Johann Lodewyk Marais is op 21 Desember 1956 in Johannesburg gebore en het aan die Ho�rskool Harrismith gematrikuleer. Daarna studeer hy aan die UP waar hy 'n D.Litt.-graad vir sy proefskrif oor Eug�ne N. Marais se wetenskaplike prosa verwerf. Marais debuteer as skeppende skrywer met die digbundel Die somer is 'n dag oud (1983), waarvoor hy die Ingrid Jonker-prys kry. Hy skryf nog vyf bundels, naamlik Palimpses (1987), By die dinge (1989), Verweerde aardbol (1992), Aves (2002) en Plaaslike kennis (2004). Hy stel ook drie digbundels saam, naamlik Groen: Gedigte oor die omgewing (1990), Ons klein en silwerige planeet: Afrikaanse, Nederlandse en Vlaamse gedigte oor die omgewing (1997, saam met Ad Zuiderent) en Honderd jaar later: Ter viering van die publikasie van Eug�ne N. Marais se "Winternag" op 23 Junie 1905 (2006). In 2003 verskyn sy eerste prosawerk, naamlik Lae wolke oor Mosambiek: 'n Reisboek.
Alexander Strachan bring sy jeug deur in Ladysmith, Noord-Natal. In die Weermag word hy lid van die verkennings-kommando, algemeen bekend as die recce's. Hy neem deel aan verskeie Weermag-operasies, onder andere in Angola. Ná studie in tale aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat (en later in literatuur-wetenskap aan Unisa) word hy professor in Zoeloe aan die Universiteit van Zoeloeland. Ná sy bedanking skryf hy voltyds en sit sy wildboerdery voort. Sy eerste boek is 'n kortverhaalbundel, 'n Wêreld sonder grense, waarvoor hy die Eugène Marais-prys ontvang. Hierdie boek maak saam met die werk van ander skrywers (soos JC Steyn, Etienne van Heerden en Koos Prinsloo) deel uit van grensliteratuur. Die Jakkalsjagter is Strachan se debuutroman en wen die De Kat/Potpourri-prys. Daarna volg die romans Die Werfbobbejaan en Agter die suikergordyn. Hy is 'n vlot Zoeloespreker en hou hom deeltyds besig met industriële teater wat hy volledig via die medium van die inheemse tale aanbied.
Johann Lodewyk Marais gesels met Alexander Strachan
2. Toe ek onlangs saam met jou Oude Hamelberg toe gery het, het jy my jou oupa Alex se opstal gaan wys waar hy teenaan die pad ’n plaaswinkel gehad het. Dit is ’n baie mooi plaas tussen die berge langs die boloop van die Wilgerivier waar jy graag saam met jou oupa gaan visvang het. Het jy die rondawel al reggemaak en wat beoog jy om op die plaas te doen? Ek boer op die oomblik met vleisbeeste daar. Ek het die murasie skoongemaak, die bloekombome wat daarbinne gegroei het, afgekap en vergiftig, en die vloer gelykgemaak. Die plankvloere is vir ewig weg en die murasie sal waarskynlik nooit 'n dak opkry nie, maar dis 'n lekker gevoel om daarbinne rond te stap. Die plek het 'n teenwoordigheid. Ek herken nog elke kamer, al het ek die sooi-binnemure afgebreek, en ou herinneringe kom terug as ek daardeur stap. Selfs die kaggel is nog steeds daar en die werkers maak soggens daarin vuur om hul hande warm te maak.
<< Terug na hoofketting << LitNet: 16 Augustus 2006 Have your say! Send your feedback to webvoet@litnet.co.za. Click here to receive our newsletter - your weekly cultural fix!