Daar is steeds seksistiese sienings oor vroulike breine. Dmitri Natashin / Shutterstock
In 1879, Franse polymath Gustave Le Bon het geskryf dat daar selfs in 'die intelligentste rasse' ''n groot aantal vroue is wie se breine nader aan grootte van dié van gorilla's is as aan die mees ontwikkelde manlike breine.' Hy het sy belediging voortgesit met: "Hierdie minderwaardigheid is so voor die hand liggend dat niemand dit vir 'n oomblik kan betwis nie; slegs die graad daarvan is die moeite werd om te bespreek. "
Vandag het ons verder gegaan, nie waar nie? Maar elke keer as ons probeer om die onderverteenwoordiging van vroue in die wetenskap te verklaar, lyk dit asof die ontrafelde mites in verskillende gedagtes terugval in die debat - ongeag hoe gereeld hulle betwis word. 'N Eeu na die geboorte van Rosalind Franklin, mede-ontdekker van die struktuur van DNA, is dit ongelukkig tyd om weer werp lig op die vooroordele oor die breine en vermoëns van vroue.
Die siening dat vroue minderwaardig is as mans, het oor die jare heen verskillende vorme aanneem. In die 19de eeu het 'n patriargale angs ontstaan ​​dat blootstelling aan die eise van wetenskaplike onderwys die kwesbare biologie van vroue sou beskadig. In 1886 het William Withers Moore, destydse president van die British Medical Association, gewaarsku teen die gevare van vroue wat oor te veel is omdat hulle 'n afwyking kon ontwikkel, het hy 'anorexia scholastica' genoem, wat vroue immoreel, kranksinnig en aseksueel gemaak het.
Die 20ste-eeuse wetenskaplike Rosalind Franklin. Joodse kroniekargief / erfenisbeelde
In die 20ste eeu het verduidelikings meer gefokus op vroulike tekorte in spesifieke vaardighede wat na bewering vir wetenskap nodig is - soos ruimtelike kognisie. Daar word gesien dat testosteroon-aangedrewe manlike breine is hard bedraad vir die strewe na wetenskap. Die boodskap was duidelik: vroue doen nie wetenskap nie, want dit kan hulle nie.
Maar daar is toenemend sterk bewyse dat vrouens vaar beter as beter mans op baie terreine van die wetenskap, wat die mite netjies weerlê dat vroue nie die kognitiewe vermoë het om wetenskap te doen nie. Selfs mans se "voortreflike" vaardighede in ruimtelike kognisie Daar is aangetoon dat hulle afneem met verloop van tyd - met vroue wat selfs beter presteer as mans in sekere kulture.
Tog verskyn die mite steeds soos 'n mol in die vorm van 'n 'vroulike kieskeurigheid' -argument. Dit is gekenmerk deur die berugte Google-memo waarin die Google-ingenieur James Damore beweer dat die biologies bepaalde voorkeure van vroue beteken dat 'n geslagsgelykheid in tegnologie onwaarskynlik is. Hy het aangevoer dat vroue 'mense' bo 'dinge' verkies.
Maar wetenskaplikes het hierdie idee uitgedaag. Net omdat vroue meer geneig is om verpleegsters te wees as mans, en mans meer geneig is om busbestuurders te wees as vroue, beteken dit nie noodwendig dat dit óf mense óf dinge verkies nie. Vroue en mans word van jongs af aangemoedig om verskillende werk deur die samelewing te verrig. En vroue is lankal van werk afgesper, soos bus ry in Londen.
Tog word vroulike kieskeurigheid steeds as 'n verklaring vir geslagsgapings in die wetenskap gebruik. In 2018, twee sielkundiges van die Verenigde Koninkryk het 'n referaat gepubliseer genoem die "Geslagsgelykheidsparadoks in wetenskap, tegnologie, ingenieurswese en wiskunde-onderwys". Die paradoks verwys na die feit dat vroue waarskynlik onderverteenwoordig is in die wetenskappe in lande met die hoogste vlak van geslagsgelykheid.
Die skrywers se verklaring hiervoor is in twee fases opgesluit. Een daarvan was dat in die lande met die minste geslagsgelykheid beter werk betaal is vir STEM (wetenskap, tegnologie, ingenieurswese en wiskunde) en daarom het ekonomiese noodsaaklikheid die keuse van beide geslagte gedryf. Die tweede deel van die verduideliking, gerugsteun deur ander wetenskaplikes, was dat in lande met beter sosiale en ekonomiese toestande, die 'Natuurlike uitdrukking' van 'aangebore verskille' kon na vore kom.
Die erkenning dat daar geen verskille in prestasie op wetenskaplike vakke tussen mans en vrouens was nie, het 'n ander vorm van die "kognitiewe kapasiteit" -mite die afgelope paar jaar na vore gekom. Vroue is universeel beter om te lees, daarom is dit meer geneig om 'n gevoel van bevrediging te verkry deur nie-wetenskaplike vakke en loopbane te kies.
Soos dit gebeur, is daar 'n hewige debat woed nou in wetenskaplike kringe oor die paradoks, veral oor die akkuraatheid van die maatstawwe vir geslagsgelykheid wat gebruik is en die oorsaaklike interpretasie van die korrelasies wat gevind is. Dit het die skrywers van die paradoks-artikel oor geslagsgelykheid gedwing om 'n regstelling van hul oorspronklike data-analise uit te reik - dit het geblyk dat hulle 'n ongewone manier om geslagsverskille te bereken in STEM-gegradueerdes. Wanneer meer standaardbenaderings gebruik word, soos om na die verskil tussen die persentasie STEM-gegradueerdes wat vroulik of manlik is, te kyk, het een span wetenskaplikes gesê kon nie die resultate herhaal nie.
Baie wetenskaplikes argumenteer dat daar steeds vooroordeel en diskriminasie teen vroue in lande met geslagsgelykheid is, en dat dit die rede is waarom hulle intree vir wetenskaplike loopbane. Die geskiedenis toon dat vroue 'n groot rol gespeel het in die ontwikkeling van verskillende wetenskaplike dissiplines. Maar namate die wetenskap meer professionaliseer, vroue is doelbewus uitgesluit van wetenskaplike instellings, eksplisiet gebaseer op hul aangebore tekorte.
'N Mens sou wou dink dat ons dit alles agter ons gesit het. Maar die onderliggende verhaal verskyn nog steeds in verskillende vorme, wat waarskynlik vroue in die wiele ry. Daar is bewyse van kragtige oortuigings dat groot wetenskaplikes gebore word en nie gemaak word nie - en meer spesifiek word manlik gebore.
Dit is ondanks die feit dat navorsing bewys het dat die begrip 'manlik' en 'vroulik' brein het is gebrekkig. Die ervarings wat u het, kan die brein verander, insluitend die stereotipering waarmee u te kampe het. As u aangemoedig word om te lees, word u brein beter om te lees. Boonop is aangetoon dat mense negatiewe gedagtes het oor hoe goed hulle met 'n taak sal doen, hulle vermy dit eintlik en vaar slegter.
Baie faktore wat verband hou met sukses in die wetenskap, insluitend huur en bevordering, toon ook duidelike bewyse van geslagsvooroordeel teenoor vroue. In 'n groot studie van navorsingsverslae in chemie, vroulike artikels is meer geneig om verwerp te word per tydskrifte, en minder geneig om aangehaal te word.
Franklin moes sonder twyfel baie vooroordele hanteer, met haar rol in die ontdekking van die struktuur van DNA onbewus gaan vir 'n lang tyd. Dit is hartverskeurend dat die boodskap dat wetenskap nie vir vroue is nie, 'n eeu na haar geboorte 'n kragtige bly.
Gina Rippon, Professor Emeritus van Kognitiewe NeuroImaging, Aston Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > Kultuurverskille > Die vroulike brein: hoekom skadelike mites oor vroue en wetenskap steeds in nuwe vorme terugkom