Cluny Abbey en die Cluniac-orde in die Middeleeue - Die versamelings
Cluny Abbey en die Cluniac-orde in die Middeleeue
DieCluny-abdy is in 910 gestig danksy 'n skenking van Guillaume d'Aquitaine en toevertrou aan Bernon, abt van Baume, om 'n klooster te skep vir twaalf monnike wat onder die heerskappy van Sint Benedictus woon. L'Cluny-abdy en in die orde van Cluny sou vinnig een van die belangrikste godsdienstige instellings in die Westerse Middeleeue word, en hul invloed strek veel verder as die koninkryke en die monargisme. Die kloosterhervorming wat gevolg het op die stigting van die abdij, het na Rome versprei en aansienlik getel in wat ons die Gregoriaanse hervormings genoem het, wat gelei het tot 'n emansipasie van die kerk uit lekemagte.
Die stigting van die Abdij van Cluny
Dit was op 11 September 910 (ons praat ook van 909) dat Guillaume, hertog van Aquitaine en graaf van Mâcon, aan vader Bernon kloosterondernemings in Berry en Jura geskenk het, en 'n Villa naby Mâcon, waar hy hom gevra het om 'n klooster te stig onder die beskerming van die apostels Paulus en Petrus.
Willem III van Aquitaine behoort tot 'n ryk en magtige Karolingiese familie, hy is vasaal van die graaf van Parys, Odon (of Eudes), wat in 888 die titel "koning van die Franke" verower het. By sy dood in 898 het die hertog van Aquitaine nog belangriker geword en vertrou op 'n aansienlike, hoewel gefragmenteerde gebied. Hy het besluit om hierdie plek om verskillende redes te vind: dit was eerstens 'n vroom daad, daarna 'n manier om 'n skakel te skep tussen die kloostergemeenskap, sy grondgebied en sy familie; die hertog word betaal vir sy vrygewigheid deur die gebede van die monnike, wat sy nagedagtenis eer lank na sy dood.
Die handves waarin die Benediktynse abdy van Cluny gestig is, bepaal dat dit die eiendom besit wat in volle eienaarskap toegeken is, en dat die klooster vryspring van enige vorm van beheer deur die lekes. Dit is die geval met Guillaume self, wat afstand doen van alle regte op die vestiging. Die gemeenskap word onder die beskerming van Rome geplaas, waaraan hulle 'n royalty betaal. Dit kies sy abte vrylik en moet die heerskappy van Sint Benedictus volg, in die weergawe van 817 wat deur Benedictus van Aniana en Lodewyk die Vrome uitgevaardig is.
Die eerste abt van Cluny, die enigste wat deur Guillaume aangestel is, is Bernon, abt van Baume, gebore omstreeks 860 in Boergondië in 'n familie van graafgetalle, en wat reeds ander kloosters voor Cluny rig. Die abdy was dus vanaf die stigting baie naby aan aristokratiese kringe (en die netwerke wat daarmee gepaard gaan), al was dit onafhanklik van die lekes. Die abte van Cluny kan as here beskou word.
Uitbreiding van die godsdienstige gebou
Met sy dood in 927 het vader Bernon Odon (wat Cluny gelei het tot 942) aangestel as sy opvolger, ten spyte van die feit dat die abt veronderstel is om deur die gemeenskap verkies te word (hy sal eers na die abbatiale verkies word. van Odilon, oorlede in 1049). Dit was met Odon dat die opkoms van Cluny regtig begin het, selfs al kan 'n mens nog nie van 'n Cluniac-orde praat nie. 'N Voorreg van pous Johannes XI, in 931, verleen aan Cluny 'n reg tot hervorming wat die abt toelaat om op versoek van 'n leke die beheer van 'n klooster te neem en om enige monnik te verwelkom wie se klooster nie wil hervorm nie. . Die pous bevestig die vrystellings van die abdy, maar hy kan ook staatmaak op die steun van die aristokrasie, en dit tot die koning van Frankryk.
Cluny versterk homself bo alles plaaslik en vergroot sy grondbesit en met sy rykdom voortdurend. Die abdij ontvang eweneens 'n aantal skenkings en sien dat die bekendheid daarvan toeneem. Ander kloosters sluit toe by Cluny aan, onder die gesag van die abt: dit was die begin van die Cluniac-netwerk. Binne hierdie netwerk het die heerskappy van Saint Benedictus en die Cluniac-hervorming versprei, waarvan die invloed geleidelik veel verder as die Mâconnais strek. Die abte is nie minder tydelike here nie, wat 'n belangrike gebied en erfenis bestuur en die reg op verbod op hul lande uitoefen.
As die opvolger van Odon, Aymard (942-954), minder bekend is, selfs as hy help om die besittings van die abdy uit te brei, is dit anders vir Maïeul (954-994) en Odilon (994-1049) ). Dit was inderdaad onder hul onheilspellendheid dat Cluny sy eerste groot uitbreiding beleef het. Met Maïeul en Odilon word Cluny II die klooster van die aristokrasie, naamlik dat die adel geregistreer is as een van die voorwaardes vir toegang tot heiligheid. Daarbenewens beweer Cluny homself as 'n ekonomiese, maar ook politieke, mag van die Weste. Die abdy is in 981 ingewy en het oorblyfsels van sy beskermhere Paul en Pierre verkry en in die daaropvolgende jare sy outonomie verhoog deur nuwe voorregte wat Gregory V en John XIX verleen het. Laasgenoemde verleen hierdie regte aan "alle Cluniacs, waar hulle ook al is", en bevestig dus die geboorte van die Cluniac-netwerk, dieEcclesia cluniacensis, gesentreer op Bourgondië en bestaan ​​uit abdye en priories. Onder hierdie twee abte het Cluny homself dus as 'n mag ver buite Boergondië laat geld, aangesien sy netwerk deur Auvergne, Provence en Italië reguit na Rome binnegedring het.
Die bloeitydperk van die Cluny-orde
Hierdie keer verkies Hugues de Semur die opvolger van Odilon in 1049. Cluny III bereik toe sy hoogtepunt, ondanks al hoe meer kritiek (ook dié van Adalbéron de Laon, onder Odilon). Die abte is soewereine here wat hul vryheid op geestelike wyse verdedig, soos die konsepte van die Vrede van God en die Waarheid van God, tot die skepping van die heilige Cluniac-verbod onder pous Urbanus II, self 'n monnik van Cluny.
Die Abbey of Hugues de Semur het die Cluniac-netwerk versprei na heel Europa, daarna na die Heilige Land na die kruistog wat deur Urban II geloods is. In die Kapeniese koninkryk vestig die Cluniacs hulle in die voorhof van Saint-Martin-des-Champs, en hulle help Willem die Veroweraar in die kloosterhervorming na sy verowering van Engeland; in ruil daarvoor word die Engelse soewereine finansiële ondersteuners van Cluny. Daarteenoor slaag die Cluniacs skaars daarin om hul netwerk in die Ryk uit te brei, waarin die keiser invloed en beheer oor die geestelikes uitoefen wat die onafhanklikheid van die monnike van Cluny nie kon verdra nie. Spanje te midde van die Reconquista is ontvankliker, en Cluny neem deel aan die hervorming van die Kerk in die Iberiese Skiereiland, tot nadeel van die Mosarabiese Christendom.
Ons moet egter nie vergeet dat Cluny ook die kern is van die groot sogenaamde "Gregoriaanse" hervorming en die stryd tussen die pous en die keiser, wat in 1076 op die Querelle des Investitures uitgeloop het nie. Hugues de Semur was dus aktief, daar diplomatiek verstaan, om as skakel tussen pous Gregorius VII en keiser Hendrik IV te dien, en die Cluniacs het by die kurie by Sint Petrus in Rome, die kardinaal en die pousdom met Urbanus II aangesluit. Die verhouding tussen Cluny en Rome was toe op sy hoogste vlak, en dit was nie ongewoon dat die pous ingryp om geskille tussen Cluny en 'rebelleer' kloosters in sy netwerk te besleg nie.
'N Stadige verswakking
Cluny se groeiende krag veroorsaak natuurlik spanning, ook in dieEcclesia cluniacensis. Onder vader Pons de Melgueil (1109-1122) het die netwerk 'n werklike skeuring ervaar, miskien veroorsaak deur wedywering binne die kasteelfamilies van die Cluniac-netwerk. Vanweë die onduidelikheid van die historici, het vader Pons Cluny verlaat om na Jerusalem te gaan pelgrimstog, en daarna probeer hy die abbatial terug te kry; hy word dan deur die pous veroordeel.
Hierdie skeuring is in werklikheid die gevolg van spanning in die Cluniac-netwerk, maar ook van die opkoms van 'mededingers', krities teenoor Cluny, soos die Cistercians. Dit het Cluny nie verhinder om weer op te staan ​​nie, danksy Peter die agbare (1122-1156), wat die ekonomie van die klooster probeer rasionaliseer het en dit minder afhanklik van skenkings gemaak het. Hy tree ook op leerstellige vlak aan en val Jode en Islam aan, en beskryf Cluny as 'n universele kerk wat die lekes en die verskillende ordes van die Kerk bind. Dit het hom in 1132 daartoe gelei om 'n algemene hoofstuk byeen te roep, die eerste stap in die rigting van die skepping van 'n werklike orde van Cluny, wat baie later met die statute van Hugh V (1199-1207) regtig bekragtig is.
Teen hierdie tyd het Cluny reeds sy invloed verloor en kan ons die agbare Peter as die laaste groot Cluniac-abt beskou. Die orde het hoofsaaklik gely onder die kompetisie van die Cisterciënzer-orde, en het op die koninkryk van Frankryk teruggeval en selfs aan die einde van die 13de eeu onder die toesig van die koning geval. En vanaf die 14de eeu was dit die pous wat die abte van Cluny aangestel het. Onder die dubbele toesig van die koning en die pous is die orde van Cluny ver van sy vorige onafhanklikheid ...
Die enigste oorskot van die abdij van Cluny, vandag is nog net die groot kerk oor. Baie oorskot is in die Jean de Bourbon-paleismuseum versamel.
- D. Riche - Die Orde van Cluny aan die einde van die Middeleeue: die ou Cluniac-land, 12de-15de eeu - Presses de l'Université de Saint-Étienne (C.E.R.C.O.R. Werke en navorsing), 2000.