Nuuskommentaar: Versoeningsdag en GeloftedagGeloftedag. Argieffoto. Versoeningsdag kwyn, nie oor daar ’n gebrek aan pogings en geleenthede van regeringskant is om dit op ’n min of meer opportunistiese wyse vir politieke doeleindes te benut nie, maar omdat dit soos ander vakansiedae geword het waar sake soos vroueregte, menseregte, die jeug en ander gedenk word, maar dit nie na die ander 365 dae van die jaar deursuurdeeg nie. Inteendeel, baie blyk opportunistiese bekpraatjies vir die geleentheid te wees. Die volgende dag kom die son klaar weer in die ooste op. Nie dat Geloftedag oral so sonder probleme geskied nie. Maroela het pas ’n lys van Geloftefeeste geplaas wat plaasvind. Van die lesers het gou daarop gewys dat die lys nie volledig is nie. Dit is inderdaad ’n monumentale werk om ’n volledige lys op te stel. Benewens probleme soos dat mense se kontakbesonderhede verander is dit soms onmoontlik om te bevestig dat die betrokke Geloftefees vanjaar weer plaasvind. Sommiges is gewoon nie ingestel op die bemarking van hul geleentheid nie. Soms span gemeentes saam, of hou dit selfs op hul eie en word dit eintlik net in die gemeenteverband bekend gemaak. Elkeen van die verskeie Geloftefeeste in en om Bothaville het byvoorbeeld ’n eie geskiedenis en gevolg, en groei meestal jaarliks sonder dat dit vreeslik bemark is. Daar is egter ook ’n aantal wat bykans geslote politiek-godsdienstige byeenkomste daarvan maak en die gebeure na-aan die bors speel. Politiek het juis ook in die verlede Geloftefeeste enorme skade berokken. Oor die vraag of Geloftefees veronderstel is om Versoeningsdag uit te sluit, is al kopstukke geskryf. Daar is ’n historiese benadering en daar is ’n Bybels-godsdienstige benadering waar die Christelike boodskap duidelik staan dat jy nie net jou naaste moet liefhê nie, maar ook jou vyande en die vreemdelinge in jou poorte. Ons leef egter in ’n sekulêre wêreld waar kwessies soos haatspraak en die onewehandige hantering daarvan, diskriminasie voortspruitend uit SEB en “affirmative action” (wat nie met regstellende aksie verwar moet word nie), en “gevleuelde” woorde van politici soos die president wat na wit mense as “white supremacists” verwys (terwyl hy ironies teen rassisme gepraat het), bogpraatjies oor hoe wit mense aan hul grond gekom het en vele meer, veroorsaak dat versoening waarskynlik nou onder ongewoon groot druk is. Min dinge snoer die Afrikaner so saam soos sy afkeer en wrewel aan wrede plaasaanvalle. Daar is die aanslag teen Afrikaans by universiteite en die teenkanting in die howe daarvan wat nie aldag ewe klopdisselboom verloop nie. Teen hierdie agtergrond is dit nie vreemd dat Versoeningsdag bloot ’n vakansiedag op die kalender is nie, of selfs as prikkel dien om die wrewel te laat opstoot nie en dat daar ’n magdom Geloftefeeste plaasvind. Die FW de Klerkstigting som die betekenis van Versoeningsdag soos volg op: “It is a day that is cause for pause to reflect on the preamble of the Constitution commencing with the opening line, We, the people of South Africa and concluding in several national languages with May God protect our people. The emphasis on maintaining collective stewardship, united in our diversity, for a country healing from a painful past, is testimony to a commitment by all sides that were engaged in the process of negotiations in the early 1990s that South Africa cherishes its character as a multi-cultural, multi-racial, multi-religious and tolerant society, with allegiance to one nation and one country.” Dit word vervolgens aan die taak van nasiebou gelyk gestel, ’n taak wat ’n reis behels wat terugslae te wagte kan wees. Klem word gelê op die “gerusstelling” wat die Grondwet bied – ’n gerusstelling wat Afrikaanssprekendes stellig nie na die uitspraak oor taalregte by Tuks te warm ervaar nie. Die politiek-korrekte verswyging van Geloftefeeste in die media, of selfs waar daar ’n druppeltjie nuusdekking is, doen min om ’n groot deel van ’n volk se verbintenis tot ’n gelofte uit die weg te ruim. En hoeveel moedswilligheid was daarin toe die SAUK ’n aantal jare gelede ’n paar groot Geloftedagsaamtrekke as “Versoeningsdagvieringe” aangebied het? Met die uitsondering van ’n paar “geslote” Geloftedagvieringe waar die politiek en ’n vreemde godsdienstige benadering oorheers, is Geloftedagvieringe ’n aanwins vir die Afrikaner. Dit herbevestig ’n verbintenis tot Goddelike afhanklikheid en gehoorsaamheid, dit snoer ’n kultuur saam, dit motiveer onder soms bitter moeilike omstandighede en dit gee ook die geleentheid aan hedendaagse leiers om as sprekers by hierdie geleentheid hul staal te toon.