Tuis GruwelboekeFiksie Horror Pride Month: 'Dracula' en die onmiskenbare keernigheid van Bram Stoker
FiksieGruwelboekeHorror Entertainment NewsLGBTQ Gruwel
Daar is tye tydens die Trotsmaand by iHorror dat ek weet dat mense my heeltemal gaan ignoreer. Dan is daar tye dat ek die luike afkraak en my gereed maak vir die agtergrond. Terwyl ek die titel van hierdie artikel intik Dracula- een van my gunsteling romans van alle tye - nou ja, kom ons sê maar visioene van Kurt Russell en Billy Baldwin dans in my kop.
So hier gaan ...
In die byna 125 jaar sedertdien Dracula die eerste keer gepubliseer is, het ons baie geleer oor onsself en oor die man wat miskien die bekendste vampierroman van alle tye geskryf het, en die waarheid is: Bram Stoker was 'n man wat baie van sy volwasse lewe deurgebring het met 'n obsessie met ander mans. .
Bewysstuk A: Walt Whitman
Toe hy vier-en-twintig jaar oud was, het die jong Stoker een van die mees passievolle briewe saamgestel wat ek ooit aan die Amerikaanse digter Walt Whitman gelees het. Dit het so begin:
As u die man is vir wie ek u neem, sal u hierdie brief wil kry. As dit nie die geval is nie, gee ek nie om of u daarvan hou nie, en vra net dat u dit in die vuur steek sonder om verder te lees. Maar ek glo jy sal daarvan hou. Ek dink nie daar leef 'n man nie, selfs u wat bo die vooroordele is van die klas kleingeldige mans, wat nie graag 'n brief wil kry van 'n jonger man, 'n vreemdeling, regoor die wêreld nie - 'n man leef in 'n atmosfeer wat benadeel word met die waarhede wat u sing en hoe u dit kan sing.
Stoker het verder gepraat oor sy begeerte om met Whitman te praat soos digters, en noem hom 'n 'meester' en sê dat hy afgunstig is op die vrymoedigheid waarmee die ouer skrywer sy lewe gelei het. En eindelik eindig hy op hierdie manier:
Hoe lieflik is dit nie vir 'n sterk gesonde man met 'n vrou se oog en die wense van 'n kind om te voel dat hy kan praat met 'n man wat kan wees as hy vader en broer en vrou in sy siel wil hê nie. Ek dink nie u sal lag nie, Walt Whitman, en my ook nie minag nie, maar ek bedank u in elk geval vir al die liefde en simpatie wat u my gemeen het met my soort.
Dit is geen sprong van die verbeelding om te oorweeg wat Stoker met 'my soort' sou kon bedoel nie. Selfs toe kon hy egter nie daartoe in staat wees om die woorde reguit te sê nie en eerder om hulle te dans.
U kan die volledige briewe en verdere bespreking deur lees KLIK HIER. Whitman het in werklikheid op die jonger man gereageer en 'n briefwisseling begin wat dekades lank in die een of ander vorm sou voortgaan. Van Stoker het hy aan sy vriend Horace Traubel gesê:
Hy was 'n jong jong man. [As] die brief opbrand of nie - dit het my nooit bygevoeg om enigiets te doen nie: wat de hel het my omgegee of hy relevant of onbevooroordeeld was? hy was fris, briesend, Iers: dit was die prys wat vir toelating betaal is - en genoeg: hy was welkom!
Jare later sou Stoker die geleentheid kry om sy afgod meermale te ontmoet. Van Whitman het hy geskryf:
Ek het hom alles gevind waaroor ek nog ooit gedroom het, of in hom begeer het: grootsinnig, breed beskou, tot die laaste mate verdraagsaam; vleesgeworde simpatie; begrip met 'n insig wat meer as menslik gelyk het.
Bewysstuk B: Sir Henry Irving
Gee die tweede groot invloed in Stoker se lewe.
In 1878 word Stoker aangestel as 'n maatskappy en sakebestuurder vir die Lyceum Theatre wat besit en bestuur word deur Ierland, en sommige sal sê die wêreld se bekendste akteur, Sir Henry Irving. Dit was 'n dapper, groter man as die mens wat die aandag van die mense rondom hom geëis het, en dit was geen tyd voordat hy ook 'n verhoogde plek in Stoker se lewe sou inneem nie. Hy stel Stoker in die Londense samelewing voor en stel hom in staat om medeskrywers soos Sir Arthur Conan Doyle te ontmoet.
Alhoewel daar 'n mate van onsekerheid bestaan ​​oor waar die skrywer uiteindelik sy inspirasie vir die geskiedenis van Dracula-Vlad Tepes of die Ierse vampierlegende Abhartach geneem het, is dit byna algemeen eens dat die outeur die fisiese beskrywing van die karakter op Irving sowel as sommige van die man gebaseer het meer ... kragtige ... persoonlikheidstieke.
In 'n artikel van The American Historical Review uit 2002 met die titel '' Buffalo Bill Meets Dracula: William F. Cody, Bram Stoker, and the Frontiers of Racial Decay, '' geskiedkundige Louis Warren geskryf:
Stoker se talle beskrywings van Irving stem so nou ooreen met die weergawe van die fiktiewe telling dat tydgenote kommentaar gelewer het op die ooreenkoms. ... Maar Bram Stoker het ook die vrees en vyandigheid wat sy werkgewer by hom geïnspireer het, geïnternaliseer en hulle die fondamente van sy gotiese fiksie gemaak.
In 1906, 'n jaar na Irving se dood, publiseer Stoker 'n tweedelige biografie van die man met die titel Persoonlike herinneringe aan Henry Irving.
Dit is belangrik om daarop te let dat, hoewel hy ongeveer 27 jaar in diens van die teater was, hy eers begin het om aantekeninge te maak Dracula ongeveer 1890. En dit sou 'n derde man wees, wat blykbaar uiteindelik die outeur aangespoor het om pen op papier te plaas om die epiese verhaal te begin.
Bewysstuk C: Oscar Wilde
Interessant genoeg, dieselfde jaar dat Stoker vir Irving in die Lyceum-teater begin werk het, is hy ook getroud met Florence Balcombe, 'n bekende skoonheid en 'n vrou wat voorheen gekoppel was aan Oscar Wilde.
Stoker het Wilde geken vanaf hul jare op universiteit en het selfs sy mede-Ier aanbeveel vir lidmaatskap van die Filosofiese Vereniging van die instelling. In werklikheid het die twee mans vir twee dekades 'n voortdurende, intieme vriendskap gehad en moontlik meer, en die ruimte tussen hulle het net begin groei. na Wilde is onder die Sodomiewette van die dag in hegtenis geneem.
In haar artikel '' A Wilde Desire Took Me ': The Homoerotic History of Dracula' ' Talia Schaffer het dit te sê gehad:
Stoker se noukeurige uitwissing van Wilde se naam uit al sy gepubliseerde (en ongepubliseerde) tekste gee 'n leser die indruk dat Stoker lugtig onkundig was oor die bestaan ​​van Wilde. Niks kan verder van die waarheid wees nie ... Stoker se uitwisings kan sonder veel probleme gelees word; hulle gebruik 'n herkenbare kode wat miskien ontwerp is om gebreek te word. In tekste wat duidelik oor Wilde was, het Stoker die leemtes ingeprop waar Wilde se naam moes verskyn met terme soos 'ontaarding', 'terughoudendheid', 'diskresie' en verwysings na die arrestasies van die outeurs deur die polisie. Dracula ondersoek Stoker se vrees en angs as 'n geslote homoseksuele man tydens Oscar Wilde se verhoor. – Schaffer, Talia. '' A Wilde Desire Took Me ': The Homoerotic History of Dracula.' ELH 61, nr. 2 (1994): 381-425. Besoek op 9 Junie 2021.
Eintlik het Stoker binne 'n maand na Wilde se arrestasie begin skryf Dracula. Hierdie verhouding is 'n voortdurende bekoring vir baie geleerdes wat die geskiedenis van die twee outeurs en hul gepubliseerde werke ondersoek het.
Aan die een kant het u Wilde, wat 'n roman geskryf het oor 'n onsterflike wat sy lewe in die openbaar geleef het, die gevolge daarvan verdoem is en deelgeneem het aan elke hedonistiese impuls wat hy kon. Hy was die wonderlik gepluimde haan wat elke oog op hom gerig en omhels het.
Aan die ander kant het jy Stoker, wat ook 'n roman oor 'n onsterflike geskryf het. Die onsterflike van Stoker is egter gedwing tot 'n nagtelike bestaan, weggesteek in die skaduwee, 'n parasiet wat op ander gevoed het en uiteindelik as gevolg daarvan 'met reg' vermoor is.
Dit neem glad nie 'n sprong van die verbeelding om hierdie twee wesens te sien as 'n voorstelling van die outeur se egtheid nie. Wilde is in hegtenis geneem, gevange geneem en uiteindelik verban weens sy seksualiteit. Stoker was in 'n stewige huwelik - as meestal kuis - wat sou aanvoer dat 'sodomiete' van die oewer van Groot-Brittanje moes verdryf word, net soos soveel hedendaagse politieke politici wat teen die LBGTQ + -gemeenskap spoor, net om vasgevang te word met hul broek af as hulle dink niemand kyk nie.
Dit is ook insiggewend om op te let dat sowel Wilde as Stoker dood is as gevolg van sifilis, 'n algemene STD in Victoriaanse Londen wat op 'n manier meer voel as hulle na mekaar kyk, maar dit is nie hier nie.
In sy boek, Iets in die bloed: die onvertelde verhaal van Bram Stoker, die man wat Dracula geskryf het, Voer David J. Skal aan dat die spook van Wilde regoor die bladsye van Dracula, net soos die spook van Wilde se egtheid oor Stoker se eie lewe gehang het. Wilde was Stoker se skaduwee. Hy was sy dubbelganger wat gewaag het om te doen wat die man self nie kon of nie.
Stoker se interne stryd is op elke bladsy van Dracula. Sy poging om begeerte en identiteit en gevoelens van onsekerheid te versoen, en ja, soms die selfafkeer wat hom opgelê is en hom geleer is deur 'n samelewing wat onwettigheid onwettig gemaak het, word in elke paragraaf gekap.
'N Mens hoef nie die boek 'n vreemde voorlesing te gee om dit te vind nie. Daar is talle oomblikke dwarsdeur die verhaal waar egtheid, andersheid en allegorie van die bladsy af spring.
Dink aan die vampier se territorialiteit oor Harker wanneer die bruide hom nader. Hy bedek die mens met sy eie liggaam en maak aanspraak op hom. Of miskien die dominante en onderdanige verhouding tussen Dracula en Renfield wat laasgenoemde mal maak oor sy begeerte om te dien?
Die daad van vampiriese voeding, wat die lewensbloed deur 'n byt uittrek, neem die plek in van seksuele penetrasie soveel dat selfs in die vroegste filmverwerkings van die roman regisseurs en skrywers opdrag gekry het dat die graaf net vroue kon byt om enige suggestie van gayheid of tweeslagtigheid.
Trouens, gedurende die Hays Code-era was die enigste manier waarop hulle kon wegkom om enigiets van die soort in te sluit, te wyte aan die feit dat Dracula die skurk was en sterf. Selfs dan kon dit skaars gekodeer en voorgestel word, maar nooit gewys word nie.
Dit het natuurlik gelei tot hele geslagte filmgangers wat nooit die oorspronklike bronmateriaal gelees het nie en moontlik nooit die natuurlike rustigheid van Dracula. Dit is die mense wat in kommentaarafdelings verskyn wanneer artikels soos hierdie gepubliseer word en die outeurs verwerp en sê dat ons hierdie inhoud opgestel het en dat ons net probeer om LGBTQ + -temas te dwing waar dit nie bestaan ​​nie.
Om die waarheid te sê, dit is waarom ek die films tot nou toe nie genoem het nie. Hierdie bespreking is sterk gewortel in die oorspronklike roman en in die man wat dit vervaardig het: 'n man wat byna seker tweeslagtig en moontlik gay was, 'n skrywer wat gesukkel het met identiteit en begeerte wat 'n verhaal geskep het wat net so onsterflik is as die onderwerp daarvan, en 'n man wie se lewenslange toewyding aan die ander mans in sy lewe eers die afgelope drie dekades of so aan die lig gebring is.
Daar is ongetwyfeld mense wat na die eerste paragraaf of twee opgehou het om hierdie artikel te lees - sommige het dit nie eens verder as die titel gemaak nie. Vir die wat volhard, sê ek eerstens dankie. Ek vra u tweedens om u reaksies op hierdie inligting te oorweeg voordat u reageer.
Dink voor u skree: "Wie gee om?" U kan natuurlik nie omgee nie. Hierdie inligting kan natuurlik niks vir u beteken nie. Hoe vrymoedig van u om te dink dat die inligting ook nutteloos is vir almal op die planeet.
Om deel te wees van 'n gemarginaliseerde gemeenskap beteken dikwels dat ons geskiedenis vernietig word of ons ontken word. 'N Volk sonder 'n geskiedenis lyk amper glad nie. Ons word beheer deur ons gebrek aan inligting oor onsself, en diegene wat nie in die gemeenskap is nie, kan makliker voorgee dat ons een of ander nuwe afwyking in die natuur is wat in die 1970's gebore is.
Dit beteken dus miskien niks vir u nie, maar dit beteken beslis iets vir lede van die LGBTQ + -gemeenskap wat ook horror-aanhangers is om te weet dat een van die mees ikoniese gruwelromans aller tye geskryf is deur 'n man wat ons gesukkel het en geworstel het met sy eie identiteit op die manier wat soveel van ons het.