Waarom is daar nie 'n goue standaard in die Amerikaanse grondwet bepaal nie? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Dit is 'n bekende feit dat sommige van die stigters die mag van die federale regering wou beperk.
Ek het gehoor dat dit op die History Channel gesê word dat een van die maniere waarop hulle dit gedoen het, die implementering van 'n goue standaard was.
Gegewe die enorme moeite wat gedoen is om die Grondwet te formuleer, waarom was die goudstandaard dan nie deel daarvan nie?
Eintlik is die Pseudohistory -kanaal of van wie u dit ook al gehoor het, eenvoudig verkeerd. In plaas van 'n goue standaard, het die opstellers van die Amerikaanse Grondwet probeer om 'n bimetaal standaard - dit wil sê 'n geldelike standaard gebaseer op beide goud en silwer. Die Grondwet bepaal:
Geen staat mag enige verdrag, alliansie of konfederasie aangaan nie; gun Letters of Marque and Reprisal; muntstuk Geld; kredietrekeninge afgee; maak enige ding behalwe goud en silwer Munteer 'n tender in die betaling van skuld; enige wetsontwerp, ex post facto wet of wet wat die plig van kontrakte benadeel, goedkeur, of enige titel van adel verleen.
- Artikel I, afdeling 10, klousule 1 van die Amerikaanse grondwet
Alhoewel dit slegs op die state van toepassing is, op federale vlak het die Coinage Act op dieselfde manier 'n bimetaal dollar gestig met beide goue en silwer muntstukke. Dat pogings op staats- en federale vlak aangewend is om bimetallisme in te stel, toon aan waar die vroeë Amerikaanse voorkeur lê.
Die stigters het nie 'n goue standaard vir die nuwe republiek geskep nie, en daar was dus geen rede waarom hulle een in die Grondwet sou moes bepaal nie.
Dit weerspieël die temperament en filosofie van diegene wat die Grondwet opgestel het, wat bimetallisme afsonderlik bo goud of silwer verkies. Soos die prominente ekonoom Francis Amasa Walker geskryf het:
Die derde element van die silwer party in die Verenigde State ... bestaan ​​uit die oortuigende bimetalliste van die land; mans wat glo, saam met Alexander Hamilton en die stigters van die republiek, dat dit die beste is om die sirkulasie op beide die edelmetale te baseer. Hierdie manne is bimetalliste omdat hulle glo dat die stelsel onmiddellik die euwels van 'n streng geldvoorraad sal vermy, 'n benaderde wisselkoers tussen goudlande en silwerlande sal verseker en waarde-stabiliteit in die geld van die handelswêreld sal bevorder.
- Walker, Francis Amasa. Internasionale bimetalisme. New York: Henry Holt, 1896.
Die bimetallistiese kampioen, Alexander Hamilton, eerste sekretaris van die tesourie, het berig berig dat:
In die geheel blyk dit die beste te wees, soos opgemerk is, nie om die eenheid uitsluitlik aan een van die metale te koppel, omdat dit nie effektief gedoen kan word sonder om die amp en karakter van een van hulle as geld te vernietig en dit tot die situasie van 'n blote handelsware te beperk nie.
- Verslag van die Skriba van die Tesourie oor die oprigting van 'n munt. 5 Mei 1791.
'N Mono-metaal, goue standaard is eers baie later deur die Coinage Act bekendgestel 1873. Om voor die hand liggende redes het nie een van die stigterslede iets daarmee te doen gehad nie.
Vir die stigters moes regte geld goud of silwer wees. Ongedrukte papiergeld was tydelike maniere om geld vir die regering in te samel deur mense belasting saam met hulle te laat betaal, basies soos staatseffekte. Hoogstens gebruik u dit vir interne handel. Om met ander lande handel te dryf, het u harde geld nodig wat op goud of silwer gebaseer is. Daar was geen debat hieroor in die konstitusionele konvensie nie, omdat hulle nie sien dat fiat -geld vandag die standaard liek word nie. Hulle het dus ook nie die moeite gedoen om die grondwet in te voer nie.
Die goudstandaard is 'n vaste monetêre stelsel waaronder die geldeenheid van die regering vasgestel is en vrylik in goud omgeskakel kan word. Dit kan ook verwys na 'n vry mededingende monetêre stelsel waarin goud of bankontvangste vir goud as die belangrikste ruilmiddel of na 'n standaard van internasionale handel dien, waarin sommige of alle lande hul wisselkoers bepaal op grond van die relatiewe goudpariteitswaardes tussen individuele geldeenhede.
Die goudstandaard is 'n geldstelsel wat ondersteun word deur die waarde van fisiese goud.
Goue muntstukke, sowel as papiernote wat deur goud ondersteun kan word, word as geldeenheid onder hierdie stelsel gebruik.
Die goue standaard was gewild in die menslike beskawing, dikwels deel van 'n tweemetaalstelsel wat ook silwer gebruik het.
Die meeste van die wêreld se ekonomieë het die goudstandaard sedert die dertigerjare laat vaar en het nou vryswewende fiat-geldeenheidstelsels.
Waarom die Amerikaanse regering in die dertigerjare beslag gelê het op burgers en goud#039
Goudbesit bly onwettig in die VSA tot in die sewentigerjare.
Met wêreldwye finansiële markte in wanorde, wend baie beleggers hulle tot klassieke veilige hawens. Goud verhandel bo US $ 1,750 (£ 1,429) per troy ounce, wat die standaardmaat is - meer as 15% bo waar dit in 2020 begin het. Selfs na 'n sterk tydren sedert Maart, het die S & ampP 500 in dieselfde tydperk byna 10% gedaal. .
Goud verleen bekendheid tydens afswaai. Die opbrengs daarvan is nie gekorreleer met bates soos aandele nie, en dit is dus geneig om sy waarde te behou as dit daal. Dit is ook 'n goeie manier om valuta -devaluasie te vermy. Dit kom dus voor in enige goed gediversifiseerde beleggersportefeulje, hetsy via goudmynaandele, goudfondse, bullion of wat ook al.
Tog is daar twee klein voorbeelde om goud as 'n veilige hawe te beskou. Vroeg in 'n ekonomiese afswaai daal goudpryse dikwels met die res van die mark. Dit kom deur beleggers wat goud verkoop om verliese in aandele en ander bates te vergoed. Ons het dit in Maart gesien, toe goud in twee weke met 12% gedaal het, en dan vinnig herstel het. As die koronavirus meer markpaniek veroorsaak, kan dit weer gebeur.
Tydens uiterste krisisse kan regerings ook mense se goud gryp. Daar was in die verlede wonderlike voorbeelde van 'konfiskering van goud'. Dit is onvergeetlik dat dit in die VSA in 1933 plaasgevind het tydens die groot depressie - al is dit meer akkuraat om dit 'n nasionalisering as 'n konfiskering te noem, aangesien burgers vergoed is. Die regering van Franklin D Roosevelt het beslag gelê op alle goud en muntstukke via Uitvoerende Bevel 6102, wat burgers genoop het om ver onder die markkoerse te verkoop. Onmiddellik na die "konfiskering" het die regering 'n nuwe amptelike koers vir goud vasgestel wat baie hoër was as deel van die Gold Reserve Act 1934.
Dit was die era van die goue standaard, wat beteken dat dollars verhandel kon word vir 'n presiese hoeveelheid edelmetaal. Deur die metaal te gryp, kon die regering meer dollars druk om die ekonomie te stimuleer, en ook om meer dollars op die internasionale markte te koop om die wisselkoers te versterk.
Baie goud -eienaars was begryplik ongelukkig oor die goue beslaglegging, en sommige het dit in die howe beveg. Uiteindelik kon die regering egter nie gestop word nie, en goudbesit bly tot in die sewentigerjare onwettig in die VSA.
Hierdie ingryping was nie uniek nie, selfs nie in die hedendaagse geskiedenis nie. In 1959 stel die Australiese regering 'n wet in wat goudbeslagleggings van private burgers moontlik maak as "dit wenslik was om die geldeenheid of die openbare krediet van die Statebond [van Australië] te beskerm". En in 1966, om die afname in die pond te stop, het die Britse regering burgers verbied om meer as vier goue of silwer munte te besit en die private invoer van goud geblokkeer. Dit is eers in 1979 opgehef.
Horings van 'n trilemma
Waarom loop die regerings die slegte publisiteit in gevaar om goud te beperk? Dit hou verband met 'n hoeksteen van die makro -ekonomie, bekend as die monetêre beleid -trilemma. Dit verklaar dat lande moet kies tussen twee van die volgende en in die algemeen nie al drie tegelyk kan doen nie: (1) vasstelling van vaste wisselkoerse (2) sodat kapitaal vrylik oor internasionale grense kan beweeg en (3) onafhanklik kan wees rentekoerse vasstel en geld druk (met ander woorde, beheer monetêre beleid).
In die 1930's -stelsel het lande oor die algemeen vaste wisselkoerse gekies wat aan goud gekoppel is, plus vrye kapitaalbeweging en opgeoffer om beheer oor monetêre beleid op te offer. Die stelsel het meer en meer onder druk gekom omdat te veel beleggers hul geld inruil vir goud. Een manier waarop die VSA genoegsame beheer oor die monetêre beleid kon neem om meer geld te druk, was om verskeie kapitaalbeheer op te lê, insluitend die inbeslagneming van goud.
Vandag is die situasie anders omdat Westerse ekonomieë vrylik wisselkoerse het, sodat hulle beheer oor monetêre beleid het en kapitaal vrylik kan laat beweeg. Dit beteken dat hulle tydens 'n krisis geld kan druk en rentekoerse kan verlaag sonder om beheer oor goud op te lê.
Trouens, enige direkte inmenging deur regerings op die goudmarkte vandag sal waarskynlik teenproduktief wees. Dit sal beleggers angs verhoog en hulle aanmoedig om na ander bates met soortgelyke eiendomme soos silwer of ander edelmetale te jaag. Diegene wat goud het, is dus waarskynlik veiliger as wat hulle in die verlede kon gewees het.
Daar is alternatiewe wat oop is vir regerings, behalwe die direkte nasionalisering van goud. Toe die Verenigde Koninkryk byvoorbeeld in 1931 die internasionale goudstandaard verlaat, het die devaluasie van die pond druk op ander geldeenhede, soos die Nederlandse gulden, geplaas. In reaksie hierop het Nederland 'n verskeidenheid beperkings op goud opgelê wat nie tot konfiskering gestop het nie.
Weereens, hierdie soort stap is onnodig in die hedendaagse era waarin lande hul eie monetêre beleid beheer. Goud sal waarskynlik 'n veilige hawe op die kantlyn bly - tensy lande voel dat hulle hul reserwes om een ​​of ander rede aggressief moet verkoop, sê om skuld te verminder. Selfs in die huidige krisis is dit nie op die horison nie. Maar die enigste les uit die geskiedenis wat alle beleggers in gedagte moet hou, is dat alles in 'n krisistyd verloop.
Chris Colvin, senior lektor in ekonomie, Queen's University Belfast.
Philip Fliers, dosent in finansies, Queen's University Belfast.
FDR se tiranniese goudkonfiskasie
Daar is egter een groot probleem met hierdie refrein: 'n Krisis of nood veroorsaak dikwels dat mense in die teenoorgestelde rigting beweeg - in die rigting van tirannie en onderdrukking.
Dit is omdat mense in 'n groot krisis of nood bang is, so bang is dat hulle bereid is om hul vryheid op te offer vir die skyn van "veiligheid" of "sekuriteit" wat regeringsamptenare hulle bied.
Die handel word natuurlik altyd as 'tydelik' verkoop. Sodra die krisis of nood verby is, sê regeringsamptenare, belowe hulle om die regte en vryhede van die mense te herstel.
'N Goeie voorbeeld van hierdie verskynsel het plaasgevind in 1933, toe president Franklin Roosevelt 'n uitvoerende bevel uitgevaardig het wat elke Amerikaner beveel om sy goue muntstukke aan die federale regering te lewer. Dit sou moeilik wees om 'n beter voorbeeld van diktatuur en tirannie te vind as dit.
Goue munte en silwer muntstukke was immers meer as 125 jaar die amptelike geld van die Amerikaanse volk. Dit was die amptelike geld wat deur die Grondwet vasgestel is, wat die federale regering die mag gegee het om geld te "munt", nie om geld te "druk" nie. Die Grondwet het die state ook uitdruklik verbied om alles behalwe goue tender en silwer muntstukke wettig te maak.
Amerika se goudmunt, silwer-muntstandaard
Nadat die Grondwet die federale regering tot stand gebring het, is goue munte en silwer muntstukke deur die Amerikaanse regering uitgereik. Dit was die gesondste geldstelsel in die geskiedenis. Deur papiergeld te laat vaar en goeie, geloofwaardige goue munte en silwer muntstukke uit te gee, is die Amerikaanse regering belet om mense meer as 'n eeu lank te plunder en te plunder deur inflasie en monetêre vernedering. Die standaard van goud-silwer-muntstukke in Amerika was 'n belangrike bydraende faktor tot die geweldige toename in ekonomiese welvaart en mense se lewensstandaard, veral in die laat 1800's en vroeë 1900's.
Sommige universiteitsprofessore leer vandag hul studente dat die 'goudstandaard' 'n geldstelsel is waarin papiergeld deur goud ondersteun word. Niks kan verder van die waarheid af wees nie. Daar was geen papiergeld nie. Die amptelike geld van die Amerikaanse volk, soos bepaal deur hul Grondwet, het bestaan ​​uit muntstukke - bv. Goue munte en silwer muntstukke.
Die Grondwet het die federale regering toegelaat om geld te leen. Sulke lenings het gekom in die vorm van federale rekeninge, note en effekte. Soms het mense hierdie skuldinstrumente gebruik om sake te doen. Maar almal het geweet dat hulle almal beloftes was om geld te betaal - dit wil sê beloftes om goud en silwer te betaal - nie geld self nie.
Die Fed en die Groot Depressie
In 1929, na 'n dekade van uiterste monetêre manipulasie deur die Federale Reserweraad, wat in 1913 tot stand gekom het, het die aandelemark 'n enorme ineenstorting beleef, 'n gebeurtenis wat gelei het tot die krisis en noodgeval, bekend as die Groot Depressie.
Dit was die groot krisis en ekonomiese noodgeval waarop Roosevelt beslag gelê het om die goudmuntbesit van die Amerikaanse volk te konfiskeer. Om een ​​of ander rede het hy besluit om nie ook hul silwer muntstukke in beslag te neem nie.
Let op iets belangriks oor die optrede van FDR: Die Grondwet, wat voorsiening gemaak het vir 'n muntstuk met 'n silwer muntstuk, kan slegs gewysig word deur die proses wat in die Grondwet uiteengesit word. Roosevelt het nie deur die proses gegaan nie. In plaas daarvan het hy eenvoudig die noodgeval gebruik om sy nietigmaking van die Grondwet deur uitvoerende besluit te regverdig. Sy optrede is 'n perfekte voorbeeld van hoe krisisse en noodgevalle tirannie en onderdrukking tot gevolg kan hê.
As 'n Amerikaner nie aan die bevel van Roosevelt voldoen nie, was hy onderhewig aan die aanval deur federale amptenare met arrestasie, vervolging, skuldigbevinding en boete en gevangenisstraf. Hoewel daar ongetwyfeld sommige Amerikaners was wat geweier het om daaraan te voldoen en hul goud verborge gehou het, het die meeste Amerikaners pligsgetrou gehoor gegee aan die bevel van FDR.
In ruil daarvoor het hulle die Federale Reserweraad se skuldinstrumente ontvang. Die probleem was natuurlik dat hoewel hierdie skuldinstrumente voorheen beloof het om geld te betaal (dit wil sê goud of silwer), dit nou onvervangbaar was. Dit wil sê, hulle het nou effektief belowe om niks te betaal nie.
Boonop het Roosevelt, kort nadat mense hul goud ingegee het, die skuldinstrumente wat mense nou in verband met goud het, doelbewus devalueer. In een slag het hy enorme finansiële verliese vir die Amerikaanse volk opgelê.
Waarom het Amerikaners hierdie revolusionêre en onwettige transformasie van hul geldstelsel en hierdie tiranniese en kommunistiese nasionalisering van hul goudbesit aangegaan? Een eenvoudige rede: die krisis het hulle doods bang gemaak. En as mense te bang is, is hulle bereid, selfs gretig, om hul vryheid in te ruil vir die 'veiligheid' en 'sekuriteit' wat openbare amptenare hulle bied.
Ongetwyfeld het baie Amerikaners hulself oortuig dat sodra die krisis of nood verby was, federale amptenare hul standaard vir goudmunt, silwer-muntstukke sou herstel. Dit het nooit gebeur nie. Federale amptenare kon hul nuwe papiergeldstandaard gebruik om die steeds groeiende uitgawes van die welsynsoorlogse lewenswyse wat FDR aan Amerika bekendstel, te finansier.
Geleidelik, as gevolg van die aftakeling van papiergeld as gevolg van die toenemende inflasie van die geldvoorraad, is silwer muntstukke uit die sirkulasie gedryf. Terwyl Amerikaners vandag weer goud mag besit (ten minste vir eers), bly die amptelike geld van die Amerikaanse volk papiergeld, ondanks die uitdruklike bepalings van die Grondwet.
Met sy goud-konfiskeringskema het FDR die Amerikaners 'n waardevolle les geleer: Noodgevalle en krisisse is die tyd wat al lankal veroorsaak word dat mense hul regte en vryhede opoffer deur hul eie regering.
'N Goue standaard liefdesverhouding wat 5 000 jaar duur
Goud se kombinasie van glans, smeebaarheid, digtheid en skaarsheid het al 5000 jaar lank die mensdom geboei soos geen ander metaal nie. Volgens die boek van Peter Bernstein Die krag van goud: die geskiedenis van obsessie, goud is so dig dat een ton daarvan in 'n kubieke voet verpak kan word.
Aan die begin van hierdie obsessie is goud uitsluitlik gebruik vir aanbidding, bewys deur 'n reis na enige van die wêreld se ou heilige plekke. Vandag is goud se gewildste gebruik vir die vervaardiging van juweliersware.
Omstreeks 700 vC is goud vir die eerste keer in munte gemaak, wat die bruikbaarheid daarvan as 'n monetêre eenheid verbeter het. Voor dit moes goud geweeg en op suiwerheid nagegaan word by die afhandeling van transaksies.
Goue muntstukke was nie 'n perfekte oplossing nie, want dit was 'n algemene gebruik vir die komende eeue om hierdie effens onreëlmatige muntstukke te knip om genoeg goud te versamel wat in goud kan smelt. In 1696 het die Great Recoinage in Engeland 'n tegnologie bekendgestel wat die vervaardiging van munte outomatiseer en 'n einde maak aan knip.
Aangesien dit nie altyd op addisionele voorraad van die aarde kon staatmaak nie, het die aanbod van goud slegs uitgebrei deur deflasie, handel, plundering of vernedering.
Die eerste groot goudstormloop het in die 15de eeu na Amerika gekom. Spanje se plundering van skatte uit die Nuwe Wêreld het die aanbod van goud in die 16de eeu vyf keer verhoog. Daaropvolgende goudstormloop in die Amerikas, Australië en Suid -Afrika het in die 19de eeu plaasgevind.
Europa se bekendstelling van papiergeld het in die 16de eeu plaasgevind, met die gebruik van skuldinstrumente wat deur private partye uitgereik is. Terwyl goue munte en goud steeds die monetêre stelsel van Europa oorheers het, het papiergeld eers in die 18de eeu begin oorheers. Die stryd tussen papiergeld en goud sou uiteindelik lei tot die bekendstelling van 'n goue standaard.
Die goue standaard het nie in 1971 verdwyn nie, dit het net ondergronds gegaan
Amptelik word die goue standaard as bygelowige onsin beskou, veral deur akademici. Die feit dat dit eeue lank baie goed gewerk het, resultate opgelewer het wat niemand vandag blykbaar kan bereik nie, en - in teenstelling met enige ander "bygeloof" in die geskiedenis van die menslike beskawing - is gedeel deur die ou en moderne, Chinese, Romeine, Perse en Asteke beteken blykbaar min vir hierdie mense.
Maar nie -amptelik was goud nie net eeue lank die basis van die wêreldwye monetêre stelsel nie, totdat Bretton Woods in 1971 uitmekaar was, maar dit was ook in grof vorm die basis van die globale monetêre stelsel sedert 1971. Mense kan blykbaar nie daarsonder lewe nie, selfs al wil hulle.
Die lewe was goed in die 1960's. Dit was die suksesvolste dekade van die vorige eeu, nie net in die VSA nie, maar ook wêreldwyd. Die VSA.middelklas het 'n voorspoed bereik wat sedertdien nog nie gesien is nie.
Na 1971 het die Amerikaanse ekonomie neergestort en gebrand. Namate die dollar daal van die Bretton Woods -pariteit van $ 35/ons. goud tot meer as $ 350/ons. gedurende die dekade - 'n devaluasie van 10: 1 - was die VSA en die wêreldekonomie vasgevang in 'n toenemende stagflasie wat baie gevrees het tot hiperinflasie, revolusie en oorlog sou lei.
In 1979 het president Jimmy Carter rondgejaag vir 'n oplossing asof sy hare brand. Maar hy of sy ekonomiese adviseurs kon nie veel sin maak van wat aan die gang was nie. Nietemin het hy wel 'n belangrike besluit geneem, wat agterna wonderlik lyk. Hy het die voorsitter van die Federale Reserweraad, G. William Miller, in die middel van sy termyn uitgeskop deur hom die pos van minister van tesourie te bied. Miller het dit geneem. In sy plek het Carter Paul Volcker geïnstalleer.
Volcker het 'n groot deel van sy vroeëre loopbaan by die tesourie deurgebring om die Bretton Woods -goudpariteit teen $ 35/ons te verdedig. U sou miskien dink dat hy in sy nuwe pos by die Fed vinnig sou reageer op die herstel van die goudstandaardstelsel wat in die 1960's so goed gewerk het. Maar, hy het dit nie gedoen nie.
In plaas daarvan volg Volcker die akademiese mode van die tyd en begin met 'n projek wat nog nooit probeer is nie - die 'monetaristiese eksperiment'. Dit het op papier 'n goeie idee gelyk.
Maar in die werklike wêreld was die gevolg 'n ramp. Die waarde van die dollar het gestort, van ongeveer $ 350/ons. namate Volcker 'n daling van $ 850/ons begin het. slegs 'n paar maande later, vroeg in 1980. Rentekoerse het die hoogte ingeskiet, en sommige mense het ingemaakte goed opgegaar. Toe skree die dollar in waarde tot $ 300/ons. in 1982. Die Amerikaanse ekonomie het in die ergste resessie sedert die Groot Depressie verval. Dit was elders nog erger: die stap het swak "dollarpennetjies" wat in die ontwikkelende wêreld algemeen geword het, uitmekaar geslaan. Namate hul geldeenhede ineengestort het, het regerings en korporasies wat in dollars geleen het, in gebreke gebly in hul massas. Die hele Latyns -Amerika het 'n dekade lank in hiperinflasie ontplof.
In die middel van 1982 het Volcker moed opgegee. Die 'monetaristiese eksperiment' was 'n mislukking. Dan wat?
In die vroeë 1980's onder die begaafde voorsitter van die Federale Reserweraad, Paul Volcker (1979-87), keer die Verenigde State weer na 'n prysreël, maar hierdie keer was die dollar nie aan goud gekoppel nie. Na 'n ontmoeting wat ek in 1982 met voorsitter Volcker gehad het, het ek 'n artikel op die redaksionele bladsy van die Wall Street Journal. In hierdie artikel het ek en Charles Kadlec die voorsitter van Volcker in detail beskryf oor 'n prysreël, 'n visie wat vandag net so relevant is as in 1982. Volcker het in wese gesê: 'Kyk, ek het geen idee wat die prys vandag is nie. Of wat inflasie vandag is. En ons sal hierdie data maande lank nie hê nie. Maar ek weet presies wat die spotpryse van kommoditeite is. "
Kortliks, wat voorsitter Volcker gedoen het, was om die monetêre beleid te baseer op die sekulêre patroon van spotpryse (die markprys van 'n goed vir huidige aflewering). ... Dit is baie soortgelyk aan 'n goue standaard, behalwe dat voorsitter Volcker vyf-en-twintig kommoditeite gebruik het in plaas van net een. Elke kwartaal vanaf 1982 word die monetêre beleid gelei deur die lokoprys van 'n versameling goedere, behalwe vir ons huidige tydperk [2005-2010].
Alhoewel 'n mandjie met kommoditeitspryse moontlik die belangrikste hulpmiddel was, was die gevolg om die dollar se waarde geleidelik teenoor goud te stabiliseer. Aanvanklik was die swaaie wild. Slegs 'n paar maande later, in 1983, was die dollar terug na $ 500/ons. dan tot $ 300/ons. weer aan die begin van 1985. Weereens het die sterk dollar wêreldwyd probleme veroorsaak, wat daartoe gelei het dat die Plaza Accord daardie jaar waarin die G7 ingestem het om die dollar se sterkte te verminder. In Februarie 1987, nadat die dollar weer tot $ 400/ons gedaal het, het die G7 weer vergader en die Louvre -ooreenkoms gevorm, wat die dollar se swakheid moes demp. Nou is twee lyne in die sand getrek, een teen $ 300/ons. (Plaza Accord) en een teen $ 400/ons. (Louvre -ooreenkoms). Die wêreld beweeg na $ 350/ons. as die nuwe konsensuswaarde van die dollar teenoor goud.
Alan Greenspan het die dollar in die 1990's nog verder gestabiliseer teenoor goud, die 'Greenspan -goudstandaard'. Die dollar het toe 'n lang daling onder Ben Bernanke, wat van $ 300/ons gedaal het. tot ongeveer $ 1900 per ons. in 2011. Amptelike VPI -syfers was "vreemd" stil, maar die prys van olie het onderweg van $ 20 per vat tot $ 140 gestyg. Net soos mense in 1979 in paniek was en Volcker oor die probleem gooi, dink ek dat iemand in 2011-2012 paniekerig geraak het. 'N Verdere daling in die dollar se waarde sal nie geduld word nie. Ernstige vuurkrag is aangewend, insluitend manipulasie van die finansiële markte op 'n ongekende vlak.
Die resultaat was die "Yellen -goudstandaard" van 2013 tot hede, waarin die dollar se waarde teenoor goud "vreemd" stabiel was tussen $ 1150 en $ 1350/ons, met 'n middelpunt van ongeveer $ 1250/ons. Die resultate was redelik goed. Gedurende hierdie tyd het niemand veel gekla oor 'inflasie' of 'deflasie' nie. Anders as Greenspan, wat baie wenke gegee het dat hy die dollar teenoor goud aktief stabiliseer, het Yellen en nou Powell sy ma behou. Dit is egter moeilik om te glo dat hierdie uitslag bloot toevallig was. Selfs as dit was, sou die resultaat eintlik dieselfde wees. Die goue standaard werk selfs as dit toevallig is.
As ons dus terugkyk op die 47 jaar sedert 1971, vind ons dat dit lyk asof ons 'n ru -baie ru -olie gehad het! - maar nietemin doelbewuste pogings om die dollar se waarde teenoor goud, andersins bekend as 'n goudstandaardstelsel, vir meer as die helfte van die tyd te stabiliseer. Die tye dat ons dit nie gehad het nie, in die sewentigerjare en die Bernanke-jare, was óf 'n eenrigtingreis suid, óf 'n achtbaan van chaos.
Die effektiewe keuse was óf 'n goue standaard óf 'n 'PhD -standaard', en die PhD -standaard het nie veel meer beloop as openlike valse losbandigheid nie.
Waarom die goue standaard die grondslag is vir die herstel van opkomende ekonomiese groei
Dit is die derde aflewering in 'n reeks oor hoe om tradisionele, Amerikaanse, bloeiende ekonomiese groei en welvaart vir almal te herstel. Voorheen het ek individuele en korporatiewe belastinghervorming bespreek, en die belastingkoerse verlaag in ruil daarvoor om skuiwergate te sluit. Verlede week het ek bespreek waarom deregulering noodsaaklik is om sulke groeiende groei te herstel.
Hierdie week bespreek ek waarom die goue standaard die basis is vir die herstel van bloeiende groei en voorspoed vir almal. Amerikaners vandag verstaan ​​nie meer wat die goudstandaard beteken of behels nie. Dit kan toegeskryf word aan swak onderwys en intellektueel vernederde nasionale media, wat nie die grondslag het om selfs die onderwerp intelligent te bespreek nie.
Maar die Amerikaanse grondwet maak voorsiening vir 'n goue standaard vir Amerika, wat spesifiseer dat die Kongres die dollar sal definieer as 'n spesifieke gewig van goud, soos Lew Lehrman in sy onlangse boeke verduidelik: Die True Gold Standard, en Geld, goud en geskiedenis. Die Amerikaanse goudstandaard het van 1792 tot 1971 geheers, soos Steve Forbes ook in sy onlangse boek verduidelik: Geld.
Deur die dollar aan goud vas te bind, wat bewys het dat dit sy waarde behou het vir duisende jare se opgetekende beskawing, het dit beteken dat die dollar ook sy stabiele waarde behou het, sonder inflasie. Die Amerikaanse prysvlak was byna presies dieselfde in 1913, toe die Federale Reserweraad gestig is, soos in 1792, toe die kongres die muntstukwet aanvaar wat die waarde van die dollar ingevolge die Grondwet bepaal. Die waarde van die dollar was ook dieselfde in 1934, toe Franklin Roosevelt die oorspronklike, grondwetlike reg van elke Amerikaner beëindig het om elke dollar in te ruil vir sy gedefinieerde hoeveelheid goud.
Maar sedert Amerika die goue standaard in 1971 laat vaar het, het die koopkrag van die dollar met 85 persent gedaal. 'N Dollar wat in 1971 gespaar is, was teen 2012 slegs 15 sent werd. Terwyl goud in Maart 1910 $ 20 'n ons kos, dieselfde as in 1792, teen 15 April 2012, kos dit $ 1,658. 'N Dollar, 'n twintigste ons goud toe die Federale Reserweraad in 1913 gestig is, was teen 2010 slegs 4 sent werd.
Die oorspronklike Founding Founders het basiese ekonomie soveel beter verstaan ​​as enige Nobelpryswenner, of enige van die ander ekonomiese sofiste van die 20ste eeu wat ons oortuig het om die goudstandaard wat so skouspelagtig vir Amerika gewerk het, te laat vaar. Toe Amerika op die goue standaard was, was die reële tempo van ekonomiese groei gemiddeld byna 4% per jaar. Sedertdien het die werklike jaarlikse groei ongeveer 25% minder gestagneer. Onder Obama the Magnificent was die werklike groei skaars die helfte van wat dit onder die oorspronklike Amerikaanse goudstandaard was.
Met 'n reële groei van 4% sou ons ekonomie, inkomste en lewenstandaard elke 17 jaar verdubbel. Na 34 jaar sou 'n generasie BBP per capita, wat die lewenstandaard definieer, 8 keer groter wees.
Veldtogplakkaat waarop William McKinley die Amerikaanse vlag vashou en op 'n goue muntstuk "klankgeld" staan. [+] opgehou deur 'n groep mans, voor die skepe "handel" en fabrieke "beskawing". (Fotokrediet: Wikipedia)
Werkende mense in goud betaal
Op die goue standaard sou die lone van werkende mense in goud betaal word, aangesien almal dieselfde reg sou geniet om hul dollars in te ruil vir goud. Dit beteken dat hul lone nie gedaal sal word deur inflasie nie. Hulle sou weet dat alles wat hulle gespaar het, altyd dieselfde sou wees as hulle dit nodig het. In teenstelling hiermee, onder president Obama, het oliepryse sedert 2008 byna verdriedubbel, petrolpryse verdubbel en basiese voedselpryse, soos suiker, mielies, sojabone en koring, byna verdubbel.
Boonop moedig die goue standaard belegging sterk aan, aangesien beleggers die dollars weet, sal hulle terugbetaal word vir wat hulle belê, dieselfde sal wees as die oorspronklike dollar wat hulle in die belegging gestort het. Dit is die belegging wat werk skep vir werkende mense, namate nuwe ondernemings geskep word en huidige ondernemings uitgebrei word. Hierdie belegging verhoog ook die werklike lone vir werkende mense, aangesien dit die vraag na hul arbeid verhoog. Kapitaalbelegging verhoog ook die produktiwiteit van werknemers, aangesien werkers nuwe gereedskap en toerusting geniet wat hulle meer produktief maak. Dit lei tot hoër lone, in ooreenstemming met die hoër ekonomiese groei.
As gevolg hiervan sou die Amerikaanse bevolking hul spaargeld en belegging onder die goudstandaard verhoog. Maar die goudstandaard sou ook groter beleggings in die Amerikaanse ekonomie van oor die hele wêreld oplewer, in reaksie op die gewaarborgde stabiele waarde van die dollar. Deur die herstelde goudstandaard te kombineer met die belastinghervorming wat voorheen in hierdie reeks voorgestel is, sal die kapitaalinvestering in Amerika, sowel binne- as buiteland, verder toeneem in reaksie op die veel laer belastingkoerse op spaargeld en beleggings.
Onder die goue standaard sou werkende mense die geldvoorraad beheer, nie elitêre burokrate nie. As die Fed die aanbod van dollars verhoog bo die vraag van die mense na dollars, sou mense dollars vir goud verruil. Die mense sou gevolglik die Fed stop voordat dit inflasie kon veroorsaak.
Maar die mense kan ook die geldvoorraad verhoog as dit nodig is om ekonomiese groei te ondersteun. Onder die goudstandaard sou banke en ander finansiële instellings die mag hê om hul eie goue muntstukke te slaan solank die hoeveelheid goud in die muntstukke korrek aangedui is. Banke kan gevolglik die geldvoorraad verhoog om te voldoen aan die vraag na besigheidslenings of ander onbevredigde vraag na geld. Die toenemende vraag na goud sou mynmaatskappye daartoe lei om hul aanbod goud te verhoog.
Maar hulle kon nie die geldvoorraad vinniger verhoog as die vraag na geld nie. As die mense nie meer goue muntstukke wou hou nie, sou daar nie 'n ontvanger vir die nuut gemuntte muntstukke gewees het nie.
In teenstelling met die mite en intellektuele verwarring, sou die geldvoorraad onder die goudstandaard nie beperk word tot die regering se besit of goudvoorraad nie. Die Fed kan die aanbod van dollars verhoog om aan die vraag na dollars te voldoen, met die nodige geld om ekonomiese groei te ondersteun. Solank die aanbod die vraag nie oorskry nie, sal die Fed se aandeel in goud nie groter word as gevolg van die groter aanbod van dollars nie. As die ekonomie dus meer geld sou eis om die vlak van ekonomiese groei te ondersteun, sou die Fed, onder die goudstandaard, geen beperking hê nie. Dit is die rede waarom enige land 'n goue standaard kan gebruik vir enige goudreserwe wat die regering het om dit te ondersteun. (Die regering kan ook meer van sy geldeenheid druk om meer goud op die mark te koop as dit van mening was dat meer goud nodig was. Dit stem ook ten volle ooreen met die goudstandaard.)
Herstel van die Gold Standard
Die goudstandaard kan eers herstel word deur wetgewing wat die Fed bloot opdrag gee om 'n prysreël te volg by die uitvoering van sy monetêre beleid wat 'n stabiele dollarprys vir goud sal handhaaf. As die goudprys styg, sal die Fed die geldvoorraad versterk om hierdie ontluikende inflasie te stop. As goud se prys daal, sal die Fed die geldvoorraad verhoog om die ontluikende deflasie te stop. Sodra die goudprys vir 'n voldoende tydperk gestabiliseer is, kon die Kongres wetgewing opstel wat sy grondwetlike mag uitoefen om die dollar gelyk te stel aan die gestabiliseerde waarde van goud.
As Amerika sy goue standaard herstel, sou ander lande vinnig volg. Anders sou hul ekonomieë agter raak. Daar kan van die Chinese en die Russe verwag word om dit onmiddellik te doen, veral omdat die Chinese reeds vurig herstel van stabiliteit vir die dollar soek. As Amerika nie optree nie, sou niks die Chinese weerhou om hul eie goudstandaard vir hul geldeenheid aan te neem nie, en Rusland sou vinnig volg. Hierdie kolom kon eintlik maklik in Chinees vertaal word.
Beslaglegging op goud mag belaglik klink vir beleggers wat gewoond is aan sekuriteite of vaste eiendom. Maar dit het in die verlede genoeg gebeur om dit redelik kommerwekkend te maak vir diegene wat onrustig is oor onoplosbare skuldvlakke, weghol -staatsbesteding en voortdurende skepping van sentrale bankgeld.
As mense hul spaargeld aangryp, doen die regerings geen moeite om instrumente soos aandele en effekte en spaarrekeninge in beslag te neem nie - dit kan uitgewis word deur bloot die geldeenheid te devalueer. Maar as die tye baie moeilik is, het regerings burgers 'versoek' om hul goud om te gee - die bate wat hulle histories nie kon beheer nie, aangesien dit nie die aanspreeklikheid van iemand anders is nie.
As 'n goue konfiskering plaasvind, is daar ongelukkig nie baie lewensvatbare oplossings nie. As u regering dit onwettig verklaar om 'n betekenisvolle hoeveelheid goud te besit, het u weinig ander keuse as om daaraan te voldoen. Of dit, of speel die rol van 'n vlugteling - met die vooruitsig van finansiële boetes, met gewelddadige konfiskering van jou metaal en selfs tronkstraf wat op jou wag.
Baie beleggers glo dat goud nie vandag gekonfiskeer sal word nie, omdat dit nie deel uitmaak van die geldstelsel soos tydens die Amerikaanse nasionalisering in 1933, onder Roosevelt nie. Alhoewel dit waar is, is ons vandag nie op 'n goue standaard nie, maar as die krisis erg genoeg word, kan alle lewensvatbare oplossings op die tafel wees. Skuld in alle ontwikkelde lande is byvoorbeeld onbetaalbaar, veral as u ongedwonge laste byvoeg ... waar kan die regering geld kry om dit alles te onderhou? Een bron kan beslis goud wees.
Die nugtere werklikheid is, hoewel die risiko van 'n goue konfiskering laer as in die verlede nie 'n nul is nie. Die wêreld van vandag kan 'n onseker plek wees, en wat vroeër 'plaaslike' kwessies was, kan vinnig eskaleer en globale gevolge hê. Dit beteken egter nie dat ons daarop dui dat 'n goue konfiskering op hande is of selfs waarskynlik dat dit kan gebeur as een of 'n reeks gebeurtenisse met beduidende wêreldwye implikasies plaasvind nie. Sonder amptelike goud-steun op die meeste groot geldeenhede vandag, bestaan ​​die spesifieke motivering om goud te "konfiskeer" wat tydens baie vorige konfiskerings bestaan ​​het, skaars vandag. Maar soos u sal sien, het selfs dit nie die moderne regering sonder 'n goue standaard daarvan weerhou om dieselfde te doen nie, skynbaar as 'n vorm van valutabeheer om markgedrewe devaluasie te vertraag.
Die 'oplossings' vir konfiskasierisiko
Daar is baie bespiegelinge op die internet oor wat 'n mens kan doen as goud weer gekonfiskeer word. Ongelukkig hou die meerderheid van die mees algemene oplossings nie veel ondersoek in nie.
Sommige beleggers neem aan silwer sou vrygestel word. Dit is gewoonlik omdat konfiskerings in die verlede hoofsaaklik op goud gefokus het, aangesien silwer nie deel was van die geldstelsel nie. Wat baie beleggers egter nie weet nie, is dat president Roosevelt 'n jaar na die konfiskeringsbevel in 1933 die uitvoerende bevel 6814 onderteken het wat "die aflewering van alle silwer aan die Verenigde State vir muntstukke vereis het".
Baie handelaars beweer numismatiese munte sou uitgesluit word, aangesien daar in 1933 'n uitsondering gemaak is vir seldsame muntversamelaars. Maar soos die geskiedenis sal toon, was die belegger op die belegger verantwoordelik om te bewys dat dit 'n muntversamelaar was en nie 'n goudkoper nie. Tensy u 'n aansienlike hoeveelheid seldsame muntstukke besit, word u outomaties as 'n bullion -eienaar beskou, nie as 'n versamelaar nie.
Die ongemaklike waarheid is dat niemand presies weet watter vorm 'n konfiskering kan aanneem of hoe nuwe wette toegepas kan word nie. En dit is deel van die probleem. Soos Mike Maloney goed gesê het in sy topverkoper-boek, Gids vir belegging in goud en silwer:
'Beslaglegging kom alles daarop neer: die regering maak die reëls, verander die reëls en handhaaf die reëls. Alhoewel dit nie die morele reg het nie, kan dit wettige gesag skep. Hoewel dit nie die grondwetlike bemagtiging het nie, kan dit die Grondwet blind hou ... Die Grondwet het die regering nie gekeer om mense se goud in 1933 te neem nie. "
Politieke leiers kan en sal doen wat hulle destyds nodig ag. Op enige manier vind hulle dit goed. Solank hulle dink dat dit nodig is.
As die goudbelegger die aantal maniere waarop 'n konfiskering kan plaasvind, oorweeg, hoe lank dit kan duur, hoe maklik die regering die reëls kan verander en hoe diep dit kan bereik - alles teen die agtergrond van 'n ekonomiese of monetêre krisis - beklemtoon dit die moet 'n lewensvatbare strategie ingestel word.
Wat werklik lewensvatbaar is, is 'n les wat die beste geleer word deur die foute en suksesse van die verlede ...
Waarom goudkonfiskasie kan gebeur - Dit het voorheen gebeur
Sedert 1933 was daar 'n paar noemenswaardige goudbeslagleggings regoor die wêreld.
Die spesifieke omstandighede was uiteenlopend, maar daar was een algemene draad vir almal: hulle het almal ontstaan ​​uit 'n finansiële krisis. Namate die staatskas afgeneem en noodgevalle bereik het, het die politici nie gehuiwer om die netto waarde van private burgers te bekom nie. En in baie gevalle is dit as patrioties uitgebeeld u land word bedreig - help om u nasie te red!
Hier is 'n paar goudbeslagleggings wat die afgelope 80 jaar plaasgevind het ...
Goue konfiskering van die Verenigde State - 1933
President Franklin Roosevelt, met die uitvoerende bevel 6102, onderteken 'n wet op 5 April 1933 "wat die opberging van goue muntstukke, goudgoud en goue sertifikate in die kontinentale Verenigde State verbied."
Dit het basies beteken dat private eienaars hul munte, stawe of goue sertifikate na 'n bank moes neem en dit vir Amerikaanse dollars kon ruil teen die heersende koers van $ 20,67 per ons.
Waarom het hy dit gedoen? Die VSA was destyds op 'n goue standaard, dus word opgehoopte goud (dws geld) beskou as 'n bedreiging vir die stabiliteit van die land se finansiële stelsel. Onthou hoe sleg dit gegaan het ... banke is gesluit, werkloosheid het gestyg, broodlyne gevorm, burgerlike onrus het toegeneem en die regering kon nie sy skuldbetalings doen nie. Roosevelt moes dringend die beperking op die Federale Reserweraad verwyder wat dit verhinder het om die geldvoorraad te vergroot. Die Groot Depressie was reeds vier jaar oud en het geen teken getoon van afneem nie.
Binne nege maande nadat hy goud onwettig gemaak het om te besit, het die president die amptelike prys tot $ 35 per ons verhoog. Die dollar wat die voormalige goud-eienaars in ruil ontvang het, is pas oornag met 40%gedevalueer.
En die Amerikaanse regering was ernstig daaroor dat u nie goud opgaar nie. Soos Wikipedia berig ...
'Ingevolge die Wet op handel met die vyand van 1917, soos later gewysig deur die Wet op Noodbankdienste van 9 Maart 1933, was die oortreding van die bevel strafbaar met 'n boete van tot $ 10 000, tot tien jaar gevangenisstraf of albei. Talle individue en maatskappye is vervolg. "
Erger nog, die verbod op private besit van goud in Amerika - die tuiste van die vrye - het meer as vier dekades geduur. Eers op 1 Januarie 1975 kon Amerikaanse burgers weer meer as $ 100 goud besit.
Goue konfiskering van Australië — 1959
Die Australiese regering het ook goud genasionaliseer.
Die wet, wat deel uitmaak van die bankwet in 1959, het goudbeslaglegging van private burgers toegelaat as die goewerneur sou bepaal dat dit 'nuttig was om die geldeenheid of die openbare krediet van die Statebond' te beskerm. Met ander woorde, hulle het dit wettig gemaak om goud van private burgers in beslag te neem en dit vir papiergeld te verruil.
Die tesourier van die land verklaar in 'n persverklaring wat volg: "Alle goud (behalwe bewerkte goud en muntstukke) moes binne 'n maand nadat dit in 'n persoon se besit gekom het, by die Reserwebank van Australië afgelewer word."
Die wet het ook gesê dat u nie goud mag verkoop nie, behalwe aan die Reserwebank van Australië (hul sentrale bank). U kon ook geen goud uitvoer nie (stuur dit buite die land) sonder die bank se toestemming.
Alhoewel dit onduidelik is of die land voortgegaan het met aktiewe beslagleggings, of net hoeveel burgers daaraan voldoen het, het die wet steeds die plaaslike private goudmark oornag vernietig.
Soos die Amerikaanse verbod, was hierdie reël ook nie van korte duur nie. Verslae dui aan dat dit tot 1976, 'n volle 17 jaar, in die boeke gebly het voordat dit 'opgeskort' was.
Groot -Brittanje se goudverbod - 1966
Sedert Groot -Brittanje in 1931 van die goudstandaard afgeneem het, het hul geldeenheid gedaal. Aangesien die daling van jare tot dekades gestrek het, het baie beleggers goud begin stoor in die buiteland, omdat hulle bekommerd was dat hul land nooit sou herstel nie. Wie kan hulle blameer? Hulle lewenstandaard is bedreig.
Om die afname in die Britse pond te stuit, het die regering in 1966 private burgers verbied om meer as vier edelmetale te besit. Dit het ook die invoer van goue munte geblokkeer ('n algemene stap om te voorkom dat geldeenhede uitgevoer word, soortgelyk aan die huidige tariewe op goudinvoer op plekke soos Indië).
Die enigste vrystelling om meer as vier munte te besit, was om te bewys dat u 'n versamelaar is. U moes 'n lisensie aanvra, en dan sou 'n beampte van die Bank of England bepaal of u 'n ware versamelaar is of nie. Indien nie, neem ons u bes, baie dankie.
Die belangrike onderskeid oor hierdie goudverbod is dat dit plaasgevind het toe Groot -Brittanje was nie op 'n goue standaard. Met ander woorde, ons het historiese voorrang dat goud gekonfiskeer is sonder dat dit deel was van die monetêre stelsel. Goud is ook nie deel van die monetêre stelsel vandag nie.
Soos die meeste konfiskerings, het hierdie wet lank geduur - tot 1979, 'n volle 13 jaar.
Sien u enige patrone hier?
Hierdie drie goudbeslagleggings het 'n paar dinge gemeen. Hulle almal…
1. Is deur Westerse regerings opgelê. Dit was gevorderde samelewings, een van die rykste lande op die planeet. En tog het hulle almal beslag gelê op goud.
2. Uit ekonomiese krisis ontstaan. Elke regering het sy finansies so erg misbruik dat dit uiteindelik privaat goud van burgers genasionaliseer het.
3. Het lank gehou. Van hierdie konfiskerings uit gevorderde ekonomieë was die kortste 13 jaar.
4. Verbied heeltemal die ophoping van goud. Slegs ware versamelaars was vrygestel, en slegs die stukke wat werklik as skaars geklassifiseer is. En jy moes dit bewys. Interessant genoeg, goud juweliersware was nie deel van enige van hierdie konfiskerings nie.
Ongelukkig is daar 'n paar erger goue konfiskerings uit die geskiedenis. Dit behels…
Geskiedenis van goudbeslaglegging: dit is verbasend algemeen
Dit sal u nie verbaas dat goud in lande wat deur 'n onderdrukkende regime beheer word, 'n natuurlike teiken was om geld vir die regering te bekom ...
Italië se goue "skenking"
Benito Mussolini - die Italiaanse premier wat 'n diktator geword het - het probeer om 'n nare resessie te beveg deur die inisiatief 'Goud vir die vaderland' in 1935 in te stel. Hy het die publiek aangemoedig om hul goue ringe, halssnoere en ander vorme van goud vrywillig te skenk. aan die regering. In ruil daarvoor het burgers 'n staalarmband gekry wat die trotse woorde dra, vertaal: "Goud vir die vaderland." Daar word gesê dat selfs sy vrou Rachele haar eie trouring geskenk het in 'n bewys van solidariteit.
Die goud is gesmelt en tot stawe gemaak en daarna aan die oewer van die land versprei. Die regering het 35 ton (1,23 miljoen onse) uit burgerlike skenkings verdien.
Duitsland se konfiskering van Tsjeggiese goud
Hitler se Nazi -party het in 1939 'n moeilike plan getrek ... na die inval van Tsjeggo -Slowakye die jaar tevore het die Bank of International Settlements, onder voorsitterskap van die direkteur van Bank of England, Otto Niemeyer - 'n Duitser nie minder nie - die Bank van Engeland opdrag gegee om £ 5,6 miljoen van goud van die Tsjeggiese nasionale bank na die Reichsbank.
Alhoewel die goud aan die Tsjeggo -Slowaakse regering behoort, en hoewel die Engelse owerhede teen die moontlike oordrag gewaarsku is, het dit sonder probleme deurgegaan. Om die diefstal te bedek, het die Duitse sentrale bank sy amptelike reserwes later daardie jaar onderskat.
Saddam en Fidel
Die gek van Irak en die kommunistiese onderdrukker van Kuba het albei beslag gelê op goud, kuns, juweliersware, ens. Hierdie wrede diktators het geneem wat hulle wou, op die punt van 'n swaard of geweer.
Soos u sou vermoed, is burgers nie vergoed toe hul besittings beslag gelê is nie - tensy u reken dat u as kompensasie bly lewe.
Op grond van onderhoude wat ek met twee groot goudhandelaars in Rusland gevoer het, het die ou Sowjetunie histories goud en silwer as 'n kwessie van nasionale veiligheid beskou. Daarom was privaatbesit in enige vorm - behalwe juweliersware en numismatiese munte - streng verbied. Mense is tronk toe omdat hulle 'n goudstaaf besit het.
En ondanks die feit dat die Russiese sentrale bank sedert 2008 een van die grootste kopers van goud was, is die ou wette nog steeds op die boek. Dit is onwettig om goudstawe te koop of te verkoop, behalwe by 'n bank met 'n edelmetaallisensie (en baie min het dit) ... dit is 'n kriminele oortreding om 'n goudstaaf van 'n vriend of familielid te koop of te verkoop ... en kan u tronk toe stuur as u dit breek ... dit is onwettig om bullies uit die land te neem ... koop en verkoop van buitelandse kroeë is ook onwettig.
Hierdie wette word vandag nie so streng toegepas nie, maar dit bly in die boeke en kan dus maklik weer geaktiveer word. U kan goue muntstukke koop, maar dit is nie volop nie en het 'n swak gehalte.
'Indië het aangekondig dat hy sy verbod op die uitvoer van silwer hervat. Daar word geglo dat Indië die grootste silwerstorting het, en die regering het uitvoer vroeër vanjaar bevry as 'n manier om belasting op buitelandse verkope te hef. Die meeste silwerhandelaars het die betekenis van die skuif van Indië egter tot 'n minimum beperk. Soos een handelaar verduidelik, 'Smokkel van silwer uit Indië is daar so ingeburger dat die verbod geen invloed op die vloei het nie. Dit het nog nooit. Indiese silwer sal volgens prys bly eb en vloei na die wêreldmark. '
• Die verskil in goudbeslaglegging tussen die plunderaars en dié uit gevorderde ekonomieë is dat die plunderaars meer onderdrukkend was oor die konfiskering, gewoonlik meer as net goud geneem het en natuurlik meer brutaal was om dit uit te voer.
Daar is nog 'n belangrike onderskeid. Behalwe tydens tye van aktiewe vervolging, is daar geen historiese voorrang van goud nie juweliersware gekonfiskeer word. As 'n nasie onder die oppergesag van die reg opereer, was beslaglegging op juweliersware nie deel van die regering se strategie nie.
Die realiteit is dat ons in 'n krisis moontlik 'n dodelike kombinasie kan ondervind: 'n desperate regering, met u bates gereed om in te neem.
Die punt hiervan is nie om te voorspel dat daar 'n goue konfiskering sal wees nie. Die idee is om bewus te wees van die risiko's en om 'n lewensvatbare plan te hê om dit te bekamp as dit voorkom.
Maar is daar werklik so 'n strategie?
Op die oog af lyk dit asof daar weinig opsies is om te beskerm teen so 'n drakoniese daad, behalwe om afstand te doen van u burgerskap en die land te verlaat.
Maar daar is 'n paar strategieë wat histories effektief was in die bekamping van 'n goudbeslaglegging ...
Om goud en silwer op te slaan waar 'n regering dit minder vinnig en maklik kan bereik, is 'n slim buffer om in te stel.
Eerstens, soos baie al opgemerk het, is dit 'n goeie stap om dit buite die bankstelsel te hou. Baie verwysings noem hoe dit bekend is dat banke goud veronderstel, dit wil sê dit aan iemand anders as die regmatige eienaar uitleen, wat dit 'n sistemiese risiko inhou. Net so belangrik was dat banke tydens die moderne "bail-ins" wat ons in skuldgeteisterde lande gesien het, dikwels hand aan hand met regerings saamgewerk het om bates aan te gryp, lank voordat burgers agtergekom het wat gebeur. Die dreigement om afgesny te word van die likiditeit van die sentrale bank, is 'n eksistensiële bedreiging vir banke, en daarom is hulle nie bekend daarvoor dat hulle in die hof vir verbruikers gaan klop nie, soos 'n onafhanklike kluisverskaffer hopelik sou doen.
Nog 'n stap wat verder verwyder is, is berging in die buiteland - ook in 'n kluis buite die bankstelsel. Dit plaas u bates 'n stap verder buite bereik. Minder hangende vrugte, soos hulle sê. Sonder die vermoë om vinnig in besit te neem, het u meer tyd en afstand om teen so 'n bevel te veg.
Maar selfs dit is nie koeëlvast nie. 'N Wanhopige regering kan net sowel verklaar dat alle persoonlike goudbesit gerepatrieer word, ongeag waar dit geberg word. Dit sou 'n afspraak wees van die ou belastinggrap: 'Hoeveel goud besit u. Gee dit vir ons. "
As die onderneming wat u metaal besit, 'n huishoudelike entiteit is, word hulle in elk geval gedwing om daaraan te voldoen, ten minste om u besittings aan te meld, sodat hulle in plaas van oorgawe belas kan word.
Sommige stel voor dat u eerder met 'n buitelandse onderneming moet sake doen. Maar dit gee 'n ander risiko, en 'n risiko met 'n twyfelagtige vlak van ekstra beskerming. Eerstens gee u toegang tot die plaaslike oppergesag prys. As 'n kluis in Singapoer sweer dat u goud daar is, wat sal u doen as dit nie die geval is nie? As u met 'n huishoudelike onderneming te doen het, kan u ten minste tot die hof gaan.
Tweedens kan 'n buitelandse onderneming gedwing word om saam te werk met 'n groot genoeg buitelandse regering, soos die VSA. Soos beleggers wat privaat bankdienste in Switserland gebruik het, die afgelope jare agtergekom het, sal die dreigement om van die bank afgesluit te word met die VSA 'n onderneming of sy gasheerregering vinnig oortuig om aan 'n konfiskeringsbevel te voldoen, ten minste deur verslag te doen oor aandele.
Selfs as dit nie op druk uit die buiteland berus nie, sou die buitelandse entiteit bykans weier om edelmetale af te lewer, te koop of te verkoop in 'n jurisdiksie waar die owerhede 'n konfiskeringsbevel uitgevaardig het, sodat u slegs die opsie het om elders te verhuis - amper nie beter nie , en dikwels baie erger as om 'n huishoudelike verskaffer te gebruik wat u werklik kan gebruik.
Kortom, hoewel dit nie sonder risiko is nie, kan privaat buitelandse kluise, waarvan die bekostigbaarheid baie edelmetale -beleggers verras, bestuur deur 'n maatskappy in 'n land met 'n histories sterk oppergesag van die reg, een van u beste verdedigingslinies wees as konfiskering 'n kommer.
Die Elizabeth Taylor -oplossing
U weet waarskynlik dat die koningin van die silwer skerm van juweliersware hou. Haar versameling het ná haar dood meer as $ 156 miljoen behaal. Sy het selfs 'n boek oor haar juweliersware geskryf. Dit is inderdaad moeilik om 'n prentjie van haar te vind sonder goud, diamante of pêrels wat oor haar nek of polse gedrapeer is.
U weet miskien ook dat Elizabeth Taylor baie gereis het. Op verskillende stadiums van haar lewe het sy onder meer huise in Beverly Hills, Londen en Switserland gehad. Sy het selfs 'n paar jaar voor die Iran gyselaarskrisis na Iran gereis.
En hier is 'n interessante feit oor haar reise: sy het altyd 'n paar juweliersware saamgeneem - en daardeur geloop. Geen rommel met doeane -vorms nie, geen vereiste om 'n finansiële bate te verklaar nie.
Hierdie omstandighede bly vandag waar. U weet waarskynlik dat reisigers by die oorskryding van grense dikwels die doeane -papierwerk moet voltooi en groot hoeveelhede geld moet bybring wat hulle dra, byvoorbeeld meer as $ 10 000 vir reis na/van die VSA. Die nuwe reëls noem spesifiek goud, en ook dat die prys van die goud bepaal of u by die rapporteringsperk is (nie die nominale waarde op 'n muntstuk nie). Dit beteken dat 7 gram goud die maksimum is wat u teen $ 1300 goud kan dra. U loop 'n risiko met 5 muntstukke as goud $ 2 000/ons bereik.
Sedert goud juweliersware kragtens Amerikaanse wetgewing nie as 'n finansiële bate beskou word nie, is dit nie nodig om verslag te doen nie. Ons het ook nie 'n land ontdek waar dit anders hanteer word nie, maar kyk altyd na die wette op u reisplan.
U en u geliefdes kan u eie Elizabeth Taylor -oplossing gebruik.
Oorweeg die voordele wat u sou hê as u goud na die land wou vervoer ... dit sou baie makliker wees om op 'n vliegtuig te dra wat 'n paar halssnoere of armbande dra as om 'n stapel goue muntstukke of stawe te dra. Oorweeg die moeite wat u kan vermy deur die doeane, sowel as die dreigement dat u goudmuntstukke bevraagteken of beslag gelê kan word.
Maar wat van konfiskering? Soos die geskiedenis getoon het, het goudbeslagleggings in die ontwikkelde wêreld gemik op monetêre metale, soos munte en stawe. Juweliersware is gespaar. Slegs in onderdrukkende nasies, regeer deur diktators, was dit 'n teiken. Met ander woorde, die inwoner van 'n ontwikkelde nasie wat goue juweliersware besit, het 'n bate wat ver van die radar af is om bates aan te trek.
Daarom glo ons dat juweliersware van goud een van die mees unieke en belangrikste bateklasse is om beslag te lê ...
Goud sonder grense: GoldSilver se beleggingsgraad Gold Bullion -juweliersware
Die probleem met die meeste "goue" juweliersware wat in die Weste verkoop word, is verwatering. Dit word dikwels vervaardig met goedkoper legerings wat slegs 'n fraksie goud bevat en baie duur is in verhouding tot die werklike inhoud van edelmetale. Opbrengste is maklik twee en drie keer die goudwaarde, en dit is nie moeilik om dit vier of selfs vyf keer hoër te vind nie.
Dit neem goue juweliersware ver van sy wortels, toe dit 'n draagbare vorm was, wat bedoel was om bates byderhand te hou. Tradisioneel in Europa en Asië was goue juweliersware 'n meer draagbare alternatief vir kuns, erfstukmeubels en grond as bates buite die bank wat hul waarde gehad het en maklik tussen geslagte oorgedra kon word. Vandag bly die tradisie in Indië, China, Thailand en elders bestaan-die Thaise geldeenheid, byvoorbeeld Baht, is selfs vernoem na 'n algemene juweliersware wat dit reeds dateer.
En dit is presies wat ons herskep het met ons eksklusiewe Gold Without Borders -juweliersware -reeks.
Hierdie beleggingsgraad 22-karaat (91,6% goud, dieselfde as 'n Amerikaanse Eagle-munt) en 24-karaat (99,99% suiwer goud) stukke is 'n bekostigbare alternatief vir die meestal kostuumjuweliersware wat u in vandag se winkels kry. Klassieke ontwerpe wat baie meer geld vir u geld bied.
En natuurlik is hulle pragtig.
Bullion -juweliersware is 'n ware draagbare en praktiese bate - u kan dit dra, vervoer en 'n konfiskeringsbevel sal dit waarskynlik omseil. Diskrete, drabare rykdom.
Die Grondwet se sewe geldklousules
Sewe klousules van die Amerikaanse grondwet raak vrae wat beskryf kan word as met betrekking tot monetêre beleid.
Hierdie sewe klousules, wat korrek geïnterpreteer is, vorm saam 'n stelsel van reëls wat ekonomiese welvaart en politieke vryheid sterk beskerm.
Vier van die klousules bevat die woord 'geld, ' drie sluit die woord 'coin in, ' en twee sluit die woord 'dollars in. ' /1
Hieronder is die teks van elk van die klousules, gevolg deur 'n paar definisies en opmerkings. Ek het die leestekens gemoderniseer vir leesbaarheid.
Die kongres het die mag om geld op die krediet van die Verenigde State te leen.
Die Grondwet se vyf monetêre reëls
In samehang met die negende en tiende wysigings en die verpligting tot kontrakte (art. I, afdeling 10, afdeling 1), kan ons vyf monetêre beleid identifiseer wat in die Verenigde State grondwetlik noodsaaklik is:
Die basiese eenheid is die dollar, 'n silwer muntstuk wat 371,25 korrels suiwer silwer bevat.
Slegs goue of silwer muntstukke en geldeenhede (banknote met spesies) kan 'n wettige betaalmiddel wees.
Geen staat mag munte of geldeenhede uitreik nie.
Niemand mag munte of geldeenhede wat deur die regering uitgereik is, vervals nie.
Fiat -geldnote (' kredietrekeninge en#8217) is verbode.
Die res van hierdie artikel omskryf sommige van die voorafgaande terme en verduidelik hoe ons by hierdie vyf reëls uitkom.
Die Grondwet maak die ' -dollar ' die basiese rekeneenheid vir die republiek. Dit definieer nie die dollar uitdruklik nie. Hoekom? Omdat almal destyds presies geweet het wat 'n dollar is. Dit was 'n silwer muntstuk met 'n vaste gewig en fynheid, waarvan die gewildste uitgawe die Spaanse gemaalde dollar was. Daardie gewilde muntstuk, vandag onthou as 'n stuk van agt, en#8217 bevat gemiddeld 371,25 korrels suiwer silwer of 416 korrels standaard silwer. Standaard silwer ' is suiwer silwer gemeng met ander metale, soos nikkel of koper, vir ekstra duursaamheid. /5
Voor die muntstukwet van 1792, was ' stukke van agt ' basies die enigste Amerikaners wat geweet of gebruik het. Die Amerikaanse regering het eers sy eie weergawe van die dollar -munt gemunt daarna die bekragtiging van die Grondwet (1788) en die Handves van Regte (1791).
In die Coinage Act van 1792, soms ook die Mint Act genoem (omdat dit die eerste munt van die Verenigde State gestig het om die eerste Amerikaanse dollars te munt), het die Kongres die bestaande, universeel verstaande definisie van 'dollar behoorlik soos volg gekodifiseer:
DOLLARS OF EENHEDE-elk van die waarde van 'n Spaanse gemaalde dollar, soos dit tans is, en bevat driehonderd-en-sewentig korrels en vier sestiende dele van 'n suiwer korrel, of vierhonderd en sestien korrels standaard silwer.
Dit is wat 'n ' -dollar ' is, vir grondwetlike doeleindes.
Die waarde van die dollar is vasgestel, omdat dit 'n bekende hoeveelheid is wat deur verwysing in die grondwetlike teks opgeneem word. Die kongres het geen mag om die waarde van die dollar te verander nie. Slegs 'n grondwetlike wysiging kan dit doen.
Definisie: ' Reguleer die waarde '
Die term 'mag' om die waarde daarvan te reguleer, ' met betrekking tot ' gemunt ' geld, beteken eenvoudig die bevoegdheid om die hoeveelheid goud in Amerikaanse goue munte aan te pas ten einde goud en silwer geld in omloop te hou - dit wil sê, om die wet van Gresham teen te werk. (Inderdaad, as gevolg van die wetlike tenderbepaling, is dit nie net 'n bevoegdheid nie, maar 'n plig.) Boonop laat hierdie mag die kongres toe om die wisselkoerse van buitelandse spesiemuntstukke ten opsigte van hul Amerikaanse ekwivalente aan te pas. Dit is belangrik dat hierdie krag dit doen nie laat die kongres toe om die waarde van die dollar na willekeur te herdefinieer.
Die term 'valuta, ' soos ek dit hier gebruik, is sinoniem met banknote, papiergeld. As banknote deur spesies of ander goedere ondersteun word, kan dit as eerlike geld beskou word. As dit nie van waarde is nie, word dit gewoonlik '#fietsgeld' genoem (#die grondwet verwys daarna as '#kredietrekeninge'). Sulke geld is verbode. Nie die federale of staatsregerings mag dit uitreik nie.
Die term ' wettige tender ' beteken 'n spesifieke soort muntstuk of geldeenheid wat die regering van krediteure vereis om skulde te aanvaar. ('Openbare skulde kan verwys na staatsbelasting, boetes en dies meer.) Ingevolge die Grondwet mag slegs goud en silwer munte vereis word om as wettige betaalmiddel gebruik te word ('a tender by betaling van skuld ') . Vandag in die Verenigde State word wettige betaalmiddels statutêr gedefinieer as alle munte en geldeenhede wat deur die Amerikaanse tesourie of die Federal Reserve System uitgereik word, insluitend muntstukke en note van fiat -geld. Soos ons sal sien as ons by die term "geld" kom, is hierdie definisie groter as die mag van die Kongres ingevolge die Grondwet. Die bestaande wet op wettige betaalmiddels (31 U.S.C. 5103), wat die eerste keer in 1862 aangeneem is, verklaar dat die Federale Reserwebank as wettige betaalmiddel is. Sulke note is egter nie 'n wettige betaalmiddel in die konstitusionele sin nie, want dit is fiat -geld en kredietbriewe, wat die Grondwet verbied.
Die stigters het bedoel dat slegs goue en silwer munte, en note wat vrylik inbetaal kan word en ten volle ondersteun word deur sulke munte, as wettige betaalmiddel in die Verenigde State mag dien. En hulle het hierdie bedoeling in die grondwetlike teks geplaas. Daarom is eerlike geld nie net 'n goeie idee nie, dit is die wet!
Die term 'fiat money ' beteken geldeenheid met 'n wettige betaalstatus wat nie ondersteun word deur iets van waarde nie.
Fiat -geld behou sy waarde net solank die gebruikers daarvan vertroue het dat sy uitreiker (die regering) sy skuld getrou sal terugbetaal. As daardie vertroue verdamp, begin fiat -geld waarde verloor en kan selfs waardeloos word.
Die Hooggeregshof, in sy beroemde Wettige betaalmiddel en Goue klousule -gevalle, beslis dat die kongres die volmag het om fiat -geld uit te reik en die waarde daarvan te bepaal, kragtens sy mag om die waarde van buitelandse en binnelandse muntstukke te reguleer. Hierdie interpretasie is verkeerd. Die kongres het nie so 'n 'plenêre en#8217 mag nie. Die bevoegdheid om die waarde van goud en silwer muntstukke te reguleer, is 'n beperkte mag wat bestaan ​​vir die beperkte doel om te verseker dat beide soorte muntstukke in omloop bly, dit wil sê om die Wet van Gresham teen te werk.
In hierdie beroemde uitsprake het die hof die verkeerde aanname gemaak dat die mense hul federale regering toegerus het met eienskappe van nasionale soewereiniteit soos in Europese regerings. Hierdie aanname het geen grondslag in die grondwetlike teks nie en draai die Amerikaanse rewolusie op sy kop. Die hele punt van die rewolusie, inderdaad die grootste prestasie daarvan, was om die bestaan ​​van ' soewereiniteit ' in die ' heersers ' te ontken en dit te erken in die mense, beskou as individue. Alle mans is gelyk geskape ' - selfs u, King George! Hieruit volg dat die regering met toestemming moet wees, en die mag van die heersers (verstaan ​​as die mense se bediendes) moet beperk word. Die magte van die kongres is natuurlik op talle maniere beperk. Hieronder is die vyf geldreëls wat voortspruit uit die Grondwet se sewe geldklousules.
Om absoluut duidelik te wees (vir die ware pedant), laat die Grondwet toe dat papiergeld as wettige betaalmiddel dien. Maar die geldeenheid moet ondersteun word deur 'n goue of silwer muntstuk. /6
Die term 'kredietrekeninge' in die Grondwet verwys na aantekeninge wat deur die regering uitgereik word en wat gewoonlik bedoel is om as geld in privaat transaksies te sirkuleer.
Kredietwissels is 'n vorm van papiergeld wat deur iets van waarde ondersteun kan word, maar dit mag nie wees nie. Gewoonlik is dit nie so nie. As dit nie die geval is nie, loop hulle in stryd met die uitdruklike verbod op die wetsontwerp van die Grondwet.
Interessant genoeg is die Grondwet stil oor die vraag of die federale regering kredietbriewe mag uitstuur. Beteken dit dat dit moontlik is? Nee. 'N Bepaling wat die kongres spesifiek magtig om dit te doen, is ontneem van 'n konsep van die Grondwet. En die negende en tiende wysigings herinner ons daaraan dat ons, in die afwesigheid van duidelike bewyse van die teendeel, moet aanneem dat die kongres nie bevoegdheid verleen. Uit hierdie gevolgtrekking volg die belangrike beleidsbeslissing dat die Kongres, net soos die state, niks anders as goud en silwer muntstuk as 'n wettige betaalmiddel mag maak nie.
Kortom, in die Verenigde State kan slegs goue en silwer muntstukke, of banknote wat maklik in sulke munte aflosbaar is, wettige betaalmiddels wees.
In die Amerikaanse geskiedenis sluit voorbeelde van federale kredietrekeninge in:
Amerikaanse aanvraagnotas, uitgereik in 1861 en 1862.
Amerikaanse aantekeninge, uitgereik van 1862 tot 1971.
Federal Reserve Notes, wat sedert 1914 uitgereik is.
Al hierdie kwessies word deur niks van waarde ondersteun nie en is dus as 'n regsaak ongrondwetlik.
Daarteenoor bevat note wat nie in konstitusionele sin 'n kredietrekening is nie, omdat dit ten volle ondersteun word deur goue of silwer muntstukke:
Amerikaanse goue sertifikate, uitgereik van 1863 tot 1933.
Amerikaanse silwer sertifikate, uitgereik van 1878 tot 1964.
Vereis die Grondwet dat banke 100 persent reserweverhoudings moet handhaaf? Dit wil sê, verbied dit breukreserwe bankdienste? Nee dit doen nie. Maar wettige betaalmiddels moet eerlike geld wees.
Afgesien: dink ek dat breukreserwe-uitleen 'n slegte ding is? Nee ek doen nie. Dit is natuurlik selfregulerend: dieselfde geld wat 'n bank skep deur te veel lenings te maak, word vernietig wanneer die lenings terugbetaal word. En dit bied nuttige buigsaamheid aan die stelsel.
Dit is deesdae algemeen dat regsgeleerdes beweer dat hulle nie weet wat die betekenis van die sewende wysigingsreël van twintig dollar is nie, die reël dat 'n jurieverhoor nie nodig is in siviele geskille wat bedrae van minder as twintig dollar betref nie. Hulle beweer dat die waarde van die dollar sedert die agtiende eeu verander het, tot 'n mate wat ons nie kan begryp nie. Dit is dom. Ons moderne Federale Reserweraad-note word as '#1616 dollar' genoem, maar dit is nie dollar in konstitusionele sin nie en is dus nie relevant vir die twintig dollar-reël nie. By die toepassing van die reël hoef 'n regter nie geïntimideer te word nie. Al wat hy hoef te doen is om FRN's in grondwetlike dollars te omskep. Dit is nie te moeilik nie. Dit verg 'n bietjie wiskunde op die middelbare skool en 'n bietjie kennis van hoe edelmetale geweeg en gemeet word. Edelmetale word gedefinieer in terme van troy onse (let op: nie keiserlike onse nie), wat in korrels onderverdeel word. Een troy ounce is 480 korrels. 'N Grondwetlike dollar is gelyk aan 371,25 korrels suiwer silwer, wat dieselfde is as 77,344 persent van 'n troy ounce. As 'n troy ounce silwer dus 'n dollar in FRN's werd is, is 'n grondwetlike dollar 77,34 sent in FRN's. En as 'n troy ons silwer tien dollar in FRN's werd is, is 'n grondwetlike dollar $ 7,73 in FRN's werd. En so aan. Het dit? Goed. Laat ons nou die berekening vir die reël van twintig dollar doen. Neem die huidige troy-ounce prys van suiwer silwer in terme van FRN's en vermenigvuldig dit met 77,344 persent. Die resultaat is een grondwetlike dollar, uitgedruk in FRN's. Vermenigvuldig nou die syfer met twintig. Jy het dit! Vergelyk nou u gevolglike syfer met die hoeveelheid geld in kontroversie, wat in FRN's uitgedruk word. As twintig grondwetlike dollars, uitgedruk in FRN's, minder is as die omstrede bedrag, is die eiser geregtig op 'n jurieverhoor. Indien nie - nie.
Dit sou natuurlik alles eenvoudiger gewees het as daar geen FRN's was nie en ons net grondwetlike dollars gebruik het.
In die lys met geldklousules wat aan die begin van hierdie artikel aangehaal word:
Die eerste ses van die Grondwet se sewe geldklousules is deel van die oorspronklike Amerikaanse Grondwet, wat op 17 September 1787 voorgestel is en op 21 Junie 1788 bekragtig is.
Die sewende geldklousule, wat in die sewende wysiging voorkom, is deel van die Handves van Regte, wat op 25 September 1789 voorgestel is en op 15 Desember 1791 bekragtig is.
Die muntstukwet van 1792 is op 2 April 1792 deur die kongres aanvaar.
'N Wet op voorsiening vir 'n kopermuntstuk (waaruit die nederige sent) is op 8 Mei 1792 onderteken. Let wel: Alhoewel die Kongres die mag het om basismetaalmuntstukke uit te reik, kan sulke munte nie 'n wettige betaalmiddel wees nie. Hierdie status geld slegs vir goue en silwer munte.
1/ Interessant genoeg, die woorde 'bank ' en 'valuta ' verskyn nie in die Grondwet nie, nóg die wysigings daarvan. In hierdie analise het ek woorde soos 'taxes, ' 'duty, ' en 'excises ' - inkomstebepalings, buite rekening gelaat.
2/ Die beginsel van opgesomde bevoegdhede uitgedruk in die tiende wysiging is inherent aan die Grondwet op grond van die dokumentstruktuur. Die federale regering sou beperk wees tot 'n beperkte stel gedelegeerde bevoegdhede, selfs al was daar geen tiende wysiging wat die feit eksplisiet verklaar nie.
3/ Die negende wysiging is op 'n verwarrende, agtiende-eeuse manier verwoord, maar as dit gelees word in die lig van die agtiende-eeuse regsbegrippe en die teks van die nabygeleë metgesel, word die tiende, die betekenis van die wysiging duidelik: federale magte moet eng vertolk word. Die negende wysiging is nie 'n inkvlek nie. Sien die geskrifte van professor Kurt T. Lash vir meer inligting oor hierdie onderwerp.
4/ Die verpligting-van-kontrakte-klousule is relevant omdat die meeste kontrakte beloftes behels om geld te betaal, en sommige kontrakte spesifiek in goud vereis. Sedert die dertigerjare het die federale regering geweier om sogenaamde 'gold clause-kontrakte af te dwing, en#8217 kontrakte wat onder sekere voorwaardes 'n bedrag geld in fisiese goud, gewoonlik goue muntstuk, vereis. Sulke klousules word deur kontrakterende partye gebruik as 'n beskerming teen inflasie. Die kongres verbied die ooreenkomste om inflasie te vergemaklik. Dit word gedoen deur kredietrekeninge uit te reik, en#8217 papiergeld sonder enige waarde. Goue klousules frustreer hierdie ontwerp. Die inflasionêre skema van die kongres is ongrondwetlik. Artikel I van die Grondwet, in artikels 8 en 10, belet die state uitdruklik en die Kongres implisiet om kredietbriewe af te lê of die verpligting van kontrakte, insluitend goudklousule-kontrakte, te benadeel.
5/ 371,25 korrels is gelyk aan ongeveer 24 gram of ongeveer 77 persent van 'n troy ounce. 416 korrels is gelyk aan ongeveer 27 gram of ongeveer 87 persent van 'n troy ounce.
6/ Om die taal van moderne ekonome te gebruik, laat die Grondwet verteenwoordigende geld toe om as wettige betaalmiddel te dien, maar slegs solank dit kommoditeitsgeld verteenwoordig.
Wat is die silwer standaard?
Volgens die Investopedia.com het die VSA die eerste 40 jaar van sy bestaan ​​'n bimetaalstelsel van goud en silwer bedryf.
"Silwer muntstukke was egter die gunsteling geldeenheid, en binnelandse aankope wat met goud gemaak is, was skaars," berig Investopedia.com. "The Founding Fathers het 'n bimetaal-goud-silwer standaard in die Amerikaanse grondwet geskryf."
By die ontstaan ​​daarvan was die Amerikaanse dollar aanvanklik gekoppel aan die meer oorvloedige, redelik geprysde wit metaal eerder as die skaarser, duurder geel metaal. Aan die begin was die Amerikaners so skepties oor die skepping van papiergeld dat silwer sertifikate-aflosbaar vir silwer-muntstukke-dekades lank as wettige betaalmiddel gebruik is.
Die silwer standaard verloor 'n deel van sy pons
Die silwer standaard verloor egter 'n deel van sy glans in die 1870's.
Toe president Ulysses S. Grant die Coinage Act van 1873 onderteken (ook bekend as die Mint Act van 1873 of die Fourth Coinage Act), het min mense 'n bepaling opgemerk wat vereis dat die VSA van 'n bimetaalstandaard na 'n goue standaard oorgeskakel moet word, volgens die Amerikaanse munt.
Sedert 1853 kon mense 'n silwer goud na die Amerikaanse munt neem en dit omskep in die standaard silwer dollar, berig die munt.
'Net soos sy goue eweknie, het silwer 'n onbeperkte wettige betaalmiddel gehad. Met ander woorde, die waarde van die muntstuk wat uit silwergoud gemunt kan word, was onbeperk. Aangesien die land met bimetallisme besig was, geld dieselfde beginsel vir goud, "verduidelik die Munt se kantoor vir korporatiewe kommunikasie.
Voor 1873 was die enigste beduidende verskil tussen die twee dat silwer muntstukke uitdagend geword het om te bekom, volgens die munt. As gevolg hiervan is minder silwer na die munt geneem vir muntstukke. In plaas daarvan het mense silwer muntstukke opgegaar.
Volgens ThoughtCo. Het mense opgehou om silwer muntstukke te bestee en verkies om dit te verkoop of te laat smelt.
Wat het met die Silver Standard gebeur?
Die verandering in die bimetaalstandaard word grootliks geïgnoreer totdat mynwerkers probeer het om hul silwergoud in 'n wettige betaalmiddel te laat geld nadat die wet in werking getree het. Die silwer mynwerkers is volgens die munt verwerp, wat beteken dat die metaal gedemonetiseer is.
Dit duur nie lank voordat die munt die silwerproduksie gestaak het nie, en finansiële instellings het kliënte aangemoedig om nie silwer dollars te gebruik nie.
In 1853 het die Amerikaanse regering besluit om sy silwer muntstuk te verminder - die hoeveelheid silwer te verminder. Terwyl die silwer dollar in 1878 as wettige betaalmiddel teruggekeer het, het dit nie lank gehou nie. En 'n silwerbeskermende wet, bekend as die Sherman Silver Purchase Act van 1890, is herroep omdat dit die goudreserwes onderbreek het.
"Die pogings om na bimetallisme terug te keer, het eintlik die onstabiliteit van silwer [destyds] getoon," volgens die Mint -webwerf, "en het uiteindelik gelei tot die vestiging van die goudstandaard in die Verenigde State gedurende die 20ste eeu."
Die Gold Standard Act van 1900 laat vaar bimetallisme in die VSA, volgens Kitco.com. Van 1900 tot 1933 is die Amerikaanse dollar ten volle deur goud gesteun, en papiernote kon op aanvraag vir goud verruil word. Intussen het silwer 'n konstante afname gekry.
Uiteindelik, in 1935, het die silwer standaard verdor nadat China en Hong Kong dit ten gunste van die goue standaard laat vaar het, volgens Investopedia.com. Twee jaar tevore, in 1933, het president Franklin D. Roosevelt die VSA losgemaak van die goudstandaard. In 1971 het president Richard Nixon die laaste band tussen die dollar en goud verbreek toe hy aangekondig het dat die VSA die dollar amptelik nie meer met goudreserwes sou steun nie.
Silwermuntstukke maak 'n terugkeer
Dekades later bly silwer muntstukke wat deur die regering uitgereik is, steeds gewild. Die vraag na fisiese silwer sal in 2019 waarskynlik met ongeveer vyf persent toeneem, berig The Silver Institute.
Alhoewel silwer dikwels 'n agterkant na goud neem as dit kom by edelmetale, bied dit baie dieselfde voordele as die geel metaal - maar gewoonlik teen 'n baie laer prys. Dit is een van die redes waarom silwer 'n uitstekende, bekostigbare opsie vir 'n portefeulje is.
Ondanks die afwesigheid van die silwerstandaard, het silwer muntstukke ('n algemeen aanvaarde vorm van valuta vir duisende jare) 'n aantreklike manier geword om rykdom oor tyd te stoor, vir elke koper op enige vlak. Die ontwerp van 'n silwer muntstuk, lae produksienommers en 'n groot vraag na die mark kan almal die aantrekkingskrag van 'n muntstuk ondersteun - en uiteindelik die potensiële voordeel daarvan.
'One Nation Under Gold' verken Amerika se obsessie met een edelmetaal
Skrywer James Ledbetter sê dat baie van die land se ergste ekonomiese rampe gebeur het terwyl dit op die goue standaard was. Sy nuwe boek spoor die bekoring van goud as 'n simbool van permanensie en kwaliteit na.
Hoe een edelmetaal die Amerikaanse verbeelding vir vier eeue oorheers het
Dit is VERS LUG. Ek is Dave Davies, in vir Terry Gross wat hierdie week af is.
In 2016 het Donald Trump die eerste kandidaat vir 'n groot party in meer as 'n halfeeu geword om 'n terugkeer na die goudstandaard vir die Amerikaanse dollar te bepleit. My gas, James Ledbetter, sê die meeste hoofekonome is dit eens dat die idee heeltemal onwerkbaar is. Maar vir 'n groot deel van die Amerikaanse geskiedenis was dit 'n geloofsartikel dat regte geld goud of ten minste aflosbaar is vir goud of 'n ander edelmetaal.
In sy nuwe boek ondersoek Ledbetter ons fassinasie met goud as 'n simbool van permanensie en kwaliteit en bowenal 'n waardevolle waarde. Dit is 'n boek oor finansiële paniek, goudverkopers wat waarsku vir 'n naderende ondergang en - ek versin dit nie - staatsfinansiering vir halfgebakte skemas om die aanbod van goud te verhoog nie, waaronder een wat op kernontploffings staatmaak.
James Ledbetter is die redakteur van die tydskrif Inc. Sy skryfwerk oor sake en politiek verskyn in The New Yorker en The New York Times. Hy is die skrywer van vyf vorige boeke. Sy nuutste is, "One Nation Under Gold: How One Priceless Metal Has Dominated The American Imagination For Four Centuries."
Wel, James Ledbetter welkom by FRESH AIR. U weet, u hoor deesdae 'n paar politici - selfs president Trump het gesê dit sal wonderlik wees as ons dit kan doen om die Verenigde State te neem - om Amerikaanse geldeenheid terug te neem na die goudstandaard. Wat beteken dit presies?
JAMES LEDBETTER: Die goue standaard is 'n manier om geld te waardeer wat op verskillende punte in die Amerikaanse geskiedenis gebruik is, terug na die begin van die Republiek - 'n goue en silwer standaard. Goud word in die Amerikaanse grondwet genoem, en dit hang af van hoe u die grondwet lees, die basis vir ons geld.En wat dit eenvoudig beteken, is dat die waarde van die dollar, of enige geldeenheid op die goudstandaard, vasgestel is op 'n sekere hoeveelheid goud.
Toe ek groot was, was die Bretton Woods -stelsel nog steeds in plek. En die dollar was - goud was $ 35 per ons werd. Dit is reggemaak. Dit sou nie verander nie, behalwe op private markte waar dit nie veel verander het nie, omdat die Amerikaanse tesourie gewillig goud teen $ 35 per ons sou koop of goud teen $ 35 per ons sou verkoop. En dit het geen nut gehad dat iemand dit vir veel meer as dit sou koop of verkoop nie. En die aantrekkingskrag wat dit op Trump en veral in die Republikeinse Party het, is dat dit die waarde vasstel op 'n manier wat vermoedelik stabiliseer vir die ekonomie.
Een van die redes waarom ek hierdie boek geskryf het, is om daarop te wys dat baie van die ergste ekonomiese rampe wat in die Amerikaanse geskiedenis gebeur het, gebeur het toe ons op 'n goue standaard was. As 'n beskermer werk dit dus nie baie goed nie. Maar aan die ander kant toon die ineenstorting wat ons die laaste tyd in die Groot Resessie gesien het, ook gebreke in die huidige stelsel, wat 'n drywende geldeenheid is. Die waarde van die dollar is wat mense wat dollars wil koop en verkoop, sê dit is. Dit is 'n markgebaseerde stelsel, en die meeste van die belangrikste geldeenhede ter wêreld is daaroor.
Maar ek dink die aantrekkingskrag is nie net vir finansiële stabiliteit nie, maar daar is ook 'n soort sielkundige komponent wat die ryk rol van goud in die Amerikaanse geskiedenis benut.
DAVIES: Goed, ons dink ons ​​sal by al die dinge uitkom. Maar laat ek jou nog een ding vra. Definieer enige land ter wêreld vandag sy geldeenheid in terme van.
LEDBETTER: Geen hoofvak nie - daar kan 'n klein republiek in Afrika wees, of so, maar daar is al 'n rukkie geen groot munt op die goudstandaard nie. Ek glo Switserland was die laaste een wat dit laat vaar het in die laat deel van die 20ste eeu.
DAVIES: U boek vertel die interessante verhaal van hoe ons hier in die Amerikaanse geskiedenis gekom het. En u weet, vandag is ons gewoond daaraan om 'n stabiele geldeenheid te hê waarop ons staatmaak. Ek bedoel, as ek my vyf dollar op die toonbank by Panera neersit, weet ek dat hulle dit gaan aanvaar, en hul verkopers dit gaan aanvaar. Ons dink nie eers aan wie ons geld magtig nie en waar die waarde daarvan vandaan kom. Maar dit was nie altyd so nie.
Dus, as u teruggaan na, byvoorbeeld, die eerste helfte van die 19de eeu, toe ons 'n agrariese land was - wat industrialiseer en baie handel dryf, wat is dit dan vir geld gebruik?
LEDBETTER: Baie dinge is vir geld gebruik. Daar was eintlik geen federale wettige betaalmiddel tot in die tweede helfte van die 19de eeu nie. U het dus state wat geldeenheid uitgereik het. U het banke gehad wat hul eie geldeenhede uitgereik het. Mense het natuurlik goud en silwer en ruilhandel en allerhande dinge gebruik. Maar daar was - daar was 'n soort kaleidoskoop van verskillende soorte geld.
Trouens, in die boek noem ek die geld wat George Washington op 'n enkele reis na Philadelphia geneem het - ses joes, 67 half joes, twee een agtiende joes, drie dubbels, een pistool, twee moidores, een half moidore, twee dubbel Louis d'or, drie enkele Louis d'or, 80 guineas, sewe halwe guineas behalwe silwer en banknote. Dit was 'n geldeenheid uit Portugal, Spanje, Frankryk en Brittanje, wat almal destyds as geldeenheid gebruik kon word. Dit was dus 'n mal kwilt van verskillende soorte muntpapier, metaal, en baie van die geldeenhede sou misluk.
En so was die reputasie van papiergeld in die - veral in die eerste helfte van die 19de eeu, baie, baie laag. Dit word as uiters onstabiel beskou en word dikwels redelik vinnig waardeloos. En dit het die behoefte aan 'n soort enkele standaard wat deur goud voorgestel word, aangewakker.
DAVIES: Goed, so in 1848 ken ons almal Sutter's Mill in Kalifornië, nie waar nie? Daar is die - goud word ontdek. En daar is die goudstormloop in Kalifornië. U bedoel, duisende mense kom en sommige word haastig ryk. Vertel ons van die impak hiervan - in die eerste plek net die makro -ekonomiese effek. Ek bedoel, het dit die land se ekonomie beïnvloed om al hierdie goud te laat ontdek?
LEDBETTER: Dit het baie gedoen. Die goudstormloop verteenwoordig 'n transformerende oomblik in die Amerikaanse geskiedenis en die werklike ontwikkeling van wat die Weste word. Ek bedoel, San Francisco was 'n kol op die kaart voor die ontdekking van goud in 1848. En binne 'n paar jaar word dit amper soos 'n tweede finansiële hoofstad in die Verenigde State. Vir 'n kort rukkie het sy aandelemark eintlik die New York -aandelebeurs oortref. Daar kom soveel goud en handel uit die niet in die land dat Amerika nou 'n soort wêreldwye ekonomiese mag word.
Onthou, die Verenigde State van Amerika was in die middel van die 19de eeu 'n relatief nuwe, dikwels gebroke land. Die oorlog van 1812 was uiters verwoestend vir die ekonomie. Die Mexikaanse oorlog wat pas die goudstorming voorafgegaan het, het die land regtig bankrot gemaak. En so - maar skielik kom rykdom van die grond af. En die goud wat terugkeer na die ooste, die ekonomie word toenemend afhanklik van hierdie voorraad goud. U het binne 'n paar kort jare ook 'n soortgelyke ontdekking in Australië wat 'n soortgelyke uitwerking daarop het.
Dit is dus die skepping van waarde uit niks. En ek dink dit verteenwoordig ook 'n soort verskuiwing in die Amerikaanse karakter. Voor dit was die Puriteinse idee dat u die enigste manier om geld te verdien, is om hard te werk en in God te glo. Hier is, jy weet, word vinnig ryk-die oorspronklike plan om vinnig ryk te word. Gaan wes, grawe in die grond, en jy kan dit ryk maak.
Nou, in werklikheid, het die meeste mense dit nie ryk geag nie. Ek bedoel, ek dink dat ons geneig is om hierdie idee van mense wat weswaarts gaan en dit ryk vind, deur middel van 'n soort goue kleur te mitologiseer en te beskou. Maar baie mense het misluk. Baie mense het honger gely. Baie mense het mal geword. Die eerste geestesinstelling in Kalifornië is eintlik oopgemaak vir mense wat - omdat dit so lank geneem het om van die ooskus na die weskus te kom voordat die Panamakanaal bestaan ​​- hulle op die reise gek sou raak. Hulle sou letterlik mal word. En die staat moes skielik met al hierdie mense te doen kry en moes 'n geestesinstelling stig om dit te hanteer.
DAVIES: As u deur die tweede helfte van die 19de eeu gaan, sien u dat goud steeds belangrik is in die geldeenheid. Tydens die Burgeroorlog reik die federale regering teruggeld uit - papiergeld.
DAVIES: En dit werk. Dit help om die oorlog te finansier, maar baie mense haat dit omdat dit net papier is en hulle vertrou dit nie. En.
DAVIES:. Ons gaan. Ek bedoel, daar is finansiële paniek in 1893, 1907? En dan in die vroeë 20ste eeu het ons uiteindelik 'n sentrale bank. Die Federale Reserweraadstelsel het 'n sentrale instelling om ons geldeenheid te reguleer. Is ons dan nog verbind tot die goudstandaard?
LEDBETTER: Ja, goud word nou die amptelike standaard met silwer. Silwer - Amerika was deur die grootste deel van die 19de eeu 'n bimetaalstandaard. Dit wil sê, beide goud en silwer was 'n wettige betaalmiddel. Sommige mense beskou dit as 'n soort erfsonde, want ons het 'n nasionaal uitgereikte geldeenheid wat nie deur goud ondersteun word nie. Dit is net wat die regering sê dat dit die moeite werd is, die moeite werd is of wat die mark sal dra. En dit gaan tot by 'n hooggeregshofbesluit wat dan ongedaan gemaak word, en verklaar dat die agteruitgang uiteindelik wettig is.
Maar dit is 'n groot deel van die laaste helfte van die 19de eeu dat die populistiese beweging probeer om silwer in 'n soort wettige betaalstatus te herstel, want dit was in baie van die Westerse state volop. Dit is wat William Jennings Bryan daartoe lei om die beroemde toespraak "Cross Of Gold" te lewer. Jy sal die mensdom nie aan 'n kruis van goud kruisig nie. So goud.
DAVIES: Dit was nou in die Demokratiese Konvensie van 1896.
DAVIES: En hy was besig om op te tree teen die Oosterse elites wat van die goudstandaard hou, die arme boere.
DAVIES:. Dit wou silwer hê.
LEDBETTER: Die boere wou silwer hê. U het dus 'n soort agrariese, populistiese beweging wat goud as die vyand beskou, wat goud beskou as die provinsie van welgestelde Oos-kusbankiers. En silwer is die soort vol metaal. 'N Halfeeu later draai dit om, want papiergeld word nou as die kwaad beskou, en goud is die kanaal van populisme.
Die populistiese sentiment is dus 'n soort vloeistof. Dit kan, indien nodig, aan verskillende metale geheg word. Maar op die oomblik dat die Federale Reserweraad gestig word, is goud die amptelike steun vir al ons geldeenhede. En dit bly die geval totdat Roosevelt verkies is nadat die Groot Depressie begin het.
DAVIES: Ons praat met James Ledbetter. Hy is die redakteur van die tydskrif Inc. Sy nuwe boek oor goud en die impak daarvan op die Amerikaanse kultuur, geskiedenis en monetêre beleid word 'One Nation Under Gold' genoem. Ons sal ons gesprek voortsit na 'n kort pouse. Dit is VERS LUG.
(SOUNDBITE VAN NAOMI MOON SIEGEL SE "DIT IS NIE VEILIG")
DAVIES: Dit is VERS LUG. En as u net by ons aansluit, praat ons met James Ledbetter. Hy is die redakteur van die tydskrif Inc. en het verskeie boeke geskryf. Sy nuwe een heet "One Nation Under Gold: How One Precious Metal has dominated the American Imagination for Four century."
As ons dus na die dertigerjare gaan - toe die aandelemark in 1929 ineenstort, is die president Herbert Hoover, wat u ons herinner dat hy een van die mees toegewyde presidente op die goue standaard in die geskiedenis was - vas daarin geglo het en dit vasgehou het as die ekonomie het begin saamtrek en werkloosheid het begin toeneem. Wat dink ekonome nou oor die rol wat hierdie nakoming van die goudstandaard in hierdie ekonomiese ramp gespeel het?
LEDBETTER: Ek dink die hoofstroom ekonomiese posisie is dat die goudstandaard opgetree het as 'n soort handboeie op die ekonomie, omdat Hoover so toegewyd was - en die Republikeinse Party as geheel - so toegewyd was aan die goudstandaard gedurende hierdie tyd dat daar Dit was eenvoudig nie genoeg beweging nie, nie genoeg buigsaamheid om die ekonomie in die rigting te laat beweeg wat nodig was nie. En eintlik weet jy, Hoover het begin om mense wat volgens hom besig was om goud op te vang, toe te slaan.
Weereens, as die ekonomieë deurmekaar is, is dit baie algemeen dat mense goud opdoen omdat hulle dink, weet jy, wie weet waarheen dit op pad is? En dit is die veiligste vorm van - die veiligste manier om ons rykdom op te slaan. En dit het nie gehelp nie, want as mense die goud vashou, kan dit nie deur die ekonomie sirkuleer en tot herstel lei nie.
Volgens Hoover het ons baie naby goud geword, 'n paar weke weg van 'n soort ramp waarin die regering nie sy rekeninge kon betaal nie.
DAVIES: Hoover was verbind tot die goue standaard. En dit beteken dat die geld in omloop beperk is deur die hoeveelheid goud wat beskikbaar is. Ek wonder of hy in 1930 gedoen het wat president Obama in 2009 gedoen het, wat was om die markte met krediet te probeer oorstroom om die ekonomie te stimuleer en mense te laat belê - wat dink ons ​​sou moontlik gebeur het?
LEDBETTER: Wel, dit is denkbaar dat die herstel baie vinniger kon kom as wat dit gebeur het. As die Hoover -administrasie en die Federale Reserweraad krities oor metodes beskik om likiditeit in die ekonomie te skep, om 'n bietjie lewe in die ekonomie te gee, is dit heel moontlik dat herstel sou begin het.
Maar die hipotetiese, u weet, toon die swakheid wat ek dink die goudstandaard wat gedurende hierdie tydperk geskep is, dink ek. Dit was 'n paar goue boeie op die ingenieurs van die ekonomie. Hulle kon eenvoudig nie die ding aan die gang kry nie, want daar was nie genoeg rykdom om rond te gaan nie. Daar was geen vorm van stimulus vir hulle beskikbaar nie.
DAVIES: As Franklin Delano Roosevelt in 1933 sy amp beklee, wil hy die ekonomie aggressief aan die gang sit. Hy stel 'n klomp regeringsprogramme op. Wat was sy houding teenoor goud en die goudstandaard?
LEDBETTER: Ons leer dus baie oor die New Deal. Maar letterlik, die eerste ding wat FDR gedoen het, die eerste wetgewing was om elke bank in die Verenigde State te sluit en die individuele eienaarskap van goud te verbied. Dus is al die goud in die land amptelik gekonfiskeer teen 'n koers wat bo die markprys was. So mense het - jy weet, hulle het 'n goeie deal. Maar hulle moes hul goud ingee. Dit was in teorie teen die wet om goud gedurende hierdie tyd te besit.
En in die breë het mense hieraan voldoen omdat hulle desperaat was. En u weet, die welwillendheid teenoor Roosevelt en die soort - die behoefte aan nuwe leierskap en vars idees het daartoe gelei dat die meeste mense hierdie wet nakom. Daar was enkele uitsonderings. Ek dink nie iemand het tronk toe gegaan omdat hy aan sy goud gehang het nie. Maar daar was 'n paar verhore en boetes wat beoordeel is.
DAVIES: U het eintlik 'n weergawe van 'n pamflet wat uitgedeel is. Uitvoerende bevel van die president, 5 April 1933, waar mense hul goue muntstuk en goud moet ingee. Die regering het hulle hiervoor betaal.
DAVIES:. Toe hulle die goud ingooi. Wat was die logika? Wat was die doel hier?
LEDBETTER: Roosevelt probeer 'n soort beheer oor die ekonomie kry. En wat in die laaste dae van die Hoover -administrasie aan die gang was, is dat baie goud die land verlaat. Veral Frankryk het gedurende hierdie tydperk, deels vanweë hul ervaring met die Eerste Wêreldoorlog, soveel van die wêreld se goud opgegaar as wat dit in die hande kon kry. En mense het paniekerig geraak. Hulle haal goud uit, u weet, kluise, uit banke en hang daaraan uit die vrees dat die ekonomie net erger en erger sal word.
Roosevelt voel dat hy dit moet stop voordat iets beter kan word. En net so moes elke bank in die Verenigde State sluit. En toe word die gesonderes weer lewendig gemaak. Maar die goudverbod, wat waarskynlik nooit regtig as permanent bedoel was nie, bly 40 jaar lank. Dus, in die middel van die 20ste eeu, is dit eintlik onwettig dat Amerikaners goud besit, behalwe juweliersware of tandevullings, sulke goed en sekere industriële toepassings. Maar ons het 40 jaar gelewe sonder die vermoë om goud te besit.
DAVIES: Die regering het dus eintlik baie goud gekoop en dit bymekaargemaak. Hoe het dit die ekonomie gehelp?
LEDBETTER: Wat Roosevelt uiteindelik gedoen het, was om die verhouding tussen goud en die dollar te herwaardeer. En dit, jy weet, inflasie is letterlik wat dit eintlik gehelp het om die ekonomie te laat groei. Daar was meer geld in omloop. Daar was al die verskillende New Deal -programme om mense aan die werk te kry en mense te laat spandeer. Dit hou direk verband met die herstel wat in die dertigerjare begin het.
Nou is daar 'n tweede duik in die resessie dat ekonome weer teorieë het oor wat die tweede daling veroorsaak het, net soos historici, maar die belangrikste is dat die verhouding tussen die dollar en goud verander het. Roosevelt het ons in wese 'n tyd lank van die goue standaard verwyder.
En daar is 'n soort komiese oomblik waar hy en sy administrasie elke dag die prys van goud op iets nuuts vasgestel het. So letterlik, op 'n dag, besluit hy dat goud met 21 sent gaan styg omdat sewe keer drie na 'n gelukkige getal lyk. Dit is - ek bedink dit nie. Ek bedoel, dit is die willekeur van 'n paar maande hoe goud bestuur is. En uiteindelik, teen die tyd dat die Goudwet van 1934 goedgekeur is, word 'n vaste waarde van goud en dollar herstel, en 'n weergawe daarvan duur voort tot ver na die Tweede Wêreldoorlog.
DAVIES: Die ander ding wat interessant is oor hierdie tydperk, is dat dit 'n tyd was toe Roosevelt nie seker was of hy ons op die goue standaard wou hê nie. Maar die Amerikaanse regering het groot hoeveelhede goud verkry, en dit het gelei tot die bou van 'n kluis, nie waar nie? Dis Fort.
LEDBETTER: Dit is reg. Die bullion -reservaat by Fort Knox was dat hulle 'n gedeelte van 'n, u weet, militêre kamp, ​​Fort Knox, oorgeneem het en begin het om die grootste hoop goud wat ooit deur die mensdom bymekaargemaak is, te versamel. U weet dat dit baie veilig is en 'n soort van beroemde byna komies bewaak word, met - daar sal gifgas inkom as iemand die wiel draai en die - niemand weet die hele kombinasie nie. Mense kry gedeeltes van die kombinasie in die kluis, sodat niemand alles weet nie. Ek bedoel, dit is hierdie belaglike vlak van veiligheid om al hierdie metaal te bewaak wat albei by individue gekonfiskeer is, bymekaargemaak en gekoop is.
En u weet ook dat gedurende hierdie tyd die enigste goud wat wettiglik in die Verenigde State gekoop of verkoop kan word, deur die ministerie van tesourie is. Niemand anders is eintlik gemagtig om dit sonder toestemming te doen nie. En dit - jy weet vermoedelik dat dit wat ek die arsenaal van goud noem, veronderstel is om 'n waarborg van ekonomiese veiligheid te wees. Maar dit is natuurlik nie so eenvoudig nie.
DAVIES: James Ledbetter se boek is "One Nation Under Gold." Na 'n pouse, sal hy praat oor 'n paar baie wilde skemas wat in die 1960's deur die regering befonds is om meer goud te vind of te skep. Ons bespreek president Trump se siening oor die goudstandaard, en Kevin Whitehead vertel ons van die jazzkwartet Sexmob. Ek is Dave Davies, en dit is VERSE LUG.
DAVIES: Dit is VERS LUG. Ek is Dave Davies, vir Terry Gross, wat hierdie week af is. Ons praat met James Ledbetter, wie se nuwe boek "One Nation Under Gold" Amerika se fassinasie met die edelmetaal en die vele stryd oor die vraag of Amerikaanse geldeenheid aan die prys van goud gekoppel moet word, ondersoek. Ledbetter sê ondanks baie finansiële krisisse, het die Amerikaanse regering die grootste deel van die 20ste eeu vasgehou aan die goudstandaard.
Dus, deur die 40's, 50's en 60's, is die Verenigde State min of meer op die goue standaard, net soos ander lande. En u skryf dat daar tye groot hoeveelhede goud was in groot militêre vervoervliegtuie.
DAVIES:. Soos van die VSA na Engeland. Hoekom?
LEDBETTER: Na die Tweede Wêreldoorlog bepaal die - wat die Bretton Woods -stelsel genoem word - die prys van goud op $ 35 per ons. Dit is wat die dollar werd is. Die tesourie verkoop goud teen ongeveer $ 35 per ons, goud vir ongeveer $ 35 per ons. En elke ander geldeenheid - elke ander groot geldeenheid ter wêreld is gekoppel aan die dollar en kan slegs binne 'n baie, baie nou band van sy vaste waarde teenoor die dollar verhandel. Dit is dus 'n gekwalifiseerde goue standaard. Dit is regtig 'n dollar standaard, maar die dollar word gedefinieer deur goud. U weet, dit vereis natuurlik dat goud rondbeweeg of van een deel van 'n kluis na 'n ander verskuif of gemerk word. U weet, dit is nou die stapel van Frankryk, en dit is nou die stapel van Nederland - wat dit ook al is.
Die stelsel werk. Dit werk.Dit werk so goed dat dit eintlik 'n soort krisis is, want as Wes-Europa en Japan so vinnig groei soos in die laat veertiger- en vyftigerjare, het u nou al hierdie dollars en sekuriteite wat deur dollar ondersteun word, ter wêreld. En as almal terselfdertyd kontant by die Tesourie -venster sou wees, is daar nie meer genoeg goud om aan al die verpligtinge te voldoen nie. Dit is dus 'n geweldige dilemma.
DAVIES: Op hierdie tydstip het die Verenigde State die belofte afgelê dat u 'n ons goud kan koop as u $ 35 in Amerikaanse geldeenheid kry, nie waar nie?
LEDBETTER: korrek. Nou, in werklikheid, het hulle probeer om mense te ontmoedig om dit te doen (gelag). Maar in teorie was dit die wêreldwye monetêre stelsel. U kan dit dus laat gebeur en die goud opraak, en daarom het u gedink dat die wêreld in duie sou stort. Of u kan aan die wêreld aankondig, hey, ons gaan dit nie meer doen nie, ons sal die tesourie -venster sluit, met dieselfde effek. Almal - hulle noem dit die kernopsie omdat die gevoel was dat dit so 'n wantroue in die wêreldekonomie sou veroorsaak dat alles in duie sou stort. Dit is nie 'n volhoubare stelsel nie. Dit gaan op die een of ander manier afbreek. En baie baie vreemde dinge het gebeur om hierdie stelsel te ondersteun waarvan die logika nie meer sin het nie.
U het dus in 1967 'n krisis in die VK, waar die geldeenheid met ongeveer 15 persent gedaal het, en daar was eenvoudig geen goud meer in die bank van Engeland nie. En so in die middel van die nag, vlieg hierdie massiewe vragvliegtuie - die grootste vragvliegtuie ter wêreld met vragvragte van meer as 60 000 pond van Fort Knox na Engeland om die pond te versterk, terselfdertyd dat baie van hierdie goud tot 'n privaat mark geheg word. En dit was nogal mal. Ek bedoel dit is in so 'n gejaag gedoen. Hulle het nie eers die goud geweeg voordat hulle dit op die vliegtuie gelaai het nie. Hulle het regtig gedink dat die wêreldekonomie einde 1967 uitmekaar sou val.
DAVIES: En dit beteken dat die Bank van Engeland dan geld kan verdien - om mense te betaal om hul pond te probeer aflos. Dit het die pond gestyg.
LEDBETTER: Dit het. Maar ook daar word ook baie daarvan na die privaat mark gesif. Daar was 'n privaat goudmark, vir baie sentrale banke, wat jy elke dag goud verkoop en koop. En skielik, in die 60's, word daar 'n soort hardloop op die private goudmark. En weer, as u dit nie met goud rugsteun nie, begin mense dink: o, daar is iets fout, en dan sal hulle nog meer paniekerig raak.
U moet dus hierdie mark lewendig hou om die geldstelsel lewendig te hou. Dit is 'n mal stelsel. Ek bedoel, niemand sou 'n stelsel ontwerp het om so te werk as hulle geweet het hoe dit sou speel nie. Maar dis waar ons in die 1960's beland het. En dit is nie eers die vreemdste deel nie (lag).
DAVIES: Wat is die vreemdste deel?
LEDBETTER: In die mate dat daar iets soos 'n opsomming in die geskiedenis bestaan, dink ek dat ek dit gevind het terwyl ek die boek ondersoek het. Die beste manier om dit te stel, is in die middel van die 1960's, verskeie mense in - hoog in die Johnson -administrasie en 'n paar simpatieke lede van die kongres het 'n topgeheim begin - daar is geen ander manier om dit te beskryf nie - 'n alchemie van die 20ste eeu soeke. Weereens was die geldstelsel besig om op te raak. Dit was 'n groot probleem wat op die hoogste vlakke baie goed erken is. Maar daar was net niks om daaraan te doen nie.
En so het Donald Hornig, wat LBJ se wetenskapstegnologie-adviseur was en later die president van Brown, en Joe Barr, 'n assistent-tesourie-sekretaris en 'n paar ander persone in die administrasie, 'n geheimsinnige projek geskep om goud te vind waar dit nog nooit gevind is nie voor. En omdat dit in die middel van die 1960's was, wat gaan hulle dit nog noem - Operasie Goldfinger.
Operasie Goldfinger het drie hoofkomponente gehad. Die eerste was om die nuutste tegnologie te gebruik om goud te vind op plekke waar dit nog nooit voorheen gesoek is nie. En so het u tientalle of honderde wetenskaplikes wat deur die land rondbeweeg. Is daar goud in steenkoolas? Is daar goud in plante? Is die goud in meteoriete wat die aarde tref? Is daar 'n dier se brein van goud? Is daar goud in takbokke geweier?
LEDBETTER: U kan nie hierdie dinge opmaak nie. Hulle was op soek na goud op al die mal plekke. En die tegnologie was redelik gesofistikeerd. Dit kan dele per miljoen, dele per miljard meet. En op daardie vlak is die antwoord op al die vrae ja. Daar is 'n klein hoeveelheid goud in baie dinge. Maar om dit byvoorbeeld uit takbokke te onttrek, kos meer as $ 35 per ons, so dit maak amper nie saak of dit daar is nie.
DAVIES: Dit was dus - om goud op vreemde plekke te vind, was een ding. Daar was ook die idee om goed op te blaas, nie waar nie?
LEDBETTER: Ja. Dink dus aan fracking. Daar is olie onder die grond wat moeilik is om volgens tradisionele metodes te kry, dus u moet 'n ander metode vind om die olie uit die grond te haal. En as olie teen $ 20 per vat verhandel, is dit waarskynlik nie eens die moeite werd nie. Maar as dit eers honderd dollar per vat beloop, is dit ekonomies sinvol om te fracking. Net so was daar baie plekke in die Verenigde State en buite die Verenigde State waar al die goud wat winsgewend naby die oppervlak gemyn kon word, ontgin is. Hulle weet of vermoed sterk dat daar meer goud daar onder is, maar hulle kan dit nie regkry met konvensionele plofstof nie.
Waarom sit u nie kernplofstof in die grond nie, blaas die goud uit en lek dit uit met 'n suurproses? En hierdie eksperiment het redelik ver gegaan. Daar is 'n paar toetsontploffings gedoen en baie planne is opgestel. Uiteindelik het dit nie van die grond af gekom nie, want wetenskaplikes het besef dat daar 'n geweldige radioaktiewe neerslag sou wees. Maar weereens, dit toon die logika van 'n monetêre stelsel wat verstand verloor het. Die idee dat u kernwapens in die grond sou steek net om goud te kry om u geldstelsel te ondersteun, toon dat daar iets fout is met die stelsel.
LEDBETTER: Ja. Die derde komponent was, kom ons maak goud uit onedele metale. Dit klink soos 'n grap, maar eintlik kan jy dit doen. Dit is gedoen. Glenn Seaborg, wat die voorsitter van die AEC was, het dit eintlik 'n paar jaar later gedoen nadat Operasie Goldfinger stilweg stilgemaak is. U kan iets soos bismut en baie, baie dun foelie neem en dit met 'n protonbundel bestook om die elektrone te verplaas. En wat oorbly, is goud.
Seaborg het egter bereken dat die vervaardiging van goud op hierdie metode ongeveer 1 kwadriljoen dollar per ons sou kos. En as 'n ekonomies lewensvatbare stelsel het dit nie gewerk nie. Maar dit toon weer die desperaatheid van hooggeplaaste amptenare. Ek bedoel dit is deur die president goedgekeur. Dit is aangedryf deur.
LEDBETTER:. Die tesourie -sekretaris. Dit was LBJ, Eugene Rostow, sy gewaardeerde sekretaris van die tesourie, wat later die dekaan van die Yale Law School was. Dit was hoogs respekvolle, magtige mense wat gedryf is na wat vandag soos waansin lyk, vanweë die sentraliteit van goud in die internasionale monetêre stelsel.
DAVIES: Ons praat met James Ledbetter. Hy is die redakteur van die tydskrif Inc. Sy nuwe boek oor goud en die impak daarvan op die geskiedenis, kultuur en monetêre beleid van die VSA word 'One Nation Under Gold' genoem. Ons gaan ons gesprek na 'n pouse voort. Dit is VERS LUG.
DAVIES: Dit is VERS LUG. As u net by ons aansluit, praat ons met James Ledbetter. Hy is die redakteur van die tydskrif Inc. Sy nuwe boek is "One Nation Under Gold: How One Precious Metal has dominated the American Imagination For Four Centuries."
In 1971 neem Nixon dus die Amerikaanse dollar van die goudstandaard af. Veronderstel om tydelik te wees - dit is nie. Ek bedoel dit - uiteindelik is die tou gebreek. Hoe het die ekonomie gevaar?
LEDBETTER: Wel, dit was 'n geweldige skok vir die stelsel. Daar is geen twyfel daaroor nie. Maar aan die ander kant was dit onvermydelik. Daar was eenvoudig geen manier waarop die Bretton Woods -stelsel sou oorleef nie, deels omdat dit so suksesvol was. Dit het ineengestort onder sy eie sukses omdat dit - omdat daar nie genoeg goud was om al die ekonomiese groei in die wêreld te onderhou nie. Ek is nie seker of Nixon dit werklik herken het nie. Ek dink dat dit, soos soveel dinge wat Nixon in die '71 -periode gedoen het, werklik gemotiveer is deur binnelandse politieke kommer en die noodsaaklikheid om herverkies te word.
Die ekonomie was nie in goeie toestand in 1971. En as dit nie verbeter het nie, sou dit moontlik tot sy nederlaag in die verkiesing van 1972 gelei het. Dit was dus 'n hoogs berekende politieke stap wat nogtans gedoen moes word. Ek bedoel, ek dink selfs as 'n demokraat in die vroeë sewentigerjare in die Withuis was, sou iets soortgelyks gebeur het, want daar was bloot te veel druk op die dollar van buitelandse handel en eenvoudig nie genoeg goud om rond te gaan nie. So, wat ons in '71 kry, is in wese wat ons nog het, wat 'n drywende geldeenheid is. Die waarde van die dollar word nie bepaal deur 'n spesifieke hoeveelheid goud of metaal of enigiets nie, maar handel eerder vrylik op die mark. Die dollar is die moeite werd wat die dollar werd is.
Dit was 'n geweldige skok vir die stelsel. Dit hou beslis verband met die energiekrisis wat 'n paar jaar later kom omdat olie in dollars verhandel word. Ons het 'n geweldige inflasie gedurende die sewentigerjare, wat erger word namate die dekade aangaan, werkloosheid en inflasie soms dubbelsyfers. Dit was - dit was groot groeipyne vir die wêreld. Maar ek dink dat die meeste hoofekonome vandag sou sê dat ons beter af is met 'n drywende geldeenheid as wat ons sou gewees het as ons by die een of ander weergawe van die goudstandaard gehou het.
DAVIES: As u kabel -TV kyk of op die internet navigeer of in koerante kyk, is daar baie mense wat aanbied om goud as 'n belegging te verkoop. So, wat is die toonhoogte? Waarom sê hierdie mense wat goud soek, dat u dit nodig het? Ek bedoel, hoekom wil ek goud hê?
LEDBETTER: Ja. Ek bedoel, ek dink daar is 'n soort rasionele toonhoogte en 'n super-rasionele toonhoogte, of 'n irrasionele toonhoogte. Die rasionele toonhoogte is, as deel van 'n breër portefeulje waarin u ook aandele, effekte, vaste eiendom besit, wat het u - ander soorte beleggings - 'n sekere hoeveelheid goud kan 'n goeie ding wees. Afhangende van die tydsberekening van die mark, kan dit beter wees as ander beleggings. Dit is beslis stabiel. U sal dit altyd kan herverkoop wanneer u dit nodig het. En ek dink nie daar is iets daarmee verkeerd nie. Ek besit persoonlik geen goud nie, maar dit het te doen met my smaak as 'n belegger eerder as enige filosofie of ideologie daaroor.
Dan is daar die minder rasionele toonhoogte wat dinge kan behels, soos: u weet, die regering gaan eendag afsluit en die beskawing gaan tot 'n einde kom. Ek bedoel, daar is 'n geskiedenis hiervan wat teruggaan nog voordat goud wettig was om in hierdie land te besit. 'N Massiewe topverkoper in 1970, genaamd' How You Can Profite From The Coming Devaluation ', het lesers nie net aangeraai om goud en silwer te koop nie, maar ook om dit in jou tuin te begrawe, want wie weet wat gaan gebeur as die, jy weet, die stede stort op na onluste en daar is soortgelyke oorloë.
Hierdie apokaliptiese scenario's het goud op die een of ander manier as redding, asof ons, as u die beskawing afbreek, goue muntstukke aan mekaar sal oorhandig. Dit het nog nooit vir my sin gemaak nie, maar baie mense glo dit. Om watter rede ook al, goud is die redding hieruit, jy weet, somber-en-ondergang-apokalips, dit is, jy weet, altyd net nog 'n jaar of 'n jaar weg.
DAVIES: U weet, dit lyk my asof die ander rede waarom mense geneig is tot die goudstandaard, die geldstelsel wat ons het in wese is - die geldeenheid is gebaseer op vertroue in die regering wat dit uitreik. En mense - 'n groep mense neem besluite oor die vlak van ons geldvoorraad, en dit is elite. En jy is bekommerd - gaan hulle my belange op die hart dra? U het dus die vermoë om geld te skep in die hande van mense wat u nie ken nie en moontlik nie vertrou nie. En dan is daar ook die versoeking om net maklik geld te druk en inflasie te genereer. Daar is geen dissipline daaraan verbonde nie, maar as u aan goud gekoppel is, al is dit moeilik, is daar 'n dissipline daaraan verbonde.
LEDBETTER: Wel, ten minste in teorie. Weereens, gedurende die tydperk waarin die dollar aan goud gekoppel was, het u geweldige ekonomiese paniek en depressies van alle soorte gehad. Ons was op 'n goue standaard toe die Groot Depressie toeslaan, so dit is nie regtig 'n waarborg van enigiets nie. Die dissipline is grootliks teoreties. En ek wil ook daarop wys ja, ek bedoel - kyk, as 'n kritiek op die bestaande geldorde, is die idee van 'n goue standaard baie interessant en baie nuttig om te sê, wel, dit kan so lyk in plaas van so.
Terselfdertyd het ons tans nie 'n betekenisvolle inflasie nie. Inflasie is grotendeels getem, ek bedoel, in vergelyking met, jy weet, toe ek in die 1970's grootgeword het, of jy weet, hoe Argentinië soms gelyk het of hoe Japan soms gelyk het. U weet, inflasie kan baie sleg word.
Ons het dit die afgelope dekades min of meer onder beheer, danksy - ons dink - versigtige monetêre beleid en 'n rasionele basis vir ons geldeenheid. Ek dink dus beslis dat die bestaande bestelling baie beperkings en probleme het. Daaruit volg nie dat 'n goue standaard enigsins beter sou wees nie.
DAVIES: Wat weet ons van Donald Trump se siening oor die goudstandaard?
LEDBETTER: Nie veel nie. Dit was regtig nie 'n groot probleem in die 2016 -voorverkiesings in vergelyking met die 2012 -voorverkiesings nie, dink ek deels omdat die goudprys in 2012 baie hoër was as in 2016. En om watter rede ook al, kry u meer politieke bespreking oor hierdie idee wanneer goud is relatief hoog as wanneer dit relatief laag is.
Ons weet wel - ek bedoel, hy is op 'n stadium in die veldtog daaroor uitgevra en het basies gesê seun, wat 'n goeie idee sou dit wees. Dit sou regtig moeilik wees om te doen, maar dit sou uiteindelik beteken dat ons geld aan iets gekoppel was. Dit is egter ook waar dat Robert Mercer, 'n miljardêr wat oorspronklik 'n Ted Cruz -ondersteuner was en toe Trump se grootste ondersteuner geword het en ook 'n voormalige werkgewer van Stephen Bannon en Kellyanne Conway, 'n groot voorstander is van 'n terugkeer na 'n goue standaard en befonds konferensies en literatuur rondom hierdie idee.
Dus - vroeg in die Trump -administrasie, flirt hy met 'n tesourie -sekretaris -kandidaat, 'n bankier wat 'n terugkeer na die goudstandaard verkies, maar hy het die man nie eintlik aangestel nie. Hy het Mnuchin eerder aangestel. Ek - jy weet, Trump sukkel net om sy uitvoerende bevele gevul te kry. Die idee dat hy 'n onderwerp van hierdie kompleksiteitsvlak en hierdie vlak van ontwrigting vir die ekonomie sou aanneem, beskou ek net nie as baie waarskynlik nie. Dit is 'n wild, baie onpraktiese voorstel, ondanks watter teoretiese aantrekkingskrag dit ook al mag hê.
DAVIES: Daar is dus geen tekens dat die regering in werklikheid die funksionering van die regering in sy optrede in die departement van tesourie ken nie.
LEDBETTER: Ek het niks van die tesourie gesien wat aandui dat hulle in hierdie rigting dink nie. Ek het geen voorgestelde wetgewing gesien nie. U het die afgelope paar jaar 'n paar pogings op staatsvlak gedoen om dinge te doen, soos om goud wettig te maak in Utah. Die steekpunt is dat dit slegs die nominale waarde van die munt is. As u dus 'n muntstuk van $ 10 uit die 19de eeu in goud het, kan u dit na 7-Eleven neem en 'n Slurpee daarmee koop. Maar jy sal dwaas wees om dit te doen omdat dit duisende dollars werd is.
Maar u kan slegs $ 10 op sy nominale waarde spandeer. Dit is weer simboliese gebare, gewoonlik ontwerp om die goudmynbedryf of 'n sekere sektor van die Republikeinse kieserskorps te versag. Ek sien geen ernstige pogings op federale of staatsvlak om werklik 'n goue standaard te herstel nie, ondanks redelike retoriek daaroor.
DAVIES: Wel, James Ledbetter, baie dankie dat u met ons gepraat het.
LEDBETTER: Dankie dat u my gehad het.
DAVIES: James Ledbetter is die redakteur van die tydskrif Inc. Sy nuwe boek is "One Nation Under Gold: How One Priceless Medal Has Dominated The American Imagination For Four Centuries." Kevin Whitehead kom vorentoe en vertel ons van die jazzkwartet Sexmob. Dit is VERS LUG.