Die tematiese, beeldende en vormlike kiem van In die geheim van die dag word teruggevind in twee afdelings van Die nomadiese oomblik: "Metafisiese sout" en "Die skaduwee van die venster", en meer spesifiek in gedigte soos "Geen", "'n Halwe -.", "''", "Metafoor en waarheid" en "Vlugtelinge". As ek vandag daaraan dink, dan kom prentjies van vulkane en vuurpyle in my kop. 'n Halfuur se plesier wat ek net kan vergelyk met die blydskap van ’n mater wat se mission gekanselleer word ’n minuut voor hy die bom se knoppie moet druk. In hierdie verband wys Stiegler ook op die rol van die gebeurtenis. n Ware gebeurtenis kan slegs plaasvind waar n ware historiese bewussyn bestaan. Die geloofsgemeenskap sluit in vers 17-18 op ‘n lofprysende noot af met die voorneme om die Here steeds te prys, “nou en vir altyd!” in reaksie op die herinnering en beloftes van die middelste gedeelte. Omdat die dooies die Here nie meer op aarde kan prys nie, sal dié wat steeds lewe nie ophou om die Here te prys nie, “nou en vir altyd.” Implisiet is daar in dié lofprysing ook die versugting dat die Here hulle in die lewe sal hou.