Spraak- en neuropsigologiese woordelys - kognitiewe opleiding
Spraak- en neuropsigologiese woordelys
U is hier: Tuis » Spraak- en neuropsigologiese woordelys
Stemverblyf: neiging om 'n mens se verbale uitdrukking meer en meer dieselfde te maak as die vokale eienskappe van die gespreksgenoot (Marini et al., BVL 4-12, 2015: 37).
Nie vloeiende afasie nie: [afasie] Afasie wat gekenmerk word deur swak produksie, kort sinne, moeilike artikulasie, verswakte prosodie; daar kan agrammatisme wees. Die kriteria om 'n vloeiende en nie-vloeiende afasie te onderskei, is: die teenwoordigheid van verbale apraxia, die lengte van die sin, die hoeveelheid spraak, die teenwoordigheid van agrammatisme of slang en prosodie. Oor die algemeen word die teenwoordigheid van verbale apraxia en die lengte van die sin veral oorweeg: as daar geen sinne bestaan ​​wat uit ten minste ses woorde bestaan ​​nie (ten minste een sin uit tien), is dit meestal nie-vloeiende afasie (Basso, Ken en heropvoed afasie, 2009: 64).
Afemia: [afasie] Eerste term van wat later genoem sal word afasie, geskep deur Paul Broca om diegene te definieer wat hulself nie mondelings kon uitdruk nie, alhoewel hulle 'n goeie begrip het.
Affricazione: [taal] Stelselproses: vervanging van 'n frikatiewe klank deur 'n afgeleide klank. Voorbeeld: "cagia" vir "huis" (vgl. ons artikel oor fonetiek en fonologie)
Variansie-analise (ANOVA): [statistiek, navorsingsmetodologie] statistiese tegniek waarmee u verskillende groepe in 'n enkele proses van vervalsing van die nulhipotese kan vergelyk deur die veranderlikheid tussen groepe en ewekansige veranderlikes te vergelyk (sien ook Bolzani en Canestrari, Logika van die statistiese toets, 1995).
Anteriorizzazione: [taal] Stelselproses: vervanging van 'n agterste klank deur 'n anterior. Voorbeeld: "tasa" vir "huis" (vgl. ons artikel oor fonetiek en fonologie).
aposiopesis: [taalkunde] Skielike onderbreking van die vonnis wat nie verder voortgaan nie. As retoriese figuur is dit bedoel om die leser of luisteraar die res van die sin te raai. In die geval van afasie is dit egter dikwels 'n onwillekeurige effek dat dit nie kan voortduur nie as gevolg van probleme met die strukturering van die vonnis of probleme met die herstel van 'n termyn.
Foutlose leer: [neuropsigologie, geheue] memoriseringstegniek is aanvanklik ontwikkel vir ernstige amnesiese pasiënte, wat bestaan ​​uit geleide en gefasiliteerde leer van inligting ten einde die fout en die memorisering daarvan op implisiete vlak te voorkom. Foutlose leer in kognitiewe rehabilitasie: 'n Kritiese oorsig, 2012; Mazzucchi, neuropsigologiese rehabilitasie, 2012).
apraksie: [neuropsigologie] versteuring van die besef van aangeleerde bewegings, beide gebare van gebruik van voorwerpe en simboliese gebare. Dit is nie 'n gevolg van 'n verandering van die motoriese stelsel, van 'n intellektuele tekort, van 'n aandagtekort of van 'n tekort in die herkenning van voorwerpe nie (sien ook Doron, Parot en Del Miglio, Nuwe woordeboek vir sielkunde, 2001).
Ideationele apraxia: [neuropsigologie] apraxia rakende die gebruik van voorwerpe (sien ook Doron, Parot en Del Miglio, Nuwe woordeboek vir sielkunde, 2001).
Ideomotoriese apraxia: apraxia [neuropsigologie] wat betrekking het op die verandering van unieke gebare, beide betekenisloos (op nabootsing) en simbolies (sien ook Doron, Parot en Del Miglio, Nuwe woordeboek vir sielkunde, 2001)
Konstruktiewe apraksie: [neuropsigologie] tipe apraxia wat betrekking het op die realisering van 'n meetkundige figuur (sien ook Doron, Parot en Del Miglio, Nuwe woordeboek vir sielkunde, 2001).
Klere apraxia: [neuropsigologie] apraxia rakende die vermoë om aan te trek (sien ook Doron, Parot en Del Miglio, Nuwe woordeboek vir sielkunde, 2001).
Apraxia van die blik: [neuropsigologie] apraxia wat die verandering van oogbewegings behels (sien ook Doron, Parot en Del Miglio, Nuwe woordeboek vir sielkunde, 2001).
Maart Apraxia: [neuropsigologie] tipe apraxia wat lei tot die onvermoë om stappe te neem (sien ook Doron, Parot en Del Miglio, Nuwe woordeboek vir sielkunde, 2001).
Optiese ataksie: [neuropsigologie] visuele koördinasie-tekort, wat behels dat foute met die ledemaat na 'n voorwerp gesien word. Dit word gewoonlik veroorsaak deur breinskade aan die visuele dorsale pad. Dit hang nie af van die versuim om die voorwerp wat bereik en aangegryp word te herken nie, maar interaksie daarmee op motoriese vlak is moeilik (sien ook Ladàvas en Berti, Manual of Neuropsychology, 2014).
geloofwaardigheid (of betroubaarheid): eienskap van [psigometrie] van 'n meetinstrument (toets) wat die mate van stabiliteit van die tellings aandui wanneer die metings herhaal word. Dit sê met ander woorde hoe betroubaar 'n toets is (sien ook Weltkovitz, Cohen en Ewen, Statistiek vir gedragswetenskappe, 2009).
Selektiewe aandag: [neuropsigologie, aandag] komponent van aandag wat verband hou met die vermoë om aandagbronne toe te ken aan relevante stimuli, wat die interferensie van stimuli wat aanwesig is, maar wat nie relevant is vir die aktiwiteit wat uitgevoer moet word, verminder nie. Die domein van selektiewe aandag sluit gefokusde aandag, verdeelde aandag en wisselende aandag in (Vallar et al., Neuropsigologiese rehabilitasie, 2012).
Kompakte tweetaligheid (of meertaligheid): [taal] wanneer twee tale gelyktydig aangeleer is (sien Marini ne Taalafwykings2014: 68)
Gekoördineerde tweetaligheid (of meertaligheid): [taal] wanneer twee of meer tale voor puberteit aangeleer is, maar nie in die familiekring nie (bv. oordrag) (sien Marini ne Taalafwykings2014: 68)
Ondergeskikte tweetaligheid (of meertaligheid): [taal] wanneer een of meer tale gebruik word deur die eerste taal as tussenganger te gebruik (sien Marini ne Taalafwykings2014: 68)
Vroeë opeenvolgende tweetaligheid: [taal] wanneer die kind na die eerste aan die tweede taal blootgestel is, maar in elk geval voor die ouderdom van agt (sien Marini ne Taalafwykings2014: 68)
Laat opeenvolgende tweetaligheid: [taal] wanneer die kind na die eerste, maar na agt jaar ouderdom aan die tweede taal blootgestel is (sien Marini ne Taalafwykings2014: 68)
Gelyktydige tweetaligheid: [taal] wanneer die kind sedert die eerste lewensjare aan twee tale blootgestel is (sien Marini ne Taalafwykings2014: 68)
Vervoer sin (of ondersteuning frase): 'n algemeen gebruikte frase wat gebruik kan word om spesifieke woorde aan te wakker (soos: "Asseblief, gee my ...").
woord rivier: [taalkunde] gebruik van 'n "draai van woorde" om te verwys na 'n woord wat nie herstel kan word nie (baie gereeld in afasie). Voorbeeld: "die een wat brood moet sny" om te sê "mes".
Spelvaardigheid: [die aanleer] van die vermoë om die reëls en konvensies wat in ons huidige taal voorkom, te respekteer wat die transformasie van die taal wat na geluister of gedink word, bemiddel tot taal uitgedruk met grafeme (Tressoldi en Cornoldi, 2000, Battery vir die assessering van skryf- en spelvaardighede in die laerskool)
Aanvullende en alternatiewe kommunikasie (CAA): enige kommunikasie wat mondelinge taal vervang of verhoog; is 'n kliniese praktykarea wat poog om die tydelike of permanente ongeskiktheid van individue met ingewikkelde kommunikasiebehoeftes te vergoed (ASHA, 2005, aangehaal in Konstantyn, Bou boeke en verhale met die CAA, 2011: 54)
Conduites d'approche: [afasie] probeer om die woord te benader deur middel van valse begin of fonologiese parafasias. Voorbeeld: "la pa ... pasca, pasma, pastia ..." om te sê "pasta" (sien byvoorbeeld Marini, Neurolinguistics Manual, 2018: 143 e Mazzucchi, Neuropsigologiese rehabilitasie, 2012)
vertroulik gesprek: [neuropsigologie] in die konteks van geheue-afwykings is 'n "positiewe" simptoom wat gekonfigureer is as die onwillekeurige produksie van stellings of handelinge wat strydig is met die agtergrond of die verlede, die huidige of toekomstige situasie van die onderwerp (Uit die baard, G. (1993b). Verskillende patrone van verwarring. Cortex, 29, 567-581) - dank aan Ilaria Zannoni
korrelasie: [statistiek, navorsingsmetodologie] verband tussen twee veranderlikes sodat die variasie van die een ooreenstem met die variasie van die ander. Hoe meer twee veranderlikes geassosieer word, hoe sterker sal die korrelasie wees. Die korrelasie wissel tussen die tellings van 1 (soos een veranderlike toeneem, 'n konstante toename van hoog) en -1 (namate die een veranderlike toeneem, is daar 'n konstante afname van die ander; met 'n telling van 0, is daar in plaas daarvan 'n totale afwesigheid van korrelasie tussen die twee veranderlikes.
Die teenwoordigheid van 'n korrelasie, hoewel sterk, dui nie op 'n oorsaaklike verband tussen die twee veranderlikes nie (sien ook Welkowits, Cohen en Ewen, Statistiek vir gedragswetenskappe, 2009).
cueing: [afasie] minimale, fonemiese en / of grapemiese suggestie, gegee indien die pasiënt nie die doelwoord onafhanklik kan herwin nie (sien byvoorbeeld Conroy et al., Deur gebruik te maak van fonemiese aanwysings van spontane benaming om die respons op die behandeling van anomie by afasie van items te voorspel, 2012)
deafferentation: [neuroanatomie] onderdrukking van neuronale aankoms vir die teikenstruktuur. Dit vind plaas deur letsels van die neurone wat aan die oorsprong is van die aksone wat die teikenstruktuur bereik, of deur letsels van die aksone self (sien ook Doron, Parot en Del Miglio, Nuwe woordeboek vir sielkunde, 2001).
Geestelike swakheid: [neuropsigologie] ligte vorm van geestesgebrek (kyk ook intellektuele tekort of verstandelike gestremdheid), gekenmerk deur aansienlik onder gemiddelde intellektuele doeltreffendheid (IK tussen 70 en 50), probleme met sosiale aanpassing en voorkoms van tekorte gedurende die ontwikkelingsperiode
Neuronale degenerasie: progressiewe verlies van die spesifieke struktuur en funksie van 'n neuron of groep neurone wat tot die verdwyning daarvan kan lei (sien ook Doron, Parot en Del Miglio, Nuwe woordeboek vir sielkunde, 2001).
muffling: [taal] Stelselproses: vervanging van 'n klank deur die ooreenstemmende doof. Voorbeeld: "panana" vir "banana" (vgl. ons artikel oor fonetiek en fonologie)
Standaardafwyking (gemiddelde vierkante afwyking): [statistiek] skatting van die veranderlikheid van 'n stel data verkry vanaf die vierkantswortel van die variansie. Dit dui aan hoeveel die data rondom die gemiddelde versprei is (d.w.s. hoeveel hulle gemiddeld daarvan afwyk), maar anders as die afwyking, word hierdie parameter in dieselfde eenheid van meting as die gemiddelde uitgedruk (sien ook Welkowits, Cohen en Ewen, Statistiek vir gedragswetenskappe, 2009).
disgrafie: [leer] skryf met moeite, sonder dat dit toegeskryf kan word aan 'n neurologiese afwyking of 'n intellektuele limiet (Ajuriaguerra et al., L'écriture de l'enfant. 1 °. The evolution of the écriture et ses moeilés, 1979 cit in Di Brina et al., BHK, 2010)
Dispraksie: [neuropsigologie] versteuring wat die besef van aangeleerde motoriese gedrag beïnvloed, veral dié wat op die oomblik van nabootsing waargeneem word. Dit is nie afhanklik van 'n motoriese tekort, 'n intellektuele tekort of 'n aandagtekort nie. Dit verskil van apraxia omdat die term dyspraxia verwys na 'n versteuring wat tydens ontwikkeling waargeneem is (sien ook Doron, Parot en Del Miglio, Nuwe woordeboek vir sielkunde, 2001).
Verbale dispraksie: [taal] Sentrale steuring in die programmering en realisering van die artikulerende bewegings wat nodig is vir die produksie van klanke, lettergrepe en woorde en vir die opeenvolgende organisasie daarvan (Chilosis en Cerri, mondelinge dyspraxia, 2009 vd. ook Sabbadini, Dyspraxia in die ontwikkelingsouderdom: evaluering en intervensiekriteria, 2005)
Ontwikkelings sekondêre verbale taalstoornis: [taal] enige taalkundige ontoereikendheid wat tydens die ontwikkelingsperiode plaasvind, met relatiewe min of meer duidelike inkorting van die taal self, by vakke wat een of meer van die volgende raamwerke het: kognitiewe vertraging, algemene (deurdringende) ontwikkelingsversteurings, ernstige afwykings van gehoorfunksie, belangrike sosio-kulturele ongemak (Gilardone, Casetta, Luciani, Die kind met spraakversteuring. Evaluering en behandeling van spraakterapie, Cortina, Turyn 2008).
Hemisferiese dominansie: [neuropsigologie] voorkoms van een halfrond bo die ander in die beheer van 'n kognitiewe of motoriese funksie; dit is dus die basis van hemisferiese lateralisering. Voorbeelde hiervan is taal, tipies met dominante linkerhemisferie, en visuo-ruimtelike prosesse, met regterhemisferiese dominansie (sien ook Habib, Hemispheric Dominance, 2009, EMC - Neurologie, 9, 1-13)
ecolalia: [taal] herhaling van woorde of frases waarna geluister word, sonder om dit noodwendig te verstaan. Dit kom fisiologies voor by kinders, veral op 2-3 jaar (Marini et al., BVL 4-12, 2015: 37) en patologies by volwassenes, byvoorbeeld in Parkinson.
Verwagtingseffek: [navorsingsmetodologie] verandering van die resultate van 'n navorsing as gevolg van die verwagting van die resultate gevoed deur die navorser of deur die proefpersone self. Dit is die eerste keer beskryf deur die sielkundige Robert Rosenthal vir wie hy in sommige gevalle geroep word Rosenthal-effek (of selfs Pygmalion-effek o selfvervullende profesie). Dit is 'n baie belangrike aspek wat in ag geneem moet word in navorsing waarin die menslike effek 'n bepalende faktor is, en om hierdie rede word hierdie effek dikwels ter sprake gebring as 'n kritieke element in studies oor die gevolge van behandelings wat nie 'n aktiewe kontrolegroep gebruik nie (dws gepleeg). in 'n behandeling of alternatief vir die eksperimentele een) of wat geen kontrolegroep gebruik nie.
Modus effek: [leer] sien Kognitiewe teorie van multimedia-leer
Pygmalion-effek: Vedi Verwagtingseffek
Placebo-effek: verbetering van [sielkunde, medisyne] wat deur 'n terapie sonder spesifieke effekte gegee word en in plaas daarvan gekoppel is aan die vertroue wat in die terapie self geplaas word. Hierdie effek, soortgelyk aan dieVerwagtingseffek, is dikwels 'n hindernis in navorsing oor die gevolge van behandelings en word onder beheer gehou deur die gebruik van groepe onderwerpe, hul eie kontrolegroepe, waaraan geen behandeling toegedien word of 'n valse behandeling toegedien word nie
Redundansie-effek: [leer] sien Kognitiewe teorie van multimodale leer
Rosenthal-effek: Vedi Verwagtingseffek
hemianopie: [neuropsigologie] visieverlies in die helfte van die visuele veld (of in 'n enkele kwadrant in die geval van quadrantanopia) na letsels van die optiese chiasme, optiese kanaal, optiese straling of visuele korteks (sien ook Ladàvas en Berti, Manual of Neuropsychology, 2014)
Ruimtelike eminegligensie (sien verwaarlosing)
stelling: [taal] afhangende van die gebruikte maatstaf, kan dit gedefinieer word as "klankemissie tussen twee waarneembare pouses (vol of leeg) wat minstens twee sekondes duur" (akoestiese maatstaf), "homogene konseptuele blok, of 'n eenvoudige of ingewikkelde stelling" ( semantiese kriterium), "hoofsin gevolg deur 'n reeks goedgevormde sekondêre kriteria" (grammatiese kriterium). (Marini et al., BVL 4-12, 2015: 69)
Tipe I-fout: [psigometrie] verwerp 'n nulhipotese wanneer dit waar is.
Voorbeeld: 'n navorser spekuleer dat die nuwe taalbehandeling die fonologiese aspekte beter as roetine-behandeling verbeter; nadat hy die hipotese getoets het, weier dit H0 (d.w.s. dat die twee behandelings gelyk is) en aanvaar H1 (d.w.s. dat die nuwe behandeling beter is), maar in werklikheid lewer die twee behandelings dieselfde resultate en die verskille wat gevind is, hou verband met metodologiese foute of die effek van toeval (sien ook Weltkovitz, Cohen en Ewen, Statistiek vir gedragswetenskappe, 2009).
Tipe II-fout: [psigometrie] aanvaar die nulhipotese as dit onwaar is.
Voorbeeld: 'n navorser spekuleer dat die nuwe taalbehandeling die fonologiese aspekte beter as roetine-behandeling verbeter; nadat hy die hipotese getoets het, aanvaar dit H0 (d.w.s. dat die twee behandelings gelyk is) en verwerp H1 (d.w.s. dat die nuwe behandeling beter is), maar in werklikheid lewer die twee behandelings verskillende resultate. Die gebrek aan resultate in hierdie geval, aan die ander kant, sal afhang van metodologiese foute, effens afwykende tellings as gevolg van die effek van die saak, of as gevolg van die lae krag van die statistiese toets (sien ook Weltkovitz, Cohen en Ewen, Statistiek vir gedragswetenskappe, 2009).
Rekenkundige feite: [wiskunde] Dit is die resultaat van rekenkundige prosedures wat nie bereken hoef te word nie, maar wat reeds in die geheue is. Byvoorbeeld vermenigvuldigingstabelle en eenvoudige somme en aftrekkings. (Poli, Molin, Lucangeli en Cornoldi, Memocalcolo, 2006: 8)
Vullers (of vullers): [afasie] volle pouses gevorm deur klanke, foneme, lettergrepe of fragmente van woorde. Hulle kom meestal in vals begin voor. 'Of vandag is 'n pragtige dag' (sien byvoorbeeld Marini, Neurolinguistics Manual, 2018: 143)
fonologie: [taalkunde] Dissipline wat die fonologiese bekwaamheid wat 'n spreker van sy moedertaal het, bestudeer, dit wil sê die stelsel wat ontwikkel in die vroeë jare van die lewe van 'n mens, en waarin 'n verskil bestaan ​​tussen klanke wat betekenis en klanke onderskei moet hulle nie onderskei nie (Nespor, fonologie, 1993: 17)
Kleur frase: [taal] Metode wat 'n ander kleur met elke element van die sin verbind (artikel, onderwerp, werkwoord ...). Dit kan gebruik word vir sowel geskrewe sinne as vir sinne wat met piktogramme gemaak is (sien byvoorbeeld AA VV, De Filippis spraakterapieprotokol, 2006).
Fricazione: [taal] Stelselproses: vervanging van 'n okklusiewe of afgeleide klank deur 'n frikatief. Voorbeeld: "fasso" vir "feit" (vgl. ons artikel oor fonetiek en fonologie)
Functors: [taalkunde] vd. Oop en geslote klaswoorde
Uitvoerende funksies: [neuropsigologie] komplekse stel kognitiewe funksies vir die beplanning en vrywillige beheer van gedrag, wat noodsaaklik is in nie-outomatiese aktiwiteite wat belangrike aandagoplettings benodig (sien ook die ons artikel oor uitvoerende funksies; Grossi en Trojano, neuropsigologie van die frontale lobbe, 2013).
sweef: [taal] Stelselproses: vervanging van 'n konsonant deur 'n semikonsonant. Voorbeeld: "foia" vir "blad" (vgl. ons artikel oor fonetiek en fonologie)
Batoniese gebaar: 'n tipe gebaar waarin die hande van bo na onder beweeg om die lettergrepe van 'n woord of die woorde van 'n sin te merk (op die rol van gebare sien. Grondbeginsels van spraakterapie in die ontwikkelingsouderdom, p. 234)
Ernstige verwonde breinbesering: [neurologie]: "ernstige verworwe breinbesering" (GCA) verwys na breinskade as gevolg van cranioencephalic trauma of ander oorsake (breinanoksie, bloeding, ens.), soos om 'n komatoestand te bepaal (GCS = / < 8 langer as 24 uur), en sensorimotoriese, kognitiewe of gedragsgestremdhede, wat tot ernstige gestremdheid lei (vgl. Konsensuskonferensie: Goeie kliniese praktyk in rehabilitasie in die hospitaal van mense met 'n erge brein).
Kontrolegroep: [navorsingsmetodologie] in ondersoeke waarin die effek van 'n onafhanklike veranderlike op groepe onderwerpe, byvoorbeeld 'n behandeling, bestudeer word, word die steekproef gewoonlik verdeel in ten minste twee subgroepe: 'n eksperimentele groep wat die behandeling ondergaan (veranderlike) onafhanklik), en 'n kontrolegroep, wat in plaas daarvan geen behandeling ontvang of 'n alternatiewe een ontvang nie (dus nie onderhewig aan die invloed van die onafhanklike veranderlike nie). Die kontrolegroep is die een waarmee die effekte van die behandeling op die eksperimentele groep vergelyk word om die invloed van moontlike vooroordeel te verminder (sien ook Ercolani, Areni en Mannetti, Navorsing in sielkunde, 1990).
Kognitiewe-motoriese interferensie: [neuropsigologie, veelvuldige sklerose] verskynsel wat waargeneem word tydens die gelyktydige uitvoering van 'n motoriese taak (byvoorbeeld loop) en 'n kognitiewe taak (byvoorbeeld deur al die woorde wat vir 'n gegewe letter begin) te sê; onder hierdie omstandighede is dit moontlik om 'n afname in motoriese, kognitiewe of albei prestasies te sien. Kognitief-motoriese inmenging word veral bestudeer in die konteks van veelvuldige sklerose, aangesien dit meer gereeld en merkbaarder voorkom as in die gesonde bevolking. (Kyk Ruggieri et al., 2018, Lesie-simptoomkaart van kognitiewe-posturale interferensie in veelvuldige sklerose).
Kruis-modale integrasie: [neuropsigologie] verskynsel wat bestaan ​​uit die kombinasie van inligting vanaf verskillende sensoriese kanale in 'n enkele persepsie. Meer presies is dit 'n persepsie wat die interaksie tussen twee of meer verskillende sensoriese modaliteite behels (https://en.wikipedia.org/wiki/Crossmodal).
Vertrouensinterval: [psigometrie] is 'n reeks waardes tussen twee grense (onder en bo) waarin 'n sekere parameter met 'n sekere waarskynlikheid (vertrouensvlak) geleë is.
Voorbeeld: as daar 'n IK van 102 na die toediening van WAIS-IV met 'n 95% -sekerheidsinterval tussen 97 en 107 na vore kom, beteken dit dat met 'n waarskynlikheid van 95% die 'ware' IK van die persoon wat ondersoek is, 'n waarde tussen 97 en 107 is. XNUMX (sien ook Weltkovitz, Cohen en Ewen, Statistiek vir gedragswetenskappe, 2009).
Alternatiewe hipotese: [psigometrie] ook aangedui met H1. op die navorsingsveld is dit die hipotese wat deur die navorser geformuleer is en wat bedoel is om getoets te word.
As die navorser byvoorbeeld oortuig is dat 'n alternatiewe behandeling verskillende resultate lewer as 'n roetine-behandeling, dan sal H1 die bestaan ​​van hierdie verskil tussen die twee verskillende benaderings voorstel.
Dit word ook gedefinieer as waarvolgens die nulhipotese onwaar is, en ook die waardes vir 'n gegewe belangstelling spesifiseer (sien ook Weltkovitz, Cohen en Ewen, Statistiek vir gedragswetenskappe, 2009).
Nul hipotese: [psigometrie] het ook aangedui met H0, in die navorsingsveld verwys dit na die hipotese wat as waar beskou word in die afwesigheid van teenstrydige getuienis wat dit kan weerlê.
As dit byvoorbeeld bedoel is om aan te toon dat een behandeling meer effektief is as 'n ander, dan sal H0 die hipotese voorstel dat daar geen verskil tussen die twee behandelings is nie.
Dit word ook gedefinieër as die een waarin die waarde van 'n parameter in die populasie eksplisiet gemaak word of die verwagte verskil (wat gewoonlik met nul ooreenstem) tussen die parameters van twee bevolkings (sien ook Weltkovitz, Cohen en Ewen, Statistiek vir gedragswetenskappe, 2009).
Gemiddelde lengte van die verklaring (LME): [taal] Die konsep van gemiddelde lengte van die sin, wat in 1973 deur Brown bekendgestel is, dui op die gemiddelde van woorde of morfeme wat deur die spreker op 'n steekproef - gewoonlik - van 100 sinne geproduseer word (sien verklaring). Dit is een van die indekse van taalkundige vaardigheid in produksie (sien Brown, 'N Eerste taal, 1973).
Karteringsteorie: [afasie] Hipotese waarvolgens agrammatiese pasiënte, hoewel hulle 'n goeie sintaktiese bevoegdheid handhaaf, probleme ondervind om die tematiese rolle van die samestellende elemente toe te ken aan die argumentatiewe struktuur van die werkwoord (vgl. Boscarato en Modena in Flosi, Charlemagne en Rossetto, Ltot rehabilitasie van die persoon met afasie, 2013: 57)
Melodiese intonasieterapie (MIT): [afasie] benadering tot rehabilitasie van afasie wat die melodiese aspekte van spraak (melodie en ritme) deur middel van sang uitbuit (sien Norton et al., Melodiese intonasieterapie: gedeelde insigte oor hoe dit gedoen word en waarom dit kan help, 2009)
Werkgeheue: [neuropsigologie] Stelsel waarmee u tydelik inligting kan stoor om dit te bestuur of te manipuleer (vgl. Baddeley and Hitch, werkgeheue, 1974). Kyk ook na ons artikel Wat is werkgeheue?.
Perspektiewe geheue: [neuropsigologie] vermoë om te onthou om 'n aksie uit te voer nadat u dit beplan het (sien bv. Rouleau et al. Voornemende inkorting van geheue by veelvuldige sklerose: 'n oorsig, 2017). Kyk ook na ons in-diepte artikel oor Perspektiewe geheue by veelvuldige sklerose
Meta-analise: [statistieke] tipes statistiese ontledings wat die resultate van verskillende studies oor dieselfde onderwerp kan opsom en probeer om die gevolge van die bronne van veranderlikheid van die resultate van die enkele studies te verminder, en sodoende enige reëlmatighede na vore te bring (sien ook Doron, Parot en Del Miglio, Nuwe woordeboek vir sielkunde, 2001).
metakognisie: term wat verwys na bewustheid van u eie kennis en terselfdertyd die prosesse en strategieë wat dit reguleer (sien ook Doron, Parot en Del Miglio, Nuwe woordeboek vir sielkunde, 2001).
Metafonologia: die vermoë om woorde wat mondeling aangebied word te vergelyk, te segmenteer en te onderskei op grond van hul fonologiese struktuur (Bishop & Snowling, ontwikkelingsdisleksie en spesifieke taalgestremdheid: dieselfde of anders?, Psychol Bulletin 130 (6), 858-886, 2004)
modellering (sien vorming)
Afgeleide en infleksionele morfeme: afgeleide morfeme verander die betekenis van die basis (bv. cas + in + a); infleksiemorfeme verander slegs die buigkategorieë van woorde. Byvoorbeeld, die geslag of getal: cas + a (vgl. Marini et al., BVL 4-12, 2015: 13)
verwaarlosing: [neuropsigologie] neuropsigologiese sindroom, meestal as gevolg van breinskade, wat bestaan ​​uit 'n tekort aan ruimtelike bewustheid. Die persoon wat hierdie simptome toon, toon probleme om die kontralaterale ruimte ten opsigte van die breinbesering te verken, 'n swak bewustheid van die stimuli wat in 'n deel van die persoonlike ruimte (gewoonlik binne), peripersoonlik of buite-persoonlik is (sien ook ons ​​artikel Verwaarlosing: die donker kant van die wêreld)
Eensydige ruimtelike nalatigheid (sien verwaarlosing)
Spieëlneurone: [neurowetenskap] -klas neurone wat geaktiveer word beide wanneer 'n individu 'n aksie uitvoer en wanneer dieselfde individu dieselfde aksie waarneem wat deur 'n ander onderwerp uitgevoer word (https://it.wikipedia.org/wiki/Neuroni_specchio)
holophrasis: [taalkunde] met behulp van 'n enkele woord vir 'n verklaring of versoek wat 'n hele sin sou benodig. Dit is tipies van die baie vroeë taalontwikkeling by die kind. Voorbeeld: "cua" vir "Ek wil water hê".
paraphasia: [afasie] woord verkeerd geproduseer ten opsigte van 'n teiken. Parafasie kan fonologies wees (bv. "Libbium" vir "boek") of semanties ("notaboek" vir "boek"). (sien byvoorbeeld Marini, Neurolinguistics Manual, 2018: 143)
Oop en geslote klaswoorde: [taalkunde] die woorde van die oop klas (of woorde inhoud) is selfstandige naamwoorde, kwalifiserende byvoeglike naamwoorde, leksikale werkwoorde en bywoorde wat op -mente eindig; geslote klaswoorde (of funksiewoorde o functors) is voornaamwoorde, nie-kwalifiserende byvoeglike naamwoorde, artikels, voegwoorde, hulpwerkwoorde en modale werkwoorde. Terwyl die woorde inhoud semantiese konsepte dra, spreek die funktore verhoudings tussen woorde uit.
Fonologiese komponente-analise: [afasie] benadering voorgestel deur Leonard, Rochon en Laird (2008) wat bestaan ​​daaruit dat die pasiënt 'n beeld in die middel van die vel aanbied met die versoek om die doelwoord te herstel. Ongeag die sukses word die pasiënt gevra om 'n rymwoord, die eerste foneem, 'n ander woord wat met dieselfde foneem en die aantal lettergrepe begin, terug te haal. (sien Boscarato en Modena in Flosi, Charlemagne en Rossetto, Ltot rehabilitasie van die persoon met afasie, 2013: 47)
Neuronale plastisiteit: [neuropsigologie] Die moontlikheid dat senuweeselle in staat is om ander funksies te verrig indien nodig. (Gollin, Ferrari, Peruzzi, 'n gimnasium vir die gees, 2007: 15).
Statistiese toetskrag: [psigometrie] beteken die waarskynlikheid dat die nulhipotese deur 'n statistiese toets afgekeur sal word wanneer dit eintlik onwaar is.
Voorbeeld: as 'n sekere toets met 'n sekere steekproefgrootte 'n statistiese drywing van 80% het, beteken dit dat daar 'n 80% -waarskynlikheid is om data te bekom, wat ons die nulhipotese verwerp, mits dit is eintlik onwaar (sien ook Weltkovitz, Cohen en Ewen, Statistiek vir gedragswetenskappe, 2009).
Stelselproses: [taal] Die vervanging van een foneem deur 'n ander, terwyl die lettergreeksekwensie onveranderd bly (sien byvoorbeeld Santoro, Panero en Cianetti, Die minimum pare 1, 2011).
Struktuurproses: [taal] Verandering van die lettergreepstruktuur van die woord, met 'n verandering in die hoeveelheid elemente en in die volgorde van die konsonante en klinkers wat dit vorm (sien bv. Santoro, Panero en Cianetti, Die minimum pare 1, 2011)
Selfvervullende profesie: Vedi Verwagtingseffek
Die bevordering van die kommunikatiewe effektiwiteit van Aphasics (PACE) : [afasie] pragmatiese benadering tot die behandeling van afasie waarin die spraakterapeut alle moontlike strategieë identifiseer om die pasiënt se kommunikasietoereikendheid te bevestig en te versterk (sien vir 'n oorsig van Trumpets in Flosi, Charlemagne en Rossetto, Ltot rehabilitasie van die persoon met afasie, 2013: 105 e Charlemagne, Pragmatiese benaderings tot afasie-terapie. Van empiriese modelle tot die PACE-tegniek, 2002)
Geweegde telling: [psigometrie] rekenkundige transformasie van die Z-telling (met gemiddelde 0 en standaardafwyking 1) in 'n telling met gemiddelde 10 en standaardafwyking 3. In vergelyking met 'n Z-telling verskil dit dus net in voorkoms, maar die eienskappe bly dieselfde. Die voordeel daarvan is dat dit onwaarskynlik is dat 'n telling met 'n negatiewe waarde sal voorkom, selfs al is dit laer as die gemiddelde. Dit word in verskillende toetse gebruik, soos byvoorbeeld NEPSY-II.
Skaal telling: [psigometrie] rekenkundige transformasie van die Z-telling (met gemiddelde 0 en standaardafwyking 1) in 'n telling met gemiddelde 10 en standaardafwyking 3. In vergelyking met 'n Z-telling verskil dit dus net in voorkoms, maar die eienskappe bly dieselfde. Die voordeel daarvan is dat dit onwaarskynlik is dat 'n telling met 'n negatiewe waarde sal voorkom, selfs al is dit laer as die gemiddelde. Dit word in verskillende toetse gebruik, soos byvoorbeeld die WISC-IV.
Standaardtelling: [psigometrie] - telling gebruik in verskillende toetse (byvoorbeeld in die BVN 5-11) met eienskappe soortgelyk aan IK (sien ook Intellektuele kwotiënt).
T-telling (T-skaal): [psigometrie] rekenkundige transformasie van die Z-telling (met gemiddelde 0 en standaardafwyking 1) in 'n telling met gemiddelde 50 en standaardafwyking 10. In vergelyking met 'n Z-telling verskil dit dus net in voorkoms, maar die eienskappe bly dieselfde. Die voordeel daarvan is dat dit die voorkoms van 'n telling met 'n negatiewe waarde onwaarskynlik maak, selfs al is dit laer as die gemiddelde (sien ook Ercolani, Areni en Mannetti, Navorsing in sielkunde, 1990). Dit word in verskillende toetse gebruik, soos byvoorbeeld die Toring van Londen.
Z-telling (standaardtelling): [statistiek, psigometrie] telling wat aandui hoeveel 'n waarde van die verwagte gemiddelde afwyk en dit vergelyk met die standaardafwyking. Die tellings het gemiddelde 0 en standaardafwyking 1, sodat 'n Z-telling van 0 'n waarde aandui wat perfek ooreenstem met verwagtinge, 'n telling hoër as 0 dui op 'n waarde hoër as die gemiddelde en 'n telling laer as 0 dui op 'n laer waarde as die gemiddelde. Dit word verkry deur die gemiddelde waarde van die waargenome waarde af te trek en alles te deel deur die standaardafwyking van die gemiddelde: (waargenome waarde - media) / standaardafwyking (sien ook Welkowits, Cohen en Ewen, Statistiek vir gedragswetenskappe, 2009).
Quadranopsia: (sien hemianopie)
Gerandomiseerde beheerde verhoor (RCT): [navorsingsmetodologie] word gedefinieer as 'n 'waarlik' eksperimentele navorsingsontwerp omdat dit volledige eksperimentele beheer oor die veranderlike van belang moontlik maak. Dit maak voorsiening dat die vakke waarop die navorsing uitgevoer word, ewekansig in die eksperimentele groep of in die kontrolegroep toegewys (willekeurig) is, sodat almal dieselfde waarskynlikheid het om in die een of die ander te eindig (onbevooroordeelde groepe), en sodoende die waarskynlikheid verminder dat die groepe verskil baie van mekaar, wat die moontlike gevolge van die veranderlike van rente sou laat twyfel (sien ook Ercolani, Areni en Mannetti, Navorsing in sielkunde, 1990).
Persentiel rang: [statistiek, psigometrie] standaardisering gebaseer op die posisie wat vakke inneem in 'n verdeling van tellings op 'n skaal van 1 tot 99. Dit word in baie toetse gebruik, byvoorbeeld in Italiaanse battery vir ADHD (sien ook Ercolani, Areni en Mannetti, Navorsing in sielkunde, 1990).
Realiteitsoriënteringsterapie (ROT): [neuropsigologie] Terapie waarvan die hoofdoel is om oriëntering oor tyd, in die ruimte en ten opsigte van jouself te verbeter. Daar is 'n formele ROT (goed gedefinieerde reeks vergaderings) en 'n informele ROT wat deur die loop van die dag deur nie-gespesialiseerde personeel geïmplementeer word. (Gollin, Ferrari, Peruzzi, 'n gimnasium vir die gees, 2007: 13)
Verminderde sintaksieterapie (REST): [afasie] Behandeling vir agrammatiese afasiese pasiënte wat, in plaas van om te konsentreer op die vervaardiging van sintakties korrekte sinne, die gebruik van vereenvoudigde strukture, soos dié wat normaalweg deur normale proefpersone gebruik word, vergemaklik (voorgestel deur Springer et al., 2000; vd. bas, Afasie, 2009: 35 ken en heropvoed)
Herformulering [spraakterapie]: tegniek wat bestaan ​​uit die herhaling van wat die gespreksgenoot pas geproduseer het, wat die betekenis onveranderd gelaat het, maar die korrekte model verskaf deur 'n ontbrekende woord by te voeg of 'n term te vervang met 'n korrekte of meer toepaslike een (vir meer besonderhede, sien "Tegnieke in intervensie" in Grondbeginsels van spraakterapie in die ontwikkelingsouderdom, p. 235)
versterking: [sielkunde, gedragisme] stimulus wat die waarskynlikheid van die voorkoms van 'n sekere gedrag verhoog of verlaag. Versterking word in vier hoofkategorieë verdeel: primêre, sekondêre (of gekondisioneerde), positiewe en negatiewe versterking. Primêre versterkings is dié wat geassosieer word met oorlewing (kos, drank, slaap, seks ...), terwyl sekondêre versterkings neutrale beginstimulasies is wat versterkingswaarde verkry, aangesien dit geassosieer word met ander stimuli wat reeds 'n versterkende krag het. Positiewe versterkings is gewoonlik stimuli wat deur die proefpersoon as aangenaam beskou word en verhoog die waarskynlikheid van 'n sekere gedrag waarmee hulle geassosieer word, terwyl negatiewe versterkings die waarskynlikheid van 'n gedrag verhoog deur 'n onaangename stimulus te stop as gevolg van die implementering daarvan (sien ook Doron, Parot en Del Miglio, Nuwe woordeboek vir sielkunde, 2001).
Kognitiewe reserwe: [neuropsigologie, veroudering] stel kognitiewe strategieë, veranderlik van persoon tot persoon, geïmplementeer om die patologiese prosesse wat aan die gang is te kontrasteer of te vergoed. Dit hang af van die individuele eienskappe in die neurale netwerke wat op hul beurt beïnvloed word deur lewenservaringe soos onderwys, beroepe en ontspanningsaktiwiteite (sien ook Passafiume en Di Giacomo, Alzheimer-demensie, 2006).
Ongesorteerde fonetiese segmente (SFI): [taal] (of lettergreep- of protomorfemiese vullers) beklee 'n vaste posisie in die stelling en vervul waarskynlik die rol van "posisiemerkers" van funksionele komponente (Bottari et al., Strukturele afleidings in die verkryging van Italiaanse gratis morfologie, 1993, aangehaal in: Ripamonti et al., Lepi: ekspressiewe taal van die vroeë kinderjare, 2017)
Semantiese kenmerkanalise: [afasie] benadering wat in die vooruitsig stel dat die herstel van konseptuele inligting geskied deur toegang tot semantiese netwerke volgens die hipotese dat die aktivering van die semantiese eienskappe van 'n teiken die teiken self bo sy drempelvlak moet aktiveer, die herstel van die woord te fasiliteer, met 'n effek van veralgemening op ander teikens wat dieselfde semantiese eienskappe het (sien Boscarato en Modena in Flosi, Charlemagne en Rossetto, Ltot rehabilitasie van die persoon met afasie, 2013: 44).
Gevoeligheid van die toets: [statistiek]: die vermoë van die toets om persone met 'n sekere eienskap (ware positiewe) te identifiseer, byvoorbeeld die teenwoordigheid van disleksie. Met ander woorde, dit is die persentasie onderwerpe wat deur middel van 'n toets positief toets vir 'n eienskap in vergelyking met die totaal van die vakke wat dit eintlik besit; met die voorbeeld van disleksie, is sensitiwiteit die deel van die persone wat by 'n spesifieke toets disleks is, in vergelyking met die totaal van diegene wat disleksies is.
As ons S die sensitiwiteit noem, A die aantal dislektici korrek geïdentifiseer deur die toets (ware positiewe) en B die aantal dislektici wat nie deur die toets opgespoor is nie (valse negatiewe), kan die sensitiwiteit uitgedruk word as S = A / (A + B) .
vorming: [sielkunde, gedragisme] Installasie deur 'n eksperiment van die gevraagde operasionele respons. Dit bestaan ​​uit die stelselmatige versterking van die gedrag van die proefpersoon wat geleidelik die respons bereik wat verkry moet word (byvoorbeeld om 'n dier geleidelik na 'n hefboom te druk) (sien ook Doron, Parot en Del Miglio, Nuwe woordeboek vir sielkunde, 2001).
Aandagverskuiwing: [neuropsigologie] Veranderende aandagfokus van een objek of gebeurtenis na 'n ander, albei vervat in die omgewing rondom die onderwerp (Marzocchi, Molin, Poli, Attention and Metacognition, 2002: 12).
Serebellêre kognitiewe-affektiewe sindroom: [neuropsigologie] konstellasie van kognitiewe en affektiewe tekorte as gevolg van letsel van die serebellum. Die tekorte kan baie wees en het betrekking op verskeie domeine soos werkgeheue, taal, uitvoerende funksies, implisiete en prosedurele leer, visu-ruimtelike prosessering, aandagbeheer, affektiewe en gedragsregulering (Schmahmann, Die serebellum en die kognisie, 2018).
Ontkoppelingsindroom: [neuropsigologie] kognitiewe veranderinge wat verband hou met die letsel van die witstofbundels wat verskillende breinareas verbind (sien ook Doron, Parot en Del Miglio, Nuwe woordeboek vir sielkunde, 2001).
Balint Holmes-sindroom: [neuropsigologie] neuropsigologiese sindroom wat gekenmerk word deur simultanagnosia (tekort in die identifisering van 'n wêreldbeeld wanneer dit bestaan ​​uit veelvuldige voorwerpe), oculomotor apraxia (tekort in die opset van die blik op 'n punt) en optiese ataksie (tekort in die bewegings van prestasie met 'n ledemaat). Hierdie sindroom word gewoonlik gekoppel aan bilaterale parieto-oksipitale letsels (sien ook Ladàvas en Berti, Manual of Neuropsychology, 2014).
Toesighouer se aandagstelsel: [uitvoerende funksies] Norman en Shallice het 'n model met twee funksionele stelsels teoretiseer. In die eerste geval is dit 'n roetine-beheerstelsel waarin die verskillende te-geleerde gedragspatrone voorgestel word, wat gekies word op grond van die outomatiese aktiveringsvlak; in die tweede geval, as outomatiese seleksie nie voldoende is om 'n spesifieke gedrag te aktiveer nie, of sodanige aktivering nie funksioneel is vir die spesifieke situasie nie, Aandaglike toesighouderstelsel wat die aktiverings van die verskillende gedragspatrone herformuleer om die geskikste te kies op grond van die omstandighede (sien ook Mazzucchi, neuropsigologiese rehabilitasie, 2012).
Somatoagnosia: [neuropsigologie] verlies aan bewustheid van 'n mens se liggaamspatroon (sien ook Doron, Parot en Del Miglio, Nuwe woordeboek vir sielkunde, 2001)
Sound: [taal] Stelselproses: vervanging van 'n dowe geluid deur die ooreenstemmende klank. Voorbeeld: "bane" vir "brood" (vgl. ons artikel oor fonetiek en fonologie).
Spesifisiteit van die toets [statistiek]: die vermoë van die toets om persone te identifiseer wat nie 'n sekere eienskap het nie (ware negatiewe), byvoorbeeld die afwesigheid van demensie. Met ander woorde, dit is die persentasie onderwerpe wat deur 'n toets negatief is tot 'n eienskap in vergelyking met die totaal van vakke wat dit nie regtig besit nie; met die voorbeeld van demensie weer, is spesifisiteit die deel van die persone wat gesond is (sonder demensie) in 'n spesifieke toets, in vergelyking met die totaal van diegene wat eintlik gesond is.
As ons S-spesifisiteit noem, A die aantal suiwer korrek geïdentifiseer deur die toets (ware negatiewe) en B die aantal gesonde wat nie deur die toets opgespoor is nie (vals positiewe punte), kan die spesifisiteit uitgedruk word as S = A / (A + B) .
stereo: [sielkunde] Relatief konstante herhaling van een of meer reekse gedrag. Dit kan van verskillende soorte wees: motories, in geskrewe of gesproke kommunikasie, in speletjies, in tekening, ens. (sien ook Galimberti, Nuwe woordeboek vir sielkunde, 2018).
stop: [taal] vervanging van 'n deurlopende foneem deur 'n nie-deurlopende een (ex: dal per giallo) (vgl. ons artikel oor fonetiek en fonologie).
subitizing: [neuropsigologie] vermoë om 'n klein aantal elemente vinnig en akkuraat te onderskei (Kaufman et al., Die diskriminasie van visuele nommer, 1949).
Sulcus glottidis: [stem] letsel wat veroorsaak word deur besmetting van die slymvlies van die stemband wat 'n sak skep wat in Reinke se ruimte inkruip. Dit word vermoedelik te wyte aan die spontane opening van 'n epidermoïede siste in die vroeë lewensjare (vgl. Albera en Rossi, Otolaryngologie, 2018: 251).
Kognitiewe teorie van multimedia-leer of CTML: [leer] teorie wat voorsiening maak vir die bestaan ​​van twee leerkanale, een visuele en een gehoor, wat elk 'n beperkte kapasiteit het (3 of 4 elemente op 'n slag). Meer verskillende inligting kan verwerk en geleer word as dit op beide kanale (visueel en ouditief) verdeel word in plaas van op 'n enkele kanaal (byvoorbeeld geskrewe teks en beelde); dit word genoem modus effek.
As ons aan die ander kant dieselfde inligting op 'n oortollige manier op verskillende kanale (visueel en ouditief) gee in plaas van net een (byvoorbeeld ouditief), voorspel hierdie teorie 'n verswakking in prestasie gekoppel aan 'n oorbelasting van die werkgeheue; dit word die oortolligheidseffek genoem (sien ook Mayer en Fiorella, beginsels vir die vermindering van buitengewone verwerking in multimedia-leer: beginsels van samehang, sein, ontslag, ruimtelike kontinuïteit en tydelike kontinuïteit., 2014)
Token Economy (token-versterkingstelsel): [sielkunde, gedragisme] sielkundige tegniek wat bestaan ​​uit die opstel van 'n "kontrak" tussen 'n vak en sy ouer of opvoeder waardeur reëls vasgestel word; 'n Simboliese voorwerp (of teken) word dan gegee vir elke korrekte gedrag wat deur hierdie reëls vereis word, terwyl enige teken verwyder sal word of nie gegee sal word in die geval van die oortreding daarvan nie. As u 'n voorafbepaalde hoeveelheid tokens bereik, sal dit omgeskakel word in 'n vooraf ooreengekome bonus (sien ook Vio en Spagnoletti, onoplettende en hiperaktiewe kinders: oueropleiding, 2013).
geldigheid: [psigometrie] -graad waarin 'n sekere instrument (toets) eintlik die veranderlike van belang meet. Dit bestaan ​​hoofsaaklik uit inhoudgeldigheid, kriteriumgeldigheid en konstrukgeldigheid (sien ook Statistiek vir gedragswetenskappe, Welkowitz, Cohen en Ewen, 2009).
Negatiewe voorspellingswaarde: [statistiese] posterior waarskynlikheid van 'n toets om die verhouding van die vakke korrek te identifiseer as nie met 'n kenmerk (ware negatiewe) ten opsigte van die totaal negatief teenoor dieselfde eienskap (ware negatiewe + vals negatiewe). As ons byvoorbeeld in die teenwoordigheid van 'n toets was om afpersings te identifiseer, sou die negatiewe voorspellingswaarde die verhouding wees tussen die gesonde onderwerpe wat korrek deur die toets geïdentifiseer is ten opsigte van die totaal van gesonde plus die afasieke faktore wat negatief is in die toets (ware gesonde + afleiding) verkeerd geklassifiseer as gesond).
As ons VPN die negatiewe voorspellingswaarde noem, A die totaal van korrek geïdentifiseerde gesonde proefpersone en B die totaal van afasiese onderwerpe wat verkeerd as afaksies geklassifiseer is, dan kan ons die negatiewe voorspellingswaarde soos volg uitdruk: VPN = A / (A + B).
Positiewe voorspellingswaarde: [statistiek] posterior waarskynlikheid van 'n toets om die verhouding van die vakke wat korrek geïdentifiseer is, te skat as 'n eienskap (ware positiewe) ten opsigte van die totaal van dié wat positief is vir dieselfde eienskap (ware positiewe + vals positiewe). As ons byvoorbeeld in die teenwoordigheid van 'n toets was om afpersings van die aflewering te identifiseer, sou die positiewe voorspellingswaarde die verhouding wees tussen die afasie wat korrek deur die toets geïdentifiseer is, in vergelyking met die totaal van afases en nie-afasieke faktore wat positief is vir die toets (ware afleiding en gesonde diagnose verkeerdelik as afas).
As ons VPP die positiewe voorspellingswaarde noem, A die totaal van die korrekte geïdentifiseerde afasiese vakke en B die totaal van gesonde persone wat verkeerd gediagnoseer is as afaksies, dan kan ons die positiewe voorspellingswaarde soos volg uitdruk: VPP = A / (A + B).
Vanishing Cues (metode vir afnemende voorstelle): [neuropsigologie] memoriseringstegniek fokus op die geleidelike afname van die voorstelle rakende die inligting wat herroep moet word, na 'n leerfase van dieselfde (sien ook Glisky, Character and Tulving, Leer en behoud van rekenaarverwante woordeskat by pasiënte met geheue-gestremdheid: Metode van verdwyn van leidrade, 1986).
variansie: [statistiek] maatstaf van die veranderlikheid van die tellings van 'n parameter rondom hul eie gemiddelde; meet hoeveel hierdie waardes kwadraties van die rekenkundige gemiddelde afwyk (sien ook Vio en Spagnoletti, onoplettende en hiperaktiewe kinders: oueropleiding, 2013).
vergeture: [stem] depressie van die vrye marge van die stemband met hegting van die mukosa aan die vokale ligament (vgl. Albera en Rossi, Otolaryngologie, 2018: 251)