Vroulike Apkallus flankeer die bang boom (illustrasie) - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die Met het een van hierdie panele te sien:
Die figuur wat op die paneel uitgebeeld word, is met 'n arendkop en na links, met 'n emmer in sy linkerhand en 'n kegel in die regterhand waarvan die presiese aard daarvan nie duidelik is nie. Een suggestie was dat die gebaar, soms uitgevoer deur figure langs 'n heilige boom, simbolies is van bevrugting: die 'kegel' lyk soos die manlike dadelspuit wat deur Mesopotamiese boere gebruik word, met water, om vroulike dadelpalmbome kunsmatig te bemes. Dit lyk waarskynlik dat die kegel op hierdie manier water uit die emmer moes hou en afgee, maar dit word in Akkadies beskryf as 'n 'reiniger', en die feit dat figure wat hierdie gebaar uitvoer, ook langs die koning getoon word, dui daarop dat sommige suiwerende of beskermende betekenis is teenwoordig.
'N Ander uitbeelding kan hier gesien word (ek het die onderstaande prentjie opgesny om dit hier te laat pas):
Dit toon dieselfde 'heilige boom' wat in die Met -beeld bespreek is. Ons het dus 'n vroeë uitbeelding van. 'n emmer. Word waarskynlik gebruik in 'n vorm van vrugbaarheidsritueel.
Geskiedenis: 'n Vroulike atletiek -kampioen in antieke Olimpiese Spele
Die einde van die vrouegeskiedenismaand is 'n goeie tyd vir buitelandse sport om die eerste wyfie te vier wat 'n oorwinnaarskroon van olyfblare gedra het tydens die ou Olimpiese Spele. In 396 vC het Kyniska, 'n koning se dogter uit Sparta, dit in die prestige gewen tethrippon of wedrenne met vier perde.
'Maar vroue kon nie aan die antieke Olimpiese Spele deelneem nie,' sal sommige sê.
O, maar hulle het. As eienaars kon hulle perde betree tydens die perdrygeleenthede ... solank 'n manlike strydwa die openbare gesig op die inskrywing was. En die perdeienaar word beskou as die wenner, nie die bestuurder nie (wat gewoonlik 'n slaaf was of 'n huurling was).
Skildery van 'n tethrippon- of vierperde-wedrenwedren.
Die verhaal van hoe Kyniska haar weg na heerlikheid deur hierdie skuiwergat in die Olimpiese Spele se reëls ingeneem het, is een van die groot veranderings in die sportgeskiedenis-en dit het 'n sterk lesbiese wending.
Die ou naam vir Kyniska se vaderland was Lakonia. Een van die dosyne stadstate wat Griekeland uitgemaak het, was nie groter as New Jersey nie-net 'n breë vallei omring deur berge en deur 'n rivier, die Eurotas, wat na die Middellandse See loop. Buite die hoofstad, Sparta, was die vrugbare goed natgemaakte landerye en 'n paar modderstene. Die elite -burgers van die koninkryk het op sy hoogtepunt slegs 10 000 getel, ondersteun deur 'n groter bevolking van vrymanne en diensknegte (helots genoem).
Alhoewel dit klein was, het Sparta opgemerk onder die Grieke vanweë sy onkonvensionele maniere. Deur die energie van sy burgers in 'n regimenteerde, sober, gemeenskaplike en clannish lewe te kanaliseer, het Sparta sy brons-gepantserde manier tot nommer 1 militêre mag in Griekeland ingerig.
Maar Sparta het dit bereik deur sommige van die swaar patriargale beperkings op vroue wat tradisioneel met ander Grieke was, te verlig. Vir die Lakoniërs was 'n sterk, gesonde aktiewe wyfie die ideale moeder van soldate, wat haar seuns met haar eie moed en hardnekkigheid ingebou het. So het Spartaanse meisies dieselfde robuuste openbare skoolopleiding gekry as seuns. Skaars geklee of selfs kaal, het hulle dieselfde sportsoorte as seuns uitgevoer. Om te verseker dat elke kind 'n goeie ondersteuningstelsel het, kon Spartaanse vroue erf en eiendom besit, en geniet hulle meer seksuele vryheid as ander Griekse vroue.
Saam met onkonvensionele heteroseksualiteit, het die Spartane ook 'n bietjie verder gegaan as die meeste Grieke oor homoseksualiteit-hulle het dieselfde geslags liefde geïnstitusionaliseer en dit 'n eerbiedwaardige plek gegee. Van jongs af het seuns in afsonderlike gemeentes gewoon waar seksuele intimiteit algemeen was. Ouer mans en vroue kan mentorskap wees vir jongmense van dieselfde geslag, en kan 'n intieme verhouding insluit. Onder die parthenoi, of jong ongetroude meisies, het lesbiese passies hul stem gevind in geskrifte van die Spartaanse digter/opvoeder Alcman.
Kortom, alles wat die Lakoniërs gedoen het, was 'n kultuurskok vir ander Grieke. Hulle het Spartaanse vroue as 'los' beskou.
Flits jou dye
Omstreeks 440 vC is Kyniska gebore aan koning Archidamus II en sy vrou Eupolia. Sy het twee broers gehad, en sou 'n ryk erfgenaam wees vanaf geboorte.
Gedurende haar eerste jare was Sparta deur 'n diepgaande verandering. In 431, toe Kyniska moontlik nege was, het haar koninklike vader Sparta weer in 'n ander oorlog gewerp-die 30-jarige Peloponnesiese oorlog met Athene. Die gevolge was erg. Alhoewel Sparta tegnies gewen het, is die manlike bevolking deur slagoffers geteister. Vroue was nou meer as mans en het 'n leemte van ekonomiese invloed gevul.
Persoonlike besonderhede oor Kyniska is moeilik in die rekord gevind. Sy was moontlik lank en blond, soos baie Spartane was. Sy was miskien ook pragtig - Sparta sou haar nie later gevier het as sy huislik was nie. Haar landgenote het die skoonheid in beide geslagte verafgod. Dit het moontlik die jaloesie van broers en susters by haar jonger broer Agesilaos laat verdwyn, wat as kort en kreupel aangeteken is.
Sparta se sportkompleks vir die jeug was geleë in 'n bos heilige platanen wat die Platanitas genoem word. Naby was die tempel van die maagdelike godin Artemis Orthia, beskermer van die ongetroude meisies en seuns wat daar deelgeneem het. Kyniska was beslis 'n bekende in die meisies se voetrenne op die dromos (baan), of die naakte stoei in die gimnasium. Vir wedrenne het Kyniska moontlik haar lang geknoopte hare, 'n bietjie goue juweliersware en die karige mini-romplengte gedra wat ander Grieke aangespoor het om na die Spartaanse meisie knorrig te verwys as 'dyflitsers'.
Maar perdesport was die beste by Kyniska. Volgens die Sparta -kenner Sarah Pomeroy, was haar ma Eupolia se familie 'n perderige stam. Kyniska moes dus op 'n vroeë ouderdom verlief geraak het op perde. Pragtige perde was die lewe self vir die ou mense - nie net vir oorlog en daaglikse gebruik nie, maar ook vir artistieke en geestelike inspirasie. Die Spartane se ryk landerye en grasbodem van die rivier het hulle die hulpbronne gebied om goeie perde te teel, onder beskerming van Artemis Orthia, aan wie hierdie diere heilig was.
Toe Kyniska se pa in 427 VHJ sterf, was sy moontlik 13 jaar oud. Sy het haar pa se rykdom met haar twee broers verdeel en moes 'n groot landgoed met slavinne en bruidegom geërf het. Daar - moontlik onder die wakende oog van haar ma of haar eie mentor - het die prinses geleer om vinnig te ry en 'n kar en span te ry. Pomeroy stel voor dat Kyniska moontlik 'n tomboy was.
Ongeveer 18 of 20 jaar oud het Kyniska moontlik die strenger voorkoms van 'n volwasse Lakoniese vrou aangeneem - lang chiton, kort hare, geen juweliersware nie.
Maar daar is geen bewys dat sy ooit getroud is of kinders gehad het nie. Spartaanse koninklikes het streng reëls gehad met wie sy kon trou - maar oorlogsgevalle het moontlik beteken dat daar geen geskikte pasmaat vir haar was nie. Aan die ander kant het sy moontlik 'n nuwe soort onafhanklikheid aangevoer en geweier om te trou, terwyl sy haar hele lewe tussen die parthenoi deurgebring het. Sy het toe al aan die beurt gekom om 'n meisie te begelei.
Die veranderende tye het 'n deur oopgemaak vir Sparta se koninklike en hoër klas vroue. Alhoewel hulle nooit gedruk het tot die verowering van die troon of setels in die Raad van Ouderlinge nie, het vroue nou 'n groot deel van die eiendom van die koninkryk beheer en het hulle hul invloed op die kunste en godsdiens uitgebrei. Met geen gesin om haar te beset nie, en geen kans om die koninkryk te regeer nie (wat haar broers Agis en Agesilaos toekom), soek Kyniska haar eie oop deur - een wat tot opwinding en prestasie sou lei.
In die Middellandse See-wêreld het 'n olyfkroon tydens die Olimpiese Spele jou 'n lewende demi-god gemaak op 'n manier wat ons nie vandag kan begryp nie-selfs as ons die verafgoding van moderne wenners soos Michael Phelps sien. Die verskil: ons sport is sekulêr, terwyl die tradisionele Griekse speletjies aanklank vind by godsdiens. Elke vier jaar verklaar die Helleense koninkryke wat gereeld twis, 'n wapenstilstand en vergader by Olympia se heiligdom Zeus om mee te ding. As die heersende god onder alle Griekse gode was Zeus die beskermheer van die Spele - en sy wil bepaal die oorwinnaars.
Die Spartane was versot daarop om hul ou mededinger, Athene, tydens strydwaens te verslaan. Voor die Peloponnesiese oorlog was hulle aan die gang en het sewe uit agt trippons gewen. Maar tydens die oorlog is Sparta deur hul vyande belet. Toe Kyniska se pa in 427 sterf, het haar ouer broer Agis koning geword en aanhou hamer oor die oorlog. Uiteindelik is 'n wapenstilstand beding. Die volgende geleentheid vir Sparta om mee te ding, is die 96ste Olimpiade, in die jaar 396 op ons kalender.
Rasse-gekke Spartane was dors na wraak.
Teen daardie tyd het Kyniska duidelik die skuiwergat in die Olimpiese reëls opgemerk. Toe, soos nou, was perdewedrenne 'n baie duur sport. Tot op daardie stadium het geen Griekse vrou ooit die hulpbronne gehad wat sy gehad het nie. Kyniska het nie net baie grond en menslike hulpbronne besit nie, maar ook kontant. Met die oorwinning van haar gesin in die lang oorlog, het nuwe rykdom in Sparta gestroom, en sy het 'n hoop buitelandse goud en silwer op perde bestee.
Waarom sou u nie die eerste vrou se oorwinning behaal nie? Waarom nie in die mees gesogte wedloop van almal nie - die tethrippon?
Die Griekse historikus Pausanias het opgemerk dat Kyniska 'baie ambisieus' was vir hierdie oorwinning. Sy het moontlik haar gebede na die tempel van Artemis Orthia geneem, en 'n klein, blywende figuur van die godin wat deur twee perde omring is, daar gelaat.
Noord -Afrikaanse perde
Maar toe koning Agis sterf en haar jonger broer Agesilaos in 400 koning word, het die lelike broer nou met sy mooi suster koppe gestamp oor wedrenne. Agesilaos het die manier waarop wedrenne die Spartaanse rykdom sou verbrand, afgekeur. Hy was 'n hervormer en wou sy mense terugbring na die goeie ou dae toe die Spartane minder ryk en selfgenoegsaam was.
'U moet oorlogsperde teel, nie renperde nie,' het hy na haar gesnuif.
Maar Kyniska draai 'n doof oor.
Sy het waarskynlik begin met die vind van 'n goeie afrigter en die beste bloed wat sy kon kry, ingesamel. Libiërs was die warm wedrenne, voorouers van die huidige Barb en Arabiese perde-taai, verfynde diere met hoë sterte en 'n vurige temperament. Deur 'n bekende perdmakelaar het Kyniska moontlik haar hingste en merries gevind in die Spartaanse kolonie Cyrene in Noord -Afrika, bekend as 'n bron van die wen van perde. Skepe het hulle van daar na die hawe van Lakonia, Gytheio, gebring; hulle het die 25 myl na Sparta opgeruk.
Daarna moes die prinses 'n jaar wag totdat haar veulens gebore word. Daarna het sy 'n paar jaar lank die jong perde grootgemaak, hulle opgelei om te span, galop in lang oefensessies oor die weivelde om hulle op te vang - miskien selfs in plaaslike wedrenne te probeer. Slegs volwasse perde-vyf jaar oud of ouer-kan die spanning van die tethrippon van 8 myl weerstaan.
Kyniska het dus miskien ses of sewe jaar nodig gehad, miskien meer, om die perfekte span van vier perde saam te stel. Hulle het spoed en atletiek en ysterpote, plus die uithouvermoë en die hart om die 8 myl te galop.
Die belangrikste was dat Kyniska 'n topbestuurder moes vind. As sy die wedloop verloor het, sou sy dit nooit geleef het nie. Dus het sy moontlik die beste strydwa in die koninkryk gehuur, weg van iemand anders.
Skeepswrakke op land
Vandag kan ons 'n goeie idee kry van die atmosfeer van die wedrenne uit die film "Ben-Hur."
Geskiedkundiges gee toe dat die ren se besonderhede van die film redelik akkuraat is. Ons sien 'n tiental spanne en strydwaens met vier perde wat op 'n ontsaglike spoed om die hippodroom gaan, met ontsaglike ophopings langs die pad wat manne sowel as perde vermorsel. Die ou mense het hulle "skeepswrakke" genoem. Groot ou skrywers soos Homeros en Sofokles het verslae neergeskryf oor historiese rasse wat van die blad af spring. Dit was so 'n kleurryke, opwindende, gevaarlike skouspel dat die Romeine, toe Rome begin sport het, nog meer daarvan gehou het as gladiatorgevegte. Dit is duidelik dat die werklike gebeurtenis selfs hariger en mooier was as die film.
Toe 396 nader kom en sy suster se span goed lyk, het Agesilaos blykbaar opgehou om haar te grom. Hy het agtergekom dat 'n strydwa deur 'n Spartaanse wyfie die uiteindelike vernedering van die ou vyande van Sparta sou wees. Hulle het immers Spartaanse vroue as hoere beskou. Die koning het haar ambisie begin aanmoedig.
Maar geld alleen, of selfs goeie teling en opleiding, sou hulle nie die oorwinning gee nie. Hulle sal ook 'n knik van Zeus nodig hê. 'N Struikelblok, 'n bronsgordelgespen wat misluk, kan 'n ramp veroorsaak.
Deur die Groot Poort
Toe die somer van 396 aanbreek, vertrek Kyniska se span en ondersteuningspersoneel na Olympia, ongeveer 200 kilometer daarvandaan.
Die geskiedenis noem nie of die prinses saamgegaan het nie - maar ek is seker sy moet. Watter ryk en onafhanklike perderuiter sou op hierdie tydstip tuis sit? Boonop sou haar voorneme om in te gaan sekerlik vyandigheid in ander koninkryke opwek - sy moes gevrees gewees het vir die veiligheid van haar perde en bestuurder, en sou hulle onder swaar bewaking gehou het.
Kyniska se gevolg het 'n maand te vroeg na Olympia gekom vir die vereiste keuringsproses, asook 'n kans om die perde te laat akklimatiseer. Hulle is ongetwyfeld deur 'n plaaslike bondgenoot in Olympia gehuisves en beskerm - miskien die priesteres van Demeter, wat tradisioneel as spesiale gas die Spele voorgesit het. Haar span het moontlik sy laaste werk gedoen by die Olympiese hippodroom (renbaan), wat net oos van die tempel van Zeus geleë was. Dit was waar al die ruiterbyeenkomste plaasgevind het. Langsaan was die stadion waar ander atletiekwedstryde plaasgevind het.
Dag 1 van die Olimpiese Spele is - soos vandag - deurgebring tydens seremonie, toesprake en hordes atlete wat die Olimpiese eed afgelê het, terwyl toeskouers van oral ingestroom het.
Toe dag 2 aanbreek, bied die eerste oggend 'n program met verskillende wa -wedrenne aan. Honderde spanne en voertuie staan ​​tou by die groot boogpoort. Daarna het hulle 'n skouspelagtige optog by die hippodroom ingedien, terwyl die name van die eienaars hard aan Zeus bekend gemaak is. Duisende toeskouers het op die hange op die baan saamgedrom.
Kyniska se superfiks perde was op hul tone, en weet wat voorlê. Hulle maanhare was netjies gebroke, hul jasse vlekkeloos. Hulle tuig, die agt teuels en die liggewysigde oorlogswa is telkens geïnspekteer. Die bestuurder het sy sweep gereed gehou, met 'n kopband en 'n lang beskermende kledingstuk wat die xystis genoem word, om die bors vasgemaak om te keer dat dit op vlieg. Dit was die enigste Olimpiese byeenkoms waar mans met klere meegeding het. In die geval van 'n skipbreuk wou niemand naak in die vuil gesleep word nie.
Na die optog was die tethrippon eerste op die program. Sowat 60 waens het moontlik ingekom.
In die glans van oggendsonlig wag die groot ovaalbaan op hulle, met 'n smal middellyn in die middel. Inskrywings loop 12 rondtes om die ovaal van 1200 meter, met 'n skerp draai van 180 grade om 'n pilaar aan elke kant. Aan die een kant was die lang, skuins rits aanvangshekke wat ontwerp was om die buitespanne eers vry te laat, aangesien hulle verder moes hardloop. Die skare het waarskynlik gegons van woedende skinder - die woord het gekom dat 'n Spartaanse hussy 'n wa bestuur.
Ons weet nie of Kyniska eintlik daar was om na te kyk nie - Griekse historici het verskil in hul verslae oor die vraag of vroue die Spele mag kyk of nie. In die ergste geval - Kyniska moes dit êrens anders wag, byt haar naels, miskien by die villa waar sy 'n gas was. Sy was moontlik naby genoeg om die skare in die verte te hoor brul toe die lang rits aanvangshekke oop ruk.
Daardie leër van strydwaens het soos 'n gevegsklag uitgegiet en 'n goue stof in die warm Mediterreense son opgewek.
Kyniska sou hom bekommer oor vuil truuks. Die reëls belemmer kwaadwillige inmenging, maar elke strydwa sou onder ernstige bevele van sy ryk eienaar gewees het om nie deur die Lakonian -chippy geslaan te word nie. Daar was dus maniere om 'n mededinger te vernietig wat die beoordelaars moontlik nie sou sien nie. 'N Ongeluk kan daardie wonderlike diere vernietig waarin sy haar hart se bloed gestort het.
Vir strategie het die bestuurder van Kyniska die opsies gehad wat mededingers altyd in lang wedrenne gebruik het. U kan vinnig uitgaan en voor bly, in die hoop dat u perde die pas kan hou. Of jy kan agter sit en probeer om jouself uit die moeilikheid te hou in die hoop dat 'n paar skeepswrakke die veld kan verdun, sodat jy sonder veel mededinging 'n afsluiting kan maak. Wat ook al u strategie, die son sal in u oë wees en u deur die stof verblind op die oostelike been van elke rondte.
Die gevaarlikste oomblikke was die 23 draaie - terwyl die span om die pilaar draai, sou u strydwa losgaan soos 'n renwa. Sy wiele sou sywaarts gly, en moontlik deur sentrifugale krag uit die wa geslinger het. Niemand het veiligheidsgordels gebruik nie. As u die draai te naby sny, loop u die risiko om 'n wiel op die pilaar te vang en u wa te vernietig. Gevolg: jy sou in die wrak verstrengel raak en agter jou wegholperde doodgesleep word.
Kyniska moes duisend geestessterftes gesterf het toe sy die laaste stygende brul in die verte hoor. Iemand se wa het by die beoordelaars se podium verby die eindstreep gestap. Maar wie se?
Uiteindelik kom 'n stowwerige boodskapper galop met die nuus, gevolg deur haar stowwerige, moeë perde en bestuurder wat gaan stap. Die olyfkrans was syne.
'N Held se lot
Vier jaar later, om die wêreld te wys dat dit geen geluk was nie, is Kyniska terug na Olympia vir die 97ste Spele en het hy weer die tethrippon gewen.
Die prinses bedank nie die hoër magte nie. Die Olimpiese Zeus het 'n vrou se oorwinning behaal - nie een keer nie, maar twee keer. Dit het 'n sterk boodskap aan die hele Mediterreense wêreld gestuur. Tradisioneel het die Olimpiese wenners hul dank uitgespreek deur 'n standbeeld by Zeus se heiligdom op te dra. Dit sluit aan by 'n groot versameling kunswerke en aandenkings wat eeue lank opgehoop het. Die familie van Kyniska bestel dus 'n pragtige bronsbeeld van haar wa, perde en bestuurder, een van die grootste wat ooit gegee is. Hulle het ook 'n standbeeld van Kyniska self opgedra, gemaak deur die beeldhouer Apelleas, bekend vir sy sensitiewe werke wat vroue uitbeeld.
Toe die historikus Pausanias Olympia besoek, teken hy 'n vermelding aan van Kyniska se brons en haar spoggerige inskripsie, wat eindig:
Ongelukkig is die name van die wa en perde nie neergeskryf nie.
Die oorwinning van Kyniska het 'n reeks vroulike oorwinnings aangegryp. Volgende was Euryleonis, nog 'n Spartaan wat die wedren met 2 perde op Olympia in 368 gewen het. In totaal het bykans 'n dosyn vroue die kroon verower, nie net by Olympia nie, maar ook by ander Griekse wedstryde. Toe Kyniska sterf, verklaar Sparta haar as 'n nasionale held - een van die min vroue wat so vereer is in die geskiedenis van die koninkryk. 'N Heiligdom is vir haar kultus gebou by die heilige bos platanen, naby die tempel van Artemis Orthia.
Anderhalf eeu later was haar oorwinning steeds 'n teiken. Berenice II, die Masedoniese koningin van Ptolemeus III van Egipte, het 'n span briljante Cirene-geteelde merries opgestel wat 'n dosyn wedlope gewen het, waaronder die Olimpiese tethrippon.In haar oorwinningsopskrif spog Berenice dat sy Kyniska se "oeroue glorie" gesteel het.
Namate die heidendom in die Christendom ontbind het, het hierdie tradisie van welgestelde vroue-rasseienaars voortgegaan. In die Renaissance -Italië het edele vroue perde in die paleise gehardloop. In die Protestantse Engeland het die 'maagdelike koningin' Elizabeth I haar wedrenstal gehad. Vandag is koningin Elizabeth II die mees volgehoue ​​wenner en beskermheer ter wêreld in die perdewedrenne ter wêreld. In die VSA geniet plat wedrenne die beskerming en teelprestasies van die sosiale persoon Elizabeth Arden, terwyl Frances Dodge (van die Dodge auto royalty) 'n soortgelyke rol gespeel het in harnasrenne. Harnasrenne is inderdaad die afstammeling van vandag - 'n maklike een - van strydwaens.
Op 'n breër front kom vroue -eienaars van vroue na vore in ander professionele sportsoorte - van baseball se Marge Schott, eienaar van die Cincinnati Reds, tot Effa Manley, 'n pionier in die ou Negro Baseball League. Die NFL het die eienaar van die Rams, Georgia Frontiere, en Denise DeBartolo York van die 49ers. In 2008 het die WNBA die verkoop van Seattle Storm goedgekeur aan 'n onafhanklike LLC wat besit word deur Lisa Brummel, Ginny Gilder, Anne Levinson en Dawn Trudeau. Brummel, 'n uitvoerende hoof van Microsoft, is openlik lesbies.
Intussen word Kyniska vandag nog onthou - haar oorwinning is steeds 'n mylpaal in die antieke en moderne Olimpiese kompetisie.
Argeologie voeg sy eie magie by haar geheue. Te midde van die ruïnes van Olympia het grawe eintlik die gehawende marmerbasis van Kyniska se standbeeld gevind. 'N Deel van die inskripsie wat deur Pausanias aangemeld is, is nog steeds leesbaar. Ongelukkig ontbreek die standbeeld self, moontlik vernietig deur misogynistiese Christene wat die tempel in die 5de eeu ontslaan het. As dit so is, het hulle ons bedrieg van die kans om die gesig te sien van die merkwaardige sportvrou wat 2 400 jaar gelede geleef het.
Dit is nog een in 'n reeks oor gays en lesbiërs in die sportgeskiedenis deur Patricia Nell Warren. Kyk na haar argief.
"Spartaanse vroue" deur Sarah B. Pomeroy (Oxford University Press, 2002)
"Agesilaos and the Crisis of Sparta," deur Paul Cartledge (Johns Hopkins University Press, 1987).
"Sport en skouspel in die antieke wêreld," deur Donald G. Kyle (Wiley-Blackwell, 2006)
"Kort geskiedenis van die Olimpiese Spele," deur David C. Young (Blackwell Publishing Ltd., 2004)
"Vroulike eiendomsbesit en status in klassieke en hellenistiese Sparta," deur Stephen Hodkinson (Sentrum vir Helleense Studies, Harvard Universiteit).
"Die enigste vrou in die hele Griekeland," deur Donald G. Kyle, Journal of Sport History, somer 2003.
Science Museum of Virginia en RVAir Op soek na vrywilligers om Forest Hill Park te besoek
Samewerkers stap deur Forest Hill Park of ander Richmond-woonbuurte om data te versamel met behulp van AirBeam-sensors met die hand om te toets vir deeltjies (PM).
Wat is RVAir?
Die huidige gemeenskapsprojek van die museum bestudeer luggehalte in die woonbuurte in Richmond, en ons het u nodig! Ons benodig individue en gemeenskapsvennote om ons te help om die plaaslike konsentrasies van lugbesoedeling te meet, bekend as deeltjies (PM), 'n mengsel van mikroskopiese deeltjies in die lug wat verband hou met kardiovaskulêre en respiratoriese siektes.
Volgens ons projekvennote by die Virginia Department of Environmental Quality, het die Richmond -streek vir die eerste keer sedert die monitering in die sewentigerjare in 2019 (ongeag! Die National Asthma and Allergy Foundation beklee Richmond egter deurgaans as die 12de ergste stad in die VSA vir asmalyers. Waarom kan dit so wees?
Luggehalte -graderings vir die hele Richmond -omgewing is gebaseer op data wat ingesamel is wat die plaaslike lugafdeling verteenwoordig. die aantal bome in die strate kan die hoeveelheid besoedeling in die lug wat ons inasem op die hiper-plaaslike vlak aansienlik verander.
Deur plaaslike kenners (u!) Te kry om ons te help om lokaalspesifieke data oor luggehalte in Richmond te kry, kan ons help om tuisgemaakte oplossings vir Richmond se uitdaging vir klimaatweerstandigheid te skep.
Ons het medewerkers nodig om saam met ons te stap in Richmond-buurte om data te versamel met behulp van AirBeam-sensors met die hand om te toets vir deeltjies (PM). Deur by ons aan te sluit wanneer u kan, help u ons om data te versamel wat direk na openbare, open source GIS -kaarte opgelaai sal word wat plaaslike PM -konsentrasies toon.
Bring gerus kinders! Gesinne word aangemoedig om deel te neem. Laat 'n volwassene slegs die vorm invul.
U moet 18 jaar of ouer wees om alleen deel te neem.
Roetes wissel van 2-4 myl en duur gewoonlik ongeveer 'n uur, maar korter opsies van 30 minute is beskikbaar.
Die meeste roete -opsies is op plat, geplaveide oppervlaktes en is toeganklik vir rolstoele.
Begeleiding is beskikbaar vir almal wat hulp nodig het.
Fietsry is 'n opsie.
Daar is opsies vir deelname op afstand.
Daar is geen koste om deel te neem nie.
Laat ons weet oor enigiets anders wat u benodig om te verseker dat hierdie projek toeganklik en inklusief is.
2. Heilige bome as waterbronne
'N Gereelde detail wat in die vroulike goddelike boomscènes voorkom, is die vloeistof wat uitgiet vir die ontvanger (s) wat die boom nader. Figuur 1 verskyn weer in die negentiende dinastie-graf van Sennedjem in Deir el-Medineh, oorspronklik 'n vignet vir Book of the Dead 59, en beeld die godin Nut uit, met haar onderlyf wat saamsmelt met 'n [stam], nie net nie met 'n skinkbord vrugte en ander goedere, maar ook water uit 'n hys-jar in die hande van die oorledene.
Figuur 7: Ma'at as boomgodin stort
water in die hande van die oorledene vir
Dat die water gedrink word en nie net in die hand gevang word nie, word duidelik gemaak uit beelde soos figuur 7, waar die boomgodin, in hierdie geval Ma & rsquoat, 'n skinkbord met goedere aanbied en water in die hand van die ontvanger gooi. na die mond. 27 Figuur 2 laat duidelik die water oor die hande en in die mond van die ontvanger vloei. 28
Benewens vloeiende vase, word boomgodinne dikwels uitgebeeld met betrekking tot poele water, soos gesien in figuur 8, waarin die godin uit 'n boom kom wat water stort wat naby 'n swembad groei, vol visse, lotusplante en 'n bootheiligdom. 29 Figuur 9 en ander toon aan dat nie net die boomgodin & rsquo -vaas nie, maar ook die nou verwante poele water bronne kan wees om te drink. 30
Figuur 8: 'n Boomgodin gooi water terwyl sy
kom uit 'n boom wat naby 'n swembad groei
Figuur 9: Beide die vaas van die boomgodin en die
gepaardgaande waterpoele as drinkbronne
Figuur 10: Mesopotamiese silinder seël wat 'n vloeiende vaas en
plante wat uit die liggaam van die godin kom
Boomgodinne met vloeiende vaartuie word ook getuig van ander kuns in die Ooste, soos hierdie seëlafdruk van Mesopotamië van 'n vroeëre tydperk (Figuur 10). 31 Die toneel toon nie net takke wat uit die godin se liggaam kom nie, maar ook spore van 'n plant wat uit die vaartuig kom, word bewaar.
Die geskiedenis van die versierde Kersboom
Die versierde pasgemaakte kersboom word deur sommige toegeskryf aan Saint Boniface. In ongeveer 750 reis hy uit die Engelse koninkryk Wessex. Hy het die opdrag gekry om die Duitsers te Christen, en hy het dit tot 'n sekere mate bereik. Toe hy Friesland in die noordweste van Duitsland bereik, moes hy die heidense Frise wat 'n eeu oue eikeboom aanbid, in die gesig staar en glo dat dit die heilige boom van God Thor is. As gevolg hiervan het hulle verskillende offers gebring.
Saint Boniface het probeer om hierdie boom te sien, in sy poging om hulle tot die Christendom te bekeer. Maar 'n skielike rukwind het sy taak voltooi deur dit te ontwortel. Hierdie byeenkoms is deur die bygelowige Frise as 'n wonder beskou om hulle massaal tot die Christendom te bekeer. Vreemd genoeg, en bykomend tot die gebeurtenis van die onverwagte boom se ontworteling, het 'n sipresboom op dieselfde plek gestyg. So het die eerste kersboom ontstaan, aangesien die pas gedoopte Christene hierdie spar as 'n geseënde beskou het en daardeur die geboorte van Jesus begin vier het.
So het die kersboomgebruik geleidelik versprei oor die hele gebied wat deur Duitsers bewoon is.
Prediker Martin Luther word beskou as die eerste persoon wat in 1539 'n kersboom in 'n huis opgerig het, en op 'n manier soortgelyk aan die een wat ons vandag ken. Die enigste verskil van die huidige, is dat die ornamente bestaan ​​uit verskillende nuttige items uit die tyd, soos klere en kos.
Uiteindelik het die kersboom oor die jare uiteindelik slegs ornamente gehad, soos engele, sterre, stalle van pasgebore Jesus, Kersvader, Kerskouse, maretak, rendier, kerse, boomligte, katoen sneeuvlokkies en al die versierings wat verband hou met Jesus se geboorte of, in die winter van Noord -Europa wat saamval met hierdie vakansie.
Hierdie ornamente word ook gebruik om verskillende punte van huise en hul tuine, bome langs paaie, rotonde en openbare ruimtes in die algemeen te versier.
Kersbome en hul ornamente versterk die vakansiegevoel. Hulle is ook baie belangrik vir kinders, wat so suiwer is, die vakansiegees kombineer en die gevolglike geluk is, en as gevolg hiervan ontwikkel dit hul gemoedstoestand tot 'n waardering vir die godsdienstige betekenisse van Kersfees.
Die kersboom is eintlik in Engeland bekendgestel deur prins Albert, die Duitse man van koningin Victoria. Hy het spesifiek toesig gehou oor die versiering van 'n boom in Windsor Castle. 'N Tekening van hierdie sierlike kersboom, met koningin Victoria, prins Albert en drie van hul kinders daar rondom, is gevolglik gepubliseer in die Geillustreerde London News . As gevolg van hierdie publikasie het die gebruik van die kersboom vinnig oor die hele Brittanje versprei.
Dieselfde tekening is in 1850 in Amerika gepubliseer, veral in Godey's Lady's Book van Philadelphia. Dit het slegs een klein verskil gehad. Die kroon van koningin Victoria, tesame met die enorme snor van prins Albert, is albei uitgevee. Die beoogde resultaat was om 'n gelukkige tipies Amerikaanse gesin te wys wat Kersfees vier. Hierdie Amerikaanse publikasie het geweldig bygedra tot die gewildheid van kersbome in die VSA.
In 1900 huur 'n Thomas Edison -onderneming kleurvolle snare elektriese gloeilampe vir bome. Dit is hoe vandag se elektriese ligte vir kersbome ontwikkel het.
In Frankryk, elke Kersfees sedert die laat 1830's, het hertogin en later prinses Helen van Orleans, die vrou van die Franse troonopvolger, 'n sipresboom in haar Tuileries -paleis versier. Dit het egter 'n hele paar jaar geneem voordat kersbome by haar vakke gewild geword het.
Uiteindelik blyk dit dat die gebruik van die kersboom vanaf Desember 1869 oor Frankryk versprei het. In die spesifieke jaar was sipresbome vir hierdie gebruik op die meeste Paryse markte beskikbaar.
Die kersboompraktyk het in Griekeland begin verskyn, nog voordat dit in Engeland of Frankryk gedoen is.
Hierdie gewoonte van Duitse oorsprong het in die Kerstyd van 1834 vir die eerste keer in Griekeland verskyn. Spesifiek is 'n sipresboom versier in die paleis van die Griekse koning Otto, die seun van koning Louis I 'van Beiere (Beiere in daardie tyd) tyd was die belangrikste Duitse staat). Dit was 'n wonderlike geleentheid vir die Atheners, wat groot toue gevorm het, om dit te bewonder. Dit was kort daarna dat die meer gegoede die koning begin kopieer het.
In ons moderne tyd is kersbome en hul ornamente gewild by nie net alle Christene nie, maar ook vreemd genoeg by sommige Asiatiese lande van verskillende godsdienste.
Vroulike Apkallus wat die bang boom omring - geskiedenis
Andiete. Inanna. Maya.
As u eers na hierdie webblad gekom het voordat u enige van die ander bladsye op hierdie webwerf gelees het, sou dit nuttig wees om die inleiding te lees wat 'n skakel onderaan hierdie bladsy bevat. Die inleiding gee u 'n kort agtergrond van inligting om u te help verstaan ​​waarop hierdie webwerf gebaseer is, en gee u 'n kort oorsig van die inhoud daarvan. Van daar is 'n skakel terug na hierdie bladsy. Meer inligting oor die Boom van die Lewe is beskikbaar op die blad van die lewe en die antieke. Vir 'n baie meer uitgebreide verduideliking, gaan na The First Legend Introduction.
Daar is ook 'n skakel daarna onderaan hierdie bladsy.
Ons verhaal begin met die Lucifer Rebellie en die vervoer van die Boom van die Lewe na 'n hoë bergagtige gebied deur Van die leier van die lojaliste. Hierdie streek sou die naam Afghanistan word. Die begin van hierdie verhaal is so oud dat ons geen geskrewe verslag van hierdie gebeure het nie. Of doen ons? Dit het lank geneem om dit te skryf, maar dit is daar. Die koms van die Andiete en die kultuur wat hulle geskep het, het hierdie ongelooflike legende onthul. Die Andiete is in eie reg legendaries uit die bloedlyn van Adam en Eva en die Noditiese oorblyfsels van die oorspronklike gevalle. En dit is heel gepas dat 'n deel van hierdie verhaal hier in die natuur van Sentraal -Asië begin. Die Andiete het die ware eerste menslike inheemse bloed van wesens wat met die eerste menslike oë na die wêreld gekyk het, wetende dat hulle anders as alle ander was. Hierdie eerste mense was Homo erectus waardeur die Urantia -boek hulle die Andoniete noem. Baie naby aan hierdie plek van epiese betekenis is die begin van die menslike ras, maar dit is 'n ander verhaal.
So, ons verhaal begin met die Andiete as 'n suiwer Mesopotamiese verhaal. Ek wens ek kon sê dat die Adamiete en die Nodiete net gewoon het in wat later Sumerië sou word, maar niks is so eenvoudig nie. Eintlik het een van Adam en Eva se seuns - Adamson 'n suiwer Adamiet - 'n ontmoeting en trou met een van die laaste suiwer Noditiese vroue en gestig wat ek die derde tuin van Eden noem. Hierdie "derde Eden" was geleë aan die voetheuwels van die Kopet Dagh, waar Van al die millennia gewoon het. Van se hoofkwartier is ook wes van Bactria, die naamgenoot van die BMAC, die Bactria Margianna Archaeological Complex, die Oxus -beskawing en wes van die toekomstige Indusvallei -beskawing. Hierdie gebied het ook 'n spilpunt geword vir die sypad. 'N Fantastiese plek vir die verspreiding van kultuur suid na Indië, oos in China en wes na toekomstige Europa. Die Urantia -boek definieer hierdie mense as 'n ras wat lankal deur die verskillende mense van vandag opgeneem is. Jammer. Hulle was humoristies, artistiek, avontuurlustig, vindingryk en musikaal. Hulle het ons alles gegee wat hulle gehad het. Hulle het ons beskawing gegee.
Die geboorte van die Andiete
"Die vroegste Anditiese mense het meer as vyf-en-twintigduisend jaar gelede ontstaan ​​in die streke aangrensend aan Mesopotamië en bestaan ​​uit 'n mengsel van Adamiete en Nodiete." (Urantia Boek bl. 871)
Die Andiete het 'n volk geword in die gebied, meestal bergagtig, rondom Mesopotamië. Dit is 'n mengsel van drie bloedlyne, die Adamic, Nodite en inheemse inboorlinge en was die nuutste ras op die planeet. Toe hulle begin migreer, was dit eers na die ooste en was dit die begin van 'n groot beweging wat byna twaalfduisend jaar sou duur.
Die Kopet Dagh, die ligging van die "3rd Eden", was die tuiste van Adamson en Ratta. Dit is 'n sekondêre plek vir die vroegste oostelike en noordelike uitbreiding van die Andiete. Hierdie dateer die Mesopotamiese Andiete ongeveer 15 000 jaar uit die uitgebreide familie van Adamson en Ratta. Hierdie kaart het die Andiete langs die Oxusrivier en oor die Aralsee, 'n groot binnelandse varswatermeer wat 'n aantal diere sou genooi het. Die Andiete as 'n geheel is een van die belangrikste rasse (onbekend vir die moderniste) wat 'n impak op die beskawing het. Soos u op die kaart kan sien, was hul oorsprong hoofsaaklik op die rand van Mesopotamië. In die weste was die Levantynse gang, in die noorde het hulle in die noorde van Irak en Sirië gewoon en in die ooste die Zagrosberge. Vir 'n diepgaande verduideliking van wie die Andiete is, sien bladsy The First Legend Introduction. Die skakel is onderaan hierdie bladsy.
Tweede migrasie van die Andiete
Dit was ongeveer 15 000 v.C. toe 'n groot herlewing van die tuinkultuur na Eurasië uitgevoer is. Op hierdie tydstip 'n eerste golf van jagterversamelaar Andiete het oos gemigreer tot by die Tarmin -kom en kontak met die Chinese gemaak. Sommige was op pad noordwaarts langs die Kaspiese See om Europa binne te gaan. En ander dryf suid om uiteindelik Indië binne te gaan. Dit was nie verowerings van krygers nie, maar eerder gebaseer op hervestiging en handel.
"Later, toe die migrerende Adamiete en Nodiete die destydse vrugbare streke van Turkestan [nou Turkmenistan] binnegekom het, het hulle gou met die beter inwoners gemeng, en die gevolglike rasmengsel het die Andite -tipe noordwaarts uitgebrei." (Urantia Boek bl. 871-2) "Van Mesopotamië deur Sinkiang [nou bekend as die Tarmin -bekken] die Anditiese kultuur was oorheersend, en die bestendige migrasie na Europa word deurlopend vergoed deur nuwe aankomelinge uit Mesopotamië. . Die beskawing van Turkestan word voortdurend herleef en verfris deur die nuwelinge uit Mesopotamië, veral deur die latere Anditiese kalwers. Die sogenaamde Ariese moedertaal was besig om te vorm in die hoogland van Turkestan, dit was 'n mengsel van die Andoniese dialek van die streek met die taal van die Adamsoniete en later Andiete. Baie moderne tale is afgelei van hierdie vroeë toespraak van hierdie sentraal -Asiatiese stamme wat Europa, Indië en die boonste dele van die Mesopotamiese vlaktes verower het. Hierdie antieke taal het die Occidental -tale al die ooreenkomste gegee wat Aries genoem word. "(Urantia Book bl. 872) In hierdie tyd van politieke korrektheid word hierdie tong nou Indo-Europees genoem.
Laaste trek van die Andiete
"Teen 12 000 vC was driekwart van die Anditiese voorraad van die wêreld in Noord- en Oos-Europa woonagtig, en toe die latere en laaste uittog uit Mesopotamië plaasgevind het, het vyf-en-sestig persent van hierdie laaste emigrasiegolwe Europa binnegekom." (Urantia Boek bl. 872-3)
'Die trekoorwinnings van die Andiete voortgegaan tot by hul laaste verspreidings, van 8000 tot 6000 v.C. Hulle was bekwame huisdiere van diere en kundige landbouers. Voorlopig het hul teenwoordigheid ten minste die godsdienstige oortuigings en morele praktyke van die ouer rasse ten minste verbeter. "(Urantia Book p.873)
Hierdie laaste migrasies uit Mesopotamië het in hul grootste getal noordwaarts deur die Kaspiese see gegaan. Van hierdie noordelike trek het 'n klein aantal oos na die Tarmin -bekken gegaan, terwyl 'n ander klein groepie ooswaarts na die huidige Iran gegaan het. Nog 'n klein groepie het suidwes na Egipte gegaan. Slegs vyf persent het in die suidelike deel van Mesopotamië oorgebly, maar hierdie kultureel beter Andiete sou die saad word van die latere Sumeriërs. Dit was die laaste van die Anditiese trek, want ongeveer 8 000 vC het 'n droogte in Sentraal -Asië ontstaan ​​en die Andiete is daaruit versprei. Sommige het teruggekeer na die noorde van Mesopotamië, terwyl ander na Europa, Iran, Egipte en Indië gegaan het.
Dit moet onthou word as ons na hierdie kaarte kyk, terwyl die Andiete die vroeë mens uit Mesopotamië versprei het gesamentlik was reeds daar en het meer as 'n halfmiljoen jaar gehad om hierdie lande te bewoon. Daar was 'n voortdurende beweging van Andiete uit Mesopotamië en alle bewyse van beskawing is uit die episentrum van die tuin van Eden en die Noditiese kultuur geneem. In hierdie migrerende golwe was die Setitiese priesters wat deur Set een van die seuns van Adam en Eva onderrig is. Ek dink dit sou billik wees om 'n invloed van hierdie fabels, gode en geskiedenis van Eden toe te skryf aan hierdie Setitiese priesters. Die Anditiese kultuur word dus bo -op die ou kultuur van die paleolitiese steentydperk gelê en dit opgehef en bevorder ter voorbereiding op die koms van die beskawing. En die vindingrykheid van die Andiete het eers tot stilstand gekom nadat die beskawing verskyn het en hulle rustig opgeneem was in die vele gesigte van die mensdom. Met die afsterwe van die Andiete sou die bloedlyn van die Adamiete en Nodiete nie meer beskikbaar wees om die mense van die planeet te verhoog nie.
Plekke van die Boom van die Lewe
Die prentjie links wys die vyf plekke waar die Boom van die Lewe moontlik gegroei het. Die eerste is in die destydse droë Persiese Golf suid van wat Mesopotamië sou word. Dit is waar die hemele die eerste keer geraak het. Dit is hier waar hulle die eerste stad van Dalamatia gebou het dat die Andiete later Dilmun sou bou ter nagedagtenis. Die Boom van die Lewe is met die aankoms van prins en rsquos na die planeet gebring. Die vrug van die boom was voedsel vir die 100 gematerialiseerde lede en die 100 gemodifiseerde Andoniete. As dit geëet word, kan dit hul sterflike bestaan ​​vir ewig verleng. Toe die Lucifer -opstand uitbreek, het lojale gerubs en serafs dit in besit geneem en slegs die lojalis toegelaat om die vrugte en blare daarvan te gebruik. Toe Van en Amadon vertrek die noordelike deel van Afghanistan , "die hooglande wes van Indië", het hulle die boom, of waarskynlik 'n sny, saamgeneem en dit vir die volgende 150 000 jaar begin bewaak. Maar hulle het nie in hierdie deel van Suidoos -Sentraal -Asië gebly nie. Op 'n stadium het hulle na 'n nuwe plek naby Van -meer verhuis. Uiteindelik verhuis Van en Amadon na sy hoofkwartier in die Kopet Dagh. Met die koms van Adam en Eva is die Boom uiteindelik in die eerste tuin van Eden geplant, waar dit vernietig sou word nadat die Adamic -egpaar na die tweede tuin vertrek het. Uiteindelik is die hele Edeniese skiereiland verwoes deur 'n groot aardbewing wat die hele gebied geruk het en onder die oorstromende waters van die Middellandse See -kom getrek is.
"Adamson was een van die groep kinders van Adam en Eva wat verkies het om saam met hul vader en moeder op die aarde te bly. Nou het hierdie oudste seun van Adam gereeld van Van en Amadon die verhaal van hul hooglandhuis in die noorde gehoor, en soms daarna die oprigting van die tweede tuin het hy besluit om hierdie land van sy jeugdrome te gaan soek.
'N Geselskap van sewe en twintig volg Adamson noordwaarts op soek na hierdie mense uit sy kinderjare. In 'n bietjie meer as drie jaar het Adamson se partytjie eintlik die doel van hul avontuur gevind, en onder hierdie mense het hy 'n wonderlike en pragtige vrou, twintig jaar oud, ontdek wat beweer dat sy die laaste afstammeling van die prins se personeel was. Hierdie vrou, Ratta, het gesê dat haar voorouers almal afstammelinge was van twee van die gevalle personeel van die prins. "(Urantia Book bl. 861)
"Die Adamoniete handhaaf 'n hoë kultuur vir byna sewe duisend jaar sedert die tye van Adamson en Ratta. Later het hulle verenig geraak met die naburige Nodiete en Andoniete en was hulle ook onder die" magtige manne van ouds. "En 'n paar van die vooruitgang van daardie ouderdom het steeds 'n latente deel geword van die kulturele potensiaal wat later in die Europese beskawing ontstaan ​​het.
Hierdie beskawingsentrum was geleë in die gebied oos van die suidelike einde van die Kaspiese See, naby die Kopet Dagh. 'N Entjie bo in die voetheuwels van Turkestan is die spore van wat destyds die Adamsonitiese hoofkwartier van die vioolras was. "(Urantia Book bl. 862)
Dus, baie later sou die boom uiteindelik oorgeplant word vanaf die Kopet Dagh -gebied na die skiereiland waar die eerste tuin van Eden geleë was. Dit het slegs 105 jaar geneem voordat die tuin dood is. Na die standaard kon Adam en Eva nie die boom na die tweede tuin dra nie. Die boom was tans onbeskermd en verbrand deur Nodiete wat onder mekaar baklei het. Aangesien die stelselbane nou opgeskort is, kon hulle nie baat by die ouderdom wat die vrugte daarvan weerstaan ​​nie. Met hierdie vernietiging van die Boom van die Lewe sou geen persoonlikheid meer die natuurlike verloop van die sterflike bestaan ​​kon opskort nie. Geleerdes vermoed dat die tuin van Eden tussen die riviere Tigris en Eufraat geleë was. Dit is gedeeltelik korrek. Dit was die plek van die tweede tuin wat Adam en Eva deur die sweet van hul voorkop geskep het na hul verstek. As gevolg van die nabye ligging van hierdie drie epiese gebeure - die koms van hemele, die opstand van Lucifer en die oprigting van die tweede tuin - en die enorme tydsraamwerk waarin dit gebeur het, het hierdie legendes 'n saamgestelde legende geword.
Maar die Boom van die Lewe sou in 'n legende voortleef. Die geskiedenis daarvan was deel van die Anditiese kultuur wat oor die hele wêreld versprei het. Selfs die Moeder Aarde -godin en die slang het oorleef. Dit is nogal merkwaardig, gegewe die tydsduur wat hierdie gebeure plaasgevind het. Selfs nou in die een en twintigste eeu is hierdie drie ikone uit ons verre verlede nog algemeen bekend.
Kuns, taal en kultuur
Een van die vroegste nedersettings van die mensdom is die Cucuteni-Trypilliaanse kultuur in Moldawië, Roemenië en die Oekraïne (die vroegste waarvan ons weet is Catalhoyuk, Suid-Turkye 6200-5700 vC). Hierdie gebied, noordwes van die Swart See, word nou 'n deel van die Ou Europa genoem wat dateer uit 5500 vC. Hierdie term Ou Europa is geskep deur argeoloog Marija Gimbutas en is sinoniem met Neolithic Europe en Pre-Indo-European. Onder artefakte wat opgegrawe is, is beelde van die Boom van die Lewe en die immer deurdringende beeldjies van die Aarde Moeder. Die beeld van die Boom van die Lewe, saam met ander uit die ou Neolitiese, is vandag nog deel van tradisionele volkskuns in hierdie streek. Klik op die bak vir 'n groter prentjie.
Daar is twee belangrike dinge oor hierdie kultuur wat dit as Andite kenmerk. Die eerste is 'n bewys van die makmaak van die perd. Die Urantia -boek verklaar dat die Andiete die eerstes was. Tweedens is die vele godinbeeldjies wat deur hierdie gebied begrawe is. Die Urantia -boek verklaar ook dat die Andiete die godin van die Moeder Aarde aanbid het. Hulle het 'n kru en elementêre stelsel geskryf. Ten minste volgens ons standaarde. Taalkundiges het vasgestel dat daar 'n paar woorde is wat verband hou met Sumeries, alhoewel hierdie vroeë skrifte oop is vir bespiegeling. Hierdie skrif hou moontlik verband met die Donau -skrif, wat op hierdie stadium nie goed verstaan ​​word nie. Albei hierdie aannames is heel waarskynlik korrek. Daar moet onthou word dat die naburige Hongare meen dat hulle ook aan die Sumeriërs verwant is en dat die Hongaarse taal gehelp het om die spykerskrifttablette te dekodeer en te vertaal. Die CT-kultuur eksperimenteer met landbou en metaal, veral koper. "Kopermetallurgie is die eerste keer in 5500 vC in Oos -Sentraal -Europa ingebring en het duidelik 'n lang en relatief onbekende stamboom onder die Ou -Europese tuislande noord van die Swart See. Taalkundig is die woordeskat van metallurgie 'n bewys van die oudheid van smelttradisie. Waar as 'n hoofwoord in verskeie tale bestaan, word dit algemeen aanvaar as bewys van sy oudheid. " (http://www.gizagrid.com/egyptian_iron.html en kopieer Keith Squires 2005)
Die aanbidding van die Groot Godin, die Aardmoeder, was teen die tyd dat die Neolitiese oorheers word deur die manlike gode. In Sumerië word die godin Inanna en bly 'n kragtige figuur van aanbidding en krag. Die eerbied vir die Boom van die Lewe het voortgegaan om uitdrukking te vind in beide klipreliëfs en smaaklike muurskilderye. Terwyl hierdie Andiete uit die alluviale vlaktes van die Tigris en Eufraat migreer, weerklink elke kultuur wat in hul nasleep grootgeword het, hul eerbied vir die Boom van die Lewe. Die vier venusse hierbo is Gravettian vernoem na 'n streek in Frankryk. Hierdie kultuur van 28 000 tot 22 000 vC is die Bo -Paleolitiese, wat 'n groot deel van Sentraal -Europa en Rusland insluit. Hierdie vier word van links na regs genoem: Venus van Vestonice Dolni (Tsjeggië), Venus van Willendorf (Wene, Oostenryk), Venus van Lespugue (Frankryk) en die Venus van Laussel (Dordogne, Frankryk). Alle datum tot na die oprigting van Eden.
Heel links die godin van Gobleki Tepe (oos van Catalhoyuk) Anatolië 9 000 v.C.
Middel die godin uit die Halaf -tydperk Mesopotamië 7 000 v.C.
Links naby die godin uit Sumerië, Inanna "Queen of Heaven" 3000 v.C.
Vir meer inligting oor hierdie heilige beeldjies, sien bladsy The Venus Cult.
Heel links die Babiloniese Boom van die Lewe in klipstyl -palmstyl
Middel 'n Sumeriese silinder indruk met genii, 'n god (of godin), 'n Boom van die Lewe, 'n slang en 'n sonvlerkskyf.
Links van die Urartian Tree of Life met die bywoning genii die vrugte pluk. Klik op die prentjie vir 'n groter vertoning.
Assiriese Boom van die Lewe met twee genies en koning Ashurnasirpal.
Uit die noordwestelike paleis by Nimrud. Klik op die prentjie vir 'n groter vertoning.
Hierdie kleiner bruin illustrasie is 'n detail van een van die blare of vrugte in die Palm -styl.
Die Vaniete was die voorouers van die Assiriërs (Urantia Boek bl. 860) wie se belangrikste godsdienstige simbool die Boom van die Lewe was. Die beskawing van Urartu, geleë in Turkye aan die Lake Van (hooglande van Armenië), het baie beelde gemaak van die twee genusse wat die vrugte van die Boom van die Lewe pluk. Die Sumeriërs het natuurlik ook 'n baie sterk band met die Boom van die Lewe gehad. Die Boom van die Lewe, ook bekend as die & ldquosacred boom & rdquo, het sy weg in Babiloniese en Assiries godsdienstige oortuigings en verwante kulture van die streek. Dit is geen verrassing dat die boom so 'n groot impak op die geskiedenis van die streek sou hê nie. Dit het die gode ondersteun en ongeveer 450 000 jaar gegroei. Die Babiloniërs wat Akkad verower het, was ook van Anditiese afkoms en het die Sumeriese kultuur en taal geassimileer. Die ryke van Assirië en Babilon was baie naby aan die tydlyn. Die ou Babiloniese ryk was van 2000-1600 vC en die Assiriese ryk was ongeveer 2000-612 vC.
"Die oudste naam van Babilon, Tin-tir-ki, het die plek van die boom van die lewe bedoel."
& bul Die naam Eufraat is toegepas op die tou van die wêreld, op die omringende rivier van die slanggod van die boom van die lewe, op die hemelse rivier wat die aarde omring (Sumeries). "
"Die Boom van die Lewe was 'n Babiloniese konsep, en soos voorgestel in gravures, lyk dit glad nie besonder soos 'n boom nie. Dit is vertoon as 'n reeks blaarroosette, gerangskik en gebou in 'n vreemde [rooster] patroon. Vir die Babiloniërs , dit was 'n boom met magiese vrugte, wat slegs deur die gode gepluk kon word. Ernstige gevolge tref elke sterfling wat dit wou waag om te pluk. Die boom het sy weg gevind in die Hebreeuse legende van Adam en Eva. van die Ancient of Days. Onlangse werke oor die Kabbalah maak baie gebruik van hierdie boom. Tien dele of eienskappe van die Ancient of Days word geïdentifiseer met tien van die rosette. "
- George Sassoon en Rodney Dale, The Manna Machine
Die ligging van Babilon is in die algemene gebied waar die tweede tuin van Eden geleë was, maar die Boom van die Lewe het nooit daar gegroei nie. Dit is 'n duidelike voorbeeld van hoe die legendes van die eerste en tweede tuine mettertyd versmelt het.
Koningskap, Inanna en die Boom van die Lewe
'Toe die koningskap uit die hemel verlaag is, was die koningskap in Eridu', sê die Sumeriese koningslys. Dit is die wortel van die goddelike heerskappy. Mesopotamiese konings het hul goddelike erfenis getoon deur middel van simbole, waarvan die tak die boom van die lewe was. Dit begin alles met Inanna. Daar bestaan ​​geen twyfel oor Inanna se verbintenis met die Boom van die Lewe nie. Heel links word 'n tak van die Boom van die Lewe getoon. Dit is moontlik die oorsprong van die septer. In die Sumeriese verhaal van Inanna en Enki reis Inanna na Eridu en kuier saam met Enki. Tydens haar verblyf drink hulle saam bier en gedurende hierdie tyd gee Enki haar die mes (uitgespreek mei) wat in hierdie geval die troon van koningskap en koningskap self insluit. Dit het tradisie geword dat die koning ritueel met Inanna trou en sy goddelike reg om te heers verdien. So het ons die vaslegging van krag wat van Inanna afkomstig is in die simboliek van die Boom van die Lewe. Hieronder is 'n paar voorbeelde van hierdie simboliek.
Elkeen van hierdie beelde is van 'n koning wat die simbool van die Boom van die Lewe het waarmee hy deur goddelike reg heers. Die gewildste is die drie -tak styl, maar almal dra dieselfde boodskap oor. Alle konings dra ook die armband met die roset op die band, wat 'n ander simbool vir Inanna is.
In die epiese Enmerkar en die heer van Aratta die koning van Uruk praat met sy boodskapper wat hy na Aratta stuur:
'Boodskapper, spreek met die heer van Aratta en sê vir hom:' Die basis van my septer is die goddelike krag van heerlikheid. Sy kroon bied 'n beskermende skaduwee oor Kulaba onder sy verspreide takke, heilige Inana verfris haar in die heiligdom E-ana. Laat hom 'n splinter daarvan verwyder en hou dat hy in sy hand dit in sy hand kan hou, soos 'n string kornelia -krale, 'n string lapis lazuli -krale. Laat die heer van Aratta dit voor my bring. "Sê dan vir hom." (reëls 339-346) Ons sien hier die verband tussen Inanna se septer en die Boom van die Lewe. Die septer is die Boom van die Lewe met sy metafoor om takke te versprei en dus sy goddelike krag.
Die godin Inanna/ Ishtar as Eva
Een van die kragtigste konsepte wat uit Mesopotamië gekom het, was die van goddelike koningskap. Die vroegste verslae dui aan dat 'die koningskap uit die hemel neergedaal het', en dat dit die Anunnaki was wat die heerskappy oor die mensdom geëis het en goddelikheid aan die sterflike konings van die koninkryk gegee het. Die godin Inanna is egter ook intiem betrokke by die toekenning van koningskap. Die ware oorsprong van Inanna is nie deur historici bekend nie, maar sy (soos hierdie webwerf glo) is gebaseer op die persona van Eva. Waarom Eva? Adam en Eva was baie kragtige leiers in die voorgeskrewe wêreld. Hulle was die bewegende krag in antieke Mesopotamië en hul invloed versprei dwarsdeur die streek en na die antieke wêreld. 'N Ander moontlike rede het met Kain te doen. Die verhaal kan op bladsy Kain gevind word. Inanna word soms met 'n septer die simbool van koningskap gewys. Die septer is 'n voorstelling van die Boom van die Lewe, net soos die caduceus. As ons kyk na die voorstellings van die Boom van die Lewe in Urartu, sien ons 'n septer wat lyk soos die septer van Inanna. Dit is die septer wat Inanna met Eva verbind. Die gode en godinne van die ou tyd het verval in hul mites, maar hulle het nog steeds die mag verleen, hetsy in koninklikes of in die kerk. Selfs vandag nog in die 21ste eeu, behou hierdie simbool uit 'n tyd so ver, in die eerste geskrewe woorde, die oorspronklike betekenis van goddelikheid en koningskap.
Inanna dra die horingpet van goddelikheid, net soos Anu. Sy is een van die gode in die Sumeriese panteon. Verskeie simbole word met haar verbind. Die septer, troon, 'n boom en 'n slang en hiervan is die septer, kroon, tiara en staf verbind met Anu. Die ribverhaal is geleen uit die Ninhursag -sage, 'n kragtige Noditiese vroulike godin. "Die boek Genesis het meer wenke vir hierdie vroeëre epos [Atrahasis]. Ninhursag, wat die eerste" slimmer mense "geskep het, is gevier deur die Anunaki en sy het die titel" Nin-ti "of" Lady of life "gekry. 'Aangesien vroeë Hebreeus verskeie betekenisse het vir die frase' ti ', wat beide' rib 'en' lewe 'beteken, het die skepping van Eva deur Nin-ti toegegee aan die foutiewe verhaal van die eerste vrou wat deur Adam se rib geskep is (vandaar' die dame van die rib ")."
Inanna wil nie ontneem word van 'n definitiewe manlike figuur nie, hoewel sy in sommige van die epos getroud is met die herder Dumuzi. Ek dink dat dit 'n aanduiding is van haar oorspronklike styging in die status van 'n godin uit die tyd na die ou vestiging van Eden. Eve is in die Sumeriese panteon geplaas as Inanna, in die Assiriese panteon as Aster en in die Egiptiese panteon as Isis. As ons na die simbool van Isis kyk, sien ons die ankh waarin die wortelvorm van die septer dra. In hiërogliewe het die ankh eenvoudig 'lewe' bedoel. Selfs toe Isis Venus geword het, bly sy septer sy krag voortbestaan ​​afkomstig van 'n tak wat uit die Boom van die Lewe getrek is wat oorspronklik in die suidelike Mesopotamië se grond gegroei het.
"6. INANNA [ISHTAR], die hoogste godin in die Pantheon, die koningin van die hemel. Haar rol het die grense van die normale Pantheon oorskry, want sy was nie een van die indringers van die Sumeriërs nie [klem bygevoeg] . In die verhaal van Enki Ordering the Universe, het Inanna kwaad geword toe Enki die dekrete genaamd MES aankondig en meer as 160 gode toewys aan hul rolle in die heelal. Inanna het gevra wat hy van plan was om haar te gee, en hy het geantwoord deur vir haar alles te gee wat oor was. Deur hierdie bemaking, en as dogter van die maan, het Inanna die vroulike verwante magte oorgeneem wat gewoonlik met die maan verband hou. Sy word die godin van vrugbaarheid en sterk emosies soos liefde en haat.
Inanna het nie Enki se toestemming nodig gehad om alles te wees wat sy was nie. Haar mag om die wettige reg om 'n menslike koning te verleen om die hele vallei as KONING VAN KISS te regeer, is 'n bewys van haar sterkte, maar dit het nie die gevolg van Enki se erflating nie. Konings wat lojaal was aan indringende teologieë, het dit nodig gevind om 'n rituele huwelik met Inanna in haar heilige gebied en in haar stad Uruk te onderneem om hul heerskappy wettig te maak in die oë van die vallei -gemeenskap, en om hul aanspraak op heerskappy te bevestig Goddelike Reg. Inanna was 'n gevaarlike VROU vir die Kings of Kish; haar reeks magte was Fortune, en die teenoorgestelde daarvan. Die krag van Inanna spruit voort uit die oudheid van haar teenwoordigheid in die vallei. Vroeër was landboubewoners van die vallei besig met vrugteboerdery, veral dadels, sowel as tradisionele graan- en groenteboerdery. Vrugte en korrels het die hele jaar deur in die vallei moontlik gemaak omdat dit relatief maklik was om in die braakfases van die jaar op te slaan. Lank voordat die Sumeriërs en Akkadiërs die vallei binnegekom het, het die bewoners van die rivier al 'n paar blywende reaksies op die lewensmagte wat betrokke was by die vrugte van plante en die bewaring van hul produkte ontwikkel. Die Life Force wat plante toegelaat het om vrugte te saai en sodoende vir mens en dier te voorsien, was DUMUZI. Dit is waarskynlik dat hy 'n dinamiese verbinding met water gehad het, want sy domein lê in die deel van die vallei wat vermeng het met die bemestende waters van die riviere.Sy meisie/vrou was Inanna. Sy was die vrugbare grond en die Gees wat die stoorkamer bewaak het: die moeder/beskermer van die opbrengs van die land.
Daar is verskeie lae mitiese simboliek ingebed in die rituele en verhale oor Dumuzi en Inanna. Dit is aanloklik om Dumuzi as Sweet Water te sien en Inanna as die bevrugte en geestelike aarde. Maar teen historiese tye was Sweet Water die domein van Enki Inanna het met groot mag die koningin van die hemel geword terwyl Dumuzi 'n groot deel van die karakter van die Egiptiese Horus aangeneem het sonder die Horus se goddelikheid. Dumuzi was die geestelike eggenoot van Inanna wat in die liggaam van 'n aardse koning neergedaal het tydens sy rituele huwelik met Inanna, 'n ritueel wat die koning die goddelike reg verleen het om te heers oor alles wat hy kon oorwin, solank hy dit kon behou. "
Links is drie kaarte wat die oorsprong van die Indo-Europese taal verduidelik. Die eerste is die tradisionele opvatting dat die taal sy oorsprong het in 'n algemene gebied noord van die Kaukasusberge tussen die Swart- en Kaspiese See. Van daar af mense praat die vroegste Indo-Europese taal het beide na Sentraal -Asië en Europa getrek. Die tweede kaart illustreer die eerste migrasie van die taal suid na Iran, dan noord na Sentraal -Asië en uiteindelik terugdraai langs die noordelike roete na Europa. Die laaste kaart toon net die ligging van die belangrikste taalgroepe. Let daarop dat geen Indo-Europees in Sentraal-Asië is nie. Drie heel ander sienings oor die oorsprong en verspreiding van Indo-Europese toespraak. Nie een van hierdie sienings ondersteun wat die Urantia -boek sê nie, en dit is die Andiete wat die taal ontwikkel het, en die oorsprong daarvan is waarskynlik in Sentraal -Asië op die plek wat nou die BMAC genoem word.
Ter vergelyking toon hierdie kaart Andite -uitbreiding met 'n vereenvoudigde kaart van die sypad daarop. Nie alle roetes word gewys nie. Dit het 'n baie sterk oos na wes oriëntasie en is waarskynlik ons ​​beste gids vir vroeëre migrasies. Tussen Bactria en die Tarmin -bekken lê die Pamirs, ook bekend as "die top van die wêreld". Selfs hier is voorbeelde van die Boom van die Lewe. Die BMAC word in rooi getoon. Taal sou die handelsroetes volg.
Ander simbole en konsepte wat verband hou met die Boom van die Lewe
'In sommige gevalle lyk dit of die slange uit die bokant van die towerstaf groei boom vir die caduceus deur Assiriese kuns, word 'n mens tot die gevolgtrekking gekom dat die hout van die towerstaf, so noukeurig op die Gudea -vaas, die stam van die Boom van die Lewe is.
Dit is die moeite werd om op te let dat die Winged Globe soms as 'n standaard gedra is aan die einde van 'n staf en hellip, op die manier van die Caduceus en die Assiriese vaandel. "
"Vanuit 'n suiwer folkloriese oogpunt is dit onmoontlik om 'n vreemde feit wat in byna elke kultuur en in die geskiedenis voorkom, te ignoreer: nie net word staf en slange algemeen gekoppel nie, maar die samevoeging of kombinasie van die slang en die voëlsimbole is byna altyd Die betekenis is, behalwe in seldsame uitsonderings (wat die reël blykbaar bewys) altyd positief, wat verband hou met genesing, wysheid en transendensie. (soos sjamane en mistici), of vir koninklikes, wat dikwels van goddelike oorsprong beskou word.
Vroeër, in Sumeriese en Akkadiese voorstellings van die axis mundi (die as waarop die wêreld draai), vind 'n mens 'n paar slange wat oor die staaf gekruisig is. "
"Die oudste beskikbare bewyse dui daarop dat die caduceus afkomstig is uit die antieke Sumer in die laat 3de millennium v.C. embleme, minder die paal. Nog 'n seël uit die laat derde millennium onthul 'n manlike figuur wat op 'n troon sit. Oorkant hom is 'n vroulike figuur, en tussen hulle 'n boom swaar belaai met vrugte. Langs die vroulike figuur, in bekende & ldquoS & rdquo -patroon wriemel die slang Nabu, die god van intellektuele aktiwiteit, wysheid en skryfwerk.In die oudste opgetekende verhaal wat die mensdom ken, The Epic of Gilgamesh, ontspring die slang uit 'n put, eet die & lsquoplant van die jeug, sluip van sy vel af en verdwyn weer, beroof die held van sy kans op onsterflikheid. Alhoewel geen hoofartikel betekenis bied vir die slang en diefstal van die plant nie, blyk uit die verhaal dat die slang onsterflik geword het deur so, en Gilgamesj nie. En uiteindelik, by sy dood, het die familie en vriende van Gilgamesh en rsquos hul offergawe aan die gode opgeweeg. En onder hulle was Ningizzida, die god van die slang, die heer van die Boom van die Lewe, aan wie hulle brood gebring het. "
As Mundi en die Wêreldboom
Die as mundi is 'n term vir die middelpunt of as waarop die wêreld draai. Dit is 'n vertikale kolom wat die hemel, die aardse vlakte en die onderwêreld verbind. In Babylon was Marduke se tempel Ensagil beskou as die plek van die as mundi . Met ander woorde, Ensagil verteenwoordig die middelpunt van die wêreld. Nie net dit nie, maar dit is gebou op die plek waar lewe ontstaan ​​het en die eerste mense geskep is (deur Marduke). Op hierdie vertikale kolom was ook die hemelse tempel van An en die onderwêreldse tempel van Ea geleë - drie tempels wat vertikaal op mekaar gerig was. Interessanter genoeg word die axis mundi ook voorgestel deur die wêreldboom of 'n heilige boom. Hierdie boom is vermoedelik deur Inanna geplant. Voor in Babilon was die as mundi was woonagtig in Nippur wie se god Enlil was, een van die hoogste gode van die Sumeriese panteon. Hierdie konsep van 'n wêreldboom is na ander kulture regoor die wêreld oorgedra. Die volgende aanhaling is verstommend, aangesien dit uit die Meso -Amerikaanse Maya's kom:
"In die Meso -Amerikaanse teologie het die wêreldboom gegroei op die lokaal van die skepping, alles vloei uit daardie plek in vier rigtings. Die boom vorm dus deel van wat Mircea Eliade na verwys as die" simboliek van die sentrum. "Die sentrum is, in die eerste plek die punt van 'absolute begin', waar die latente energie van die heilige wêreld die eerste keer tot stand kom.8 Die bron van die hele skepping word dikwels gesien as 'n vertikale as, of as mundi, wat in die middel van die kom en gaan deur elk van die drie belangrikste bestaanslae - onderwêreld, aardvlak en die lug.
Op openbare monumente was die oudste en mees algemene manier waarop die [Maya] koning vertoon is, in die gedaante van die Wêreldboom. Hierdie boom was die kommunikasiekanaal tussen die bonatuurlike wêreld en die menslike wêreld. Die siele van die dooies val in [die onderwêreld] langs sy pad, die daaglikse reise van die son, maan, planete en sterre wat sy stam volg. Die Visioen -slang wat die gemeenskap met die wêreld van die voorvaders en die gode simboliseer, het daarlangs in ons wêreld ontstaan. Die koning was hierdie as en die spil het vlees geword. Hy was die Boom van die Lewe. "
3DNjU5ODE1NzI0LTYtMS5wZGY%3D%26type%3DamJtcw%3D%3D+sacred+tree & amphl = af & ampie = UTF-8)
Daar is 'n beroemde sarkofaagdeksel met 'n klassieke Maya -beeld van die Maya -koning Pacal. Daarop word die koning gewys dat hy onder die wêreld neerdaal. Direk bokant die koning is die kruisvormige Boom van die Lewe. Daar is baie ooreenkomste tussen hierdie Maya -lewensboom en die Mesopotamiese lewensboom. Beide verwys: die vier kardinale punte van die kompas, ondersteun die lug, het die drie gebiede van lug (takke), aarde (stam) en onderwêrelde (wortels). Albei is die axis mundi en die wêreldboom. Die Maya -kosmiese boom was die kanaal waardeur die dooies na die hemel opgevaar en in die onderwêreld neergedaal het. En net soos met die Babiloniese konsep van koningskap, word die Maya ook gesien as die verpersoonliking van die as mundi. Dit leef met heilige energie en het spieëlsimbole wat aandui dat die boom 'n glans en krag het.
'Dit lyk asof die beskawings van Sentraal- en Suid-Amerika nie so oud was as dié van Mesopotamië en Egipte nie, maar daar is baie bewyse dat 'n mate van kruisbestuiwing van die kultuur plaasgevind het, moontlik deur sulke seevarende nasies soos die Feniciërs of selfs die Sumeriërs. Hoe verbasend dit ook al mag lyk, sommige kunsvoorwerpe wat in Bolivia, in die omgewing van die Titicacameer, opgegrawe is, is bedek met spykerskrif wat blykbaar van Proto-Sumeriese ekstraksie blyk te wees (4). sommige geleerdes soek 'n omstrede verband tussen die Mesopotamiese kultuur 5000 jaar gelede en Suid -Amerika.
Ons sal nooit seker weet of daar 'n basis is vir historiese feite nie, deels as gevolg van die byna groothandelige vernietiging van die inheemse kulture deur die Conquistadors, en deels as gevolg van die potensiaal vir geblaseerde argeologiese vondste. Daar het min oorgebly om akademici en argeoloë in te lig oor die vroeë mitologiese bronne, en omstrede argeologiese vondste wat teen die greintjie van die ortodokse denke stry, is geneig om langs die kant te staan ​​of geïgnoreer te word deur akademici wat hul geloofwaardigheid wil behou. Dan was daar die suiwering van die Kerk. Die volksmoord wat deelgeneem het aan die vroeë dae van die Europese koloniale verowering, het gelyktydig met 'n puristiese strewe om antieke heidense kennis uit die weg geruim. Selfs as die ou mense van Suid- en Sentraal -Amerika van Nibiru geweet het, hoe sou ons dit kon uitvind? "
Daar is meer ooreenkomste tussen die Maya en die Sumeriese verhaal van die Boom van die Lewe, wat die voëlsimbool insluit wat hierbo sweef. In Sumer is dit die gevleuelde skyf. In die Noorse godsdiens is dit 'n arend. In die Maya -godsdiens is dit die Itzamna -voël. Hierdie voël het 'n aantal name, soos die voël van die hemel, die hemelse voël, die voël van die boonste wêreld en die belangrikste voëlgod. Die illustrasie links toon die hoogs gestileerde Itzamna -voël uit die sarkofaag wat bo -op die Boom van die Lewe sit. Die B & ampW -lyntekening toon makliker die voël wat op die boom staan. Let op die twee genies wat die Boom van die Lewe in ware Mesopotamiese styl flank. Uit die knielende figure gee die vars waters uit net soos die waters uit Enki stroom. Die knielende houding met die uitgestrekte hand kan ook gevind word in Mesopotamiese kuns. Selfs die vrugte het dennebolle, maar is waarskynlik op mielies gebaseer, net soos dit in die Oos -Indiese kuns voorgestel word. Heel onder is die god van die dood in die onderwêreld. Klik op beide vir 'n groter grootte.
"Hierdie simbool is soortgelyk aan dié wat in die muurskilderye van die ou Maya-stad Teotihuacan, Mexiko, gevind word, wat die" quetzal-voël en sup2 met 'n sonskyfskild op die voorkant van sy lyf uitbeeld. Die Quetzal simboliseer die skeppingsbeweging en die wil van die Skepper kom na die aarde. "(Http://www.f5ac.org/civicengagement/symbols.html)
Die Maya Tree of Life is 'n kruis en dra dieselfde simboliek as die Tree of Life in Mesopotamië. Die kruis na links is van Inca -oorsprong, en hoewel dit dalk nie soos die Boom van die Lewe lyk nie, verteenwoordig dit baie van die World Tree -eienskappe. Die vier kardinale punte van die kompas, die drie bestaansvlakke (die hemel, die aardevlak en die onderwêreld) is ingesluit, en die middelste gat is die as -mundi met sy assosiasie met die kosmiese gang van die sjamaan en toegang tot die gode. Hierdie gat in die kruis was ook die poort vir die siel om na die hemel te reis en dan in die onderwêreld in te gaan om weer gebore te word. Ook as die axis mundi verteenwoordig dit Cusco, die hart van die Inkaanse ryk. Dit staan ​​bekend as die Inca Cross en die Chakana.
Die Andiete het nie net die beskawing na Egipte gebring nie, maar 'n klein aantal het na Suid -Amerika gevaar. Honderd twee en dertig van hierdie wedren, wat in 'n vloot klein bote van Japan begin, het uiteindelik Suid -Amerika bereik en deur middel van 'n huwelik met die inboorlinge van die Andes die herkoms van die latere heersers van die Inkas gevestig. & rdquo (Urantia Boek bl. 873 )
Beide beelde is klikbaar. Die groter een illustreer hoe die Andiete uit Japan vertrek en hul reis in Peru beëindig het. Ten tye van hul immigrasie was die seevlak baie laer en op daardie tydstip het baie eilande die Stille Oseaan getrek. As u na Google Maps gaan, kan u maklik sien waar hierdie eilande geleë is. Die kleiner beeld toon waar die vroegste bekende Suid -Amerikaanse stad, Caral, gebou is. 'N Ander interessante aspek van hierdie kaart is dat die Nazca -lyne net die binneland in is van die plek waar die Andiete aangekom het. Oor Caral:
"In 2001 is die oudste stad in Suid -Amerika amptelik aangekondig. Dit dateer uit 2600 vC en het die datum vir die eerste keer met 'n millennium teruggeskuif. Wat nog interessanter is, is dat die stad Caral piramides bevat, eietyds met die Die Egiptiese Piramide Era. Die antieke piramides van Caral het 4000 jaar voor die Inka -beskawing gegaan, maar het 'n eeu voor die piramides van Gizeh en hellip gefloreer. Hoe lyk Caral? makmaak van plante, insluitend katoen, boontjies, stampmielies en koejawel. Die afwesigheid van keramiek het beteken dat hierdie kosse nie gaargemaak kon word nie, alhoewel braai 'n opsie was. Alle piramides is in een of twee fases gebou, wat beteken dat daar 'n definitiewe plan was Die ontwerp van die sentrale plein sou ook later in die millennia in alle soortgelyke strukture in die Andes aangetrek word, wat toon dat Caral 'n tr was ue wieg van die beskawing.
Die ontdekking van Caral het dus weer 'n kragtige raaisel bekendgestel: terselfdertyd het landbou -vooruitgang op twee verskillende kontinente 'n nuwe leefstyl geskep. Die beskikbare arbeidsmag wat die landbou geskep het, is weer in diens van die bou van piramides. Hierdie model is sigbaar in Peru, Sumer en Egipte, alles in die 3de millennium vC. Toeval, of bewys van ontwerp? Alternatiewe navorsers sal hierdie debat beslis binnekort heropen, maar argeoloë vermy dit.
Die ander ou stad hierbo, saam met Caral, is Chankillo, en sy aanspraak op roem is as die vroegste sonobservatorium.
'By Chankillo was daar nie net torings wat die ligging van die son gedurende die jaar aandui nie, maar dit bly op hul plek, en die terrein is baie vroeër gebou en in ongeveer die 4de eeu v.C.
"Argeologiese navorsing in Peru stoot voortdurend die oorsprong van die beskawing in die Amerikas terug," het Ivan Ghezzi, 'n gegradueerde aan die departement antropologie aan die Yale -universiteit, en hoofskrywer van die koerant gesê. "In hierdie geval is die 2.300 jaar oue sonobservatorium by Chankillo die vroegste sodanige struktuur wat geïdentifiseer is en bevat, in teenstelling met alle ander terreine, belynings wat die hele sonjaar dek. Dit is 1800 jaar voor die Europese verowerings en gaan selfs ongeveer 500 jaar vooraf, die monumente van dieselfde doel wat deur die Maya's in Sentraal -Amerika gebou is. "
Klik op die prentjie. Die sirkel is die ligging van die uitkyk toring. Die sonmerkers is die ruggraat soos rant.
Noorse mitologie en die Yggdrasill
"Yggdrasill is 'n asboom, in die middel van alle wêrelde. Dit is die wêreldboom van lewe en kennis, en van tyd en ruimte. Op die hoogste takke sit 'n arend, en om sy wortels draai 'n slang en knaag aan die Die arend en die slang haat mekaar. 'n Eekhoring hardloop op en af ​​in die boom en vertel op sy beurt watter onbeskofte dinge die ander sê!
Onder die wortels van die boom is daar 'n fontein met die naam Mimir. As u uit die lente drink, kry u wysheid en begrip. Odin het gedink dit is so belangrik om wys te wees dat hy een van sy oë vir 'n drankie uit die lente gee. Sedertdien het hy net een oog gehad, maar hy was die slimste van die gode. Hy het Runes, die Nordiese skryfstelsel, uitgevind. "
Tekstiele en die Boom van die Lewe
Tapyt- en tekstielontwerp uit lande van die "Ruggordel"
Links is die lande van die "Ruggordel". Hulle strek vanaf die huidige Turkye tot in die weste van China op 'n sentrale pad wat volg op die vroegste migrasies van die Andiete en die later systreep. Binne hierdie tekstiele vind ons voorbeelde van die Boom van die Lewe, die slang (draak) en die voëlgod (feniks). Hierdie beelde kom uit 'n antieke Turkse kultuur en het 'n sjamanistiese oorsprong. Hulle kom uit Sentraal -Asië en 'n nomadiese tradisie. Die grootste deel van Afghanistan en Turkmenistan is ingesluit in Sentraal -Asië.
"Matte, soos alle ander artefakte in tradisionele samelewings, verrig nie net utilitêre funksies nie, maar stoor en dra inligting oor die wêreldbeskouing van hul skeppers oor. Teppe soos ander soorte kulturele tekste (ritueel, mitologie, beelde, strukture, ens.) argaïese kenmerke wat die kultuur van die Turke van Klein-Asië verbind met die Turkse kulture [etniese Turkse volke] van ander streke. Hierdie kenmerke getuig van hul algemene bronne. Islamitiese, sjamanistiese oorsprong. Turkse gebedsmatte (namzliks) was gewoonlik bedoel om 'n bruidskat te wees, waarvan die meeste met boompatrone versier is.
Turkse mense is ook bewus van 'n etno -genetiese mite oor die mensdom (Radlov, 1989, p. 357) of as 'n sjamaanvoorouer wat uit 'n boom voortkom. Die naam van die voorvader is Odun. In moderne Turkse tale beteken hierdie woord & ldquofirewood, hout, hout & rdquo. In die verband is dit aanloklik om 'n parallel te trek tussen hierdie naam en die naam van & rdquo (W) odin, die hoof van die Skandinawiese panteon. Die sjamanistiese karakter van hierdie godheid is sonder twyfel. Hy is nie net nou verbind met 'n boom nie (hy kry die rune nadat hy aan 'n boom gehang het as 'n offergawe), hy laat die boomprototipes van die eerste mense lewendig word. "
"As gevolg van hierdie evolusionêre skommel raak die betekenisse van baie simbole, motiewe en ontwerpe verlore en verward. Dieselfde ikonografie kan baie verskillende dinge vir soortgelyke mense beteken. Ten spyte hiervan bly daar wel sekere patrone wat hierdie proses blykbaar oorleef. Sommige ikonografie dit blyk universele waarde te hê vir hierdie mense wat hulself hoofsaaklik uitdruk deur middel van geweefde tekstielkuns.
Bome is veral 'n opvallende kenmerk in die Midde -Ooste en Sentraal -Asië. Bome en woude speel 'n groot rol in kuns, letterkunde en mites. Frasers Golden Bough sal enigiemand oortuig van die vrugbaarheidsaspek van bome. Hulle groei uit die stof van Moeder Aarde en bereik die lug.In werklikheid word gesê dat bome en woude die woonplek van gode is of bonatuurlike kragte besit. Vrugbaarheid, 'n uiters algemene menslike simbool wat uit die voorgeskiedenis dateer, word goed en gereeld deur bome voorgestel in die vorm van groei en hergroei. "
Hierdie beeld word dikwels die Boom van die Lewe genoem en kan op verskillende skale en patroonformasies voorgestel word, asook deur 'n verskeidenheid ander blomsimbole en diere. Die hele ensemble kan opgeneem word in die Sumeriese tyd 3000 v.G.J. Die waarskynlikheid dat hierdie motiewe in ons artistieke kollektiewe geheue ingesluit is, is moontlik. Alhoewel die matpatroon inheems is aan die tapytgordel, het bome en die gevolglike simboliek 'n rol gespeel in baie kulture regoor die wêreld. Dit word oorgedra via verhale, mites, sowel as 'n beeldende voorstelling in verskillende kunsvorme. "(Http://www.antiquariusimports.com/lectures-symbols.php)
Die Tree of Life -ontwerp aan die linkerkant is van 'n suidelike Iraanse etniese groep met die naam Baluch. Let op dat hierdie ontwerp lyk soos die wingerdboomontwerp wat in Sumer voorkom, en dat die vrugte aan die ente van die tak ook die bekende voetbalvorm lyk. Dit is baie interessant omdat die meeste ontwerpe meer abstrak is. Die Baluch -stam is geleë in die suide van die meeste Iran en aangrensend aan Pakistan, waar die Andiete Indië binnegekom het as Ariese indringers.
'N Ander Baluch -ontwerp is hierdie sjamaan in 'n boom. Op die volgende bladsy word hierdie konsep van die sjamaan/koning/god binne 'n boom bespreek. "Detail van fig. 7 wat 'n sjamaanse beeld uitbeeld wat in die stam van die boom voorkom. As die trofeë in die een of ander" hand "gehou word, lyk die arms meer soos vlerke as arms." (http://www.tcoletribalrugs.com/article15baluchstyle.html)
Hierdie sjamanistiese konsep van die godheid binne 'n boom is 'n algemene tema. In die Siberiese Ob-Oegriese godsdiens word geglo dat die Sjamaan van bome afkomstig is.
Die draak en Phoenix "Die beeld van die draak en die feniks saam, óf in opposisie óf bloot in die ontwerppoel van stapelweef, is 'n uiters ou en argaïese konsep. Hierdie eerste beeld beeld 'n vroeë Anatoliese weefwerk uit, omstreeks 1400 nC, 'n bekende beeld met 'n gestileerde draak aan die onderkant met 'n nog meer gestileerde feniks hierbo. (Fig. 39) Die gebruik van hierdie dubbele beelde is algemeen bekend in Tibet by hierdie twee diere, wat die manlike/vroulike (keiser/keiserin) of yin/yang -aspekte van die lewe voorstel, en onder die wolke met mekaar saamkuier. "
Nog 'n beeld van die draak vs feniks -tema uit Tibet. "'N Tibetaanse tapyt wat die immer gewilde draak-/feniks -ontwerp uitbeeld, 'n patroon wat oral voorkom in Tibetaanse stapelweefwerk. Vroeë 20ste eeu, versameling van Shirin en Giuseppe de Giosa." Die draak en feniks is net 'n ander naam vir die slang- en voëlkonflik. Lees die Sumeriese epos The Myth of Etana vir die agtergrondverhaal.
Hongarye en die ikoniese wêreldboom
"Die" boom van die lewe "of" wêreldboom "is ook 'n baie algemene motief in Sumerië en in baie ander tradisies, maar veral in die noordelike Mesopotamiese Hurriaanse godsdiens. Dit kom ook algemeen voor in baie vroeë Sjamanistiese godsdienste in die verre noorde, soos die verband tussen hemel en aarde en die as van die wêreld. Dit is pragtig geïllustreer in 'n mees Sumeriese vorm op 'n muurskildery, uit die koninklike saal van die ou Hongaarse koningskasteel in die stad Esztergom, Hongarye. "
"Die swaar oorsprong van koningskap word reeds getuig in die vroegste Mesopotamiese kulture. In beide die Sumeriese en Babiloniese mitologie word dit allegories uitgedruk met die beeld van 'n boom wat deur die moedergodin Inanna/Ishtar op die aarde geplant is. Die heilige boom, gewoonlik voorgestel in die vorm van 'n gestileerde palmboom wat op 'n berg groei, is die algemeenste dekoratiewe motief in die Assiriese koninklike ikonografie.
'N Kosmiese boom wat in die middel van die wêreld groei en die hemel met die aarde verbind, was die beste denkbare visuele simbool vir die koning se spilpunt as die fokuspunt van die keiserlike stelsel en die enigste verteenwoordiger van god op aarde. Toe hy op sy troon sit, het die koning. saamgevoeg met die boom en sodoende as 't ware sy menslike inkarnasie geword. Hierdie idee is implisiet in die vierde hoofstuk van die Bybelse boek Daniël, waarin die koning van Babilon droom van 'n reusagtige boom wat in die middel van die aarde groei, en die top bereik die lug, en deur die profeet gesê word: 'Daardie boom , O koning, is jy. ' (Daniël 4: 10-22)
Vir meer inligting oor Hongarye, die Boom van die Lewe, Sjamanisme en die Hurrians, sien bladsy The Vanites hieronder gekoppel.
Babiloniese "Stargate" the axis mundi
Babilon was die plek van die as mund i - die middelpunt van die wêreld of die wêreldas.
"Een van die kragtigste Babiloniese mites is die konsep van die as mundi of ook bekend as die wêreldas," naeltjie van die wêreld ", die plek van die verbinding tussen hemel en aarde. Die verhaal van die as mundi word in die Enumaelis [Enuma Elish] die sogenaamde epos van die wêreldskepping. Nadat Marduk sy vyande verslaan het, word hy deur die gode gekies om hulle koning te wees. Hulle het vir hom 'n tempelkompleks in Babilon opgerig wat op die kruising van twee aardse as geleë was met 'n sentrale vertikale kosmiese as wat hemel en aarde verbind. "Die gode het hul koningskoshuis gebou waaruit uiteindelik alle lewe ontstaan ​​het en waarop Marduk self gebore is en alle mense [ook bekend as Adam en Eva] geskep is." Tydens die nuwejaarsviering van Marduk deur die Babiloniese konings, is die jaarlikse seremonie op 'n "oerheuwel" gehou. Die koning het op 'n voetstuk gestaan, die plek van multidimensionele kosmiese kruishare, waarin hy saamgesmelt het met Marduk, die koning van die gode. Beide vloei in mekaar in 'n oomblik van prehistoriese en huidige tyd, die mitiese en die werklike, saamgebind binne die vertikale kosmiese as in die middel van die skepping. "Die Babiloniese koning het toe uit die hande van die gode die tekens van mag ontvang, wat eintlik van die gode was, maar nou sy eie was."
"Die sentripetale kragte van die wêreld -as en die oerheuwel het nie net die Babiloniese koninkryk gehelp nie, maar was ook een van die belangrikste steunpunte daarvan: staat en koninkryk verstaan ​​hulself - soos duidelik blyk uit die rituele van die nuwejaarsviering - as deel van die kosmiese orde wat aan die mens in die as mundi geopenbaar is. "
(Geparafraseer en aangehaal uit: http://www.gatewaystobabylon.com/religion/ancientcapitals.htm)
"Heilige ruimte word verstaan ​​as 'n skeuring in die homogeniteit van goddelose ruimte, hierdie breuk bou 'n opening wat 'n verbinding tussen geskeide kosmiese sfere, tussen hemel, aarde en onderwêreld moontlik maak: heilige ruimte word gedefinieer deur hierdie vertikale dimensie (as mundi). Die wêreld word beskou as 'n uitbreiding rondom hierdie as, onderskeidelik is die as mundi in die middel van die wêreld geleë.Die heilige berg, die tempel en die paleis, die heilige stad is altyd die as mundi, die verbinding van die kosmiese dimensies. die wêreld bevat die heilige ruimte 'n replika van die hele kosmos, dit verteenwoordig hemel, aarde en onderwêreld in 'n konkrete vorm (imago mundi). Heilige ruimte is die enigste denkbare dimensie van die lewe. In die gedagte van Eliade word heilige ruimte voortdurend verbind in 'n absolute positiewe manier: dit is kosmos, dit word deur goddelike ingryping aan die chaos onttrek:. "
"Die Enuma Elish is 'n Babiloniese of Mesopotamiese skeppingsmite wat die stryd tussen kosmiese orde en chaos beskryf. Nuwejaarsfees. Die basiese verhaal bestaan ​​in verskillende vorme in die omgewing. Hierdie weergawe is geskryf in Akkadies, 'n ou Babiloniese dialek, en ster Marduk, die beskermgod van die stad Babilon. 'N Soortgelyke vroeëre weergawe in antieke Sumeries het Anu, Enil en Ninurta as die helde, wat daarop dui dat die verhaal aangepas is om die godsdienstige gebruike in die kultus van Marduk in Babilon te regverdig. "
"Vroeë Sumeriese en Akkadiese artefakte (ongeveer 2500 vC) toon foto's van 'n paal of boom wat die" axis mundi "genoem word - die wêreldas. Dit is die skag wat deurloop en die wêreld ondersteun. Bewaking van hierdie boom of paal is 'n slang of 'n paar verweefde slange. "
Die Gudea -vaas
"Op die uitstalling in die Louvre is 'n groen vaas wat uit die antieke Mesopotamiese stad Lagash opgegrawe is. Die inskripsie daarop, van koning Gudea van Lagash, ongeveer 2025 vC, is 'n toewyding aan Ningizzida. Ook op die vaas is 'n beeld van twee ineengestrengelde slange op 'n stok. Sommige dateer uit die vaas tot 4000 v.C. Die staaf is heel waarskynlik As Mundi, die wêreldboom, Yggdrasil, die boom van die lewe. Ningizzida, 'n vrugbaarheidsgod, was ook bekend as 'Heer van die Boom van die Lewe'. Hy word dikwels uitgebeeld as 'n slang met 'n menslike kop, en word later 'n god van genesing en magie. Sy metgesel was Tammuz/Dumuzi, wat die skeppende kragte van die lente  verpersoonlik het (soos die Griekse Maia). "
"Die Boom van die Lewe was ook al meer as 1000 jaar gekoppel aan die slang of draak (gevleuelde slang) voordat Genesis geskryf is. In 2025 vC het die beker van die Sumeriese koning Gudea van Lagash (sien hoofstuk 5, fig. 22) twee gevleuelde jakkalse wat 'n paar openende deure terughou om 'n caduceus van verenigende slange te onthul, die inkarnasie van die god Ningizzida, een van die name wat gegee is aan die gemaal van die moedergodin aan wie die beker ingeskryf is: & lsquoLord of the Tree of Truth & rsquo . "
"In die noorde van Babilonië word die godin van die Boom van die Lewe die & lsquodivine Lady of Eden & rsquo of Edin genoem, en in die suide is sy die & lsquoLady of the Vine & rsquo genoem, 'n verstaanbare naamverandering, aangesien die Sumeriese teken vir & lsquolife & rsquo oorspronklik 'n wingerdstok was (10) Maar in die mite van Eden, waar daar geen verenigende beeld van 'n godin is nie, is daar aansienlik ook nie een boom nie, maar twee bome, of, kan gesê word, die een boom het twee geword, en nou die vrug van albei is verbode. In vroeëre mitologieë het die een boom beide & lsquoknowledge & rsquo en & lsquolife & rsquo, of & lsquowisdom & rsquo en & lsquoimmortality & rsquo [soos in figuur 1] aangebied. Hier word kennis van goed en kwaad geskei van die ewige lewe, sodat 'n Die persepsie van dualiteit word absoluut teenstrydig gemaak met die opvatting van lewe en eenheid. die Bybel word uitgedruk in 'n dissosiasie van die boom van kennis van die boom van die onsterflike lewe. & rsquo (12) "(http://mesopotamian-heritage.org/de_DE/2017/02/page/2/)
Bogenoemde aanhaling is interessant omdat dieselfde opskrif op die Gudea -vaas op twee verskillende maniere vertaal is - Boom van die Lewe/Boom van Waarheid. Dit kan vandag lig werp op die probleme van vertaling. Wat dit sê, is dat die Boom van die Lewe en die Boom van Kennis dieselfde was. Dit is afgelei van die verhaal van Genesis 2: 9: "En die Here God het uit die grond gemaak om elke boom wat aangenaam is om te sien en goed is om te eet, die boom van die lewe ook in die middel van die tuin en die boom van die kennis van goed en kwaad ". Hierdie stelling word geïnterpreteer as albei bome wat in die middel van die tuin groei. Aangesien slegs een boom die middelpunt kan inneem, moet die tweede boom 'n addisionele kenmerk wees van die Boom van die Lewe.
Die Mes- en Huluppu -boom
Soos die teks hierbo toon, is daar 'n vraag of daar een of twee bome in die tuin was. Die vraag na die Boom van Kennis kan na my mening beantwoord word deur te kyk na wat die Sumeriërs geskryf het. Die Sumeriese heilige boom moes twee name gehad het: mes (uitgespreek mei) en Huluppu. Hierdie tweespalt om twee name vir dieselfde boom te hê, het verwarring meegebring oor die Kennisboom as 'n tweede boom.
Die Huluppu -boom word genoem in die Sumeriese epos Inanna en die Huluppu -boom wat begin met 'n skeppingsverhaal en vinnig voortgaan tot Enki die boom by die Eufraatrivier plant. Inanna vind die boom nadat dit ontwortel is en plant dit in haar 'heilige tuin'. Later is 'n bed en 'n troon vir Inanna uit die boom gevorm deur Gilgamesh. Die troon en die (huwelik) bed is simbole van Inanna se koningsgebied. Die term Huluppu was dus die naam van die Boom soos dit met Inanna verband hou en sou die Boom van die Lewe wees.
In die Sumeriese epos Enki en die Wêreldorde word die woord usumgal gebruik om Enki te beskryf wat 'groot slang' of 'draak' beteken. Hy plant die mes -boom in Eridu. In ou tradisies is die slang as wys en kundig beskou. 'Wees dan wys soos slange.' Sy assosiasie met die heilige boom is hoofsaaklik dié van die mes -boom. Ek vind dit nie toevallig dat hy met die mes en die mes -boom geassosieer word nie. Dit is die konsep van die mes -boom wat die Boom van Kennis geword het. Daarom verteenwoordig die Huluppu en die mes -boom die Boom van die Lewe in die Sumeriese epos en het beide Enki en Inanna wettige aansprake in twee verskillende kulture en tydsraamwerke.
Die prentjie links is Maya. Binne die ovaal is 'n menslike gesig wat in die mond van 'n slang is. Hierdie slang staan ​​bekend as die Visioen -slang. Die vierkantige insetsel is nog 'n voorbeeld van hierdie slang. Hierdie konsep op sigself is buitengewoon, maar wat by hierdie beeld ingesluit is, maak dit nog meer so. Klik op die prentjie vir 'n groter vertoning. Die simbole vir die songod Shamash (met die naaf), die godin -simbool van die roset en die simbool vir die maan, is ingesluit. Suiwer Mesopotamiese simboliek, wat natuurlik Andiet is. Behalwe die maangod Sonde, het hierdie simbole van Inanna, Shamash/Utu, die slang en Enki as die god van kennis betrekking op Eden. Dit lyk asof hierdie roete nie ophou nie, of hoe?
Etimoloë weet nie wat die mes -boom of die Huluppu -boom eintlik beteken nie. Sommige van diegene wat met hierdie epos werk, sê dat Bybelse verslae van hierdie aard gebaseer is op die vroeëre Sumeriese tekste. Dit is dat hierdie oënskynlik onwaarskynlike verhale 'n mite is. Hierdie webwerf sien dit asof beide Bybelse en Sumeriese tekste verwys na dieselfde gebeurtenisse, persoonlikhede en plekke in die oudheid. Dit is dat hierdie oënskynlik onwaarskynlike verhale waar is.
Die spoor van Mesopotamië kan ook gevind word in die Andes -mitologieë van die Inca. Die Inka's het die aardgodin Pachamama en die songod Inti aanbid met Viracocha as die skeppergod. Die songod Inti het 'n suster gehad, ma Mama-Kilya. Hulle het ook 'n geveerde slanggod aanbid wat Viracocha was en ook onder die Maja's bekend staan ​​as Kukulkan en Quetzalcoatl deur die Asteke. Ander oortuigings oor hierdie god sou die onderrig van die kunste van beskawing, landbou, die kalender en van die see wat hy gekom het, insluit en na die see terugkeer. Die godsdienstige en sosiale sentrum van die Inka -lewe was in die groot vesting genaamd Sacsahuaman. Dit was die tuiste van die Inca Lord en die tuiste van die Tempel van die Son. Die Inca kalender was beide son en maan. Daar word gesê dat Maya -tekeninge van Kukulkan lyk soos die Enki -afbeeldings uit Sumerië. Binne die Maya -panteon word hy (as Kukulkan) beskou as een van drie gode wat die aarde geskep het en 'n tweelingbroer was van een van die ander gode, Tezcatlipoca (sy bose tweeling). Die antieke tempel van Kukulkan van die Mexikaanse Maya's word El Castillo by Chichen Itza genoem.
Hierdie beeld kom uit Bolivia en het moontlik betrekking op die sinspeling van Enki Mesopotamiaanse beelde van die Maya's. Ek het geen sulke beelde gesien nie. As dit bestaan, blyk dit dat dit nie gepubliseer is nie. Die metaalvoorwerp kom uit die versameling van vader Crespi in Ecuador. Dit is so merkwaardig dat dit vals kan wees, maar dit kan nie bevestig word nie, aangesien dit ontbreek in die versameling wat by die Sentrale Bank van Equador gestoor word. Maar 'n seremoniële bak uit die gebied van die Titicacameer het proto -Sumeriese skrif daarin ingewerk. Die bak word die Fuente Magna genoem. Die plaaslike Aymara -taal in Bolivia het 'n aantal grondwoorde wat as Semeties beskou word. (Die Sumeriërs was nie Semeties nie, maar die Akkadiërs wel. Dit was die Akkadiërs wat die Sumeriërs eers verower het.) Artefakte kan vervals word, maar inheemse spreektaal nie.
Meer oor hierdie onderwerp kan gevind word op http://www.atlantisbolivia.org/boliviaandthesumerianconnection.htm
'N Ander webwerf https://www.bibliotecapleyades.net/sitchin/sitchinbooks04_06.htm neem 'n ander takt by hierdie kwessie van Sumeriese besoek in terme van die ontginning van tin vir die vervaardiging van brons. Alhoewel ek geen fan van hierdie webwerf is nie, bevat dit nog 'n paar interessante dinge wat bydra tot hierdie Suid -Amerikaanse Sumeriese/Anditiese raaisel. Die lys van oënskynlik Mesopotamiese invloede groei steeds, insluitend godsdiens, argitektuur, metallurgie, meting, skryfwerk, kuns, taal en legendes.
Die vyf heilige simbole van Mesopotamië
Dit sou die maangod Nanna (Sin in Akkadian) 'n halfmaanvorm wees, die songod Utu (Shamash in Akkadian) as 'n stervorm, die gevleuelde skyf, die horingpet van goddelikheid en 'n simbool om die Boom van die Lewe voor te stel. Hierdie simbool van die Boom van die Lewe word soms slegs as twee "takke" voorgestel eerder as die meer bekende groep van drie. Hierdie simbool kom voor in 'n verskeidenheid style. Laastens is daar 'n simbool van 6 tot 7 sfere wat die sewe sterre van die sewe hoofgode kan verteenwoordig (die Pleiades was vermoedelik die sewe gode saam as 'n groep).
As u goed na die gevleuelde skyf in die onderstaande prent kyk, sien u 'n kruis in 'n sirkel. Dit is die teken van Anu en miskien sou sommige die teken van Kain eis. Dit gaan voort tot vandag toe. As u na sommige van die Christelike ikone kyk, sien u die kruis in die sirkel soos in die stralekrans van Christus. Hierdie spesifieke stralekrans staan ​​bekend as die Kruisvormige Halo.
Hierdie heilige simbole het nie by die ou Assiriërs verdwyn nie. Twee van hulle, die ster en die sekelmaan, is vandag bekende simbole. Dit is die simbole wat deur die westerlinge van die Islam verbind word en is die motief in die Turkse nasionale vlag. Die ster- en halfmaan-simbole was in daardie antieke tye baie sterk, want dit was pan-Mesopotamies en multikultureel. Dit is waarskynlik die twee belangrikste simbole, ten minste is dit die mees volgehoue. Die son- en maansiklusse is baie diep van binne die Paleolitiese waargeneem en gemeet aan steensirkels uit die Neolitiese.
Die kruis in die sirkel
die sirkelvorm van die son wat die steeds herhalende sikliese aard van die seisoene beklemtoon, is die oorsprong van hierdie neolitiese simbool.Dit kombineer 'n kruis binne 'n sirkel en is die eenvoudigste denkbare voorstelling van die vereniging van teenoorgestelde polariteite. Dit is waarskynlik die oudste simbool ter wêreld en het sedert die begin van die geskiedenis in Asiatiese, Amerikaanse, Europese en Indiese kuns verskyn. "
'In simboliese vorm was die Rosi-crucis [simbool vir die heilige graal] die oorspronklike en langste teken van soewereiniteit en is dit waar die sekondêre Rosy Cross-definisie ter sprake kom, want hierdie kentekens was inderdaad 'n rooi kruis binne 'n ring . Die vroeë Bybelskrywers het hierdie koninklike apparaat veroordeel as die Merk van Kain. "
In die stelling hierbo is hierdie merk wat deur vroeëre Bybelskrywers veroordeel is, nie op die webwerf gedokumenteer nie. Geen inligting is gegee oor waar hierdie verklaring vandaan kom nie. Dieselfde rooi kruis is egter die simbool wat die kruisvaarders op hul skilde laat brand het. Dit is deel van die Merovigiese koningsmite om te beweer dat hulle deel was van die bloedlyn van Jesus deur die afstamming van Kain. Waar ook al die vroeë kerkvaders hierdie simbool teëgekom het, kan dit in werklikheid die 'merk van Kain' wees, of soos ek dit sou stel, die 'merk van Eden'. 'N Merk op Kain sou stam wees en dit sou Edenies wees. Dit sou 'n kenmerk wees wat almal in die omgewing goed verstaan. Dit is werklik 'n ou simbool uit die tyd voor die opgetekende geskiedenis. Eintlik het ek op hierdie onderwerp ingegaan deur te ondersoek waarom Enki (Van) met water verbind is. Hier is die punte wat ek oorweeg het waarom water belangrik was in verband met Enki "Lord Earth".
Enki se huis is in die Abzu, die ondergrondse soetwater. Dit is ook die plek van sy ondergrondse paleis in die As Mundi, die spil waarop die wêreld draai. In die Babiloniese epos Atrahasis is dit waar Marduke die eerste mense skep. Babilon was in of naby die tuin van Eden geleë.
Enki woon onder die wêreldboom in die Abzu waaruit sy soet water die wêreld instroom.
"Nou kom daar 'n rivier uit Eden om die tuin nat te maak, en van daar af begin dit skei en dit word as 't ware vier koppe." Vier riviere vloei uit die tuin van Eden waarin die Boom van die Lewe in die middel groei.
"Volgens Mesopotamiese mites is die god van varswater, Enki, wat in die varswaterafgrond by Eridu woon, die" enkele bron "van al die riviere ter wêreld."
"Enki se" Sea-house mansion "word [hieronder] getoon as 'n hokkie in die dieptes van die denkbeeldige varswatersee wat onder die aarde lê. Let op die VIER strome wat hierdie hokkie omring en wys dat dit in die afgrond onder water lê."
'Enki's Sea-house of Abyss-woning is geleë in e.din, in Eridu in Sumer, waar hy 'n vrugteboomtuin het
heiligdom, wat deur die mens bewerk word, wat hy geskep het om 'n landboukundige te wees om hierdie tuin te versorg en die Igigi -gode te verlig van hierdie swoeg in Eridu. "
"Enki ontbied toe Utu, die songod en die lig van die dag. Saam bring hulle 'n mis uit die dieptes van die aarde en maak die hele oppervlak van die grond nat. Dan maak Enki en Utu waterweë om die land te omring met 'n nooit- eindbron van vrugbare Sweet Waters, en Enki het ook wasbakke en reservoirs bedink om die waters vir verdere behoeftes op te slaan. Uit hierdie vrugbare soet water vloei die vier Groot Riviere van die Antieke Wêreld, waaronder die Tigris en die Eufraat. " Van die Sumeriese mite ENKI EN NINHURSAG
Bogenoemde drie beelde toon Enki wat verband hou met vier riviere. Hoe hou dit alles verband met die 'merk van Eden'? Volgens die Sumeriese mitologie is Enki die bron van alle soet water (in teenstelling met soutwater). Die water vloei uit Enki en in 'n paar beelde van Enki word hy getoon met vier riviere wat uit hom vloei. Hy woon in die Abzu, die bron van sy soet waters. Sy tempel is onder die wêreldboom. Genesis sê dat water uit Eden in vier riviere gevloei het. Die wêreldboom is die as mundi wat in die middel van 'n aardse "X" geleë is. Vier riviere kom dus uit die as mundi wat Enki se paleis in die Abzu huisves. Die Sumeriërs stel die wêreld voor as 'n plat skyf wat omring is deur vars water. Dit is die kruis in 'n sirkel. Die sirkel verteenwoordig die Sumeriese bekende wêreld. Die "X" verteenwoordig beide die ligging van die as Mundi in die middel van die wêreld sowel as die vier riviere waaruit alle soet waters afkomstig is. Die As Mundi, die wêreldboom, verteenwoordig die Boom van die Lewe wat in die middel van die tuin van Eden gegroei het. Van al die gode van die Sumeriese panteon is dit Enki wat die meeste met Inanna omgaan. En daarom glo ek dat die kruis in die sirkelsimbool die 'merk van Kain' is, of soos ek dit interpreteer as die 'merk van Eden'. Hierdie simbool is vandag nog by ons. Die onderstaande beeld is van 'n moderne sjamaan se totempaal. Let op die kruis in die sirkel op die paal. Hierdie paal verteenwoordig die as mundi.
Die prentjie links is baie interessant. Dit wys die Boom van die Lewe met 'n slang om die stam. Vier riviere stroom van die basis van die boom af na 'n sirkel water rondom die illustrasie. Onderaan is Enki se paleis in die Abzu. U kan op die prentjie klik vir 'n groter grootte. Dit is die enigste keer dat ek al hierdie elemente in een prent gesien het.
Hierdie foto is van 'n rotstekening, rotskuns, wat twee kruise in die sirkelbeelde bo 'n lyn met mans toon. Dit is moeilik om hierdie tipe kuns te dateer, maar dit is waarskynlik die Nordiese Bronstydperk (ongeveer 1 000 vC). Hierdie spaakwiele word soms sonskywe genoem.
Die illustrasie bo-aan die bladsy is 'n herskepping van 'n paneelgang uit 'n paleis in Urartu waarin
honderde van die ikoniese beeld van die Boom van die Lewe is op dieselfde manier as die paleis van
koning Ashurnasirpal II en die latere tempel van koning Salomo.
Ons het u maklik gemaak om 'n PDF -e -boek te vind sonder om te grawe. En deur toegang tot ons e -boeke aanlyn te hê of deur dit op u rekenaar te stoor, het u maklike antwoorde. Om aan die gang te kom, vind u die webwerf met 'n uitgebreide versameling handleidings.
Uiteindelik kry ek hierdie e -boek, dankie vir al hierdie dinge wat ek nou kan kry!
As eienaam, Centauride of Kentauride verwys spesifiek na 'n wyfie uit die stam van die Centauroi of Kentauroi (Κένταυροι), wat algemeen in Engels vertaal word as die selfstandige naamwoord "centaurs" as 'n selfstandige naamwoord, sentauried verwys na enige vroulike sentaur. Centauress is die meer gewone term in Engels, maar sentaurelle en sentauret kan ook voorkom.
In die "Verbeel jou", gee die retorikus Philostratus die Ouer 'n kort beskrywing van die Centaurides:
Hoe mooi die Centaurides is, selfs al is dit perde, sommige groei uit wit merries, ander is aan kastaiingmerries vasgemaak, en ander se rokke is gevlek, maar dit glinster soos dié van perde wat goed versorg word. Daar is ook 'n wit wyfie Centaur wat uit 'n swart merrie groei, en die teenkanting van die kleure help om die verenigde skoonheid van die geheel te produseer. 
In die "Metamorfose", Ovid gee 'n kort beskrywing van Hylonome:
In die hoë bos was daar geen gemakliker van al die centaurmeisies nie, en sy alleen het deur liefde en liefde se lieflike woorde en wenwyses Cyllarus gehou, ja, en die sorg wat sy geneem het om op haar beste te lyk (sover dit met ledemate kan wees) soos dit). Sy kam haar blink hare en trek haar krulle om die beurt met roosmaryn of viooltjies of rose, en soms dra sy 'n spierwit lelie. Twee keer per dag het sy haar gesig gebad in die helder beek wat uit die hoë bos van Pagasae geval het, twee keer het sy haar liggaam in haar vloei gedompel, en sy sou ook nie aan haar linkerkant en skouer vel dra nie, maar wat haar geword het van die gekiesste diere. 
Shakespeare verwys na sentauresse in Koning Lear, Wet IV, toneel VI, reëls 124–125:
'Van die middel af is dit sentaurusse,
Alhoewel vroue almal hierbo. "
'N Britse familie met die naam Lambert het 'n vroulike sentaur gebruik wat 'n roos in haar linkerhand gehou het as 'n heraldiese toestel en het hierdie figuur in hul monumente uitgebeeld. Hulle kon egter nie 'n amptelike gesag vir hierdie wapens vestig nie, en in die agtiende eeu verander dit in 'n manlike kentaur wat 'n boog vashou. 
In die rolprent van Walt Disney Fantasie, Word die pastorale simfonie van Beethoven geïllustreer met tonele uit die Griekse mitologie, waarin manlike en vroulike centaurs, waarna die ateljee 'centaurettes' noem, prominent verskyn. Die sentaurette verskyn in verskillende situasies, waarvan sommige dit weergee wat die manier van modieuse vroue in 1940 beïnvloed. Hays code, die rolprentprodusente en -verspreiders van Amerika het die animators gedwing om hul borste met kranse te bedek. Die veranderende houding teenoor rasse -stereotipes in die sestigerjare het daartoe gelei dat tonele wat swart sentaurette op die ander wag, afgesny is. 
Die lied Heks Van Die Westmoreland, oorspronklik gesing deur Barbara Dickson op die volksalbum From The Beggar's Mantle, bevat 'n welwillende heks, wat in die lied beskryf word as "[o] ne half the form of a maiden fair/And a jet-black mare's body."
Sedert die laat 2000's, as deel van die monster meisie -neiging in Japan, het vroulike centaurs verskyn in verskeie Japannese anime en manga, soos Monster Musume en 'N Centaur se lewe.
Sekulêr, heilig en huishoudelik - woon saam met straatbome in Bangalore
In vinnig groeiende Indiese stede lyk verandering as die enigste konstante. Erfenisgeboue word afgebreek, paaie verbreed, mere en vleie word afgetap en parke word uitgevee om plek te maak vir stedelike groei. Die natuur is dikwels die eerste slagoffer in 'n voortdurende strewe na ontwikkeling. Tog oorleef die straatboom hardnekkig in Indiese stede - beleër deur petrolgasse, beleër deur konstruksie, maar gryp steeds hardnekkig aan die sypaadjie. Hierdie bome speel 'n belangrike rol in die daaglikse lewens van Indiese stede, 'n rol wat dikwels vir ons bewustheid verborge is. Hulle word sterk waardeer en beskerm deur stedelike inwoners, hetsy vanweë hul heiligheid, of as gevolg van sekulêre burgerlike protes, of selfs hul daaglikse huishoudelike waarde vir straatverkopers en gesinne. Tog bied die distopiese aard van stedelike groei 'n konstante uitdaging vir hul teenwoordigheid. Waar floreer straatbome, en waar misluk dit? In hierdie foto-opstel van Bangalore-die "High-Tech City" van Indië met 'n ekologiese geskiedenis van menslike nedersetting wat minstens 1200 jaar oud is-ondersoek ons ​​die verborge lewens van straatbome.
Die ekologiese groeigeskiedenis van Bangalore kan rofweg verdeel word in drie breë periodes: pre-koloniaal (voor 1799), koloniaal (1799-1945) en post-koloniaal (na 1945). Hierdie historiese handtekening bepaal die patroon van stedelike groei en is steeds sigbaar in die struktuur en spesieseleksie van bome in die stad van die 21ste eeu. Die voormalige Britse kanton is ontwerp met bome wat 'n integrale deel uitmaak van die koloniale landskap. Groot bome—Albizia saman (reënboom), Delonix regia (Gulmohar), Peltophorum pterocarpum (koperkapsel)-is deur Britse en Duits-opgeleide tuinbouers ingebring uit gebiede tot in Brasilië, Madagaskar en Suidoos-Asië.
Hierdie bome is geprys volgens 'n sekulêre koloniale estetika wat die ornamentele bo die vrugte bevoordeel het, en die eksotiese bo die inheemse. Bome is dig langs strate en op beboste kampusse geplant, maar andersins onder streng beheer. Die gebiede van die voetpad is vir plantasie afgebaken, 'n eweredige afstand tussen bome is gehandhaaf en die blomkleure van bome is in 'n noukeurige mengsel gekies, sodat elke deel van die koloniale stad te alle tye 'n paar blomme sou hê die jaar. Hierdie koloniale handtekening kan selfs vandag nog gesien word in die gesentreerde woonbuurte naby die hartjie van die kanton - in paaie langs Mahatma Gandhi -weg, die premium handels- en winkelgebied van Bangalore - met breë voetpaadjies, afgesper van die verkeer.
Hierdie bome, grootliks eksotiese invoer, word op 'n ordelike, gedissiplineerde manier geplant, en die bome hou by hul toegewese ruimtes, en dit lyk asof hulle 'n fyn geslypte gevoel van dekor het. Hierdie bome voorsien 'n belangrike burgerlike behoefte. Ondanks die voortdurende ommekeer van ou erfenisgeboue wat afgebreek word om plek te maak vir hoë kantore met meerdere verdiepings, word hierdie bome baie waardeer deur inwoners en kantoorgangers, wat die koloniale buurt sy integrale karakter van 'n 'Garden City' gee, soos dit gereeld is genoem.
By Mayo Hall ('n erfenis-koloniale gebou wat die City Civil Court huisves), is 'n onreëlmatige, uitgestrekte Ficus elastica in 'n gesementeerde vierkant, 'n bank netjies parallel aan die vierkant en sy hangende wortels goed afgewerk om nie in te meng nie die asfalt. Foto: Suri Venkatachalam Bome geplant op voorafbepaalde afstand, en netjies beperk tot gedefinieerde gebiede in 'n straat naby Mahatma Gandhi-pad in die kanton Bangalore. Foto: Suri Venkatachalam
Tog, langs hierdie ornamentele estetika, kom 'n heel ander pre-koloniale estetika na vore-dié van die heilige. Die Maha Muniswara -tempel, op dieselfde pad as die straatbome in Foto 2, is gebou rondom 'n uitgestrekte Ficus. Die boom beheer onbelemmerd die stedelike landskap, nie andersom nie. Ondanks die ligging in 'n gebied omring deur bome, as gevolg van hul bestaan ​​as gevolg van 'n koloniale landskapsetiek, dring die heilige boom en die gepaardgaande tempel op die pad in, en beweer dat hulle hul reg het deur vooraf te bestaan ​​tot die geskikte stedelike ruimte en die stad terug te eis vir hul eie.
Die Maha Muniswara -tempel, gebou rondom 'n Ficus -boom. Foto: Suri Venkatachalam Dit lyk asof die Maha Muniswara -tempel van bo - omring deur Ficus -bome - in 'n groen lug sweef. Foto: Suri Venkatachalam
In teenstelling met die sentrale dele van die stad, toon Kantonment - gebiede in die suide van Bangalore tussen die woonbuurte Basavanagudi en Jayanagar - 'n ander estetiese straatboom. Hierdie gebiede vorm 'n goed beplande mengsel van kommersiële en woonbuurte, wat van mekaar onderskei word deur die grootte van die paaie. Hierdie stedelike planne, wat deur koloniale argitekte ontwerp is, het nie net straatbome "huisves" nie - bome en parke was sentraal in die ontwerp en uitleg van hierdie ruimtes, wat hulle hul unieke karakter gegee het. Dekades lank in hierdie baie stedelike gebied was dit nie geboue nie, maar straatbome wat die skyline oorheers het, en die winkels en bungalows wat die strate gevoer het, verdwerg het. Selfs nou nog kan spore van so 'n verlede op verskeie strate gesien word.
Uitgestrekte reënbome verdwerg die skyline in 'n Basavanagudi -winkelgebied. Foto: Suri Venkatachalam Straatbome oorheers steeds die lugfoto in baie dele van die suide van Bangalore - hoewel die geboue nou om hoogte begin meeding. Foto: Suri Venkatachalam
In ander strate het enkelverdiepinggeboue plek gemaak vir winkels met meerdere verdiepings met huise daarbo-maar die bome word steeds groter.
Hierdie dele van die stad, wat minder gementrifiseerd is as die kanton, is ook kommersiële ruimtes met bedrywighede, maar van 'n ander aard. Bangalore staan ​​al eeue lank bekend as 'n stad van kokosneute. Kokosbome kan nog oral in die stad gesien word, en is nodig vir daaglikse kook. Sagte kokoswater word in die warm seisoen in Bangalore verkoop, wat vermoedelik goed is om die liggaam af te koel en hitte beroerte in die somerson te voorkom. Hierdie vrugte bederf as dit te lank in die son weggelaat word. Klapperverkopers soek byna altyd 'n gerieflike straatboom om hul produkte te skadu. So ook groente- en vrugteverkopers, wanneer hulle kan. Gelukkig behou hierdie ouer dele van die stad hul boombedekking, en laat verkoper en koper toe om voordeel te trek uit die skaduwee wat hierdie groot bome bied, veral tydens die skroeiende sonsondergang. Daar is gepoog om hierdie bome, soos in die kanton, te reguleer-om dit met 'n goeie afstand te plant. Maar dit lyk asof hierdie 'Indiese' dele van die stad straatbome meer naatloos in die plaaslike identiteit geïntegreer het, flyers daarop geplaas het, dit gebruik het om reklamestandplekke langs die pad te adverteer en vir 'n verskeidenheid ander innoverende doeleindes. In 'n stad waar motorfietsryers gereeld op die sypaadjie ry om verkeersknope te vermy, het een verkoper van seerowerde DVD's gesê dat hy na 'n onlangse ongeluk verkies om hom langs 'n groot boom te plaas - sodat motorfietsers, vermy die boom, hom sou vermy. ook!
'N Sagte klapperverkoper trek voordeel uit 'n stilte in verkope om die daaglikse nuus in te haal. Foto: Suri Venkatachalam 'N Reeks groentekarre, bedek met plastiek, staan ​​in die vroeë oggendure onder die groot bome op die besige DV Gundappa -pad in Basavanagudi, en wag vir die begin van die onderneming. Foto: Suri Venkatachalam Selfs mango -verkopers soek die skaduwee van bome om te voorkom dat hul mango's bederf in die harde son. Die bome dien hier 'n tweeledige doel: hul stamme is bedek met flyers wat daarop gemik is om gretige werksoekers te lok. Foto: Suri Venkatachalam Verkopers langs die pad - in hierdie geval 'n chaat -winkel - doen lewendige sake langs 'n straatboom. Foto: Suri Venkatachalam 'N Alleen vrugteverkoper wag op die laaste kliënte van die dag, strategies onder 'n boom. Foto: Suri Venkatachalam
Bome in hierdie ouer dele van die stad is egter nie sonder bedreiging nie. Ou stadsplanne het bome in hul weefsel opgeneem. Nuwe planne doen die teenoorgestelde - hulle vermy ruimte vir bome op paaie. Bome word as onvermydelike ongevalle beskou in 'n tyd van gefokusde uitbreiding van infrastruktuur. Die druk van 'n moderniserende stad vir 'n oorhoofse metro het daartoe gelei dat honderde bome op sommige van hierdie paaie etlike jare gelede gemerk is om te kap. Volgehoue ​​veldtogte deur burgerlike groepe en plaaslike inwoners het baie van hierdie bome gered.Die betonpilare van die Metro toring oor die verkeer, maar die rye bome wat aan beide kante langs die metrolyn flank, gered deur burgerlike protes, versag die visuele voorkoms - en verminder lugbesoedeling aansienlik in hierdie strate, wat dit makliker maak vir inwoners en reisigers om asem te haal. Elektrisiteitstransformators maak ook hul merk op die oorhoofse afdak en kruis bo boomtakke. Soms word hele bome of groot takke afgekap om plek te maak vir 'n nuwe transformator. Op ander tye groei bome oor hierdie uitheemse indringers, laat takke daarop val tydens af en toe storms en lei tot lang kragonderbrekings.
Langtermynbewoners, wat gewoond was aan bome woon, kla moontlik oor hierdie klein ongerief, maar is taamlik verdraagsaam teenoor hulle en verkies om af en toe die slaggate van bome te geniet. Selfs dienspersoneel pas by die daaglikse teenwoordigheid van bome op die pad aan. Dit is 'n redelik algemene gesig om telefoondrade te sien draai om bome, in holtes gebêre of aan takke te hang - terwyl werkers en straatverkopers dikwels hul besittings of kospakkies aan 'n gerieflike, skaduryke tak hang of dit tussen hoeke tussen takke steek om op hul gemak gehaal word.
Die metrolyn in Jayanagar word aan beide kante deur bome geflankeer. Die IT -stad maak gereed vir sake, met advertensies wat 1 GBPS belowe, maar die bome staan ​​steeds hoog op hierdie paaie, wat dit 'n gevoel van tydloosheid gee. Foto: Suri Venkatachalam 'N Elektrisiteitstransformator, wat in Bangalore se groeiende behoefte aan energie voorsien, torings oor die bome se kaap. Foto: Suri Venkatachalam Bome vorm 'n integrale deel van die daaglikse lewe in die strate in die suide van Bangalore, wat gebruik word om tasse op te slaan en telefoondrade. Foto: Suri Venkatachalam
Residensiële gebiede in dieselfde suidelike Bangalore -omgewing, met kleiner paaie, verkies 'n ander soort boom. Dit is meer geneig om vrugtebome te vind en plante met soet geurige blomme, geplant deur inwoners wat hulle persoonlik versorg. Bome vorm 'n kenmerkende komponent van hierdie woonbuurte. Die afdakke van bome verbind dikwels en vorm 'n naatlose afdak wat wemel van biodiversiteit: voëls, skoenlappers, miere, eekhorings en ape. Motors - van klein tot duur - staan ​​onder die skaduwee van bome langs die pad. Blommeverkopers verkoop hul kranse soggens om aantreklik om gevlegte hare te word, of huis toe of na die tempel gedra te word vir gewaardeerde rituele van daaglikse aanbidding.
Bome van verskillende spesies vorm 'n gekoppelde groen bokant die binnestraat van die straat. Foto: Suri Venkatachalam Voëls maak nes in oorhoofse bome, veilig vir die verkeer en vir roofdiere. Foto: Suri Venkatachalam Baie klein huise het nie plek vir 'n motorhuis nie. In plaas daarvan staan ​​motors buite op 'n skaduryke plek. Straatbome word baie gewaardeer in hierdie woonbuurte. Foto: Suri Venkatachalam 'N Groter motor soek die skaduwee van 'n reuse -boom. Foto: Suri Venkatachalam 'N Inwoner stap 'n oggend in 'n beboste straat. Foto: Suri Venkatachalam Kliënte ondersoek blomkranse onder 'n buurtboom noukeurig. Foto: Suri Venkatachalam
Dystopia tref as jy verder uit die stad reis en in die peri-stedelike rande beweeg. Die buitekant van Bangalore is 'n samevoeging van dorpe, waarvan sommige hul geskiedenis tot so ver as 1200 jaar kan terugspoor. Die bome wat hier gevind word, is grotendeels inheems of genaturaliseer deur eeue se plaaslike teenwoordigheid. 'N Mengsel van heilig Ficus spesies soos die banyan en peepal, en groot vrugtebome soos die mango, jackfruit en tamarind, waarvan die produkte plaaslik gebruik word. Maar namate die stad sy teenwoordigheid na die binneland uitbrei, is die vrugtebome dikwels die eerste slagoffers. Van die 43 beboste vrugtebome in die suidoostelike omtrek van Bangalore, het ons slegs 3 gevind wat steeds beskerm is-die res is heeltemal ontneem van bome, of ernstig verval-met verskeie bome verwyder of afgekap. Gewyde bome is dikwels die laaste wat staande bly. Selfs een van hierdie uitgestrekte hoeksteen Ficus bome kan skuilplek bied vir 'n aantal bedreigde stedelike fauna - vlermuise, ape, selfs die bedreigde slanke loris.
'N Beboste bos in die suidoostelike rand van Bangalore. Foto: Suri Venkatachalam Nog 'n stedelike pad wat van Bangalore na die snelweg lei. Alle bome is afgekap, behalwe 'n majestueuse Ficus benghalensis (banyan). Foto: Suri Venkatachalam Fikusbome is belangrike keiselsoorte wat 'n verskeidenheid stedelike fauna ondersteun, insluitend die ape wat hier op die foto verskyn. Foto: Suri Venkatachalam
Tog is selfs die heilige nie heeltemal veilig teen die bedreiging van stedelike uitbreiding nie. Die Maduramma-tempel van Huskur, aan die suidoostelike periferie van Bangalore, bied 'n voorbeeld van die uitbreiding van die gebou van die tempel, ten koste van die bos bome wat dit omring het en bygedra het tot die heilige identiteit daarvan. Die voorkant van die tempel, wat 'n historiese tempel van die oudheid is, is nou grotendeels beton, terwyl die agterkant, meer beskerm teen besoekers, steeds groen is.
Die vooraansig van die Huskur Madurramma -tempel, grootliks sonder bome. Foto: Suri Venkatachalam Die agterkant van dieselfde tempel, nog relatief groen. Foto: Suri Venkatachalam
Dystopie skuil naby. Namate stedelike konstruksie in die stedelike gebied uitbrei, gaan denudasie voort met 'n waansinnige pas. Stedelike beplanning in die periferie word nie deur beplanners gedryf nie. Dit word aangedryf deur 'n gemengde mengsel van eiendomsagente, groot bouers en grondeienaars, wat elkeen probeer om die wins wat hulle kan maak uit die kleinste stuk grond te maksimeer. Grondpryse het in tien jaar meer as 20-voudig gestyg in die stadsgebied.
Dit is geen stad vir bome nie. In plaas van breë boomryke paaie wat deur parke verbind word, ontmoedig die lugpaaie van die stad se periferie bome aktief. Munisipale amptenare maak informele beperkings wat die plant van bome op sypaadjies ontmoedig - ironies genoeg, in afwagting van toekomstige burgerlike protesoptredes ten tye van die verbreding van die pad, wanneer hierdie bome
moet dalk afgekap word. In plaas daarvan word boompies op absurde klein kolle in die sentrale mediaan gedruk, waar hulle sukkel om te oorleef. Woonstelle en koshuise rondom hierdie groot paaie dwaal om ruimte met winkels en kommersiële geboue. Afgesien van af en toe sierplante, is daar amper geen bome te sien nie. Hierdie gebiede bied 'n groot verskil aan die skilderagtige groen uitsigte van Cantonment en die suide van Bangalore. Die stadsomgewing is inderdaad distopies, met sommige van die hoogste vlakke van besoedeling, stof en asemhalingsstoornisse - 'n duidelike uitvloeisel van die afwesigheid van bome.
'N Gedeelte van die Sarjapur -pad, aan die periferie van die stad, met boompies ingedruk in klein ruimte, te naby aan mekaar, by die mediaan. Die enigste groot boom wat in die omgewing gesien kan word, is 'n heilige boom regs van die beeld, beskerm binne die grense van 'n tempel. Foto: Suri Venkatachalam 'N Residensiële gebied langs Sarjapur -pad, met 'n enkele sierboom wat die uitsig op betondakke afdwaal. Foto: Suri Venkatachalam
Sekulêre of heilige, huishoudelike of distopiese straatbome speel 'n belangrike rol in ons daaglikse lewe. As stedelike inwoners het ons maar net te veel bome nodig vir skaduwee, besoedelingsbeheer, vrugte en blomme. Maar bome maak ook deel uit van die daaglikse lewens van stadsbewoners, wat die gemeenskappe 'n gevoel van identiteit gee-wat geentrifiseerde, kommersiële, woon- en buitestadse woonbuurte op baie verskillende maniere kenmerk. Die belangrikheid van straatbome om 'n stad leefbaar te maak, lê voor die hand en is nog steeds vir ons weggesteek. Die verskeidenheid sosiale en ekologiese ruimtes waarin bome woon, kenmerk die lewens van Indiese stede. Op sommige plekke is dit heilig, op ander gedissiplineerd, in nog ander ruimtes wat sukkel om 'n handgreep vir oorlewing te kry.
Die lewens van straatbome is op baie maniere kenmerkend van die veelvuldige verstrengelinge wat die dialektiek van die natuur-samelewing kenmerk, wat die steeds groeiende stedelike in die wêreldwye suide verenig-verstrengelinge wat die verlede en die hede, die sekulêre en die heilige en die globale en die plaaslike.
Om die rol van straatbome in ons daaglikse lewens te verstaan, help ons om die veelvuldige prosesse, dryfvere en denkwyses wat Bangalore vorm, in die verlede en hede te ontwrig. So 'n begrip kan ons help om waardevolle insigte te genereer om 'n meer volhoubare toekoms vir die natuur in die stad te bou-insigte wat dan doelgerigte kollektiewe optrede kan inlig om 'n koers weg te steek van die distopie wat om die buite-stedelike hoek in Bangalore skuil. Gelukkig lê die visie van 'n stad rondom bome, ontwikkel deur vroeëre beplanners en burokrate, nie te ver in die verlede nie. Inderdaad, soos onderhoude met amptenare soos Seturam Neginhal, wat 50 jaar gelede by die aanplant van 1,5 miljoen bome in Bangalore was, onthul het: hierdie amptenare was deeglik bewus van die belangrikheid van straatbome in ons daaglikse lewe. Dit is die reflektiewe aandag en bewustheid wat ons moet probeer herwin.