Gestuur na die tsoenami van die Salomonseilande - Interessant
Hierdie verhaal is oorspronklik geproduseer as 'n studente-opdrag in die MatadorU Travel Writing-program.
'Waar was die kombuis weer?' Ek is deurmekaar. Ek kan onthou dat die palmblaargebou êrens hier rond was, maar ek kan nie nou die ligging daarvan bepaal nie.
'Daar,' wys 'n kollega na 'n lappie sandgrond wat 15 meter van die oewer af is, bedek met puin: dik houtblokke, fragmente van sago-palmmure, stukke gekapte hout, gedroogde blare. 'N Mengsel van tsoenami-skade en tekens van aanhou ses weke daarna.
Aan die kant is 'n groen en rooi jol wat lyk asof iemand 'n slee hamer daarheen gevat het. Daar is ook bome rondom ons - sommige blaarloos, ander groen. Die lewende bome is omtrent die enigste ding wat ek herken tydens my laaste besoek aan hierdie Solomon Islands-dorp. Toe het ek en 'n groep werkgenote van die NGO's visse op warm klippe op die strand gebraai; Ek was op my agtste besoek aan die eiland vanaf ons hoofkwartier in die hoofstad. Die kombuis het langs my huis van my kollega Ashley gestaan, en ek het daarheen gegaan om uit my nat swemklere te gaan.
Dit is vreemd om nou baie van dieselfde gesigte te sien, met 'n heel ander doel. Die uitnodigende oproep van die golwe op die strand is nog steeds daar - het teruggekeer - maar ons is nie hier om te ontspan nie. Hierdie keer is ons nie in strandklere nie, maar in hoogsgesigte baadjies, omhels met ons NGO se logo. Ons is hier om hulpbronne te versprei.
Sedert die tsoenami op 6 Februarie vanjaar - ná 'n aardbewing van 8,0 - plaasgevind het, was dit die lewe vir my kollegas op Santa Cruz-eiland, in die afgeleë provinsie Temotu. Soos ek, is hul gewone werk nie noodreaksie nie, maar langtermyn gemeenskapsontwikkeling, wat tot 15 jaar lank saam met gemeenskappe werk om volgehoue ​​veranderinge in gesondheid, onderwys en ander geïdentifiseerde noodgebiede teweeg te bring.
Ek is 'n vrywilliger-toekenningsbeampte; toekenning en verslaggewing is my belangrikste take. Vergelykend is dit 'n nege-tot-vyf. Maar sedert die tsoenami plaasgevind het, is ons almal by die span vir vinnige reaksies ingetrek. Hierdie besoek is die eerste keer dat ek die gesigte agter die statistieke sien wat ek so goed leer ken het: 'n golf van 3,5 meter ... 10 sterftes ... 1,060 huise wat verwoes of beskadig is.
In my jeug droom ek daarvan om 'n hulpwerker te wees. Ek het myself gesien geklee in Rooi Kruis-rooi of VN-blou, met kinders aan die hand gehou en hulle uit oorlogsones of ander rampe getrek. Noudat ek hier is, geklee in die helder oranje van ons hulpagentskap, lyk dinge nie so glansryk nie.
Ons is ontneem van die slaap. Dit is Sondag, nog 'n paar naweke by die werk. Die afgelope ses weke is ek met toelae-aansoeke en skenkervergaderings, begrotingskoördinering en uitgawesopsporing bestee.
Gister het ons per boot uitgegaan om items te versprei aan gemeenskappe wat slegs oor die see toeganklik is. Op sommige maniere is die werk baie makliker as ons gewone langertermynprogramme: U kom op, registreer die ontvangers, verdeel verligting, vertrek. Daar is nie die uitdagings om verskanste houdings en gedrag te verander wat met ons gewone werk gepaardgaan nie, waar dit nie ongewoon is om 'n dekade of langer in een gebied te werk nie. Terselfdertyd kry u ook nie die bevrediging wat gepaard gaan met die volgehoue ​​verandering nie.
John Michael, 'n oorlewende wat ek in een dorp ontmoet het, het my rondom sy plek gewys. Ongewoon vir 'n streek waar die meeste huise mure en dakke van sago-palmblare het, was John Michael's 'n beton- en houtgebou met twee verdiepings. En dit het nog gestaan.
"Die tsoenami het al my kraggereedskap vernietig," het hy my in Pijin gesê. 'En my kragopwekker. Alles wat op die vloer was. " 'N Bouer, sy bestaan ​​is aan daardie besittings gekoppel.
John Michael neem ons agter sy plek in om ons die swart en gebreekte oorblyfsels van plante te wys. 'Soutwater brand,' het 'n kollega verduidelik.
Maar om nader te kyk, het ek eweredig gespasieerde heuwels tussen die puin opgemerk, met nuwe, groen lote wat uit elkeen uitsteek. Dit was patats; hulle het al begin terugplant.
Toe ek my spieëlbeeld verlaat om 'n foto te neem, staan ​​John Michael se dogter Samo in die raam. Klik. Sy dra 'n romp in die kleur van ons baadjies, 'n gekleurde pienk t-hemp, 'n oormatige wip en 'n tandige glimlag. Met die blik en die groen lote agter haar, het die skoot my herinner aan iets wat 'n ander kollega van my oor die kinders in die provinsie gesê het:
'Hulle is anders as kinders elders. Hulle is so veerkragtig. Hulle swem al weer in die see. "
Op 450 km van die hoofstad af is die provinsie Temotu die mees geïsoleerde, en kry gewoonlik nie veel eksterne hulp nie. Miskien is dit, en paradoksaal genoeg, te danke aan die status daarvan as een van die armer provinsies - dit lewer nie 'n groot bydrae tot die nasionale ekonomie nie. (En totdat die tsoenami toeslaan, was ons agentskap een van die min NRO's daar.) Ek dink mense moes selfversorgend en veerkragtig wees.
Die volwassenes sowel as die kinders. John Michael het my vertel dat hy beplan het om toeriste-bungalows te ontwikkel voordat die tsoenami toeslaan, en hy het my 'n groot kuil in die grond gewys waar hy na 'n swembad begin grawe. Sand het daarin gewas en dit vlak gemaak.
'Die tsoenami het dit ook beïnvloed,' het hy my gesê, 'maar ek gaan dit nog steeds bou.'
Terug in Ashley se dorp wys my kollega die poste reeds op vir die nuwe huis wat hy gebou. Van waar ek staan ​​en kyk, kan ek voel dat my vel begin brand ten spyte van my sonskerm. Maar vir die ontheemdes wat in seilskuilhuise woon, kan ek my voorstel dat die son 'n welkome verandering is van die swaar reëns wat ná die tsoenami gekom het.
Dan, die verdeling oor, ons vertrek.
By die gastehuis haal ek my vest af, was die sweet en sonskermvet van my vel af. Terwyl ek in die bed val, dink ek aan die verslae wat ek môre sal moet opskryf. Ek is so moeg, ek twyfel of ek sal droom, maar as ek dit doen, gaan dit oor die ... en die uitgawesopdatering wat voortspruit ... en die volgende subsidie-aansoek wat geskryf moet word ... en watter ander dringende take ook al die belangrikste is gedagte.