DIE GESKIEDENIS VAN DIE OORSPRONG VAN DIE TIBETAANSE MASTIFF - OPLEIDING - 2020
Die geskiedenis van die oorsprong van die Tibetaanse mastiff
Die Tibetaanse Mastiff word eers in 1122 vC genoem. Hierdie verwysings is gevind in die Chinese boek Shu-King. Dit lyk asof ons hond oor die jare van ons bestaan ​​min verander het. Daar is 'n hipotese dat die Tibetan 'n direkte afstammeling van die eerste hond is, wat ongeveer 5000 jaar gelede op die grond verskyn het. Aan die een kant het berghonde met lang hare van hierdie hond af gekom, en aan die ander kant, Mesopotamiese Molossians, wie se beelde op beroemde bas-reliëfs gesien kan word.
Hierdie groot Molossos is waarskynlik die vader van die Griekse en Romeinse Molossus, waaruit Mastino Neapolitano, Bordeaux Great Danes en al die kort korthartige mastino's gekom het. Na die boek Shu-King maak die werke van Aristoteles oop, waar ons ook die Tibetaanse mastiff noem. Die beskrywing van die filosoof is egter ver van die werklikheid, omdat hy praat oor 'n hond wat 'n kruis tussen 'n hond en 'n tier is. Beskrywing van die Griekse Gosfena meer realisties. Hy skryf net oor 'n reuse hond met 'n groot kop en kragtige bene. 'N Paar eeue later, naamlik in 1271, het Marco Polo in Tibet aangekom, hy het die Tibetaanse mastiff gesien en hy het 'n baie sterk indruk op hom gemaak. Die wandelaar lig egter nie net kwaad oor die hond nie, maar ook groot soos 'n donkie. Duidelike oordrywing. Toe die Europeërs die geleentheid gekry het om 'n Tibetaanse donkie te sien, het hulle gevind dat die dier gewoonlik nie eens 'n meter in hoogte bereik nie. Die vergelyking vir 'n lang tyd het egter die verbeelding van die hanteerders en natuurkundiges aangemoedig.
Vir baie lang tyd is Tibetaanse mastiffs van homself gepraat, meer legendariese as ware, en hulle het hulle selde vergelyk met Yeti. Dit het lank na Marco Polo se reis gegaan voordat 'n ander Europese die Tibetaanse mastiff kon ontmoet. Dit het in 1774 gebeur toe die goewerneur van Bengale, met die verbetering van verhoudings met sy bure, George Boklya na Tibet gestuur het. Die missie het misluk, maar Boklya het die Tibetaanse mastiffs gesien en 'n beskrywing van hulle gemaak. Dit is honde van groot hoogte, meestal langhaar en baie wreed. Ander beskermde beskrywings dra nie iets nuuts by nie. Hulle moes tot die middel van die 19de eeu tevrede wees, toe ware, egte mastiffs in die Weste aangekom het.
Die legende van die spoed van die mastiff was egter baie taai en hierdie honde is nog steeds soos wilde diere behandel as van honde. Die eerste mastiffs is dadelik na die Londense dieretuin gestuur. Sommige honde het gesterf omdat hulle nie kon aanpas by die eienskappe van die Europese klimaat nie. Oorlewendes het vasgestel hoe wild en het 'n teken toegeken - "Moenie pas nie!" Natuurlik, die karakter van die honde van daardie dae was glad nie suiker nie. In wese was hulle wagte, wagte, en selfs meer waarskynlike jagters, en al hierdie rolle vereis 'n sekere mate van karakter. In hul eie land het die ras nie 'n permanente regte naam gehad nie. Mastiffs noem "Dokuy". "Voor" is die deur, "forge" is 'n hond. Hierdie naam is egter sonder uitsondering aan alle waghonde gegee, terwyl jaghonde die naam "Shakui" genoem het. "Sha" beteken vleis. Die naam "dokuy" dui daarop dat die Tibetaanse mastiff hoofsaaklik 'n waghond was, nie 'n jaghond nie.
Slegs Marco Polo is van die teenoorgestelde mening, waarin verklaar word dat hierdie honde gebruik is om leeus en groot buffels te jag. Helaas, hierdie leeus was tiere, diere wat onbekend is vir die Venetiaanse reisiger. En Polo het die buffels yaks genoem, slegs verskriklike diere met die eerste oogopslag, diegene wat hulle nog nooit voorheen gesien het nie. Trouens, hulle is onskadelik en mak. Daarom is dit redelik om te aanvaar dat die honde die beeste van jakkals vergesel het om nie hulle te jag nie, maar om hulle van roofdiere te beskerm.
Maar terug na die geskiedenis van die ras, wat in die 20ste eeu die hartseer lot van sy land van herkoms gedeel het. Tibet is die eerste keer gevang deur die Britte, en dan deur China. Die Dalai Lama is gedwing om te vlug en 'n ernstige krisis het plaasgevind, tot vandag toe. Hierdie krisis kon nie die honde raak nie. Soos altyd het ons probeer om ontslae te raak van diegene wat langer is, want dit was duur om groot honde te handhaaf. Uiteindelik het die Tibetaanse Mastiff heeltemal in sy vaderland verdwyn. Ras gered in Nepal. Daar het die koning self onder sy beskerming die ras geneem. In 1966 is 'n spesiale program vir die beskerming en teling van hierdie honde aangeneem. Danksy die Nepalese volk het die Tibetaanse mastiff daarin geslaag om simpatie in Wes-Europa te wen. In die laat 1960's, toe Tibet reeds onder Chinese heerskappy was, het gratis Nepal 'n pelgrimstog vir toeriste geword, veral Amerikaans. Dit was klimmers wat gedroom het om die Himalaja te klim, hippies wat die Boeddhistiese filosofie wou aansluit. En hulle het almal gesien hoe groot, edele honde in die vallei floreer. Trouens, die eerste kopieë is na die Verenigde State gebring. Hulle het egter per ongeluk daar aangekom. In 1958 is 'n paar Tibetaanse mastiffs aan president Eisenhower voorgelê. Hulle wou egter vir hom twee Tibetaanse terriere, klein grasieuse huishoudelike honde, gee. Daar was 'n bietjie verwarring in die Amerikaanse ambassade, en in plaas daarvan het die twee reuse aangekom by die president, wat die president, miskien 'n bietjie verward, aan senator Gary Darby oorgedra het. Die senator het hulle uitstekend versorg, maar hy wou nie broei nie. Dit is geneem deur Anna Roar, wat hierdie honde in Nepal ontdek het. Sy het die stigter van die Amerikaanse Vereniging van Tibetaanse Mastiff-liefhebbers geword. In Europa word Tibetaanse mastiff geteel in Engeland, Holland, Duitsland, Frankryk, en nou in Rusland.
Besprekings en legendes word egter steeds rondom hierdie ras gebore, en aangesien daar min inligting vir honde is, kom dit selde na die publiek.
In Frankryk was die ras gelukkig. Die eerste Tibetaanse Mastiff het die bekende akteur Alain Delon, wat altyd met groot entoesiasme oor hulle gepraat het, verwerf. Vandag is daar minstens 150 geregistreerde honde in die Tibetaanse Mastiff in Frankryk.
Daar is min individue in Rusland, maar daar is rede om te beweer dat daar alle moontlikhede vir popularisering en verspreiding van hierdie ras is.
Kyk na die video: EL PERRO BULLDOG INGLES o ENGLISH BULLDOG - Historia, caracteristicas, cuidados y salud. (Oktober 2020).