Die laaste ure van Marie-Antoinette - Verskeie
Die laaste ure van Marie-Antoinette
Aanklag van Marie-Antoinette se verhoor voor die Revolutionary Tribunal.
Laaste brief van Marie-Antoinette.
Titel: Aanklag van Marie-Antoinette se verhoor voor die Revolutionary Tribunal.
Datum getoon: 13 Oktober 1793
Afmetings: Hoogte 33.8 - Breedte 22
Tegniek en ander aanduidings: "Aanklag opgestel deur Fouquier-Tinville, openbare beskuldiger van die Revolutionary Tribunal, teen" Marie-Antoinette, wat haarself Lorraine van Oostenryk, weduwee van Louis Capet "noem. Gedateer" eerste van die derde dekade van die eerste maand van die tweede jaar van die Republiek, een en onverdeelbaar. "Manuskrip; notaboek aangebring op blad
Prentverwysing: W / 290/179 / pce 50
Titel: Laaste brief van Marie-Antoinette.
Datum getoon: 16 Oktober 1793
Afmetings: Hoogte 23.2 - Breedte 18.7
Tegniek en ander aanduidings: Laaste brief van Marie-Antoinette - ook bekend as testament van Marie-Antoinette, gerig aan haar skoonsuster Madame Elisabeth. ink
Prentverwysing: AE / I / 7-8 / pce 3 bladsy 1
Prentverwysing: AE / I / 7-8 / pce 3 bladsy 2
Die verhoor van die koningin
Die inwoners van Parys sien in Marie-Antoinette die een wat die koning inspireer tot sy pogings om die ontwikkeling van revolusionêre maatreëls te weerstaan. Sy het net soveel die bynaam "Madame Veto" as "die Oostenryker" en
Na die skorsing van die koning is sy op 13 Augustus 1792 saam met die koning, die Dauphin en haar suster Marie-Thérèse-Charlotte (Madame Royale) en Madame Élisabeth, suster van Lodewyk XVI, in die Tempel gevange geneem. Die konvensie het heeltemal aan hande oorgedra. des Montagnards het op 1 Augustus 1793 gestem om die koningin terug te stuur na die Revolutionary Tribunal, 'n uitsonderlike jurisdiksie wat op 10 Maart geskep is. Die volgende dag is sy na die Conciergerie oorgeplaas, die plek van aanhouding van die beskuldigde wat voor die Revolutionary Tribunal moes verskyn.
Marie-Antoinette se prokureurs is Chauveau-Lagarde en Tronson-Ducoudray, wat op die vooraand van die opening van die verhoor, wat op 14 en 15 Oktober 1793 plaasvind, aangestel is. Die Revolutionary Tribunal bevind haar skuldig "omdat sy regstreeks met die maneuvers en intelligensie met buitelandse moondhede en eksterne vyande van die Republiek, sowel as komplotte en sameswerings wat die burgeroorlog laat opvlam deur burgers teen mekaar te bewapen ", soos aangedui in die verslag van die sitting van die Tribunaal , en veroordeel haar ter dood.
Die uitspraak, uitgespreek deur die jurie van die Revolutionary Tribunal, op die 16de, om vieruur die oggend, word sonder versuim uitgevoer om kwart oor twaalf, Place de la Revolusie, op die plekke waar Lodewyk XVI op 21 Januarie onder die guilotine geplaas is ( vandag Place de la Concorde).
'N Ooggetuie met die naam Lapierre skryf aan die Carentan People's Society dat die koningin, vir wie hy die teef noem,' met ongelooflike fermheid by die stellasie was sonder om te skrik. '
'N Diskrete en anonieme brief
Hierdie brief was eers bekend in 1816, toe Louis XVIII die dokumente deur die Conventionele Courtois, wat in beheer was van die inventaris van Robespierre se papiere, laat bewaar het na 10 Thermidor. Soms is die egtheid daarvan in twyfel getrek, maar dit was blykbaar deel van die dokumente wat hy sedert daardie datum bewaar het.
Marie-Antoinette het dit in haar put by die Conciergerie geskryf, in 'n vinnige en stywe handskrif, op 'n klein papier (23 x 19 cm) wat op die helfte gevou is, op 16 Oktober 1793, om 04:30, na die aankondiging. van sy skuldigbevinding. Die ex-koningin onderteken dit nie en noem geen naam nie, en hoop om dit diskreet te stuur. Sy rig dit aan die suster van Lodewyk XVI, wat die gevangenskap van die koninklike kinders in die Tempel gedeel het.
Madame Elisabeth, wat self op 10 Mei 1794 in 'n guillotine onderwerp is, het nooit daarvan gehoor nie. Die brief met die handtekeninge (op bladsy 2) en voorletters (bo-aan bladsy 1) van die staatsaanklaer, AQ (Antoine Quentin) Fouquier-Tinville en van die adjunkte by die Convention Lecointre, Legot, Guffroy, Massieu , het in die hande van die Jakobyne gebly.
Die brief verwys na 'n pynlike omstandigheid van die verhoor: Marie-Antoinette moes reageer op insinuasies oor die bloedskande van haar verhouding met haar seuntjie. Toe hy agt jaar oud was, het die kind probeer om die laster wat oor sy moeder en sy tante versprei is, te herhaal sonder om hulle te verstaan.
Ondanks haar baie noukeurige teregstelling en haar isolasie, verwerp Marie-Antoinette vooraf enige hulp van 'n beëdigde priester omdat hierdie priesters wat die eed van getrouheid afgelê het aan die burgerlike grondwet van die geestelikes, wat deur Rome veroordeel word, beskou word as nie meer besig om te doen nie deel van die Katolieke Kerk.
Wat is die belangrikste ding om by u kinders aan te beveel voordat u sterf?
Marie-Antoinette, wat pas alleen in 'n gevangenskap van twee en 'n half maande gewoon het sonder om met haar kinders te kon kommunikeer, probeer om haar laaste aanbevelings deur hierdie brief aan haar skoonsuster te stuur. Die koningin wat Jérôme Pétion weer in Junie 1791 as outoritêr en oppervlakkig beskryf het, druk haar op hierdie laaste oomblik reguit uit. Haar grootste bekommernis is die gemoedstoestand waarin haar kinders die dood van hul ouers sal aanneem in hul toekomstige lewe wat sy nie wil betwyfel nie.
In haar oë is die belangrikste dat hulle in 'n gees van vergifnis leef, ver van enige idee van wraak, maar inteendeel om 'n ware vereniging tussen hulle te soek, en dat hulle, soos sy, op vertrou op God.
Sonder 'n woord van klagte of spyt oor haar situasie in die verlede, dink Marie-Antoinette, wat helder voorberei op haar teregstelling in die daaropvolgende ure, net daaraan om in 'n eenvoudige taal 'n geestelike nalatenskap vir haar kinders te laat.
Olivier WIT Die laaste brief. Gevangenisse en gevangenes van die rewolusie 1793-1794 Parys, Robert Laffont, 1984.A. DUCROT Geskiedenis van vals? 'N Brief van Marie-Antoinette aan die prinses van Lamballe, in Histoires d'archives. Versameling artikels wat deur haar kollegas en vriende aan Lucie Favier aangebied word Parys, Society of Friends of the Archives of France, 1987. P.277-289.A. KUSCINSKY Konvensionele woordeboek Parys, 1916, herdruk. 1987. Die saak van die koerante van die voormalige Konvensionele Courtois, deur sy seun Parys.H. SONDER Seven Generations of Executors, 1688-1847, Mémoires des Sanson, in orde gestel, geskryf en uitgegee deur H. Sanson Parys, Desember-Alonnier, n.d.
1. Hierdie 16 8bre, 4:30 in die oggend, my suster, skryf ek vir oulaas; Ek is pas gevonnis tot 'n skandelike dood, dit is net vir misdadigers, maar om by u broer aan te sluit. Soos hy onskuldig, hoop ek om in hierdie laaste oomblikke dieselfde fermheid as hy te toon. Ek is kalm soos mens is wanneer die gewete niks verwyt nie; Ek is innig spyt dat ek my arme kinders verlaat het; jy weet dat ek net vir hulle bestaan ​​het, en jy, my goeie en tere suster, jy wat deur jou vriendskap alles opgeoffer het om by ons te wees, in watter posisie ek jou verlaat! Ek het uit die pleidooi van die verhoor verneem dat my dogter van u geskei is. Helaas! arme kind, ek durf nie aan haar skryf nie, sy sou nie my brief ontvang nie, ek weet nie eers of dit u sal bereik nie, ontvang my seën vir albei hier. Ek hoop dat hulle eendag, wanneer hulle groot is, met u kan herenig en u liefdevolle sorg ten volle kan geniet. Laat hulle albei nadink oor wat ek nog nooit opgehou het om hulle te inspireer nie: dat beginsels en die presiese uitvoering van hul pligte die eerste lewensbasis is; dat hul vriendskap en wedersydse vertroue hulle gelukkig sal maak; laat my dogter voel op die ouderdom wat sy is, sy moet altyd haar broer help deur die advies wat [die oorspronklike woord deurtrek] die ervaring wat sy van meer as hy en sy vriendskap kan hê, by haar kan inspireer; mag my seun op sy beurt aan sy suster alle sorg en dienste lewer wat vriendskap kan inspireer; Mag hulle albei uiteindelik verstaan ​​dat, in watter posisie hulle ook al mag verkeer, hulle slegs gelukkig sal wees deur hul unie, dat hulle ons voorbeeld neem: hoeveel vertroosting, in ons ongelukke, ons vriendskap ons gegee het, en in geluk geniet ons dubbel as ons dit met 'n vriend kan deel; en waar om teer, duurder te vind as in sy eie gesin? Mag my seun nooit die laaste woorde van sy vader vergeet nie, wat ek uitdruklik aan hom herhaal: dat hy nie probeer om ons dood te wreek nie. Ek moet met u praat oor iets wat baie pynlik in my hart is. Ek weet hoeveel hierdie kind jou moes seergemaak het; vergewe hom, my liewe suster; dink aan hoe oud hy is, en hoe maklik dit is om 'n kind te laat sê wat jy wil, en selfs wat hy nie verstaan ​​nie; Ek hoop dat daar 'n dag sal kom wanneer hy die waarde van u vriendelikheid en u liefde vir albei beter sal voel. Ek moet nog steeds my laaste gedagtes met u deel. Ek sou dit graag aan die begin van die verhoor wou neerskryf; maar behalwe dat ek nie mag skryf nie, was die stap so vinnig dat ek regtig nie die tyd sou gehad het nie. Ek sterf in die Katolieke, Apostoliese en Romeinse godsdiens, in dit waarin ek grootgemaak is, en wat ek nog altyd bely het, sonder om geestelik te vertroos om te wag, sonder om te weet of hier nog priesters is godsdiens, en selfs die plek waar ek is, sou hulle te veel blootstel as hulle dit een keer betree. Ek vra opreg vergewing van God vir al die foute wat ek kon begaan sedert my bestaan. Ek hoop dat hy in sy goedheid my laaste wense sal aanvaar, sowel as die wat ek al lank doen, sodat hy my siel in sy goedertierenheid en goedheid sal ontvang. Ek vra almal (sic) diegene wat ek ken en veral u suster om verskoning vir al die pyn wat ek u onbewustelik kon veroorsaak. Ek vergewe al my vyande vir die skade wat hulle my aangedoen het. Ek neem afskeid van my tantes en al my broers en susters. Ek het vriende gehad, die gedagte om vir ewig van hulle geskei te wees en hul hartseer is een van die grootste spyt wat ek saam met my dra. sterwend, laat hulle ten minste weet dat ek tot op die laaste oomblik aan hulle gedink het. Vaarwel, my goeie en teer suster; mag hierdie brief by u aankom! Dink altyd aan my, ek omhels u met my hele hart, sowel as hierdie arme en dierbare kinders: my God! hoe hartverskeurend is dit om hulle vir ewig te verlaat! Vaarwel, vaarwel! Ek sal myself nie meer bekommer nie, behalwe met my geestelike pligte. Aangesien ek nie vry is in my optrede nie, sal ons Miskien sal 'n priester my bring, maar ek betoog hier dat ek geen woord vir hom sal sê nie en dat ek hom as 'n vreemde wese sal behandel.