Rangers -speler ly aan energiedrankpyn - Nuwe resepte
Rangers -speler ly aan energiedrankpyn
Visieprobleme van te veel sportdrankies dwing Josh Hamilton om die veld die week te verlaat.
Josh Hamilton, 'n buiteveldspeler van die Texas Rangers, is gediagnoseer met wat sommige een van die vreemdste sportbeserings van alle tye noem: visieprobleme as gevolg van oorverbruik van energiedrankies. Hamilton, wat die wedstryd teen die Engelse op Dinsdag, 18 September verlaat het, het reeds verlede jaar gekla oor droë oë en verswakte oogbeweging. Toe sy spel die afgelope week ernstig geraak word, verlaat hy sy span op pad en keer terug na Texas vir 'n diagnose: 'n toestand wat okulêre keratitis genoem word.
Oogkeratitis, wat veroorsaak dat die korneas droog word, word veroorsaak deur die oormatige inname van kafeïen in koffie en sportdrankies, wat Hamilton gereeld gereeld drink. Die toestand, ook bekend as 'snelweghypnose', is 'n diagnose wat gewoonlik gereserveer word vir langtermyn-vragmotorbestuurders wat op kafeïen staatmaak om hulle op die hoogte te hou. Behandelings sluit in verminderde kafeïeninname en die gebruik van oogdruppels.
Gisteraand het Hamilton teruggekeer na die veld om teen Atletiek te staan ​​te kom. Sy nuwe drankie van keuse? Water.
Uni -student vertrek na intensiewe sorg na vier blikkies energiedrankie per dag
Mei: Ons kyk na 'n verbod op energiedrankies vir jonger as 16 jaar
Die 21-jarige man het byna twee maande in die hospitaal deurgebring omdat bekommerde medici dit oorweeg het om 'n hartoorplanting te doen. Hy het maande lank die gevolge gehad om twee liter energiedrankie elke dag te laat daal, lui 'n saakverslag in die British Medical Journal.
Die man, wat sy beproewing as 'traumatiserend' beskryf het, het mediese hulp gesoek nadat hy ongeveer vier maande lank asemnood en gewigsverlies gely het.
Hy het selfs hartkloppings ervaar, berig Manchester Evening News.
Bloedtoetse, skanderings en EKG-lesings het aan die lig gebring dat die student hart- en nierversaking gehad het en dat die nierversaking verband hou met 'n jare lange en voorheen ongediagnoseerde toestand.
Dokters het gesê dat 'kardiotoksisiteit wat deur 'n energiedrank veroorsaak word' die grootste oorsaak van sy ernstige hartversaking is, en elke blikkie energiedrankie wat die man verbruik het, bevat ongeveer 160 mg kafeïen.
Die skrywers van die verslag het opgemerk dat hy in die drie maande voor sy hospitaalopname weens sy lusteloosheid en gevoelens van swak gesondheid nie kon voortgaan met sy universiteitstudie nie.
Supermarkte verkoop 'n verskeidenheid energiedrankies (Image: PA)
In die verslag het die skrywers van Guy & rsquos en St Thomas & rsquo NHS Foundation Trust geskryf: "Ons rapporteer 'n geval van ernstige biventrikulêre hartversaking wat moontlik verband hou met oormatige verbruik van energiedrankies by 'n 21-jarige man."
Die man het geen mediese geskiedenis gehad nie, behalwe oormatige inname van energiedrankies, het hulle gesê en bygevoeg dat hul gevolgtrekking 'bydra tot die toenemende kommer in die literatuur oor die moontlike kardiotoksiese effekte van energiedrankies'.
Volgens die verslag blyk dit dat die hartfunksie van die man weer normaal is met 'n swak gestremde funksie "nege maande later.
Die pasiënt wat herstel het, het sy eie gedagtes by die artikel gevoeg en beskryf sy tyd in die waakeenheid as 'uiters traumatiserend', en vra dat daar meer waarskuwingsetikette op die drankies is.
Die student het geskryf: 'Toe ek tot vier energiedrankies per dag drink, ly ek aan bewing en hartkloppings, wat my vermoë om op die daaglikse take en my studies aan die universiteit te konsentreer, belemmer het.
Ek het ook gely aan erge migraine-hoofpyne wat dikwels sou voorkom tydens die periodes waarin ek nie energiedrank gedrink het nie, dit het ook my vermoë beperk om daaglikse take uit te voer en selfs rustige aktiwiteite, soos om na die park te gaan of om te gaan stap.
Ek dink dat daar meer bewustheid behoort te wees oor energiedrankies en die effek van die inhoud daarvan.
Ek meen dat hulle baie verslawend is en te veel toeganklik is vir jong kinders. Ek dink dat waarskuwingsetikette, soortgelyk aan rook, gemaak moet word om die moontlike gevare van die bestanddele in energiedrank te illustreer. & Rdquo
Dit kom nadat 'n aparte studie, gepubliseer in die tydskrif Plos One, die inname van energiedrank onder tieners beklemtoon het.
Akademici aan die Universiteit van Cardiff het die antwoorde van 'n gesondheidsopname onder meer as 176 000 sekondêre skoolkinders in Wallis van 11 tot 16 jaar ontleed.
Die gegewens uit antwoorde tussen 2013 en 2017 toon dat ses persent van die leerlinge gesê het dat hulle energiedrankies op 'n daaglikse basis gedrink het, en 'n neiging wat nie mettertyd verander het nie.
Wat by Pease River gebeur het, was nie 'n geveg nie. Dit was 'n slagting.
Hoe die persoonlike mitologie van 'n Texas Ranger as populêre geskiedenis aanvaar is.
Vroeë verslae oor die Slag van Pease River het soos Hollywood -filmbehandelings uit die vyftigerjare gelees. 'N Asemrowende jong held, Sul Ross, het 'n klein leër van Texas Rangers, Amerikaanse kavalerietroepe en militêre vrywilligers gelei om te veg teen 'n veel groter groep Comanche -krygers onder leiding van die legendariese hoof Peta Nocona. Dit was 160 jaar gelede, op 19 Desember 1860 - 'n ysige, woelige dag - en die Rangers -koalisie het die verrassing aan sy kant. "Die aanval was so skielik dat 'n aansienlike aantal [van Comanche] gedood is voordat hulle vir verdediging kon voorberei," het Ross jare later gesê in 'n verklaring wat aan historikus James T. DeShields verskaf is.
Volgens vertellings wat destyds gewild was, nadat hulle die krygers verslaan het, het Tom en Killiheir, Ross en 'n ander veldwagter, Nocona, 'n meisie en 'n vrou agtervolg terwyl hulle te perd gevlug het. Ross het die meisie doodgemaak en Nocona beseer, en toe beveel sy Mexikaanse bediende om hom met 'n haelgeweer te stuur. Killiheir het intussen die ander vrou, wie se naam Naduah was, en haar jong dogter gevange geneem.
Naduah het later aan die Amerikaners gesê dat sy as Cynthia Ann Parker gebore is. Vier-en-twintig jaar tevore, as kind, is Parker ontvoer tydens 'n bloedige aanval op haar familie se kompleks in Limestone County, dertig kilometer oos van Waco: sy was die bekendste wit gevangene aan die grens van Texas. Maar teen 1860, toe haar middel dertigs, het sy 'n Comanche geword. Sy was getroud met Nocona en was die moeder van drie kinders, waaronder Quanah Parker, wat later 'n noemenswaardige Comanche -leier en reservaathoof geword het.
Die aanval, en veral die Rangers se gevangenskap van die vrou wat Cynthia Ann Parker was, was groot nuus in Texas. Die geleentheid het Ross, net 22 jaar oud, beroemd gemaak. 'So dui daarop dat 'n oorwinning nog nooit behaal is oor die hewige en oorlogsagtige komanches nie,' het DeShields in sy boek uit 1886 geskryf Cynthia Ann Parker: The Story of Her Capture. 'Die groot Comanche -konfederasie was vir ewig verbreek.'
Op grond van sy Pease River-uitbuiting, dien Ross as 'n Konfederale generaal, 'n senator in Texas, 'n twee-termyn goewerneur en die president van die huidige Texas A & ampM University, die posisie wat hy beklee toe hy in 1898 sterf (Sul Ross State University is ook na hom vernoem). Ross is opgeneem in die Texas Ranger Hall of Fame vanweë sy "vaardigheid en moed." Maar soos die gewilde Pease River-verhaal weer ondersoek is in die lig van lang-geïgnoreerde verslae en ander bewyse, so ook Ross se heldhaftigheid.
Op 'n sonnige oggend die afgelope herfs het ek die Wichita-waterval verlaat en na die noordweste gereis na die samevloeiing van Mule Creek en die Pease-rivier, in Foard County, om Ron Parker, die agterkleinseun van Quanah Parker en die agter-agterkleinseun van Naduah en Peta Nocona, te ontmoet .
Ek wou eerstehands die plek van hierdie Texas -legende sien, maar toe ek daar aankom, lyk dit nie so monumentaal nie. Die Pease was nie anders as die riviere waar ek grootgeword het op die vlaktes tweehonderd myl na die noorde nie. Die grond het gewissel van rooi klei tot sand, en die spore van coyote, wilde varke en beeste het die oewers van die rivier langs die stadig vloeiende soutwater gemerk. In die omgewing het ruigtes van mesquiet en indringende soutseder Mule Creek, 'n stroom wat met lente gevoed is, omhels.
Nuutste uit die geskiedenis van Texas
Die volgende slag van die Alamo!
Die Texas Rangers het Pancho Villa probeer (en misluk). Die konflik vorm nog steeds die grens tussen Texas en Mexiko.
Juanita Craft het gehelp om die Texas State Fair te integreer - en die volgende generasie burgerregte -aktiviste geïnspireer
Selfs tydens 'n begrafnis kon LBJ en Lady Bird nie vrede met die Kennedys maak nie
Hoe Polly Abarca probeer het om geboortebeperking na Suid -Texas te bring
Hoe Manny Guerra die Tejano -musiekscene gevorm het
Ek en Parker het die beespaadjies naby die spruit en rivier gevolg. Ons stop net een keer toe ons ongeveer twintig wilde kalkoene uit die kwas spoel. Terwyl ons verder stap, deel Parker die weergawe van die 'stryd' wat hy deur die Comanche geleer het.
'Pease River was 'n bloedbad onder leiding van 'n veldwagter,' het Parker aan my gesê. Sy oupagrootjie Peta Nocona, het hy gesê, was nie naby die aksie nie. "Destyds was Nocona saam met sy tienerseuns Quanah en Pecos en ander krygers." Nocona is etlike jare later naby die Antelope Hills in Oklahoma oorlede, het Parker gesê. 'Hy is dood aan 'n infeksie.'
Parker, 'n veearts in Vietnam, is ook direkteur van die Quanah Parker Society, met sy hoofkwartier in die nabygeleë stad Hardeman County Quanah, vernoem na sy oupagrootjie. Sy weergawe van gebeure weerspreek definitief Ross se verhaal en verslae in geskiedenisboeke. (Dieselfde weergawe wat Ross verskaf het DeShields verskyn ook in John Wesley Wilbarger Indiese depressies in Texas, gepubliseer in 1889, wat die Texas State Library and Archives Commission as 'n waardevolle kroniek van die dekades lange stryd om beheer oor Texas beskou ', alhoewel die boek' die Indiane hard veroordeel en nie probeer om hul standpunt in ag te neem nie '. )
Hoe meer materiaal ek bymekaargemaak het oor die gebeure by Pease River, hoe meer geloofwaardig was die weergawe van Parker. In 'n onderhoud in 1928 beskryf een van die Rangers wat deelgeneem het, Hiram B. Rogers, ook 'n bloedbad: "Ek was by die Pease -riviergeveg, maar ek is nie baie trots daarop nie. Dit was glad nie 'n geveg nie, maar slegs 'n moord op [vroue]. " Ek het gewonder hoe 'n bloedbad in 'n groot Ranger -oorwinning opgeblaas is. Ek sou gou verneem dat Ross self grootliks verantwoordelik was.
Illustrasie deur Christopher DeLorenzo
Twee keer ontvoer
Naduah sterf in 1871, elf jaar nadat hy herower is. 'Die dure Parker -mense aan wie sy herstel is, was vir haar heeltemal vreemd', skryf J. Frank Dobie in 1926. 'Sy behoort aan die Comanches, aan haar kinders en aan die nomadiese lewe op die vlaktes. Sy is dood aan hartseer.
Gebore in 1838, Lawrence Sullivan "Sul" Ross het meestal grootgeword in Waco, wat destyds aan die grens van Texas was. In 1858 lei Ross 'n inheemse Amerikaanse hulpverlener, bestaande uit lede van nasies wat vriendelik was met Europese Amerikaners en vyandig was teen die Comanche, wat Amerikaanse kavallerietroepe ondersteun het wat die Comanche geveg het. Ross het ernstige pyl- en koeëlwonde opgedoen in 'n geveg naby 'n dorpie van die Wichita -mense. Hy het berig dat die Comanche wat hom geskiet het, Mohee genoem word - 'n naam wat Ross later in 'n rekening van Pease River sou gebruik.
Ross het 'n universiteitsgraad in Alabama voltooi terwyl hy van sy beserings herstel het. Terug in Texas vroeg in 1860, het hy hom betyds by die Rangers aangesluit om 'n groep uit Waco aan te voer in 'n berugte onbekwame veldtog, onder leiding van Middleton Tate Johnson, om die Comanche te beveg. Slegs toegerus en 'van die eerste af wanbestuur', volgens die woorde van historikus Walter Prescott Webb, kon die ekspedisie nie die krygers verslaan nie. Baie van die Rangers het baie gedrink. Johnson het selfs 'n rukkie sy bevel verlaat om in Galveston te trou.
Die Johnson -veldtog het 'n spoor op Ross se rekord gelaat - een wat hy moontlik angstig sou wou verwyder. Later, in 1860, het hy sy kans gekry toe goewerneur Sam Houston hom aangestel het om 'n Ranger -onderneming te stig om Comanche te volg wat op wit nedersettings toegeslaan het. Hy het veertig man gewerf. Ongeveer twintig Amerikaanse ruitertroepe het die Rangers aangevul. Ongeveer negentig plaaslike militante het by hulle aangesluit.
Die bestaansboere aan die grens van die 1850's was bang vir die Comanche. Net 'n paar dekades vroeër het die Comanche geheers oor die meeste van wat nou die Lone Star -staat is, alhoewel u nie sy ryk in die "ses vlae oor Texas" -wapens in die Capitol sal sien verteenwoordig nie. Die Comanche was oorlogsugtig en beskerm hul veld baie. Hulle was ook entrepreneurs wat 'n vlakte -ekonomie opgebou het rondom hul bekwaamheid in buffeljag en perdeteling. Bekwame Comanche -diplomate het die Spaanse en Franse dikwels onderhandel, en hul handelaars het kermisse in New Mexico en Louisiana oorheers.
Aan die begin van die negentiende eeu het ongeveer 40 000 stamlede Comanchería bewoon, wat oor 'n breë deel van Sentraal -Texas en deur Oklahoma en Kansas gestrek het. Maar teen die tyd dat Ross in 1860 met sy Rangers vertrek het, was die Comanche -land sterk agteruit. Droogte, hongersnood en siektes wat deur vloede van Europese Amerikaners ingevoer is, het hul bevolking tot ongeveer vyfduisend verminder.
Vanaf die 1850's het die Comanche wrede aanvalle op die grens van Texas uitgevoer. Toe Ross en sy troepe noordwes na die Rooi Rivier trek, vind hulle 'n Bybel en ander voorwerpe wat van plaasopstal geneem is. Ross het dit bedoel dat hy op die spoor van Comanche -plunderaars was. Op 19 Desember vind hy Comanche opgeslaan op Mule Creek, ongeveer 'n kwart tot 'n half kilometer bo sy mond op die Pease.
Charles Milton Bell/Bell Collection/Smithsonian Institution National Anthropological Archives
Versamelings van die Confederate Memorial Literary Society
Landskappe verander tyd, veral iewers soos die Pease River -land. Maar toe ek en Parker 'n koeipad volg na 'n plat gebied langs Mule Creek, waar daar plek was vir perde om te wei en waar oewers aan elke kant opstaan, wat beskerming bied teen die wind, kon ek my die toneel voorstel.
Teen die tyd dat ek die webwerf besoek het, het ek genoeg navorsing gedoen om die onbetwiste feite van wat daar gebeur het te weet: die Rangers en kavallerie het die perde van die militante aangeval, te "verward" of moeg, sodat hulle nie deelgeneem het nie. Toe dit verby is, is Naduah, haar jong dogter en 'n Comanche -seun gevange geneem.
Die lyke van 'n paar vermoorde Comanche het op die bevrore grond gelê. Dit was waarskynlik dat 'n handjievol Comanche - miskien ses - ontsnap het. Ross se groep het geen slagoffers gely nie. Die Rangers het ongeveer dertig perde en muile bymekaargemaak. Vier vroue was onder die dooies. Drie mans, waarskynlik nog seuns, is ook dood. Alles het binne 'n paar minute plaasgevind.
Terwyl hy in die jare na die burgeroorlog na 'n openbare amp gesoek het, versier Ross die besonderhede van die gebeurtenis sodat hy meer heldhaftig sou lyk. Boere -legende Charles Goodnight, wat die karakter Woodrow Call geïnspireer het Eensame Duif, Ross het eens '' 'n leuenagtige '' genoem, 'n outydse term vir iemand wat leë aansprake maak vir eie gewin.
Om meer te wete te kom oor die vier-flusher, ry ek tweehonderd myl na die huis van die afgetrede prokureur en voormalige Hood County-distriksregter Tom Crum, aan die Brazosrivier suidoos van Granbury. Crum bestee meer as 25 jaar navorsing oor die bloedbad van 1860. Hy het nege rekeninge gevind wat Ross gegee het, almal anders. 'Hy sou die ideale persoon wees om op die getuiebank te staan,' het Crum gesê, 'totdat hy kruisondervra word.'
Crum en ek het twee middae deurgegaan oor die versameling van primêre en sekondêre bronne wat hy en sy vriend Paul Carlson, emeritus -professor in geskiedenis by Texas Tech, gebruik het om 'n boek oor die dag saam te skryf, Mite, geheue en bloedbad: Die opname van Pease River van Cynthia Ann Parker. Uiteindelik laai Crum my motor af met stapels materiaal om huis toe te neem. Die mees oortuigende bron was 'n vet bindmiddel met drie ringe wat honderde bladsye getik teks bevat, 'n eerstehandse verslag van die negentiende-eeuse Texas-gebeure deur 'n man met die naam John Hamilton Baker.
Baker het in die 1850's in Texas aangekom met die doel om onderwyser te word. Hy het 'n skool in Palo Pinto, 56 myl wes van Fort Worth, geopen en daarna die eerste metodistekerk van die stad gestig voordat hy na Granbury verhuis het, amper 40 myl suidoos. Hy het ook 'n dagboek begin hou en het dit sestig jaar lank aangehou. Baker het saam met die milisie wat Ross's Rangers en kavallerietroepe ondersteun het, gery, en hy het as getuie opgeteken wat op die rivier gebeur het. Nadat die skietery dood is, het Baker berig, het die milisies Ross on the Pease teëgekom. Ross het geskree dat hy en sy party vyftien Comanche teëgekom het, twaalf doodgemaak en drie as gevangenes geneem het. Die lede van die burgermag het Mule Creek so vinnig opgejaag as wat hul verslete perde hulle kon dra.
Ross het meer kreatief geword in die jare sedert die geleentheid. Hierdie keer het hy gesê dat 'n hoofman met die naam Mohee teenwoordig was en beweer dat hy hom mano a mano beveg het en hom vermoor het.
'Ons het slegs vier dooie Indiërs gevind, almal [vroue],' het Baker geskryf. Baker het ook Naduah, haar dogter en 'n jong Comanche -seuntjie gesien wat Ross saam met hom huis toe sou neem en Pease Ross sou noem. Maar daar was geen teken dat die agt ander Comanche Ross beweer het dat hulle doodgemaak het nie. Baker het berig dat daar beslag gelê is op ongeveer dertig Comanche -perde en muile, waarvan sommige deur die burgermag erken is as vee wat van boere gesteel is. Die volgende dag het Baker in sy dagboek geskryf dat die milisie nog drie dooie Comanche gevind het, almal manlik. Baker spesifiseer nie hul ouderdomme nie, maar dit is waarskynlik gebaseer op die definitiewe Oxford -professor Pekka Hämäläinen Die Comanche Ryk, dat twee seuns was - miskien so jonk as tien - wat die taak gehad het om die perde te versorg in ooreenstemming met die tradisionele Comanche -taakverdeling. Die derde was moontlik 'n volwassene wat 'n hoofman was. Baker het altesaam sewe dood getel, nie die dosyn wat Ross beweer het nie. Baker het ook berig dat soveel as ses Comanche ontsnap het.
Slegs dae na die gebeurtenis het Ross aan 'n korrespondent gesê Dallas Herald dat dertien Comanche vermoor is. Daarna het Ross sy amptelike verslag by die goewerneur Houston ingedien. Daarin het Ross gesê dat die aantal dooies twaalf was en gesê dat die Comanche -seun wat gevange geneem is, die seun van 'n hoofman was. (Baker het niks oor 'n hoofman in sy dagboek genoem nie.) Ross het ook gesê dat die aantal diere wat gevang is veertig was. In Januarie 1861 verskyn 'n rekening van Pease River in die Galveston Burgerlik beweer dat Ross hand-aan-hand met 'n hoof van Comanche geveg het. Daarna het verskillende verhale van Pease River 'n geveg met 'n kaptein ingesluit.
In Junie 1875 het die Galveston Nuus 'n brief van Ross gepubliseer waarin die 'korrekte geskiedenis' beskryf word van wat op Mule Creek gebeur het. Hy het die datum as 18 Desember misgis, wat tot dekades se foute in Pease River -rekeninge deur ander skrywers gelei het. Ross het meer kreatief geword in die jare sedert die geleentheid. Hierdie keer het hy gesê dat 'n hoofman met die naam Mohee teenwoordig was en beweer dat hy hom mano a mano beveg het en hom vermoor het. Mohee - die naam wat Ross toegepas het op die Comanche wat hom geskiet het tydens die geveg in die dorp Wichita, blykbaar daar doodgemaak deur een van Ross se mede -Rangers - het weer lewe gekry, net om weer op Mule Creek te sterf. In hierdie verslag van Ross het die aantal Comanche -perde wat versprei of gedood is tot 350 gestyg.
Uiteindelik verander Ross Mohee in Peta Nocona en sê hy, Ross, het die dood van die Comanche op Mule Creek gerig. Crum en Parker is egter seker dat Nocona nie by Pease River vermoor is nie. Quanah Parker het by verskeie geleenthede gesê dat sy pa in die middel van die 1860's gesterf het. Amerikaanse tolk Horace. P. Jones, wat by Camp Cooper, in Texas en by Fort Cobb, in die Indiese gebied gewerk het, en wat Nocona geken het, het gesê dat hy meer as 'n jaar na die slagting in Pease River met Nocona gepraat het.
Destyds Ross se brief aan die Galveston Nuus gepubliseer is, was rekonstruksie besig om in die suide af te neem. Voormalige konfederate soos Ross was besig om terug te keer na die openbare lewe. Ross het in 1873 die balju van McLennan County geword, maar hy het groter politieke ambisies: Hy bedank twee jaar later en word verkies as afgevaardigde van die grondwetlike konvensie van 1875 in Texas. In 1880 het hy die staats senaat gehardloop en gewen. Teen 1885 was hy besig om 'n wedloop om goewerneur te bekyk. 'N Tydgenoot van Ross sê dat dit die "Pease River -geveg en die gevangenskap van Cynthia Ann Parker was wat Sul Ross tot goewerneur van Texas gemaak het."
Victor Rose, 'n joernalis van Victoria wat tydens die burgeroorlog onder Ross diens gedoen het, het 'n rol gespeel om sy voormalige bevelvoerder te help om sy insig in die Pease River -voorval bekend te maak. In korrespondensie bedank Ross Rose vir die manier waarop die joernalis Ross se verhale "aangetrek" het. Hy het Rose opdrag gegee om die Pease River -rekeninge in koerante te laat publiseer, nie as advertensies nie, maar as nuus of hoofartikels. Crum stel in sy boek voor dat Ross bekommerd was dat die publiek die politieke motief in 'n advertensie sou opspoor. 'Ek is tevrede dat die publikasie hiervan my stem baie sal laat styg,' het Ross aan Rose geskryf. Ek het ná 1875 geen bykomende verslae van Ross in koerante opgesoek nie, maar hy het 'n meer effektiewe metode gevind om die verhaal te versprei. DeShields se gewilde boek, Cynthia Ann Parker, verskyn net betyds vir die verkiesing van die goewerneur in 1886. Die boek bevat die volledige veelvuldige verklaring van Ross oor Pease River. Volgens die verklaring was dit 'n groot geveg en baie krygers is dood. Ross was verantwoordelik vir die dood van Peta Nocona, en Cynthia Ann Parker is heroïes herstel. Ross het die verkiesing behoorlik gewen.
Boonop word DeShields se verslag oor Pease River as die standaard aanvaar. 'Van sulke dinge', het skrywer John Graves een keer oor die voorval geskryf, 'is ware mites gebou, en onder die mites wat ons Texans het, is die Parker -verhaal een van die sterkste van almal.' Ross het beslis die krag van sy eie mitologie verstaan.
Hierdie artikel verskyn oorspronklik in die uitgawe van Januarie 2021 van Texas maandeliks met die opskrif "Die stryd wat nie was nie."
Die hoofafrigter: Paul Highton, 41
Die voormalige Wallis -rugbystut is amper dodelik deur sy verslawings. Nou, as welsynsbestuurder van die Salford Red Devils, help hy ander om sy foute te vermy
Toe ek in 2009 by rugby uittree, het ek 'n lys gehad met mense waarvan ek nie wou eindig nie. Ek het spelers met internasionale loopbane gesien wat hul gesin en hul huis verloor het en gesukkel het om te werk. Ek het toe universiteit toe gegaan en toe 'n besigheid begin.
Maar ek het ongeveer 18 maande later begin vra wie ek is. Na 'n operasie is ek tramadol voorgeskryf. Ek het deur 'n egskeiding gegaan terwyl ek 'n pa wou word, en elke keer as ek neerslagtig was, het ek die dwelm gebruik om dit reg te stel. Ek het gegaan van die neem van ses tablette per dag na die neem van 30. My geestesgesondheid het deur die vloer gegaan. By die huis begin ek met argumente as 'n verskoning om te vertrek, wat ek gedoen het. Ek het 'n huisie op Saddleworth Moor gekry: dit was veronderstel om my veilige hawe te wees, waar ek skoon kon word. Maar alleenwees het alles vererger.
Een aand het ek alles in die kelder ingerig om myself dood te maak, maar ek het aan die slaap geraak nadat ek 'n bottel wyn gedrink het. Dit het my lewe gered. In die oggend het ek besef wat ek amper gedoen het. Dit was soos 'n voorhamer aan die kant van my kop. Vir die eerste keer het ek erken dat ek 'n probleem het. Tog het ek nie geweet of dit 'n dwelmprobleem, 'n drankprobleem of depressie is nie, of wat ek eers moet aanpak. Ek het dus 'n e -pos gestuur na die Sporting Chance -kliniek en
Ek het 'n antwoord gekry sodra ek terapie begin kry, drink en dwelms val, en ek vind konstruktiewe maniere om my emosies te hanteer. Dit het my gehelp om te sien wie in my netwerk die mense was waarmee ek openlik en eerlik kon wees.
& ldquoMense dink dat onklaarraking slegs met diegene in uiterste situasies gebeur. Die waarheid is dat hulle met enigiemand kan gebeur. Ons sukkel almal. Dit gaan oor die bewustheid van u triggers, hoe u optree wanneer moeilike situasies ontstaan ​​en hoe u die volgende keer kan verbeter. & Rdquo
13 James Doohan - Ontbrekende hele vinger
Van afgesnyde vingers gepraat, die akteur James Doohan, veral bekend daarvoor dat hy Montgomery "Scotty" Scott gespeel het Star Trek, se regtervinger geamputeer nadat dit tydens die Tweede Wêreldoorlog geskiet is. Die geleentheid is eintlik redelik mal. Een nag, terwyl hy tussen bevelposte gaan, het een van sy eie mans, 'n Kanadese soldaat, Doohan ses keer geskiet. Vier van die koeëls het hom in die been getref, een het hom in die bors getref, maar is deur 'n metaalsigaretkas gestop en die ander een het deur sy vinger gegaan. Hy het dit later laat afneem. As jy deurgaan en kyk Star Trek, daar is 'n paar oomblikke waarop u die vermiste vinger kan sien, maar hy was uitstekend daarin om dit weg te steek. Nie uit skaamte nie, maar oor watter soort toekoms sou dit werklik wees as ons nie ons vingers kan vervang nie. Nog 'n akteur, Walter Emanuel Jones, die oorspronklike Black Ranger van Power Rangers, ontbreek ook sy middelvinger. Hy het dit tydens 'n ongeluk verloor toe hy vier jaar oud was, maar hy het dit nooit verder verduidelik nie.
10 van die beste kosse om depressie te beveg - van vis tot vrugte
Toe professor Felice Jacka in 2005 vir die eerste keer die gevolge van dieet op geestesgesondheid begin bestudeer het, het mense gedink dat sy 'n bietjie mal was.
'Die suggestie van wat ons eet, kan vir baie mense 'n invloed hê op ons gevoel, maar nie op ware medisyne nie,' sê die Australiër.
'Dit lyk asof baie mense 'n minagting het vir die idee dat dieet van belang kan wees vir geestesgesondheid.
"Destyds was daar eenvoudig nie veel wetenskaplike bewyse wat kos en bui verbind nie."
Jacka, een van die wêreld se voorste navorsers in voedingspsigiatrie, het weens haar persoonlike ervaring in haar vakgebied begin belangstel.
Sy het as kind 'n angsversteuring opgedoen, en het toe as tiener in Melbourne groot angsaanvalle en depressie gekry.
Maar sy het gefokus op haar oefening, dieet en slaap - en teen haar laat twintigs het sy herstel.
Nadat hy voorheen 'n kunsskool bygewoon het, het Jacka besluit om na die universiteit terug te keer om sielkunde te studeer, en 'n PhD voltooi wat so belangrike bevindings gemaak het dat dit op die voorblad van die American Journal of Psychiatry verskyn het.
Die grootste onthulling daarvan was dat vroue wat 'n dieet ryk aan groente, vrugte, onverwerkte rooivleis, vis en volgraan eet, minder geneig is tot depressie of angsversteurings as hul eweknieë wat meer tipies 'westerse' dieet gevul het met verwerkte voedsel. as vleispasteie, hamburgers, pizza, skyfies, witbrood en koeldrank.
Miskien is dit egter meer verrassend dat diegene wie se dieet rondom vis, tofu, bone, neute, jogurt en rooiwyn draai, ook MEER depressie gehad het.
(Dit blyk te wees as gevolg van 'n gebrek aan rooivleis. In teenstelling met al haar voorspellings, het verdere navorsing wat professor Jacka gedoen het, aan die lig gebring dat vroue wat meer rooivleis geëet het, 20-30 persent minder geneig was om depressiewe angsversteuring te hê. ).
Jacka, wat nou direkteur is van die Food & amp Mood Center aan die Deakin Universiteit in Australië, en stigter en president van die International Society for Nutritional Psychiatry Research, het gesê: 'Toe ek ondersoek instel, het ek 'n baie duidelike verband gesien tussen die verbruik van rooivleis en geestelike gesondheid - maar nie in die rigting wat ek verwag het nie. "
Haar navorsing het duidelik getoon dat "in vergelyking met vroue wat die aanbevole hoeveelheid rooivleis (65-100 g drie tot vier keer per week) gebruik, diegene wat minder of meer as dit eet, ongeveer twee keer meer geneig was tot 'n kliniese depressie of angsversteuring. "
Sedert die eerste navorsingsartikel het professor Jacka meer as 150 eweknie-geëvalueerde wetenskaplike artikels gepubliseer wat die algemene opinie oor die oorsake van geestesongesteldheid verander het.
In 2015 het sy byvoorbeeld ontdek dat gemorskos in wese ons brein krimp - of ten minste die linkerhippocampus (wat deels emosie, geheue en geestesgesondheid reguleer). 'Ons het gevind dat dit nie problematies was om te veel van die goeie dinge en te veel van die slegte goed te kry nie,' sê Jacka.
Maar dit was haar SMILES -studie (Supporting the Modification of lifestyle in Lowered Emotional States) wat in 2017 gepubliseer is, wat 'n lewensverandering vir almal met geestesgesondheid kan bewys.
Vir die proef is mans en vroue met kliniese depressie 'n dieetondersteuningsgroep of sosiale ondersteuning toegeken.
"Die dieet is ontwikkel met alles wat ons tot dusver geleer het oor die verband tussen dieet, gesondheid van die ingewande en geestes- en breingesondheid, en was gebaseer op 'n tradisionele Mediterreense dieet en die Australiese dieetriglyne," sê Jacka.
'Die span het dit die ModiMed -dieet genoem om aan te dui dat dit 'n aangepaste weergawe van 'n tradisionele Mediterreense dieet is.
'Dit is spesifiek ontwerp om maklik te maak en te volg - en goedkoop.'
Die plan vereis dat jy meer vrugte, groente, volgraan, peulgewasse, neute, lae-vet suiwelprodukte, vis en maer vleis eet, terwyl verwerkte gemorskos en alkohol verminder word. Die resultate was verstommend.
Na drie maande het 'n derde van die deelnemers aan die ModiMed -dieet hul geestelike welstand genoeg verbeter om te sê dat hul depressie in remissie gegaan het, in vergelyking met slegs 8% in die tweede, sosiale ondersteuningsgroep.
'Eenvoudig gesê, hoe meer mense hul dieet verbeter, hoe meer word hul depressie verbeter,' sê sy.
Professor Jacka het haar bevindings uit die afgelope 15 jaar se navorsing oor 'n nuwe boek - Brain Changer: How Diet Can Save Your Mental Health - gedistilleer, kompleet met maaltydplanne en resepte vir verbeterde geestelike welstand.
Sy meen ons moet ons voedsel as die basis van ons geestes- en breingesondheid gedurende ons lewens beskou.
'Alhoewel ons al jare vertel dat ultra-verwerkte voedsel wat baie energie bevat en skadelike bymiddels en min vesel en voedingstowwe het, meer siektes en vroeë dood aan chroniese siektes sal beteken, het ons eers onlangs die implikasies daarvan vir ons geestesgesondheid verstaan en die gesondheid van ons brein. "
Belangriker nog, in teenstelling met baie risikofaktore van geestesongesteldheid - soos u gene, mishandeling, aansienlike trauma of fisiese oorsake soos kopbeserings - is dieet iets wat ons self kan aanspreek.
'Wat ons in ons mond sit, maak regtig saak,' sê sy. "Moenie verlei word deur vinnige, goedkoop, lekker kos nie - die prys wat u betaal, is regtig nie die moeite werd nie."
Professor Jacka & aposs Top tien koswenke
1 Kies vrugte, groente en neute as 'n peuselhappie. Eet elke dag 3 porsies vrugte en 30 g (1½ eetlepels) ongesoute neute.
2 Sluit groente by elke maaltyd in. Eet elke dag blaargroentes en tamaties.
3 Kies volgraanbrood en graan. Baseer u porsiegroottes op u aktiwiteitsvlakke.
4 Eet peulgewasse (lensies, ertjies, kekerertjies, boontjies, sojabone en grondboontjies) drie of vier keer per week.
5 Eet ten minste twee keer per week olierige vis.
6 Eet drie of vier keer per week maer rooivleis, maar beperk u porsiegroottes tot 65-100 g.
7 Sluit elke dag twee tot drie porsies suiwel in. Kies vetprodukte en gewone jogurt.
8 Gebruik olyfolie as die belangrikste vet. Gebruik elke dag 3 eetlepels ekstra suiwer olyfolie.
9 Stoor lekkers vir spesiale geleenthede.
10 Water is die beste drankie.
Voorbeeldmenu van ModiMed
Met die eerste oogopslag lyk hierdie plan redelik beperkend, maar die idee is bloot om leiding te gee. Dit is nie bedoel om streng nagekom te word met die meting, weeg en opneem van voedsel nie.
Recounting each brawl on the field and in barrooms in vivid detail, Pennington paints a portrait of an outlaw from the Wild West with a hair-trigger temper who punched first and asked questions later, if at all. I recently enjoyed a two-hour conversation with Pennington, an award-winning sports writer for Die New York Times, at Foley's NY Pub & Restaurant across the street from the Empire State Building, where the author appeared for a book-signing. Pennington said that "Martin is mostly remembered for fighting and getting fired, a drinking, kicking, lunatic— a multifaceted guy lost to history. There's so much more to this guy than this caricature. How do you compile a winning percentage of .553, which is better than 13 managers in the Hall of Fame? He took over teams that stunk and turned them into winners."
As a young Tye reporter covering Martin from 1980 through 1989, Pennington was an eyewitness to many of the events in his book including Martin v. Whitson. But this is no memoir. Pennington is the Robert Caro of baseball biographers. His bibliography of books, magazine articles, and newspaper archives runs eight pages long. Pennington, a reporter's reporter, conducted 225 interviews not just of players and coaches, but bartenders, subway workers, and hotel managers— virtually anyone who ever crossed paths with Martin.