Wat Tsjernobil ons kan leer oor die onsigbare bedreiging van Coronavirus
Geskryf deur Philippa Holloway
Tsjernobil en COVID-19: as die bedreiging in die lug is, haal jy asem. Ondrej Bucek / Shutterstock
Terwyl ons stadig uit die toesluitings van die regering kom, vind ons dat ons gedwing word om sommige van die ruimtes wat vroeër die bekendste vir ons was, weer te onderhandel. Winkels, gemeenskapsentrums en openbare vervoer hou nou 'n onsigbare bedreiging in: oppervlaktes kan besoedel word, deeltjies in die lug kan ingeasem word.
Die manier waarop ons binne hierdie ruimtes beweeg, het verander. Dit is deels te danke aan die veiligheidsregulasies wat bedoel is om afstand af te dwing, en deels as gevolg van ons persoonlike persepsie van bedreiging.
Sedert toesluitings in werking getree het, het ek saamgewerk aan die 100 woorde van eensaamheid projek, versamel en publiseer wêreldwye literêre reaksies op die pandemie en die impak daarvan op ons daaglikse lewe. Die skrywe onthul dat emosionele reaksies op alledaagse aktiwiteite wêreldwyd verhoog word. Ons gedrag het verander na aanleiding van 'n bedreiging wat ons nie kan sien nie, maar wat ons tog kan doodmaak.
'Die vyand is buite,' het Megha Nayar geskryf vanaf Indië in April. 'En so huppel ons binnenshuis en vergeet ons voorlopig hoe die son en maan daar uitsien.'
Van Tsjernobil tot COVID-19
Dit is nie die eerste keer dat 'n groot gemeenskap mense oor 'n onsigbare gevaar moes onderhandel nie. Wanneer die Chernobyl kernkragsentrale ramp in 1986 plaasgevind het, versprei dit straling oor groot dele van Europa. Duisende inwoners is ontruim en siek geword.
Destyds was die reaksie op die besmetting uiteenlopend. Volgens eerste persoon getuienis versamel deur die Wit-Russiese joernalis Svetlana Alexievich, het een inwoner gesê dat sy "die huis gewas het, die stoof gebleik het ... alles sodat ons kon terugkom." 'N Ander een onthul,' my dogter het my in die woonstel gevolg en die deurhandvatsel, die stoel, afgevee. ' Ander het gesukkel om die risiko te glo. 'Hulle het gesê die water is' vuil '. Hoe kan dit vuil wees as dit so skoon is? '
Gedurende my PhD-navorsing Ek het Tsjernobil besoek om die emosionele en gedragsreaksies wat mense vorm op die onmerkbare gevare wat vandag nog bestaan, te bestudeer. Dit is soortgelyk aan hoe mense reageer op die coronavirus-pandemie.
Ons is bekommerd oor die aanraking van dinge, en ons vermy dit. Ons is baie bewus van ons nabyheid aan oppervlaktes en moontlike besmetting, en beweeg anders om te kompenseer. Ons is bang dat onsigbare lugdeeltjies in ons binnedring. Ons let op ons asemhaling, hou ons asem of voel asem. Beskermende bedekkings laat ons veiliger voel (selfs al word dit nie korrek gebruik nie of dit nie bewys nie). En ons aanvaar dat ons skade berokken kan word, selfs nadat ons versigtig was.
Ons kan byvoorbeeld dink: 'Ek moet inkopies doen, ek moet versigtig wees, maar moet 'n effense risiko aanvaar.' Hierdie aanvaarding stel ons in staat om deur die omgewing te beweeg, selfs al is ons versigtig en angstig, om ons doelwitte te bereik.
In die geval van Tsjernobil, het die tydsverloop ons toegelaat om die ruimte vir 'n tweede keer te beding. Die webwerf is nou 'n toeristebestemmingwat mense die kans gee om die verlate, en steeds radioaktiewe, dorpe wat agterbly, te verken.
Sulke toeriste soek aktief na die ervaring wat ons nou onderhandel: onsigbare gevaar. In hierdie geval gaan die gedagteproses: 'Ek wil hierdie plek sien, ek sal versigtig wees, maar moet 'n effense risiko aanvaar.'
In Tsjernobil vandag is die risikobepaling van korte duur en kan dit opwindend wees. Maar in die geval van COVID-19 is dit aanhoudend en kan dit ontstellend en uitputtend wees.
Die psigogeografie van koronavirus
Die ondersoek na hoe plekke ons voel en optree, word genoem psycho, 'n term wat in die 1960's deur die politieke kunstenaar Guy Debord geskep is. Dit word gewoonlik gebruik om te ondersoek hoe stedelike beplanning mense se emosies en bewegings beïnvloed. Maar dit is moeiliker om toe te pas as daar 'n onsigbare aspek van plek, soos kieme, betrokke is.
Sonder sensoriese insette soos gebreekte glas of rook om gevaar aan te dui, is dit moeilik om die risiko te beoordeel. Soms kan ons op tegnologie vertrou - byvoorbeeld die dosimeters wat by Tsjernobil gebruik word om stralingsvlakke aan te teken - om die gevaar noukeuriger te beoordeel; anders is onsigbare risiko's suiwer konseptueel. Persoonlike risikobepaling is dan gebaseer op gedeelde kulturele begrip, algemene kennis van bestraling of infeksie, en die opdrag van kundiges.
Dit kan lei tot dramaties uiteenlopende reaksies. Aan die een einde van die spektrum is kokonvorming, wat deur die Edinburgh-gebaseerde romanskrywer Cherise Saywell in haar uitgedruk word bydrae om 100 woorde van eensaamheid, waar sy skryf dat sy heeltemal van skoene prysgegee het:
Ek het my buiteskoene weggesit. My leerstewels met die gepatroonde gereedskap is nie meer nodig nie, en ook nie die hoëhakse sandale nie, en ook nie die swart veters wat ek vir vergaderings aangehad het nie, toe ek wou lyk asof ek alles weet wat ek nodig het.
Aan die ander kant van die spektrum is reëlbreking, waarin diegene met 'n wantroue in die regeringsbeleid hul eie ervaring en begeerte vir normaliteit waardeer as gevolg van wetenskaplike gegewens.
Die redes vir die oortreding van veiligheidsreëls is gebaseer op ons sosiale en kulturele ervarings. Diegene met bevoorregte, kultureel-bemagtigde agtergronde mag 'n waargenome skending van hul “regte”, soos gesien in die VSA, waar die skare van gewapende toesluit-betogers het kapitaalgeboue bestorm die reg op 'n kapsel eis.
In skrille kontras na die Tsjernobil-ramp self-setlaars ondanks die gevare, is hul huise binne die uitsluitingsone terug. Hul optrede het hul oorsprong in die trauma van verplasing, ontsnapping van diskriminasie, 'n intense band met hul voorvaderlike landskap en die behoefte om tuis te voel.
Vandag kan ons vergelykings tref tussen die ingewikkelde psigogeografie in Tsjernobil.Stalkers”In die uitsluitingsone (hul voorvaderlike vaderland) inbreek om kos te drink en water te drink wat met bestraling besoedel kan wees om die ruimte te herwin, en jong mense verbreek beperkings om gemeenskapsruimtes by vriende te bewoon - 'n hanteringsmeganisme in reaksie op COVID-19-angs.
Albei bly onbepaald binne en oortree toesluitreëls om 'n onsigbare gevaar te beheer en lei tot interne konflik en kommer oor gevolge. Dit is kragtige psigogeografiese reaksies op bekende omgewings wat fokus op eienaarskap en ons gevoel van behoort.
Terwyl toesluitings steeds ontwikkel, en sommige lande die vooruitsig het om 'n tweede golf te wees, sal ons emosies en gedrag saam met hulle ontwikkel. Psigogeografie is miskien die sleutel om ons te bemagtig as ons hierdie verandering onderhandel. En dit kan ons help om te onthou - ons het al voorheen onsigbare dreigemente onderhandel.
Philippa Holloway, mede-tutor in Engelse letterkunde en kreatiewe skryfwerk, Edge Hill Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Wat Tsjernobil ons kan leer oor die onsigbare bedreiging van Coronavirus
Hoe ons dualiteit en skeiding geskep het, en wat om ...
Hoe lockdown mense se gevoelens oor drank verander het ...
Ons is meer geneig om ons beskerming in die steek te laat ...
'N Kort geskiedenis van maskers uit die 17de-eeuse plaag ...
Hoe jou liggaamshouding jou kragtig laat voel en ...
Wat rassediskriminasie aan jongmense doen ...
Hoe rigiede idees van die "manning" van jong mans en ...
Waarom die toetsing van Coronavirus maklik, akkuraat en vinnig is, is van kritieke belang om die pandemie te beëindig