Ek onthou as kind, tydens die lang en baie koue winters in die noorde, by die venster staan ​​vir wat soos ure gelyk het. Ek sal daar staan ​​en staar na die koue sneeu met my voortdurende gedagte: "Dit is so saai hier!" Ek was jammer vir myself en het my tyd by die venster gewag. Wag vir wat? Miskien is daar iets om te gebeur, wat vir een of ander manier my 'n lewe gee wat vol opwinding en pret was.
As ek terugkyk na die kind wat ek was, sien ek dat my probleem nie die koue weer was nie. Dit was my houding daaroor. Eerder as om kreatiewe maniere te vind om die tyd te spandeer, het ek daardie tyd bestee om te kla oor iets wat ek nie kon verander nie. Eerder as om iets te doen wat my sal help om die koue dae te geniet, het ek hulle asof ek hulpeloos was om 'n beter dag vir myself te skep.
Wag om gered te word?
Hierdie patroon het ek al in myself en in ander om my gesien. Miskien kan ons dit die oornagskoonheid / kikkerprins kompleks noem. Dit bestaan ​​uit om te wag vir iets of iemand om ons te red van watter situasie ons ook al gekry het. Ons bid selfs "red ons van die bose" ... en weer verwag om gered te word van enige gemors wat ons geskep het.
Kyk na jou lewe en kyk of hierdie gedrag ook op jou van toepassing is. Vind jy jouself besig om jou huidige situasie (werk, verhouding, leefsituasie, ens.) Te bemoedig sonder om daaroor iets te doen? Wag jy op jou sprokie-ouma om jou te lewer? of dalk vir God (of 'n ridder) om op 'n wit roete te kom haal? of Jesus of sommige buitenaardse mense van bo af kom?
Dit lyk asof ons mense 'n neiging het om onsself te kyk en die verantwoordelikheid vir die gebeure in ons lewens op iemand anders te lê. Dit lyk soos volg: As ons by die huis of by die werk probleme het, is dit die ander se skuld. Ons sê maklik dat dit weens die ander persoon se gedrag (of die weer) is dat ons ongelukkig is. Soms kyk ons ​​selfs verder om skuld te lê. Ons kyk na ons verlede en vind fout met ons opvoeding, vorige verhoudings, godsdiens, ens. Dit is al hul fout!
Eerder as om verantwoordelikheid te aanvaar vir dinge wat nie die manier waarop ons hulle wil hê nie, lyk dit makliker om rond te kyk en sondebokke te vind. Dit is gewoonlik geneig om mense naby ons te wees: medewerkers, man / vrou, vriendin / kêrel, bure, ons familie, ens.
Dit is nie my fout nie ... dit is as gevolg van hulle ...
Die probleem met die siening is dat as u situasie iemand anders se skuld is, die oplossing ook in hul hande moet wees. Terwyl u verantwoordelikheid neem vir u eie "dinge", het u ten minste die opsie om dit te verander. Natuurlik, met 'n metafisiese perspektief, weet ons dat ons verantwoordelik is ... niemand anders nie. Maar op die een of ander manier, as ons vasgevang word in die nitty van ons bestaan, kan ons soms nie onthou dat ons die leiding het nie.
Op daardie tye kan ons terugval op skuld. As ons 'n probleem met ander het, is dit omdat hulle nie in harmonie is nie ... nie omdat ons nie begrip, geduld en deernis het nie. As ons hard behandel word in die wêreld, is dit omdat 'daardie ander mense' bitchy en negatief is ... nie ons nie. As ons in 'n ongeluk of botsing kom (hetsy fisies of emosioneel), is dit nie ons wat skuldig is nie ... natuurlik nie! Dit is hulle!
Wanneer ons vasgevang word in ons dinge, is ons geneig om al ons metafisiese lesse te oordink en vergeet gerieflik dat ons ons eie realiteit skep. Doen ons dit omdat ons weet dat as ons erken dat ons verantwoordelik is, ons moet kyk na ons lewe en sien watter veranderinge ons moet doen in ons gedagtes, in ons houdings, in ons verwagtinge, in ons optrede? Daar is niemand daar buite om te blameer nie! Ons is die een wat moet opstaan ​​en sê: "Ek het dit gedoen! Ek het dit geskep! Ek is verantwoordelik!"
Verantwoordelikheid beteken dat jy dinge kan verander
Sodra u erken dat u verantwoordelik is vir die skep van 'n gemors, dan kan u dit verander en dan eers. Hoe kan u iets verander as u niks daarmee te doen het nie? Erken dit! U is die enigste een wat u eie lewe kan verander. Het dit? Groot! Nou kan u iets daaraan begin doen.
Kom ons begin deur te kyk wat ons in ons lewe sal verwag. Nie wat ons wil hê nie, nie wat ons graag wil hê nie, maar wat ons verwag. Dit is wat regtig tel.
Dis wonderlik wat daardie klein stem binne, die twyfelagtige Thomas, kan ons verhoed. Daar is 'n deel van ons verstand wat alle metafisiese beginsels glo. Ons herhaal plegtig bevestigings. Ons poog om positief te dink en die negatiewe gedagtes te kanselleer. Ons visualiseer ons drome waar geword, maar as daar iewers 'n deel van ons is wat dit nie regtig verwag nie, dan het ons onsself uit sukses verneuk.
Ons moet regtig die bewaker wees van ons gedagtes en onbewuste oortuigings. Ons moet standpunt inneem en sê: "Ek is die baas van my verstand en my liggaam. Ek besluit wat hier aangaan!" Wees dan voortdurend op die uitkyk vir enige ondermynende reaksies wat van die onderbewuste of bewuste verstand af kom.
Die oortuigings wat ons self gemaak het, is baie. Die programme wat ons aanvaar is talle. Tog is ons in beheer van ons liggaam en verstand. Ons moet duidelik wees oor wat ons kies en wat ons in ons lewe aanvaar en verwag.
Ons het almal 'n kreatiewe aspek van onsself wat binne-in ons woon en uitdruk as 'n stille stem. Miskien sou ons hoor as ons nie so besig was om te kla en te blameer nie. Dit het miljoene prettige, kreatiewe oplossings vir alles wat ons kwel. Luister in en dan kan jy jou volgende stap kies!