Die Gote was 'n Oos-Germaanse volk wat 'n groot rol gespeel het in die ondergang van die Wes-Romeinse Ryk.
2 Die Oekraïne en Transsilvanië
Die Gote het volgens oorlewering uit die suide van Skandinawië gekom – spesifiek uit Götaland en Gotland. Historici stem nie almal hieroor saam nie. Sommige gaan daarvan uit dat hierdie verhale wesenlik korrek is, en wys op die voorkoms van Gote in die omgewing. Ander betwyfel hierdie herkoms, en vermoed dat dit om twee verskillende volke met toevallig soortgelyke name gaan. Twee naby verwante volke wat in Skandinawië agtergebly het en gereeld Gote (1) genoem word, word apart behandel as Gaute en Gotlanders.
Meer sekerheid bestaan oor die tydperk kort na die begin van die jaartelling. Die Gote woon toe aan wat nou die Poolse kus is. Argeoloë ken hulle oorblyfsels daar as die Wielbark-beskawing. In die tweede en derde eeue brei die Gote uit na die suide, oor Pole, Wit-Rusland en die Oekraïne.
Die Gote was waarskynlik herders of leef van jag en versameling. Daar was wel konings, maar die word eerder verkies as wat daar sprake was van 'n duidelike alleenheerser. Daar was wel vooraanstaande geslagte soos die Baltha onder die Wes-Gote of die Amal onder de Oos-Gote. Naas die Gote was daar nog ander Germaanse stamme, groot en klein soos die Boergondiërs, die Vandale, die Gepide, die Rugiërs, die Heruli, Bastarnae en die Sciri. Dit wil voorkom of die Gote aanvanklik aan die Vandale onderworpe was, maar hulle later vry veg; dit is egter nie onomwonde bevestig nie.
Die Oekraïne en Transsilvanië[wysig]
In die derde en vierde eeue trek die Gote suidwaarts, en vestig hulle in die gebied tussen die Donau en die Don, die huidige Roemenië en Oekraïne. Die verdeling in Oos-Gote en Wes-gote stam waarskynlik van kort na hulle aankoms daar. Daar ontstaan twee Gotiese ryke. Ondanks alle omswerwinge daarna sou daar waarskynlik altyd 'n aantal van hulle in die streke gebly het, die voorkoms van die Krimgote tot die 18de eeu op die Krim-skiereiland getuig hiervan.
Reeds in 238 was die bedreiging van die Gote so groot dat Maximinus besluit om hulle met skatte af te koop nadat hulle die stad Histria aan die monding van die Donau geplunder het. Tien jaar later begin nog baie grootskaalse plundertogte. In 249 word Marcianopolis geplunder, en in 250 breek Kniva met 'n leër deur die Donaugrens, en verower Philippopolis, waar hy oorwinter. Die volgende jaar word keiser Decius in 'n moeras gelok, verslaan en dood gemaak. In 253 en 254 volg nog 'n aantal minder suksesvolle aanvalle. Na 256 verdwyn Romeinse inskripsies uit Dacië, waarskynlik omdat die provinsie in die jaar verlore gaan aan die Tervingi.
In 255 was 'n vloot gebruik, en met behulp hiervan word Klein-Asië in 255-257 aangeval, en word baie stede in Pontus, Bythinië en Propontus slagoffers van die Gote. In 268 volg die grootste aanval. 'n Vloot van Gote en Herule trek die keer langs die weskus van die Swart See en vaar deur die Dardanelle. In die Egeïse See word die groep na aanvalle op Lesbos en Athos in drie dele verdeel. Die eerste, Herulise, groep land by Thessaloniki, maar word vernietigend verslaan deur keiser Gallienus. Die tweede groep plunder Griekeland, maar word in 269 verslaan deur keiser Claudius II by Naissus (Nish). Hierna word die oorlewendes op die land agtervolg, en moes hulle uiteindelik oorgee. Die derde groep onderneem aanvalle op die kuste van Klein-Asië, Rhodos en <