Montbrecia, of Crocosmia - onherkenbare gladiolus * Oor plante
Alhoewel hierdie plant selde by tuiniers gesien word, kan daar gesê word dat montbrecia met hul sierlike bloeiwyses uitstekende sierplante is vir die somer-herfs blomtuin. Hulle kan apart en in 'n groep met ander blomme geplant word. Hulle lyk baie indrukwekkend teen 'n groen grasperkagtergrond. Boeketjies van montbrecia met een of twee aspersies takke is in vergelyking met hul skoonheid en elegansie. Hoe om onherkenbare gladiolus in die tuin te kweek, sal ons in die artikel beskryf.
Groeiende vereistes - kortliks
Kenmerke van sorg vir Montbrecia (Crocosmia)
Reproduksie van Montbrecia (Crocosmia)
Montbrecia, oftewel Crocosmia, die Latynse naam is Crocosmia, gewild is Japanese gladiolus.
In die geslag Montbrecia (Crocosmia) van die irisfamilie is 50 spesies van hierdie knol-meerjariges uit Suid-Afrika bekend. Plante lyk baie soos miniatuur gladioli, slegs blomme en stamme is meer elegant. Vir wat hulle algemeen genoem word Japannese gladiolus. In blommekultuur algemeenMontrebia en bastervorm - montbrecia tuinverkry in 1980 deur die Franse teler Lemoine as gevolg van die kruisteling van Montbrecia golden en Montbrecia Potsa.
Die name Montbrecia, oftewel Crocosmia, word ongeveer ewe veel gebruik. Die derde naam - Tritonia word baie minder gereeld gebruik. naam Montbrecia (montbretia) word gegee aan 'n plant met die naam botanis Ernest Cauber de Montbre en word as verouderd beskou. Meer moderne naamCrocosmia kom van die Griekse woorde "krokos" - "krokus" en "osme" - "reuk", want die blomme ruik soos krokus (saffraan).
Die knol in Montbrecia is klein, bedek met 2-3 lae gaasmembrane. Smal xifoïedblare, 40-60 cm lank, word in 'n waaiervormige basale roset versamel. Vanaf 1 korm groei 3-4 peduncle. 'N Elegante dun steel kan 'n hoogte van 100 cm bereik, baie vertakte.
Paniekvormige bloeiwyses bestaan ​​uit klein (3-5 cm in deursnee) stervormige en tregtervormige elegante oranje-rooi of geel blomme. Die blom is volop en lank, somer-herfs - van Julie tot September.
plek: fotofiel, benodig 'n oop plek, anders kan die blomme nie voorkom nie.
Die grond: verkies humusryke, redelik klam grond. Waterstagnasie is onaanvaarbaar. Die grond word in die herfs voorberei. Maak op 1 m2 2 emmers humus, 40 g superfosfaat, 20 g kaliumchloried, 100 g slak kalk. In die lente gee hulle stikstofkunsmis (30 g / m2).
sorg: gedurende die somer word elke 10 dae met mulleïne-infusie (1:10) en vol minerale kunsmis (2-3 g / l) gevoer, begin met die voorkoms van die 2de blaar. Gedurende die periode van botvorming word potas kunsmis (2 g / l) bygevoeg. Plante word een keer per week in oorvloed natgemaak en maak die grond periodiek los.
In Sentraal-Rusland is 'n spesie, relatief fynblom montbrecia, veilig in 'n skuiling van droë blare of skeersels met 'n laag van minstens 20 cm met 'n laag bo-op om te beskerm teen vog tydens ontdooie. Boonop is Montbrecia wat oorwinter in die grond kragtiger, blom vroeër en blom langer. In die suide van Rusland oorwinter dit sonder skuiling. Maar dit is beter om verskillende montbrecia-plante met groot blomme op te grawe en in die suide te skuif.
Corms word so laat as moontlik opgegrawe - as daar nie ernstige ryp in die tweede helfte van Oktober val nie, want dit groei presies aan die einde van die seisoen. In droë weer grawe hulle knolle met 'n baba wat in die somer gevorm is, en sny die hele nes van die grond af, sny die stingels en blare op 'n hoogte van 5 cm en droog dit dan 'n paar dae.
Corms wat op hierdie manier voorberei word, word met droë turf bestrooi, in bokse of papiersakke gesit en in die kelder gestoor by 'n temperatuur van plus 5-7 ° C.
In Maart, 'n maand voor plant, word plantmateriaal uitgehaal en gedurende kamertoestande 'n paar dae gehou. Dan is Montbretia bereid om te plant: die "neste" word uitmekaar gehaal, die baba geskei, die wortels en die oorblyfsels van die stingels met blare afgewerk, droë skulpe verwyder.
Vul 'n warm 0,1% oplossing van kaliumpermanganaat (kaliumpermanganaat) in voordat u die knolle en die baba 'n paar uur plant. Benewens die ontsmettingseffek stimuleer die middel die ontkieming van knolle en wortelvorming.
Die oorwintering van die winter in die grond word elke drie jaar opgegrawe en verdeel.
Die plant propageer deur knolle, kinders en sade.
Elke jaar word ongeveer 5-6 kinders gevorm rondom een ​​volwasse gloeilamp wat die volgende jaar blom. Terselfdertyd blom die moederbol voort en vorm dit 'n nuwe baba, en sodoende vermeerder die plant redelik vinnig. Montbrecia word einde April geplant, wanneer die grond tot 6-10 ° C warm word: groot knolle - tot 'n diepte van 6-8 cm (afstand tussen plante 10-12 cm); baba - tot 'n diepte van 3-5 cm (5-6 cm).
Voordat u plant, kan u in potte groei en dan in Mei-Junie met 'n knop in die oop grond plant. Kinders word in die lente van mekaar geskei en word vir voortplanting gebruik. Sade kan maklik voortplant. Dit is wenslik om vars, voorafgespoelde sade te saai. Met die vroeë lente saai in geslote grond, vind blom in die tweede jaar plaas.
Montbrecia word deur dieselfde siektes as gladiolus aangetas.
Fusarium (manifesteer op verskillende maniere en het verskeie name: uitdroging, gladiolus-geelheid, kernvrot, droëvrot). Fusarium is die kenmerkendste van die vergeling van die punte van die blare, wat vorder voor of tydens blom. Geelheid versprei tussen die are, die blare word gestreep, word bruin en sterf. Met 'n ernstige nederlaag droog die hele plant op. Spore van die swam dring deur na die wortels van die wortels en knol. Plante word maklik uit die grond getrek.
By besmette plante verander die vorm, grootte en kleur van die blom, die blare en die stingels buig. Die baba word amper nie gevorm nie. Geaffekteerde bolle verdonker, rimpel. Die nederlaag begin meestal van onder af. Die ontwikkeling van fusarium word bevorder deur droogte en oormatige humiditeit, verdikte plant en versteurings in landboutegnologie.
Grasagtig, of geelsug. Met die vroeë infeksie van gladiolus, kom die siekte tot uiting in die vergeling van die ente van die blare, wat geleidelik na die hele plant versprei. Blare word strooi geel, die plant sterf voortydig. Geen letsels op die latere stadium word tydens letsels opgemerk nie. Teen die planttyd verskyn baie niere op 'n oënskynlik gesonde gloeilamp. Na planttyd word chlorotiese draadagtige lote gevorm. Hierdie lote ontwikkel en sterf nie na 'n geruime tyd nie. Die gloeilamp word hard en bly lank in die grond sonder om te verrot.
Die draer van die siekte is sikades. Hittebehandeling van bolle wat effens deur die siekte geraak is by 'n temperatuur van 45 ° C vir 15-20 minute, vernietig die patogeen heeltemal.
Blaaspootjies - 'n klein insek met 'n langwerpige liggaam (die lengte is 1-1,5 mm). Blaaspootjies parasiteer op gladioli tydens groei en tydens opberging. Tydens blom slaan blaaspootjies blomme soveel dat laasgenoemde nie kan blom nie. Larwes en volwasse insekte, deurdringende weefsels, suig sap uit blare, blomme en bolle.
By temperature onder + 12 ° C gaan blaaspootjies onder die dekkingskale van die bolle en oorwinter daar. Bolle wat deur blaaspootjies aangetas word, word in die winter met kleefmiddel sap bedek en gemummifiseer. Met ernstige nederlae kom hulle nie na vore nie.
Medvedka - Insekte tot 5 cm lank van donkerbruin kleur met chitineuse deklaag. Die beer beskadig die gladioli wortels, bolle en stingels. Dit kom gereeld voor op klam gronde, naby watermassas, op veenlande en op humusryke gronde. Dit lei hoofsaaklik 'n ondergrondse lewenstyl.
Diegene wat nog besluit om montbrecia te kweek, sal verbaas wees oor die skoonheid en genade van hierdie blom en sal die konstante aanhangers daarvan word. En die voorkoms van montbrecia in die blommark sal ware plesier vir liefhebbers en skoonheidskenners bring.