gestig, maar selfs vandag nog praat negentig persent van die 25.000 inwoners van die stad Duits met 'n duidelike 19de -eeuse Pommersch -aksent.
Pomerode is waarskynlik een van die grootste Duitse dorpe in Brasilië. Elke kothuis en gebou is gebou in die tradisionele Duitse styl, gekenmerk deur blootgestelde baksteen in 'n raam van blootgestelde hout, wat herinner aan 'n plattelandse Duitse omgewing uit die 1900's.
Pomerode is nie die enigste Duitse stad in Brasilië nie. Daar is baie Duitsers wat in die suidelike deel van die land woon. Hulle voorouers het die huis in opeenvolgende emigrasiegolwe verlaat, begin in 1824 en versnel na die mislukte revolusies van 1848, en vestig hulle in die Verenigde State en in Suid -Amerikaanse lande soos Brasilië. Immigrasie het tot in die 20ste eeu voortgeduur, met 'n ander groot toestroming onmiddellik na die Eerste Wêreldoorlog. Tussen 1824 en 1969 emigreer ongeveer 250 000 Duitsers na Brasilië, waar hulle die vierde grootste immigrantegemeenskap is wat hulle in die land gevestig het, na die Portugese, Italianers en Spanjaarde.
Alhoewel die immigrasie van Duitsers na Brasilië klein was in vergelyking met die getalle wat na die Verenigde State gegaan het, het dit 'n noemenswaardige invloed op die etniese samestelling van die land gehad, veral in die suide van die land. Teen die einde van die 19de eeu was 13,3% van die bevolking in Rio Grande do Sul van Duitse afkoms, en die syfer het in 1950 tot 21,6% gestyg.
In die boek " The Monroe Doctrine " verduidelik TB Edgington die groeifenomen:
Die natuurlike toename van die Duitse bevolking in die suide van Brasilië is wonderlik. As 'n reël maak hulle van tien tot vyftien kinders in elke gesin groot. Blumenau, 'n kolonie wat meer as vyftig jaar gelede deur die Duitsers gevestig is, verdubbel homself meer as elke tien jaar. Suid -Brasilië heet nou ' Groot -Duitsland ', en die Duitsers oefen daar 'n kommersiële en finansiële oppergesag uit.
Die Brasiliaanse regering het 'n groot deel van die 20ste eeu mense nie aangemoedig om Duits te praat nie. Gedurende die dae van Getúlio Vargas se presidentskap was die spreek van Duits aktief onderdruk en verbied. Maar deur die jare het die regering meer verdraagsaam geword teenoor Brasiliaanse Duitsers, erkenning van hul bestaan ​​en die kultuur van die Duitse bevolking. Vandag is Duits deel van die kurrikulum in plaaslike skole.
Drie dae in die stad met die grootste waterkragaanleg in produksie en een van die nuwe sewe natuurwonders ter wêreld.
São Roque de Minas, poort na die park, bevat die geheim van die beroemde kaas uit Serra da Canastra.
Munisipaliteit geleë te midde van argeologiese terreine en fossiele van regoor die wêreld.
Gemeente Espírito Santo met 'n sterk inheemse teenwoordigheid op sy gronde.
Kyk die video: Tiago bolje zna SRBIJU, nego BRAZIL. Avanturistički turizam u Bajinoj Bašti. TIAGOV BALKAN (Oktober 2021).