Die Russiese Japanse oorlog - Daarbenewens - 2021
Die Russiese Japanse oorlog
Die Russies-Japannese oorlog was in baie opsigte 'n ramp vir Rusland - nie net militêr nie. Die Russies-Japannese Oorlog het Rusland opgedaag soos dit was - as 'n nasie wat in glorie van die verlede leef en blind was vir die chroniese probleme wat in die landbou en nywerheid ontwikkel het.
Die konsep om u mense se aandag af te lei van moeilike huishoudelike aangeleenthede met 'n suksesvolle oorlog, is niks nuuts nie. In Rusland sou so 'n oorlog die teenoorgestelde uitwerking hê: die oorlog teen Japan was bedoel om die mense rondom die tsaar te betower in 'n vertoning van patriotiese ywer. Uiteindelik was dit om 'n kloof tussen Nicholas en sy mense te skep.
Die oorlog was nooit in Rusland gewild nie. Die publiek was nie voorbereid op oorlog nie. Dit het skielik gebeur en dit het nie tot 'n uitbraak van spontane patriotisme gelei nie. Hoekom?
Die oorlog is in die verre oostelike dele van die land geveg. Die grootste deel van die bevolking het honderde kilometers ver van die oorlog gewoon en moes voel dat hy daaruit verwyder is. Diegene in Moskou en St. Petersburg was 7500 kilometer van die oorlogsone af. Aangesien die nuus van die een kant van die nasie na die ander stadig was, was daar min publieke entoesiasme daarvoor, omdat dit te ver voel.
Die nuwe politieke partye was van mening dat daar geen regverdiging vir die oorlog was nie. Die sosiaal-rewolusionêres het hulle toegegee aan terrorisme terwyl die sosiaal-demokrate in die fabrieke geroer het vir stakings. Die liberale het hul optrede tot petisies en mondelinge betogings beperk.
Die gewelddadige dade het op 28 Julie 1904, toe Plehve vermoor is, 'n hoogtepunt bereik. Kort hierna is groothertog Sergius ook vermoor.
Die eintlike oorlog was 'n ramp vir Rusland. Selfs 'n suksesvolle veldtog wat lank getrek is, was waarskynlik rampspoedig vir Nicholas. Die veldtog was egter lank, maar dit was ook 'n militêre ramp.
Die Russiese se vloot 'mag' is by Tsushimabaai vernietig en Port Arthur, Rusland se enigste heeljaarvlootbasis in die Verre Ooste, is in Januarie 1905 gevange geneem.
Toe nuus oor hierdie rampe soos Moskou en St. Petersburg bereik is, het dit opgetree as 'n stimulus vir verdere sosiale onrus. Jare van onderdrukking gekombineer met 'n mislukte militêre veldtog kan net sleg wees vir Nicholas. 'N Sterk en beslissende leier het moontlik hierdie scenario aangepak. Nicholas het prins Mirsky aangestel as Minister van Binnelandse Sake. Dit was 'n rampspoedige afspraak. Mirsky se enigste aanspraak op roem was dat hy een van die gunstelinge van Alexandra was. Hy het in sy eie belang geglo - hy moet, volgens hom, deur die tsaar tot so 'n belangrike posisie aangestel word. Op die eerste perskonferensie van Mirsky het hy gevra dat die mense vertroue in die regering moet hê, en dit lyk asof die aanwesiges die kans op hervorming bied. Dit het daartoe gelei dat hy deur die tsaar berispe is, maar die skade is aangerig. Baie mense verwag nou hervorming en aanvaar niks minder nie. Ironies genoeg blyk dit dat Mirsky se verklaring die politieke partye wat teen die regering gekant was, verenig. In Parys het die leierskap van die Sosiale Revolusionêre en die liberale vergader in die self-getitelde Unie van Bevryding. Hulle het besluit op 'n gemeenskaplike aksieprogram. Hulle besluit die beste op hul program deur die zemstvo. Namens hulle het die president van die Moskou-zemstvo, Shipov, 'n nasionale konferensie van alle zemstvo versoek. Mirsky het hiertoe ingestem. Hy het Nicholas meegedeel dat hy geen kwaad gesien het deur mense toe te laat om te praat nie:
'Dit kan die revolusionêre angel uit hierdie windsakke haal.'
In werklikheid is Mirsky se gebrek aan politieke ervaring hier uitgebuit. In die verlede het 'n tsaar geweier om alle oproepe vir enige vorm van 'n nasionale vergadering om 'kwessies' te bespreek. So 'n vergadering kan lei tot oproepe tot 'n nasionale vergadering. Die feit dat Mirsky so 'n vergadering toegelaat het om voort te gaan, was 'n teken dat outokrasie begin uitdaag - en effektief uitgedaag word.
Die nasionale konferensie van zemstvo het van 19 tot 22 November in 1904 vergader. Dit het niks ongewoon gevra nie: vryheid van spraak, vryheid van persoon, persvryheid, burgerregte, ens. Niks hiervan was nuut nie.
Nicholas het op twee maniere op hierdie eise geantwoord. Eers het hy die mans in die zemstvo gevra om buite die politiek te bly. Tweedens het Nicholas sy eie voorneme aangekondig om hervormings in te stel. Hy het egter geen tydsbeperking vir hierdie voorgestelde hervormings aangekondig nie, en hy het geen melding gemaak van 'n nasionale vergadering wat nasionale kwessies kan bespreek nie.
Wat hy gesê het, was niemand tevrede nie. Diegene wat in outokrasie geglo het, het wat hy gesê het, gesien as 'n teken van swakheid. Diegene wat in hervorming geglo het, was nie beïndruk met wat hulle gehoor het nie.
Die nasionale konferensie versprei na die drie dae. Dit het egter 'n merker opgestel. Diegene in beroepe (advokate, joernaliste, ens.) Het hulself begin organiseer. Hulle is uitgesluit van die zemstvo en baie van hulle het ook nie daarin geslaag om in die regering te kom nie, aangesien hulle nie van die regte agtergrond was nie. Industriële werkers het ook hulself begin organiseer. Klein selle van Sosiaal-Demokrate het die werkers begin organiseer in plekke soos die Putilov-staalwerke in St. Gekombineer met 'n styging van 35% in broodpryse in 1904-1905, was die bestanddele daar vir woelinge.
Die werkers was steeds rampspoedig georganiseerd. Vreemd genoeg kan hulle in 'n vakbond genaamd die Zubatov-vakbonde wees, na Zubatov, die prefek van Moskou se polisie. Hy het geglo dat as die werkers in 'n vakbond wil wees, hulle in een moet wees - 'n staatsvakbond! Enige unie wat deur die staat gestig is, sou waarskynlik deur die spioene van Zubatov geïnfiltreer word, en dit was dus 'n ooglopende hulpmiddel om rewolusionêre bewegings binne die industrie fyn dop te hou. Ondanks die feit dat die vakbonde Zabatov 'n ooglopende instrument van die regering was, het die werkers blind hiervoor gelyk. Zabatov het 'n eenvoudige formule gehad. Plehve sou vakbonde veroordeel, en hy sou hulle skep. Toe hulle verban is, sou hy hulle weer onder 'n ander naam opwek. Die openbare kant van die regering was veroordeling; die geheime kant daarvan was die skepping van genoemde vakbonde in 'n poging om vas te stel wie die revolusionêre bewegings doen. Zabatov moes af en toe vakbondleiers in hegtenis neem in 'n vertoning van regeringskrag, maar die vakbonde van Zabatov het voortgegaan, ondanks hul naamverandering. Vader Gapon was die belangrikste skakel wat Zabatov met die vakbonde gehad het. Sy rol in 1905 is nog lank nie duidelik nie en dit sal waarskynlik nooit uitgeklaar word nie. Was hy 'n man van die werkers? Of was hy 'n owerheid vir die regering wat inligting aan Zubatov gegee het?
Gapon het wel die 1905-rewolusie gelei. Hy was 'n gerespekteerde man by die Putilov-staalwerke en dit het gepas dat hy 'n protesoptrede moet lei voor diegene wat hy verteenwoordig het. Die betogers het 'n billike loon en meer brood gevra. Toe hulle na die Winterpaleis optrek, het hulle patriotiese liedere gesing. Soldate in die Winterpaleis, wat met so 'n groot menigte gekonfronteer word, is verstaanbaar paniekbevange en op die betogers afgevuur. Meer as 200 is dood en baie meer is gewond. Na hierdie gebeurtenis is Nicholas II nie meer die 'vader van sy volk' genoem nie