Kersfeesverhaal: By die huis - Af - 2022
Kersfeesverhaal: By die huis
Om die Pierre-De Coubertin-laan oor te steek, moet Sylvain oor 'n sneeuploeg oor 'n sneeubank beweeg. Hy bereken sy skoot sleg en versuim om sy boude te vind. Resultaat van die operasie: sy skoene is gevul met ys, sy enkels is gevries en hy vermoed dat hy 'n ruggraat het. As hy nie sy vriendin belowe het dat hy 'n twee dollar in 'n Mason-pot sou sit nie, elke keer as hy gekroon het, sou hy vir 'n goeie veertig dollar van "winter ostie tot liefling" gereageer het. Wanneer Sylvain sy teken op die sneeubak probeer plant, steek sy hand op die handvatsel, 'n splinter word in sy voorvinger gelê en die pyn verras hom: hy sal twee dollar aan die kitty hê.
Deur aan Airdé te laer, waar hy sy motor geparkeer het, vra Sylvain die relevansie dat hy met so 'n temperatuur na die stadion gegaan het. Na 'n vrot somer kom die winter tot die einde toe. Sou hy nie beter gedoen het om onder hierdie omstandighede tuis te bly nie?
Maar hy moes iets doen. Soos Kersfees benader, word die aantal onwettige vlugtelinge aan die toeneem, die regering beloof om finansiële hulp aan finansiële hulp te verleen... Buitelanders sal binnekort geskenkbewyse vir die spa aan die grens kry, terwyl hy by aftrede vir 'n paar jaar, moet die Uber suksesvol handhaaf 'n ordentlike leefstyl. En dit is terwyl hy en sy vrou hulself in CHSLD's bevind, vasgevang in hul eie vuilheid omdat die regering verkies om buitelanders te red eerder as om ouers te versorg.
Nog twee dollars in die Mason pot.
Nee ... om daaroor te dink, het Sylvain dit goed gedoen om sy ontevredenheid by die ingang van die stadion aan te kondig. Oukersaand of nie, hierdie sogenaamde vlugtelinge moet weet dat ons hulle nie wil hê nie. Ten minste nie totdat ons die strate soos die wêreld kan uitvee nie.
Sien ook: Rohingyas: portrette van vyf vlugtelingvroue
Sylvain sit in sy motor en begin die verhitting deeglik om sy kouse te droog en die koue wat in sy bene ingekruip het, te jaag. Hy draai op sy Uber app. Gegewe die tyd het hy nog 'n goeie uur verkeer om die tonnel te slaag, om sy tyd te maak en 'n ren of twee te neem voordat hy terugkeer na die Suidkus. Meganies open hy Facebook op sy selfoon en neem die geleentheid om te sien of foto's van die geleentheid reeds aanlyn is. Niks. Daar moet gesê word dat min mense beweeg het. Waarskynlik die swak toestand van die paaie. Geen wonder dat die teen-betogers meer talle was nie: alle Montreal-breinspoelders wat beter hou om wolke te skop as om die werklikheid te konfronteer. Sylvain weet waaroor hy praat: hy werk in Montreal en neem die meeste van sy erwe. Hy vryf daagliks skouers met hulle, diegene wat die wêreld wil verander met Kale en Bixi, en een ding is seker: hulle is baie bly om 'n duiwel se tenk te bestuur wat hulle pragtige planeet besoedel as hulle gevoel om drie in die oggend of dit is te koud om na hul joga klas te stap.
Gehoorsaam deur 'n video op sy selfoon en deur hierdie oorwegings, terwyl groot vlokkies op sy voorruit ophoop, is Sylvain verbaas wanneer 'n jong vrou, op die knieë sneeu, aan die venster van sy motor klop .
Twee dollars in die Mason pot.
Sylvain gaan sy venster af. Die eerste ding wat hy sien, is 'n groot maag wat uit 'n groot wolvestre uitsteek, met twee swart hande daarop.
"Meneer, asseblief, ek soek taxi's, as ..." Die meisie skreeu, krul op haarself terwyl sy haar maag hou. Sylvain is dazed en antwoord sonder om te dink:
"Sy is op Bennett, die taxi staan, hier is ons op Aird."
In pyn gedraai, luister die vrou nie. Sylvain is verontagsaam:
"Gaan jy geboorte gee?"
Sylvain voel 'n bietjie dom om so 'n voor die hand liggende vraag te vra. Hy kom uit sy motor uit en nooi die toekomstige ma om aan boord te gaan sit. Die sametrekking is kalm.
'Ek moet hospitaal toe gaan, meneer.
- Ja, dit lyk soos ... Watter hospitaal?
Ja, die hospitaal.
- OK ... maar watter hospitaal volg jy? "
Die jong vrou het geen antwoord om te bied nie. 'N Sametrekking wat nog meer pynlik lyk as die vorige een, neem dit. Sylvain sal moet improviseer. Dit sal 'n lekker storie wees om sy vrou te vertel wanneer hy terugkom. Sy blameer hom al die tyd omdat hy nie die inisiatief het nie. Die motor begin, maar net 'n paar meter voordat jy op die hoek van paaie Aird en Pierre-De Coubertin moet stop. Sylvain het die lewering van sy drie kinders bygewoon, hy weet hoe om te erken wanneer dit tyd is. Daar was toe die meisie geskreeu het: "O, nee, Here, help my!"
911 op die SpeakerSylvain probeer om die instruksies van die dispatcher te volg.
"OK ... wat is jou naam?
- OK ... Is daar iemand wat jy kan bel, jou kêrel, familie?
Nee, ek is alleen hier.
- OK ... wel, ons sal saam druk, dan. Is jy reg, my liewe? "
Sylvain hou sy hand uit. Nicole druk haar styf en gil.
Die sirene van die ambulans word gehoor terwyl Sylvain die seun in sy rok draai en dit aan sy ma gee. Sy is uitgeput, maar glimlag, haar gesig vol trane, asof sy die wêreld net aangebied is.
'N Paar uur, en jy het 'n bietjie Jesus gehad!
Dit is 'n teken, meneer. Dis God wat my vertel dat ons goed hier sal wees. "
Deur die venster van sy motor oorweeg Sylvain sy teken, nog steeds in die sneeubank geplant: "Hier is die huis!" en dit is die stywe keel wat hy beantwoord:
"Ja, liefie, jy sal goed wees."
Illustrasie: Katrinn Pelletier (Colagene agentskap)
Sophie Bienvenu het gedigte, romans gepubliseer (En in die ergste geval gaan ons trou; Soek Sam; Om haar) en verskeie kinderboeke, insluitend Die Prinses wat algemene wil word.
Illustrator Katrinn Pelletier het 'n sterk belangstelling in die estetika van die 1950's. Passievol oor die wêreld van kinderjare, sy weet hoe om sensitiewe en poëtiese beelde te skep.