Enkelbreuk: simptome, behandeling, prognose
In 'n enkelbreuk (OSG-fraktuur) word die binne- en / of buitenste enkel gebreek. Tipiese simptome sluit in swelling, pyn en beperking van die beweging van die voet. Die enkelbreuk is 'n tipiese besering by atlete. Afhangend van die tipe breuk kan konserwatief of chirurgies behandel word. Lees hier meer oor die enkelbreuk.
'N Enkelfraktuur (ook bekend as enkelfraktuur) is gewoonlik 'n breuk van die boonste enkelgewrig (OSG), dit wil sê, die binneste en / of buitenste enkel van die voet is gebreek – gewoonlik is dit die buitenste malleolus. Byna altyd word die omringende bandstrukture beseer. Die enkelbreuk is een van die vyf algemeenste menslike breuke.
Die aanslag (tibia), fibula (fibula), talus (talus) en die omliggende ligamente is betrokke by die konstruksie van die boonste enkelgewrig. Die tibia, fibula en enkelbeen vorm saam die sogenaamde enkelvurk. Die tibia en fibula is verbind aan 'n bindweefselmembraan (membrana interossea) en word aan die onderkant omring deur 'n voorste en agterste bandstruktuur (syndesmosis).
Die boonste enkel is verantwoordelik om die voet op te lig en te laat sak. Die eksterne malleolus is die artikulêre proses van die fibula en die interne malleolus van die tibia. Die omliggende ligamente verseker die stabiliteit van die enkel.
Tipiese simptome van 'n enkelfraktuur is pyn. As gevolg van die breuk, is die aangetaste gebied geswel en toon dit 'n kneusplek om die binne- en buitenste enkel. As die ligamente ook aangetas is, is die gewrig onstabiel. Die beweeglikheid van die voet is beperk en loop amper onmoontlik. Die voet kan nie meer gelaai word nie. Ander simptome kan wanaanpassing en abnormale gevoelens in die voet insluit.
In ernstige gevalle is daar 'n oop enkelbreuk. Beendele steek deur die vel na buite. So 'n oop wond hou altyd 'n groter risiko vir infeksie in, en dit kan genesing vertraag.
Enkelbreuk: oorsake en risikofaktore
Die enkelbreuk is dikwels 'n sportbesering, maar ouer mense word aangetas. Byvoorbeeld, as u op ongelyke grond loop, skielik van rigting verander, of omvou en opspring, kan u u enkel vinnig breek. Selfs 'n val van 'n klein hoogte af kan so 'n breuk veroorsaak. In die reël is die enkelbreuk 'n Umknicktrauma (supinasie trauma).
Die enkelbreuk is in Weber verdeel. Die hoogte van die breuk speel 'n rol in verhouding tot die onderste bandstruktuur van die tibia en fibula. Die Weber-breuk onderskei drie vorme:
Weber 'n Fraktuur: fraktuur van die veselbeen onder die bandstruktuur (syndesmosis). Die enkelbreuk is by of onder die gewrigspasie.
Weber B-fraktuur: fraktuur van die vesel- en / of tibiale been op die vlak van die bandstruktuur. Die bandstruktuur is moontlik mitverletzt.
Weber C-fraktuur: fraktuur van die veselbeen bokant die ligamentagtige struktuur. Die bandstruktuur is altyd betrokke.
Die ongedefekteerde Weber B-fraktuur is die algemeenste breukvorm. Boonop kan die innerlike malleolus of die binneband in al drie vorme beseer word, hoewel dit nie 'n vereiste vir die klassifikasie is nie. As beide die interne en eksterne enkel aangetas word, word dit 'n bimalleolêre enkelfraktuur (enkel = Malleolus) genoem.
Daarbenewens gebruik dokters ander terme vir 'n enkelfraktuur: 'n Maisonneuve-fraktuur is 'n hoë breuk van die fibula-been, en die bindweefselmembraan word geskeur tussen die kalf en tibia. 'N Mens praat van 'n sogenaamde Volkmann-breuk, wanneer nie net die binne- en buitenste enkel gebreek word nie, maar ook die agterste onderrand van die tibiale been uitgeruk het.
Enkelbreuk: ondersoeke en diagnose
As u 'n enkelbreuk vermoed, moet u 'n dokter raadpleeg vir ortopedie en traumatologie. Om te sien of u enkel gebreek is, sal die dokter u eers vra oor die ongeluk en u mediese geskiedenis. Moontlike vrae is:
Hoe het die ongeluk gebeur?
Kom die pyn voor tydens oefening?
Was u al voorheen klagtes soos pyn of beperkte beweging in die voetarea?
Vervolgens sal die dokter u ondersoek. Hy ondersoek waar die breuk geleë is en of vate en senuwees beseer is. Daarbenewens ondersoek die dokter of sagteweefsel beseer is en hoe stabiel die boonste enkelgewrig is. Dit is belangrik om te beplan vir latere behandeling. Die dokter sal ook kyk of die kniegewrig, die onderbeen of die voet self beseer is.
Om 'n enkelbreuk te bevestig, word die voet in twee vliegtuie ge-straal. Dit neem 'n voorsprong met 15 grade interne rotasie en een van die sy af. In die geval van 'n puinbreuk, word aanvullende rekenaartomografie (CT) ondersoeke uitgevoer. As daar 'n vermoede bestaan ​​van 'n hoë beenbeenbreuk, word daar twee vliegtuie van die hele fibula geneem. 'N Bykomende magnetiese resonansbeelding (MRI) kan die twyfelagtige ligament-, sagteweefsel- en kraakbeenbeserings duidelik maak.
As die enkel eintlik gebreek is, hang die behandeling af van die tipe breuk: oop of toe, verplaas of nie verskuif nie, Weber-klassifikasie. Die doel van die behandeling is om die beenfragmente en die artikulêre oppervlaktes weer anatomies in lyn te bring en om die bandstrukture te rekonstrueer.
As daar 'n sterk verskuiwing en ontwrigting van die boonste enkelgewrig is, moet die breuk reeds op 'n ongelukstelsel deur 'n dokter gesluit word en in 'n geskikte spalk geïmmobiliseer word. Dit moet gedoen word ongeag die daaropvolgende behandeling, aangesien andersins sagteweefselskade kan voorkom.
Enkelbreuk: konserwatiewe behandeling
Vir stabiele en nie-verplaasde enkelbreuk kan konserwatief behandel word. Dit is gewoonlik 'n Weber-A-breuk en Weber-B-breuk. Die voet word gewoonlik stil gehou totdat die swelling bedaar het. Vir hierdie doel word eers 'n gesplete onderbeen-gips toegedien, wat dan vervang word deur 'n sirkelvormige pleister, 'n plastiese spalk of 'n spesiale ortose (soos Vacoped). In die algemeen moet die voet ongeveer ses weke stil gehou word en slegs gedeeltelik met ongeveer 15 kilogram gelaai word. Dit is belangrik om voldoende voorkoming van trombose te hê, aangesien die voet nie oor die hele periode beweeg nie, wat die vorming van bloedklonte (trombose) bevorder.
Selfs geringe onreëlmatighede in die boonste enkel kan lei tot post-traumatiese artritis. Daarom is dit belangrik dat die voet in 'n enkelbreuk akkuraat en anatomies gerig is, indien nodig in een operasie. Die prosedure word die beste gedoen binne die eerste ses tot agt uur, indien daar nog nie 'n sterk swelling ontwikkel het nie. As die sagte weefsel geswel is, moet die voet in 'n volledig gesplete en goed opgestopte onderbeen-gips gestabiliseer word en – nadat die swelling terug is, hoog geberg word.
Enkelbreuk: chirurgiese behandeling
Sprongfrakture wat nie voldoende in die rolverdeling geïmobiliseer kan word nie en geneig is om weer te verskuif, asook frakture met ernstige sagteweefselbeskadiging en veelvuldige beserings word eers gestabiliseer met 'n gesamentlike oorbruggende "fixator eksterne" (retensiestelsel om beenfragmente te stabiliseer). Dit laat die enkelbreuk effektief en pynloos geïmmobiliseer word. Daarbenewens kan die fragmente buite die bandstrukture in lyn gebring word, en die sagte weefsel word makliker behandel metongestemmende maatreëls (soos koue terapie en polsslag).
As die kapsule en ligamente aangetas word, word dit vasgemaak en word kraakbeenstukke heringestel. Die fibula word gewoonlik met 'n neutralisasieplaat geskroef en gestabiliseer. 'N Gebreekte enkel enkel word direk geskroef, kleiner fragmente word met 'n Zuggurtung vasgemaak.
Fibulafrakture tot in die middel van die onderbeen word direk gestabiliseer. As daar 'n sogenaamde Maisonneuve-breuk is, dit wil sê 'n breuk met 'n hoë fibula, is dit belangrik om die enkelvurk presies in lyn en in lyn te bring. Vir hierdie doel word die fibula ongeveer ses weke indirek geïmmobiliseer met 'n setskroef naby die enkel tussen die fibula en tibia. Die bandstruktuur (syndesmosis) word weer met resorbeerbare hegtings vasgemaak.
Na die operasie van die enkelfraktuur word die voet op sy plek gehou met 'n gips onder die been. In 'n eksterne fixator word dit in die regte hoek van die enkel gelaat om 'n Spitzfuß te voorkom. Sodra die omliggende sagte weefsel afgeskuur is, sal die pasiënt ongeveer vier tot ses weke 'n afneembare skoen (Vacoped) of 'n sirkel pleister ontvang, afhangend van hoe stabiel die voet na die operasie is en of enige ligamente beseer is.
Enkelbreuk: siekteverloop en prognose
In 95 persent van die pasiënte met 'n Weber-A-fraktuurbehandeling toon goeie resultate. In pasiënte met 'n Weber C-fraktuur is dit 75 persent.
Na 'n operasie moet u die voet vir vier tot ses weke nie langer as 15 tot 20 kilogram belas nie. Eers na ses weke kan u die enkel weer volledig laai. U kan eers na drie tot ses maande weer aktief raak.
As 'n inplantaat tydens die operasie gebruik is, sal dit na ongeveer 10 tot 12 maande verwyder word. Verstelbare skroewe kan na ses weke verwyder word.
As 'n Volkmann-breuk onvolledig in lyn is, kan voortydige artrose ontstaan ​​omdat die fibulabeen anatomies verkeerd uitgelyn is, of die skade aan die kraakbeen te groot is.
In die algemeen: die behandeling van a enkel fraktuur toon in 80 persent van alle gevalle 'n baie goeie resultaat as dit baie vroeg begin met 'n funksionele en oefenstabiele nasorg.