45. Ooo…I think that I've found myself a CheerBABY! | twee kinders later
By die skool waar ek werk rig ek die Cheerleaders af. Dit is nie soos die Stormers Girls wat rondhop in mooi lyfies en kort broekies nie, maar soos in FULL ON American Cheerleading met toertjies en tuimelwerk en stunts. Hulle het uitstekend gevaar gedurende die jaar en het gekwalifiseer om aan die Nasionale kompetisie in Oktober deel te neem. Gelukkig vir my was dit die jaar in Kaapstad gehou en kon ons gaan. Maar dit het beteken dat hulle tydens my kraamverlof moet oefen en dat ek vir hulle 'n hele nuwe roetine moet uitwerk.
Dus het Lisa sommer vinnig 'n Cheer'baby' geword. Sy moes maar net saam gaan as ek hulle afrig en het dit tot my verbasing vreeslik geniet. Sy het of rustig gelê en slaap in haar karstoeltjie of sy was teen my bors vasge'wrap' of sy wou heeltyd net drink. Indien die laaste die geval is, het ek maar net van die pawiljoen af instruksies geskree terwyl ek met 'n kombersie oor my kaal borste voed. Ek het altyd gewonder of die seuns wat verbyloop ooit eers bewus was, maar ek dink tog nie so nie. Hulle het gedink ek maak haar aan die slaap.
Ek het lank gewig en weeg of ek haar op die dag van die kompetisie moet saamvat. Gaan die musiek vir haar te hard wees? Gaan sy ok wees met al die geraas? Gaan sy heeltyd skree? Gaan almal aan haar wil vat? Maar ek het tog besluit dat sy maar moet saam. Een van die onderwysers by die skool het vir haar 'n presiese replika van my meisies se uniforms gemaak en alhoewel dit nog veels te groot vir haar was, was sy reg vir die dag.
My meisies was puik! Ek was so trots op hoe hard hulle gewerk het en hoe ver hulle gekom het. Hulle het deurgedring na die finale dag toe en het uiteindelik 6de in die land geeindig. Lisa was hulle gelukbringer en hulle het hulle beste gedoen. Dit was vir my so mooi toe die kaptein op die dag met die span praat. Sy het gesê dat Lisa so klein is en so hard baklei het vir haar lewe…en dat dit nou hulle beurt is om te baklei vir wat hulle wil hê. Dit was vir my bitter spesiaal dat hulle inspirasie gevind het in my klein poppie se lewe.
Daar was natuurlik 'n paar snaakse kyke vir die klein babatjie (sy was 2.8kg) en 'n hele paar mense het gevra of sy 'n "regte" baba was. Ek was so trots op haar dat sy net "go with the flow". Sy het floreer met die geraas om haar en het rustig gelê en slaap in die Trainers Room. Sy was min gepla met die chaos en die stres en die musiek wat om haar gepomp het en sy was net Lisa…die cheer'baby'.
Ek het vroeg besef dat sy maar een van daai babatjies gaan wees wat maar net wil saam. Of ek nou netbal afrig, cheerleading doen of werk. Sy is op haar gelukkigste wanneer sy saam met mamma kan gaan en sy kan enige plek slaap en enige plek eet. Sy is so 'n maklike baba wat dit aan betref. Vandag nog is sy by elke kompetisie of optrede. Die meisies is so lief vir haar en kyk so mooi na haar. Sy is so deel van almal se lewens en dit maak my bitter trots om haar ma te wees.
Vir my was sy van die begin af al 'n mini-cheerleader. Sy is bang vir niks. Sy klim en klouter en staan nie terug vir enige ouer of groter maatjie nie. Sy is mal oor rofspeel en geniet dit om onderstebo getuimel te word. Sy is 'loud' en sosiaal…so wie weet…miskien word sy eendag so deur die lug gegooi. Een ding wat ek verseker weet: Indien sy ooit sal val…is daar baie mense wat haar sal optel en sal help om weer tot bo te klim.
Ek kan nie wag om te sien wat die toekoms vir die klein lyfie inhou nie. Gaan sy Mount Everest uitklim? Of gaan sy ook die 400m rekord in atletiek breek (soos Wayde…'n trotse 1.1kg premie)? Gaan sy 'n boek skryf of gaan sy haarself op die verhoog uitleef? Maak nie saak wat sy eendag gaan doen nie…hierdie mamma sal altyd vir haar CHEER!