Is dit Jou Neanderdal DNA wat maak jy depressief?
'Die brein is ongelooflik kompleks, dus is dit redelik om te verwag dat die verandering van 'n ...
'N Les in liefde en aanvaarding van Morris the Cat
Ongeveer ses maande nadat Morris die eerste keer by Lauren se deur verskyn het, het hy by my deur begin verskyn ...
Wetenskap is die beste wanneer die data 'n oop boek is
Dit was 1986, en die Amerikaanse ruimteagentskap, NASA, het die dood van sewe lewens verloor. Die…
'N Gravure uit die 19de eeu toon die Engel van die Dood wat tydens die Antoninepes op Rome neerdaal. JG Levasseur / Wellcome-versameling, CC BY
Voor Maart 2020 het min mense waarskynlik gedink dat siektes 'n belangrike impak op die geskiedenis van die mens kan wees.
Nie meer so nie. Mense begin dit verstaan die klein veranderinge COVID-19 het reeds ingelui of versnel - telemedisyne, werk op afstand, sosiale afstand, die dood van die handdruk, aanlyn inkopies, die feitlike verdwyning van kontant, ensovoorts - het hul lewenswyse begin verander. Hulle is miskien nie seker of hierdie veranderinge die pandemie sal oorleef nie. En hulle is miskien onseker of hierdie veranderinge ten goede of ten kwade is.
Drie vorige plae kan 'n paar leidrade oplewer oor die manier waarop COVID-19 die boog van die geskiedenis kan buig. Soos Ek gee onderwys in my kursus "Plae, pandemies en politiek" is pandemies geneig om menslike aangeleenthede op drie maniere te vorm.
Eerstens kan hulle 'n samelewing se fundamentele wêreldbeskouing ingrypend verander. Tweedens kan hulle kern ekonomiese strukture onderbou. En laastens kan hulle magstryde onder nasies lei.
Siekte spoor die opkoms van die Christelike Weste aan
Die Antonynse plaag, en sy tweeling, die Cyprianiese plaag - albei word nou algemeen gedink dat dit deur 'n pokke-stam veroorsaak is - het die Romeinse Ryk van 165 tot 262 nC verwoes. Dit is geskat dat die sterftesyfer van die gekombineerde pandemies oral van een kwart tot een derde van die bevolking van die ryk was.
Terwyl hy verbyster, vertel die aantal sterftes slegs 'n deel van die verhaal. Dit het ook 'n diepgaande transformasie in die godsdienstige kultuur van die Romeinse Ryk veroorsaak.
Aan die vooraand van die Antoninepes, die ryk was heidens. Die oorgrote meerderheid van die bevolking het verskeie gode en geeste aanbid en geglo dat riviere, bome, landerye en geboue elkeen hul eie gees het.
Christendom, 'n monoteïstiese godsdiens wat weinig gemeen het met heidendom, het net 40,000 XNUMX aanhangers gehad, nie meer as 0.07% van die bevolking van die ryk nie.
Maar binne 'n geslag na die einde van die Cypriese plaag het die Christendom die dominante godsdiens in die ryk geword.
Dit is belangrik dat ons terugkeer na Wu-Wei se natuurlike vloei van Tao
Veer magie: Die magie van die heelal bestaan
Hoe het hierdie tweelingpandemies hierdie diepgaande godsdienstige transformasie bewerkstellig?
Rodney Stark, in sy kernwerk "Die opkoms van die Christendom, "Voer aan dat hierdie twee pandemies die Christendom 'n baie aantrekliker geloofstelsel gemaak het.
Terwyl die siekte effektief ongeneeslik was, kan rudimentêre palliatiewe sorg - byvoorbeeld die voorsiening van voedsel en water - die herstel van diegene wat te swak is om vir hulself te sorg, aanspoor. Gemotiveer deur Christelike liefdadigheid en 'n etiek van versorging van siekes - en moontlik gemaak deur die dik sosiale en liefdadigheidsnetwerke waaromheen die vroeë kerk georganiseer is - was die Christelike gemeenskappe van die ryk bereid en in staat om hierdie soort sorg te bied.
Daarenteen het heidense Romeine verkies om uit die uitbrekings van die pes te vlug of om hulself te isoleer in die hoop om infeksie te bespaar.
Dit het twee effekte gehad.
Eerstens het Christene die verwoesting van hierdie plae teen 'n hoër tempo as hul heidense bure oorleef en vinniger hoër vlakke van immuniteit ontwikkel. Aangesien baie meer van hul Christen-landgenote die pes oorleef - en dit toe te skryf het aan goddelike guns, of die voordele van die sorg wat deur Christene verskaf word - baie heidene was aangetrokke tot die Christelike gemeenskap en die geloofstelsel wat dit ondersteun het. Terselfdertyd het die versorging van siek heidene Christene ongekende geleenthede gebied om te evangeliseer.
Tweedens voer Stark aan dat, omdat hierdie twee plae jong en swanger vroue buitensporig geraak het, die laer sterftesyfer onder Christene in 'n hoër geboortesyfer vertaal het.
Die netto effek van dit alles was dat 'n feitlik heidense ryk in ongeveer die bestek van 'n eeu goed op pad was om 'n meerderheid Christelike te word.
Die plaag van Justinianus en die val van Rome
Die plaag van Justinianus, vernoem na die Romeinse keiser wat van AS 527 tot 565 regeer, het in 542 nC in die Romeinse Ryk aangekom en verdwyn eers 755 nC. Gedurende sy twee eeue van herhaling het dit die 'n geskatte 25% tot 50% van die bevolking - van 25 miljoen tot 100 miljoen mense.
Hierdie groot lewensverlies het die ekonomie verlam, wat 'n finansiële krisis veroorsaak het wat die staatskas uitgeput het en die eens magtige weermag van die ryk belemmer het.
In die ooste is Rome se vernaamste geopolitieke mededinger, Sassanid Persia, ook deur die pes verwoes en kon hy dus nie die swakheid van die Romeinse ryk benut nie. Maar die magte van die Islamitiese Rashidun-kalifaat in Arabië - wat lank deur die Romeine en Sasaniërs vervat was - is grootliks onaangeraak deur die pes. Die redes hiervoor word nie goed verstaan ​​nie, maar hulle het waarskynlik te make met die relatiewe isolasie van die kalifaat van groot stedelike sentrums.
Kalief Abu Bakr het nie die geleentheid laat verval nie. Gryp die oomblik aan, sy magte het vinnig die hele Sasaniese Ryk verower terwyl hy die verswakte Romeinse ryk van sy gebiede in die Levant, die Kaukasus, Egipte en Noord-Afrika gestroop het.
Die Mediterreense wêreld was voor-pandemie relatief verenig deur handel, politiek, godsdiens en kultuur. Wat na vore gekom het, was 'n gebroke trio van beskawings wat geveg het vir mag en invloed: 'n Islamitiese een in die oostelike en suidelike Mediterreense kom; 'n Griekse in die noordoostelike Middellandse See; en 'n Europese tussen die westelike Middellandse See en die Noordsee.
Hierdie laaste beskawing - wat ons nou noem Middeleeuse Europa - is gedefinieer deur 'n nuwe, kenmerkende ekonomiese stelsel.
Voor die pes, die Europese ekonomie was gebaseer op slawerny. Na die plaag het die verswakking van slawe aansienlik gedwing om grondeienaars te begin verleen aan nominale 'vrye' arbeiders - diersknegte wat die here se landerye bewerk het en in ruil daarvoor militêre beskerming en sekere wettige regte van die heer ontvang het.
Die saadjies van feodalisme is geplant.
Die Swart Dood van die Middeleeue
Die Swart Dood het in 1347 in Europa uitgebreek en daarna tussen een derde en die helfte vermoor van die totale Europese bevolking van 80 miljoen mense. Maar dit het meer as mense doodgemaak. Teen die tyd dat die pandemie in die vroeë 1350's uitgebrand het, het 'n duidelike moderne wêreld ontstaan ​​- een wat gedefinieer word deur gratis arbeid, tegnologiese innovasie en 'n groeiende middelklas.
Voor die Yersinia pestis bakterie aangekom in 1347, Wes-Europa was 'n feodale samelewing wat oorbevolk was. Arbeid was goedkoop, slawe het min bedingingsmag gehad, sosiale mobiliteit is gestimuleer en daar was min aansporing om produktiwiteit te verhoog.
Maar die verlies aan soveel lewe het 'n versteurde samelewing geskud.
Arbeidstekorte het boere meer bedingingsmag gegee. In die landbou-ekonomie het hulle ook die wydverspreide aanvaarding van nuwe en bestaande tegnologieë aangemoedig - die ysterploeg, die drie-veld wisselboustelsel en bemesting met mis, wat almal produktiwiteit aansienlik verhoog het. Buiten die platteland het dit gelei tot die uitvinding van tyd- en arbeidsbesparende toestelle soos die drukpers, waterpompe vir die afvoer van myne en buskruitwapens.
Die Swart Dood het groot arbeidstekorte veroorsaak. Universal History Archive / Universal Images Group via Getty Images
Op sy beurt vryheid van feodale verpligtinge en 'n begeerte om die sosiale leer op te beweeg het baie boere aangemoedig om na dorpe te verhuis en handwerk te doen. Die suksesvolles het ryker geword en 'n nuwe middelklas uitgemaak. Hulle kon nou meer van die luukse goedere bekostig wat slegs van buite Europa se grense verkry kon word, en dit het sowel langafstand-handel as die doeltreffender drie-mast-skepe wat nodig was om daardie handel te beoefen, gestimuleer.
Die toenemende rykdom van die nuwe middelklas het ook die beskerming van die kunste, wetenskap, letterkunde en filosofie gestimuleer. Die resultaat was 'n ontploffing van kulturele en intellektuele kreatiwiteit - wat ons nou noem die Renaissance.
Ons huidige toekoms
Niks hiervan is om te redeneer dat die COVID-19-pandemie wat nog aan die gang is, soortgelyke aardskuddende uitkomste sal hê nie. Die sterftesyfer van COVID-19 is niks anders as die plae wat hierbo bespreek word nie, en daarom kan die gevolge dalk nie so seismies wees nie.
Maar daar is 'n paar aanduidings dat dit kan wees.
Sal die hobbelrige pogings van die oop samelewings van die Weste om die virus te verbreek, onder die knie kry reeds wankelende geloof in liberale demokrasie, die skep van 'n ruimte vir ander ideologieë om te ontwikkel en metastaseer?
Op 'n soortgelyke manier kan COVID-19 'n reeds versnel deurlopende geopolitieke verskuiwing in die magsbalans tussen die VSA en China. Tydens die pandemie het China die wêreldwye leiding geneem om mediese hulp aan ander lande te verleen as deel van sy "Gesondheidsweg"Inisiatief. Sommige argumenteer dat die kombinasie van die versuim van Amerika om te lei en die relatiewe sukses van China om die verslapping op te tel, waarskynlik die opkoms van China tot 'n posisie van wêreldwye leierskap sal veroorsaak.
Uiteindelik lyk dit of COVID-19 versnel die ontrafeling van lang gevestigde patrone en werkspraktyke, met gevolge wat die toekoms van kantoortorings, groot stede en massavervoer kan benadeel, om maar net 'n paar te noem. Die implikasies hiervan en verwante ekonomiese ontwikkelings kan net so diep transformerend wees as wat die Swart Dood in 1347 veroorsaak het.
Uiteindelik is die gevolge op langer termyn van hierdie pandemie, net soos alle vorige pandemies, eenvoudig onkenbaar vir diegene wat dit moet verduur. Maar net soos verlede plae die wêreld waar ons tans woon, gemaak het, sal hierdie plaag waarskynlik ook die een maak wat deur ons kleinkinders en agterkleinkinders bewoon word.
Andrew Latham, professor in politieke wetenskap, Macalester College
7 Primêre Bestanddele Vir 'n REALationship
WERKLIKHEID. Goed, dit is 'n oulike woord. Maar wat beteken dit om 'n regte verhouding te hê, 'n ...