Die krisis van 7 jaar in 'n kind - hoe om ouers op te tree - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Die krisis van 7 jaar in 'n kind is die gevolg van sosiale ontwikkeling en sekere opvoedkundige standaarde. Onder alle leeftydkrisisse is dit die enigste een wat deur die mens gereguleer en uitgelok word, aangesien dit gekoppel is aan die sosiale behoefte om 'n opleiding in 'n duidelike tydsraamwerk te kry. In samelewings waar dit nie nodig is om kennis in staatsinstellings te bemeester nie (gebrek daaraan of die moontlikheid om tuisonderwys te kies) of in die afwesigheid van 'n duidelike tydsraamwerk vir die aanvang van onderwys, ontstaan ​​nie sulke krisisse nie. Daarom is dit sinvol om die ouderdomskrisis van 7 jaar opvoedkundige of opvoedkundige te noem, aangesien dit uitsluitlik deur die opvoedkundige program bepaal word.
In ander ontwikkelingskrisisse word die hoofrol gespeel deur die oplossing van interne probleme van die individu, wat ontstaan ​​teen die agtergrond van geestelike neoplasmas en teenstrydighede van die verlede sosiale status van die kind met sy nuwe vermoëns en vaardighede.
Die skoolkrisis van 7 jaar impliseer 'n wanadaptasietydperk van wisselende duur in verband met die vestiging van ander kategorieë sosiale interaksie, botsing met nuwe reëls en nuwe mense. In die afwesigheid van die kind se voorbereiding, kan die tydperk van wanaanpassing baie lank en moeilik word, en vir almal rondom hom.
Onder die opvallendste verskynsels is daar vorme van aktiewe en passiewe protes teen nuwe vereistes, algemene neurotisering van die toestand, soms gepaardgaande met somatisering (dit verklaar die toename in verkoues, en nie die epidemiologiese situasie nie).
Die kind, wat 'n verandering in sy rol voel, om 'n sekere deel van verantwoordelikheid en plig te ontvang, begin om soos 'n volwassene op te tree. Hy voel dat hy is, daar is gereelde gevalle van gedetailleerde en langtermynbeplanning wat die gedrag van volwassenes naboots. Hier kan ouers hul gedrag by die huis of hul houding teenoor werk in 'n karikatuurvorm waarneem - dit is hul reaksie dat die kind sal voortplant sonder om te veel oor relevansie en ooreenstemming te dink. Alles lyk onnatuurlik, gemanierd, die bui kan onstabiel raak weens die verwarring voor nuwe take, maar poog om ooreen te kom.
Met betrekking tot die vorming van leidende verstandelike prosesse vind die sleutel en finale vorming van basiese kognitiewe funksies, denkprosesse en verbeelding plaas. Die kind vorm sy eerste lewensbegrip, met sekere kategorieë en tekens van goed en kwaad, begin om sulke kategorieë onafhanklik te onderskei sonder om te vra. Insluiting in die samelewing en die plek waar dit beklee, vorm selfbeeld en eindig die vorming van selfbewustheid as 'n individu. Dit verander die persepsie van die wêreld heeltemal, want voorheen het die kind se psige 'n volkome eenheid met die wêreld gevoel, wat ouerlike figure beskou as 'n ondeelbare voortsetting van hul eie wese.
Die probleem van die krisis van 7 jaar is dat baie ouers veranderinge in die sielkundige toestand van die kind weens die lading in die vorm van lesse en rooster mag misloop. Die meeste van die tyd spandeer op opvoedkundige kwessies om aan die vereistes van die skool te voldoen, kan die emosionele kontak, die vermoë om die ware probleme wat leer verhinder, raak te sien, verloor.
Die Vygotsky-krisis van 7 jaar is gedefinieer as die stadium van die vorming van die sosiale selfbeeld van die individu. Die hoofoorsake van krisiservarings is interne (psigofisiologiese veranderinge) en eksterne (sosiale en sosiale norme) faktore.
Onder die sielkundige faktore blyk dit nodig om hul eie nuwe sosiale rol aktief te assimileer, sowel as oriëntasie in die hiërargiese struktuur van die samelewing. Kinders wat gebruik word om te kommunikeer met alle volwassenes, soos met eweknieë, het al lankal gewoond geraak aan die feit dat verskillende gedrag by onderwysers nodig is. Daar is 'n verdeling in vriende en kluite in 'n groep eweknieë. Daar is nie net 'n behoefte aan selfpresentasie nie, maar ook vir die vermoë om 'n geskikte maatskappy te onderskei. Al hierdie is baie herinner aan die volwasse lewe. Daarom ontvang die kind sy onafhanklikheid en die reg om te kies, en dit geld vir alle sfere en nie net leer nie. Ouers is dikwels onvoorbereid vir die persepsie van hul kind meer volwassenes en gaan voort om die kleuterskoolstyl van opvoeding te gebruik, teen die agtergrond waarvan daar baie konflik is.
Na 'n amptelike erkende nuwe sosiale rol het die kind nie genoeg aanpassingservaring vir 'n vinnige herstrukturering of die vermoë om twee gedragspatrone te ondersteun nie - 'n klein een en 'n skoolseun. Dit lei tot 'n begeerte om die vorige rol te weier (weier om vroeër te gaan slaap of met jonger kinders te speel) of regressie (pogings om terug te keer na die kleuterskool, klagtes, terug te keer na die gedrag van vyf jaar). Die finale selfbewustheid van 'n individu vorm twee assesseringspunte - ekstern en intern, wat 'n meer volwasse persoonlikheid vorm. Die kind onderskei sy beoordeling van sy eie optrede en dié van ander, en besef dat hulle nie altyd identies is nie. Dit vererger die onafhanklikheid van oordele en dade, omdat dit nou nie nodig is om iemand volledig in te dien ten einde iemand se persoonlikheid in positiewe kleure te sien nie en korrek op te tree. Dit kan die vlak van ongehoorsaamheid verhoog, omdat die ma se gefrustreerde gesig nie meer beteken dat hy regtig sleg gedoen het nie - dit word net haar beoordeling van die situasie.
Die stelsel van sosiale verhoudings word meer gerangskik, in die vorm van naby en formele volwassenes, aangename en onbekende eweknieë. Aanvanklik is die teenwoordigheid van so 'n verskeidenheid subkategorieë en die behoefte aan konstante werklikheidstoetsing energie-intensief vir die kind se psige. Die opleidingsaktiwiteit bly die leidende aktiwiteit, in verband waarmee die spanning in alle rigtings groei, insluitende beide kognitiewe prosesse en die emosionele sfeer.
Skoolreëls en verbods is eksterne faktore wat die psige verander. Om die grense van wat toegelaat word, om oplossings en manipulasies te vind, om sy eie lewe te verbeter, gebruik die kind nie 'n gespreksmodel (inherent in meer volwasse stadiums van ontwikkeling nie), maar 'n gedrags-een. Dit lyk soos uitdagende gedrag, verontagsaming, ongehoorsaamheid, sabotasie. Die doel van hierdie gedrag is dieselfde - om te kyk hoe sterk en onversoenbaar die reëls is, hoe ver ouers en onderwysers beïnvloed word.
Fisiologiese veranderinge (tand veranderinge, vinnige groei, toename in sterkte en spiermassa, verbeterde konsentrasie en uithouvermoë vaardighede) bied baie nuwe geleenthede. Terselfdertyd is dit die fisiese (alhoewel positiewe) veranderinge wat aan kinders gegee word. Hulle word nie besef nie, maar hulle benodig aanpassing, die gewone vermoë om jou liggaamsveranderinge te beheer, wat uiteindelik 'n toestand van konstante agtergrond onbewuste angs veroorsaak. Dit is nogal moeilik om jou geïrriteerdheid te verstaan ​​wat verband hou met die ontwikkeling van 'n gewoonte om die krag noukeurig aan te pas of om jou eie liggaam aan te pas en die verhouding daarvan met nuwe parameters.
Simptome van 'n krisis van 7 jaar
Die eienaardighede van die 7-jarige krisis manifesteer hulleself individueel en die hoeveelheid tyd hou verband met die atmosfeer in die gesin, die vlak van ouers se begrip van wat met die kind gebeur, die beskikbaarheid van hulp, ondersteuning en voorbereiding vir verandering. Verstaan ​​dat veranderinge in die lewe gegee word aan 'n kind kan moeilik wees vir sekere simptome. Dikwels word dit deur ongehoorsaamheid geopenbaar, aangesien die kind sy eie protes van veranderinge uitdruk waarvoor die getal of die intensiteit en intensiteit die normale norme van geestelike stres oorskry, is nie reg nie. Dit kan 'n eienaardige poging wees om alles terug te gee soos dit was of om volwassenes te wys dat dit nie die vereiste volume of tempo kan hanteer nie.
Ongehoorsaamheid kan nie net 'n direkte weiering insluit om aan vereistes of versoeke te voldoen nie, maar ook as koppigheid in die handhawing van 'n mens se opinie. Byvoorbeeld, 'n skoolseun stem saam om al die lesse te doen, maar hardkoppig verdedig die geleentheid om dit op 'n gerieflike tyd vir hom te doen of mag nie die take op een vak uitvoer nie, aangesien dit oninteressant is. Dikwels in gedragsuitdrukkings en -probleme wat die meeste voorkom in situasies van inligtingoorlading of emosionele uitputting. Net soos op drie jaar met die hulp van huil, het die baba die nood van die werklikheid aangedui, die grille op die ouderdom van sewe praat oor die onbevredigende omstandighede waarin hy tans woon. As jy dit ignoreer, dan is die volgende stap somatisering of 'n senuweestruktuur teen die agtergrond van skaars weerstand teen spanning.
Die begeerte om meer lewendig te verskyn, manifesteer hom, 'n 7-jarige kind het 'n besigheidse toon, hy kan tyd saam met sy ouers spandeer nadat hy belangrike dinge afgehandel het (hy sal op dieselfde manier uitkom). Die kopiëring van volwasse gebare en gedrag, die verlaat van kinderspeletjies, is lewendige tekens van beginnende sosialisering. Die skrik van die ouers dat sigarette met 'n snoepstok geïmiteer word, is nie op hierdie stadium geregverdig nie en beteken nie dat 'n eerste grader om die hoek rook nie - dit is 'n nabootsing van volwasse gedrag. In die gebare en reaksies is daar baie beheer as gevolg van die behoefte om aan die vereistes te voldoen, om aan sekere standaarde te voldoen. So 'n gedwonge noodsaaklikheid lei tot 'n verlies van spontaneïteit, en baie begin fiktief optree.
Kritiek en versoeke word negatief beskou, want nou beskou die kind homself as 'n volwassene en hanteer die vaardigheid van konfrontasie so veel as moontlik. Dit is 'n noodsaaklike element in die eerste volwasse lewe onder die eerste graders, aangesien die onvermoë om te onderskei tussen die twee amper oral verskyn. Dit kan gesê word dat die belangrikste ding is om te weier om jou self te wys, om kritiek op kommentaar oor die moontlikheid van 'n ander oplossing te verwerp. Maar na 'n kort tydperk kan die weiering deur 'n ooreenkoms vervang word. Hy kom na 'n kort tydperk na die weiering om te eet, en voer die ouers se raad oor sy werk uit. Dit kan dus voorkom asof daar 'n teenstrydigheid van aksies en gevoelens is, wat redelik verklaarbaar is deur die vermoë om te weerstaan, te implementeer.
Opgemerk hoe die reëls vir hom verander het, begin 'n 7-jarige kind om die reëls vir die hele gesin te verander, om sy krag te vestig. In die beste geval sal dit die skedule wees waarvolgens die hele gesin met 'n sekere etensuur en klasse moet leef, in die ergste geval, word dit terreur en probeer om enige van hul grille te vervul.
Gekonfronteer met 'n groot hoeveelheid nuwe verantwoordelikhede, reageer die kind senuagtig op enige vereistes en verantwoordelikhede. Al u wense moet geformuleer word ten einde die kind se eie belangstelling te verlig of die behoefte om dit te vervul. Bestellings of selfs versoeke kan negatief gesien word. Vereistes vir gedrag is beter om nie uit te spreek nie, maar om hul eie voorbeeld te toon. As sulke situasies nie ontstaan ​​nie, kan u die relevante films wys of stories vertel sonder om aan te dui dat u moet voldoen. Kinders in hierdie stadium absorbeer gretig inligting oor die bestaansreëls in die samelewing, sodat hulle sulke sluierige boodskappe maklik aangryp.
Om die vlak van stres te verminder, sluit spelaktiwiteite onmiddellik uit die kind se lewe en vervang dit met leeraktiwiteite. Hy moet 'n gaping in sy bekende wêreld hê waar hy kan rus en ontspan. Dit is goed voordat die skool voorbereidende klasse onderneem om nie net die studie van basiese kennis te verrig nie, maar ook die vorms van onderwys (die behoefte om aan die skedule te voldoen, die volwassenes te respekteer, ens.). Moedig prestasies aan wat nie net verband hou met kognitiewe funksies nie, maar ook die vermoë om in sosiale interaksie te vestig en te navigeer. Die eerste goeie punt kan opgemerk word as 'n gesinswandel, en die verkryging van nuwe vriende kan aangemoedig word deur kinders se geselsies met skyfies en vrugte.
Dit is belangrik om die besluite van die kind te respekteer, al is dit belaglik. As 'n regstelling kan 'n herinnering gepas wees, byvoorbeeld dat die laaste keer op 'n leë maag loop, onaangenaam was, en eksperimente met voorkoms moet oorbly tot peer review. In die geval van 'n geskil, moenie die gesag druk nie en moenie iets sonder argumente verbied nie, dus moedig u direkte protes of koppigheid aan. Praat met die gebruik van feite, leer jy nie net die kind se motivering nie, maar kry ook die geleentheid om uit te spreek en hom te hoor. Enige dialoog laat jou in kontak, wat sinvolder is as die formele behoud van posisies. Daar is nog steeds baie krisisse en moeilike oomblikke voor en onderbewuste vertroue in ouerondersteuning is belangrik, wat die geleentheid bied om oor kontroversiële kwessies te konsulteer en beskerming of praktiese advies te verkry in gevalle waar dit onmoontlik is om self te hanteer.