Aandag word in hierdie bydrae gegee aan die uitwerking van a 44(1)(f) van die Wet op Gevangenisse 8 van 1959 op vryheid van inligting m.b.t. die Suid-Afrikaanse gevangeniswese. Malan se mees geslaagde gedigte is dan dié wat – ten minste op die oppervlak – deur ’n ligte aanslag gekenmerk word, oftewel, dié gedigte waarin die sprekende subjek homself nooit te ernstig opneem nie, ten spyte van dikwels gewigtige boustof. Terselfdertyd openbaar Malan in ’n hele paar gedigte die vermoë om ’n ophelderende lig oor ’n sekere gegewe te laat skyn en die afgesaagde of voorspelbare op hierdie manier heeltemal te fnuik. 'n geslag -- hoe trots is sy oë, en hoe hoog is sy ooglede opgetrek! -- Om te keer dat dit hinderlik selfingenome en selfbehep raak, is ironisering noodsaaklik. ’n Bietjie selfspot kan ook nie kwaaddoen nie. Vroeër het sy altyd graag Suid-Afrikaanse rooiwyn gedrink, meestal uit so ‘n 5 liter box van die Hema, maar die laaste jaar of wat was dit vir haar te droog en het sy oorgeslaan na die Hema se rosé. ’n Bietjie grappig maar ook bewus van die eindigheid van alles, het ek inderhaas iets in die bundel geskryf in die trant van dat ek hoop dat daar nog baie sulke ‘laatmiddag-kuiers’ mag wees.