“Ons het in 2015 aan­lyn ont­moet. Sy was al 83 jaar oud, maar vir my was sy nog heel aan­trek­lik. Drie maan­de la­ter was sy my­ne.”
Re­tha Al­berts het van­jaar vir ons jaar­lik­se Regruk met Flair- kom­pe­ti­sie in­ge­skryf, en dís hoe sy haar ont­moe­ting met die huis van haar dro­me be­skryf het. Dit was dui­de­lik lief­de met die eer­ste oog­op­slag.
“Ek het die he­le tran­sak­sie aan­lyn vol­tooi om­dat ek in daar­die sta­di­um in Mus­cat, O­man, ge­woon het. Ek het haar toe nog nie in le­wen­de ly­we ge­sien nie, maar ek het my in­tu­ï­sie oor dié ou da­me ver­trou.”
Toe Re­tha drie maan­de la­ter Suid-a­fri­ka toe kom, was sy op­ge­won­de om haar nu­we huis vir die eer­ste keer te sien. “Maar toe ek hier in­stap, was ek som­mer be­druk en moe­de­loos. Dit was don­ker, met ’n s­wak uit­leg (die e­nig­ste bad­ka­mer was heel ag­ter in die huis, langs die kom­buis), en dit het ei­en­aar­di­ge af­wer­kings en slor­di­ge aan­bou­sels ge­had. Ek het op die le­li­ke kom­buis­vloer gaan sit en huil!”
Maar Re­tha het gou tot ver­haal ge­kom en be­sef die huis het heel­wat po­ten­si­aal. Sy het die hulp van ’n be­trou­ba­re bou­er, Har­ry Nell, in­ge­roep en saam het hul­le vir drie maan­de van sog­gens tot saans ge­werk.
“Sou ek, ’n we­du­wee wat am­per af­ge­tree is, weer so ’n pro­jek aan­pak? Be­slis! Dié twee ou da­mes is nou le­wens­lan­ge vrien­de. Trou­ens, ek en die bou­er is ook nog goeie vrien­de!” >>
Re­tha het ’n groot kans ge­waag en die aak­li­ge geel verf wat op die kag­ge­lom­ran­ding was, met haar hit­te­pis­tool by­ge­dam. En hoe in­ge­no­me was sy nie toe sy die prag­tig­ste oor­spronk­li­ke sand­steen daar­on­der ont­dek! “Mooi bly maar al­tyd mooi!” sê sy bly.