Ingegroeide toonnael - Simptome - 2021
Ingegroeide toonnaels of toonnaels (medies "Unguis incarnatus") is 'n betreklik algemene verskynsel en in die meeste gevalle baie ongemaklik vir diegene wat geraak word. In beginsel kan die probleem enige persoon van enige ouderdom beïnvloed en kan dit ook by babas ontstaan, byvoorbeeld as gevolg van verkeerde naelsny. 'N Ingegroeide toonnael kom gewoonlik op die twee groottone voor en kan verskillende oorsake hê, soos suikersiekte of sogenaamde "rolnaels". Die druk op die spykers (byvoorbeeld as gevolg van te streng skoene) en verkeerde onderhoude naels is die rede. As daar 'n ingegroeide spyker is, moet dit nie self 'gedokter' word nie, want dit verhoog gewoonlik die simptome. In plaas daarvan moet u dadelik 'n dokter of pediater gaan om die oorsaak en nodige behandelingsstappe uit te klaar. Baie pasiënte ly aan baie erge voetpyn.
Die toonnael: struktuur en funksie
Die toonnael of toonnael is gewoonlik die geboë, deurskynende tot witterige keratienplaat wat aan die bokant van die tone geleë is. Die naels is sogenaamde 'horings' omdat dit gevorm word uit die harde, geil (d.w.s. gevul met keratien) selle van die epidermis (in tegniese terme: 'velaanhangsels'). Die dikte van die spykers wissel gewoonlik van 0,05 mm (baba) tot 0,75 mm (volwassene) - hoewel die dikte van die spyker baie van persoon tot persoon kan verskil. Gevolglik is die groei van die spyker nie altyd dieselfde nie, maar gemiddeld groei 'n spyker ongeveer 0,5 tot 1,2 mm per week by gesonde mense, maar aansienlik minder by ouer mense en as gevolg van sekere siektes en beserings.
Die struktuur van die toonnaels is veelvlakkig: die area van die spyker wat aan die vel geanker is, word die "naelwortel" genoem, wat aan die onderkant van die sogenaamde "spykersak" geleë is. Hier word die spykers gevorm uit die beskrywe horingplate, waardeur die substansie van die spykerplaat voorsien word deur die sogenaamde "matriks", wat dikwels aan die ondernaelrand herken kan word as 'n ligte, sekelvormige deel, wat dus na verwys word as "naelmaan" of "lunula". Die spykerplaat is die sigbare deel van die spyker, wat op sigself deursigtig is - die ligpienk kleur wat tipies is aan gesonde naels ontstaan ​​slegs as die bloedvate van die spykerbed onder deur die deurskynende plaat skyn. Die naelbed van die bindweefsel is op sy beurt stewig vasgemaak aan die periosteum van die beenbeen onder (phalanx distalis). Die toonnael word aan die kant begrens deur 'n velvou (spykerwand of naelvou) wat die onsigbare dele van die teelnael omring en sodoende greep en beskerming bied teen sytande. Laastens is "kutikula" (perionychium) die sigbare gedeelte van die vel wat direk aan die spykerwand grens en op die top van die vingernael rus.
Aangesien die spyker self hoofsaaklik bestaan ​​uit gekorifiseerde of dooie velselle wat met keratien gevul is, is dit nie op sigself sensitief vir pyn nie, maar die vel aan die punt van die toon is omdat daar spesiale sensoriese selle is vir aanrakingstimulie (Merkelselle) waardeur die naels plaasvind. kan hul funksie as 'n "touch sonde" verrig. Daarbenewens het toonnaels ook ander belangrike take: aan die een kant beskerm hulle die bokant van die uiters sensitiewe teenpunte en verseker hulle ook dat patogene nie die spykerbed onder kan binnedring nie.
Met 'n "ingegroeide toonnael" (medies "Unguis incarnatus"), groei die spyker sywaarts in die naelvou (ook genoem 'spykerwand'), wat die velvou beskryf wat die rande van die spykerplaat op vingers en tone bedek. Gevolglik druk die spykerwand op die spyker, in baie gevalle lei hierdie irritasie tot ontsteking en verspreiding van die weefsel, die sogenaamde "wilde vleis". Dit groei oor die rand van die spyker om die wond te beskerm, wat weer veroorsaak dat die toonnael verder in die naelbed groei.
Hierdie probleem raak meestal die "groottoon", maar die klein tone en vingernaels word selde aangetas. Tipies van 'n ingegroeide spyker is steekpyn, wat so ernstig kan wees dat dit selfs moeilik is om te loop of te loop. Selfs in 'n rustende posisie ervaar diegene wat geraak word, erge pyn en keel in die voet. Bykomende simptome soos pusvorming, swelling en rooiheid op die aangetaste spyker spruit dikwels uit gepaardgaande ontsteking van die naelbed. As 'n suppurasie diep beweeg, kan dit in 'n noodgeval na die nabygeleë bene versprei.
In die meeste gevalle is verkeerde naelsny die oorsaak van 'n ingegroeide toonnael. Dit gebeur vinnig, want dit is belangrik dat toonnaels reguit gesny of geplak word om te voorkom dat die rand van die spyker in die spykerbed ingedruk word. Die toonnaels - soos vingernaels - word egter dikwels verkeerd rondgesny, wat beteken dat die spyker vinnig in die spykerwand groei as gevolg van die druk in die skoen, wat ernstige pyn veroorsaak. Daarbenewens word die toonnaels dikwels te diep in die hoeke gesny, wat die grootte van die spykerbed verminder en is daar nie meer genoeg ruimte vir die hernubare spyker nie. Die resultaat: die nuutgekweekte spykerhoeke groei in die omliggende vlees, wat ernstige pyn veroorsaak. Daarbenewens kom inflammasie dikwels voor, want as die vel beseer word deur die inkomende spyker, kan bakterieë (gewoonlik streptokokke of stafilokokke) in die weefsel binnedring en op hierdie punt vermenigvuldig. Die ontsteking lei dan tot rooiheid en swelling van die weefsel, wat dikwels baie pynlik is. Daarbenewens vorm pus na 'n geruime tyd.
Daarbenewens kan 'n ingegroeide toonnael op die voet ook ander redes hê - in baie gevalle is stywe skoene die oorsaak. Dit kan vinnig 'n probleem word omdat die spyker- en naelbed sterk teen mekaar ingedruk is en die spyker in die spykerwand gedruk word - veral as dit verkeerd gesny is. Dit is veral waar as skoene en sokkies te styf aan die voorkant van die tone is, wat beteken dat hulle van voor en van die kant af "ingedruk" word.
Selfs mense wat vinnig of swaar op hul voete sweet, loop gewoonlik 'n groter risiko. Omdat die verhoogde sweet in lugdeurdringbare skoene of sportskoene vinnig kan veroorsaak dat die vel op die spyker sag word en die spyker makliker in die spykervou kan druk as dit onder druk geplaas word. Benewens die versagde vel, vergemaklik bakterieë ook die penetrasie in die weefsel, wat ook die risiko van inflammasie verhoog. Met chronies ingegroeide toonnaels kan oorerwing ook die oorsaak wees, vaskulêre siektes, naelswam of diabetes kan ook oorweeg word. Wanaanpassings van die teenbene kan ook die rede wees, byvoorbeeld na 'n operasie in hierdie omgewing of in die geval van "hallux valgus", wat 'n vervorming van die groottoon is.
As die toonnael ingegroei word, moet 'n dokter of 'n mediese tandarts (podiatrist) altyd eers geraadpleeg word, omdat slegs 'n spesialis uiteindelik kan besluit watter behandeling die verstandigste is vir die individuele geval, of chirurgie nodig is. Dit is hier belangrik dat die dokter dadelik besoek word en nie eers op die eie spyker probeer "rondstoot" nie, want dit verhoog die risiko van ontsteking en vererger die klagtes.
As die spyker nog nie te diep in die spykerwand gegroei het nie, of nog nie aan die brand gesteek het nie, kan die spesialis dit byvoorbeeld met 'n sogenaamde "tamponade" behandel. In hierdie geval word 'n smal strook katoen of vlies tussen die spyker en die spykerwand aangebring, wat die spykerdruk onmiddellik verlaag en die pyn verlig, of in die beste geval selfs heeltemal uitgeskakel kan word. Alternatiewelik kan die druk ook vrygestel word met behulp van 'n afstandhouer ('vlindertegniek'), 'n plastiekbuis wat aan die een kant oopgly wat deur die podiatrist in die spykerwand geplaas word met behulp van 'n spesiale instrument.
'N Ander nie-chirurgiese behandelingstegniek is die sogenaamde "naelkorreksie-stut" (ook orthonyxia genoem), wat veral gebruik word wanneer 'n spyker rooier is as normaal ("rolnael") en daarom - selfs na behandeling - keer op keer ingrows. Die podiatrist plaas die steun van die toonnael van bo af, wat onmiddellik die druk op die naelvou verlaag, die pyn bedaar en die ontsteking wat deur die druk veroorsaak word, verbeter gewoonlik vinnig. Daarbenewens korrigeer die spykerkorreksieklem die groei van die spyker deur dit geleidelik op te trek en sodoende die kromming te verminder. Daar is verskillende tegnieke hier, maar in alle gevalle duur die behandeling gewoonlik 'n paar maande, soms selfs tot 'n jaar. Die behandeling by die podiater moet egter gewoonlik betaal word en kos ongeveer 30 en 35 euro.
As die behandeling egter laat toegedien word, het die spyker dikwels al diep in die spykerbed uitgegroei en die ontsteking het so gevorder dat die pyn ondraaglik word en chirurgie onvermydelik word. Daar bestaan ​​ook verskillende chirurgiese prosedures, een moontlikheid is die sogenaamde "wigreseksie" (ook genoem "wigreseksie"), waarin die huisarts of chirurg so klein deel van die toonplaat as moontlik verwyder as deel van 'n mini-operasie, om baie van die spyker te verwyder om te bekom. Alhoewel hierdie prosedure onmiddellike verligting bied van die klagtes, is dit gewoonlik slegs van korte duur, aangesien die oorsaak van die ingroei nie op hierdie manier uit die weg geruim kan word nie. Gevolglik is die standaard chirurgiese prosedure, veral vir chronies ingegroeide toonnaels, die sogenaamde "Emmert-plastiek", waarin 'n deel van die spykerwortel en die ontsteekte, verdikte spykerwand verwyder word om verdere terugvalle te voorkom.
Na die operasie moet die aangetaste voet eers ongeveer twee weke gespaar word. Daarom moet sport gedurende hierdie tyd vermy word en die voet slegs met skoon water gewas word sonder enige bymiddels, en die toediening van salf moet ook vermy word, aangesien dit die uitvloei van afskeidings belemmer. Daarbenewens is dit sinvol om gereeld na 'n volledige herstel na mediese voetversorging te gaan om verdere voetprobleme te voorkom. In teenstelling met die chirurgiese ingryping, moet dit egter self betaal word - omdat podiatriese behandeling meestal slegs deur die gesondheidsversekeringsmaatskappye vir ernstige diabetes aangebied word.
Naturopatie met 'n ingegroeide toonnael
In die geval van 'n ingegroeide toonnael is 'n besoek aan die dokter of pediater die enigste opsie, omdat 'doktorering' of selfs 'n knie om die beseerde tone kan sny, die simptome op groot skaal kan vererger en vinnig tot 'n chroniese probleem met ernstige gestremdhede kan lei. Gevolglik moet 'n spesialis onmiddellik geraadpleeg word in die geval van 'n bestaande toestand, sodat die oorsaak uitgeklaar kan word en toepaslike behandelingstappe gedoen kan word. Boonop moet u altyd probeer om die groei van die naels soveel moontlik te voorkom deur toepaslike maatreëls te tref. Gevolglik is dit belangrik om stywe, ongeskikte skoene te vermy en te verseker dat die naels reguit is en dat die hoeke nie te kort gesny word nie. Daarom word gereelde afsprake vir voetversorging aanbeveel, veral vir sensitiewe voete, waar die naels professioneel skoongemaak en gesny word. Daarbenewens moet die wanaanpassing van die voete ernstig opgeneem en reggestel word (byvoorbeeld met binnesole).
Sigurd Kessler, Christoph Volkering: Unguis incarnatus, basiese chirurgie-opleiding, Springer Verlag, 2de druk, 2013
Hans-Dietmar Strube, Bruno Wasserscheid: Emmert-Plastik by Unguis incarnatus, Operative Orthopedie und Traumatologie, Februarie 1990, Jaargang 2, Uitgawe 1, pp 39–45, (verkrygbaar 03.10.2019), Springer
ICD-kodes vir hierdie siekte: L60.0ICD-kodes is internasionaal geldige kodes vir mediese diagnoses. U kan uself vind, bv. in doktersbriewe of op ongeskiktheidsertifikate.