The American Vision: Hoofstuk 9: Eerste Wêreldoorlog en die gevolge daarvan - Geskiedenis Podcasts - 2021
The American Vision: Hoofstuk 9: Eerste Wêreldoorlog en die gevolge daarvan
Die volgende is 'n seleksie van artikels wat verband hou met inligting in hoofstuk 9. Vorige hoofstuk Volgende hoofstuk
Afdeling 1: Die Verenigde State betree die Eerste Wêreldoorlog
Moord op aartshertog Franz Ferdinand
Duitsland val België binne
Japan verklaar oorlog teen Duitsland
Dardanelles se vlootaanval
Amerika verklaar oorlog
William P. Frye gesink
Kolonel Huis se vredesending
Army Reorganization Act in die VSA
Afdeling 2: Die tuisfront
Organisering van die ekonomie
Eerste Wêreldoorlog rade
Vorming van openbare mening
Spioenasiewet van 1917
Sedition Act van 1918
Afdeling 3: 'n Bloedige konflik
Bestry in die Eerste Wêreldoorlog
Generaal John L. Pershing
Geallieerde ingryping in Rusland
'N Gebrekkige vrede
Die veertien punte
^Verdrag van Versailles
Verbond van die Volkebond
Afdeling 4: Die impak van die oorlog
'N Ekonomie in oproer
Verenigde State Staal
Die Rooi Skrik
Verkiesing van 1920
Profesiespekulasie vir die sestiende keer
As iemand in die Midde-Ooste bult, kom die eindtydse spekulante uit die houtwerk en beweer dat dit hierdie keer die einde is. Mense het gesê dat die einde naby meer as 100 jaar gelede was toe Europa oorlog toe gegaan het, en 51 jaar gelede toe Hal Lindsey geskryf het Die Laat Groot Planeet Aarde, en 20 jaar gelede toe die Sabbat Millennium begin het.
Die wegraping en die antichris het weereens 'n sentrale rol gespeel. Daar word gesê dat die verlede in die nabye toekoms is. Wag net, hierdie keer gaan dit gebeur net soos Jesus gesê het.
Nadat ek herhaaldelik op 'n paar Facebook -bladsye daarop gewys het dat geen vers sê dat die kerk hemel toe geneem sal word in iets wat 'die wegraping' genoem word nie (sien my boek Die wegraping en die vyeboomgenerasie) voor, gedurende of na sewe jaar en dat die spesifiek gedefinieerde antichriste (1 Johannes 2:22 4: 3 Johannes 2: 7) in Johannes se lewe gelewe het as bewys van 'n profetiese gebeurtenis wat binnekort sou plaasvind (1 Johannes 2:18) , Ek is 'n vals leraar en 'n ketter genoem.
Iemand met die naam Curtis het probeer om my bewerings te beantwoord. Deur dit wat hy geskryf het, blyk dit dat hy nie buite sy profetiese paradigma gelees het nie.
Nadat hy my 'vriend' genoem het, het hy geskryf dat ek 'n bietjie verward is. Laat ons sy beskuldiging op die proef stel deur te kyk na wat die Bybel sê. Vir baie van u sal dit herhaaldelik wees, maar dit wys net dat daar baie Christene is wat vasgevang is in 'n erg gekonstrueerde eksegetiese tydsverloop.
Met verwysing na Matteus 24:34, Markus 13:30 en Lukas 21:32, het Curtis gesê dat "die dinge waarvan Jesus gepraat het — die opkoms van die Antichris, die verwoesting van die heiligdom en die verduistering van die son— het nie gebeur gedurende die lewensduur van mense wat in Jesus se tyd gelewe het nie. "
Jesus noem niks oor "die Antichris" in die Olivet Discourse nie. Hy noem wel valse profete (wat in Johannes se dag gelewe het: 1 Johannes 4: 1) valse leraars (2 Pet. 2: 1-2) en valse Messias, maar daar word niks gesê oor "die Antichris" nie. Wat Curtis bedoel met 'die Antichris' is 'n eindtydse godsdienstig-politieke figuur wat die wêreld sal regeer, twee derdes van die Jode wat in Israel woon, doodmaak (Sag 13: 7–9) en ons onvermydelik na Armageddon sal lei. Soos ons hierbo gesien het, is dit nie hoe die Bybel 'n antichris definieer of die tydsberekening daarvan nie: 'Kinders, dit is die laaste uur [Johannes se dag] en net soos jy het gehoor dat die antichris kom, selfs nou [toe] baie antichriste verskyn het hieruit weet ons dat dit die laaste uur is (1 Johannes 2:18). Curtis en ander soos hy moet 'n paar eksegetiese voetwerk doen om John iets heel anders te laat sê as wat duidelik gestel word om hul stelsel te laat werk.
Wys my histories gedokumenteerde bewyse dat bogenoemde in 70 nC gebeur het. U kan & rsquot. So iets het nie gebeur nie. Dit is duidelik dat Jesus iets anders bedoel het toe Hy van "hierdie geslag" gepraat het.
Ek en baie ander het "gedokumenteerde bewyse" gegee. Ek het die bewyse in my boeke gedokumenteer Kom Jesus binnekort?, Last Days Madness, Oorloë en gerugte van oorloë, en in honderde artikels en debatte in 40 jaar. Almal wat nie bewus is van die dokumentasie nie, moet nie oor die onderwerp skryf nie.
Ja, Jesus het "direk met sy dissipels gepraat". Dit is 'n belangrike punt. Jesus gebruik die tweede persoon meervoud gedurende die hele Olivet -toespraak. Dit was hulle wat sou hoor van oorloë en gerugte en oorloë; dit sou diegene wees wat aan verdrukking oorgedra is, insluitend die dood, haat en verraad (24: 9–10). Die mense van hulle geslag sou die gruwel sien die heilige plek "(24:15) en" Jerusalem omring deur leërs "(Lukas 21:20). 'U' beteken hulle, nie 'n verre toekomstige generasie nie. Let op dat die oordeel plaaslik was wat te voet kon ontsnap deur na die berge buite Judea te vlug (24:16). Die mense het geleef gedurende 'n tyd toe "[r] oofs plat was sodat individue daar kon werk, kuier en selfs slaap" en mantels was 'n belangrike kledingstuk (24:18 Ex. 22:26 Deut. 24:12) , en Sabbatbeperkings was van krag (Matt. 24:20 Hand. 1:12).
Laat ons nie aardbewings (Handelinge 16:26) en hongersnood (11: 27–28) vergeet nie. Wat van die evangelie wat aan die "geheel oikoumenē"Aan" al die nasies "(Matt. 24:14)? Jesus gebruik oikoumenē, dieselfde woord gevind in Lukas 2: 1 om die omvang van die Romeinse belasting en Handelinge 11:28 en die beperkte aardrykskunde van die aardbewing te beskryf. Die evangelie is "oor die hele wêreld verkondig [kosmos] "(Rom. 1: 8)," in die hele wêreld [kosmos] "(Kol. 1: 6)," in die hele skepping onder die hemel "(1:26)" aan al die nasies "(Rom. 16:26 1 Tim. 3: 16d). As hierdie voorbeelde nie as 'gedokumenteerde bewyse' dien nie, dan is ek nie seker wat dit is nie. As u nie die Bybel se bewyse kan vertrou nie, kan u geen bewyse vertrou nie.
Curtis poog dan om die betekenis van 'hierdie generasie' te herinterpreteer:
Aangesien Jesus eintlik direk met sy dissipels gepraat het, sou dit meer grammatikaal gepas gewees het as Hy sou sê "JOU geslag sal nie verbygaan nie."
As Jesus na 'n verre geslag verwys het, sou dit grammatikaal gepas gewees het as Hy gesê het: "HULLE geslag sal nie verbygaan nie." Ons weet hoe ons 'hierdie geslag' moet interpreteer, aangesien Jesus dit talle kere gebruik soos in die evangelie van Matteus opgeteken is. Niemand twyfel daaraan dat die gebruik van "hierdie geslag" in Matteus 23:36 verwys na dié van daardie geslag nie, waarom sou Jesus hulle dan op baie spesifieke maniere veroordeel gedurende die hoofstuk wat begin met vers 3 en tot en met vers 35 en dan sê: "Waarlik? Ek sê vir julle, al hierdie dinge sal oor hierdie geslag kom "en beteken dit 'n verre toekomstige geslag? Craig Blomberg skryf die volgende in Die Bybelse Teologie Bestudeer Bybel geredigeer deur D.A. Carson:
23:36 generasie. Word dikwels beskou as ongeveer 40 jaar. In 70 nC, 40 jaar na die dood van Jesus (waarskynlik in 30 nC, hoewel moontlik 33), het die Romeine die tempel en 'n groot deel van Jerusalem verwoes. Sien ook vers 38. Gedurende hierdie tyd het al hierdie verskillende soorte sterftes ook plaasgevind deur die belangrikste Joodse leiers.
Selfs dispensasionaliste interpreteer die gebruik van "hierdie geslag" deur Jesus in Matteus 23:36 as 'n oordeel wat "op hulle geslag sou val (vers 36), en hulle huis [tempel] sou hulle verwoes word." [I] Waarom sou die betekenis daarvan 'n paar bewegings later verander, veral as Jesus die volgende in Matteus 24:33 sê: "sodat U ook, as U al hierdie dinge sien, besef dat dit naby is, voor die deur." Curtis haal 24:33 aan, maar noem nie die spesifieke gehoor nie. Die "jy" verwys nie na 'n toekomstige geslag nie, anders sou Jesus gesê het, "so ... as HULLE al hierdie dinge sien."
Vroeër in Matteus se evangelie word 'hierdie generasie' verskeie kere gebruik en verwys dit na diegene met wie Jesus gepraat het (11:16 12:39, 41, 42, 45). Die 'teken' is die opstanding, 'n gebeurtenis wat gedurende daardie geslag plaasgevind het. Jesus is in hulle teenwoordigheid "groter as Jona" (12:41) en "groter as Salomo" (12:42). Daar is geen regverdige manier om die geslag van Jesus se dag, 'n geslag wat Hy veroordeel (11: 20–24), oor te slaan en te beweer dat 'hierdie geslag' verwys na 'n ander onverwante geslag wat nie die opstanding of die werke wat Jesus gedoen het, aanskou het nie.
Wat van die sterreverskynsels van Matteus 24:29? Charles L. Feinberg, skryf in die bedeling Liberty Bible Commentary, skryf: "Die son, maan, en sterre dui op 'n volledige regeringstelsel en herinner die leser aan Genesis 37: 9 "[ii] en nie aan die fisiese son en maan wat donker word en sterre wat na die aarde val nie (sien Op. 6: 12–14).
John A. Martin, skryf in die dispensasioneel-georiënteerde Kommentaar oor Bybelkennis, beweer dat "die stellings in [Jesaja] 13:10 oor die hemelliggame (sterre… son… maan) nie meer funksioneer nie, kan die totale ommekeer van die politieke struktuur van die Nabye Ooste figuurlik beskryf. Dieselfde sou waar wees van die hemele bewe en die aarde skud (vers 13), spraakgetalle wat allesomvattende vernietiging suggereer. "[iii] Jesus gebruik hierdie taal uit Jesaja 13:10 om" figuurlik die totale ommekeer van die politieke struktuur van "Israel te beskryf wat plaasgevind het met die vernietiging van Jerusalem in 70 nC op dieselfde manier as wat die Bybel dieselfde taal gebruik in Jesaja 24: 3, Esegiël 32: 7, Amos 5:20 en ander plekke. Sulke taal word in die verlede gebruik vir plaaslike oordele (Sef. 1: 1–15).
Sien my boeke vir 'n uitgebreide vers-vir-vers kommentaar op Matteus 24 Kom Jesus binnekort?, Last Days Madness, en Oorloë en gerugte van oorloë. In Oorloë en gerugte van oorloë, Bestee ek tien bladsye aan kommentators wat beweer dat 'hierdie geslag' in Matteus 24:34 verwys na die geslag van Jesus se dag.
[i] Tim LaHaye en Ed Hindson, genl. reds., Die gewilde Bybelprofesiekommentaar (Eugene, OF: Harvest House Publishers, 2006), 357.
[ii] Charles L. Feinberg, "Openbaring," Liberty Bible Commentary: Nuwe Testament, reds. Jerry Falwell en Edward E. Hindson (Lynchburg, VA: Old-Time Gospel Hour, 1982), 820.
[iii] John A. Martin, "Jesaja," Die Bybelkenniskommentaar: Ou Testament, reds. John F. Walvoord en Roy B. Zuck (Wheaton, IL: Victor Books, 1983), 1059.
Die Eerste Wêreldoorlog het Amerika verander en sy rol in internasionale betrekkinge verander
Die toetrede van die Verenigde State tot die Eerste Wêreldoorlog het die verloop van die oorlog verander, en die oorlog het Amerika op sy beurt verander. Tog kry die Eerste Wêreldoorlog 'n kort tydjie in die Amerikaanse bewussyn.
Werfplakkaat vir die Amerikaanse weermag deur Herbert Paus.
Detail van 'n werwingsplakkaat vir YWCA deur Ernest Hamlin Baker.
Die Amerikaanse ekspedisiemagte het in 1917 in Europa aangekom en gehelp om die gety ten gunste van Brittanje en Frankryk te keer, wat gelei het tot 'n geallieerde oorwinning oor Duitsland en Oostenryk in November 1918. Teen die tyd van die wapenstilstand het meer as vier miljoen Amerikaners in die gewapende magte en 116 708 het hul lewens verloor. Die oorlog het die geskrifte van Ernest Hemingway en John Dos Passos gevorm. Dit het gehelp om die militêre loopbane van Dwight D. Eisenhower, George S. Patton en George C. Marshall te bewerkstellig. Aan die tuisfront het miljoene vroue aan die werk gegaan en die mans vervang wat na die oorlog gestuur is, terwyl ander sokkies gebrei en verbande gemaak het. Vir Afro-Amerikaanse soldate het die oorlog 'n wêreld oopgemaak wat nie gebonde is aan Amerika se formele en informele rassekodes nie.
En ons worstel nog met een van die belangrikste nalatenskappe van die Eerste Wêreldoorlog: die debat oor Amerika se rol in die wêreld. Drie jaar lank het die Verenigde State die koord van neutraliteit gestap toe president Woodrow Wilson besluit het om die land uit die bloedbad te hou wat Europa verteer. Selfs terwyl Duitsland se veldtog van onbeperkte duikbootoorlogvoering in die Atlantiese Oseaan Amerikaanse matrose en skepe in die gedrang gebring het, bly die Verenigde State afstand. Maar nadat die Zimmermann -telegram Duitsland se planne onthul het om Mexiko te werf om die Verenigde State aan te val as dit nie neutraal bly nie, was Amerikaners gereed om te veg.
In April 1917 het president Wilson voor die kongres gestaan ​​en gesê: 'Die wêreld moet veilig wees vir demokrasie.' Met hierdie woorde het hy gevra om 'n oorlogsverklaring wat die kongres met vrymoedigheid gegee het. Vir die eerste keer in sy geskiedenis het die Verenigde State by 'n koalisie aangesluit om 'n oorlog te voer wat nie op eie bodem of op eie bodem was nie, wat 'n presedent skep wat herhaaldelik in die volgende eeu opgeroep sou word.
"Vir die meeste Amerikaners gaan oorlog in 1917 oor die verwydering van die Duitse bedreiging vir die Amerikaanse vaderland," sê Michael S. Neiberg, professor in geskiedenis aan die US Army War College. "Maar na die oorlog het Wilson 'n baie meer uitgestrekte visie ontwikkel om die sonde van oorlog te verlos deur die stigting van 'n nuwe wêreldorde, wat kontroversie en bitterheid in die Verenigde State geskep het."
Die las om mans te laat sterf, het die gewete van Wilson opgeweeg. Dit was een van die redes waarom hy die stigting van die Volkebond voorstel, 'n internasionale liggaam wat op kollektiewe veiligheid gebaseer is. Maar om by die Liga aan te sluit, vereis dat die Verenigde State 'n mate van soewereiniteit opoffer. Toe hy geoordeel word teen die slaghuisrekening van hierdie oorlog, het Wilson gedink dat dit 'n klein prys was om te betaal. Ander, soos Wilson se jarelange senator Henry Cabot Lodge, was van mening dat die Verenigde State vry moet wees om sy eie belange na te streef en nie aan 'n internasionale liggaam behoort nie. Amerika het nie 'n oorlog gevoer net om sy nuut gestalte as militêre mag prys te gee nie.
Toe soldate huis toe keer en die oorwinningsparades vervaag, het die geveg oor die Volkebond bitter geword. Die gevoel van prestasie verdamp vinnig. 'Toe kom die depressie ('n direkte gevolg van die oorlog) en 'n ander wêreldwye krisis', sê Neiberg. 'Dit alles het die geheue van die Eerste Wêreldoorlog 'n moeilike saak gemaak vir Amerikaners na ongeveer 1930.'
Selfs namate die wêreld verander het, het die posisies wat Wilson en Lodge aangeneem het die afgelope honderd jaar nie veel ontwikkel nie. Toe nuwe stormwolke gedurende die dertigerjare in Europa versamel, het Lodge se argument deur isolationiste as 'America First' herhaal, 'n frase wat weer in die mode kom as nog 'n voorbeeld van die oorlog se blywende invloed. 'Die oorlog het alles oor die hele wêreld geraak. Ons hele wêreld is daardeur gevorm, selfs al maak ons ​​nie altyd die konneksies nie, "sê Neiberg.
Die historikus en skrywer A. Scott Berg stem nadruklik saam. 'Ek dink die Eerste Wêreldoorlog is die belangrikste gebeurtenis van die afgelope paar eeue wat die meeste nie erken is nie. Die verhale uit hierdie wêreldwye drama-en die karakters wat groter is as die lewe-is werklik die Griekse tragedie en het 'n Bybelse proporsie, en die moderne Amerika se identiteit is tydens hierdie oorlog gesmee. "
Berg, 'n biograaf van Wilson en Charles Lindbergh, het nou sy oog as redakteur oor die ryk korpus van tydskrifte gegooi om te produseer Eerste Wêreldoorlog en Amerika, 'n boek van byna duisend bladsye met briewe, toesprake, dagboekinskrywings, koerantberigte en persoonlike verslae. Hierdie nuwe bundel van Library of America begin met die New York Times verhaal van die sluipmoord op Franz Ferdinand in Julie 1914 en eindig met 'n uittreksel uit die roman van John Dos Passos 1919. Tussendeur vra die stemme van soldate, politici, verpleegsters, diplomate, joernaliste, suffragettes en intellektuele vrae wat nog steeds by ons is.
'Wat is Amerika se rol in die wêreld? Word ons aansprake op morele leierskap in die buiteland ondermyn deur rasse -onreg by die huis? Wat is ons skuldig aan diegene wat in ons oorloë dien? " vra Max Rudin, Library of America se uitgewer. Met 2017 as die honderdste herdenking van Amerika se toetrede tot die oorlog, was die oomblik ryp om 'n konflik te heroorweeg waarvan die spook nog steeds die land spook. "Dit het 'n geleentheid gebied om bewustheid te verhoog oor 'n generasie Amerikaanse skrywers wat roep om meer bekend te wees," sê Rudin.
Die bundel vertoon bekende name op verrassende plekke. Nellie Bly en Edith Wharton doen verslag uit die voorste linies. Henry Morgenthau Sr., die ambassadeur van die Ottomaanse Ryk, lewer toenemend skrikwekkende verslae oor die Armeense volksmoord. Terwyl Teddy Roosevelt die stryd om Amerikaanse ingryping lei, bevraagteken Jane Addams en Emma Goldman die doelwitte van die oorlog. Ernest Hemingway, wat uit Italië geskryf het, kla by sy familie dat hy gewond is. Terwyl Wilson en Lodge baklei oor Amerikaanse soewereiniteit, spreek Ezra Pound sy ontnugtering en hartseer in vers uit.
Ons ontmoet ook Floyd Gibbons, a Chicago Tribune misdaadverslaggewer. Voor die oorlog het hy baie skietvoorvalle behandel, maar "ek kon nooit by die slagoffers leer wat die presiese gevoel was toe die stuk lood slaan nie." Hy vind dit in Junie 1918 by Belleau Wood uit toe 'n Duitse koeël hom vind - "die aangesteekte punt van 'n sigaret het my in die vlesige deel van my linkerarm aangeraak." 'N Tweede koeël het ook sy skouer gevind wat 'n groot brandende sensasie veroorsaak het. 'En toe tref die derde my. . . . Dit klink vir my asof iemand 'n glasbottel in 'n porseleinbad laat val het. 'N Vat afwas het omgeslaan en dit het gelyk asof alles in die wêreld wit geword het. " Die derde koeël het sy linkeroog gevind.
As ek saam met Mary Borden, die erfgenaam van Chicago, wat hospitale in Frankryk en België opgerig het, by 'n operasieteater instap, spring die reuk van bloed en dood amper van die bladsy af. 'Ons stuur ons mans op die stukkende pad tussen doringbosse, en hulle kom een ​​vir een, twee vir twee in ambulanse na ons terug, lê op brakke. Hulle lê op hul rug op die brakke en word uit die ambulanse gehaal terwyl brood uit die oond gehaal word. " Soos 'n gewonde soldaat uiteengesit word, 'samesweer ons teen sy reg om te sterf. Ons eksperimenteer met sy bene, sy spiere, sy senings, sy bloed. Ons delf in die gapende monde van sy wonde. Hulpelose openinge laat ons die geheime plekke van sy liggaam binnegaan. "
Toe die Amerikaanse ekspedisiemagte na Europa gestuur het, het ongeveer 16 500 vroue dit ook gedoen. Hulle het as klerke, telefoonoperateurs en verpleegsters gewerk, hulle het ook kantines bestuur wat etes aan soldate bedien het en 'n blaaskans van die geveg aangebied het."Hierdie vroue het dikwels ingewikkelde motiverings, soos 'n begeerte na avontuur of professionele vooruitgang, en was dikwels getuie van meer bloedbad as manlike soldate, wat onbekende probleme met PTSD veroorsaak het toe hulle terugkeer huis toe," sê Jennifer Keene, professor in geskiedenis aan die Chapman Universiteit.
Die meeste vroue het natuurlik die oorlog in die staat beleef, waar hulle oorwinnings tuine versorg het en gewerk het om gesonde maaltye uit karige rantsoene te produseer. Hulle het as vrywilligers vir die Rooi Kruis deelgeneem en aan Liberty Loan -aktiwiteite deelgeneem. Soos Willa Cather geleer het toe sy in die somer van 1918 van New York na Red Cloud, Nebraska, afgeskuif het, kan die oorlog baie duur wees. 'In New York was die oorlog een van die vele onderwerpe waaroor mense gepraat het, maar in Omaha, Lincoln, in my eie stad en in die ander dorpe langs die Republikeinse vallei, en in die noorde van Kansas, was daar niks anders as die oorlog nie.
In die Library of America -bundel bied W.E.B. Du Bois, wat in die nasleep van die dood van Booker T. Washington die mantel van woordvoerder van die swart gemeenskap aanvaar het, nog 'n idee. Van die begin af het Du Bois die oorlog gesien as die gevolg van die koloniale wedywering en aspirasies van die Europese strydlustiges.
Chad Williams, medeprofessor in Afrika- en Afro-Amerikaanse studies aan die Brandeis-universiteit, sê Du Bois was sy tyd vooruit. 'Sy geskrifte illustreer ook die spanning tussen die verklaarde demokratiese doelwitte van die Geallieerdes - en veral die Verenigde State - en die harde werklikhede van wit oppergesag, plaaslik en wêreldwyd, vir swart mense. Du Bois het gehoop dat hierdie spanning versoen kan word deur die Amerikaanse oorlogspoging te ondersteun en Afro-Amerikaanse patriotisme aan te moedig. Hy was uiteindelik - en tragies - verkeerd. "
Saam met die kommentaar van Du Bois, is daar berigte oor die rasse -onluste in Oos -Louis en Houston in 1917. Sulke voorvalle het James Weldon Johnson aangespoor om sentimentaliteit opsy te sit en die vraag te beantwoord: "Waarom moet 'n neger veg?"
'Amerika is die land van die Amerikaanse neger,' het hy geskryf. 'Hy was driehonderd jaar hier, dit wil sê ongeveer tweehonderd jaar langer as die meeste wit mense.
Die Amerikaanse weermag het Afro-Amerikaanse soldate in geskeide eenhede geskuif en skoffels meer gereeld as gewere uitgegee. Sommige het egter saam met die Franse as gelykes baklei en vrae gevra oor die behandeling van hul eie land. Afro-Amerikaanse soldate het as burgers van die wêreld tuisgekom met vrae oor hul plek in die Amerikaanse samelewing. "Om te verstaan ​​hoe die oorlog swart mense beïnvloed het en die belangrikheid van hierdie nalatenskap is eindeloos fassinerend en, gegewe ons huidige tyd, uiters relevant," sê Williams.
Om sy bundel van die Eerste Wêreldoorlog te vergesel, het Library of America 'n landwye program, met geleerdes, geloods om bespreking oor die oorlog en die nalatenskap daarvan te bevorder. Honderd en twintig organisasies, van biblioteke tot historiese samelewings, bied geleenthede aan wat veterane, hul gesinne en hul gemeenskappe betrek.
"Daar is veterane van onlangse konflikte in elke gemeenskap in Amerika vir wie die ervarings en kwessies wat tydens die Eerste Wêreldoorlog ontstaan ​​het, baie onmiddellik is," sê Rudin. 'Ons het almal iets om daaruit te leer.'
"Elke oorlog is anders, en tog het elke oorlog byna onheilspellende ooreenkomste met oorloë in die verlede," sê Phil Klay, skrywer van Herontplooiing, 'n bundel kortverhale oor sy diens in Irak wat die National Book Award gewen het. 'Ek dink nie veterane het 'n unieke gesag in hierdie besprekings nie, maar ons persoonlike ervarings laat ons onvermydelik lees. In my geval vind ek dit meedoënloos om lesse vir die toekoms uit hierdie lesings te trek, aangesien die morele spel van oorlog 'n visuele gevoel vir my het. "
Vir gemeenskapsprogramme het Library of America 'n slanker weergawe van sy bundel, die Eerste Wêreldoorlog en Amerika, ontwikkel, terwyl inleidende opstelle en besprekingsvrae bygevoeg is. Keene, Neiberg en Williams was saam met Edward Lengel redakteurs. "Daar is werklik nie een deel van die land wat deur die oorlog onaangeraak is nie," sê Williams. 'Hierdie projek het die potensiaal om mense te herinner aan die verreikende betekenis daarvan en miskien nuwe verhale te ontbloot oor die Amerikaanse ervaring in die oorlog wat ons nog nie gehoor het nie.
Berg eggo die sentiment. 'Ek hoop dat die gehoor die teenwoordigheid van die Eerste Wêreldoorlog in ons lewens vandag sal waardeer - of dit nou ons ekonomie, rasseverhoudinge, vroueregte, vreemdelingehaat, vrye spraak of die grondslag van die Amerikaanse buitelandse beleid vir die afgelope honderd jaar is: hulle almal het hul wortels in die Eerste Wêreldoorlog. "
Hemingway oor oorlog en die gevolge daarvan
Navorsers kom hoofsaaklik na die Hemingway -argief by die John F. Kennedy Presidensiële Biblioteek om Ernest Hemingway se oorspronklike manuskripte en sy korrespondensie met familie, vriende en medeskrywers te ondersoek. Maar as u binnekom, is dit moeilik om nie die artefakte op te let wat die Hemingway-kamer versier nie-insluitend 'n gemonteerde kopbok van 'n safari uit 1933, 'n egte leeukleed en oorspronklike kunswerke wat Hemingway besit het.
Alhoewel dit nie so opvallend is nie, is een van die voorwerpe wat uitgestal word, baie meer konsekwent: 'n stuk granaat van die slagveld waar Hemingway tydens die Eerste Wêreldoorlog gewond is. die grootste skrywers van die 20ste eeu. Omgekeerd, as Hemingway nie in die aanval beseer was nie, het hy moontlik nie verlief geraak op sy Rooi Kruis -verpleegster nie, 'n romanse wat gedien het as die oorsprong van Afskeid van wapens, een van die mees geleesde oorlogsromans van die eeu.
Hemingway het die stuk granaat, saam met 'n handjievol ander "sjarme", insluitend 'n ring met 'n koeëlfragment, in 'n klein beursie van leer gehou. Net so het hy sy oorlogservaring hom na aan die hart gelê en gedurende sy hele lewe 'n groot belangstelling getoon in oorlog en die gevolge daarvan vir diegene wat daardeur leef.
Geen Amerikaanse skrywer hou meer verband met die skryf van oorlog in die vroeë 20ste eeu as Ernest Hemingway nie. Hy het dit eerstehands beleef, versendings uit ontelbare frontlyne geskryf en oorlog as agtergrond vir baie van sy mees onvergeetlike werke gebruik.
Geleerdes, waaronder Seán Hemingway, die kleinseun van die skrywer en redakteur van die onlangse bloemlesing, Hemingway on War, gebruik steeds dokumente en foto's in die Hemingway -versameling om ander oor Hemingway en sy geskrifte oor oorlog op te voed. Die onderwerp van oorlog was ook sentraal in Hemingway -forums en konferensies wat deur die Kennedy -biblioteek gereël is, insluitend 'n onlangse sessie met die titel "Writers on War." En tydens die eeufees van die Hemingway, wat in 1999 by die biblioteek gehou is, het baie sprekers verwys na Hemingway se ervaring in oorlog en sy waarnemings oor die gevolge daarvan as 'n blywende element van sy literêre nalatenskap.
Hemingway en die Eerste Wêreldoorlog
Tydens die Eerste Wêreldoorlog het Ernest Hemingway vrywillig as ambulansbestuurder by die Amerikaanse Rooi Kruis in Italië diens gedoen. In Junie 1918, terwyl hy 'n mobiele kantien bestuur wat sjokolade en sigarette vir soldate afgee, is hy deur Oostenrykse mortierbrand gewond. 'Toe was daar 'n flits, soos wanneer 'n hoogoonddeur oopgeswaai word en 'n brul wat wit begin word en rooi word,' onthou hy in 'n brief aan die huis.
Ondanks sy beserings het Hemingway 'n gewonde Italiaanse soldaat na veiligheid gebring en is hy weer beseer deur vuurwapen. Vir sy dapperheid het hy die silwer medalje van dapperheid van die Italiaanse regering ontvang - een van die eerste Amerikaners wat so vereer is.
Hemingway poseer vir hierdie portret van 1918 in Milaan, Italië. (Ernest Hemingway -fotoversameling, Kennedy -biblioteek)
Lewer kommentaar op hierdie ervaring jare later Mans in oorlog, Hemingway het geskryf: 'As u as seun oorlog toe gaan, het u 'n groot illusie van onsterflikheid. Nadat ek twee weke voor my negentiende verjaardag ernstig gewond was, het ek 'n slegte tyd gehad totdat ek agtergekom het dat niks met my kan gebeur wat nie met alle mense voor my gebeur het nie. Wat ek ook al moes doen, het mans altyd gedoen. As ek dit gedoen het, kon ek dit ook doen, en die beste ding was om nie daaroor bekommerd te wees nie. "
Hemingway, wat ses maande lank herstel het in 'n hospitaal in Milaan, het verlief geraak op Agnes von Kurowsky, 'n Amerikaanse verpleegster van die Rooi Kruis. Aan die einde van die oorlog keer hy terug na sy huis in Oak Park, Illinois, 'n ander man. Sy ervaring van reis, geveg en liefde het sy siening verbreed. Alhoewel sy oorlogservaring hom dramaties verander het, het die dorp waarheen hy teruggekeer het, baie dieselfde gebly.
Twee kortverhale (jare later geskryf) bied insigte oor sy tuiskoms en sy begrip van die dilemmas van die teruggekeerde oorlogsveteraan. In 'Soldier's Home' keer Howard Krebs later terug uit Europa as baie van sy maats. Nadat hy die oorwinningsparades misgeloop het, kan hy nie weer kontak maak met diegene wat hy agtergelaat het nie - veral sy ma, wat nie kan verstaan ​​hoe haar seun deur die oorlog verander is nie.
'Die groot oorlogswerk van Hemingway handel oor nagevolge', het skrywer Tobias Wolff gesê tydens die eeufeesviering van Hemingway. "Dit handel oor wat met die siel in die oorlog gebeur en hoe mense dit daarna hanteer. Die probleem wat Hemingway vir homself in verhale soos 'Soldier's Home' gestel het, is die moeilikheid om die waarheid te vertel oor wat 'n mens deurgemaak het. Hy weet van sy eie moeilikheid om dit te doen. "
Nadat hy maande lank by sy ouers gewoon het, waartydens hy by Agnes verneem het dat sy verlief geraak het op 'n ander man, het hy saam met twee vriende na die gesin se kothuis in Michigan, waar hy as jong seuntjie geleer het, geleer om te jag en vis te vang. Die reis sou die oorsprong van Groot tweehartige rivier- 'n verhaal wat volg op een van Hemingway se bekendste fiktiewe karakters, Nick Adams, wat onlangs uit die oorlog teruggekeer het tydens 'n visreis in die noorde van Michigan.
Ernest Hemingway tuis in Oak Park, Illinois, in 1919. (Ernest Hemingway Photograph Collection, Kennedy Library)
In die verhaal noem Hemingway nooit eintlik die oorlog en die beserings wat Nick daarin opgedoen het nie - dit hang eenvoudig onder die oppervlak. In hierdie en ander verhale in sy eerste groot bundel, In ons tyd, Hemingway doen meer as om 'n vertelling te bevorder, en hy debuteer ook met 'n nuwe styl van fiksie.
'Die manier waarop ons oor oorlog skryf of selfs oor oorlog dink, is deur Hemingway fundamenteel beïnvloed,' het professor Henry Louis Gates, jr., 'N ander spreker van die Hemingway -eeufees, gesê. In die vroeë 1920's, in reaksie op hul ervaring van die wêreldoorlog, verloor Hemingway en ander moderniste die vertroue in die sentrale instellings van die Westerse beskawing. Een van die instellings was letterkunde self. Romanskrywers uit die negentiende eeu was geneig tot 'n floride en uitgebreide skryfstyl. Hemingway, met behulp van 'n duidelike Amerikaanse omgangstaal, het 'n nuwe styl van fiksie geskep "waarin betekenis deur middel van dialoog, deur aksie en stiltes gevestig word - 'n fiksie waarin niks deurslaggewend - of ten minste baie min - eksplisiet gestel word."
"Hemingway was op die kruin van 'n golf moderniste", het mede -eeufees -paneellid en boekkritikus Gail Caldwell opgemerk, "wat in opstand gekom het teen die oordrewe en skynheiligheid van die Victoriaanse prosa. Die Eerste Wêreldoorlog is die waterskeidingsgebeurtenis wat ook wêreldliteratuur verander hoe Hemingway daarop gereageer het. "
Keer terug na Europa na die oorlog
Hemingway keer terug na Europa nadat hy met sy eerste vrou, Hadley Richardson, getroud is. Sy paspoort van 1923 bevat 'n foto van hom as 'n jong, hoewel ernstige man. Aanvanklik werk as korrespondent vir die Toronto Star, terwyl hy in Parys woon, word hy 'n romanskrywer met die aanmoediging van bekendes uit die linkeroewer soos Gertrude Stein, Ezra Pound en F. Scott Fitzgerald.
Nobelpryswenner Nadine Gordimer beskryf Hemingway se motivering om na Europa terug te keer as 'n uitlander. Na die oorlog het "Hemingway nooit weer regtig huis toe gekom nie." Maar anders as ander uitgeweke skrywers wat gedwing is om hul geboorteland te verlaat weens politieke vervolging, het hy uit eie beweging die Verenigde State verlaat, volgens Gordimer se woorde "deur die begin van 'n breër menslike bewussyn buite nasionalistiese agente, goed of sleg. En hy het veral een van die oorsake gemaak - van geregtigheid wat in die kulturele Mekka van Europa bedreig is. "
As 'n korrespondent het Hemingway die uitbreek van oorloë van Masedonië na Madrid en die verspreiding van fascisme in Europa beskryf. Alhoewel die bekendste van sy fiksie, was sy oorlogsberiggewing ook revolusionêr. Hemingway was bo alles daartoe verbind om die waarheid in sy skrywe te vertel. Om dit te doen, het hy daarvan gehou om deel te wees van die aksie, en die krag van sy skryfwerk spruit deels uit sy toewyding om eerstehands gevegte te sien.
Volgens Seán Hemingway is sy grootvader se oorlogsgesendings "in 'n nuwe verslagstyl geskryf wat die publiek vertel het oor elke faset van die oorlog, veral die belangrikste gevolge daarvan vir die gewone man, vrou en kind." Hierdie narratiewe styl het die verhale van individuele lewens in oorlogvoering lewendig gemaak en 'n wye leserspubliek gekry. Voor die koms van televisie- en kabelnuus, het Hemingway wêreldkonflikte vir sy Noord -Amerikaanse gehoor lewendig gemaak.
In 1922 het Hemingway byvoorbeeld die oorlog tussen Griekeland en Turkye behandel en was hy getuie van die lot van duisende Griekse vlugtelinge. In 'n gesig wat in ons tyd algemeen geword het, het Hemingway een van die verborge koste van oorlog gedokumenteer - die naoorlogse verplasing van hele mense uit hul geboorteland. Sy lewendige versendings het hierdie en ander verhale onder die aandag van die Engelssprekende wêreld gebring.
Hemingway gebruik gereeld tonele wat hy gesien het, sowel as sy eie persoonlike ervaring om sy fiksie in te lig. Hy verduidelik sy tegniek 20 jaar later en skryf: "Die standaard van die getrouheid van die skrywer aan die waarheid behoort so hoog te wees dat sy uitvinding uit sy ervaring 'n meer akkurate weergawe kan lewer as wat enige feitlike kan wees. Want feite kan sleg waargeneem word, maar As 'n goeie skrywer iets skep, het hy tyd en ruimte om dit 'n absolute waarheid te maak. "
In Ons Tyd is in 1925 gepubliseer. Dit is gevolg deur Hemingway se eerste groot romans, Die son kom ook op en Afskeid van wapens, wat in omgekeerde volgorde die ervarings van Hemingway in die oorlog en die naoorlogse Europa beskryf.
Die son kom ook op verskyn Jake Barnes, 'n Amerikaanse veteraan uit die Eerste Wêreldoorlog, wie se geheimsinnige gevegswonde hom impotent gemaak het. In teenstelling met Nick Adams en Howard Krebs, wat na die oorlog terugkeer na die buiteland, bly Barnes in Europa en kom hy saam met sy landgenote in oproer deur Parys en Spanje. Baie beskou die roman as die portret van Hemingway van 'n generasie wat sy pad verloor het en rusteloos na betekenis soek in 'n naoorlogse wêreld. Die Hemingway -versameling bevat byna 'n dosyn konsepte van die roman, insluitend vier verskillende openinge - voorbeelde van 'n ontluikende, hardwerkende en buitengewoon talentvolle jong romanskrywer.
Sy tweede roman, Afskeid van wapens, is geskryf as 'n terugblik op die oorlogservaring van Frederic Henry, 'n gewonde Amerikaanse soldaat, en sy gedoemde liefdesverhouding met 'n Engelse verpleegster, Catherine Barkley.
Hemingway herskryf die gevolgtrekking 'N Afskeid van die wapen Baie keer. Onder die juwele van die Hemingway -versameling is die 44 bladsye van die manuskrip wat verskillende eindes bevat - wat vandag gereeld deur besoekende Engelse onderwysers gebruik word om hul studente 'n blik te gee op Hemingway, die skrywer aan die werk.
Op 'n onlangse Kennedy Library -forum het die skrywer Justin Kaplan kennis geneem van die aantal fyn veranderings wat Hemingway aan die laaste paragrawe van die roman gemaak het. Toe hy een keer gevra is waarom hy dit gedoen het, het Kaplan vertel, het Hemingway geantwoord: "Ek het probeer om die regte woorde te vind."
Nadat hy 'n vroeë konsep gelees het, stel F. Scott Fitzgerald voor dat Hemingway die boek afsluit met een van sy mees onvergeetlike gedeeltes: "Die wêreld breek almal en daarna is baie sterk op die stukkende plekke. Maar diegene wat dit nie sal breek nie, maak dood. baie goed en baie sag en baie dapper onpartydig. As u nie een hiervan is nie, kan u seker wees dat dit u ook sal doodmaak, maar daar is geen spesiale haas nie. " Aan die onderkant van Fitzgerald se brief van 10 bladsye in Hemingway se hand is sy reaksie van drie woorde-'Kiss my ass'-sonder twyfel dat hy Fitzgerald se voorstelle afgedank het.
Alhoewel die Eerste Wêreldoorlog die agtergrond meer as die oorsaak van hierdie tragedie is - die dood van Catherine op die ou end deur geboorte en nie deur oorlog nie, bevat die roman, soos gesien in die volgende gedeelte, 'n skerp kritiek op oorlog en diegene wat dit prys:
'N Groot deel van die literatuur oor die Eerste Wêreldoorlog kom van Britse digters, van wie baie in die geveg omgekom het. In Afskeid van wapens, Hemingway het sy stem by die koor gevoeg en die boodskap uitgebrei na 'n Amerikaanse gehoor wie se burgers nie byna die vlak van oorlogsverliese gely het as sy Europese bondgenote nie. Om die standpunt wat Hemingway ingeneem het, te waardeer, moet u volgens Gail Caldwell verstaan ​​hoe revolusionêr dit was in die lig van die Victoriaanse begrip van patriotisme en moed. 'As u kyk na die prosa van Hemingway en die skryfwerk wat hy oor oorlog gedoen het, was dit in sy tyd net so radikaal as enigiets wat ons sedertdien gesien het.'
Oor die dae en maande wat hy aan die skryf van die roman geskryf het, skryf Hemingway sy redakteur, Max Perkins, dat gedurende hierdie tyd baie in sy eie lewe gebeur het, waaronder die geboorte van sy tweede seun, Patrick, deur die keisersnit en die selfmoord van sy pa.
'Ek onthou al hierdie dinge wat gebeur het en al die plekke waarin ons gewoon het en die goeie tye en die slegte tye wat ons in daardie jaar gehad het,' het Hemingway in 'n inleiding van 1948 geskryf 'N Afskeid van die wapen. 'Maar ek herinner my nog baie meer aan die feit dat ek in die boek geleef het en elke dag opgemaak het wat daarin gebeur het. 'n tragiese een het my nie ongelukkig gemaak nie, aangesien ek geglo het dat die lewe 'n tragedie is en het geweet dat dit net een einde kan hê. elke dag wat jy gewerk het, was iets wat 'n groter plesier verskaf het as wat ek ooit geken het. Daarby het niks anders saak gemaak nie. "
Hemingway het 'n blywende liefdesverhouding met Spanje en die Spaanse bevolking gehad. Hy het sy eerste stiergeveg in die vroeë 1920's gesien, en sy ervaring van die feeste in Pamplona het sy skrywe ingelig Die son kom ook op. Die Hemingway -versameling bevat die persoonlike versameling van stiergevegmateriaal van die skrywer, insluitend kaartjie -stompies, programme en sy navorsingsmateriaal vir sy verhandeling oor stiergevegte uit 1931, Dood in die middag. Dit is dus nie verbasend dat Hemingway, namate fascisme in Europa versprei het, besondere belangstelling getoon het toe 'n burgeroorlog in Spanje uitgebreek het nie.
Hemingway (links) poseer in die somer 1923 by 'n corrida (stiergevegstadion) in Ronda, Spanje. (Ernest Hemingway Photograph Collection, Kennedy Library)
Hemingway het die eerste keer in die twintigerjare fascisme teëgekom toe hy 'n onderhoud voer met Benito Mussolini, 'n man wat hy beskryf as 'die grootste bluf in Europa'. Alhoewel ander Mussolini aanvanklik erken het omdat hy orde na Italië gebring het, het Hemingway hom gesien vir die wrede diktator wat hy sou word. In werklikheid dateer Hemingway sy eie antifascisme tot 1924 en die moord op Giacoma Matteotti, 'n Italiaanse sosialis wat deur Mussolini se Fasciti vermoor is nadat hy hom uitgespreek het.
In Spanje het Francisco Franco, met ondersteuning van Duitsland en Italië, sy nasionalistiese magte gebruik om 'n opstand te voer teen die regering en diegene wat lojaal was aan die Republiek. Toe die burgeroorlog uitbreek, keer Hemingway terug na Spanje as 'n korrespondent vir die North American Newspaper Alliance, en dien soms saam met mede -joernalis Martha Gellhorn, wat sy derde vrou sou word.
Terwyl hy in Spanje was, werk Hemingway saam met die beroemde oorlogsfotograaf Robert Capa. Capa se foto's van Hemingway gedurende hierdie tydperk maak nou deel uit van die uitgebreide oudiovisuele argiewe van die Hemingway -versameling van meer as 10.000 foto's.
Hemingway se dekking oor die oorlog is gekritiseer omdat dit teen Franco en die nasionaliste skuins was. In 'n brief aan Carlos Baker uit 1951 verduidelik Hemingway dit so. "Daar was ten minste vyf partye in die Spaanse burgeroorlog aan die kant van die Republiek. Ek het probeer om al vyf (baie moeilik) te verstaan ​​en te beoordeel en het aan niemand behoort nie... Ek het geen party gehad nie, maar 'n groot belangstelling in en liefde vir die Republiek ... In Spanje het ek, en het ek, baie vriende aan die ander kant. Ek het ook probeer om werklik oor hulle te skryf. Polities was ek altyd aan die kant van die Republiek vanaf die dag waarop dit verklaar is en lank gelede. "
'Dit is 'n plig van 'n oorlogskorrespondent om albei kante in sy skrywe voor te hou', meen Seán Hemingway, en in hierdie geval het Hemingway 'dit nie gedoen nie, net soos hy so sterk met die Republiek teen die nasionaliste gedoen het'. Tog gee sy versendings 'n lewendige akkuraatheid van die manier waarop die oorlog uitgevoer is - en sy ervaring sou later sy skryfwerk inlig Vir wie die klok lui. Ondanks sy simpatie met die Loyalist -saak, word hy erken dat hy in hierdie roman die gruwels wat aan beide kante van die stryd plaasgevind het, in hierdie roman opgeteken het.
Die protagonis van die roman, Robert Jordan, 'n Amerikaanse onderwyser wat 'n slopingsdeskundige geword het, sluit by 'n anti-fascistiese Spaanse guerrilla-brigade aan met bevele van 'n inwonende Russiese generaal om 'n brug op te blaas.
Wat vir skrywer Gordimer opvallend is aan die roman (wat sy beskryf as 'n kultusboek vir haar generasie) is dat Jordanië om persoonlike, nie ideologiese redes nie, die burgeroorlog in 'n ander land opneem. In die roman stel Hemingway voor dat Jordanië geen politiek het nie. In plaas daarvan word sy toewyding aan die Republiek, in Gordimer se woorde, aangevuur deur 'n "soort konserwatiewe individualisme wat bots in selfbevrediging met die aansprake van die groter besorgdheid oor die mensdom." Jordan wy hom toe aan 'n saak en is bereid om sy eie lewe daarvoor te waag.
Die brug word vernietig, sy landgenote vlug, en Jordan word agtergelaat, beseer, met die dood van die naderende fascistiese troepe. Dit is miskien as gevolg van sy toewyding tot aksie dat Jordan so 'n kultusfiguur vir sy tyd geword het. In sy eie woorde uit die roman: "Vandag is slegs een dag in al die dae wat ooit sal wees. Maar wat in al die ander dae wat ooit kom, kan afhang van wat u vandag doen. Dit was die hele jaar so . Dit was soveel keer so. Die hele oorlog is so. "
Tweede Wêreldoorlog en die gevolge daarvan
In 1942 stem Hemingway in om te redigeer Mans in oorlog, 'n bloemlesing van die beste oorlogsverhale van alle tye. Terwyl die Verenigde State nou in oorlog was, het Hemingway in die inleiding opgemerk: "Die Duitsers is nie suksesvol nie omdat hulle supermanne is. Hulle is eenvoudig praktiese beroepslui wat al die ou teorieë laat vaar het ... en wat die beste praktiese gebruik ontwikkel het. van wapens en taktiek............
Nie een om oor te sit of die 'dooie hand van die laaste oorlogsdenke' te beoefen nie, Hemingway, wat in Kuba woon toe die oorlog uitbreek, het op hom geneem om die Karibiese Eilande vir Duitse U-bote te patrolleer. Die Hemingway -versameling bevat baie inskrywings in die dagboek van sy boot Pilar en sy getikste verslae aan plaaslike militêre bevelvoerders wat aandui hoe noukeurig hy sy waarnemings opgeteken het en aan Amerikaanse inligtingsamptenare deurgegee het.
In 1944 keer hy terug na Europa om belangrike oomblikke in die Tweede Wêreldoorlog te sien, insluitend die landings op die D-dag. Hy was destyds 44 en as hy sy foto op sy Certificate of Identity of Noncombatant vergelyk met die portret van die jong 19-jarige wat as vrywilliger in die Eerste Wêreldoorlog gewerk het, merk 'n mens op hoe onderskei die internasionaal bekende skrywer in die 25 jaar geword het .
Hemingway het Amerikaanse troepe vergesel toe hulle op die strand van Omaha aangestorm het, maar as burgerlike korrespondent mag hy nie self land nie. Weke later keer hy terug na Normandië en verbind hom tot die 22ste regiment onder bevel van kolonel Charles "Buck" Lanham terwyl dit na Parys ry (oor wie se bevryding hy later sou getuig en skryf). Voordat hy dit gedoen het, het Hemingway 'n omstrede poging gelei om militêre intelligensie in die dorpie Rambouillet in te samel en met militêre magtiging self die wapentuig met sy klein groepie onreëlmatiges op te neem.
Volgens die historikus Paul Fussell van die Tweede Wêreldoorlog, "het Hemingway baie probleme ondervind om infanteriekaptein te speel vir 'n groep versetmense wat hy bymekaargemaak het omdat 'n korrespondent nie veronderstel is om troepe te lei nie, selfs al doen hy dit goed."
Op 23 Junie 1951 skryf Hemingway aan C. L. Sulzberger van die New York Times met sy eie verduideliking: "Sekere bewerings van gevegte en bevelvoering van onreëlmatige troepe is gemaak, maar ek is deur die inspekteur -generaal van die Derde Leër daarvan onthef ... Vir u inligting het ek 'n opdrag gehad om slegs een artikel per maand te skryf vir Colliers en ek wou myself nuttig maak tussen die maandelikse stukke. Ek het 'n mate van kennis oor guerrillaoorlogvoering en onreëlmatige taktiek, sowel as 'n grondslag vir meer formele oorlog, en ek was bereid om met plesier te werk vir enige iemand wat my alles in my vermoë sou gee. "
In 1944 keer Hemingway terug na Europa as 'n korrespondent en reis saam met die 22ste regiment na Parys. By die Hotel de la Mere Poularde, Mont-St.-Michel, in Augustus 1944 is die foto (links na regs) Bill Walton, mev. Chevalier, Ernets Hemingway, 'n ongeïdentifiseerde fotograaf van die Signal Corps, M. Chevalier en Robert Capa. (Ernest Hemingway -fotoversameling, Kennedy -biblioteek)
Hemingway het tien maande lank in Europa gebly terwyl hy saam met die geallieerde infanterie die Hürtgenwald -woud binnegegaan het toe hulle die Siegfried Line "gekraak" het. Aan die einde van die oorlog was Hemingway terug in Kuba. In die lig van die Amerikaanse gebruik van die atoombom, herinner hy sy landgenote daaraan dat "ons tans die sterkste mag ter wêreld is. Dit is belangrik dat ons nie die mees gehate word nie." Om so 'n lot te vermy, het hy gesê, 'moet ons sekere basiese probleme van ons wêreld bestudeer en verstaan, soos dit voor Hiroshima was, om intelligent te kan voortgaan om te ontdek hoe sommige van hulle verander het en hoe hulle regverdig reggemaak kan word. noudat 'n nuwe wapen die eiendom van die wêreld geword het. Ons moet dit noukeuriger as ooit bestudeer en onthou dat geen wapen ooit 'n morele probleem opgelos het nie. Dit kan 'n oplossing oplewer, maar dit kan nie waarborg dat dit regverdig is nie. "
Tydens 'n klein seremonie in Junie 1947 by die Amerikaanse ambassade in Kuba, word Hemingway bekroon met 'n Bronze Star vir sy diens as 'n oorlogskorrespondent omdat hy "vry onder vuur in gevegsgebiede gesirkuleer het om 'n akkurate beeld van die omstandighede te verkry. Deur sy talent Hemingway het lesers in staat gestel om 'n lewendige beeld te kry van die probleme en triomfe van die voorste liniesoldaat en sy organisasie in die geveg. "
Hemingway het 'n roman geskryf met die Tweede Wêreldoorlog as agtergrond. Oorkant die rivier en in die bome is aan die einde van die oorlog in Venesië geleë en vertel die verhaal van 'n verouderde Amerikaanse kolonel wat verlief raak op 'n jong Italiaanse gravin. Die boek is nie so goed ontvang as sy vroeëre romans nie - nie aan die verwagting dat dit die kern van die Tweede Wêreldoorlog sou vasvang nie 'N Afskeid van wapens en vir wie die klokkie tol gedoen het vir die Eerste Wêreldoorlog en die Spaanse Burgeroorlog.
Sy kortverhale wat in hierdie tydperk gepubliseer is, het ook nie die publiek se verbeelding aangegryp oor die mees onlangse wêreldoorlog nie. Een verhaal wat in onlangse versamelbundels aandag getrek het, Black Ass at the Cross Roads, is nooit in Hemingway se leeftyd gepubliseer nie (die oorspronklike manuskrip bly in plaas daarvan as deel van die koerante van die Hemingway -versameling). Volgens Fussell is hierdie 'meesterstuk', wat die verhaal vertel van 'n hinderlaag van Duitse soldate deur 'n Amerikaanse infanteris wat baie berou het oor wat hy gedoen het, 'so realisties en so onverklaarbaar op 'n ander manier as om te glo dat Hemingway daar en dat dit miskien nooit gepubliseer is nie omdat dit te inkriminerend was. "
In 1952 het Hemingway sy reputasie as een van die grootste skrywers van die eeu verlos met die publikasie van Die ou man en die see, wat ook gehelp het om hom die Nobelprys vir letterkunde in 1954 te verdien. Toe Fidel Castro in 1959 aan bewind kom, verlaat Ernest en Mary Hemingway hul huis in Kuba en verhuis hulle na die buitewyke van Ketchum, Idaho. Gedurende die volgende paar jaar het Hemingway ernstige gesondheidsprobleme ondervind en op 2 Julie 1961 selfmoord gepleeg.
Dit is dikwels moeilik om die openbare Hemingway van sy kuns te skei - en sy literêre prestasies is soms oorskadu deur sy mitiese persona. Baie van die mites spruit uit Hemingway se eie hand. Byvoorbeeld, in 'n openbare flap met skrywer William Faulkner nadat Faulkner gesuggereer het dat Hemingway nie 'n moedige skrywer was nie, het Hemingway genl. "Buck" Lanham gevra om namens hom te reageer. Lanham het dit gedoen en Hemingway se prestasies aan die sykant tydens die Tweede Wêreldoorlog uiteengesit en tot die gevolgtrekking gekom dat hy "sonder uitsondering die dapperste man was wat ek ooit geken het, beide in oorlog en vrede. Hy het fisiese moed, en hy het soveel seldsame goedere, morele moed. "
Gordimer stel voor dat ons sulke argumente met rus laat by die beoordeling van die nalatenskap van Hemingway en sy insigte oor oorlog. 'Ek is nie bekommerd oor wat Ernest Hemingway in sy eie liggaam, sy eie persoon, uit sy eie moed in oorloë gedoen het of nie gedoen het nie ... Laat ons sy lewe alleen laat. Dit behoort aan hom soos hy dit geleef het. . Laat ons sy boeke lees. Dit is sy besondere verligting van wat ons bestaan ​​was, sy gawe aan ons wat aan ons almal behoort. "
Professor Gates het die honderdjarige viering op dieselfde manier afgesluit - en het opgemerk dat Hemingway "een van die beste prosastyliste in Engels was. Hy het in ongelooflike verhale en romans die ongemaklike realiteite van sy ouderdom vasgelê en in die openbare bewussyn 'n besef van die brutaliteit van oorlog en die langdurigheid daarvan gedwing. sielkundige gevolge. Sy verhale van Nick Adams beeld die adolessente seer van 'n generasie uit. Sy beste romans teken die emosionele onrus van moderne oorlogvoering en die moderne lewe vir altyd op. Dit is die integriteit van sy ambag, 'n rykdom wat nie die legende is nie, wat vir ewig sal bly bestaan . "
Die nalatenskap van Hemingway is onverbiddelik gekoppel aan sy boeke, verhale en versendings. Diegene wat die Hemingway -versameling besoek - of dit nou geleerdes is wat navorsing doen of studente wat Hemingway vir die eerste keer beleef - trek die meeste aan die briewe en manuskripte wat in die skrywer se eie hand geskryf is. Om elke woord, verwydering en wysiging te sien, is 'n meester van 'n vakman aan die werk.
Hemingway het hom daaraan toegewy om 'werklik' te skryf oor alle onderwerpe, insluitend veral die onderwerp van oorlog en die effek daarvan op sy tyd. Hy dra die bloemlesing op Mans in oorlog aan sy drie seuns, sodat hulle 'n boek kan hê "wat die waarheid oor oorlog sal bevat, so naby ons daaraan kan kom... dit sal nie ervaring vervang nie. Maar dit kan ervaring voorberei en aanvul. na ondervinding. " Dieselfde kan gesê word van Hemingway se eie werk. Dit kan nie die ervaring van diegene wat deur die oorloggeteisterde jare van die eerste helfte van die 20ste eeu geleef het, herhaal nie, maar dit bied die waarheid oor die oorloë so naby ons dit kan bereik.
Aanhalings van Nadine Gordimer, Tobias Wolff, Gail Caldwell en Henry Louis Gates, jr., Is geneem uit opmerkings wat tydens die Hemingway -eeufeesviering in die John F. Kennedy -biblioteek op 10–11 April 1999. Oudiobande van die verrigtinge en ander Hemingway -forums is beskikbaar by die Kennedy Library. Navrae kan direk aan die skrywer gedoen word.
Die aanhalings van Paul Fussell is geneem uit opmerkings op die forum "Writers on War" by die John F. Kennedy -biblioteek op 21 Maart 2004.
Die aanhaling van Justin Kaplan is geneem uit opmerkings wat op 28 November 2005 op die forum "Dear Papa Dear Hotch" by die Kennedy -biblioteek gegee is.
Aanhalings van Seán Hemingway kom uit sy inleiding tot Hemingway on War (New York: Scribner, 2003). Die aanhaling uit Mussolini, Europe's Prize Bluffer is ook uit daardie bloemlesing.
Korrespondensie soos die brief van F. Scott Fitzgerald en die brief aan C. L. Sulzberger kom uit die Hemingway -versameling.
Die logboek na die Pilar, Hemingway se vissersboot en Hemingway se memorandums oor sy U-boot-waarnemings aan Amerikaanse militêre intelligensiebeamptes kom uit die Hemingway-versameling.
Briewe tussen Hemingway en Carlos Baker kom uit die Hemingway -versameling. Agtergrondmateriaal en verwysings kom ook uit Baker se biografieë, Hemingway: Skrywer as kunstenaar (Princeton, N.J .: Princeton University Press, 1952) en Ernest Hemingway: 'n lewensverhaal (New York: Scribner, 1969).
Verwysings na Hemingway se gepubliseerde werk sluit in: 'N Afskeid van die wapen (New York, Scribner, 1929) Vir wie die klok lui (New York: Scribner, 1940) In Ons Tyd (New York: Scribner, 1925) Die son kom ook op (New York: Scribner, 1926) inleiding, Geïllustreerde uitgawe van A Farewell to Arms (New York: Scribner, 1948) inleiding, Mans in oorlog (New York: Crown Publishers, 1942) voorwoord, Tesourie vir die vrye wêreld, onder redaksie van Ben Raeburn (New York: Arco, 1946).
Die Hemingway -versameling as 'n geheel is bespreek in Megan Floyd Desnoyers, "Ernest Hemingway: A Storyteller's Legacy," Proloog: Kwartaalliks van die Nasionale Argief 24 (Winter 1992): 334–350.
Thomas Putnam is die adjunk -direkteur van die John F. Kennedy Presidensiële Biblioteek en Museum.
The American Vision: Hoofstuk 9: Eerste Wêreldoorlog en die nagevolge daarvan - Geskiedenis
Amerikaanse nasionalisme was van die begin af anders as die tuinvariëteit, en dit het die afgelope twee eeue of wat 'n baie beter wêreld gevorm. Sal dit so bly onder 'n Trump -presidentskap?
Nasionalisme groei byna oral, ook in die Verenigde State. Maar nasionalisme is nie in elke land dieselfde nie. Amerikaanse nasionalisme was sedert die geboorte van die republiek meer internasionalisties as die tipiese nasionalistiese prys, wat beteken dat dit meer inklusief en meer oop was. Dit was meer inklusief in die sin dat almal, ongeag ras, godsdiens of etnisiteit, 'n burger van die Verenigde State kon word, en dit was meer openlik in die sin dat Amerika, op uitsonderings na, immigrasie en vryer handel verwelkom het.
Dit is maklik om te vergeet hoe nuut hierdie soort nasionalisme aan die einde van die 18de eeu was. Tradisionele nasionalisme het saamgekom rondom monarge, staatskerke, merkantilisme en etniese homogeniteit. Vroeë Amerika het geen monarg, nasionale kerk of sterk sentrale regering gehad nie, en is grootliks gebore in reaksie teen al drie. Ondanks gebreke — mishandeling van inheemse bevolkings, slawerny en sektariese vyandskap (veral anti-Katolieke vooroordeel)-het Amerikaanse nasionalisme republikeinse waardes van rasse-gelykheid en godsdiensvryheid bevorder. In die reël het inklusiwiteit en openheid vir meer as twee eeue die smal elitisme, ekonomiese nasionalisme en etniese chauvinisme oorheers.
In hierdie vorm het die Amerikaanse nasionalisme die internasionale stelsel gevorm. Selfs voordat dit 'n militêre mag geword het, het Amerika die voorstanders van tradisionele nasionalisme in Europa ontstel, en elites in Europa het gehoop dat Amerika sou breek en misluk, en het dikwels hulself oortuig dat hulle beide sou doen. Nadat Amerika in die 20ste eeu 'n wêreldmoondheid geword het, het republikeinse ideale dit veroorsaak dat dit óf 'n tradisionele keiserlike rol (die geval na die Eerste Wêreldoorlog) vermy het, óf 'n onkonvensionele openhandelmodel aangeneem het wat die relatiewe mag doelbewus verskuif het na voormalige teëstanders en ander (die geval na die Tweede Wêreldoorlog). Vanaf Duitsland en Japan het die Verenigde State ander moondhede gehelp om relatief te styg, aangesien die Verenigde State relatief gedaal het. Die nuutste groot mag in hierdie verhaal, ten goede of ten kwade, is China. Amerika is moontlik die eerste grootmoondheid in die geskiedenis om doelbewus sy rykdom te deel en meer oop en sterker demokratiese vennote te koester, die eerste wat ooit die kernverligtingsgedagte van 'n nie-nul-som-orde in 'n groot strategie verander het. Dit is 'n internasionalistiese vorm van nasionalisme wat in tradisionele terme moeilik verstaanbaar is. Kan iemand die oop wêreldwye orde van vandag voorstel onder die vaandel van die Duitse, Franse, Japannese, Russiese of selfs Britse nasionalisme?
'N Nasionalisme van internasionalisme was ook goed vir Amerika. Toe Amerika inklusiwiteit en openheid in die buiteland nastreef, het dit 'n beter samelewing tuisgemaak - en dit was geen toeval nie. Byvoorbeeld, Amerika se oop model van wêreldpolitiek na die Tweede Wêreldoorlog het nie net 'n florerende wêreldekonomie opgebou en die Sowjetunie in die buiteland verslaan nie, maar het ook die burgerregte -rewolusie, emansipasie van vroue, ongekende immigrasie en vinnige ekonomiese groei in die huis gehuisves. Die enigste keer dat Amerika in die 20ste eeu wankel, was in die tussenoorlogstyd, toe hulle 'n meer tradisionele nasionalisme in die buiteland nastreef en Jim Crow -rassisme tuis verdiep het.
Verander dit alles nou? Het die belangrikste pilare van die Amerikaanse geloofsbelydenis in ons tyd op een of ander manier verswak? Is Amerika besig om 'n meer tradisionele vorm van nasionalisme te gebruik, een wat bondgenote vermy, immigrante uitsluit en grensoverschrijdende handel beperk? Indien wel, sal die nasionalistiese herlewing van Amerika op sy beurt die etniese en godsdienstige polarisasie verhoog en ekonomiese markte regoor die wêreld balaniseer?
Amerika kan nie internasionaal terugtrek sonder om sy nasionale eenheid tuis te verswak nie. Maar terugtog is onnodig.Drie probleme het die Amerikaanse 'nasionalisme van internasionalisme' teëgekom: werk, handel en immigrasie (vererger deur terrorisme). Nie een van hierdie probleme is so groot soos die probleme wat die Koue Oorlog veroorsaak nie. Almal kan opgelos word sonder om terug te trek na die xenofobie en proteksionisme van die tussenoorlog. Werksgeleenthede is die belangrikste probleem, want net soos in die 1980's en 1990's, versterk robuuste ekonomiese groei die impak van invoer en immigrasie. Tensy ons 'n manier vind om 'n groot aantal middelklas-werksgeleenthede te genereer, sal dit polities moeilik wees vir die Verenigde State om oop en inklusief te bly. As Amerika dit nie sou doen nie, sal Amerika daaronder ly, maar die wêreld kan selfs meer ly.
Interpretasie van Amerikaanse nasionalisme
Hier is drie sentrale paradokse in die Amerikaanse geskiedenis van buitelandse beleid. Hierdie paradokse word beter verklaar deur 'n Amerikaanse nasionalisme wat gebaseer is op republikeinse idees van inklusiwiteit en openheid as een gebaseer op tradisionele nasionalistiese faktore soos militêre mag.
Die eerste paradoks is dat Amerikaanse idees en ideale 'n kragtige impak op wêreldsake gehad het lank voordat die Verenigde State 'n militêre mag geword het. Die vroeë Amerikaanse republiek het geen bevoegdheid gehad om te praat nie, maar sy idees het liberale of republikeinse oorsake oor outoritêre in Europa gevoer. Die Verenigde State het die elite van Europa bang gemaak, en Amerikaners was daarvan bewus. Soos John Quincy Adams sy pa in 1816 geskryf het, "is al die herstelde regerings van Europa ons diep vyandig". Hulle beskou ons as "die primêre oorsake van die verspreiding van die politieke beginsels wat nog steeds die troon van elke Europese monarg onder hom laat klop soos met 'n aardbewing." Prins Metternich van Oostenryk sien die bedreiging in apokaliptiese terme: "Wat sou hierdie gebeur het as hierdie vloed van bose leerstellings en verderflike voorbeelde oor die hele Amerika sou strek? . . van die morele krag van ons regerings en van die konserwatiewe stelsel wat Europa van volledige ontbinding gered het? "
Die eerste ernstige gebruik van Amerikaanse mag het plaasgevind met kontinentale uitbreiding, maar die uitbreiding word nie in tradisionele terme van verowering verstaan ​​nie, maar as nodig vir die uitbreiding van die Amerikaanse politieke ideale: grond verkry om die franchise uit te brei en Jefferson se droom van 'n 'imperium van vryheid' te verwesenlik . " 'N Verdere gebruik van geweld handel oor die kwessie van slawerny, maar selfs die smeltkroes is verstaan ​​in terme van Amerika se grondideale, nie net militêre dwang om die Unie te bewaar nie.
Die tweede paradoks is dat toe die Verenigde State in die tyd van die Eerste Wêreldoorlog wel 'n wêreldmoond geword het, dit 'n ongekende onwilligheid getoon het om die mag op die tradisionele manier uit te oefen. Die Wilson -administrasie het die groot rol gespeel in die uitvinding van 'n liberale stelsel van internasionale instellings - die Volkebond - om die magsbalans te vervang. Toe dit 'n brug te ver blyk, het Amerika verval in 'n insulariteit wat gou almal laat swaarkry het.
Die derde paradoks is dat Amerika, toe Amerika uiteindelik na die Tweede Wêreldoorlog uiteindelik geopolitieke mag uitoefen, 'n raaiselagtige, ideaalgedomineerde strategie gevolg het om ander magte relatief tot homself op te rig in die hoop dat ander lande, insluitend voormalige en potensiële teëstanders, sou trek nader aan Amerikaanse ideale. Deur die Bretton Woods -instellings het dit oop wêreldmarkte bevorder om Amerika se rykdom te deel - die teenoorgestelde van merkantilistiese manipulasie. Sy militêre mag verdedig sy bondgenote, terwyl Sowjet -mag Rusland in Oos -Europa onderwerp het. Nadat die Sowjetunie in duie gestort het, was dit Amerika se politieke en ekonomiese idees wat na Oos -Europa versprei het eerder as na die NAVO -militêre magte, wat ondanks die formele uitbreiding van die NAVO doelbewus nie in nuwe lidlande gestasioneer was nie.
Geen ander keiserlike mag het so gedra nie, en tradisionele nasionalisme kan niks daarvan verklaar nie. Tradisionele grootmags-nasionalisme, geanimeer deur nulsomdenke, vereis dat u u eie relatiewe mag moet handhaaf en selfs verhoog, en dit nie met voormalige en potensiële teëstanders deel nie. Dit vra dat die nasionale markte beskerm word om werk tuis te bevorder, nie goedkoper invoer wat vereis dat arbeid van minder na mededingender nywerhede moet beweeg nie.
Europese moondhede het ryk gesoek en uiteindelik agteruitgang Amerika het gesoek na 'n vorm van agteruitgang en per ongeluk het die ryk geërf toe die Sowjetunie in duie stort. Europese ryke het die wêreld gekoloniseer, Amerika het gehelp om dit te dekoloniseer. Europese magte het handelsbeleid of eksklusivistiese handelsbeleid uitgevoer wat bedoel was om hul ekonomiese voordeel te behou en uiteindelik misluk, het Amerika 'n liberale, oop handelsbeleid gevolg wat ander gehelp het om ryk te word terwyl dit ook voorspoedig was.
Die Amerikaanse benadering het dus goed gewerk vir Amerika en vir byna almal. Die nasionalisme van internasionalisme het 'n geglobaliseerde wêreldgemeenskap veroorsaak wat meer demokraties en welvarend is as ooit tevore, en waarskynlik (sien verdere bespreking hieronder), het Amerikaanse werkende gesinne ook daaruit gegroei. Dink daarteenoor aan wat met werkers in kommunistiese lande gebeur het. Hul regerings het werk beskerm en uiteindelik het hulle almal verlore gegaan.
Hierdie weliswaar rooskleurige skets van die Amerikaanse ervaring in die wêreld sal nie by baie waarnemers pas nie. Ek kan die harrumphs en die "buts" hoor van die skepties en ontevrede. Maar lees verder. Ek glo die skets is in balans, akkuraat. Ja, die gebruike waarmee Amerikaanse mag aangewend is, bevat elemente van beide tradisionele nasionalisme en onkonvensionele republikanisme, maar hoe nader ons kyk, hoe meer verduidelik die onkonvensionele die uitkomste op lang termyn.
Ons begin weer, aan die begin. Die Engelse setlaars van Noord -Amerika is gemotiveer deur 'n mengsel van ekonomiese ambisie en godsdienstige doel, nie deur militêre verowering nie. Anders as die Spaanse veroweraars, byvoorbeeld, het Amerikaanse kolonialiste byvoorbeeld hul deel van die Nuwe Wêreld gevestig, nie afgedank nie. Hulle soek beide die belofte van kommersiële beloning en die moontlikheid om 'n meer volmaakte sosiale orde op te stel. Dit is nie dat hulle hul mag ontneem het nie; hulle het dit net nie vooropgestel nie. Soos Felix Gilbert geskryf het, "het die hele koloniale ervaring die buitelandse beleid veral vreemd en afstootlik vir Amerikaners gemaak. Dit was vir hulle moeilik om die belangrikheid van die magsfaktor in buitelandse betrekkinge te begryp. " 1
Die eerste gebruik van die nuwe republiek van militêre mag was om byna die hele vloot na die Middellandse See te stuur om die afvalligheid van die Barbary -seerowers teë te werk. Geen strategie van militêre verowering het hierdie verre ontplooiing van tradisionele nasionalisme in 'n nog jong en militêr swak staat voorgeskryf nie, sou slegs die verdediging van die Amerikaanse kuswaters gevra het. Die ontplooiing van Barbary was eerder bedoel om Amerikaanse eer te vestig en, meer as dit, om die destydse unieke Amerikaanse idee te bevry dat kommersiële handel, nie militêre verowering nie, die primêre strewe was na republikeinse buitelandse beleid, wat die merkantilistiese "oorlog teenstaan" stelsel "van die royalistiese Ou Wêreld.
In hierdie opvatting was militêre mag nodig om handel te verdedig, maar die belangrikste voordele van die handel was op sy beurt polities. Die rykdom van republikanisme sou die nuwe Amerikaanse staat bou, nie die oorloë en verowerings wat die ou Europese staat gebou het nie. President Jefferson het destyds 'n vroeë, maar blywende Amerikaanse ambivalensie teenoor militêre mag uitgespreek, wat voortspruit uit die behoefte om vryheid tuis sowel as in die buiteland te beskerm. Hy verwerp landmagte, wat die vryheid aan die kus bedreig het, maar verkies vlootmagte wat die vryheid van handel op die oop see verdedig.
Ambivalensie teenoor militêre mag kenmerk ook die uitbreiding van Amerika oor die vasteland. Die doel was nie plundering nie, maar grond vir jong boere, wat hulle stemreg gegee het. Jefferson, wat reeds in 1776 geskryf het, verklaar dat eienaarskap van grond die sleutel tot individuele vryheid is en stel voor dat Virginia vyftig hektaar grond aan elke vrye, grondlose man gee, wat die stemreg tot alle wit manlike burgers uitbrei. Hy het die Louisiana -gebied hoofsaaklik om dieselfde redes gekoop. 2
Maar hierdie uitbreiding word nie as verowering beskou nie. Jefferson het die moontlikheid van onafhanklike "susterrepublieke" in die Louisiana -gebied voorgestel. 'Hou hulle in die vakbond, as dit ten goede is,' het hy gesê, 'maar skei hulle, as dit beter is.' Jefferson se visie was 'n vroeë weergawe van die 'republikeinse' of demokratiese vrede. En hoewel Jefferson nie toegelaat het dat swart slawe burgers word nie (pleit eerder vir hul hervestiging in Afrika), het hy wel geglo dat inheemse Amerikaners in aanmerking kom om grond te besit en burgers te word. 'Sodra u eiendom het,' het hy aan die Indiese hoofde gesê wat die president se huis besoek het, 'sal u wil hê dat die wette en landdroste u eiendom en persoon moet beskerm. . . [en] sal vind dat ons wette vir hierdie doel goed is. " 3
Nie alle Amerikaners het so gedink nie. Alexander Hamilton bepleit die beslaglegging op die Floridas en New Orleans. 4 Hy het meer soos die Spaanse veroweraars gedink. En Andrew Jackson beskerm nie Indiese eiendom nie, hy het beslag gelê. Minister van buitelandse sake, John Quincy Adams, het teen die standpunt van president Monroe en ander (soos Jefferson) daarop aangedring dat die Monroe -doktrine eensydig verkondig moet word eerder as gesamentlik met Groot -Brittanje, omdat hy Amerika se reg om weswaarts uit te brei, wil behou terwyl hy geleenthede vir Europese magte om dieselfde te doen. Maar uitbreiding het nooit net oor territoriale verkryging gegaan nie, maar ook oor die regeringsvorm wat daarmee gepaard gaan. Adams het later gekant teen die anneksasie van Texas en westelike uitbreiding oor die algemeen omdat hierdie uitbreiding na sy mening die uitbreiding van slawerny behels het. Hy het 'n uitbreiding van die Amerikaanse republikanisme voorgestel eerder as imperialisme, gebied vir vryheid, nie vir slawerny nie.
James K. Polk, 'n slawehouer soos Jefferson, het ook 'n groter franchise verkies. Hy het die verkryging van westelike gebiede, beide noord en suid, in vier kort jare ontwerp en dit gedoen deur die deursnee -verskille wat later tot burgeroorlog gelei het, te oorkom, nie te wek nie. Kongresstemme oor albei verdrae strek oor deursnee- en partygrense. Polk word maklik misverstaan ​​omdat hy Amerikaanse mag gebruik het om oorlog te voer en, ten minste vir sommige historici, tradisionele nasionalisme toon. Maar Polk se motiewe was Jeffersonian, nie Hamiltonian nie. 'Dit is die ware doel van die regering,' het hy gesê, 'om sy burgers fasiliteite te bied om eienaars te word van klein gedeeltes van ons groot openbare domein teen lae en matige pryse.' 5 Net soos Jefferson, het hy ekstra gebied gesoek om nuwe kiesers te akkommodeer en 'n opregte aanbod aan Mexiko gedoen om vir die suidwestelike gebiede te betaal. Hy het slegs geweld gebruik as Mexiko nie kon onderhandel nie weens herhaaldelike staatsgrepe en besluiteloosheid.
Polk het presies geweet watter gebied hy in gedagte gehad het voordat hy oorlog toe gegaan het (bo die 32ste parallel, nie die 26ste nie). Dit bevat slegs 'n smal stuk grond wat geskik is vir slawerny. As slawerny sy hoofmotief was, sou hy 'n groter deel van die Mexikaanse gebied gesoek het, en inderdaad, nadat die Amerikaanse weermag Mexico -stad in 1847 beset het, kon Polk die hele land in beslag geneem het, waarvan die suidelike gedeeltes ideaal was vir slawerny. In plaas daarvan aanvaar hy 'n ooreenkoms wat nie meer grond in beslag neem as wat Polk aan die begin geïdentifiseer het nie - en hy het alle Amerikaanse magte binne ses maande aan Mexiko teruggetrek. Hy het erken, anders as sommige latere presidente, dat Amerika se republikeinse nasionalisme nie 'n langtermynbesetting van vreemde lande sou ondersteun nie. Dit is maklik (en gewild) om die Mexikaanse Oorlog af te skryf as 'n daad van rassistiese en imperialistiese bandiete. Maar dit is ook verouderd en simplisties in die lig van die historiese rekord.
Van 1789 tot 1848 was Amerika die vryste land ter wêreld, as 'n mens die vryheid meet aan die aantal burgers wat die stemreg geniet en deelneem aan selfbestuur. Teen 1840 was 78 persent van volwasse wit mans stemgeregtig in die Verenigde State, 'n verreweg 'n hoër persentasie as in enige ander regeringsisteem met mededingende politieke partye. Nie al hierdie Amerikaners het gedink aan uitbreiding in terme van meer vryheid nie, daar was en is steeds imperialiste en rassiste in Amerika. Uitkomste is bepaal deur stryd en uiteindelik burgeroorlog, nie deur 'n vorm van voorafbestemming of die regverdige hand van die geskiedenis nie. Juis om hierdie rede is dit egter belangrik om nie meer die motiewe van alle Amerikaners in die 1840's aan te spreek as om dit af te was nie. En dit is belangrik om te erken dat die uitkomste na 1850 geleidelik na groter vryheid vir meer mense beweeg het. Sou dit gebeur het as Mexiko of 'n verskeidenheid van strydende Europese moondhede die westelike gebiede van Noord -Amerika permanent beset het?
'N Regverdige, indien noodwendig spekulatiewe vraag, is of die noorde die burgeroorlog sou gewen het as Amerika nie voor die oorlog aansienlik uitgebrei het nie. Selfs na die voltooiing van die kontinentale uitbreiding het Europese moondhede tydens die burgeroorlog gemanoeuvreer om moontlik gebied op of selfs binne die grense van Amerika terug te neem: Spanje in die Dominikaanse Republiek, Brittanje deur 'n beoogde alliansie met die Konfederasie, Frankryk in Mexiko en Rusland op die weskus. Vroeë uitbreiding het hierdie pogings verder uitgestoot en westerse lande oopgemaak wat 'n vloed van immigrante kon huisves, wat die Unie -saak 'n hupstoot gegee het. As die Unie verloor het, sou Amerika in minstens twee lande verdeel het - een gratis, die ander waarskynlik 'n gemilitariseerde, outoritêre, agrariese Suid. Europese magte sou moontlik bykomende state in die westelike gebiede geskep het. 'N Kopie van die Europese outokratiese anargie sou Noord -Amerika moontlik in die groot oorloë van die 20ste eeu verslind het, saam met Europa.
Belangriker nog, as die burgeroorlog met 'n dooiepunt ('n moontlikheid tot in Augustus 1864) eindig, sou die republikeinse Amerika nooit 'n wêreldmoondheid geword het nie. 'N Afgeknotte Noordelike Unie sou nie die hulpbronne vir wêreldwye krag gehad het nie, en 'n landelike Suidelike Konfederasie sou stadig aan bewind afgeneem het as nywerheidsontwikkeling dit agtergelaat het. Hoe sou dit die latere lot van vryheid in Europa van 1914 tot 2014 beïnvloed het?
In 'n sekere sin het die Europese liberalisme - soos destyds, net 'n dosyn jaar na die nederlaag van die Revolusies van 1848 - asem opgehou terwyl die Amerikaanse burgeroorlog die toekoms van liberalisme nie net in Amerika, maar oor die hele wêreld beslis het. Soos Don Doyle skryf Die oorsaak van alle nasies,
'As die Konfederasie daarin geslaag het, sou dit 'n nuwe geboorte van slawerny in plaas van vryheid in die hele Amerikas beteken het, en dit sou 'n ernstige slag gewees het vir die eksperiment met egalitêre demokrasie in die hele Atlantiese wêreld. 6
Dus het vroeë uitbreiding waarskynlik die verskil gemaak vir 'n inklusiewe en oop Amerika. Om seker te wees, het wit manlike vryheid swart, vroulike en inheemse Amerikaanse vryheid voorafgegaan. Maar sou wyer vryheid gevolg het as blanke mans, van wie baie die ideale van vryheid en gelykheid bepleit het, nooit self grond verkry het en die stemming behaal het nie?
Die beste geval dat Amerikaanse nasionalisme werklik tradisioneel is, nie internasionaal nie, kan gemaak word op grond van die halfeeu na die burgeroorlog. Die nasie het sy verdeelde selfbeeld opgelos, meedoënloos geïndustrialiseer gedeeltelik op grond van hoë tariefmure, 'n vloot van wêreldgehalte gebou, die Panamakanaal gegryp om oor twee seë te heers en Hawaii om sy mag diep in die Stille Oseaan te projekteer, herhaaldelik deur militêre ingryping ingegryp beteken in die Karibiese Eilande, Sentraal -Amerika en die Verre Ooste, en het 'n koloniale moondheid in die Filippyne geword.
Maar toe, net so skielik, het Amerika pirouet en teruggetrek van die wêreld. Vir 'n vermeende aggressiewe keiserlike mag het dit die Eerste Wêreldoorlog baie laat betree. Alhoewel dit waarskynlik die deurslaggewende rol gespeel het in die verslaan van die Duitse ryk, het president Wilson sy pas verkryde mag gebruik om nie 'n militêre imperium op te lê nie, maar om 'n naoorlogse bevel op te stel wat die magspolitiek heeltemal verwerp. Uiteindelik het die land ook die Volkebond verwerp en 'n diep terugtrek van die wêreldmagpolitiek geneem, terwyl Europese ryke buite beheer geraak het. Vreemde maniere, inderdaad, vir "net nog' n tradisionele keiserlike mag ". Wat verklaar hierdie verwarrende gedrag? Weereens, 'n mengsel van ideologie en ekonomie, nie geopolitiek nie, bied die antwoord.
Na die Burgeroorlog het Amerikaanse ideale emulasie in die buiteland veroorsaak. Groot -Brittanje het sy franchise uitgebrei, en liberalisme het sy kop uitgesteek in Frankryk, Pruise en selfs Rusland. Teen die einde van die 19de eeu het geopolitiek 'n groot oorlog voorspel tussen Brittanje, die dalende mag en Amerika, die opkomende mag. Maar ideologie het geopolitiek oortref. Brittanje en Amerika het as liberale republieke nader aan mekaar gekom en saam gekant teen die outokratiese uitdagings van die 20ste eeu: monargisme, fascisme en kommunisme.
Amerika was ook anders in sy ekonomiese beleid. Amerikaanse handel was van meet af aan veronderstel om buitelandse markte te verbreed, nie te beperk nie. Buitelandse markte sou oop wees vir alle handel, selfs handel wat neutrale in lande onderneem het wat oorlog voer (gratis skepe wat gratis goedere vervoer). Anders as ander opkomende moondhede, veral Duitsland en Japan, het Amerika kolonisasie gekant en 'n oop deur -beleid gevolg om koloniale beperkings uit te daag. Terwyl die Amerikaanse beleid tuis proteksionisties was (ten minste tot in die laat dertigerjare), was dit in die buiteland multilateraal en die mees bevoorregte nasie. Nadat die binnelandse markte na die Tweede Wêreldoorlog geliberaliseer is, het die Amerikaanse beleid die unieke wêreldekonomie geskep waarin sy relatiewe aandeel gedaal het.
Wat van die gebruik van militêre mag voor die Eerste Wêreldoorlog? Amerika het sonder twyfel ingegryp, veral in Latyns -Amerika. Maar die doel was oor die algemeen om gesonde handelsverhoudings te open of te bewaar, nie om kolonies in beslag te neem nie. Die vloot het die parade vertraag, nie gelei nie. Dit het laat ontwikkel, in 'n tydperk waarin Amerikaners nie besonder bedreig is nie, maar 'groeiende kommersiële belange en ambisies in Latyns -Amerika en Asië gehad het, en hulle was bekommerd dat hulle deur sterker keiserlike magte sou ontwyk. . . . " 7 Met die uitsondering van die Filippyne, het die vloot nie die behoefte aan koolstasies benut om buitelandse gebiede te koloniseer nie. (In 1900 verwerp die Amerikaanse regering die oprigting van 'n permanente koolstasie aan die kus van China.)
Per slot van rekening is dit nie die gebruik van Amerikaanse mag wat in die dekades voor die Eerste Wêreldoorlog opval nie, maar die verwerping van die mag ná die Eerste Wêreldoorlog. die magsbalans in wêreldsake is die ware paradoks.Niemand voor hom, insluitend die William Gladstone van Brittanje, het so kragtig aangevoer vir 'n hele nuwe stelsel van internasionale aangeleenthede, gebaseer op die samevoeging van militêre mag eerder as die balansering daarvan - 'n mag wat slegs met multilaterale toestemming gebruik kan word. Die doel was om soewereiniteit te waarborg en selfbeskikking te vergemaklik, veral vir die minderheidsbevolkings wat bevry is van die Duitse, Russiese, Ottomaanse en Oostenryk-Hongaarse ryke. Die Volkebond was gebou op ideologie en ekonomie, nie op militêre ingryping en geopolitiek nie. Dit weerspieël weer Amerika se volgehoue ​​ambivalensie teenoor tradisionele vorme van nasionalisme en die gebruik van geweld.
Uiteindelik kon die Verenigde State nie 'n imperium op grond van militêre mag of 'n Volkebond sonder militêre mag beskou nie. Amerika het in werklikheid die hoofstad van die wêreld in 1919 "beset" - Parys, toe Wilson daar aangekom het - en sou moontlik 'n tradisionele keiserlike rol vervul het, soos Brittanje tydens die kongres van Wene, of Duitsland tydens die Berlynse konferensie van 1878. In plaas daarvan, Amerika het Parys in 1919 verlaat en nie een enkele soldaat in Europa aangehou totdat die volgende ramp plaasgevind het nie. Op die oomblik van sy grootste mag het Amerika afstand gedoen. Geen verslag wat op 'n veronderstelling van imperiale ambisie gebaseer is, kan dit verklaar nie. Die wortels lê in Amerika se teenkonvensionele republikeinse ideologie.
Die gevolge van terugtog het ook 'n tol by die huis opgelewer. Amerika se selfopgelegde isolasie van die globale hoofstroom in die 1920's en 1930's het Amerika se verbintenisse tot inklusiwiteit en openheid verswak. Rassisme floreer toe die Ku Klux Klan in Augustus 1925 deur Pennsylvania Avenue marsjeer, 30 000 sterk in velle met kappies. Die Smoot-Hawley-tarief en die verwerping van die internasionale goudstandaard het ook die Amerikaanse binnelandse mark verwoes. As die Verenigde State hulle van die wêreld onttrek, maak dit tuis seer.
In die Eerste Wêreldoorlog en die gevolge daarvan is die swakheid van die Amerikaanse militêre motiewe bewys, die Tweede Wêreldoorlog en die nadraai daarvan toon die sterkste van sy ideologiese en ekonomiese motiewe. Weer na die oorwinning het Amerika in 1945–47 skerp gedemobiliseer. Soos voorheen het Amerika geen maag vir militêre imperialisme nie. Maar hierdie keer, danksy die Sowjet -imperialisme, het Amerika se ideologie en ekonomie in Europa wortel geskiet. Die bedreiging van kommunistiese regerings op die Balkan, Frankryk en Italië, tesame met die vooruitsig van ekonomiese ineenstorting in Wes -Europa, het die Truman -leerstuk en die Marshall -plan tot gevolg gehad. Die Truman -leerstelling het die konflik gedefinieer as een tussen twee ideologieë, vryheid en onderdrukking, nie net as nog 'n episode in die magsbalans nie. En die Marshall -plan was 'n voorstander van vryer markbeleid en Wes -Europa se ekonomiese integrasie, terwyl die Sowjetunie statistiekbeleid en ekonomiese outargie in Oos -Europa geïnstalleer het.
Weereens het militêre motiewe agtergebly, nie gelei nie. Sowel die Truman -leerstelling as die Marshall -plan het die NAVO voorafgegaan. Nie een het voorgestel dat militêre magte herbou word nie. Niemand het die NAVO beoog tot die Berlynse krisis van Junie 1948. In daardie krisis het Truman besluit om Wes -Berlyn te verdedig, teen die advies van sy belangrikste adviseurs. Selfs toe kom die Amerikaanse militêre opbou in Europa eers nadat die Koreaanse oorlog uitgebreek het. Korea het bevestig wat moontlik in Europa sou gebeur het as die Duitse grens, net soos die Koreaanse grens, onverdedig gebly het. NSC-68 en die herbewapening van Europa versterk die grens.
Militêre ambivalensie het nietemin voortgeduur. President Eisenhower het 'n manier gesoek om 'n derde mag uit Europese hulpbronne te bou en gewaarsku teen die oor-militarisering van die Amerikaanse buitelandse beleid. Hy verswak Truman se ideologiese benadering tot die Koue Oorlog en verset NAVO -ingryping agter die Ystergordyn (Hongarye, Pole), sowel as in die Midde -Ooste (die Suez -krisis). John Kennedy het die retoriek van die Koue Oorlog teruggedraai, en so het Ronald Reagan, na die pynlike interregnum van die era in die Viëtnam -oorlog, ook teruggedraai. Hoewel Reagan bekend was vir sy militêre opbou, het hy geglo dat ideologie en ekonomie meer saak maak. Net soos Truman het hy die wêreld daaraan herinner dat die stryd tussen twee ideologies teenoor mekaar was en dat die een kant uiteindelik sou wen.
Sommiges het verwonderd gesteld oor die bereidwilligheid van Reagan om op te bou (verdedigingsopbou) en om (missiele in middelafstand) in Europa te ontplooi, maar dit nie te gebruik nie. Maar daar was geen raaisel nie Reagan was gereed om geweld te gebruik waar dit tel, naamlik in geval van 'n ander Pole in Europa, maar om dit nie te waag waar dit nie tel nie, byvoorbeeld in Libanon. Die belangrikste was dat hy gereed was om die wapenwedloop te gebruik as 'n hefboom in wêreldwye onderhandelinge met die Sowjetunie.
Kritici het destyds nie hierdie beleid verstaan ​​of ondersteun nie. Teenstanders van die kongres huil teen die opbou van die verdediging, en Europa het beslag gelê in protesoptogte teen die ontplooiing van middelafstand-kernmissiele in Europa. Kritici het ook sy ekonomiese program gekant. Dit is maklik om die toestand van die Amerikaanse republiek in die sewentigerjare te vergeet. Die twyfel oor die ideale van Amerika het steeds gebly in die ongesteldheid van Watergate en Viëtnam, en die Amerikaanse en wêreldekonomieë het gestagneer in hoë inflasie, styging in kommoditeitspryse en beweerde 'grense vir groei'. As die binnelandse ekonomie nie 'n groot uitbraak veroorsaak het nie, sou daar geen militêre opbou of ideologiese herlewing gewees het nie. Reagan se ekonomiese beleid het gehelp om 'n dekade van stagflasie om te keer en het dertig jaar van ongekende groei en innovasie ingelui. 8
Mark, nie ingebed nie, liberalisme
Konvensionele verslae mis die ideologiese en ekonomiese oorsprong van Amerika se sukses na die Tweede Wêreldoorlog. Tradisionele magsperspektiewe verwerp die ideologiese komponent. Soos Paul Kennedy vertel het Die opkoms en ondergang van die Groot Magte (1987), styg en val lande om verskillende ideologiese redes, maar die patroon bly bestaan. As lande agteruitgaan, het hy en ander aangevoer, doen hulle dit omdat hulle binnelandse beleggings verkort om imperiale ambisies te handhaaf. Tog het die Verenigde State onder Ronald Reagan die binnelandse groei en die militêre besteding verhoog. Tradisionele verslae verduidelik die agteruitgang van die Sowjetunie, maar nie die Amerikaanse herstel nie.
Tradisionele ekonomiese rekeninge vaar nie beter nie. Hulle beweer dat die naoorlogse markte floreer het op grond van 'n kompromie genaamd 'ingebedde liberalisme' wat arbeid se verbintenis tot vrye handel verkry het in ruil vir die regering se verbintenis tot volle werk. 9 Maar hierdie argument is nie feitelik of logies nie. Na die Tweede Wêreldoorlog het die Verenigde State, Duitsland en ander Westerse lande hulself op vryer markte beywer as wat ooit die geval was en het 'n breë terugtrekking gelei van die uitgebreide regeringsintervensie wat met oorlog gepaard gegaan het. Hulle het privatisering, lae inflasie en belastingverlagings vooropgestel. En hulle het die handel dramaties geliberaliseer.
Ingeslote liberalisme kan nie logies verduidelik wat gevolg het nie. Die opening van handel het 'n massiewe ontwrigting en beweging van arbeid meegebring, aangesien Amerikaanse markte oopgemaak het vir die lae-tegnologiese produkte van Europese en Asiatiese lande. Werkers in die Verenigde State het massaal van die noordoostelike dele van die land na die suidooste en daarna na die suidweste verhuis, en baie van hul werk het uiteindelik oorsee verhuis na Asië en ander buitelandse markte. Niks hiervan sou gebeur het onder 'n regime wat bedoel was om arbeid te beskerm teen die ontwrigtings van die handel nie, en op die lange duur was niks daarvan nadelig vir Amerikaanse werkers nie. Hulle verhuis na beter betaalde en meer omgewingsvriendelike poste in die dienstesektor.
Ondanks die huidige beheptheid met toenemende ongelykheid, het die inkomste in hierdie tydperk vir alle Amerikaners toegeneem. Soos Robert Samuelson berig, tussen 1979 en 2014 het die persentasie huishoudings (wat regstel vir individuele inkomste met inagneming van gesinne met twee loonverdieners en 'n kleiner aantal kinders) in die kategorie arm of byna arm (onder $ 30,000) gedaal van 24,3 persent tot 19,8 persent, in die kategorie laer-middelinkomste ($ 30,000 tot $ 49,999) van 23,9 persent tot 17,1 persent, en in die middelinkomste-kategorie ($ 50,000 tot $ 99,999) van 38,8 persent tot 32 persent. Intussen het die persentasie huishoudings met 'n hoër middelinkomste ($ 100,000 tot $ 349,000) toegeneem van 12,9 persent tot 29,4 persent. Selfs individuele inkomste het gevorder. Soos Harvard -ekonoom Martin Feldstein berig, het die onderste vier kwintiele in werklike inkomste ná belasting en oordragte met 40–50 persent verdien. 10
'N Huishoudelike verbintenis om arbeid te beskerm sou nooit sulke arbeidsbewegings of inkomstestygings moontlik gemaak het nie. Trouens, die Verenigde State het 'n baie meer konserwatiewe markgerigte ekonomiese beleid gevoer na die Tweede Wêreldoorlog. Hierdie beleid het oor die algemeen buigsame arbeidsmarkte gekweek wat die herontplooiing van werk wat deur wêreldhandel veroorsaak is, vergemaklik het. Dit behels 'n regering se verbintenis tot optrede in die fiskale beleid (tekorte in resessies en oorskotte in herstel) en beskeie programme vir handelsaanpassingshulp vir ontheemdes. Maar dit behels nie 'n regering se verbintenis tot volle indiensneming nie (die Wet op Indiensneming van 1948 het ten volle uitdruklike werk as doel verwerp), los monetêre beleid, mikro -ekonomiese ingrypings om spesifieke nywerhede of tegnologieë te subsidieer, of proteksionistiese handelsbeleid. Beleid op die vrye mark het nuwe werksgeleenthede geskep, ingebedde liberalisme sou slegs bestaande werkgeleenthede beskerm het.
Vryemarkbeleid onder Reagan het ook gehelp om ekonomiese groei te laat herleef. Van 1980 tot 2010, insluitend die 'Groot Resessie' van 2008–09 (wat eintlik nie so erg was as die resessie van 1980-82 wat werkloosheid of inflasie betref nie), het die Amerikaanse en wêreldekonomieë die 'Groot Uitbreiding' beleef. Hulle het meer as 3 persent per jaar gegroei, gelykstaande aan die goue era van 1945–73. Miljoene nuwe werkgeleenthede is geskep om minderhede in Amerika te akkommodeer (swart Amerikaners, nuwe immigrante en vroue wat die arbeidsmag betree) en 'n nuwe middelklas in opkomende en voormalige kommunistiese lande. Hoe het dit gebeur? Reagan het al die belangrikste beleidsrigtings van die sewentigerjare (inflasie, proteksionisme, hoë belasting en meer) omgekeer, behalwe die opeenhoping van fiskale tekorte. En die een, wat meestal deur die militêre opbou veroorsaak is, het verdamp toe die Sowjetunie in duie gestort het en uitgawes vir verdediging teruggekeer het.
President Clinton het Reagan se beleid bestendig en sy eie party aangeval om die historiese Uruguay -ronde en NAFTA -handelsooreenkomste aan te gaan. Hy het belasting beskeie verhoog, maar nie naastenby die vlakke wat deur die Reagan -belastingverlagings opgelos is nie, het hy die begroting gebalanseer, meestal as gevolg van die vredesdividend, en hy verklaar 'n einde aan die era van die groot regering en teken 'n belangrike hervorming van welsyn (nadat hy twee keer veto gelê het) dat sy party het ook gekant. In hierdie opsig het Clinton Reagan se konserwatiewe ekonomiese program behou, net soos Eisenhower die liberale ekonomiese beleid van FDR bewaar het.
Globalisering, nasionalisme en demokrasie
Vandag se Amerika en die geglobaliseerde wêreld om dit is grootliks gebou op 'n Amerikaanse 'nasionalisme van internasionalisme'. Sowel tuis as in die buiteland bepleit Amerika groter vryheid en groter welvaart. Tuis het hierdie onkonvensionele nasionalisme die grootste arbeidsherontplooiing in die geskiedenis gehad, terwyl dit terselfdertyd burgerregte en immigrasie uitgebrei het. In die buiteland verwelkom dit 'n toenemende aantal lande in die vryemark-wêreldekonomie, eers die verslane moondhede van die Tweede Wêreldoorlog (Duitsland en Japan), daarna die Asiatiese tiere, die nuut-industrialiserende lande, die voormalige kommunistiese lande in Europa, en vandag die ontluikende markte van China en Indië.
Nou vra die nuwe, te konvensionele nasionalisme dat Amerika handelsstrome moet beperk, immigrante moet verbied (en deporteer) en bondgenote moet laat verdedig. Deels is die nuwe nasionalisme 'n gevolg van die ou nasionalisme: Amerika en die wêreld is soveel beter daaraan toe dat baie mense aanvaar dat niks sleg sal gebeur as Amerika die wêreld verlaat nie. Maar dit is verkeerd. Amerika het die wêreld in 1919 verlaat, en die wêreld het in 1939 van 'n krans afgeval, terwyl Amerika self Jim Crow en ekonomiese depressie toegesak het. As Amerikaner die wêreld in 2016 en daarna laat vaar, dink iemand dan dat die Amerikaanse samelewing meer inklusief en voorspoedig sal word?
Kan Amerika 'n standaard-keiserlike mag word, meer handelsooreenkomste wen terwyl ander lande verloor (die mercantilistiese benadering), tuis terrorisme bestry omdat die Verenigde State nie meer bereid is om dit op die buiteland te beveg nie, ons grense van tyd tot tyd beskerm geweld eskaleer van binne (tussen swart en wit, polisie en betogers, naturiste en multikulturaliste)? Wat sal ons bymekaar hou? Etnisiteit, godsdiens en selfs patriotisme kan geen blywende gom verskaf vir 'n nasie wat op republikeinse idees gebaseer is nie. Amerika kan nie terugkeer na die etniese (Angelsaksiese) kultuur van vroeë Amerika, of die blanke meerderhede van Amerika uit die 19de eeu nie, wat nog te sê na die opwindende patriotisme van die 20ste eeu se wêreldoorloë.
As Amerika nie kan teruggaan nie, wat is die pad vorentoe? Drie faktore is verantwoordelik vir die afname van die openbare steun vir die nasionalisme van internasionalisme in Amerika. Ek glo dat hierdie faktore omgekeer kan word.
Die eerste faktor is die ontploffing van Chinese invoer. Van 1991 tot 2011 het die invoer van Chinese vervaardigings in die Verenigde State van 4,5 tot 23,1 persent van die totaal toegeneem. Ekonome skat dat hierdie toename in invoer minstens 'n miljoen Amerikaanse vervaardigingsgeleenthede gekos het. 11 Dit het gebeur in 'n tyd toe 'n tweede faktor, immigrasie, sneeubal, en wat vererger is deur die toenemende bedreiging van terrorisme, wat 'n nasionale veiligheidsdimensie in die kwessie ingebring het. Uiteindelik het ekonomiese groei vertraag en werkskepping gedaal. Die gebrek aan werkgeleenthede het die negatiewe impak van invoer sowel as immigrasie vererger. Die Amerikaanse volk en uiteindelik die Amerikaanse werker, wat soveel geliberaliseerde handel ingeneem het, het in opstand gekom - en met goeie rede.
Dit is dus tyd om immigrasie en invoer te vertraag - ek beklemtoon traag, nie einde nie - totdat die land dit geleidelik kan opneem. Intussen sal die regering verstandig wees om maniere te beklemtoon om die skare van $ 3 biljoen kontant wat deur Amerikaanse nywerhede en banke weggesteek is, te bevry, aangesien beleggings op die laagste vlakke in die naoorlogse geskiedenis verswak. Die manier om dit te doen is nie deur massiewe stimulering van die regering en ongekende monetêre laksheid nie - ons het dit onlangs probeer, en dit het nie gewerk nie - maar eerder deur die hervorming van belasting- en reguleringsstelsels.
Behalwe welvaart bring Amerika se nasionalisme van internasionalisme vrede. Volgens enige objektiewe maatstaf is die wêreld vandag baie rustiger as in 1945, en dit kan nog vreedsamer word. Hier is die belangrikste vraag of 'n Amerikaanse nasionalisme van internasionalisme 'n brug te ver is as dit na China, Rusland en Iran strek.
Sommige het gesê dat dit in die geval van Duitsland en Japan was na die Tweede Wêreldoorlog, en ander het gesê dat dit die geval was met die vroeë Asiatiese tiere soos Suid -Korea en Taiwan of die latere Oos -Europese lande. Die antwoorde toe as nou is nie vanselfsprekend nie. Ons bondgenote is vandag baie sterker as in die vroeë tye van die Koue Oorlog; hulle kan meer betaal vir hul eie verdediging en meer belê in hul eie welvaart, en hul suksesse in demokrasie en veiligheid getuig van die sukses op lang termyn van 'n Amerikaanse nasionalisme van internasionalisme. . Stel u dus voor 'n wêreld teen die einde van hierdie eeu wat 'n ietwat meer geliberaliseerde, pluralistiese Rusland, China en Iran insluit. Vergesog? Miskien, maar onthou hoe vergesog vandag se wêreld gelyk het in 1916, of selfs in 1966. As ons by ons steeds-revolusionêre liberale republikeinse ideale hou, sal Amerika die wêreld bly vorm, nie met militêre mag nie, maar soos altyd met die mag van sy idees.
Die drie stappe wat hier aanbeveel word om 'n Amerikaanse nasionalisme van internasionalisme te laat herleef, strook nie met die beleidstandpunte van die nuwe president Donald Trump nie. As hy prioriteit gee aan belasting- en reguleringshervormings (wat werk skep), tussentydse simboliese, maar nie diep ontwrigtende stappe neem om handel en immigrasie te vertraag (wat die bestanddele bevredig), en meer gebalanseerde transaksies sluit om terrorisme en ander veiligheidskwessies eers met bondgenote en daarna met Rusland, China en Iran (wat die gemete Amerikaanse leierskap herstel), sal hy die unieke republikeinse staatsskip regmaak wat 'n Amerikaanse nasionalisme van internasionalisme vorm.
1 Gilbert, Aan die afskeidsrede: Idees van vroeë Amerikaanse buitelandse beleid (Princeton University Press, 1970), p. 17.
2 Sien John Ferling, Jefferson en Hamilton: Die wedywering wat 'n nasie gesmee het (Bloomsbury Press, 2013), pp. 53–54. Jefferson se siening is wyd gedeel. John Adams het terselfdertyd aangevoer dat omdat "mag altyd eiendom volg", hy hoop "om die verkryging van grond vir elke lid van die samelewing maklik te maak. . . sodat die menigte besittings in besit kan neem. " Aangehaal in Michael Lind, Die Amerikaanse manier van strategie (Oxford, 2006), bl. 12.
3 Vir aanhalings in hierdie paragraaf, sien Robert W. Tucker en David C. Hendrickson, Empire of Liberty: Die staatskaping van Thomas Jefferson (Oxford University Press, 1990), pp. 160–61, kyk ook Robert Kagan, Dangerous Nation: Amerika se plek in die wêreld van sy vroegste dae tot die aanbreek van die twintigste eeu (Knopf, 2006), p. 83.
4 Paul Johnson, 'N Geskiedenis van die Amerikaanse volk (HarperPerennial, 1997), p. 231.
5 Vir aanhalings en my interpretasie van Polk, sien Henry R. Nau, Konserwatiewe internasionalisme (Princeton University Press, 2015), hoofstuk 5.
6 Doyle, Die oorsaak van alle nasies: 'n internasionale geskiedenis van die Amerikaanse burgeroorlog (Basic Books, 2015), p. 10.
7 Robert Kagan, Gevaarlike nasie (Alfred A. Knopf, 2006), p. 347.
8 Henry R. Nau, "The 'Great Expansion': The Economic Legacy of Ronald Reagan," in Paul Kengor en Jeffrey J. Chidester, red., Reagan in 'n getransformeerde wêreld (Harvard University Press, 2015), pp. 20–34. Vir die volledige verhaal van Reagan se ekonomiese nalatenskap, sien Nau, Die verval van die mite van Amerika (Oxford University Press, 1990).
9 John G. Ruggie, "International Regimes, Transactions, and Change: Embedded Liberalism in the Postwar Economic Order", in Stephen D. Krasner, red., Internasionale regimes (Cornell University Press, 1983), pp. 195–233. Vir 'n debat oor die getuienis, sien my Die verval van die mite van Amerika, pp. 71–74, 77–128.
10 Samuelson, "beweeg die middelklas op?" Washington Post, 27 Junie 2016 Feldstein, "Die Amerikaanse ekonomie is in goeie vorm," Wall Street Journal, 22 Februarie 2016.
11 Daron Acemo ğ lu, et al., "Invoerkompetisie en die groot indiensnemingstydperk van die 2000's," Tydskrif vir Arbeidsekonomie (Januarie 2016). Die meeste van hierdie invoer is weliswaar nie nuut nie, aangesien dit voorheen uit ander Asiatiese lande gekom het.
45.Amerika in die Eerste Wêreldoorlog
Isolasie was 'n lang Amerikaanse tradisie. Sedert die dae van George Washington het Amerikaners gesukkel om beskerm te bly deur die magtige oseane op sy grens. Toe Europese konflikte uitbreek, soos gereeld, het baie in die Verenigde State aanspraak gemaak op uitsonderlikheid. Amerika was anders. Waarom betrokke raak by Europa se selfvernietiging? Toe die aartshertog van Oostenryk-Hongarye koelbloedig vermoor word, wat die mees vernietigende oorlog in die geskiedenis van die mens veroorsaak het, was die aanvanklike reaksie in die Verenigde State die verwagte wil vir neutraliteit. As 'n nasie van immigrante sou die Verenigde State probleme ondervind om 'n kant te kies. Ondanks die voor die hand liggende bande met Brittanje op grond van geskiedenis en taal, was daar baie Amerikaanse burgers wat Duitsland en Oostenryk-Hongarye as hul vaderland geëis het. Ondersteuning van die Geallieerdes of die sentrale moondhede kan verdelend wees.
In die vroeë dae van die oorlog, toe Brittanje en Frankryk teen Duitsland sukkel, besluit Amerikaanse leiers dat dit in die nasionale belang is om soos altyd met alle kante handel te dryf. 'N Neutrale nasie kan nie aan die een kant 'n embargo oplê en met die ander kant handel dryf en sy neutrale status behou nie. Daarbenewens was handelaars en vervaardigers in die Verenigde State bang dat 'n boikot die Amerikaanse ekonomie sal lamlê. Groot -Brittanje, met sy kragtige vloot, het verskillende idees gehad. 'N Groot deel van die Britse strategie was om 'n blokkade op Duitsland op te lê. Amerikaanse handel met die sentrale magte kon eenvoudig nie toegelaat word nie. Die resultate van die blokkade was verstommend. Die handel met Engeland en Frankryk het tussen 1914 en 1916 meer as verdriedubbel, terwyl die handel met Duitsland met meer as negentig persent verminder is. Dit was hierdie situasie wat onderduikoorlogvoering deur die Duitsers teen Amerikaners op see veroorsaak het. Na twee en 'n half jaar van isolasie, betree Amerika die Groot Oorlog.
Die bydraes van die Amerikaanse weermag tot die geallieerde pogings was deurslaggewend. Sedert die Russe besluit het om die oorlog te beëindig, kon die Duitsers baie van hul troepe van die oostelike front na die dooiepunt in die Weste skuif. Die oënskynlik oneindige voorraad vars Amerikaanse soldate het hierdie potensiële voordeel teëgekom en het die Duitsers demoraliseer. Amerikaanse soldate betree die bloedige loopgrawe en teen November 1918 was die oorlog verby. Bydraes tot die oorlogspoging was nie tot die slagveld beperk nie. Die hele Amerikaanse ekonomie is gemobiliseer om die oorlog te wen. Van die aanplant van ekstra groente tot die afsluiting van die oond, Amerikaanse burgerlikes voorsien ekstra kos en brandstof aan die oorlogspoging. Die Amerikaanse regering was besig met 'n massiewe propagandaveldtog om troepe en geld in te samel. Waar onenigheid duidelik was, is dit verstik, wat baie mense laat twyfel of Amerikaanse burgerlike vryhede in gevaar is. Uiteindelik is die oorlog gewen, maar die vrede is verlore. Die Verdrag van Versailles soos aangebied deur president Wilson is deur die senaat verwerp. Twee gevaarlike dekades van politieke isolationisme het gevolg, net om te eindig in 'n steeds rampspoediger oorlog.
Oorlog in Afghanistan begin
• 7 Oktober 2001: Lugaanvalle deur die Verenigde State en Groot -Brittanje word in Afghanistan geloods by Taliban- en al -Qaeda -opleidingskampe en teikens. Wat Amerika nou proe, is slegs 'n afskrif van wat ons geproe het, sê Osama bin Laden in 'n videoverklaring wat dieselfde dag vrygestel is. Ons Islamitiese nasie proe dieselfde vir meer as 80 jaar van vernedering en skande, sy seuns vermoor en hul bloed stort, sy heilighede ontheilig. "
• 19-20 Oktober, 2001: Die grondoorlog begin, met spesiale magte wat in Kandahar toeslaan. In die komende weke kondig Brittanje, Turkye, Duitsland, Italië, Nederland, Frankryk en Pole aan dat hulle troepe na Afghanistan sal ontplooi.
• 9 November 2001: Die Afghaanse Noordelike Alliansie vang Mazar-e-Sharif, 'n vesting van die Taliban, op.
• 13 November 2001: Kabul val na lugaanvalle en grondaanvalle deur die Verenigde State en die Afghaanse Noordelike Alliansie.
• 6-17 Desember 2001: Die Slag van Tora Bora woed in 'n grotkompleks in Oos -Afghanistan se Witberge. Koalisiemagte onder leiding van die VSA probeer Osama bin Laden, leier van Al-Kaïda, vasvat, maar hy ontsnap.
• 7 Desember 2001: Kandahar, die laaste groot vesting van die Taliban, val.
• 21 Februarie 2002: 'N Video bevestig die dood in die uitvoeringstyl van Wall Street Journal verslaggewer ꃚniel Pearl deur Khalid Sheikh Mohammed, 'n selfbeskrywe meesterbrein van die 9/11 aanvalle.
• 13 Junie 2002: Hamid Karzai, 'n gunsteling-kandidaat van die VSA, word deur 'n tradisionele Afghaanse Loya Jirga-raad verkies tot 'n termyn van twee jaar as die oorgangshoof van Afghanistan en#x2019. In 2004 word hy die eerste demokraties verkose president van Afghanistan.
DIE AMERIKAANSE REIS
Legacy State Test (EOC) Resultate 2018
Uitslae van vorige staatstoets (EOC) 2017
Erfenisstaatstoets (EOC) resultate 2016
White House Heroes, deel I
Presidensiële kinders: die kinders van Adams
Presidensiële kinders: Teddy 's & quot; White House Gang & quot
'N Doodloopbaan: die vise -president van Madison '
Rum, Romanisme en Rebellie: Die verkiesing van 1884
Plaasvervanger First Lady: Harriet Lane
Robert Todd Lincoln: Onwillige getuie tot die geskiedenis
Dolley Madison: 'n Amerikaanse oorspronklike
The Wit and Wisdom of Abraham Lincoln, Deel I
Amper president: Benjamin Wade
Dood in die Withuis
'N Verhaal van twee kaartjies, deel I
'N Verhaal van twee kaartjies, deel II
Waarnemende vise -president, deel I
Waarnemende vise -president, deel II
Die saak vir die kieskollege
Wenners van Trivia-vrae 2013-2014
Wenners van Trivia-vrae 2014-2015
Amerikaanse geskiedenis 8 leerplan
Amerikaanse geskiedenis 8 Lees
Tydlyn vir die rewolusionêre oorlog
Die American Journey Handboek
Amerikaanse geskiedenis 11 leerplan
Amerikaanse geskiedenis 11 Lees
Die American Vision Handboek
Die wêreld en sy mense handboek
Hierdie webwerf bied inligting met behulp van PDF; besoek hierdie skakel om die Adobe Acrobat Reader DC -sagteware af te laai.
Wêreldhegemonie en die gevolge daarvan
In 'n resensie wat op die boek reageer, Twee Hegemonies: Brittanje 1846-1914 en die Verenigde State 1941-2001, onder redaksie van Patrick Karl O'Brien, een van die bydraers tot die konferensie, en sy kollega Armand Clesse 1, het Niall Ferguson die debat gevoer oor die vraag of die term "hegemonie" werklik 'n voldoende idee is om die Verenigde State te beskryf, of die post-1991 Amerikaanse rol in die wêreld moet meer gepas gekenmerk word as 'n ryk. Ferguson laat die belangrikste vrae ontstaan:
"Wat word hierdie ding hegemonie genoem? Is dit 'n eufemisme vir 'empire', of beskryf dit die rol van 'n primus inter pares, 'n land wat sy bondgenote lei, maar nie onder die mense heers nie? En wat is die motiewe van 'n hegemon? ? Oefen dit mag buite sy grense uit vir sy eie belang? Of is dit altruïsties betrokke by die verskaffing van internasionale openbare goedere? " 2
Soos Ferguson korrek uitwys, het die term "empireá nooit uitsluitlik direkte heerskappy oor vreemde gebiede beteken sonder enige politieke verteenwoordiging van hul inwoners nie." Daar is 'n onderskeid tussen formele en informele ryk. In sy gevolgtrekking voer Ferguson aan dat die term "hegemonie" 'n manier is om die term "ryk" te vermy, wat 'n woord verteenwoordig waarteen die meeste Amerikaners, anders as die Britte, afkerig bly. Daarna daag hy Amerikaanse elites uit om wakker te word en toe te gee dat die Verenigde State in werklikheid 'n 'ryk' geword het.
Terwyl Ferguson die punt erken, is die term 'hegemonie' nie gekies uit afkeer van die term 'ryk' nie. Die term "hegemonie" is eerder gekies juis omdat die term "ryk" te veel is van konnotasies van absolute beheer, wat die onderskeid tussen primaat, hegemonie en imperiale oorheersing vervaag. In hierdie verband verteenwoordig hegemonie 'n tussenposisie of gemiddelde posisie iewers tussen openlike oorheersing en voorrang. Laasgenoemde, primaat, verwys na die vermoë om beleid te beïnvloed, maar nie noodwendig beheer nie, oor die algemeen sonder die gebruik of dreigement om geweld te gebruik. Die term hegemonie is eweneens buigbaar genoeg om geo-strategiese aspekte van imperialisme sowel as polities-ekonomies te dek, insluitend konsepte van "globalisering".
Primasie verwys dus na die vermoë om beleid te beïnvloed, maar nie noodwendig beheer nie, sonder om die gebruik of dreigement van geweld te gebruik. Primêre instrumente is hoofsaaklik diplomaties, polities en ekonomies. Hegemony, baie in die manier waarop David Calleo die kwessie in sy hoofstuk aangespreek het, verteenwoordig die vermoë om die buitelandse politieke en ekonomiese beleid van ander state te manipuleer en te beïnvloed met die onderbroke gebruik van diplomatieke en ekonomiese druk, wat die bedreiging al dan nie insluit gebruik van geweld. Ryk daarenteen impliseer oorheersing en die bereidheid om geweld te gebruik om 'n relatief groter posisie van mag en invloed te verkry of te handhaaf indien nodig. Dit sluit nie die feit uit dat ryke uiteindelik om geo-strategiese of politieke ekonomiese redes kan terugtrek nie (moontlik met geweld in die proses), en dan probeer om hul mag op 'n relatief verminderde vlak van globale invloed te handhaaf.
Om spesifiek te wees, het die Amerikaanse beleid ten opsigte van Europa tydens die Koue Oorlog in wese 'n posisie van hegemonie verteenwoordig, maar wat nou, in die era na die Koue Oorlog, terugkeer na voorrang. Die Amerikaanse-VK-Franse militêre besetting oor Duitsland in die tydperk 1945-1949 verteenwoordig die oorheersing van die Duitse integrasie in die NAVO in 1955, en verander dan 'n posisie van oorheersing in die van hegemonie. Navo-lidmaatskap vir ander lede het 'n wesenlik hegemoniese verhouding verteenwoordig deurdat state in wese geïntegreer is in Amerikaanse geo-strategiese bekommernisse. Frankryk se uittrede uit die NAVO se geïntegreerde militêre bevel in 1966 was 'n voortydige poging om aspekte van die Amerikaanse hegemonie te versag, maar kon nie suksesvol wees sonder Duitse en Britse steun nie. Die 1998 St. Malo -ooreenkoms dui egter eers op die moontlikheid van groter Britse, Franse en Duitse samewerking tussen verdediging en veiligheid3.
In hierdie verband verteenwoordig hegemonie dus 'imperialisme met beter maniere', waarin laasgenoemde die vermoë om die buitelandse beleid van derde state te beïnvloed, maar nie heeltemal beheer nie, verteenwoordig. Terselfdertyd is dit duidelik dat selfs here op verskillende tye kan besluit om kragtiger maatreëls te tref, en dat hulle nie altyd kan voldoen aan algemeen aanvaarde internasionale norme en standaarde nie (dit wil sê "maniere"). In hierdie verband het Kenneth Waltz tereg opgemerk dat die konsep van "goedaardige hegemonie" 'n teenstrydigheid in terme 4 is.
Die term hegemonie, as 'n algemene konseptualisering, kom dus wyd genoeg voor om gebiede te dek wat onder die streng of formele oorheersing van 'n oorheersende mag of ryk is, sowel as die streke wat beïnvloed word deur 'n meer indirekte voorrang, met patrone van politieke- ekonomiese en mediagedrag, insluitend die wat 'globalisering' genoem word, 'n onderwerp wat Albert Fishlow in sy lesing behandel het.
Hier ontstaan ​​die probleem met die konsepte van primaat en hegemonie, aangesien dit verband hou met die konsep van "magsbalans, vermoëns en bedoelings". Op baie maniere het Groot-Brittanje uit die 19de eeu voorrang (of houer van die 'balans') teenoor sy Europese mededingers gehad, terwyl dit 'n groot deel van Asië en Afrika oorheers het en 'n beleid van 'versoening' teenoor sy Amerikaanse uitdager aangepak het. , wat tot insulêre kernstatus gestyg het. Die feit dat Brittanje 'n groot deel van die perifere wêreld oorheers het in strategiese belangrike streke, soos die Suez, het dit ook 'n relatiewe hegemoniese hefboomeffek gegee in vergelyking met sy Europese mededingers, alhoewel 'n toenemend verminderde hefboomfinansiering wat dit tydens die Eerste en Tweede Wêreldoorlog sou onderhou. .
Die VSA, na die besetting na die Tweede Wêreldoorlog van Duitsland en Japan, het sy strategiese hefboom gebruik om sy hegemonie oor 'n groot deel van Europa en Asië te handhaaf, hoewel dit teenstaan ​​deur die Sowjetunie en daarna die Volksrepubliek China. Deur homself in Duitsland te posisioneer (en Duitsland in die NAVO in te trek) en Japan in 'n alliansie te koppel, en deur te verseker dat hierdie regerings wat die kernekonomieë van hul onderskeie streke verteenwoordig, nie buitelandse beleide sou aangaan buite die Amerikaanse gegewe parameters nie, sou die VSA hegemonie ook in groot dele van Europa en Asië.
Boonop kon die VSA die mite van 'n nie-ryk onderhou op dieselfde manier as wat dit nodig was om sy keiserlike uitbreiding te bereik, of in Thomas Jefferson se woorde, 'verowering sonder oorlog'. In hierdie opsig het die VSA grotendeels agter die skerms ingesluip deur staatskaping, of finansiële steun vir verskillende state in krisis, soos Frankryk ten tyde van die Viëtnam -oorlog, of ter ondersteuning van die Britse pond tydens die Suez 1956 krisis.
Wat laasgenoemde betref, het Brittanje, Frankryk en Israel militêr ingegryp teen die nasionalisering van die Suez -kanaal, net om druk op Moskou (wat gedreig het om kernwapens teen Parys en Londen te gebruik) en Washington, wat gedreig het sy steun vir die Britse pond verminder toe laasgenoemde onder spekulatiewe druk verkeer, tydens een van die eerste groot finansiële krisisse in die Koue Oorlog wat ingryping van die IMF aan die einde van die Britse hegemonie in die streek en naby die begin van die Amerikaanse 5 vereis het.
Die belangrikste punt is dat, in teenstelling met Brittanje en Frankryk, wat hul ryke deur direkte ingryping gedurende die 18de en 19de eeu gesmee het, die VSA geleidelik in staat was om hul oorsese hegemonie oor die keiserlike infrastruktuur wat die Britte reeds in werking gestel het, te plaas. Frans, en verminder daardeur die behoefte aan direkte koloniale beheer, of 'formele' ryk. Hierdie proses het natuurlik nie sonder probleme plaasgevind nie, soos die geval was met die Viëtnam -oorlog, toe die VSA in 1950 die finansiële las van die oorlog vir die Franse begin aanneem het, voordat hulle in 1964 tussenbeide tree met die troef van die Golf van Tonkin -resolusie.
'N Ander probleem met die konseptualisering van die Britse en Amerikaanse ryk is dat die benadering oor die algemeen reduksionisties is en nie noodwendig vanuit 'n werklik sistemiese perspektief na die kwessie van imperialisme kyk nie, en dus rekening hou met imperiale wedywerings en die interaksie daarvan met beide groot- en kleinmagte. Niall Ferguson voer aan dat die "hegemoniese stabiliteitsteorie" nuttige insigte bied oor die manier waarop ekonomiese mag werk, maar dat "die verwaarlosing van die militêre en kulturele aspekte van mag daartoe lei dat dit die huidige Amerikaanse ryk oorskat en die mag van sy Britte onderskat. voorganger 6 ". Terselfdertyd moet die militêre, kulturele en ekonomiese aspekte van mag egter gepas in hul sistemiese en strukturele konteks geplaas word om voldoende vergelyk en gekontrasteer te word.
In hierdie verband is die geo-historiese alliansiepatrone van botsende state van baie verskillende tydperke geneig om identifiseerbare konstellasies te vorm, wat vergelyk kan word en gekontrasteer kan word vir beide ooreenkomste en verskille. Aangesien dit oor die algemeen makliker is om 'ooreenkomste' in plaas van 'verskille' vas te stel, is die dilemma dan om die beduidende ooreenkomste en verskille tussen die dinamiese multidimensionele interaksie van geo-strategiese en politieke ekonomiese (sowel as sosio-kulturele) faktore stelselmatig te omskryf. en die huidige struktuur van verhoudings met dié van die verlede en oor tyd. Dit is des te meer nodig om 'n gepaste ireniese wêreldstrategie te ontwerp wat bedoel is om breër konflikte tussen die groot moondhede en tussen groot en klein moondhede af te weer, indien moontlik.
Die belangrikste verskil tussen die twee tydperke bly die feit dat die VSA, as 'n kwasi-insulêre/kontinentale kernmag, tot dusver veel meer oorheersend is as die 19de eeuse insulêre kern van Groot-Brittanje, in relatiewe geostrategiese en militêre tegnologiese terme, en met betrekking tot die belangrikste kern- en semi-perifere magte van die laat 19de eeu, hoewel dit nie noodwendig in politieke ekonomiese terme is nie. In hierdie verband het Brittanje gesukkel om 'n 2 tot 1 vlootstandaard te handhaaf teen alle moontlike bedreigings. Die begroting van die Pentagon is egter ongeveer gelyk aan die volgende nege of tien lande met die grootste besteding aan verdediging 7. Onmiddellik na 11 September het die VSA die bestedingsbesteding met $ 40 miljard verhoog, 'n bedrag groter as die verdedigingsbegroting van 'n enkele EU -lid.
Wat geo-strategiese en alliansieverhoudings betref, was die 19de-eeuse insulêre kern van Groot-Brittanje grootliks tevrede met die poging om 'n ewewig te kry tussen mededingende Franse, Pruisiese/Duitse, Italiaanse en Russiese veelpolêre verhoudings op die Europese vasteland, deur wat ek as 'n verhouding sou beskryf. van voorrang (of 'houer van die balans') deurdat elkeen van hierdie state moontlike bedreigings vir Britse belange verteenwoordig, indien nie vir Brittanje self nie. Die VSA, egter, wegbeweeg van 'n wesenlik bipolêre konfrontasie met die Sowjetunie as 'n rowwe militêre gelyke, maar nooit 'n beduidende ekonomiese mededinger nie, word nou gekonfronteer met 'n aantal hoogs ongelyke bedreigings van beide semi-perifere en/of perifere state , wat, ondanks hul swak posisie in die 'globaliserende' wêreldekonomie, steeds in staat is om 'dual use' tegnologie te bekom en wapens van massavernietiging te ontwikkel. Die VSA word ook gekonfronteer met dreigemente van moontlike teen-balans tussen polities-militêre alliansies wat die VSA en sy bondgenote in streekkonflikte kan lok. Hier kan die Frans-Duits-Russies-Chinese politieke opposisie teen Amerikaanse en Britse ingryping in Irak byvoorbeeld 'n begin van 'n meer 'polisentriese' wêreld wees met 'n groter buigsaamheid ten opsigte van alliansievormings. Die EU kan uiteindelik kyk na nouer betrekkinge met Rusland of China, of albei, byvoorbeeld.
Die styging van die euro in verhouding tot die dollar (waarin die VSA blykbaar nie sy tweelingstekorte wil besnoei terwyl die Europeërs nie hul rente wil verlaag of wil ingryp om hul geldeenheid te verlaag nie), gekombineer met Japannese, Chinese, Taiwanese en die verkryging van Suid -Koreaanse bates en skatkiswissels in dollar dui daarop dat die VSA 'n relatiewe finansiële afhanklikheid aangegaan het, glad nie kenmerkend van die hegemoniese Groot -Brittanje van die 19de eeu nie, of selfs die stygende VSA self vergelykbaar het na die Eerste en Tweede Wêreldoorlog .Die Suez -saak van 1956, waarin die VSA gedreig het om nie die pond van die destydse dalende hegemon, Brittanje, te ondersteun nie, het aangedui hoe finansiële aspekte van strategiese hefboomfinansiering moontlik teen state gebruik kan word om geopolitieke toegewings te verkry, en laat dus vrae ontstaan ​​oor die vraag of hedendaagse Amerikaanse skuldeisers kan moontlik soortgelyke dreigemente gebruik om te spekuleer teen die dollar om spesifieke geopolitieke of polities-ekonomiese doelwitte te bereik.
En ten slotte, ondanks die triomfalisme van die "einde van die geskiedenis" na die Koue Oorlog en ondanks die opregte simpatie van die wêreld vir die VSA na die aanvalle op 11 September 2001 op die World Trade Center en Pentagon, lyk dit asof die VSA sy voormalige status in morele en kulturele terme na aanleiding van 'n aantal eensydige inisiatiewe, waaronder die weiering om die Kyoto -verdrag te onderteken, eensydige uitbreek van die ABM -verdrag, sowel as in wese eensydige ingryping in Irak sonder 'n mandaat van die VN -Veiligheidsraad 8.
Die huidige geostrategiese, polities-ekonomiese en sosio-ekonomiese opset blyk dus gekenmerk te word deur 'n hoogs onstabiele polisentrisme waarin state en interregeringsorganisasies, sowel as nie-regerings- en anti-staatsaktore, baie ongelyk, indien nie heeltemal skeef, militêre, tegnologiese en ekonomiese magsvermoëns, sowel as hoogs ongelyke, indien nie onvoorspelbare, vlakke van politieke en media -invloed, om nie die aard en tydsberekening van hul bereidwilligheid om op te tree, te ignoreer nie (met betrekking tot 'n kontinuum van moontlike opsies, wat al dan nie insluit die gebruik van geweld). Dit lyk ook asof die hedendaagse globale opset beduidende sistemiese/strukturele kenmerke het wat vergelyk kan word en in kontras kan wees met die aard van konstellasies van die staat en alliansie wat voor die Eerste en Tweede Wêreldoorlog ontstaan ​​het.
Elkeen van die skrywers David P. Calleo, Albert Fishlow, Patrick Karl O'Brien en Hall Gardner ontwikkel 'n verskillende, maar onderling verwante opvattings oor hegemonie.
David P. Calleo se artikel, "Hegemony and Decline, the American Case at the Turning of the Century" besin oor die saak vir Amerikaanse "declinism" aan die einde van die Reagan -administrasie, die oënskynlike verjonging van die Amerikaanse mag in die Bush I en Clinton administrasies, en die belangrikheid van ontwikkelings onder Bush II. Hy wil die vraag ontleed: Hoeveel kontinuïteit verbind hierdie administrasies? Die hoofstuk open die debat oor die vraag of die Amerikaanse ekonomie, gekoppel aan sy wêreldwye geopolitieke belange en nou militêre ingryping in Irak, met die koms van die Bush -administrasie werklik 'n deklinistiese fase betree het deurdat laasgenoemde se Reaganite -belasting- en begrotingsbeleid ondermyn het die administrasieprestasie van Clinton in die balansering van die Amerikaanse begroting.
Die VSA word nou gekonfronteer met 'n nog groter tekort op die lopende rekening, en 'n groter behoefte aan buitelandse krediet wat al hoe minder kom in die vorm van beleggings in ons reële ekonomie, net soos in die Clinton-jare, maar toenemend uit die verkoop van korttermyn Tesourie -instrumente aan Japannese en Chinese sentrale banke. Dit beteken in werklikheid dat die Amerikaanse ekonomie grootliks afhanklik is van die Asiatiese ekonomie, waarin dit die Chinese is, en veral die Japannese wat nou die dollar ondersteun om hul handelsoorskotte vas te hou en die welvaart van Amerika te finansier.
"Dit lyk na 'n taamlik brose ekonomiese grondslag vir 'n unipolêre supermoondheid. Maar noudat die Koue Oorlog verby is, het die ou deklinistiese waarskuwings nuwe krag, noudat die euro die dollar teenstaan, lyk dit asof Amerika se onversadigbare behoefte aan krediet al hoe meer stel grense - wat ons kan leen, wat ons kan bestee en wat ons kan doen, veral wat ons self kan doen. "
Calleo beweer gevolglik dat die ekonomiese aspekte van die Amerikaanse hegemonie op taamlik wankelrige gronde berus, en dat die VSA hulle toenemend in 'n ongemaklike posisie kan bevind teenoor sy skuldeisers 9.
Albert Fishlow se artikel "After Cancun: The Future of Free Trade" Globalisering -en anti -globalisering (of wat toenemend bekend staan ​​as "alternatiewe globalisering") -was die afgelope 15 jaar die middelpunt van besprekings oor internasionale ekonomiese betrekkinge. Maar 'n nuwe Noord-Suid-as het onlangs ontstaan ​​na aanleiding van die mislukte beraad in Cancun, wat die kern van die huidige debat oor die toekoms van die vryhandelstelsel, wat die internasionale omgewing vir meer as 'n halfeeu gedefinieer het, na vore kom. Landbou staan ​​sentraal, 'n ironiese wending in die lig van die voortgesette veel groter groei van industriële produkte. Terselfdertyd het multilateralisme skynbaar toegegee aan 'n nuwe oplewing van bilateralisme.
Fishlow wil gevolglik die sleutelvrae rakende die nuwe golf van globalisering beantwoord: Wat sal die toekoms van vryhandel wees, en met watter gevolge vir die proses van ekonomiese ontwikkeling? Dra die uitbreiding van die handel by tot hoër vlakke van binnelandse produkte, en op watter manier? Watter binnelandse beleid is nodig om te verseker dat armoede en ongelyke verdeling van inkomste in ontwikkelende lande verlig word deur groter deelname aan die wêreldekonomie, gegewe die feit dat die wisselvalligheid van wisselkoerse, buitelandse beleggings, kommoditeitspryse en die handelsvolume voldoende om baie ontwikkelende ekonomieë die afgelope paar jaar te ontwrig? Sal die vooruitgangspatroon van die verlede voortduur, soos in die verlede, of sal 'n nuwe ontluikende vyandigheid hom op internasionale markte laat geld, soos dit reeds in lande is? In hierdie opsig is dit nie seker dat die VSA lank voorrang op die globale handelsstelsel kan behou nie, as die patrone van globale ongelykheid in werklikheid vergroot en meer state 'misluk' om tred te hou met die mededingende druk, of anders probeer om te smee proteksionistiese blokke.
Patrick Karl O'Brien se artikel, "Hegemonie as 'n Anglo-Amerikaanse opvolging 1815-2004", ontwikkel Gramsci se konsep van hegemonie as mag, wat ''n kombinasie van dwang en toestemming' insluit, vanuit 'n makro-ekonomiese perspektief, dat geen ander staat sedert Rome (insluitend Groot -Brittanje) hegemoniese mag ontplooi het of enigiets wat vergelykbaar is met die kombinasie van oorheersing deur geweld en leierskap met toestemming, wat deur die regerings van die Verenigde State tussen 1941 en 2003 uitgeoefen word. die verskille tussen die rolle wat Brittanje (1793-1914) en die Verenigde State (1941-2003) gespeel het, oorweldig die oppervlakkige ooreenkomste.
In hierdie verband voer O'Brien aan dat die historiese rekord nie voorsiening maak vir die voorstelling van 'n vorige grootmoondheid (wat binne 'n wêreldstelsel van mededingende state werk nie) as een wie se status in 'n beduidende mate afhang van 'n wydverspreide erkenning dat die beleid nagestreef: geweld tussen die state bevat, toegang tot internasionale water en lugweë vergemaklik en die verspreiding van arbeid, kapitaal en bruikbare kennis oor grense bevorder, laat staan ​​(om twee heeltemal moderne wêreldwye bekommernisse te neem) dat sy optrede die omgewing beskerm en buitelandse bevolkings beskerm teen terrorisme. Volgens O'Brien lyk dit asof al hierdie "openbare goedere", wat sedert die Tweede Wêreldoorlog vir die hele wêreld voorsien is (vrywillig en onwillig, effektief en ondoeltreffend, met 'n goedaardige en kwaadwillige bedoeling) deur die Verenigde State verdien die uitbeelding van die mag van Washington as 'hegemonies'.
In teenstelling met die geskiedenis van Britse voorrang en Amerikaanse hegemonie, laat O'Brien ons die indruk dat die VSA sy oorheersende hegemoniese posisie byna onbepaald kan handhaaf, soos die nuwe Rome. Dit lyk asof O'Brien se standpunt hom oopstel vir Nialls Ferguson se kritiek dat 'hegemoniese stabiliteitsteorie' nuttige insigte bied oor die manier waarop ekonomiese mag werk, maar dat 'die verwaarlosing van die militêre en kulturele aspekte van mag dit die huidige Amerikaanse oorskat. ryk en om die mag van sy Britse voorganger 10 "te onderskat. O'Brien se standpunt is eweneens in teenstelling met die standpunt van David Calleo, wat die argument van Charles Kindleberger volg dat die voordele van hierdie 'openbare goed', waarvan O'Brien korrek opgemerk het, deur almal gedeel kan word, maar daarna buite verhouding deur die hegemon betaal. In hierdie declinistiese oogpunt word begunstigdes wat vry ry, mettertyd relatief sterker, terwyl die hegemon wat oorbelas word, relatief swakker word. Soos Calleo dit stel:
"Uiteindelik is die hegemon nie meer sterk genoeg nie - relatief tot die ander - om sy ou voorrang te behou. Die begunstigdes daag dit uit, verhoog die las van hegemonie en bespoedig die agteruitgang van die hegemon."
Hier kan beslis aangevoer word dat Japan, China en die Europese Unie die Amerikaanse hegemonie in politieke-ekonomiese terme uitdaag, selfs al is dit nie naby om dit ten opsigte van militêre vermoëns uit te daag nie.
Die slotartikel van Hall Gardner "From the Egyptian Crisis of 1882 to Iraq of 2003: Alliance Ramifications of British and American Bids For" World Hegemony "vergelyk en kontrasteer die gevolge van die alliansie van die Amerikaanse besluit om in 2003 na Bagdad te gaan, met beide die Britse ingryping/besetting van Egipte in 1882 en die Britse ingryping/besetting van Irak in 1920. In teenstelling met Patrick Karl O'Brien se hoofstuk ontleed Gardner die vraag na Britse en Amerikaanse 'hegemonie' vanuit 'n meer 'mikro -analitiese' benadering, deur streef na die wêreldwye alliansie en politieke-ekonomiese gevolge van die Britse en Amerikaanse ingrype in Egipte en Irak onderskeidelik. Gardner voer aan, meer in reëls in die declinistiese skool soos bespreek deur David P. Calleo, dat die VSA moontlik sy politieke wil en hulpbronne te veel kan uitbrei in konfrontasie met die 'nuwe bedreigings'.
Die globaliseringsproses, soos bespreek deur Albert Fishlow, verhoed nie noodwendig sosiale en politieke konflik nie, en belet nie beide semi-perifere en perifere state om beide bedreigende militêre vermoëns sowel as proteksionistiese streekblokke te ontwikkel nie. Dit mag waar wees, net soos O'Brien beweer, dat die VSA sy militêre oorheersing nog dekades lank sal behou, maar dit verhinder nie dat die oorheersing nie so geleidelik uitroei soos wat die VSA soek nie, deur in wese eensydige maatreëls, om belangrike geostrategiese en politieke ekonomiese hulpbronne te beheer, wil dit terselfdertyd 'n skynbaar groeiende aantal nuwe dreigemente bevat of uitroei. Absolute Amerikaanse militêre hegemonie is van weinig hulp wanneer die land blykbaar toenemend vasgevang is in 'n min of meer 'tradisionele' guerrilla -oorlog in Irak, sowel as minder tradisionele oorloë oor 'terrorisme' en 'skelm state'.
Twee Hegemonies: Brittanje 1846-1914 en die Verenigde State 1941-2001, geredigeer deur Patrick Karl O'Brien, Armand Clesse. Aldershot, VK: Ashgate, 2002. ↩
Sien boekresensie deur Niall Ferguson, "Hegemony or Empire?", In Buitelandse sake, September/Oktober 2003. ↩
Sien Anne Deighton, "Why St. Malo Matters", in Die Nuwe Trans -Atlantiese Agenda, reds Hall Gardner en Radoslava Stefanova (Aldershot: Ashgate, 2001), Hoofstuk 5. ↩
Hier kritiseer Kenneth Waltz tereg die konsep van goedaardige hegemonie: "Hoe meer interafhanklik die stelsel is, hoe meer is 'n surrogaat vir die regering nodig. Sommige Amerikaners meen dat die Verenigde State hierdie diens lewer en dat ander state vanweë sy matigheid sal voortgaan om die bestuursrol daarvan te waardeer, of ten minste te aanvaar. Goedaardige hegemonie is egter iets van 'n teenstrydigheid in terme. Orals lees 'n mens oor Amerikaanse arrogansie en eensydigheid "." Kenneth Waltz "Globalisering en Amerikaanse mag", in Die Nasionale Rente Lente 2000. ↩
James M. Boughton, "Noordwes van Suez: The 1956 Crisis and Suez", in IMF -werkstuk, September 2000. ↩
Niall Ferguson, "Hegemony or Empire?", In Buitelandse sake, September/Oktober 2003. ↩
Paul Kennedy, "Hoe Amerika deur ander beskou word - en maak dit saak", in Nuwe perspektiewe, Kwartaalliks, 25 Februarie 2002. ↩
Sien byvoorbeeld die opname in Mei 2003 oor die houding teenoor die Amerikaanse ingryping in Irak deur die Pew Research Center in Washington. ↩
Hierdie siening word ook ondersteun deur Niall Ferguson "Buitelandse beleggers het nou eise op die Verenigde State van $ 8 triljoen van sy finansiële bates. 1982. Verlede jaar (2002) was die betalingsbalanstekort ... ongeveer 5 persent van die bruto nasionale produk. Volgens die departement van tesourie verdubbel die verhouding wat hulle tien jaar gelede gehou het. " Niall Ferguson, "The True Cost of Hegemony", in New York Times, 20 April 2003. In 2003 was die VSA by die wettige skuldlimiet van $ 6,4 triljoen, terwyl Republikeine probeer het om die limiet nog $ 860 miljard te verhoog, en die Demokrate was daarteen gekant! ↩
Die dringende lesse van die Eerste Wêreldoorlog
As u die bloed by elke stoot kon hoor
Kom gorrel uit die skuimbeskadigde longe,
Onwelvoeglik soos kanker, bitter soos die snert
Van gemene, ongeneeslike sere op onskuldige tonge, -
My vriend, jy sal dit nie met so 'n hoë smaak vertel nie
Aan kinders wat vurig is vir 'n desperate glorie,
Die ou leuen: Dulce et decorum est
Pro patria mori [Latyn vir "Sweet and passing it is to die for your country"].
-"Dulce et Decorum est," 1917-1918, deur Wilfred Owen, Britse digter wat in die oorlog geveg het
Die afgelope weke moet was 'n merkwaardige geleentheid om na te dink oor die geskiedenis, die omvang, koste en nalatenskap van wat vroeër algemeen as die Groot Oorlog bekend gestaan ​​het, die mees rampspoedige enkele oorlog in die Westerse geskiedenis tot op daardie stadium of ten minste sedert die val van Rome en maklik een van die ergste en dodelikste in die wêreldgeskiedenis.
En tog ontbreek besinning oor die oorlog en die gruwelike koste en nalatenskappe daarvan. Of dit nou te wyte was aan twyfelagtige politieke en gedragsbesluite tydens eeufeesherdenkings wat die herinneringe oorskadu het, 'n nuusmedia wat baie gebrek aan bevoegdheid in hierdie soort historiese ondersoek het, of 'n kombinasie van redes, ontbreek iets noodsaakliks: nugter besinning wat 'n mate van die geskiedenis, die impak daarvan op die hede en die moontlike gevolge daarvan op die toekoms en die miljoene lewens wat kortgeknip is onder omstandighede wat min van ons ons ooit sou kon voorstel, laat staan ​​nog.
Dit is inderdaad moeilik om te sê wat die verstommendste is: die ongelooflike impak wat vier skamele jare in die geskiedenis van die menslike geskiedenis honderd jaar gelede op die wêreld gehad het, die impak wat dit steeds het en nog sal hê, die ongelooflike tol verlore lewens (ongeveer 16,5 miljoen sterftes - ongeveer die helfte van die militêre, half burgerlike - deur 'n paar vaste skattings, wat eers deur die volgende, en ons mag hoop, die laaste Wêreldoorlog wat net 'n paar dekades later gevolg het) oortref het, of die uiterste gebrek aan algemene bewustheid vandag van al hierdie dinge.
In die gees van regstelling is die enigste ding wat nog reggestel kan word, hieronder 'n poging om oorlog te voer teen hierdie gebrek aan bewustheid, 'n uiteensetting van vier belangrike maniere waarop ons almal moet respekteer wat die Eerste Wêreldoorlog ons nog kan leer, 'n eeu na sy gevolgtrekking.
1. Oorlog is moontlik, hoe groot dinge ook al lyk.
Een van die opmerklikste dinge in die Eerste Wêreldoorlog is hoe gevorderd, kultureel gesproke, Duitsland, Groot-Brittanje, Frankryk en Oostenryk-Hongarye net voor die oorlog was: dit verteenwoordig die mees gevorderde beskawings wat die aarde tegnologies, wetenskaplik, kultureel moes bied. Hulle lewer waarskynlik die grootste kontemporêre kunswerke, letterkunde, argitektuur en musiek, en ongetwyfeld die grootste kontemporêre kunswerke van wetenskap, medisyne en masjinerie. Hulle was almal ryk en stabiel en was, met die uitsondering van Duitsland as 'n opkomende en nuut verenigde staat, eeue lank groot magte. En hulle het almal intense, intieme bande met mekaar gehad, beide tussen individuele leiers en as ryke en nasies as geheel, bande wat hulle kultureel, ekonomies, sosiaal en polities gebind het. Soos die eerste jare van die twintigste eeu ontvou het, lyk dit asof die wêreld (ten minste die Westerse wêreld) 'n nuwe era van globalisering, vrede, voorspoed, luukse, elektrisiteit, toenemende toegang tot inligting, kommunikasie, bloeiende tegnologie, relatief vinnige reise betree verbetering van medisyne en samewerking ('n era wat nie anders is as ons huidige nie). In werklikheid het Europa die langste vrede sedert die Pax Romana van antieke Rome: met 'n paar noemenswaardige uitsonderings was daar geen oorloë op die Europese vasteland nie, van die laaste nederlaag van Napoleon by Waterloo in 1815 tot die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog in 1914.
Niks hiervan het saak gemaak nie: nie die lang vrede nie, nie die gevorderde tegnologie nie, nie die toenemend onderlinge verband tussen toekomstige strydende leiers, nasies en mense nie, en ook nie die hoogtepunte van die destydse menslike beskawing nie. Wat destyds 'n lang vrede was, het vinnig oorgegaan in een van die mees vernietigende oorloë in die geskiedenis van die mens, wat ontstaan ​​het tussen hierdie mees gevorderde nasies ter wêreld as gevolg van 'n reeks freak gebeure en besluite wat byna almal onkant betrap het ten opsigte van die resultate.
Die geweld in die menslike dier is altyd daar, onder die oppervlak, indien nie op die oppervlak nie, gereed om sonder waarskuwing nasies en die menslike samelewing uit te breek, as versamelings van individuele mense, is duidelik nie anders nie.
2. "Dom is net so dom."
Honderd jaar na die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het Graham Allison, die beroemde geleerde internasionale betrekkinge wat die bekendste was vir sy ontleding van die Kubaanse missielkrisis ('n krisis wat merkwaardig beïnvloed is deur die Eerste Wêreldoorlog), duidelik gemaak dat die eerste Wêreldoorlog vir hom die belangrikste was belangrike les is dat "ondanks die feit dat daar baie redes is om in iets te glo. . . sou geen sin maak nie, en daarom sou dit ongelooflik wees, en daarom selfs onmoontlik, gebeur daar kak. "
In hierdie geval het hierdie nasies soveel meer redes om nie oorlog toe te gaan as om oorlog toe te gaan nie, en selfs toe almal soveel verloor en amper niks anders as dood en vernietiging verdien nie, het hulle die oorlog volgehou, selfs na bloedige dooiepunte het dikwels die norm geword, en die oorlog het selfs jare daarna voortgeduur. Niks hiervan was rasioneel of in die eiebelang van hierdie nasies nie, maar dit is die koers wat hulle gekies het.Van die leiers van die groot moondhede wat in 1914 oorlog toe gegaan het, sou niemand aan die einde van die oorlog aan bewind bly nie. ("Die grootste val van monargieë in die geskiedenis", om wyle Christopher Hitchens aan te haal) en hul ryke aan die einde van die oorlog verloor het, terwyl Brittanje en Frankryk so verswak was dat die wortels van die ontrafeling van hul ryke na die Tweede Wêreldoorlog vasgestel is in beweging. Met ander woorde, die oorlog was verwoestend vir al die groot spelers wat dit begin het en vir die meeste van hulle selfmoord. En steeds hulle het dit verewig.
Baie boeke is oor baie jare hieroor geskryf, baie lesings gehou en panele gehou, baie artikels geskryf - en dit sou vir my maklik wees om 'n hele reeks artikels te skryf oor die aaklige besluitneming net voor en gedurende die oorlog. Maar wat hier belangrik is om op te let, is dat, as hulle gekonfronteer word met 'n verskeidenheid opsies, die strydlustiges dikwels 'n aaklige opsie gekies het as daar beter opsies beskikbaar was, en hulle het dikwels verdubbel op dieselfde of soortgelyke besluite ondanks herhaaldelike mislukking, aanhoudende dooiepunt, en ontsettende lewensverlies. Soos die ou gesegde lui, herhaal dieselfde mislukte optrede in die hoop op 'n ander resultaat die definisie van waansin, en waansin beskryf die aard van die Eerste Wêreldoorlog (nie net agterna nie, maar ook in die tyd) sowel as enige ander woord.
Of dit nou in die uitbreek van oorloë of in hul optrede is, die rol van onnoselheid en waansin in sulke sake word deur baie beskou as geen beter voorbeeld as die Eerste Wêreldoorlog nie. Tog is hierdie les vandag 'n uiters relevante gebeurtenis, soos die Amerikaanse besluit van 2003 Irak binneval en die vroeë onbevoegde jare van sy besetting daar, maak maar al te duidelik.
3. 'n Slegte vrede beteken net meer oorlog.
Net so groot het die Romeinse historikus Tacitus, byna tweeduisend jaar gelede, die gevoelens aangehaal van sommige Romeinse leiers wat 'n moontlike oorlog bespreek het, "want 'n ellendige vrede was selfs 'n goeie uitruil!" 'N Slegte vrede is nie net 'n definitiewe resep vir ellende nie, maar dit is meer as net 'n voorspel tot verdere gewelddadige konflik. Die kort vrede na die omverwerping van die regering van Saddam Hussein in 2003 is 'n uitstekende onlangse voorbeeld, maar miskien bestaan ​​geen voorbeeld in hedendaagse denke meer as 'n voorbeeld van 'n slegte vrede as die nedersettings na die Eerste Wêreldoorlog nie, veral die baie kwaadwillige 1919 Versailles-verdrag wat streng voorwaardes vir Duitsland opgelê het, maar ook 'n rits ander, veel minder bekende verdrae.
Alhoewel die oorlog in 1918 'geëindig' het, was daar skaars 'n breuk in die ooste, waar gewelddadige konflikte jare lank voortduur of uitgebreek het, insluitend die dodelike Russiese burgeroorlog, wat self miljoene se lewens geëis het. In die weste het rebellie en burgeroorlog in die Ierse gebied van die Verenigde Koninkryk uitgebreek (erg genoeg dat baie uit Ierland gevlug het, waaronder my grootouers na New York). Selfs na Versailles moes nog verdragte gesluit word en tot in die twintigerjare onderhandel word, veral oor die gebiede van die voormalige Ottomaanse Ryk, wat Brittanje en Frankryk beplan het om onderling te verdeel sedert die berugte Sykes-Picot-ooreenkoms in die geheim tydens die oorlog bereik is in 1916.
Hierdie slegte vrede het nie net gelei tot die deurmekaar oorloë wat direk na die Eerste Wêreldoorlog en tot die Tweede Wêreldoorlog gewoed het nie, maar ook 'n groot deel van die oorloë sedertdien. Net sedert die 1990's was daar oorloë op die Balkan, oorloë tussen Armenië en Azerbeidjan, Afrika se Wêreldoorlog in die Kongo, verskillende Arabies-Israeliese konflikte, Rusland se oorloë met Georgië en Oekraïne, die Golfoorlog, die Irak-oorlog en burgeroorloë, opstand, of separatistiese konflikte in lande wat oor die hele wêreld strek, selfs in 'n gebied so ver as die Stille Oseaan.
Daar is selfs die oorlog met ISIS.
'N Hele aantal van hierdie konflikte duur steeds in die een of ander vorm voort en kan waarskynlik die oorsaak daarvan meer na die nasleep van die Eerste Wêreldoorlog as dié van die Tweede Wêreldoorlog spoor. Dat dit honderd jaar na die einde van die Eerste Wêreldoorlog die geval is, is net so 'n goeie aanduiding as enigiets van die verskriklike prys van 'n slegte of mislukte vrede.
4. Daar is geen goddelike 'plan' -besluite oor oorlog en vrede wat ons alleen is nie, en ons besit die resultate.
"Die Eerste Wêreldoorlog was 'n tragiese en onnodige konflik." So begin die eerste hoofstuk van die ontslape historikus John Keegan Die Eerste Wêreldoorlog. Nie alles het betekenis of gebeur om 'n rede nie, sommige monumentale pogings word verniet, sommige konflikte is sinneloos en betekenisloos, en lewens - baie miljoene - kan tevergeefs verlore gaan. Aangesien die Tweede Wêreldoorlog net 'n bietjie meer as twee dekades nadat die gevegte in die Eerste Wêreldoorlog opgehou het, gebeur, kan 'n groot deel van die dood van die Eerste Wêreldoorlog tevergeefs wees, en dit spreek selfs nie die nutteloosheid van die selfmoordtaktieke gedurende die hele oorlog wat baie slagoffers meegebring het wat heeltemal onnodig was, veral in die loopgraafoorlog aan die Westelike Front.
Boonop toon die onnoselheid van die strategiese besluite wat tot werklik wêreldoorlog gelei het en die voortbestaan ​​daarvan ook die totale konflik wat heeltemal vermy en onnodig was. Anders as die Tweede Wêreldoorlog, wat veral in Europa gemotiveer is deur skerp verskillende ideologieë wat aggressief uitgevoer is, ontbreek die Eerste Wêreldoorlog oor die algemeen aan ideologie, min of meer net 'n kompetisie tussen ryke wat hul onderdane uitbuit. Vir baie (waarskynlik die meeste) wat in die oorlog geveg het, kon hulle nie eens verduidelik waarom hulle verder as net nasionalisme en dwang veg nie.
Min mense ken een van die ergste vergrype van die oorlog, miskien die aakligste voorbeeld van sinnelose slagveld van die hele konflik. Alhoewel die laaste wapenstilstand aan die Wesfront in die vroeë oggendure van 11 November 1918, net na 05:00 bereik is, is dit eers om 11:00 in werking gestel, wat 'n paar uur onvergeeflike, sinnelose slagting moontlik gemaak het. Nie een persoon hoef in die laaste ure te sterf nie, waarskynlik die nutteloosste bloedbad op die slagveld van die hele oorlog. Ongelooflik het die Geallieerdes "tot op die laaste minuut" aanvalle teen die Duitse linies aangehou ", sê Adam Hochschild, 'n groot kroniekskrywer van die era. Hy gaan voort:
Aangesien die leërs hul statistieke oor ongevalle per dag en nie per uur voorgestel het nie, weet ons slegs die totale tol vir 11 November: sewe en twintig honderd agt en dertig man van beide kante is dood en twee en tagtig honderd is oor gewond of vermis. Maar aangesien dit op 5 nog donker was a.m.en aanvalle byna altyd by daglig plaasgevind het, het die oorgrote meerderheid van hierdie ongevalle duidelik gebeur nadat die wapenstilstand onderteken is, toe bevelvoerders weet dat die skietery om 11 uur ten goede sou stop a.m. Die dag se tol was groter as wat beide partye sou ly in Normandië op D -dag, 1944. En dit het plaasgevind om te wen dat die geallieerde generaals weet dat die Duitsers dae, of selfs ure, later sou ontruim.
'N Besondere verhaal wat Hochschild deel, is veral hartverskeurend:' Private Henry Gunther, van Baltimore, het om 10:59 die laaste Amerikaner geword wat in die oorlog vermoor is a.m., toe hy 'n Duitse masjiengeweerbeampte aangekla het met sy bajonet vasgemaak. In gebroke Engels het die Duitsers op hom geskree om terug te gaan, die oorlog sou ophou. Toe hy dit nie gedoen het nie, het hulle hom geskiet. "
Dit was skaars 'n geval van 'n paar gevoellose of heerlikheidsbehepte bevelvoerders. Hochschild werp lig op die ware omvang van so 'n skandelike leierskap: ''n Paar geallieerde generaals het hul troepe teruggehou toe hulle hoor dat die wapenstilstand onderteken is, maar hulle was in die minderheid.'
Hy sluit af: "En so is duisende mans gedurende die laaste ses uur van die oorlog vermoor of vermink, sonder enige politieke of militêre rede. . . . Die oorlog eindig so sinneloos as wat dit begin het. "
Met inagneming van dit alles, is die idee dat daar 'n wonderlike goddelike plan was wat hierdie gebeure rig, 'n obsensie, selfs meer as 'n mens die idee kan aanneem dat dit met opsetlike goddelike doel was dat soveel mense ingeroep sou word deur regerings wat hulle ontmenslik het in kanonvoer, sommige selfs gekondisioneer en gelei, dikwels ondenkend en slaafs, om vergrype en gruweldade teen die weerloses te pleeg. In hierdie opsig is dit geen verrassing dat uit die loopgrawe van die Eerste Wêreldoorlog, Die Here van die ringe skrywer J.R.R. Tolkien - wat aan die Westelike Front geveg het, die meeste van sy naaste vriende daar sien sterf het en so diep gevorm is deur die oorlog soos byna almal van sy generasie - kon inspirasie put vir orke. Tolkien skryf aan sy seun in 1944, wat in die Tweede Wêreldoorlog veg, en lewer kommentaar op die oorlog en oor die algemeen - kommentaar wat duidelik beïnvloed is deur sy ervaring in die Eerste Wêreldoorlog - het Tolkien verskeie kere opgemerk dat allerhande mense kan word orke. In een brief waarin hy kommentaar lewer oor die oorlogspoging teen die asmagte, het hy geskryf dat 'ons probeer om Sauron met die ring te verower. En ons sal (dit lyk) slaag. Maar die straf is, soos u sal weet, om nuwe Saurons te kweek en om mans en elwe stadig in Orke te verander. " In 'n ander: 'Ek dink die orke is 'n werklike skepping as enigiets in 'realistiese ' fiksie. . . slegs in die werklike lewe is hulle natuurlik aan beide kante. " In die derde plek is hy selfs meer eksplisiet oor selfs die vermoë van sy eie landgenote om orkagtig te word:
Daar is geen ware Uruks nie ('n spesiale soort sterk ork wat vir oorlog geteel word), mense wat sleg gemaak is deur die bedoeling van hul vervaardiger en nie baie wat so bedorwe is dat dit onuitlosbaar is nie (alhoewel ek vrees dat dit erken moet word dat daar menslike wesens wat onherstelbaar lyk sonder 'n spesiale wonderwerk, en dat daar waarskynlik abnormaal baie sulke wesens in Deutschland [Nazi -Duitsland] en Nippon [Imperial Japan] is - maar hierdie ongelukkige lande het beslis geen monopolie nie: ek het hulle ontmoet, of gedink dus, in Engeland se groen en aangename land).
Dat soveel miljoene mense tot blote middele tot slegte doeleindes verminder kan word, dikwels met min of geen keuse of instansie nie, is net so 'n bewys teen die idee van 'n goddelike plan wat deur 'n besorgde hemelse wese georkestreer is as enigiets anders.
'Sowel Kipling as Owen', het Hitchens geskryf van twee digters uit die Eerste Wêreldoorlog wat hy bewonder het, 'het tot die gevolgtrekking gekom dat te veel lewens' geneem 'is eerder as aangebied of aanvaar, en dat te veel burokrate die offer selfvoldaan aanvaar het asof hulle dit self verdien het. "
Miljoene sterf dus in 'n heeltemal onnodige, diep vermybare, strategies dom oorlog wat oor die algemeen met dom taktiek gevoer is, wat moontlik die ergste lewensverlies in so 'n kort tyd in die hele menslike geskiedenis tot gevolg gehad het, totdat die Tweede Wêreldoorlog selfs dit oortref het twee dekades later.
In elk geval, hierdie ontnugterende werklikhede - dat oorlog te eniger tyd kan plaasvind, kan ongelooflik dom wees, dat die beplanning vir die nasleep van die oorlog so deurslaggewend is om verdere konflik te vermy en dat daar nie 'n meesterplan van 'n geestelike wese is nie - ons leer dat ons aksies is van uiterste belang en is alles waarna ons kan hoop of daarna kan streef, behalwe geluk: alles gebeur nie om 'n groter rede nie, maar bloot as gevolg van die mengsel van toeval en die gevolge van ons eie besluite en dié van ander. Met ander woorde, watter "plan" daar ook al is, duur nie ten spyte van menslike wilskrag nie, maar slegs as gevolg daarvan, en as dit selfs bestaan, bestaan ​​dit slegs as gevolg daarvan. Daarom is ons besluite gedurende ons lewens - persoonlike polities, nasionaal - die belangrikste, en eerder as om net ons hande op te steek en hoop te plaas op 'n groter plan wat buite ons vermoë is om ons te onthef van ons eie besluite. ons besluite wat uiters kragtig is en wat die grootste gewig en aandag moet kry, en waarvoor ons die grootste verantwoordelikheid moet neem.
As ons net op ons besluite en dade moet staatmaak, kan ons nie op een of ander onbestaande kosmiese plan vertrou nie, net op onsself en ons medemense, so problematies soos dit is. As daar iets is, is dit selfs nog dringender om ons medemense te help om hul potensiaal te ontwikkel, want 'n groot deel van ons lewens en ons bestaan ​​sal afhang daarvan dat hulle, saam met ons self, toegerus en in posisies is om beter besluite te neem as wat hulle gewoonlik sou doen .
Dit is hierdie besluite wat ons wêreld, ons lewens, en die toeval beïnvloed. Kans is onverskillig en onbeweeglik, maar menslike optrede is nie so nie; daarom het ons ons enigste hoop om mekaar te help. Hoe minder ons mekaar ondersteun, hoe groter is die kans op dodelike konflik van die tipe wat die Groot Oorlog toon. In teenstelling met 'n groot deel van die gees van die menslike geskiedenis, moet ons in plaas daarvan om blinde geloof in 'n soort goddelike krag te plaas om daadwerklik in te gryp om ons te lei, te beskerm en te bemagtig, die geloof in die mensdom plaas, en om dit geloof te plaas 'n veilige weddenskap, ons moet mekaar lei, beskerm en bemagtig.
Uiteindelik is die gruwels wat die mensdom in die Eerste Wêreldoorlog uitgestal het en die lesse wat hier bespreek word, des te meer die rede waarom ons ons daarop moet toespits om ons medemens te help as ons sulke afskuwelike rampe in die toekoms wil vermy. Dit is nie om 'n baie komplekse konflik te vereenvoudig nie, of om oneerbiedigheid te toon vir die miljoene wat geveg het, gesterf en opgeoffer het in hierdie groot tragedie ver daarvandaan. Om eerder hulle offerande te eerbiedig, moet ons ag slaan op hierdie lesse sodat sulke onnodige opoffering nie in die toekoms op miljoene mense afgedwing word nie. Op baie maniere vorm hierdie honderdjarige konflik ons ​​wêreld vandag meer as enige van die oorloë wat sedertdien gevoer is.
Laat ons hier eindig soos ons begin het, met woorde van Wilfred Owen uit 1918:
Hierdie boek handel nie oor helde nie. Engelse poësie is nog nie geskik om daaroor te praat nie. Dit gaan ook nie oor dade of lande nie, en ook niks oor heerlikheid, eer, heerskappy of mag nie,
Hierdie boek handel veral nie oor poësie nie.
Die onderwerp daarvan is Oorlog, en die jammerte van Oorlog.
Die poësie is jammer.
Tog is hierdie elegies nie vir hierdie generasie nie,
Dit is geensins vertroostend nie.
Hulle is moontlik na die volgende.
Al wat die digter vandag kan doen, is om te waarsku.
Owen sterf, vyf en twintig jaar oud, in aksie aan die Westelike Front byna presies 'n week voor die uur voordat die wapenstilstand in werking tree, en sy ma het op Wapenstilstandsdag sy dood ontvang, terwyl haar plaaslike kerkklokke lui .
Brian E. Frydenborg is 'n Amerikaanse vryskutskrywer en konsultant uit die omgewing van New York, sedert begin 2014 in Amman, Jordanië. Hy het 'n MS in Peace Operations en spesialiseer in 'n wye reeks onderling verwante onderwerpe, waaronder internasionale en Amerikaanse beleid en politiek, veiligheid, konflik, terrorisme en terrorismebestryding, humanitarisme, ontwikkeling, sosiale geregtigheid en geskiedenis. U kan hom volg en kontak op Twitter: @bfry1981.