'N Dag in die lewe van 'n buitelander in Gunpo City, Suid-Korea - Inligting
'N Dag in die lewe van 'n buitelander in Gunpo City, Suid-Korea
Voer die lewe uit in een van die gewildste onderrigbestemmings ter wêreld.
My wekker lok my soggens uit die slaap, maar ek word minstens 'n paar dae per week vroeg wakker gemaak deur die vrugte-propagandis. Vandag is een van die dae.
Van dagbreek tot die middaguur skree die vrugte-propagandis die dag se aanbiedings oor pere en persimmons, met sy ritmiese, outoritêre stem wat deur die PA-luidsprekers bo-op sy vragmotor belaai is. Ek verbeel my sy toonhoogte: Oos-Asië het die beste persimmons, beter as Oceanië. Oos-Asië het nog altyd die beste persimmons gehad.
As ek na hom luister, kook ek water vir kitskoffie. Terwyl die water kook, kyk ek by die venster uit om die lugbesoedeling na te gaan. Vandag is dit so sleg dat die berge in die omgewing silwer lyk. Op die seldsame dae wat die lug skoon is, hou ek daarvan om te hardloop. Ek wil nog steeds buite kom, so ek besluit om voor die werk na die tempel te stap.
Ontbyt is 'n smoothie, gebraaide eiers en koffie.
Ek skryf van nege tot vroegmiddag. Terwyl ek werk kyk ek deur my venster op die vierde verdieping na die beige en witwit woonstelgeboue wat soos domino's opgerig is, en verwonder my oor die lewens wat binne leef.
My vrou hou daarvan om laat te slaap. Ek probeer om haar nie aan te wakker nie.
As ek klaar is met skryf vir die dag, verlaat ek die woonstel vir my staptog. My buurman wat kitaar speel, laat elke dag sy deur oop. Vandag is nie anders nie. Sy riffies vul die grys beton gang soos rook terwyl ek op die hysbak wag.
Op die grondvloer verby ek die dame in die blommewinkel. Vanweë haar is my vensterbank vol verwelkende plante en bevat my Koreaanse woordeskat die woorde vir orgidee, kaktus en violet. Maar nou het ek nie meer plante nodig nie. Ek waai na haar en gaan verder na die berg.
Aan die voet van die berg stop ek om 'n leë waterbottel uit die fontein te vul. Die fontein is 'n reuse beton skilpad met 'n spigot wat uit sy mond kom. Die water kom van 'n bron in die berg. Die ysige water was die smaak van kitskoffie uit my mond.
Ek volg die steil paadjie 'n kilometer teen die heuwel af na die tempel. Die tempel is regtig 'n klein rooi en groen pagode met 'n altaar in die middel. In 'n teken kan die inwoners van die vallei onderaan gebruik word om kos en vee te laat om die berggees te verslap en 'n goeie oes te verseker.
Selfs hier in die bos hoor ek nog die dreun van die verkeer vanaf die snelweg wat soos 'n draadspoel oor die heuwels rol.
Terug die heuwel af en verder om te werk.
My skool is 'n private Engelse akademie in 'n gebou met vier ander Engelse skole, 'n musiekskool, 'n tandarts en 'n rou visrestaurant. Die voorkant van die gebou is bekoor met borrelende tenks vol garnale, inkvis en kroker.
Ek werk van drie tot nege. Die kinders is jonk, maar nie babas nie, tussen agt en vyftien. Baie van hulle woon in die openbare skool en twee of drie naskoolse akademies, maar selfs na 'n twaalf uur lange dag, bons hulle nog steeds met energie terwyl ek hulle Yankee Engels leer. Hul entoesiasme is aansteeklik. Soms sê tien-jarige meisies in pigtails en pers glase my om te sterf.
Ek drink baie kitskoffie tussen die klasse.
Na 'n volle dag van klasse word my brein verander na rooi boontjiepasta. Aangesien die weer kouer geword het, hou ek daarvan om tuis te bly en 'n paar uur lank 'n roman te lees. Soms maak ek my kitaar af en sing ek 'n paar liedjies vir my vrou. Aand is die tyd wat ons saam spandeer, die bekommernisse van die dag agter ons.
As ons uit die woonstel wil kom, gaan ons 'die middestad', 'n agt vierkante blok rondom die treinstasie. Seoul is 'n uur weg, en ons gaan net daar oor naweke.
Aan elke agt-verdiepinggebou is vertikale bordjies wat kroeë, restaurante, winkels en rekenaarlokale adverteer. Hul flitsende neonligte verlig die voetgangersstrate onder.
Ek en my vrou het gereeld twee restaurante. Een daarvan is 'n galbi-plek. Ons sit op die vloer terwyl stukkies gemarineerde beesvleis oor 'n emmer gloeiende kole in die middel van ons tafel sit. Die ander is 'n Chinese kroeg, kompleet met lanterns van rooi stof, bamboesroosterwerk, en 'n replika van 'n soldaat van die terracotta-leër. My gunstelinggereg word in die spyskaart beskryf as 'vrolike gekruide hoenderdele, gebraai'.
Nie soseer vandat ek ophou rook het nie, maar 'n paar aande ontmoet ons ander onderwysers vir drankies by een van die twee gewilde expat bars in die stad. Op een plek kry jy jou bier in 'n bevrore ysbeker. Nadat u klaar is, gooi u die ys op 'n teiken in die hoop om 'n gratis bier te wen. Die ander plek het kroegmanne wat jongleren en asem skep.
Sommige aande gaan ons saam met ons Engelssprekende kennisse na die sangkamer. Daar gee ons veelkleurige pruike en sing Bohemian Rhapsody totdat ons stembande pyn.
Op pad huis toe ignoreer ons die kruispaadjie-tekens en leun ons op mekaar vir ondersteuning teen die verswakkende nag. Ons weet dat ons te laat gebly het toe ons die vrugte-propagandis sien opstel vir 'n ander dag se werk.