My IVF reis deur Rowan - ivfbabble
Op 29, met 'n goeie gesondheid en met 'n lewendige aptyt vir my man wat om te wees, het ek ten volle verwag dat ons baba binne 'n jaar nadat ons die voorbehoedmiddel verlaat het, gebore sou word
In plaas daarvan het sy ses jaar geneem, en amper die dag aangekom nadat ons vir haar probeer het. Dit is wat daar tussenin gebeur het.
Ek onthou die aanvanklike gevoel van ongeloof toe ek nie dadelik swanger geraak het nie.
Dan, natuurlik, die gevoel dat ons dom is en op die een of ander manier te veel verwag - in elk geval, niemand raak swanger die eerste maand nie, of hoe? Behalwe dat hulle dit doen, en ons almal wil daardie persoon wees: die wapen van eer, die oppergesag van die man se sperm. Dit is 'n bevestiging dat die baba spesiaal is omdat dit so vinnig gemaak is. Dit is natuurlik bollokke, geen baba is beter as 'n ander nie, want dit het minder f **** geneem - wel, geen baba is beter as enige ander baba nie. Maar nog steeds ... en toe kom die idee: wat as ek iets anders sou doen? Wat as dit my skuld was?
En so het dit begin. Die vitamiene wat voor konsepsie was, was aanvanklik lekker om te koop.
Dan raak hulle op en die volgende 90 word aangekoop, 'n herinnering dat daar al drie maande verloop het en geen swangerskap is nie. Webwerwe word eerstens in belang gestel vir begeleiding oor dieet, oefening en seksuele posisies, word 'n skuldige plesier, dan kompulsief en dan 'n al hoe meer desperate soeke, net vir 'n belangrike wenk wat die baba gee. Drank is tot 'n minimum beperk, en die sosiale lewe is tydelik rondom 'n mens se menstruele siklus beplan: sommige drankies is toegelaat in die eerste week, minder as ovulasie plaasvind, en dan nie een na die moontlike swangerskapdag nie. Met bloed kom toestemming om die gesig te kry.
Bloed: elke maand die bloed. Met teleurstelling en soms trane en 'n vlymskerp frustrasie oor die feit dat hulle nie in staat was om hierdie ding te beïnvloed wat vir al hierdie gloeiende, swanger vroue en hul trotse, beskermende vennote so maklik uitkom nie.
U weet dit wat skielik oral verskyn. Dit is die felste wreedheid om probeer om swanger te raak, die vriende wat broei sodra hulle asemhaal. Een Kersfees, in 'n kamer vol vriende, kondig een paartjie aan dat hulle dreigend is: alle oë het na my gekyk - want ons was natuurlik hopeloos oop oor die wilde kinders so gou as wat ons kon - terwyl ek geglimlag en gelukgewens het (NB! : alle oë draai my en nie na my man nie, maar later nog 'n bietjie van die geslag). Geskenke is altyd vir hierdie nuwe kinders geskenk, kaarte wat met hartlike, opregte boodskappe gestuur is wat hopelik daarin kon slaag om te verberg hoeveel dit seergemaak het en hoeveel tyd ek spandeer het om in die loo te huil nadat ek hierdie nuwe, altyd pragtige dinge ontmoet het.
Wat het ons nog gedoen?
Nou ja, die maandelikse vreugdelose stukkie (om Hadley Freeman te parafraseer) het voortgegaan, maar nooit minder nie. Daar was akupunktuur, wat ek eintlik baie geniet het. My praktisyn blyk 'n fantastiese Amerikaanse man te wees en ek het skielik my belangstelling in fancy, bypassende onderklere hernu wat nooit 'n kompliment van die man met die naalde kon kry nie (ek weet dit is pateties, maar ek probeer om eerlik hier). Ek het na die oorkant van Londen getrek vir kruiedokterdiagnose met hierdie ongelooflike oulike dame wat my slegte doepies laat opmaak het. Ek het my temperatuur elke dag geneem, eerste ding in die oggend, opgespring om dit op 'n grafiek te merk - die grootste gevolg was dat dit elke slaperige oggend wat in mekaar se arms val, doodgemaak het. Daar was refleksologie, wat baie goed was, net omdat ek van 'n massering hou. Beide van ons het spesifieke diëte gekry, verkry van die internet sonder enige besondere denke of konsekwentheid, maar dit het ons laat voel dat ons meer saam in die stryd was. Want teen hierdie tyd, miskien 'n jaar daarna, was dit 'n aaklige stryd. Dit het alles oorgeneem: wat ons geëet, gedrink het, waarvan ons gepraat het. Op ons eerste huweliksherdenking, alhoewel ons pas ons eerste huis gekoop het en ek my eerste werk gehad het waarvan ek regtig gehou het, het ek die hele dag gehuil.
Dus is ons na die dokter met verwysings vir ons albei
Bloedens geneem, eierstokke gemeet, sperma gemonster - hoewel ek een oomblik met lewenskragtigheid onthou, terwyl my man wanhopig was oor 'nog 'n fluitjie', 'n frase wat ek tot vandag toe bewonder (veral goed gemaak omdat hy 'n wonderlike breë Skotse aksent). Ek is op Clomid gesit om die hoeveelheid eiers wat elke maand vrygestel word, te verhoog. Dit het my aknee gegee, onmiddellike gewigstoename veroorsaak en skouspelagtige buierigheid in die bui veroorsaak.
Op 'n romantiese aand toe ek na my man skreeu 'Waarom wil jy nie' seks met meeeeee hê nie! ', Het ons besef dat ek nie met hierdie dwelmmiddel versoenbaar was nie.
Daar is gevind dat ek polisistiese eierstokke het, wat verdere monitering beteken, aangesien al die sakke op my eiersballe meeding om te sien wat die grootste kan bereik. Dit was walglik en het nie 'n baba tot gevolg gehad nie. Dit het my egter gewoond geraak aan opwindings, wat 'n sin is wat geen vrou hoef te skryf nie! Die hele ding het net waardigheid. Ons is gediagnoseer met 'onverklaarbare onvrugbaarheid', wat niemand iets vertel nie en die verbeelding toelaat om oproer te voer. Dit is omdat vrugbaarheid op sigself onverklaarbaar is - die chemiese reaksies van embriogroei en inplanting bly 'n raaisel en sonder om te weet hoe dit werk, is dit verbluffend dat dit nie werk nie.
Dus, na hierdie rondes van diagnostiese ondersoeke en behandelings, is ek daarvan in kennis gestel krag wees my werk wat bevrugting verhoed.
Toe het ek 'n fantastiese, maar uiters tydrowende posisie beklee, waarvan ek hou, maar uitputtend was (of so het ek gedink - as ek terugkyk, kan dit die spanning gewees het om my swanger te maak). Ek het daardie werk prysgegee, dit met gewone ure omgeruil vir my meer rus. Ek was verveeld en het gefrustreerd geraak, maar dit het die tyd moontlik gemaak vir ons eerste ronde van ICSI.
Dit voel opwindend. Dit het opbouend gevoel. Ek het my amper verheug oor die inspuitings en die skedulering.
Daar is 'n tydrooster gegee van wanneer en waar en hoe dit gevoel het asof ons 'n bewese vlak van wetenskaplike bestuur toepas op wat ons tot dusver nog nie kon voltooi nie.
Inspuitings het eierstokke gestimuleer, ons kon die sakkies op die skerm sien, ons het geweet dat daar eiers daar is, ons het 'n goeie oes gekry by die versameling, ons het 'n hele aantal embrio's gemaak, waarvan sommige in blastosiste oorgedra is en wat behoorlik oorgedra is.
Dit moes werk, nie waar nie?
Ek het daardie twee weke rondgeloop en vasgehou wat ek oortuig was dat my babas styf sou word waar hulle deur regte dokters geplaas is. Dit gaan werk. Behalwe dat dit nie. Dit het nie die keer of die volgende keer gewerk nie.
Op die derde keer, terwyl ons wag na die oordrag, was daar 'n opvallende bloedtekort
Die oggend van die toegewese dag het ek opgestaan ​​en onkruid op 'n stok gesit. Blou lyne. Blou lyne blou lyne blou lyne blou lyne! Die gevoel van 'n positiewe toets was duiselig. Ons was bly. Dit het soos die hemel gevoel.
Toevallig by die werk was ek kort daarna op reis na die Verenigde State en ek moes verklaar dat ek swanger was. Dit voel so vreemd en onwelkom om dit so vroeg te doen, maar God weet dat niemand in Pittsburgh siek wil wees sonder enige versekering nie.
Werk was gelukkig en ondersteunend en positief koddling, wat wonderlik was
Twee weke later, toe ons na die hartklop gaan kyk en daar nie een was nie, was hulle ewe briljant (in 'n vryskutbedryf, soos ek destyds gewerk het, is dit nie altyd die geval nie). Ek het by die huis gebly en gehuil en dit het verbygegaan en ek het daaroor gekom. Of so het ek gedink.
Terwyl die vierde rondte gebly het, het ek effe mal geraak
Nie op 'n 'hey laat ons mal' nie, maar in 'n 'staan ​​op 'n treinplatform en my man saggies inlig dat selfs al het ons 'n baba gehad, sou ek hom verlaat omdat die hele ding te veel geword het en ek het nie' is jy nie meer lief vir hom nie? '
Hy het my verstandig laat klaarmaak, nie saamgestem of nie saamgestem nie en voorgestel dat ons later daaroor sou praat. Dit is die uitruil - een van baie soorte - wat illustreer hoe moeilik dit is vir die vennoot van die IVF'er. Al die dwelmmiddels, inspuitings en skanderings en aandag en fokus is op die vrou en hoeveel spanning word daar deur die maat opgeneem, wat dan ronde geïgnoreer word? Hulle word nie as deel van die behandeling berading aangebied nie.
Hulle moet onthou om snippervakke vir gebruikte naalde in te samel, om die regte kosse vir die regte dae te kry, hul vitamiene te neem, hul werk rondom afsprake te beplan om die persoon wat meestal (in my geval) behandel, die hand te hou glad nie baie goed nie.
Ons het volhard. Dit was vyf jaar van probeer
Ons het klinieke verander. Ons het 'n maand uitmekaar gehad toe ek in Skotland gewerk het. Dit was ook tyd om na te dink of ons nog steeds regtig ouers wil wees. Die laaste aand en die oggend nadat ons na Mallorca gevlieg het, het hy die laaste aand opdaag, met dwelms gevul vir die begin van ronde vier en 'n hernude vasberadenheid om ons vakansie en mekaar te geniet. Ek het hom gemis. Ons gaan saam 'n baba hê.
Ons het gegaan. Ek het nie gewerk nie, maar in plaas daarvan tonne joga gedoen en nie na 'n enkele afspraak gehaas nie!
Op die oordragdag stap ons stadig terug na die stasie, bewus van die twee blastosiste wat hopelik in ons midde ingeplant is. Ons het stilgehou en 'n gebraaide eiertoebroodjie by 'n vetterige lepel geëet, want dit het geen besondere rede gevoel nie.
Die dae het verbygegaan. Dit voel goed. Toetsdag het aangebreek. Maar: slegs een reël. Verpletter, is ek terug bed toe om hom te vertel dat dit nie weer gewerk het nie. Ons het nie geld gehad nie, daar kon nie meer behandel word nie. Ek het nie meer liefde vir hom gehad nie, en dit was dit.
Ons lê in die dowwe Oktober-oggendlig, en voel dat ons mekaar gebreek het, dat ons onsself oorreageer het. Ek staan ​​op, stap in die badkamer in en kyk rustig na die toetsstok. Twee reëls. Twee f ****** lyne. Dames, as jy in die halflig van 'n dowwe Oktoberoggend gaan toets, sit die groot lig aan ...!
Natuurlik het die geskiedenis ons vertel dat ons nog nie so seker kan wees nie
Twee weke later toe ons na die kliniek stap om te sien of daar 'n hartklop kon gevind word, het ons nie veel om vir mekaar te sê nie. Ons was saam, maar die waas het gebly. Dit was 'n limbostaat. Maar daar, flitsend, was daar 'n klein bietjie selle. Ek huil en kon nie ophou nie, terwyl die verligting in groot asemrowende kloppe van smart en vreugde en ongeloof oorstroom. 'N Werklike baba.
Sy verskyn op 'n roosterende Junie-oggend, dood siek en uit 'n rampspoedige bevalling
Ek het 'n droom swangerskap gehad en dit was nie wat ons beplan het nie, maar daar was sy. Sy en ek het herstel (hoewel my man miskien nooit weer dieselfde sal wees na 'n nag waar hy ons altwee verloor het nie).
Sy is nou amper ses en is sterk en snaaks en vriendelik en kwaai. Sy is so lief as wat enige kind kan wees. Ek kyk haar nog steeds verbaas aan, en glo altyd dat sy eintlik hier is.
Sy het selfs 'n klein boetie, maar dit is 'n ander storie. Dit was moeilik, maak haar, maar ek sal dit van harte aanbeveel.