Helene Schjerfbeck ~ Espressionistiese skilder - Realistiese Kunstenaar - 2020
Helene Schjerfbeck ~ Espressionistiese skilder
Finse skilder Helene Schjerfbeck (1862-1946) is die bekendste vir haar realistiese werke en selfportrette, en minder bekend vir haar landskappe en stillevens. Gedurende haar lang lewe het haar werk dramaties verander.
Sy was vermoedelik 'n Realis, 'n Romantikus, 'n Impressionis, 'n Naturalis, 'n Simbolis, 'n Ekspressionist en 'n baie vooraanstaande Abstractis.
Helena Sofia Schjerfbeck is gebore in Helsinki, Finland (dan 'n outonome Groot Hertogdom binne die Russiese Ryk), aan Svante Schjerfbeck ('n kantoorbestuurder) en Olga Johanna (nee Printz). Toe sy vier was, het sy 'n heupbesering gely, wat haar verhoed het om skool toe te gaan. Sy het op 'n vroeë ouderdom talent getoon en teen die tyd dat sy elf was, was sy by die Tekenskool van die Finse kunsvereniging ingeskryf, waar haar gelde deur Adolf von Becker betaal is. By hierdie skool ontmoet Schjerfbeck Helena Westermarck.
Toe Schjerfbeck se vader op 2 Februarie 1876 aan tuberkulose gesterf het, het Schjerfbeck se ma binnekort ingeskuif sodat hulle kon kry. 'N Bietjie meer as 'n jaar na haar pa se dood, het Schjerfbeck gegradueer van die Finse kunsvereniging se tekenskool. Sy het haar opleiding, met Westermarck, voortgesit by 'n private akademie wat deur Adolf von Becker, wat die Universiteit van Helsinki-tekeningateljee gebruik het, bestuur het. Professor G. Asp betaal vir haar onderrig aan Becker se private akademie. Daar het Becker self haar Franse olieverf tegnieke geleer.
In 1879, op 17-jarige ouderdom, het Schjerfbeck derde prys gewen in 'n kompetisie wat deur die Finse kunsvereniging georganiseer is. In 1880 is haar werk in 'n jaarlikse Finse kunsvereniging-uitstalling vertoon. Daardie somer het Schjerfbeck tyd spandeer op 'n manor wat deur haar tannie aan haar ma, Selma Printz, en Selma se man Thomas Adlercreutz besit word. Daar het sy tyd gehad om haar niggies te teken en te skilder. Schjerfbeck het veral naby haar neef Selma Adlercreutz geword, wat haar ouderdom was. Sy het later na Parys na Parys gegaan nadat hy 'n reistoelae van die Imperial Russiese Senaat ontvang het.
In Parys het Schjerfbeck met Helena Westermarck geverf en daarna met Leon Bonnat by Mme Trélat de Vigny se ateljee gestudeer. In 1881 verhuis sy na die Akademie Colarossi, waar sy weer met Westermarck studeer het. Die keiserlike senaat het haar 'n ander beurs gegee, wat sy 'n paar maande in Meudon en dan 'n paar maande in Concarneau, Bretagne, spandeer. Sy het toe kort teruggekeer na die Académie Colarossi, voordat hy teruggekeer het na die Adlercreutz-familiehuis in Finland. Schjerfbeck het voortgegaan om gereeld rond te beweeg, te skilder en met verskeie mense te studeer. Schjerfbeck het geld verdien deur haar skilderye voort te sit in die kunsgenootskap se uitstallings, en sy het ook illustrasies vir boeke gedoen. In 1884 was sy terug in Parys by die Académie Colarossi met Westermarck, maar hierdie keer het hulle daar gewerk. Sy het meer geld ontvang om deur 'n man van die Finse kunsvereniging te reis en in 1887 het sy na St Ives, Cornwall, in Brittanje gereis. Daar het sy The Convalescent, wat die bronsmedalje op die 1889 Parys Wêreldbeurs gewen het, geverf. Die skildery is later deur die Finse kunsvereniging gekoop. In hierdie tydperk het Schjerfbeck in 'n naturalistiese plein-lug-skildery geskilder.
In die 1890's het Schjerfbeck gereeld in Finland by die Kunstskool se tekenskool begin leer, maar in 1901 het sy te siek geword om te leer en in 1902 het sy haar pos bedank. Sy het na Hyvinkää verhuis terwyl sy haar ma wat saam met haar was, versorg het (die moeder is in 1923 oorlede). Terwyl sy in Hyvinkää gewoon het, het sy voortgegaan om te verf en te vertoon. "Schjerfbeck se enigste kontak met die kunswêreld was deur tydskrifte wat deur vriende gestuur is".
Gedurende hierdie tyd het Schjerbeck stillevens en landskappe vervaardig, asook portrette, soos dié van haar ma, plaaslike skoolmeisies en vroulike werkers, en ook selfportrette, en sy het 'n modernistiese skilder geword. Haar werk is vergelyk met dié van kunstenaars soos James McNeill Whistler en Edvard Munch, maar vanaf 1905 het haar skilderye 'n karakter aangeneem wat hare alleen was. Sy het voortgegaan om met verskillende tegnieke te eksperimenteer, bv. Verskillende tipes onderbeschilderings.
In 1913 ontmoet Schjerfbeck die kunshandelaar, Gösta Stenman, met die aanmoediging wat sy in 1914 in Malmö in 1914, Stockholm in 1916 en St Petersburg in 1917 uitgestal het. In 1917 het Stenman haar eerste solo-uitstalling georganiseer; en in daardie jaar het Einar Reuter (alias H. Ahtela) die eerste Schjerfbeck-monografie uitgegee. Later het sy in Kopenhagen (1919), Göteborg (1923) en Stockholm (1934) uitgestal. In 1937 het Stenman 'n ander solo-uitstalling vir haar in Stockholm georganiseer, en in 1938 het hy haar 'n maandelikse salaris betaal.
Soos die jare verby is, het Schjerfbeck minder gereis. Toe 'n familie saak ontstaan ​​het, soos 'n dood, sou sy terugkeer na haar tuisstad van Helsinki en sy het die meeste van 1920 in Ekenäs bestee, maar teen 1921 was sy weer in Hyvinkää.
Vir ongeveer 'n jaar het Schjerfbeck na 'n plaas in Tenala verskuif om van die Winteroorlog weg te kom, maar het in die middel van 1940 teruggekeer na Ekenäs [Die Finse Nasionale Galery Ateneum]. Sy het later in 'n verpleeginrigting verhuis, waar sy minder as 'n jaar gebly het, voordat sy na die Sanlam-sanitium van Luontola verhuis het. In 1944 verhuis sy na die spa-hotel Saltsjöbaden in Swede, waar sy op 23 Januarie 1946 tot haar dood geleef het.