Foto deur Kelly Sikema / Unsplash
'Die hele probleem met die wêreld is dat dwase en fanaties altyd so seker van hulleself is, en wyser mense so vol twyfel is.' Hierdie verskynsel - waargeneem in die 1930's deur die Engelse filosoof Bertrand Russell - is tegnies naam, die Dunning-Krüger-effek. Dit verwys na die neiging dat die slegste kunstenaars hul prestasies oorskat, terwyl die toppresteerders hul eie onderskat. Die Dunning-Krüger-paradoks word in akademiese en sakewêreld aangetref, maar wat in die konteks van psigoterapie? Is dit beter om 'n selfversekerde terapeut te hê of een met self-twyfel?
Ongelukkig is psigoterapeute se selfassessering ook bevooroordeeld. Terapeute is geneig om hul eie optredes in die lewering van psigoterapie te beoordeel oorskat hulself. Wat meer is, in een bestudeer, was die vertroue meer tipies van die terapeute wat beoordeel is minder bevoeg deur 'n onafhanklike kundige beoordelaar. In teenstelling hiermee, ander studies het gevind dat dit die terapeute is wat hulself meer negatief beoordeel en wat deur onafhanklike kundiges tipies die beste beoordeel word.
'N Onlangse Duitser, geïnspireer deur hierdie bevindings bestudeer het die beraming van terapeute se vordering van hul kliënte vergelyk met die werklike verbetering van terapie deur hul kliënte. Die bevindings lewer tot op hede die mees oortuigende bewys van nederigheid as terapeutiese deug. Hoe meer beskeie of konserwatief 'n terapeut se beraming van die vordering van hul kliënte was (relatief tot hul werklike verbetering van hul kliënte), hoe meer het die simptome van hul kliënte verminder en hul lewensgehalte toegeneem.
Sulke bevindings help om die uitkoms van 'n reeks naturalistiese psigoterapie te verklaar studies wat ek en my kollegas onlangs gedoen het, waarin ons die bydrae van verskillende terapeutiese veranderlikes tot terapie-uitkomste beoordeel het. Een spesifieke bevinding het uitgestaan: die terapeute met 'n hoër telling van professionele self-twyfel (hulle het byvoorbeeld nie die vertroue gehad dat dit voordelige gevolge vir kliënte kan hê nie, en was onseker oor die beste manier om effektief met 'n kliënt te werk) wat meer positief was van hul kliënte in terme van die terapeutiese alliansie (dit wil sê die kwaliteit van die verhouding tussen terapeut en kliënt) en die uitkomste van terapie. Hierdie bevinding het ons aanvanklik verras. Ons het geglo dat minder - en nie meer nie - twyfel vir die kliënt voordelig sou wees. Die resultaat is egter heeltemal sinvol in die lig van die vroeëre navorsing wat die voordele van nederigheid van terapeute toon.
Die bereidwilligheid om na die ander te luister, is waarskynlik sentraal om te verduidelik waarom nederigheid voordelig is. 'N Nederige houding kan ook nodig wees vir terapeute om oop te wees vir terugvoering oor die werklike vordering van hul kliënt, eerder as om aan te neem dat alles goed gaan, of die kliënt in werklikheid te blameer vir 'n gebrek aan vordering. Nederigheid kan terapeute ook die bereidwilligheid gee om self-reg te stel indien nodig, en hulle te motiveer om betrokke te raak by 'doelbewuste praktyk'(wat bedoel is om vaardighede te verbeter gebaseer op noukeurige monitering van prestasie en terugvoering). Met verwysing na hul eie bevindings, sowel as navorsing oor 'meesterterapeute' (terapeute wat deur hul eweknieë benoem is as veral bekwaam), Michael Helge Rønnestad aan die Universiteit van Oslo en Thomas Skovholt aan die Universiteit van Minnesota - albei kundiges oor die ontwikkeling van psigoterapeute - dit opgesom in hul boek, Die ontwikkelende praktisyn: groei en stagnasie van terapeute en beraders (2013): 'Nederigheid blyk 'n kenmerk te wees van [terapeutiese] kundiges in baie studies.'
Verdere bewyse vir die belangrikheid van nederigheid deur terapeute kom navorsing in terapeute se 'kulturele nederigheid'. Om 'n kultureel nederige benadering te volg, beteken om te streef na 'n nuuskierige, nie-oordeelkundige en sensitiewe houding van wat die kliënte se kulturele identiteit vir hulle beteken (soos hul etnisiteit, godsdiens, geloof, seksuele of geslagsoriëntasie) en dit in die terapeutiese werk te verwerk. Daar is 'n groeiende hoeveelheid bewyse wat kulturele nederigheid en terapeutiese effektiwiteit verbind, met kliënte wat hul terapeute as meer kultureel nederig beskou. beter uitkomste.
Is nederigheid 'n paradoksale komponent van kundigheid? Nie regtig nie: 'n kenner is eerstens diegene wat aanhou leer - en dit blyk net so van toepassing te wees op psigoterapeute as vir ander beroepe. Soos Joshua Hook, 'n voorligtingsielkundige aan die Universiteit van Noord-Texas en die medeskrywer van Kulturele nederigheid (2017), en sy kollegas sit dit onlangs: 'Op die oog af lyk dit asof die nederigheid die teenoorgestelde is van kundigheid, maar ons argumenteer dat nederigheid 'n grondslag is [vir die bereiking van kliniese uitnemendheid].' Saamgevat ondersteun die groeiende bewyse vir die voordele van nederigheid deur terapeute die vroeë waarneming van die Deense filosoof Søren Kierkegaard, wat in 1859 geskryf is, dat 'alle ware hulp met 'n nederigheid begin'.
HDie nederigheid van terapeute is egter nie voldoende om terapie effektief te hê nie. In ons nuutste bestudeer, het ons beoordeel hoeveel terapeute hulself op 'n vriendelike en vergewensgesinde manier in hul persoonlike lewens behandel (dit wil sê, rapporteer meer 'selfbetrokkenheid') en hul persepsies van hulself professioneel. Ons het verwag dat terapeute se vlak van persoonlike selfbetrokkenheid die effek van professionele self-twyfel op terapeutiese verandering sal verhoog. Ons hipotese is ondersteun: terapeute wat meer self-twyfel gerapporteer het in hul werk, het die nood van kliënte verlig as hulle ook buite hul werk goedhartig teenoor hulself was (in teenstelling hiermee het terapeute wat 'n lae telling van self-twyfel en 'n hoë mate van self-affiliasie gehad het, daartoe bygedra die minste verandering).
Ons het hierdie bevinding geïnterpreteer om te impliseer dat 'n goedaardige selfkritiese houding by 'n terapeut voordelig is, maar dat selfversorging en vergifnis sonder reflektiewe selfkritiek nie is nie. Dit lyk asof die kombinasie van selfbetrokkenheid en professionele self-twyfel die weg baan vir 'n oop, self-reflektiewe houding wat psigoterapeute in staat stel om die ingewikkeldheid van hul werk te respekteer en, indien nodig, die terapeutiese kursus reg te stel om kliënte meer effektief te help .
Wat beteken dit alles? In 'n tyd waarin mense geneig is om te dink dat hul waarde gebaseer is op hoe selfversekerd hulle is en dat hulle hulself in elke situasie moet 'verkoop', kan die bevinding dat nederigheid van terapeute 'n onderskatte deug is en 'n paradoksale bestanddeel van kundigheid 'n verligting bied. Ek het sekerlik gevind dat die bevindings oor die belangrikheid van nederigheid by terapeute weerklink, waarvan baie skepties was oor te selfversekerde praktisyns in terapie en op ander terreine. Nou moet ons die boodskap inkorporeer dat nederigheid 'n belangrike terapeutiese kwaliteit is in opleiding en toesig. 'N Deel hiervan sal 'n kulturele verandering behels, sodat gekwalifiseerde terapeute as rolmodelle van nederigheid, vir kliënte en studente kan optree, sonder om bang te wees om' gesig 'of gesag te verloor.
Helene A Nissen-Lie is 'n medeprofessor in kliniese sielkunde aan die Universiteit van Oslo in Noorweë.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Nederigheid en self-twyfel is kenmerke van 'n goeie terapeut