Sangers - Inligting - 2022
Oorlogsvegters (of ware stryders) behoort tot die familie van swerwers en is verenig in die geslag van klein insekvreters. Die verspreidingsgebied van strydbrekers beslaan die gebiede van Afrika, Asië en Europa, maar die grootste biologiese diversiteit word waargeneem in die gebiede van Oos-Asië.
Saam met die geslag van geverfde stryders is die geslag van ware stryders eers in 2006 in 'n aparte familie geskei. Op die huidige stadium bevat hierdie geslag ongeveer vyf-en-vyftig spesies, maar daar is 'n moontlikheid dat die klassifikasie van verskillende spesies hersien sal word.
Ware vegters leef oorwegend in naald- en bladwisselende woude. Vyftien soorte oorlogvoerders word op die grondgebied van Rusland aangetref.
Die meeste spesies swerwers bou hul neste direk op die aardoppervlak. Die nes het gewoonlik die vorm van 'n hut en is toegerus met 'n syuitgang. Net die wyfie neem deel aan die bou van die nes. Die basis van die dieet van warblers is klein insekte wat voëls jag in die bome.
Warblers is klein voëls. Daarbenewens het hulle 'n slanke liggaam. Hul liggaamslengte wissel van tien tot veertien sentimeter.
Verskillende soorte swerwers is soortgelyk in lewenstyl. Kenmerke van neste, aard van voedsel, ens. by verteenwoordigers van verskillende soorte oorlogvoerders het hulle trouens baie algemene kenmerke. Chiffchaffs spandeer 'n beduidende deel van die tyd om van een tak na die ander te gly, dit wil sê dat hulle byna voortdurend in die kroon van bome is. 'N Interessante feit is dat mans gedurende die dag baie tyd spandeer. Terselfdertyd klim hulle tot by die toppunt van bome.
Swerwers is helderkleurige voëls. Inteendeel, die kleurpalet van hul verekleed het 'n lae kontras. Die kaf is in byna onsigbare kleure geverf. Verder is verteenwoordigers van baie spesies in die geslag van ware stryders baie dieselfde. Die verekleed is gewoonlik bruin, groen of geel. Alle vegters word gekenmerk deur die afwesigheid van seksuele dimorfisme in kleur. Die kleur van die vere is nie van volwassenes en jeugdiges nie. Die stert van die warbler het twaalf groot vere.
Warblers is inwoners van bladwisselende woude. Die meeste spesies van ware vegters leef in bladwisselende en naaldwoude. Daar is egter spesies waarvan verteenwoordigers op so 'n hoogte gevind kan word waar die bome nie meer daar is nie. Sulke spesies is in Asiatiese gebiede aangeteken.
Die dieet van warblers bevat klein insekte. Dit vorm die basis van die dieet. Oorlogsgenote voed op goggas, plantluise, vlieë, muskiete, kewers, sowel as hul eiers en larwes. Die dieet word ook deur spinnekoppe en bessies gewissel. Die kos word vlugtig gevang of op takke, naalde en blare aangetref.
Warblers is baie beweeglike voëls. Deur die dag deursoek hulle die krone van bosse en bome. Chiffchaffs soek onvermoeid na kos, die grootte van hul prooi (meestal spinnekoppe en insekte) is nie een sentimeter groter nie. Die dieet van warblers bevat plantluise, waarvan die lengte ongeveer twee gram is, en die gewig ongeveer 1 milligram is. Die natuur het die swerwers perfek aangepas om insekte in boomkroon te versamel en die nodige energie aan hulle te gee. Dit is die moeite werd om daarop te let dat, ondanks die feit dat alle strydbrekers baie onrustig is (hulle spring konstant van een tak na die ander, spring in die kroon van 'n bos of boom), is die jagmetodes nie dieselfde in verskillende spesies nie. Sommige vegters verkies om in die krone van bladwisselende bome te jag, ander in naaldbome, en nog ander is nie aan een ding verslaaf nie. Boonop jag sommige strydbrekers diep in die kroon, ander voed op die periferie.
Oorlogswerkers bou hul neste op die grond. Nie altyd nie. Neste van hierdie voëls kan ook op 'n gemiddelde hoogte in 'n boom of direk bokant die grond (in hoë gras, bosse of stompe) geleë wees. Maar die meeste spesies swerwers bou nog neste op die grond. Die kaf neste is gesluit en het 'n syuitgang. In die reël word die nes in die vorm van 'n hut gemaak. Die wyfie is besig met die konstruksie daarvan, sy broei ook die koppelaar in. Die koppelaar bevat drie tot agt eiers. Die eiers is suiwer wit of het 'n rooierige of bruinerige vlekke op 'n wit agtergrond.
Ratchet warbler is 'n klein, maar pragtige voël. Die liggaamslengte van die ratelvanger wissel tussen twaalf en veertien sentimeter. Die vleuel is ongeveer sewe sentimeter lank. Die chiffchaff weeg net tien gram. Wat skoonheid betref, word individue van hierdie spesie so onpretensieus geskilder as verteenwoordigers van ander spesies. Die ventrale kant van die liggaam het 'n wit kleur, wat ietwat gevarieer word deur die geel blom aan die kante en voorkant van die nek. Die rugkant is geelgroen. Daar is 'n heldergeel wenkbrou bo die oog. Daar moet op gelet word dat die ratelvanger as gevolg van laasgenoemde kenmerk dikwels die geelbruinvisvanger genoem word.
Ratchet warbler neste in Europese gebiede. Die uitsondering is die uiters suidelike en noordelike streke van Europa. Ratchet warblers is trekvoëls - vir die winter gaan hulle na die noordelike deel van ekwatoriaal Afrika. vroeë vertrek. Aan die einde van Oktober arriveer ratchet-swerwers reeds op oorwinteringsplekke. Individue van hierdie spesie kom aan die einde van April in Sentraal-Europa aan, en mannetjies verskyn eerste op neste. Hulle soek na die regte dele en begin sing - hul liedjie is skielik en kort. Daar moet op gelet word dat die liedjie eindig met 'n knetterende tril, waarvoor hierdie stryder blykbaar sy naam gekry het. In die reël begin die mannetjie die liedjie aan die tak van een boom en eindig dit al op die tak van die ander.
Die ratelaarvanger bou 'n nes op die grond. Dit is die enigste opsie vir die ligging van die nes vir individue van hierdie spesie. Die nes is altyd in die onmiddellike omgewing van 'n skoonveld of bosrand geleë. Soos tipies vir alle swerwers, neem slegs die wyfie deel aan die bou van die nes. Die boumateriaal vir die nes is groot hare, perdhaar, droë stingels van bosgraan, ens. Die ratchet warbler se nes is baie soortgelyk aan die wilger warbler nes. Die verskil lê in die grootte (in die wilgerboorder is dit kleiner) en die afwesigheid van vere in die rommel in die nes van die ratelaarvanger. Koppelaar bevat gewoonlik vyf tot sewe eiers (val in Mei of Junie). Die wit oppervlak van die eiers is gestreep met lila of pers kleure. Die wyfie broei dertien dae eiers in, waarna sy die uitgebroeide kuikens vir twaalf dae voed. Die mannetjie help die wyfie om die nageslag te voed, wat gewoonlik tipies is vir alle soorte swerwers. Verbasend genoeg, op een dag, neem ouers tot vierhonderd vlugte saam na die nes, en bring elke keer kos vir die kuikens. Nadat die kuikens uit die nes gevlieg het, kry hulle 'n hele week kos van hul ouers.
Die wilgervis is 'n tipiese verteenwoordiger van Sentraal-Russiese woude. Dit is waar. Vesnichka woon op die gebiede van Europa en Siberië. Die uitsondering is die suid-Europese streke, sowel as die uiterste noorde en suidooste van Siberië. Die rugkant van die wilgervis is olijfgrys, en die hooftoon van die ventrale kant is wit. Boonste stert is donker. Willow warblers het 'n dun bou. Liggaamslengte bereik veertien en 'n half sentimeter. Die vleuellengte wissel van sestig tot vier en sewentig millimeter. Die gewig is ongeveer tien gram.
Die wilgervis is 'n trekvoël. Haar oorwinteringsplekke sluit in Arabië, Wes-Asië en Suid-Afrika. Oorlogswerkers vlieg op verskillende maniere na neste. As ons van die noordelike dele van die nesgebied praat, kom individue van hierdie spesie daar slegs met die aanvang van die somer. Terselfdertyd dek die voëls 'n afstand van tien duisend kilometer in twee tot drie maande. As ons hier van die suidelike streke praat, kan u die oorlogsvegters alreeds middel Maart sien. Manlike wilgerboomwagters is die eerste wat by nesareas aankom. Individue van hierdie spesie broei in bos- en laagwoud. Terselfdertyd gee die wilgerbekkers die voorkeur aan die ruigtes langs rivieroewers, boskanonne en weivelde, ryplekke met jong groei, bladwisselende plantasies, ens. Inwoners van die toendra- en berglandskappe vestig hulle in struikgewas. Nadat hy die vereiste plek gevind het, sing die mannetjie liedjies van dagbreek tot skemer, wat bestaan ​​uit melodiese, skoon, aangename fluitjies. Die liedjie is vloeiend en kort. 'N Bietjie later vlieg 'n wyfie na die plek wat die mannetjie gekies het, word 'n paar gevorm. Die nes van die wilgerboom is direk op die aarde se oppervlak in die onmiddellike omgewing van 'n woudrand gebou, wat opklaar of verwyder word, dit wil sê vanaf 'n duideliker plek. Die nes is altyd bedek met droë grasstingels bo-op. Dit is so goed gekamoefleer dat dit amper onmoontlik is om dit op te spoor. Die nes van wilgerwarrelers het die vorm van 'n bal, toegerus met 'n syinlaat; die wilgerboom se skinkbord is gevoer met vere. Die konstruksie van die nes duur vyf tot sewe dae voort; die wyfie speel 'n belangrike rol in die proses, terwyl die mannetjie slegs boumateriaal aan haar lewer. Die koppelaar bevat vier tot agt eiers. Bruinerrooi spikkels is duidelik sigbaar op die wit oppervlak van die eiers.
Die Willow Warbler lê twee keer per jaar eiers. Dit is kenmerkend slegs vir individue wat in die suidelike deel van die reeks broei. Die eerste koppelaar is in Mei. Die tweede koppelaar kom einde Junie of begin Julie voor. Wat die noordelike gebiede van die reeks betref, broei die vroulike kuikens net een keer per jaar - die enigste koppelaar kom in Junie voor. Die wyfie broei eiers van dertien tot vyftien dae in, maar albei ouers voed die nageslag wat gebore is - dit duur van vyftien tot agtien dae. Nadat die kuikens die nes verlaat het, kry hulle nog 'n week by hul ouers kos. Na hierdie tyd begin jong wilgerboomwagters deur die bos dwaal. Jong individue kruip in kleinvee. Wat volwassenes betref, berei hulle hul voor vir die tweede nesteling (vir diegene vir wie dit tipies is) - dit neem ongeveer twee weke om die nes op 'n nuwe terrein toe te rus. Willow warblers begin vroeë vlug na oorwinteringsgronde. Alreeds van die einde van Julie vlug individue van hierdie spesie van hul neste af, en al aan die einde van Oktober arriveer alle wilgeroorloggangers by hul bestemming.
Die krone van bladwisselende bome en struike is 'n voedingsplek vir wilgerwolwers. En die enigste ding. Oorlogswerkers ondersoek die blare en dun takke van bome en struike noukeurig op soek na prooi, wat hulle gereeld op die vlieg pluk. Vesnichki verkies om aan die einde van takkies te fladder, eerder as om kos in die gras en struikgewas te soek. Die dieet van wilgerbekkers sluit plantluise, spinnekoppe, ruspes en skoenlappers, klein dipterans, klein kewers, saagvlieë in, en in die herfs diversifiseer die voëls van hierdie voëls ook met bessies.
Chiffchaff en Willow Warbler lyk eenders. Die liggaamslengte van die chiffchaff warbler wissel van twaalf tot veertien en 'n halwe sentimeter, en die lengte van die vleuel is tussen vyf en 'n half tot ses en 'n half sentimeter. Gewig wissel van agt tot nege gram. Die chiffchaff het swart bene (wat is die verskil tussen die wilgerboom). Boonop verskil individue van hierdie twee spesies aansienlik in sang.
Die verspreidingsarea van chiffchaff is klein. Inteendeel, dit is baie betekenisvol. Hierdie voël woon byna oral waar daar 'n struikgewas of houtagtige plantegroei is. Dus kan die chiffchaff op die gebied gesien word vanaf die Skandinawiese Skiereiland in die weste tot by die Kolyma-rivierkom in die ooste. Die verspreidingsgebied van die chiffchaff warbler strek op sommige plekke selfs verder as die Arctic Circle en in die suide - tot aan die Middellandse See kus. Die neste van individue van hierdie spesie sluit ook die suidelike bergagtige Sentraal-Asiatiese streke in, sowel as die gebiede van Klein-Asië en die Kaukasus. Die nestelplekke van hierdie stryders is die suidelike streke van Asië, die Noord-Afrikaanse gebiede en die gebiede van die Arabiese Skiereiland, sowel as die suidelike streke van die nesgebied. Chiffchaffs verlaat hul oorwinningsgrond reeds vroeg in Maart, en begin in April na nestplase vlieg, wat redelik vroeg vir oorlogswerkers is. Die eerste mense wat opdaag, is mans wat, nadat hulle 'n webwerf gekies het, begin sing. Danksy die melodiese, luide, duidelike sang het die chiffchaff sy naam gekry. Per slot van rekening maak chiffchaffs ongeveer die volgende klanke: "skaduwee-skaduwee-skaduwee ...", wat ietwat ooreenstem met die geluid van stadig vallende druppels water. Wyfies arriveer ongeveer 'n week na die aankoms van mans by neste. Dit is die wyfie wat die plek kies vir die nes in die omgewing wat deur die mannetjie gekies is. Die nes word nie hoër as sestig tot negentig sentimeter bo die grond gebou nie. In die reël kom dit neer op stompe, in onderbosse, in die doringbos of direk op die grond. Daar is altyd bleekareas naby die nes. Die volgende geval is die uitsondering vir die hoogte waarop die nes geleë is. Die chiffchaff warbler kan 'n nes bou op 'n hoogte van twee tot vier meter (in sparpote) as die bos gereeld deur diere of mense besoek word. Die nes het 'n halfrond vorm, in sy boonste gedeelte is daar 'n syopening - 'n ingang. Lê vind in Mei plaas. Dit bestaan ​​uit vyf tot sewe eiers. Hul wit oppervlak is gevlek met rooibruin kolle. Die wyfie broei eiers vir dertien of veertien dae in. Na die geboorte van kuikens spandeer die wyfie baie tyd langs hulle en verwarm haar nageslag. Beide die wyfie en die mannetjie voed die kuikens. Op een dag bring hulle gemiddeld drie of driehonderd en vyftig keer kos bymekaar.
Die groen warbler bou 'n nes uitsluitlik uit hul mos. Dit is die eienaardigheid daarvan ten opsigte van ander stryders. Die mos word bymekaar gehou deur stukke van verlede jaar se blare en grasstingels. 'N Bietjie wol en perdhaar word gebruik om die oppervlak van die skinkbord te vorm. Die groen warbler bou 'n nes in digte gras. Dit kan gereeld in brandnekels voorkom. Soms word dit as 't ware bedek deur 'n boom wat val, met 'n bos of oorhangende gras. Die koppelaar van individue van hierdie spesie bevat vyf of ses eiers. Die oppervlak daarvan is suiwer wit, maar die dop is so dun dat die eiergeel daardeur skyn en die oppervlak van die eier 'n geel-pienk kleur gee.