Marteling des martelings!
Toe ek laas oor mammogramme geskryf het, was ek nie heeltemal eerlik nie. Alles was nie heeltemal wel nie, maar dis seker wat 'n mens "ontkenning" noem.
Nietemin, ek is gister vir die dag hospitaal toe vir 'n haaknaaldbiopsie!As julle gedink het 'n mammogram is erg, dan klop hierdie prosedure aan die deure van die middeleeuse martelbendes!
Wel, ek klok toe ewe moedig nege-uur daar in. Gelukkig vooraf alles ingevul toe ek drie weke terug die chirurg besoek het. Kry 'n bed, jas wat glad nie pas en gaai heeltyd laat uitsteek, en blou pantie wat enige ontwerper na asem sal laat snak. Twee van my kon in die affêre pas en dan was daar plek vir nog 'n dik tante!
Nadat ek al my tydskrif voos gelees het, kom haal iemand my met 'n rostoel. Met jaspante wat flap in die wind jaag ons X-strale toe. Klamp my weer vas in die "vice grip" en dié keer is daar geen loskomkans nie. Die bokant van die klamp het so 'n klomp gaatjies so groot soos my duimnael in. Daardeur spuit die dokter (gelukkig 'n baie oulike jong vroumensie) my in my bors in. Ek was warmplek toe en terug in daardie dertig sekondes!Toe maak sy 'n snit met 'n klein lemmetjie en druk daarna 'n laaang naald met 'n haak aan, daarin. Deurentyd kyk hulle op die monitor,sodat sy die naald direk op die knop afstuur.Teen dié tyd voel ek gelukkig niks, maar my nek en rug voel of die spulletjie in 'n spasma is, van die skeefsit.
Ek moet sê, die drie dames wat die prosedure gedoen het, was baie professioneel en simpatiek. Dis vir hulle ook moeilik om iemand so seer te maak.Daarna is dit terug saal toe met die naald wat soos 'n antenna bokant my bors uittroon…my eie selfoontoring! Nou weer heeldag wag. Ek het altwee Huisgenoot se blokraaisels ingevul, die simpel tydskrif van 'n kant af deurgewerk…ja, dis "werk", want die artikels is leeg en sensasioneel..my eie opinie!
Toe ek uiteindelik teen vieruur die teater ingaan, is ek gladnie beïndruk om te hoor hoe die narkotiseur skerts oor die vorige pasiënt se hoë bloeddruk, omdat sy Gunston rook nie. Hy steek eers my aar mis en ek dag by my sigselwers, dis oor hy soveel poefies praat, dat hy my so verniel! Met hierdie kwaai gedagtes val ek in 'n diepe beswyming en word genadiglik weer later wakker.
Die res is geskiedenis. Ek is huis toe, manlief het my bederf met tee en broodjies en vanoggend voel dit of ek in 'n muur vasgeloop het! Nou is dit net wag vir die uitslag!