Op reis na Detroit, die tuisdorp waar ek nooit gewoon het nie - Interessant
Ek reis deesdae meestal vir sokkerwedstryde of begrafnisse.
Ek dink dit is vreemd om myself 'n 'reisiger' na Detroit te noem, die plek waar ek gebore is en waar ek gewoon het tot ek 22 was.
Laat ek dit eintlik terugneem. Ek is in 'n Detroit-hospitaal gebore; ek het egter in die voorstede grootgeword en het my hele lewe waarskynlik net 'n paar dae onder 8 Mile Road deurgebring - ja, dit is 'n regte pad, nie net die naam van die film oor Eminem nie.
Selfs as ek na Detroit vlieg, kom ek nie die stad binne nie. My vliegtuig land op die Detroit Metro-lughawe, wat in Romulus is, en dan neem ek 'n taxi na my ma se huis, in die noordwestelike voorstede, waar ek grootgeword het. As daar 'n sokkerwedstryd is, ry ons na Ann Arbor. As daar 'n begrafnis is, gaan ons na die begraafplaas in Birmingham.
Die afgelope somer was ek verbaas om te hoor dat 'n vriend van my in New York my vertel dat hy die naweek saam met sy kêrel na Detroit is. Op vakansie.
En hulle het dit baie geniet.
Ek het gelees oor kunstenaars wat na die stad verhuis, om voordeel te trek uit die lae huur van Detroit en oor planne om die vakante lotte van Detroit te omskep in 'n netwerk van plaaslike, organiese plase.
'Maar wat het jy daar gedoen?' Vra ek ongelooflik.
Hulle is na die Detroit Institute of Arts en die Motown Museum, en hulle het 'n brunch gehad by die Whitney, 'n herstelde historiese herehuis.
'Detroit is wonderlik,' raai hy.
As 'n boorling van Suidoos-Michigan is ek heeltemal verwilder deur ander se fassinasie met my tuisdorp, dieselfde een wat ek en al drie my broers net te gretig was om na 'regte' stede soos Chicago of Washington, DC of New te vertrek. York. En volgens Chrysler-advertensies met Eminem en Clint Eastwood kom Detroit terug.
(Ek wens ek kon dit glo, maar ek het die Detroit-kom-terug-film te veel keer gesien.)
Dit is waar dat die motorbedryf deesdae beter vaar, danksy die goed gepubliseerde reddingsproses van die regering. Terselfdertyd het ek gelees oor kunstenaars wat na die stad verhuis om voordeel te trek uit die lae huur van Detroit. Ek hoor ook voortdurend van planne om die vakante persele van Detroit te omskep in 'n netwerk van plaaslike, organiese plase.
In werklikheid het die vernietigingstoestand van Detroit 'n industrie op sigself geword. Die onlangse dokumentêr Detropia het my op 'n grasieuse toer deur Detroit se vervalle groot gebou geneem terwyl ek 'n nuwe boek het, Detroit City is die plek om te wees: die hiernamaals van 'n Amerikaanse metropool deur Rolling Stone-verslaggewer (en my mede-alumni van die Universiteit van Michigan) Mark Binelli, gee 'n uiteensetting van die geskiedenis van die verval van die stad.
Ek was bly dat ek gesien het Detropia, maar ek was selfs gelukkiger om die boek van Binelli te lees, wat baie inligting uiteensit wat die film in 'n meer artistieke, maar frustrerend elliptiese styl bied.
Behalwe dat ek geleer het uit die noukeurige navorsing van Binelli, het ek die waardigheid waardeer waarmee hy besonderhede oor sy ervaring met die grootword buite die stad gedeel het en gekyk het. Ek het my spesifiek geken aan erkenning toe hy skryf: 'Toe ek in die grootword in die tagtigerjare is die onluste egter opgeroep met die dwangmatige reëlmatigheid van 'n vars wrok. Dit was natuurlik in die voorstede waar die wrok nie altyd beleefd uitgespreek is nie. '
Soos baie wit kinders van my generasie wat in die voorstede grootgeword het, het ek ook my deel gehoor aan angswekkende verhale oor die onluste in Detroit, wat ek al meer as een keer as die "oerwoud" verwys het.
Alhoewel my ouers en hul kohorte almal daar grootgeword het, het hulle nooit weer in die strate gaan kuier waar hulle vroeër skool toe gestap het of met die trollie gery het om in die vlagskip Hudson se afdelingswinkel te gaan koop nie.
Die paar keer dat ons in die middedorp gery het om 'n toneelstuk, 'n bofbalwedstryd of 'n kunsuitstalling te sien, het my pa altyd gesorg dat hy al die motordeure sluit, en toe ons van die snelweg af kom, het hy soms rooi ligte aangehardloop om te stop. . Elke keer as ons onder 'n brug verbygaan, het ek gewoed dat ek bang was dat iemand 'n swaar rots op die motor se dak sou laat val.
Dit alles het meer as twintig jaar gelede plaasgevind, maar selfs in die afgelope jare was ek by familiebyeenkomste waar ek welmenende voorstedelike ouers en grootouers gehoor het wat hul kinders tugtig omdat hulle dit waag om die lof van die stad te sing. 'Detroit,' sug en rol hulle oë.
Hierdie dinge is nie aangenaam om te bely nie, maar dit is belangrik om te konfronteer en om dit te probeer verstaan. Want as daar hoop is op 'n regte terugkoms in die Motor City, sal dit mense moet betrek wat net buite die stadsgrense woon, diegene wat, net as hulle gevra word waar hulle vandaan kom, net 'n bietjie stilstaan ​​voordat hulle antwoord: 'Detroit . Wel, nie Detroit presies nie, maar ... "