Ongelykheid in Amerika is aan die toeneem. Inkomste winste sedert die 1980s was gekonsentreer aan die bokant. Die top-10-persentasie neem vandag tuis 30 persent van alle inkomste, en beheer oor driekwart van alle rykdom. Ons het teruggekeer na die vlak van inkomste ongelykheid wat die Groot depressie van die 1920s en 1930s.
Wie kry wat in Amerika bly, word deur 'n mens se impak beïnvloed ras, geslag en familie hulpbronne. Wat egter opvallend is, is hoe min mense lyk om te sien.
Bewyse uit die Internasionale Maatskaplike Opname-program dui daarop dat mense toenemend dink hul samelewing is 'n meritokrasie - Die sukses in skool en besigheid weerspieël bloot harde werk en talent. Hierdie oortuiging word die meeste deur Amerikaners gehou, maar burgers oor die hele wêreld word meer oortuig.
Die data toon 'n verrassende patroon: Hoe meer ongelyke 'n samelewing, hoe minder waarskynlik is sy burgers om op te let. Paradoksaal, burgers in sommige van die mees ongelyke lande dink hulle is die sogenaamde meritokrasie. Hoe kan ons hierdie verskynsel verduidelik?
Oorsprong van ongelykheid oortuigings
In my verhandeling navorsing, Het ek die idee verken dat mense se oortuigings ontstaan ​​in hul kinderjare ervarings.
My navorsing dui daarop dat mense in meer sosio-ekonomies en rassend diverse omgewings meer waarskynlik sal waardeer hoe lewensuitkomste gevorm word deur strukturele faktore soos ras en rykdom - dit wil sê, die maniere waarop 'n persoon se gesinswelvaart, geslag of velkleur hulle kanse op om in die kollege te kom or werk kry.
Maar toenemende vlakke van ongelykheid in inkomste en segregasie beteken dat die hedendaagse Amerikaners grootword minder ekonomies divers omgewings as in die 1970s. Gevolglik kan mense aan weerskante van die inkomstegroep nie die gaping van die gaping sien wat hul lewens skei van dié van ander nie. Soos die gaping wyer groei, is ander mense se lewens moeiliker om te sien. Stygende ongelykheid verhoed dat mense sy volle omvang sien.
Ek het 300-respondente in 'n aanlyn-opname gevra om te verduidelik hoekom 'n persoon van kollege afgestudeer of uitval; wat maak vir sukses by die werk; wat hou 'n mens uit die moeilikheid; en wat mag 'n persoon in die tronk beland.
Mense het tipies hierdie uitkomste verduidelik in terme van meritokratiese faktore: Om slim te word, kry jou in die kollege, werk hard, verdien jou 'n bevordering en beleefd by die polisie, kan jou red van 'n spoedkaartjie. In die woorde van een respondent, "Ek dink mense is meestal in staat om te kry wat hulle wil uit die lewe. As hulle dit nie doen nie, het hulle ook nie hard genoeg probeer of te lui, ongemotiveerd of wat ookal nie. "
Maar respondente was nie blind vir hoe strukturele faktore lewensuitkomste kan vorm nie. Hulle het erken dat sommige skole hul studente beter voorberei vir kollege; daardie familie kontakte kan jou help om daardie goeie werk of bevordering te kry; en dat die lewe in 'n arm omgewing beteken jy is op die polisie radar. Soos een persoon dit gestel het, "dink ek dat uitkomste in baie gevalle bepaal word deur voorreg en ras ... of 'n gebrek daaraan."
Toe ek na die verduidelikings van die respondente gekyk het in die lig van hul eie agtergrond, het ek 'n vertelverhouding ontdek: Mense wat in meer sosio-ekonomiese of rasse-omgewings grootgeword het, was meer geneig om, met ongeveer 20 persent, lewensuitkomste in terme van strukturele faktore te verduidelik. Omgekeerd het mense wat in homogeen ryk of blanke wyk grootgeword het, suksesse in meritokratiese terme gesien.
Leer oor ongelykheid
Om nader te kyk na hoe mense oor ongelykheid leer, het ek 'n nasionaal verteenwoordigende steekproef van 14,000-studente oor 99 US-kolleges bestudeer. Ek het studente gevra oor rasseongelykheid en meritokrasie as kolwers, en dan weer in senior jaar. Sal studente oor hul kollegas meer oortuig wees van meritokrasie, of het hulle ongelykheid in strukturele terme gekry?
Ongeveer die helfte van die studente het hul oorspronklike oortuigings oor ongelykheid gehou. Sommige 30-persent het 'n strukturele begrip van ongelykheid ontwikkel, terwyl 20 persent dinge meer meritokraties gesien het. Hul oortuigings was gevorm deur drie sleutelfaktore: kollege-instelling, interaksies met eweknieë van verskillende agtergronde, en hul kamermaat in die slaapsale.
In rassistiese, homogene en eksklusiewe kollege-instellings het studente 'n meer meritokratiese siening van ongelykheid in die VSA ontwikkel
Omgekeerd het diegene wat gereeld met studente van 'n ander rassegroep saamgestem het, meer bekommerd geraak oor die ongelykheid van rasse en inkomste, en meer kritiese oor meritokrasie. Studente wat gepaard gaan met 'n kamermaat van 'n ander ras, het ook 'n beter begrip van die strukturele bronne van ongelykheid ontwikkel.
Meritokrasie, empatie en solidariteit
My navorsing dui daarop dat hoe ons ongelykheid sien en verklaar, ons empatie en solidariteit met ander dryf. Ons voel dat mense wat ons verstaan, swaarkry, sonder hul eie skuld. Ons het minder simpatie vir diegene wie se situasie, ons dink, word veroorsaak deur swak keuses of 'n gebrek aan inspanning.
As sodanig is ons oortuigings oor ongelykheid die vertrekpunt vir ons politiek en ons beleidsbeskouings oor kriminele geregtigheid, die welsynstaat en inkomste herverdeling.
As ons wil hê dat ons jong burgers 'n beter begrip van die wêreld waarin hulle woon, moet ontwikkel, moet ons voorwaardes skep vir meer interaksie oor sosio-ekonomiese en rasse-lyne, op skool, in die kollege en in die wyk waar hulle grootword. Ons kan dit doen deur toegang te verseker voorskoolse vir alle inkomstegroepe; versterk die poging om desegregeer openbare skole; en die oorweging van kamermaatopdragte en ander kostevrye maatreëls om te verhoog diversiteit in die kollege lewe.
Dit sal 'n hoofintervensie om werklike geleenthede in lyn te bring met die American Dream of Sosiale mobiliteit. Die volgende generasie se keuses sal môre se Amerika vorm. Dit is egter aan ons om te besluit watter wêreld hierdie geslag grootword en deur watter prisma hulle hul samelewing sien.
Jonathan JB Mijs, Assistent Professor-navorsingsgenoot aan die Londense Skool vir Ekonomie en Genootskap in Sosiologie, Harvard Universiteit. Hy is 'n Genoot in Sosiologie aan die Harvard Universiteit. Hy stel belang in stratifikasie, moraliteit en die balans van struktuur / agentskap in die vorming van lewensuitkomste. Sy verhandeling is 'n ondersoek na hoe (jong) burgers oor sosiale ongelykheid leer, en hoe hulle terugslae en sukses in hul eie lewe en dié van ander kan verduidelik. http://www.jonathanmijs.com
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Ongelykheid het erger geword, maar minder mense is daarvan bewus