Benjamin Loan - Inligting
Benjamin Loan is gebore in Hardinsburg, Breckinridge County, Kentucky, op 4 Oktober 1819. Nadat hy regte gestudeer het, is hy in 1840 in die balie toegelaat en het hy in St. Joseph, Missouri, gepraktiseer.
'N Teenstander van slawerny, by die uitbreek van die Amerikaanse burgeroorloglening, het hy by die Unie -leër aangesluit. Hy het as brigadier -generaal gedien totdat hy in 1863 tot die kongres verkies is.
In 1867 sluit Loan, James Ashby en Benjamin Butler, aan by die kongres dat Andrew Johnson betrokke was by die sameswering om Abraham Lincoln te vermoor. Butler het die vraag gestel: "Wie sou dit verdien deur 'n sluipmoord (op Lincoln), wat nie sou baat by gevangenskap en ontvoering nie?" vakature? "Hy het ook geïmpliseer dat Johnson betrokke was by die knoeiery met die dagboek van John Wilkes Booth." Wie het daardie boek verydel? Wie het die bewyse onderdruk? "
Daar is baie daarvan gemaak dat John Wilkes Booth die huis van Johnson op die dag van die sluipmoord besoek het en sy kaart met die boodskap gelaat het: "Wil u nie steur nie. Is u tuis?" Sommige mense beweer dat Booth Johnson in sy toekomstige rol as president probeer ondermyn deur te impliseer dat hy by die komplot betrokke was. Soos sy kritici daarop gewys het, was dit egter onnodig, aangesien dit Booth se plan was om Johnson deur George Atzerodt te laat vermoor op dieselfde tyd dat Abraham Lincoln vermoor word.
Loan verloor sy sitplek in 1868 en keer terug na St. Joseph, Missouri en hervat die werk as advokaat. Benjamin Franklin Loan is op 30 Maart 1881 oorlede.
Sal ons toegee aan die beleid van die administrasie, of sal ons ons vorige standpunte nakom dat die Kongres alleen gemagtig is om die onderwerp van rekonstruksie te hanteer en dat ons veiligheid en die vrede van die land vereis dat ons die rebelle ontkoppel en dat die bruin burgers in die opstandige state en vertrou die politieke mag daardeur aan plaaslike en dus veilige hande.
Aan die begin was die moord op Lincoln gedink as die daad "van 'n roekelose jong man. Maar daaropvolgende ontwikkelings het getoon dat dit die gevolg was van doelbewuste planne wat in die belang van die rebellie aangeneem is." Andrew Johnson word president van 'n koeël van 'n sluipmoordenaar wat deur rebellehande gedraai en deur Rebel se goud regeer word. Die prys wat hy vir sy promosie moes betaal, was verraad.
NUUS & INSIGTE UIT JOU DIE BETROUWSTE VERSEKERINGSPARTNER
Versekering het 'n geskiedenis wat uit die antieke wêreld dateer. Deur die eeue heen het dit ontwikkel tot 'n moderne onderneming om mense teen verskillende risiko's te beskerm. Die bedryf was jare lank winsgewend en was 'n belangrike aspek van private en openbare langtermynfinansiering.
In die antieke wêreld is die eerste vorme van versekering deur die Babiloniese en Chinese handelaars aangeteken. Om die verlies aan goedere te beperk, sou handelaars hul items verdeel tussen verskillende skepe wat verraderlike waters moes oorsteek. Een van die eerste gedokumenteerde verliesbeperkingsmetodes is aangeteken in die Code of Hammurabi, wat omstreeks 1750 vC geskryf is. Volgens hierdie metode sou 'n handelaar wat 'n lening ontvang, 'n ekstra bedrag geld aan die lener betaal in ruil vir 'n waarborg dat die lening gekanselleer sou word as die besending gesteel word. Die eerstes wat hul mense verseker het, was die Achaemeniese vorste, en versekeringskaarte is by die notariële kantore ingedien. Versekering is ook genoteer vir geskenke van aansienlike waarde. Hierdie geskenke is aan monarge gegee. Deur hul geskenke in 'n register op te neem, sou gewers hulp van 'n monarg ontvang deur die bestaan ​​van die geskenk te bewys as hulle in die moeilikheid was.
Namate die antieke wêreld ontwikkel het, het maritieme lenings met tariewe gebaseer op gunstige seisoene vir reis opgeduik. Omstreeks 600 vC vorm die Grieke en Romeine die eerste lewens- en gesondheidsversekering met hul welwillende samelewings. Hierdie verenigings het gesorg vir gesinne van oorlede burgers. Sulke samelewings het eeue lank op baie verskillende gebiede van die wêreld voortgeduur en begrafnisrituele ingesluit. In die 12de eeu in Anatolië is 'n soort staatsversekering ingestel. As handelaars in die omgewing beroof word, sal die staatskas hulle vir hul verliese vergoed.
Selfstandige versekeringspolisse wat nie in kontrakte of lenings gekoppel was nie, het in die 14de eeu in Genua verskyn. Dit is waar die eerste gedokumenteerde versekeringspolis vandaan kom in 1347. In die daaropvolgende eeu is selfstandige maritieme versekering gevorm. Met hierdie tipe versekering het premies gewissel op grond van unieke risiko's. Die skeiding van versekering van kontrakte en lenings was egter 'n groot verandering wat die versekering vir die res van die tyd sou beïnvloed.
Die eerste boek wat oor versekering gedruk is, is geskryf deur Pedro de Santarém, en die literatuur is in 1552 gepubliseer. Namate die Renaissance in Europa geëindig het, het versekering ontwikkel tot 'n baie meer gesofistikeerde vorm van beskerming met verskeie dekkingseienskappe. Tot in die laat 17de eeu is baie gebiede steeds oorheers deur vriendelike samelewings wat geld ingesamel het om vir mediese uitgawes en begrafnisse te betaal. Aan die einde van die 17de eeu word die belangrikheid van Londen in die handelswêreld vinnig uitgebrei. Dit het ook die behoefte aan vragversekering verhoog. Londen het 'n spilpunt geword vir maatskappye of mense wat bereid was om die ondernemings van vragskepe en handelaars te onderskryf. Lloyd 's in Londen, een van die voorste versekeraars in Londen, is steeds 'n groot versekeringsonderneming in die stad.
Moderne versekering kan teruggevoer word na die Groot Brand van Londen in 1666. Nadat dit meer as 30 000 huise vernietig het, het 'n man met die naam Nicholas Barbon 'n bouversekeringsonderneming begin. Hy stel later die eerste brandversekeringsmaatskappy van die stad bekend. Ongevalleversekering is aan die einde van die 19de eeu beskikbaar gestel, en dit was baie soortgelyk aan die moderne ongeskiktheidsdekking.
Benjamin Graham en Value Investing
Volgens Graham en Dodd verkry waardebelegging die intrinsieke waarde van 'n gewone aandeel, onafhanklik van sy markprys. Deur die faktore van 'n onderneming soos sy bates, verdienste en dividenduitbetalings te gebruik, kan die intrinsieke waarde van 'n aandeel gevind en vergelyk word met sy markwaarde. As die intrinsieke waarde meer is as die huidige prys, moet die belegger koop en hou totdat 'n gemiddelde terugkeer plaasvind. 'N Gemiddelde omkering is die teorie dat die markprys en intrinsieke prys na verloop van tyd na mekaar sal saamvloei totdat die aandeelprys die werklike waarde daarvan weerspieël. Deur 'n onderwaardeerde aandeel te koop, betaal die belegger in werklikheid minder daarvoor en moet hy verkoop as die prys teen sy intrinsieke waarde verhandel. Hierdie effek van pryskonvergensie vind slegs in 'n doeltreffende mark plaas.
Graham was 'n sterk voorstander van doeltreffende markte. As markte nie doeltreffend was nie, dan is die punt van waardebelegging nutteloos, aangesien die fundamentele beginsel van waardebeleggings lê in die vermoë van die markte om uiteindelik hul intrinsieke waardes reg te stel. Gewone aandele bly nie vir ewig opgeblase of onderstebo nie, ondanks die irrasionaliteit van beleggers in die mark.
Benjamin Graham het opgemerk dat as gevolg van die irrasionaliteit van beleggers, insluitend ander faktore, soos die onvermoë om die toekoms te voorspel en die skommelinge van die aandelemark, die koop van onderwaardeerde of ongunstige aandele beslis 'n veiligheidsmarge bied, dws ruimte vir menslike foute, vir die belegger. Beleggers kan ook 'n veiligheidsmarge bereik deur aandele te koop in maatskappye met 'n hoë dividendopbrengs en 'n lae skuld-tot-ekwiteitsverhouding, en hul portefeuljes te diversifiseer. As 'n onderneming bankrot raak, verminder die veiligheidsmarge die verliese wat die belegger sou hê. Graham het gewoonlik aandele verhandel teen twee derdes van sy netto waarde as sy veiligheidsgrens.
Die oorspronklike Benjamin Graham -formule vir die vasstelling van die intrinsieke waarde van 'n aandeel was:
In 1974 is die formule hersien om beide 'n risikovrye koers van 4,4% in te sluit, wat die gemiddelde opbrengs van hoëgraadse korporatiewe effekte in 1962 was, sowel as die huidige opbrengs op AAA-korporatiewe effekte, verteenwoordig deur die letter Y:
Die bestuur van private beleggings was die grondslag waarop Rothschild -bankwese gebou is. Sedert die stigting van die eerste vennootskap het die Rothschild -bankhuise die bates van 'n klein en gesiene kliënte bestuur, waaronder Royalty, politici en bekende persone van die dag.
Bewyse van Rothschild -sake met 'n wye verskeidenheid kliënte bestaan ​​in die versamelings van die argief. Hier is slegs 'n voorbeeld van die kliëntelys van die Rothschild -sakhuise.
Prins William IX Landgraaf van Hesse-Cassel (1743-1821)-die eerste Rothschild-kliënt
Op 20-jarige ouderdom stig Mayer Amschel Rothschild (1744-1812) 'n onderneming as handelaar in munte en rekeninge, in die Judengasse, in Frankfurt. Hy het die beskerming van die uiters welgestelde kroonprins Wilhelm I van Hessen (1743-1821) gewen, wat ook vroeër sy vader beskerm het. Sy muntbedryf het gegroei tot 'n aantal prinsesbeskermers, en is daarna uitgebrei deur die verskaffing van finansiële dienste. In 1769 verwerf Mayer Amschel die titel 'Hofagent', wat die finansies bestuur van Wilhelm I wat Wilhelm IX, landgraaf van Hesse-Kassel geword het by die dood van sy vader in 1785. In 1806 val Napoleon Hesse binne in reaksie op Wilhelm IX se ondersteuning vir Pruise. Met die opmars van Napoleon se leër, was Wilhelm IX gedwing om in ballingskap in die hertogdom Holstein te gaan. Die dilemma oor hoe om sy koffers vir die besettingsmagte te verberg, is opgelos deur Carl Friedrich Buderus (1759-1819), sy finansiële adviseur, wat aanbeveel het dat al sy voorraad aan die Huis van Rothschild vertrou word omdat hulle die beste geplaas is om sy fondse te beskerm , en hy het dus 'n deel van sy groot fortuin aan Mayer Amschel Rothschild toevertrou vir bewaring. Mayer wend hom tot sy seun, Nathan, in Londen. Nathan belê £ 550,000 van die fondse van Wilhem IX in Britse staatseffekte en goud. Hierdie beleggings was uiters winsgewend en teen die tyd dat Wilhem IX uit ballingskap teruggekeer het, het dit aansienlike rente gekry. Die beleggings was uiters winsgewend, en die reputasie van die Rothschilds vir betroubaarheid en skerp finansiële bestuur was stewig gevestig.
Randolph Churchill, (1849-1895), politikus
Die vader van Winston Churchill was 'n intiem van die Rothschild -familie. Hy het 'n noue verbintenis gevorm met Nathaniel, 1st Lord Rothschild, namens wie hy verslag gedoen het oor die ontwikkeling van die mynbedryf in Suid -Afrika. Churchill was 'n gereelde gas by Rothschild -huise. Die Rothschilds het uitgebreide lenings aan Churchill gemaak.
Benjamin Disraeli, 1ste graaf van Beaconsfield (1804-1881), Britse staatsman en premier 1874-1880
Benjamin Disraeli het in 1840's 'n vriend geword van die Rothschilds deur sy politieke sienings en ook sy plek in die samelewing as skrywer. Hy het 'n diep en blywende vriendskap gevorm met baron Lionel de Rothschild (1808-1879), wat hom ondersteun en bemoedig het toe hy in 1840's en 1850's vir toelating tot die Laerhuis geveg het, en 'n goeie vriend van die familie geword het, teenwoordig die troues en begrafnisse van Rothschild. Disraeli het Hughenden Manor, een myl noord van High Wycombe, in 1848 gekoop en in sy testament verklaar dat Nathaniel, eerste lord Rothschild (1840-1915) en Leopold de Rothschild (1845-1917) trustees van die landgoed sou wees.
Alexander Herzen, (1812-1870), Russiese sosialis en skrywer
Erken sy kontak met die Rothschild -gesin in sy outobiografie, My verlede en Gedagtes, maar kon nie die omvang van sy beleggings op advies van James de Rothschild aandui nie. Onlangse navorsing toon aan dat hy aansienlike eiendom in Frankryk gekoop het, asook dat hy baie in Amerikaanse aandele belê het.
Andrew Jackson (1767-1845), Amerikaanse president, 1829-1837
Nathan Mayer Rothschild (1777-1836), stigter van die Londense huis, het portrette versamel van staatshoofde waarvoor hy 'n finansiële agent was. 'N Portret van Andrew Jackson deur R E W Earle, (wat nou in die bank in New Court hang), was 'n geskenk aan Nathan Rothschild in 1836 en het net agt dae voor Nathan in Frankfurt se dood by die New Court aangekom. Van 1834 tot 1843 het N M Rothschild as bankier by die Amerikaanse regering in Europa opgetree.
William Lavino (1846-1908), joernalis
William Lavino, gebore in Lancashire, het baie jare in Frankryk deurgebring en 'n ongeëwenaarde begrip ontwikkel van die land wat in diens van Groot-Brittanje gebring sou word. Nadat hy sy loopbaan in die handel begin het, het hy in 1874 joernalistiek begin en word hy 'n korrespondent van Parys Daily Telegraph en verhuis daarna na Wene in 1878. Op aanbeveling van Lord Rosebery, eggenoot van Hannah de Rothschild, het Lavino aangesluit Die tye in 1892 wat hy eers in Wene en daarna, vanaf 1903, in Parys verteenwoordig het. Lavino maak staat op die Rothschild -banke wat sy portefeulje bestuur en kredietfasiliteite vir hom reël terwyl hy deur Europa reis.
Dame Nellie Melba (1861-1931), operasangeres
Nellie Melba, 'n gereelde gas by Alfred de Rothschild se huispartytjies in Halton, waar sy 'n tafel gedeel het met onder andere Winston Churchill, was die eerste Australiër wat internasionale erkenning as sopraan verwerf het. Biograwe van die diva het voorgestel dat haar inkomste uit beleggings gemaak op advies van haar vriend, Alfred de Rothschild, "het uiteindelik die geld verdien wat sy verdien het deur 'n relatief klein saak te sing."
Prins Metternich, (1773-1859), Oostenrykse staatsman
Metternich het persoonlike en nasionale finansiële advies en ondersteuning van die Rothschild -gesin ontvang. In 1827 het die Rothschilds 'n aansienlike private lening van 500 000 gulden aan hom gereël om hom te help om die landgoed op Plass te koop. In die 1830's het Metternich gereeld saam met Salomon von Rothschild geëet in sy Hotel zum Römischen Kaiser, waar hy die dienste van die Franse sjef bewonder het. Evelina de Rothschild het die Metternichs ontmoet tydens haar huweliksreis in Schillersdorf in 1865. Prins Metternich was gewoond om op die koeriernetwerk van Rothschild staat te maak om 'n veilige aflewering van sy pos te verseker.
Moses Montefiore, (1784-1885), filantroop
Moses Montefiore was 'n swaer uit die huwelik met Nathan Rothschild. Hy was 'n eerbiedwaardige figuur in die Joodse gemeenskap in Groot -Brittanje en het die oorsake van onderdrukte Jode in die buiteland uitgedaag. Hy het talle reise na die Midde -Ooste onderneem oor die Damaskusbloedbel (1840), na Rome oor die Mortara -saak (die ontvoering van 'n Joodse kind deur Katolieke bekerings, 1859), na Rusland (1846 en 1872), na Konstantinopel en Marokko ( 1863–4), en sewe keer na die Heilige Land (1827, 1838, 1849, 1855, 1857, 1866 en 1875), elke keer moreel en finansieel deur die Rothschilds ondersteun.
Adelina Patti, (1843-1919), operasanger
'N Vriend van die Rothschilds, Patti - wat Verdi verklaar het as die beste sanger wat hy ooit gehoor het - is ook finansieel bygestaan ​​deur die gesin, insluitend die voorsiening van 'n lening van 4000 Fr deur die Parys -huis tydens 'n toer deur Argentinië in 1889.
Louis Philippe I, (1773-1850), koning van die Franse, 1830-1848
Die koning van die Franse van 1830 tot 1848 as die leier van die Orléanist -party was 'n gewaardeerde Rothschild -kliënt. Die dienste van die Rothschilds sluit in die verskaffing van 'n spesiaal ontwerpte wa op die Rothschilds-spoorweg, die Chemin de fer du Nord. Die Rothschilds het getrou gebly aan die Orleans -gesin na die revolusie van 1848 wat Louis Philippe van die troon verwyder het.
Koningin Victoria en haar gesin
Koningin Victoria en haar gesin het staatgemaak op die vele dienste wat die Rothschilds vir hul kliënte gelewer het, en die monarg het veral hul diskresie waardeer. Hierdie dienste sluit in die verskaffing van sjokolade vir haar ma se ontbyt, 'n koerierdiens, wat sy aan haar oom Leopold, die koning van die Belge, aanbeveel het "Perfek veilig en baie vinnig ", lenings aan haar man Albert vir die bou van die Balmoral -kasteel en 'n wakende oog oor die finansies van haar seun, die toekomstige Edward VII.
Cecil Rhodes, (1853-1902), Suid-Afrikaanse sakeman en politikus
Rhodes besoek Londen in Julie 1887 en verseker die steun van Nathaniel, 1st Lord Rothschild vir De Beers in sy bod vir die French Diamond Company. Ondersteuning vir Rhodes is aangemoedig deur Randolph Churchill, wat as konsultant van Rothschilds opgetree het en die vooruitsigte van goud- en diamantmynbou in Suid -Afrika beoordeel het. Lord Rothschild het later nie saamgestem met Rhodes en sy beleid nie, hoewel hy 'n eksekuteur was van Rhodes se testament en 'n belangrike rol gespeel het in die opstel van die Rhodes -beurse uit die boedel.
Giacomo Rossini (1798-1868), komponis
Die groot komponis, Rossini, was 'n vriend van baron James de Rothschild (1792-1868) wat hy na Frankfurt vergesel het om die huwelik van Lionel en Charlotte de Rothschild in 1836 by te woon.
Johann Strauss senior, (1804-1849), komponis
Lionel de Rothschild sorg vir die finansiële reëlings vir die toer deur Johann Strauss senior in 1838 deur Engeland deur Engeland.
Hertogte van Wellington
Die broers Rothschild het prominent geword in die Europese finansies, grootliks te danke aan hul vaardigheid om geld aan die hertog van Wellington te verskaf vir 'n veldtog teen Napoleon, wat uitloop op die Slag van Waterloo in 1815. Die bande tussen die gesinne het voortgeduur, veral omdat Nathan se seun , Lionel de Rothschild, het as 'n Londense huis die aangrensende eiendom by die Duke's Apsley House, Piccadilly, bekom.
Prins William IX Landgraaf van Hesse-Cassel
Halton House waar Alfred de Rothschild private kliënte van die Londense bank vermaak het
Benjamin Franklin en Philadelphia
Namate die drukbedryf van Franklin floreer, raak hy toenemend betrokke by burgerlike aangeleenthede. Vanaf die 1730's het hy gehelp om 'n aantal gemeenskapsorganisasies in Philadelphia op die been te bring, waaronder 'n uitleenbiblioteek (dit is gestig in 1731, 'n tyd toe boeke nie wyd in die kolonies beskikbaar was nie) en was tot die 1850's die grootste Amerikaanse openbare biblioteek ), die eerste brandweermaatskappy van die stad, 'n polisiepatrollie en die American Philosophical Society, 'n groep wat toegewy is aan die wetenskappe en ander wetenskaplike aktiwiteite. Franklin het ook die Pennsylvania -milisie georganiseer, fondse ingesamel om 'n stadshospitaal te bou en het 'n program gelei vir die verharding en verligting van stadsstrate. Boonop was Franklin 'n belangrike rol in die totstandkoming van die Academy of Philadelphia, 'n kollege wat in 1751 geopen is en in 1791 as die Universiteit van Pennsylvania bekend geword het.
Franklin was ook 'n sleutelfiguur in die koloniale posstelsel. In 1737 het die Britte hom as posmeester van Philadelphia aangestel, en in 1753 word hy gesamentlike posmeester -generaal vir al die Amerikaanse kolonies. In hierdie rol het hy verskillende maatreëls ingestel om die posdiens te verbeter, maar die Britte ontslaan hom in 1774 omdat hy te simpatiek teenoor koloniale belange was. In Julie 1775 het die Kontinentale Kongres Franklin aangestel as die eerste posmeester -generaal van die Verenigde State, wat hom gesag gegee het oor alle poskantore van Massachusetts tot Georgia. Hy beklee hierdie posisie tot November 1776, toe hy deur sy skoonseun opgevolg is. (Die eerste Amerikaanse seëls, wat op 1 Julie 1847 uitgereik is, bevat beelde van Benjamin Franklin en George Washington.)
Benjamin de Rothschild was 'n afstammeling van James de Rothschild, die stigter van die Franse tak van die Rothschild -familie en een van vyf broers wat in die vroeë 1800's deur die stigter, Mayer Amschel Mayer Amschel, deur Europa gestuur is.
Uber se uitvoerende hoof van Centimillionaire veroorsaak terugslag ná maanskyn as koerier
Die netto waarde van die kabinet van Joe Biden
Cheney werk saam met die 'Big Lie' -beswaarmaker om geld in te samel
Nial Ferguson se geskiedenis met twee volumes, Die Huis van Rothschild, stel James de Rothschild voor as die bekwame en dikwels kranksinnige jongste lid van die stam. Volgens Ferguson bestuur hy die kantoor van Parys gedurende die onstuimige jare na die Napoleontiese oorloë, en hou tred met die berugte Nathan Rothschild, wat die familieonderneming uit Londen bestuur het en waarop 'n groot deel van die gesin se sukses en reputasie gebou is. James de Rothschild was die natuurlike opvolger van Nathan as die familiehoof toe hy in 1836 sterf.
Eers in 1953 het Edmond Adolphe de Rothschild, die agterkleinseun van James de Rothschild, die tak gevorm van die bank wat ons vandag as Edmond de Rothschild ken.
Hierdie tak van die bank verskil baie van die meer bekende Rothschild & amp Co, die (nou) Parys-Londen-gebaseerde arm wat in 1810 deur Nathan Rothschild gestig is, wat veral bekend is vir sy rol in die skryf van die reëlboek vir die internasionale effektemark in die jare voor die Eerste Wêreldoorlog. Die Britse tak van die familie bly aktief in die bankwese en sy voormalige voorsitter, Evelyn de Rothschild, is in 1989 deur koningin Elizabeth II tot ridder geslaan vir dienste aan bankwese en finansies.
Baron Benjamin de Rothschild (C), sy vrou barones Ariane de Rothschild en hul dogter Noemie. [+] in 2013
Die verhouding tussen die Britse en Switserse/Franse takke in hul moderne vorm was nie altyd harmonieus nie. In 2018, nadat hulle in 'n geskil oor die familienaam strydig was, het die twee arms aangekondig dat hulle 'n ooreenkoms bereik het oor die gebruik van hul onderskeie handelsmerke, na regsaksie in 2015 van Benjamin de Rothschild oor die gebruik van die Rothschild-naam in private bankwese. Rothschild & amp Co en Edmond de Rothschild het 'n verklaring uitgereik waarin hulle hul skikking verduidelik "om die familienaam in die banksektor te beskerm." Die twee takke het aangekondig dat hulle alle kruisaandeelhouding sou ontwrig en verklaar dat "geen groep in die toekoms hoegenaamd die naam Rothschild alleen mag gebruik nie."
Sedert 2015 word Edmond de Rothschild bestuur deur Ariane de Rothschild, Benjamin se vrou - 'n skerp breuk met die laaste testament van stigter Mayer Amschel, wat in 1812 beroemd geskryf het dat die Rothschild -onderneming tussen die erfgename van mans moet gaan en "aan my behoort seuns uitsluitlik. "
Benjamin Loan - Geskiedenis
DIE GESKIEDENIS GELD DEEL 2
Die 19de eeu het bekend gestaan ​​as die ouderdom van die Rothschild, toe geraam word dat hulle die helfte van die wêreld se rykdom beheer. Terwyl hul rykdom vandag steeds toeneem, het hulle daarin geslaag om op die agtergrond te smelt, wat 'n indruk wek dat hul mag verminder het. Hulle pas die Rothschild -naam slegs toe op 'n klein fraksie van die maatskappye wat hulle eintlik beheer. Sommige skrywers beweer dat die Rothschild's nie net die Bank van Engeland oorgeneem het nie, maar dat hulle ook in 1816 'n nuwe privaat sentrale bank in Amerika genaamd The Second Bank of The USA ondersteun het, wat die Amerikaanse president groot probleme veroorsaak het.
Toe die Amerikaanse kongres gestem het om die handves van The Second Bank of The United States te hernu, het Jackson gereageer deur sy veto te gebruik om te voorkom dat die hernuwingsrekening verbygaan. Sy reaksie gee ons 'n interessante insig. Dit is nie net ons eie burgers wat die rykdom van ons regering moet ontvang nie. Meer as agt miljoene van die voorraad van hierdie bank word deur buitelanders besit. is daar geen gevaar vir ons vryheid en onafhanklikheid in 'n bank wat in sy aard so min kan bind aan ons land nie?
Beheer ons geldeenheid, ontvang ons openbare geld en hou duisende van ons burgers afhanklik. sou meer formidabel en gevaarliker wees as 'n militêre mag van die vyand. As die regering hom tot gelyke beskerming sou beperk, en soos die hemel reën, sy guns op hoog en laag, ryk en arm, sou dit 'n ongekwalifiseerde seën wees. In die wet voor my blyk daar 'n wye en onnodige afwyking van hierdie regverdige beginsels te wees. & Quot
Andrew Jackson 1 In 1832 het Jackson beveel dat staatsdeposito's van die Tweede bank teruggetrek word en in plaas daarvan in veilige banke geplaas word. Die hoof van die Second Banks, Nicholas Biddle, was eerlik oor die mag en bedoeling van die bank toe hy openlik gedreig het om 'n depressie te veroorsaak as die bank nie geoktrooieer word nie. & quotNiks maar wydverspreide lyding sal 'n uitwerking op die kongres hê. Ons enigste veiligheid is om 'n bestendige weg van vaste beperking na te streef - en ek het geen twyfel dat so 'n kursus uiteindelik sal lei tot die herstel van die geldeenheid en die herbevestiging van die bank. & Quot
Nicholas Biddle 1836 Deur bestaande lenings aan te meld en te weier om nuwe lenings uit te reik, veroorsaak hy 'n groot depressie, maar in 1836, toe die handves opraak, het die Tweede Bank opgehou funksioneer. Toe maak hy hierdie twee beroemde stellings: "Die bank probeer my doodmaak - maar ek sal dit doodmaak! . & quot
Andrew Jackson Op 'n vraag oor wat volgens hom die grootste prestasie van sy loopbaan was, het Andrew Jackson sonder huiwering geantwoord & ek het die bank vermoor!
1. Andrew Jackson, Veto van die Bankwetsontwerp, aan die Senaat, (1832)
ABRAHAM LINCOLN EN DIE BORGELOORLOG (1861 - 1865)
Met die afsterwe van die Sentrale Bank, het fraksionele reserwe bankdienste soos 'n virus deur talle staatsgeoktrooieerde banke beweeg, maar veroorsaak die onstabiliteit waarop hierdie vorm van ekonomie gedy. As mense hul huise verloor, wen iemand anders hulle vir 'n fraksie van hul waarde. Depressie is goeie nuus vir die lener, maar oorlog veroorsaak nog meer skuld en afhanklikheid as enigiets anders, so as die geldwisselaars nie hul Sentrale Bank kon hê met 'n lisensie om geld te druk nie, sou dit 'n oorlog moes wees. Ons kan uit hierdie aanhaling van die destydse kanselier van Duitsland sien dat slawerny nie die enigste oorsaak vir die Amerikaanse burgeroorlog was nie. Die verdeling van die Verenigde State in federasies van gelyke mag is lank voor die burgeroorlog beslis deur die hoë finansiële magte van Europa. Hierdie bankiers was bang dat die VSA, as hulle as een blok en as een nasie sou bly, ekonomiese en finansiële onafhanklikheid sou verkry, wat hul finansiële oorheersing oor die wêreld sou versteur. & Quot
Otto von Bismark, kanselier van Duitsland 1876 Op 12 April 1861 begin hierdie ekonomiese oorlog. Voorspelbaar het Lincoln, wat geld nodig gehad het om sy oorlogspoging te finansier, saam met sy sekretaris van die tesourie na New York gegaan om die nodige lenings aan te vra. Die geldwisselaars wat wou hê dat die Unie sou misluk, het lenings teen 24% tot 36% aangebied. Lincoln het die aanbod van die hand gewys. Kolonel Dick Taylor van Chicago, 'n ou vriend van Lincoln, was verantwoordelik vir die oplossing van die probleem oor hoe om die oorlog te finansier. Sy oplossing word as volg opgeteken. & quot Laat die kongres net 'n wetsontwerp goedkeur wat die druk van volle tesourie -notas toestaan. en betaal u soldate saam en wen u oorlog ook met hulle. & quot
Kolonel Dick Taylor Toe Lincoln vra of die mense van Amerika die aantekeninge sal aanvaar wat Taylor gesê het. Die mense of enigiemand anders sal geen keuse hê as u hulle 'n volle wettige betaalmiddel maak nie. Hulle sal die volle sanksie van die regering hê en sal net so goed wees soos enige geld wat die Kongres kry wat die regte uitdruk deur die Grondwet. & Quot
Kolonel Dick Taylor 1 Lincoln het ingestem om hierdie oplossing te probeer en het die nuwe rekeninge ter waarde van 450 miljoen dollar met groen ink op die rug gedruk om dit van ander note te onderskei. Die regering moet al die geldeenhede en krediete skep, uitreik en versprei wat nodig is om die bestedingskrag van die regering en die koopkrag van verbruikers te bevredig. Die voorreg om geld te skep en uit te reik, is nie net die hoogste reg op die regering nie, maar dit is die grootste kreatiewe geleentheid van die regering. Deur hierdie beginsels te aanvaar, sal die lang begeerte na 'n eenvormige medium bevredig word. Die belastingbetalers sal enorme bedrae rente, afslag en uitruilings bespaar. Die finansiering van alle openbare ondernemings, die handhawing van 'n stabiele regering en geordende vordering, en die optrede van die tesourie word sake van praktiese administrasie. Die mense kan en sal voorsien word van 'n geldeenheid wat so veilig is as hul eie regering. Geld sal ophou om die meester te wees en die dienaar van die mensdom te word. Demokrasie sal hoër as die geldmag styg. & Quot
Abraham Lincoln 2 Hieruit sien ons dat die oplossing so goed gewerk het Lincoln het dit ernstig oorweeg om hierdie noodmaatreël as 'n permanente beleid aan te neem. Dit sou wonderlik gewees het vir almal behalwe die geldwisselaars wat vinnig besef het hoe gevaarlik hierdie polis vir hulle sou wees. Hulle het geen tyd gemors om hul siening in die London Times uit te spreek nie. Vreemd genoeg, hoewel die artikel blykbaar ontwerp is om hierdie kreatiewe finansiële beleid te ontmoedig, is dit duidelik dat ons die beleide goed kan sien. As hierdie ondeunde finansiële beleid, wat sy oorsprong in Noord -Amerika het, tot 'n vaste standpunt kom, sal die regering sy eie geld sonder koste voorsien. Dit sal skuld afbetaal en sonder skuld wees. Dit sal al die geld hê wat nodig is om sy handel voort te sit. Dit sal welvarend word sonder presedent in die geskiedenis van die wêreld. Die brein en rykdom van alle lande gaan na Noord -Amerika. Daardie land moet vernietig word, of dit sal elke monargie ter wêreld vernietig. & Quot
Hazard Circular - London Times 1865 Gee uit hierdie uittreksel die plan om te sien dat dit die voordeel is van die aanneming van hierdie beleid, wat 'n bedreiging inhou vir diegene wat dit nie gebruik nie. In 1863, amper daar, het Lincoln net 'n bietjie meer geld nodig gehad om die oorlog te wen, en toe hy hom in hierdie kwesbare staat sien, en wetende dat die president nie die kongresowerheid kon kry om meer terugbetalings uit te reik nie, het die geldwisselaars voorgestel dat die National Bankwet. Die daad het deurgegaan. Vanaf hierdie punt sou die hele Amerikaanse geldvoorraad uit die skuld geskep word deur bankiers Amerikaanse staatseffekte te koop en dit uit reserwes vir banknote uit te reik. Die terugbetalings bly tot 1994 in omloop, hul getalle is nie verhoog nie, maar het in werklikheid afgeneem. In baie jare na die oorlog het die federale regering 'n groot oorskot gehad. Dit kon egter nie sy skuld afbetaal en sy effekte terugbetaal nie, want dit beteken dat daar geen obligasies is om die nasionale banknote terug te betaal nie. Om die skuld af te betaal, was om die geldvoorraad te vernietig. & Quot
John Kenneth Galbrath Die Amerikaanse ekonomie is sedert 1864 op staatskuld gebaseer en is in hierdie stelsel toegesluit. Praat van die afbetaling van die skuld sonder om eers die bankstelsel te hervorm, is net praatjies en 'n volledige onmoontlikheid. Dieselfde jaar het Lincoln 'n aangename verrassing gehad. Die tsaar van Rusland, Alexander II, was deeglik bewus van die geldwisselaarsbedrog. Die tsaar weier om hulle toe te laat om 'n sentrale bank in Rusland op te rig. As Lincoln die mag van die wisselaars kon beperk en die oorlog kon wen, sou die bankiers nie Amerika kon verdeel en dit soos beplan aan Brittanje en Frankryk teruggee nie. Die tsaar het geweet dat die terugbetaling teen 'n koste sou kos wat uiteindelik terugbetaal moes word deur Rusland aan te val, en dit was duidelik in die geldwisselaars se visier. Die tsaar verklaar dat Rusland of Brittanje dit as 'n oorlogshandeling sou beskou as Frankryk of Brittanje hulp aan die Suide sou verleen. Britain and France would instead wait in vain to have the wealth of the colonies returned to them, and while they waited Lincoln won the civil war. With an election coming up the next year, Lincoln himself would wait for renewed public support before reversing the National Bank Act he had been pressured into approving during the war. Lincoln's opposition to the central banks financial control and a proposed return to the gold standard is well documented. He would certainly have killed off the national banks monopoly had he not been killed himself only 41 days after being re-elected. The money changers were pressing for a gold standard because gold was scarce and easier to have a monopoly over. Much of this was already waiting in their hands and each gold merchant was well aware that what they really had could be easily made to seem like much much more. Silver would only widen the field and lower the share so they pressed for.
Within three years, with 30% of the work force unemployed, the American people began to harken back to the days of silver backed money and the greenbacks. The US Silver Commission was set up to study the problem and responded with telling history: &quotThe disaster of the Dark Ages was caused by decreasing money and falling prices. Without money, civilisation could not have had a beginning, and with a diminishing supply, it must languish and unless relieved, finally perish. At the Christian era the metallic money of the Roman Empire amounted to $1,800,million. By the end of the fifteenth century it had shrunk to less than $200,million. History records no other such disastrous transition as that from the Roman Empire to the Dark Ages. & quot
Fleecing of the flock is the term the money changers use for the process of booms and depressions which make it possible for them to repossess property at a fraction of its worth. In 1891 a major fleece was being planned. &quotOn Sept 1st, 1894, we will not renew our loans under any consideration. On Sept 1st we will demand our money. We will foreclose and become mortgagees in possession. We can take two-thirds of the farms west of the Mississippi, and thousands of them east of the Mississippi as well, at our own price. Then the farmers will become tenants as in England. & quot
Rep Charles A, Lindbergh (R-MN) Louis T. McFadden would have objected. &quotWe have in this country one of the most corrupt institutions the world has ever known. Ek verwys na die Federale Reserweraad. Hierdie bose instelling het verarm. die mense van die Verenigde State. and has practically bankrupted our Government. Dit het dit gedoen. the corrupt practice of the moneyed vultures who control it."
Adams had traveled to Paris in 1778 to negotiate an alliance with France, but had been unceremoniously dismissed when Congress chose Benjamin Franklin as sole commissioner. Soon after returning to Massachusetts in mid-1779, Adams was elected as a delegate to the state convention to draw up a new constitution he was involved in these duties when he learned of his new diplomatic commission. Accompanied by his young sons John Quincy and Charles, Adams sailed for Europe that November aboard the French ship Sensible, which sprang a leak early in the voyage and missed its original destination (Brest), instead landing at El Ferrol, in northwestern Spain. After an arduous journey by mule train across the Pyrenees and into France, Adams and his group reached Paris in early February 1780.
Because Kansas was famous for John Brown's efforts and its struggle against slavery, Singleton considered the state a new Canaan, and he, like a &quotBlack Moses," would lead his people to the promised land. Singleton traveled through the South organizing parties to colonize in Kansas. Singleton distributed promotional posters and handbills which touted &ldquoSunny Kansas&rdquo as &ldquoone of the finest countries for a poor man in the world,&rdquo with &ldquoplenty of stone and water, and wood on the streams.&rdquo One poster described, &ldquolarge tracts of land, peaceful homes and firesides, undisturbed by any one.&rdquo
Between 1877 and 1879 nearly 300 African Americans followed him to Kansas. Some lived in &quotSingleton's Colony" in Cherokee County. Others settled in Wyandotte, in Topeka's Tennessee Town, and in Dunlap Colony near present Emporia. Singleton advocated the organized colonization of blacks in communities in Kansas and testified about the &quotExodusters" before a committee of the U.S. Congress in 1880.
A second wave of nearly 20,000 African Americans came to Kansas in 1879 and 1880. Unlike the first groups of immigrants that had resources and arrived in smaller organized groups, these &ldquoExodusters&rdquo had no money and they arrived daily by the hundreds. The communities in which they tried to settle were already struggling economically and were not prepared for such a spike in population. The communities appealed to the state government for assistance, resulting in the creation of the Kansas Freedmen&rsquos Relief Association in 1879. The mission of the KFRA was to collect and distribute resources for struggling African Americans in Kansas. Though many African Americans came unprepared, most who remained were able to improve the quality of their lives and made important contributions to the state and the communities in which they lived.
Known affectionately as &quotPap," Benjamin Singleton died in 1900. Through his last years he took great comfort and pride in the role in played as &quotFather of the Negro Exodus."
As the second century of Franklin's trust drew to a close, both cities were looking to benefit greatly from his generosity. Boston's trust fund was worth $4.5 million Philadelphia's was worth $2 million. Most of the money—roughly 76 percent in the case of Massachusetts—would go toward the state. Just as they had 100 years prior, discussions were had about how the funds should be spent.