Dit gaan oor die geloof in die suiwerheid van die proses. melissamn / Shutterstock.com
Maar vir die hele gewildheid van Crisco, wat presies is die dik, wit stof in die blik?
As u nie seker is nie, is u nie alleen nie.
Crisco het dekades lank net een bestanddeel, katoenzaadolie, gehad. Maar die meeste verbruikers het dit nooit geweet nie. Daardie onkunde was geen ongeluk nie.
'N Eeu gelede het die bemarkers van Crisco baanbrekers in die rewolusie-advertensietegnieke gemaak wat verbruikers aangemoedig het om nie bekommerd te wees oor bestanddele nie en eerder vertrou op betroubare handelsmerke. Dit was 'n suksesvolle strategie wat ander ondernemings uiteindelik sou kopieer.
Varkvet hou kompetisie
Vir die grootste deel van die 19de eeu was katoensaad 'n oorlas. Toe katoengins die oes van die suidelike ballon katoen gekam het om skoon vesel te produseer, het hulle berge saad agtergelaat. Vroeë pogings om daardie sade te maal het gelei tot olie wat onaangenaam donker en stink was. Baie boere laat net hul stapel katoensaad verrot.
Dit was slegs na 'n chemikus met die naam David Wesson baanbrekers in industriële bleik- en deodoriserende tegnieke in die laat 19de eeu het katoenzaadolie helder, smaakloos en neutraal ruik genoeg om 'n beroep op verbruikers te maak. Binnekort verkoop maatskappye katoensaadolie self as vloeistof of meng dit met dierlike vette om goedkoop, soliede verkortings te maak, wat in emmers verkoop word om soos varkvet te lyk.
Katoen, vervaardig uit 'n mengsel van katoenzaadolie en beesvet, was een van die eerste kommersiële tekorte. Alan en Shirley Brocker Sliker-versameling, MSS 314, spesiale versamelings, Michigan State University Libraries
Die belangrikste mededinger van Shortening was varkvet. Vroeër geslagte Amerikaners het varkvet tuis geproduseer ná die herfs van varkvleis in die herfs, maar teen die laat 19de eeu het vleisverwerkingsondernemings varkvet op industriële skaal gemaak. Varkvet het 'n merkbare varkvleis-smaak, maar daar is nie veel bewyse dat Amerikaners uit die 19de eeu daarteen beswaar gemaak het nie, selfs nie in koeke en pasteie nie. In plaas daarvan was dit die koste. Terwyl varkvetpryse relatief hoog gebly het gedurende die vroeë 20ste eeu, katoenzaadolie was volop en goedkoop.
Amerikaners het destyds oorweldigend katoen geassosieer met rokke, hemde en servette, nie kos nie.
Nietemin het vroeë katoenzaadolie en verkortingsondernemings uit hul pad gegaan om hul verbinding met katoen te beklemtoon. Hulle het die transformasie van katoensaad van lastige oorskiet na bruikbare verbruikersprodukte aangewys as 'n teken van vindingrykheid en vooruitgang. Handelsmerke soos Cottolene en Cotosuet vestig die aandag op katoen met hul name en deur beelde van katoen in hul advertensies op te neem.
Toe Crisco in 1911 begin, het hy dinge anders gedoen.
Soos ander handelsmerke, is dit van katoenzaad gemaak. Maar dit was ook 'n nuwe soort vet - die wêreld se eerste soliede verkorting wat geheel en al uit 'n eens vloeibare plantolie vervaardig is. In plaas daarvan om katoenzaadolie te stol deur dit met dierevet te meng soos die ander handelsmerke, Crisco het 'n splinternuwe proses genaamd hydrogenering gebruik, wat Procter & Gamble, die skepper van Crisco, na jare se navorsing en ontwikkeling vervolmaak het.
Van die begin af het die bemarkers van die onderneming baie gepraat oor die wonder van hidrogenering - wat hulle 'die Crisco-proses”- maar vermy enige melding van katoensaad. Daar was destyds geen wet wat opdrag gee dat voedselondernemings bestanddele noem nie, hoewel feitlik alle voedselpakkette ten minste genoeg inligting verskaf het om die belangrikste van alle vrae te beantwoord: Wat is dit?
Die bemarkers van Crisco wou graag melding maak van katoenzaad in die advertensies van die handelsnaam. Alan en ShirBrocker Sliker-versameling, MSS 314, spesiale versamelings, Michigan State University Libraries.
In teenstelling daarmee het bemarkers van Crisco slegs ontduiking en eufemisme aangebied. Crisco is vervaardig uit “100% verkorting”, volgens die bemarkingsmateriaal, en “Crisco is Crisco, en niks anders nie.” Soms het hulle na die planteryk gesteek: Crisco was 'streng groente', 'suiwer groente' of 'absoluut alle groente'. Op hul mees spesifieke, sê die advertensies dat dit van 'plantaardige olie' vervaardig is, 'n relatiewe nuwe frase wat Crisco help om te populariseer.
Maar hoekom u al die moeite doen om te vermy dat u katoenzaadolie noem as verbruikers dit alwetend by ander ondernemings koop?
Die waarheid was dat katoensaad 'n gemengde reputasie gehad het, en dit het net vererger teen die tyd dat Crisco begin. 'N Handvol gewetenlose ondernemings gebruik in die geheim goedkoop katoenzaadolie om duur olyfolie te sny, so sommige verbruikers het dit as 'n egbreker beskou. Ander het katoenzaadolie geassosieer met seep of met die opkomende industriële gebruike daarvan in kleurstowwe, dakter en plofstof. Nog ander lees ontstellende nuus oor hoe katoenzaadmeel 'n giftige verbinding bevat, selfs al het katoenzaadolie self geen daarvan bevat nie.
In plaas daarvan om op die problematiese enigste bestanddeel te gaan, het Crisco se bemarkers die verbruikers se fokus op die handelsmerkbetroubaarheid en die suiwerheid van moderne fabrieksvoedselverwerking gehou.
Crisco het van die rakke af gevlieg. Anders as varkvet, het Crisco 'n neutrale smaak. Anders as botter, kan Crisco jare op die rak bly. Anders as olyfolie, het dit 'n hoë rooktemperatuur vir braai. Aangesien Crisco die enigste soliede verkorting van plante was, is dit terselfdertyd gewaardeer deur Joodse verbruikers wat dieetbeperkings gevolg het wat die vermenging van vleis en suiwel in 'n enkele maaltyd verbied het.
Oor net vyf jaar koop Amerikaners jaarliks meer as 60 miljoen blikkies Crisco, die ekwivalent van drie blikkies vir elke gesin in die land. Binne 'n generasie het varkvet van 'n groot deel van die Amerikaanse diëte gegaan tot 'n outydse bestanddeel.
Vertrou die handelsmerk, nie die bestanddele nie
Crisco het vandag katoenzaadolie vervang met palm-, soja- en canola-olies. Maar katoenzaadolie is steeds een van die mees verbruikte eetbare olies in die land. Dit is 'n roetine-bestanddeel in verwerkte voedsel, en dit kom gereeld voor in restaurantbraaiers.
Crisco sou nooit 'n juggernaut geword het sonder sy aggressiewe advertensieveldtogte wat die suiwerheid en moderniteit van fabrieksproduksie en die betroubaarheid van die Crisco-benadruk het nie. In die nasleep van die Pure Food and Drug Act van 1906 - wat dit onwettig gemaak het om voedselprodukte te vervals of te misbruik en die vertroue van die verbruiker te verhoog. Crisco het Amerikaners help oortuig dat hulle nie die bestanddele in verwerkte voedsel hoef te verstaan ​​nie, solank hierdie voedsel van 'n betroubare handelsmerk afkomstig was.
In die dekades wat volg op die bekendstelling van Crisco, het ander maatskappye sy voorsprong gevolg en produkte soos bekendgestel Gemorspos, Cheetos en Froot Loops met min of geen verwysing na hul bestanddele nie.
Vroeë verpakkings vir Cheetos het die versnapering eenvoudig as 'puffs met kaasgeur' geadverteer. Wikimedia Commons
Sodra bestanddeel etikettering opdrag gegee het in die laat 1960's in die VSA, kan die multisillabiese bestanddele in baie hoogs verwerkte voedsel verbruikers verpes. Maar vir die grootste deel het hulle aanhou eet.
As u dus nie vreemd vind om kos te eet waarvan u die bestanddele nie ken of verstaan ​​nie, moet u Crisco deels bedank.
Helen Zoe Veit, medeprofessor in geskiedenis, Michigan State University
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Food & Voeding > Hoe Crisco mosterd omvergewerp het - en Amerikaners gelowig gemaak het in industriële voedsel
Hoe om u derm-mikrobioom gesond te hou om te veg ...
Die gemiddelde Amerikaanse huishouding vermors $ 1,866 kos ...