Verbruikerswet – wat sê die wet is 'n verbruiker se reg? - Jy en die RegJy en die Reg
Tuis › Kommersiële reg › Verbruikerswet – wat sê die wet is 'n verbruiker se reg?
Voor die Verbruikerswet (Wet op Verbruikersbeskerming, No. 68 van 2008) was daar feitlik geen beskerming vir die verbruiker teen die groot besigheidswêreld nie. Daar was telkens ‘n telefoonbemarker wat net nie die boodskap wil kry dat jy nie in die produk of diens belangstel nie of daardie vriendelike stem op die telefoon wat jou inlig dat jy nommer 1 567ste in die ry is. Verder was daar debietorders wat steeds van jou rekening bly afgaan het al het jy dit menige male al gestop. Die lys van voorbeelde kan aangaan en aangaan.
Jy as verbruiker het ‘n reg. Hier word slegs van die regte wat deur die Verbruikerswet beskerm word gelys. Daar is egter heelwat ander regte wat tot jou voordeel strek.
Die reg op privaatheid – jy het die reg om te weier om enige SMS, e-pos, telefoonoproep of enige ander korrespondensie vir bemarkingsdoeleindes vanaf ‘n maatskappy te ontvang.
Die reg om te kies (ingesluit die reg om te kies om te kanselleer) – jy as verbruiker het die reg om ‘n vastetermynkontrak ná afloop van die kontrak te kanselleer.
Die afkoelperiode en direkte bemarking kansellasies – jy het die reg om binne vyf dae enige iets waartoe jy as gevolg van direkte bemarking toegestem het, te kanselleer sonder om ‘n heffing te betaal of om ‘n verduideliking te bied.
Niebetaling van ongevraagde goedere en dienste – jy het die reg om goedere aan die verskaffer terug te gee.
Die reg op kwaliteitprodukte en om foutiewe goedere terug te gee – verbruikers het die reg om goedere te koop en te ontvang wat van goeie gehalte, in goeie werkende toestand en vry van foute is; wat ʼn redelike tydperk sal hou; en wat geskik is vir die aangewese doel daarvan. Waar die goedere nie aan verwagte standaarde voldoen nie, het die verbruiker die reg op teruggawe van die goedere binne ses maande vanaf die datum van aankoop, en het die reg op die vervanging, herstel, of terugbetaling ten opsigte daarvan.
Pryse van goedere en dienste moet vertoon word – in die geval van goedere moet die prys aan die goedere geheg wees en mag nie meer daarvoor gevra word as die prys wat vertoon word.
Katalogusbemarking – waar verbruikers iets koop sonder die geleentheid om die goedere te inspekteer, byvoorbeeld telefoniese aankope of katalogus-transaksies, mag hulle weier om die goedere te aanvaar as dit nie ooreenkom met die beskrywing ten aansien van “al die wesentlike aspekte en karaktertrekke” daarvan nie.