Ethan was op sy regte tyd gebore – ŉ baie gesonde en soet baba. Hy het net op twee maande hospitaal toe gegaan waar ons toe vasgestel het dat hy allergies is vir melk. Dít reggestel, het ek die soetste baba gehad. Dit was so lekker, want hy het nooit sommer regtig gehuil soos wat babas sal huil nie. Behalwe as hy regtig siek was. Hy het nie gehuil as hy wakker word nie. Altyd met ŉ gebrabbel en gesels wakker geword. Ek het nooit gesukkel dat hy aan die slaap moes raak nie. Hy het altyd sommer vanself voor die televisie aan die slaap geraak op sy bean bag.
Hy het begin om altyd sy bottel vreeslik hard te gooi as hy nie gelukkig was nie of ons iets gedoen het waarvan hy nie hou nie. Toe hy begin loop, het hy altyd sommer so tussen die loop deur gaan stilstaan en met sy een handjie een maal op die vloer geklap en ŉ kwaai skreegeluidjie gemaak. Ons het ook agtergekom dat hy glad nie met sy nefie en toe later met sy niggie gemeng het wanneer hulle kom kuier het nie. Hy was altyd op sy eie. Toe Kian gebore is, het hy ook glad nie soos ander kinders vir die nuwe baba omgegee nie. As ons wys na die baba, dan het hy weggedraai, so asof hy sê “nee”. Hy het net eenvoudig nie omgegee nie. Selfs met ons hond … Hy wou ook nie die hond naby hom hê nie.
Hy het op daardie tydstip redelik geëet en ook begin om oulike woordjies te sê. Hy het toe net nog nooit die kosbare woordjies Mamma of Pappa gesê wat ŉ mens so graag wil hoor nie. Dit het geklink of hy gaan bry in sy spraak en ek kon nie wag dat hy begin praat om te hoor hoe sy stemmetjie sou klink nie.
Ek het eendag by die huis gekom met etenstyd, toe het hy weer so verskriklik geskree. Ek het my man gebel en gevra dat ons hom dokter toe vat en net hoor of daar nie iets is wat hulle hom kan gee sodat hy bietjie rustiger kan wees en nie so skree nie. Ons huisdokter het tot ons verbasing gesê dit klink of Ethan outisme het. Hy het ons na ŉ uitstekende pediatriese neuroloog in Pretoria verwys. Ons was ŉ hele rukkie op die waglys, maar kon hom uiteindelik sien en ja, selfs toe ons geweet het wat hy vir ons gaan sê, was die oomblik dat hy die woord outisme noem vir ons oorweldigend en baie moeilik om te aanvaar.
Hy loop ook nie in die dorp of enige plek behalwe by die huis en skool nie. Ons moet hom altyd dra of stoot in ŉ stootwaentjie of trollie. Natuurlik sukkel ons met die stootwaentjies, want hy raak nou bietjie groot vir hulle. Ons hoop dat dit ook beter sal raak wanneer hy ouer word en hy self sal loop.
Ons is maar net altyd by die huis. Dis waar hy veilig voel en die gelukkigste is. Ons kan nie by vriende gaan kuier nie. Outistiese kinders dwaal altyd af en bly nie op een plek nie. ŉ Mens moet hulle die HELE tyd dophou. Hulle besef nie hulle dwaal af nie, want hulle leef in hul eie wêreld. Daar is wel een plek waar hy op sy gelukkigste is en wat hom kalmeer, en dis die see. Ethan is mal oor die see!
Ja, daar is baie in die berig wat ek kan mee identifiseer. My seun (6) se kos soorte wat hy eet kan ek op 2 hande tel (was voorheen 1 hand). Hy het vir lank net ‘n tipe wit tekkies gedra – ek kan vir niemand se hoe bly was ek toe hy begin swart tekkies dra. Ons kan ook nie vir vriende gaan kuier nie, of as ons gaan is dit 2 ure max – dinge loop vinnig skeef!
Maar ek is lief vir hom soos wat hy is – outistiese kinders is baie spesiaal (saam met al die drama).
Baie dankie vir die artikel – dis baie goed. Ek is bly jou kind is in ‘n goeie skool – dit maak ‘n groot verskil.
Lindiwe Mazibuko, parlementêre leier van die DA, het die aankondiging verwelkom en gesê dis ŉ oorwinning vir die parlement, grondwet en verantwoordbaarheid. Die VF Plus het ook die aankondiging verwelkom. “Daar rus ‘n baie groot verantwoordelikheid op hierdie ad hoc-komitee om reg te laat geskied aan die bepalings van die grondwet, sowel as om toe te sien dat die parlement en wetgewende gesag hulle oorsigrol oor die president en die uitvoerende gesag behoorlik vervul,” het die party in ŉ verklaring gesê.
Jammer, maar ek glo nie ‘n twee jarige kan ‘n rewolwer of geweer eers optel nie. En indien dit wel moontlik was, was die ouers meer as nalatig om die vuurwapen so te laat rondle. Hoekom was dit nie toegesluit in ‘n kluis nie. Dit word al duidelliker dat mense hulle net nie steur aan die vuurwapenwet nie, en dus sal ons in die toekoms al hoe meer sukkel om ‘n vuurwapenlisensie te kan bekom. Ek kry die arme keindtjie baie jammer, wat ook al met hom gebeur hoop ek dit ry sy ouers se gewete vir ewig/ of die persoon wie se vuurwapen dit dan was.
Tog sê die Aussies as jy die Outback wil besoek, gebruik ‘n Land Rover. As jy ook wil terugkom, gebruik liewer ‘n Land Cruiser.