(2) Dis interessant dat C. Louis Leipoldt en G.A. Watermeyer nou skielik “groen” is. Dit skep ‘n unieke ritmiese en klankstruktuur. ‘n Werklik bevredigende oorsetting daarvan in ‘n ander taal het ek nog nie teëgekom nie – en juis daarom sal dit altyd ‘n uitdaging bly vir vertalers. Ernstige siekte-epidemies sal uitbreek, en waterbronne sal só erg besoedel raak dat baie mense daaraan sal sterf (Op. 16:2-6). Ek dink byvoorbeeld aan “Wordende naak” (Johann de Lange), “Die somer is ‘n dag oud” (Johann Lodewyk Marais), “Dalk gaan niks verlore nie” (Hennie Aucamp), “Die uurwerk kantel” (Marie Heese), “Ons klein en silwerige planeet” (reds.: Johann Lodewyk Marais en Ad Zuiderent), “Miskien sal ek die wingerd prys” (Reds.: Daniel Hugo en Etienne van Heerden), “O wye en droewe land (reds.” Dan sal die smarte en swaarkry verby wees (Op. 21:4). Behalwe die idiosinkrasieë hierbo genoem, toon identiese tweelinge wat by geboorte geskei is en onder verskillende omstandighede grootgeword het, ook baie ander ooreenkomste in gedrag sowel as persoonlikheidskenmerke, baie meer so as nie-identiese tweelinge wat saam grootgeword het – ‘n duidelike voorbeeld van die invloed van gene op gedrag. ‘n Goeie voorbeeld is IK: identiese tweelinge wat apart grootgeword het, se IK’s toon ‘n gemiddelde korrelasiekoëffisiënt van 0.85.