PressReader - Graaff-Reinet Advertiser: 2018-12-06 - Re­dak­teurs­ko­lom deur Ma­ri­ët­te Bur­ger Ag­ter die skerms
Re­dak­teurs­ko­lom deur Ma­ri­ët­te Bur­ger Ag­ter die skerms
Graaff-Reinet Advertiser - 2018-12-06 - Letters | Briewe -
El­ke nou en dan won­der ek wat men­se oor my werk - en als wat dit be­hels - dink.
So op 'n af­stand won­der ek of dit mak­lik lyk.
Daar ge­beur mos nie reg­tig baie in 'n klein dor­pie nie? Jy sit by 'n re­ke­naar, slaan 'n paar be­rig­te saam oor 'n ver­to­ning by die plaas­li­ke te­a­ter of die nuut­ste ver­rig­tin­ge by 'n skool, of jy skryf iet­sie oor 'n nu­we win­kel wat oop­ge­maak het, en daar­sy... jou werk is af­ge­han­del.
Die mees­te van ons sto­ries is se­ker nie so aard­skud­dend soos dié in die hoof­stroom me­dia nie, maar le­sers ver­wag baie van hul plaas­li­ke koe­rant - soos hul­le moet.
Dik­wels is die uit­da­ging een­vou­dig net om tred te hou met al die nuut­ste ge­beu­re in die om­ge­wing en dan, so­dra ek vas­ge­stel het wat ek die drin­gend­ste oor moet skryf (on­der­he­wig aan ver­an­de­ring as ge­volg van ont­lui­ken­de nuus), om die no­di­ge bron­ne op te spoor en met hul­le te praat.
En laas­tens, my bes te doen om 'n sa­me­han­gen­de, ak­ku­ra­te en reg­ver­di­ge be­rig saam te snoer.
Fou­te - groot of klein, werk­lik, of deur ie­mand as sulks be­skou - word in ink ge­skryf - en daar is min din­ge wat so kan vas­sit soos ink op pa­pier.
Dok­ters kan hul fou­te be­gra­we, pro­ku­reurs s’n gaan tronk toe - ons s’n gaan die wê­reld in.
Le­sers laat weet my gou as hul­le nie ge­luk­kig is met iets wat ek ge­skryf het nie. Soos 'n proef­le­ser eens uit­ge­wys het: om ‘n koe­rant uit te gee hou jou ne­de­rig en bring jou hard aar­de toe.
Per­fek­sie en sper­da­tums is ge­neig om teen me­kaar te werk, on­danks (wat voel soos) lang werks­dae. En ek is se­ker baie men­se sal kan as­so­sie­ër met 'n taak­lys wat blyk of dit sta­dig maar se­ker net lan­ger raak, ten spy­te van jou bes­te po­gings om dit kor­ter te werk!
Maar, dit is im­mers wat die kin­ders "a­dul­ting" noem, en dit is se­ker nie be­doel om mak­lik te wees nie.
Daar is na­tuur­lik ook baie lek­ker as­pek­te van dié werk - ek is be­voo­r­eg dat deel van my werk die neem van fo­to's by plaas­li­ke ge­leent­he­de en vie­rin­ge be­hels.
En ek ge­niet dit om sto­ries te skryf oor plaas­li­ke men­se wat hul pas­sies uit­leef, of dit nou 'n nu­we be­sig­heid is wat oop­maak of 'n in­te­res­san­te stok­perd­jie wat ie­mand be­oe­fen.
Om nu­we men­se te ont­moet en na hul sto­ries te luis­ter, is ver­se­ker my guns­te­ling deel van joer­na­lis­tiek.
Om oor my spel­ling of taal­ge­bruik ge­kri­ti­seer te word, die sleg­ste deel.
Maar dit is ook no­dig en hou my op my to­ne!
My werk is vir my ui­ters be­te­ke­nis­vol, gro­ten­deels oor my ver­bin­te­nis met hier­die dorp. Graaff-rei­net sal al­tyd my tuis­te wees en ek voel ge­ëerd om, vir nou, el­ke week die eer­ste weer­ga­we van ons lief­ling dorp se ge­skie­de­nis te kan skryf.