Aanval op Lodewyk XV - Interessant
Aanval op Lodewyk XV
Titel: Damiens val op 5 Januarie om 17.45 teen Louis XV aan.
Skeppingsdatum : 1757
Datum getoon: 05 Januarie 1757
Afmetings: Hoogte 20 - Breedte 33
Kontak kopiereg: © Foto RMN-Grand Palais (Paleis van Versailles) / Alle regte voorbehou
Prentverwysing: 74-004345 / invgravures967
Damiens val op 5 Januarie om 17.45 teen Louis XV aan.
© Foto RMN-Grand Palais (Paleis van Versailles) / Alle regte voorbehou
Die aanval van Robert-François Damiens op Lodewyk XV op 5 Januarie 1757 het baie skriftelike reaksies uitgelok, maar ook 'n oorvloed van gravures wat belanggestel het in die daad van die misdadiger, sy arrestasie, sy marteling, maar veral by sy verhoor (ondervraging) en aanhouding. Hier sintetiseer die druk die oomblik wat onmiddellik gevolg het op die daad van die een wat lank as ongebalanseerd voorgestel is.
Robert-François Damiens is op 9 Januarie 1715 in 'n dorpie in Artois naby Arras gebore. Nadat hy 'n gedeelte van die winter saam met sy minderbevoorregte gesin deurgebring het, keer hy in Januarie 1757 terug na Parys en beplan om die koning te "aanraak" om sy aandag op die ellendige lewensomstandighede van die volk te vestig.
Op die aand van 5 Januarie 1757, terwyl Lodewyk XV Versailles verlaat het om na Trianon te gaan waar die hof en sy bedlêende dogter was, het Damiens die koninklike afrigter genader, die wag verdeel en die koning met 'n hou van hom geslaan. dubbelmes penmes aan die regterkant. Hy verklaar dat hy nie van plan was om hom dood te maak nie, maar 'het dit net gedoen sodat God die koning kon aanraak en hom sou lei om alle dinge en vrede in sy heerskappye te herstel'. Daar het vinnig 'n verhoor ontstaan ​​en ondanks die oppervlakkige wond van die koning, is Damiens ter dood veroordeel weens die misdaad van majesteit en moord.
Die gravure gee presies weer die inligting wat die dagblaaie versprei word die dag na die misdaad. Aan die regterkant, in die halflig van 'n winteraand, kan ons die klein trap sien wat uitloop op die Marmer-binnehof, terwyl die paleis deur die drie fleur-de-lis op sy frontier voorgestel word. Die grond word duidelik voorgestel om die terrein van die aanval te kenmerk. Maréchal de Richelieu talm op die trappies en gesels met die kaptein van die dienswag wat in die skaduwee staan.
Wat die gravure 'die aaklige aanval' noem, het pas plaasgevind. Van agter gesien, dra Damiens, met 'n kappie, 'n hoed en hou steeds sy mes in sy hand. Een van die voetgangers, met dieselfde kleur as die ander bediendes, het haar aan die arm gegryp. Aan hul voete lê die fakkel wat die bediende haastig losgelaat het om die 'skurk' aan te gryp, soos die koerante hom vinnig gedoop het. Die koning staan ​​voor sy afrigter en lyk soos die meerderheid dienaars en wagte geïntrigeerd in die rigting van Damiens. In die donker lug vorm die rook van die fakkels helder arabeske.
Met die eerste oogopslag kan 'n mens Damiens verwar met die monarg en die valet met die oortreder. Die skaars waarneembare beweging van die mantel en die gekantelde kop van die draer dui blykbaar op die verbasing van die koning oor hierdie onverwagse aanval. Eintlik stel hulle voor dat die voetman ingryp. Die gravure beskryf nie die aanval nie, maar die oomblik onmiddellik daarna, asof dit onmoontlik was om die daad self visueel uit te beeld. Geen beeld verteenwoordig boonop koninklike bloed nie. Die druk slaag egter daarin om die onstuimigheid van die nabygeleë weergawe weer te gee, terwyl die koning 'n lug van majesteit gee wat niks kan bereik nie. Die monarg het geglo dat hy 'net met 'n vuishou geslaan is'. Uiteindelik dui die gravure slegs op die aanval en laat dit aan die kyker om 'n daad te veroordeel wat die skrywer 'n verskriklike wrede vonnis besorg het.
Veroordeel tot marteling, sal Damiens gevier word en verbrand word. Die wreedaardige straf wat vir hom gereserveer is, dui duidelik op die wil van die monargie om hierdie poging tot moord 'n voorbeeld te maak om die gees te slaan in hierdie moeilike periode van konflik tussen die koning en die parlemente.
Pierre RETAT (regie), Die Damiens-aanval. Toespraak oor die gebeurtenis in die 18de eeu, Parys, C.N.R.S., 1979.