Palliatiewe sorg - die volgorde van aflewering, doelwitte, doelwitte, beginsels - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Palliatiewe sorg - dit is 'n reeks aktiwiteite waarvan die hoof fokus word geag 'n voldoende bestaan ​​van individue wat ly aan ongeneeslike, lewensbedreigende en swaar verbygaande siektes te handhaaf, op die maksimum toeganklik met die bestaande toestand van sterflik siek, gemaklik vir die vakvlak. Die hoof "roeping" van palliative medisyne bestaan ​​uit pasiënte wat gepaard gaan met hul einde.
Vandag, as gevolg van die toename in die aantal kankerpasiënte en die wêreldwye veroudering van mense, groei die persentasie ongeneeslike pasiënte elke jaar. Individue wat aan 'n onkologiese siekte ly, ervaar ondraaglike algias, en benodig dus 'n verenigde mediese benadering en sosiale ondersteuning. Daarom verloor die oplossing vir die probleem van palliatiewe sorg nie sy eie relevansie en noodsaaklikheid nie.
Ten einde die lyding van pasiënte te voorkom en te verminder deur die erns van simptome van die siekte te verminder of die kursus te inhibeer, word 'n stel maatreëls getref - palliatiewe mediese sorg.
Die konsep van ondersteunende (palliative) medisyne moet aangebied word as 'n sistematiese benadering wat die kwaliteit van die bestaan ​​van ongeneeslike pasiënte, sowel as hul familielede, verbeter deur pynlike sensasies te voorkom en te verminder as gevolg van behoorlike assessering van die toestand, vroeë opsporing en voldoende terapie. Gevolglik bestaan ​​palliatiewe sorg vir pasiënte in die implementering en implementering van verskeie maatreëls wat daarop gemik is om die simptome te verlig. Soortgelyke gebeure word dikwels gehou om die newe-effekte van terapeutiese prosedures te versag of uit te skakel.
Palliatiewe sorg is daarop gerig om met behulp van enige lewensgehalte van individue te optimaliseer, wat pyn en ander fisiese manifestasies verminder of heeltemal uitskakel, wat die pasiënt se verligting of sielkundige probleme of sosiale probleme fasiliteer. Hierdie tipe mediese terapie is geskik vir pasiënte in enige stadium van die siekte, insluitend ongeneeslike patologieë wat noodwendig lei tot die dood, chroniese siektes, ouderdom.
Wat is palliatiewe sorg? Palliatiewe medisyne maak staat op 'n interdissiplinêre benadering tot pasiëntsorg. Die beginsels en metodes is gebaseer op gesamentlike gerigte aksies, dokters, aptekers, priesters, maatskaplike werkers, sielkundiges en ander spesialiste in verwante beroepe. Die ontwikkeling van 'n mediese strategie en mediese hulp om die kwelling van vakke te verlig, laat die span spesialiste toe om emosionele en geestelike ervarings en sosiale probleme op te los om die fisiese manifestasies wat die siekte begelei, te verlig.
Metodes van terapie en farmakopee-middels wat gebruik word om die manifestasies van ongeneeslike kwale te verlig of te verlig, het 'n palliatiewe effek, indien slegs simptome verlig, maar het nie die patologie of die faktor wat aanleiding gegee het, direk beïnvloed nie. Sulke palliatiewe maatreëls sluit in die verwydering van naarheid veroorsaak deur chemoterapie, of pyn met morfien.
Die meeste moderne dokters fokus hul eie pogings om die siekte te genees, en vergeet van die noodsaaklikheid en noodsaaklikheid van ondersteunende aktiwiteite. Hulle glo dat metodes wat slegs daarop gemik is om die simptome te verlig, gevaarlik is. Intussen, sonder die sielkundige gemak van 'n individu wat aan 'n ernstige siekte ly, is dit onmoontlik om hom van die pynlike siekte te bevry.
Beginsels van palliatiewe sorg sluit in:
- fokus op verligting van pyn, dyspnea, naarheid, en ander onstuimige simptome;
- houding teenoor die dood as 'n heeltemal natuurlike proses;
- Gebrek aan fokus op die versnelling van die einde van enige aksie om die dood te vertraag;
- indien moontlik, die gesondheid en aktiwiteit van pasiënte op die normale vlak te handhaaf;
- die verbetering van die kwaliteit van lewe;
- die gesin van 'n ongeneeslike pasiënt in stand te hou om hulle te help hanteer;
- die sielkundige aspekte van sorg en sorg vir ongeneeslike pasiënte te kombineer;
- gebruik op die stadium van debuut siekte;
- kombinasie met verskeie ander terapieë wat gefokus is op die verlenging van die lewe (byvoorbeeld chemoterapie).
Die primêre taak van palliatiewe sorg is om pasiënte te ly van lyding, pyn te elimineer en ander onaangename manifestasies, sielkundige ondersteuning.
Doelwitte en doelwitte van palliatiewe sorg
Voorheen is palliatiewe ondersteuning as simptomatiese terapie beskou wat daarop gemik was om kankerpasiënte te help. Hierdie konsep dek vandag pasiënte wat ly aan enige ongeneeslike chroniese siekte in die terminale stadium van die patologie. Vandag is palliatiewe sorg vir pasiënte die rigting van die sosiale sfeer en die mediese aktiwiteitsveld.
Die fundamentele doel van palliatiewe sorg is om die lewensgehalte van ongeneeslike pasiënte, hul familie, gesinne te verbeter deur pynlike simptome te voorkom deur middel van vroeë opsporing, versigtige assessering van die toestand, verligting van pynaanvalle en ander onaangename manifestasies van psigofisiologie, asook die eliminering van geestelike probleme.
Een van die belangrikste areas van die oorweeg tak van medisyne is die voorsiening van ondersteuningsmaatreëls vir krities siek individue in hul habitat en ondersteuning vir die begeerte om te lewe.
Wanneer die terapeutiese maatreëls wat in die hospitaal toegepas word, feitlik ondoeltreffend bly, bly die pasiënt saam met sy eie vrees, bekommernisse en gedagtes. Daarom is dit nodig om eers die emosionele bui van die mees ongeneeslike pasiënt en familie te stabiliseer.
In die lig daarvan kan 'n mens die prioriteitstake van die oorweeg tipe mediese praktyk uitdeel:
- verligting van pyn;
- sielkundige ondersteuning;
- die vorming van 'n voldoende vooruitsig en houding teenoor die dreigende dood;
- die oplos van probleme van biomediese etiek;
- voldoen aan die behoeftes van geestelike oriëntasie.
Palliatiewe sorg word op 'n polikliniese basis verskaf. Verantwoordelikheid vir die tydigheid van sy aflewering lê by die gesondheidsorgstelsel, die staat en maatskaplike instellings.
Die meeste hospitale het kantore oop wat daarop gemik is om terminale siekes te help. In sulke kabinette word die staat en algemene gesondheid van die vakke gemonitor, medisyne voorgeskryf, verwysings vir spesialis konsultasies, binne-pasiënte behandeling, konsultasie gehou, en maatreëls word getref om die pasiënt se emosionele ingesteldheid te verbeter.
Daar is drie groot groepe terminale siek individue en vakke wat individuele palliatiewe sorg benodig: mense wat ly aan kwaadaardige neoplasmas, vigs en nie-onkologiese progressiewe patologieë van die chroniese kursus in laasgenoemde stadiums.
Na die mening van sommige mediese spesialiste is pasiënte die keuringsvereistes vir diegene wat ondersteuning benodig wanneer:
- die verwagte duur van hul bestaan ​​nie die drempel van 6 maande oorskry nie;
- daar is 'n onmiskenbare feit dat enige poging tot terapeutiese effek nie gepas is nie (insluitend die vertroue van dokters in die akkuraatheid van die diagnose);
- daar is klagtes en simptome van ongemak wat spesiale vaardighede benodig vir die implementering van sorg, sowel as simptomatiese terapie.
Die organisasie van palliatiewe sorg benodig ernstige verbetering. Die uitvoering van sy aktiwiteite is die mees toepaslike en toepaslike tuis vir die pasiënt, aangesien die meeste ongeneeslike pasiënte by die huis die oorblywende dae van hul eie bestaan ​​wil spandeer. Maar vandag is die verskaffing van palliatiewe sorg by die huis nie ontwikkel nie.
Die fundamentele taak van palliatiewe sorg is dus nie die verlenging of vermindering van 'n mens se lewe nie, maar die verbetering van die lewenskwaliteit, sodat 'n mens vir die res van die tyd in die mees vreedsame gemoedstoestand kan leef en die oorblywende dae die mees vrugbaarste vir homself kan gebruik.
Palliatiewe sorg moet onmiddellik toegedien word aan ongeneeslike pasiënte by die opsporing van die aanvanklike patologiese simptome, en nie net op die afbreek van die funksionering van die liggaamsisteme nie. Elke individu wat ly aan 'n aktiewe, progressiewe siekte wat hom nader aan die dood bring, benodig ondersteuning wat baie aspekte van sy wese insluit.
Palliatiewe sorg vir kankerpasiënte
Dit is nogal moeilik om die belangrikheid van palliatiewe ondersteuning vir ongeneeslike onkologie pasiënte te oorskat. Sedert elke jaar groei die aantal kankerpasiënte met spronge. Terselfdertyd, ondanks die gebruik van die nuutste diagnostiese toerusting, kom ongeveer die helfte van die gevalle by onkoloë in die finale stadiums van die ontwikkeling van die kwaal, wanneer medisyne magteloos is. In soortgelyke gevalle is palliatiewe sorg onontbeerlik. Daarom, vandag, dokters is opdrag om doeltreffende gereedskap te vind om kanker te bestry, pasiënte te help in die terminale stadiums van kanker, en hul toestand te verlig.
Die bereiking van 'n aanvaarbare lewenskwaliteit is 'n belangrike taak in onkologiese praktyk. Vir pasiënte wat die behandeling suksesvol voltooi het, beteken ondersteunende medisyne hoofsaaklik sosiale rehabilitasie, 'n terugkeer na werk. Onverwagte pasiënte moet aanvaarbare lewensomstandighede skep, aangesien dit feitlik die enigste realistiese taak is wat ondersteunende medisyne ontwerp is om op te los. Die laaste oomblikke van die bestaan ​​van 'n ongeneeslike pasiënt wat tuis is, vind plaas in moeilike omstandighede, omdat die individu en al sy familielede reeds die uitkoms ken.
Palliatiewe sorg vir kanker moet die nakoming van etiese standaarde in verhouding tot die "gedoemde" insluit en respek toon vir die wense en behoeftes van die pasiënt. Om dit te doen, moet jy psigologiese ondersteuning, emosionele hulpbronne en fisiese reserwes korrek gebruik. Dit is op die beskikbare stadium dat 'n persoon veral 'n helpende terapie en benaderings benodig.
Die primêre doelwitte en beginsels van palliatiewe sorg is in die eerste plek om pyn te voorkom, pyn uit te skakel, spysverteringskanale te verbeter, sielkundige hulp en goeie voeding.
Die meerderheid van kankerpasiënte by die terminale stadium van die siekte voel die sterkste pyniging van algias wat die bereiking van gewone dinge, normale kommunikasie belemmer en die pasiënt se bestaan ​​eenvoudig ondraaglik maak. Daarom is pynverligting die belangrikste beginsel van ondersteunende sorg. Dikwels in mediese instellings vir die doel van analgesie bestraling toegepas word, in die toestande van die huis - konvensionele pynstillers word ingespuit of mondelings. Die skema van hul aanstelling word individueel deur 'n onkoloog of terapeut gekies, gebaseer op die toestand van die pasiënt en die erns van algie.
Die skema kan ongeveer die volgende wees: 'n Pynstiller word na 'n sekere tyd voorgeskryf, terwyl die volgende dosis van die middel toegedien word wanneer die vorige een steeds aktief is. So 'n inname van pynstillers laat die pasiënt toe om nie in 'n toestand te wees waar die pyn merkbaar raak nie.
Analgetika kan ook geneem word volgens 'n regime wat narkose-trappe genoem word. Die voorgestelde skema is om 'n meer kragtige pynstillende of narkotiese middel toe te dien om die pynlike simptome te verhoog.
Spysverteringsafwykings kan ook beduidende ongemak vir kankerpasiënte veroorsaak. Hulle is as gevolg van dronkenskap van die liggaam as gevolg van die ontelbare aantal dwelms wat geneem word, chemoterapie en ander faktore. Naarheid, emetiese dringings is baie pynlik, daarom word anti-emetiese farmakopee-middels voorgeskryf.
Benewens die simptome wat beskryf word, kan die uitskakeling van pynlike sensasies, algie deur middel van opioïed analgetika en chemoterapie hardlywigheid veroorsaak. Om dit te voorkom word die gebruik van lakseermiddels getoon, en die skedule en voeding moet ook geoptimaliseer word.
Redelike voeding vir kankerpasiënte speel 'n baie belangrike rol, aangesien dit geteiken word op dieselfde tyd as die pasiënt se bui en houding, sowel as die verbetering van vitamientekort, mikroelementtekort, voorkomende gewigsverlies, naarheid en gagging.
'N gebalanseerde dieet, bo alles, impliseer 'n balans in BJU, voldoende kalorie-inname van voedsel, en 'n hoë konsentrasie van vitamiene. Pasiënte wat by die terminale stadium van die siekte bly, kan spesiale aandag skenk aan die aantreklikheid van gekookte geregte, hul voorkoms, sowel as die omliggende atmosfeer wanneer hulle eet. Slegs familielede kan die mees gemaklike eetvoorwaardes voorsien, sodat hulle die dieetpatrone van die kankerpasiënt moet verstaan.
Enige pasiënt wat hierdie verskriklike woord "kanker" gekry het, benodig sielkundige ondersteuning. Sy benodig dit, ongeag die geneesbaarheid van die siekte of nie, stadium, lokalisering. Dit is egter veral noodsaaklik vir ongeneeslike onkologie pasiënte, daarom voorskryf hulle dikwels kalmerende farmakopiese voorbereidings, sowel as berading deur 'n psigoterapeut. In hierdie geval word die primêre rol steeds aan die naasbestaandes toegeken. Dit is op familielede dat dit hoofsaaklik afhang van hoe kalm en gerieflik die oorblywende tyd van die pasiënt se lewe sal wees.
Palliatiewe sorg vir kanker moet uitgevoer word vanaf die oomblik dat hierdie skrikwekkende diagnose bepaal word en terapeutiese intervensies word voorgeskryf. Tydige optrede om individue wat aan ongeneeslike siektes ly, te help, sal die lewensgehalte van die kankerpasiënt verbeter.
Met voldoende inligting oor die verloop van onkologiese patologie, het die dokter, tesame met die siek persoon, die geleentheid om toepaslike metodes te kies wat daarop gemik is om ongewenste komplikasies te voorkom en direk met die siekte te hanteer. Om die keuse op 'n spesifieke behandelingstrategie te stop, moet die dokter terselfdertyd die antitumortherapie elemente van simptomatiese en palliatiewe behandeling daaraan koppel. In hierdie geval moet die onkoloog die biologiese toestand van die individu, sy sosiale status en psigo-emosionele houding in ag neem.
Die organisasie van palliatiewe sorg vir kankerpasiënte sluit die volgende komponente in: beradingsondersteuning, bystand in die huis- en daghospitaal. Raadgewende ondersteuning sluit in 'n ondersoek deur spesialiste wat palliatiewe ondersteuning bied en bekend is met sy tegnieke.
Ondersteunende medisyne, in teenstelling met die gewone konserwatiewe antitumortherapie, wat die teenwoordigheid van 'n onkologiese pasiënt in 'n spesiale ontwerp van 'n hospitaal vereis, maak voorsiening vir die moontlikheid van hulp in sy eie klooster.
Op sy beurt word daghospitale gevorm om bystand te verleen aan enkel individue of pasiënte wat beperk is in hul vermoë om onafhanklik te beweeg. Om binne 'n dekade lank in die hospitaal te wees, skep toestande vir die "gedoemde" om advies en gekwalifiseerde ondersteuning te ontvang. Wanneer die sirkel van huisisolasie en eensaamheid ontbind, kry psigoterapeutiese ondersteuning enorme betekenis.
Palliatiewe sorg vir kinders
Die oorweegde tipe mediese sorg is in kinderversorgingsinstellings van gesondheidsverbeterende oriëntasie ingestel, waarin spesiale kamers of hele departemente gevorm is. Daarbenewens kan palliatiewe sorg vir kinders by die huis of in gespesialiseerde hospices voorsien word, wat baie dienste en spesialiste met ondersteunende terapie het.
In 'n aantal lande is hele hospies vir babas geskep wat verskil van soortgelyke fasiliteite vir volwassenes. Sulke hospices is 'n belangrike skakel wat sorg in mediese instellings verbind met die ondersteuning wat in 'n bekende tuisomgewing verskaf word.
Palliatiewe pediatrie word beskou as 'n soort ondersteunende mediese sorg wat die nodige mediese ingrypings, berading en eksamens verskaf, en beoog om die kwelling van ongeneeslike babas te verminder.
Die beginsel van benadering tot palliatiewe pediatrie in die algemeen verskil nie van die rigting van algemene pediatrie nie. Ondersteunende medisyne is gebaseer op die oorweging van die emosionele, fisiese en intellektuele toestand van die krummels, sowel as die vlak van die vorming daarvan, gebaseer op die volwassenheid van die baba.
Исходя из этого, проблемы паллиативной помощи детскому населению заключаются в приложении усилий к неизлечимо больным крохам, которые могут скончаться до достижения ими зрелого возрастного периода. Met hierdie kategorie ongeneeslike kinders word die meeste kinderartse en eng spesialiste ontmoet. Daarom is kennis van die teoretiese grondslae van ondersteunende medisyne en die vermoë om dit prakties toe te pas, dikwels vir klein spesialiste nodig as vir pediaters van algemene profiel. Daarbenewens sal hul bemeestering van die vaardighede van psigoterapie, eliminasie van allerhande simptome, narkose nuttig wees in ander areas van die pediatriese praktyk.
Hieronder is die verskille van palliatiewe medisyne wat daarop gemik is om babas te ondersteun om volwassenes te help wat in die terminale stadium van kankerpatologie is.
Gelukkig is die aantal sterwende kinders klein. Weens die relatiewe klein aantal sterftes onder die kinderbevolking, is die palliatiewe ondersteuningsisteem vir babas swak ontwikkel. Daarbenewens was daar te min wetenskaplike studies ter ondersteuning van palliatiewe metodes wat daarop gemik was om die kwaliteit van die bestaan ​​van ongeneeslike kinders te handhaaf.
Die sirkel van ongeneeslike kinders se ongesteldhede, wat altyd tot die dood lei, is groot, wat hulle dwing om spesialiste uit verskillende gebiede aan te trek. By volwassenes, ongeag die etiologiese faktor van die siekte in die terminale stadium, word ervaring en wetenskaplike bewyse van palliatiewe ondersteuning in onkologie dikwels met sukses toegepas. In die pediatriese praktyk is dit dikwels onmoontlik, want onder die ongeneeslike patologieë is daar baie swak bestudeer. Daarom is dit onmoontlik om die ervaring wat hulle in 'n afsonderlike noue gebied verwerf het, uit te brei.
Die verloop van die meeste siektes by kinders is dikwels onmoontlik om te voorspel. Die voorspelling bly dus vaag. Dit is dikwels onmoontlik om presies die tempo van progressie, dodelike patologie te voorspel. Die vaagheid van die toekoms hou die ouers en die baba self in konstante spanning. Daarbenewens, om te verseker dat die voorsiening van palliatiewe sorg vir kinders wat slegs een diens gebruik, is taamlik moeilik. Dikwels word ondersteuning verleen aan pasiënte wat ly aan 'n ongeneeslike patologie van die chroniese kursus, deur verskeie dienste aangebied, en die aktiwiteite word in sommige areas verweef. Slegs by die terminale stadium van die siektekursus kry palliatiewe sorg direk die leidende waarde.
Dit volg daarop dat metodes van ondersteunende medisyne ontwikkel is om pynlike simptome te verlig, die toestand van die krummels te verlig, die emosionele ingesteldheid te verhoog, nie net van die klein pasiënt nie, maar ook van die onmiddellike omgewing, wat broers of susters insluit wat stres en sielkundige trauma ondergaan.
Hieronder is die hoofbeginsels van die aktiwiteit van kundiges in palliatiewe pediatrie: pynverligting en eliminasie van ander manifestasies van die siekte, emosionele ondersteuning, noue interaksie met die dokter, die vermoë om in gesprek met die krummel, familielede en dokter betrokke te raak in die korreksie van palliatiewe ondersteuning, in ooreenstemming met hul begeertes. Die doeltreffendheid van ondersteunende aktiwiteite word onthul volgens die volgende kriteria: 24-uur daaglikse beskikbaarheid, kwaliteit, gratis, menslikheid en kontinuïteit.
Dus, palliatiewe ondersteuning is 'n fundamentele nuwe vlak van bewustheid van die siekte. As 'n reël, die nuus van die teenwoordigheid van ongeneeslike patologie klop 'n individu uit die gewone bestaan, het die sterkste emosionele impak direk op die siek persoon en op die onmiddellike omgewing. Slegs 'n voldoende gesindheid teenoor die siekte en die proses van sy voorkoms is in staat om die spanningseffek wat die vak toets, aansienlik te verminder. Slegs gesinseenheid kan die moeilike tyd van die krummels en geliefdes help om te oorleef. Spesialiste moet hul eie aksies koördineer met die wense van die kind en sy gesin, sodat die hulp werklik effektief is.
Die prosedure vir die verskaffing van palliatiewe sorg
Alle menslike vakke is bewus van die dodelike einde wat hulle ooit wag. Maar om te besef dat die onvermydelikheid van die dood begin, net op die drumpel van dit, byvoorbeeld in die geval van die diagnose van ongeneeslike patologie. Vir die meeste individue is die verwagting van 'n dreigende naderende einde soortgelyk aan die sensasie van fisiese pyn. Terselfdertyd voel hul familielede die ondraaglike geestelike angs met die dood.
Alhoewel palliatiewe sorg gemik is op lyding, behoort dit nie net in die gebruik van pynstillende en simptomatiese terapie te bestaan ​​nie. Professionals moet nie net die vermoë hê om pynlike toestande te stop en die nodige prosedures uit te voer nie, maar ook 'n gunstige uitwerking op pasiënte met hul humane houding, respekvolle en welwillende behandeling, met goed gekose woorde. Met ander woorde, 'n individu wat doodgemaak is, moet nie soos 'n "tas met 'n ontbrekende handvatsel voel nie." Tot die laaste oomblik moet die ongeneeslike pasiënt bewus wees van die waarde van sy eie persoon as persoon en ook die vermoë en hulpbronne vir selfverwesenliking hê.
Die beginsels vir die lewering van die beskryf tipe mediese sorg word geïmplementeer deur mediese instellings of ander organisasies wat mediese aktiwiteite verrig. Hierdie kategorie sorg is gebaseer op morele en etiese standaarde, respekvolle houding en 'n menslike benadering tot ongeneeslike pasiënte en hul familie.
Die sleutel taak van palliatiewe sorg is die tydige en effektiewe verligting van pyn en die uitskakeling van ander ernstige simptome ter wille van die verbetering van die lewensgehalte van ongeneeslike pasiënte voor hul lewensverrigting.
So palliatiewe sorg, wat is dit? Palliatiewe sorg is gemik op pasiënte wat ly aan ongeneeslike progressiewe siektes, waaronder: kwaadaardige neoplasmas, orgaanversaking in die stadium van dekompensasie, by gebrek aan vergifnis van die siekte of stabilisering van die toestand, progressiewe patologieë van die chroniese verloop van die terapeutiese profiel in die terminale stadium, die onomkeerbare effekte van serebrale bloedtoevoer en beserings, degeneratiewe siektes van die senuweestelsel, verskillende vorme van demensie, insluitende Alzheimer se siekte.
Buitepasiënte-palliatiewe sorg word verskaf in gespesialiseerde kabinette of besoekers op die terrein wat terminale siekes help.
Inligting oor die mediese instellings wat betrokke is by die voorsiening van instandhoudingsterapie, moet aan pasiënte met hul dokters bygewoon word, sowel as deur data op die internet te plaas.
Mediese instellings wat die funksies van ongeneeslike siek individue ondersteun, voer hul eie aktiwiteite uit, interaksie met godsdienstige, liefdadigheids- en vrywilligersorganisasies.