Jy kan ander mense ly of gelukkig maak: Werklikheid of Geloof?
Hier is 'n basiese oortuiging dat baie mense probleme ondervind. Dit is die idee dat ons eintlik ander mense kan ly of dat ander mense ons kan laat ly. Hierdie oortuiging is regtig 'n juweel.
Jy ervaar dit as jy soms die gevoel het (sonder om presies te weet waarom) dat jou keuses en aksies ander mense ly. Of dit kan andersom wees en jy kan voel dat iemand anders se keuses en optrede jou laat ly. Ons vind hierdie interessante idee agter so baie van die probleme wat in ons verhoudings met ons vennote, familie en vriende ontstaan.
Is dit waar dat iemand anders die krag het om ons te laat ly?
Maar laat ons onsself vra of dit waar is. Is dit waar dat ons die mag het om ander mense te ly? Of dat iemand anders die mag het om ons te laat ly?
Wanneer ons verstaan ​​dat ons in 'n geestelike heelal leef en dat alles wat ons in ons lewens ervaar - alles - is 'n gedagte, ons verstaan ​​dat al ons ervarings niks meer (en niks minder) is as ons interpretasie van gebeure nie. Geen gebeurtenis of omstandigheid het enige inherente waarde of betekenis op sigself nie (dit word duidelik wanneer ons sien dat verskillende mense anders reageer op die presies dieselfde gebeurtenis of situasie.) Ons sien dus dat geen gebeurtenis of omstandigheid op sigself ons een of ander manier kan beïnvloed nie of die ander omdat ons net ons gedagtes oor gebeure en omstandighede kan ervaar.
Dit verg net 'n bietjie ondersoek om te ontdek dat dit waar is. Kom ons neem 'n paar voorbeelde.
Voorbeeld 1: Jou kêrel breek jou aandete-betrokkenheid.
Jy moes vanaand met jou kêrel uitgaan. Om vier uur in die middag roep hy jou om te sê sy baas wil hê hy moet laat werk en hy kan eenvoudig nie wegkom sodat hy die datum moet kanselleer nie.
Laat jou besluit jou ly? Dit hang af van hoe jy sy besluit interpreteer omdat jou interpretasie jou reaksie bepaal.
So hoe interpreteer dit en reageer?
- Jy is teleurgesteld, maar verstaan. En jy vertel hom so.
- Jy word kwaad omdat dit nie die eerste keer is wat gebeur het nie. Jy dink hy is 'n workaholic en dat hy sy werk voel, is belangriker as sy verhouding met jou. Jy wonder of jy die verhouding wil voortgaan. (Jy ly.)
- Jy is verlig omdat jy ook baie werk ophoop en jy kan die aand gebruik om in te haal. En jy vertel hom so.
- Jy is oulik omdat jy moeg is en regtig 'n aand vir jouself wil hê.
- Jy is gelukkig omdat jy wil hê dat hy moet doen wat vir hom reg is in alle situasies en jy vertel hom so.
En so aan. Natuurlik is daar baie meer maniere waarop jy kan reageer. Maar die punt is hoe jy die gebroke ete-betrokkenheid ervaar, hang heeltemal en heeltemal op jou gedagtes af, en nie op die feit dat hy moes kanselleer nie. Of jy nou hartseer (ly) of neutraal of oorweldigend is, hang geheel en al af van jou manier van kyk na dinge. Dit het absoluut niks met hom te doen nie.
Dit is hoekom ons niks kan sê wat buite ons kan raak nie.
Kom ons neem nog 'n voorbeeld.
Voorbeeld 2: Jou ma kritiseer jou om swak keuses in jou lewe te maak.
Jy maak 'n belangrike lewensbesluit soos om uit die skool te gaan, jou werk te verander, weg te beweeg of te trou en jou ma kritiseer jou. Sy sê jy maak 'n groot fout en jy sal dit spyt maak. Sy sê jy is onvolwasse en luister nooit. Sy is ontsteld en ongelukkig met jou besluit.
Laat haar kommentaar jou laat ly? Dit hang af van hoe jy interpreteer wat sy sê omdat jou interpretasie jou reaksie bepaal.
- Jy word dadelik verdedigend en voel dat jou ma jou nooit sal verstaan ​​nie en jy vertel haar so. Jy eindig twis en slaan die telefoon af. Jy voel kwaad en ontsteld oor die hele week. (Jy ly).
- Jy wonder hoe kom jy is so jammer om 'n ma te hê wat jou nooit verstaan ​​nie. Al jou vriende se moeders is soveel meer begrip en ondersteunend. Maar jy sê niks nie. As die gesprek verby is, voel jy seer en verneder wanneer jy so 'n ma het. Dit pla jou die hele week lank. (Jy ly).
- Jy luister na wat sy sê en antwoord: "Moeder, jy mag reg wees en ek voel steeds dit is die beste aksie vir my. Maar dankie vir jou besorgdheid. "Jy word baie aangeraak deur haar besorgdheid en vertel haar so, maar jy voel ook 'n bietjie hartseer dat jou ma nie regtig jou situasie verstaan ​​nie. Maar jy aanvaar dit is net soos dit is.
- Jy lag vir jouself omdat jy weet jou ma het nie 'n idee van jou en jou lewe nie, maar jy vertel haar nie so nie. Jy weet sy is net 'n ou ou dame wat haar bes probeer om jou te help en wie wil hê jy moet 'n goeie lewe hê.
En so aan. Weereens is daar baie meer maniere wat jy op jou ma se opmerkings kan reageer. En weer sien ons dat jou ervaring van jou ma se raad (of dit jou laat ly of hartseer of nie) hang af van jou gedagtes oor jou ma en haar rol in jou lewe.
Jou reaksie het niks met jou ma te doen nie, maar eerder die resultaat van jou oortuigings en stories oor jou ma en jou verhouding met haar. Die realiteit is dat jou ma jou net vertel wat sy dink - gegrond op haar oortuigings oor die lewe!
Geloof oor moeders (of ander mense)
Natuurlik as die bogenoemde moeder jou uitruil en jou laat ly, kan dit wees omdat jy ander onderliggende oortuigings het oor moeders wat jy moet ondersoek. Jou oortuigings oor moeders kan soos volg klink:
- Moeders moet hul kinders verstaan.
- Moeders moet ondersteunend wees van hul kinders, maak nie saak wat hulle doen nie.
- Moeders moet altyd vriendelik, verdraagsaam en liefdevol wees.
Moeders moet nie in hul kinders se sake raak nie.
- Moeders moet hul kinders los wanneer hulle grootword.
As enige van hierdie stellings waar is, is dit dalk 'n goeie idee om hulle nader te beskou. Want wanneer jy dit doen, sal jy waarskynlik vind dat die werklikheid heel anders is as hierdie oortuigings. Die realiteit is:
- Moeders verstaan ​​dikwels nie hul kinders nie (selfs as hulle probeer).
Moeders verstaan ​​hulleself nie eers nie.
Verstaan ​​iemand enigiemand?
Verstaan ​​kinders hulself?
Waarom moet moeders hul kinders verstaan?
Verstaan ​​kinders hul ma's?
En so aan...
- Moeders is dikwels nie ondersteunend van wat hul kinders doen nie. Weereens is dit die werklikheid.
- Moeders is nie altyd vriendelik, verdraagsaam en liefdevol nie.
- Moeders raak dikwels in hul kinders se sake betrokke.
Moeders laat hulle kinders nie sommer los as hulle grootword nie.
So die vraag is - veroorsaak jy jouself onnodige verdriet (en lyding) in jou verhouding deur te argumenteer met die werklikheid? Het jy onrealistiese verwagtings vir lewe en moeders? Verwag jy jou ma anders as wat sy is? Maak jy jouself ongelukkig deur 'n totaal onrealistiese standaard vir moeders op te stel waarvoor geen ma kan leef nie?
As dit waar is, hoe sal jou verhouding met jou ma wees as jy meer realisties is oor wie sy werklik is en haar vermoë om jou te verstaan ​​en te ondersteun? Sal jy nie beter vir jouself sorg as jy "regtig" het oor wie jou ma werklik is in plaas van om die werklikheid te bestry nie?
Maar kom ons gaan terug na ons vermoë om ander mense gelukkig of ongelukkig te maak ...
Maak ander mense gelukkig (of ander mense maak jou gelukkig)
Die agterkant van die geloof dat ons ander mense kan ly, is die oortuiging dat ons ander mense gelukkig kan maak. Dit vertaal in gedagtes soos:
- Ek kan ander mense gelukkig maak.
-My keuses en aksies kan ander mense gelukkig maak.
- Ek is verantwoordelik vir die geluk van ander.
Is dit waar? Het ons aksies werklik die mag om ander mense gelukkig of ongelukkig te maak? Kom ons gaan terug na die gesprek wat jy net met jou ma gehad het. Jy het haar net gesê jy gaan van kollege af sak of na 'n ander stad gaan en 'n nuwe lewe begin en sy kritiseer jou. Sy sê jy maak 'n groot fout en jy sal dit spyt maak. Maar daar is 'n oneindige aantal ander maniere waarop sy op jou besluit gereageer het, afhangende van haar oortuigings en lewensuitkyk. Sy kon gesê het:
- Waarom liefling, ek is so bly dat jy uiteindelik besluit het om weg te beweeg van hierdie storting en om iets interessant te maak!
- Ek ondersteun wat jy ookal doen. As dit goed is vir jou, dan is dit goed vir my.
- Groot skat, dit is wonderlike nuus! Jy sal lief wees om in New York te bly.
- Ek verstaan ​​my geliefde. Ek wil nie hê jy moet met so 'n vervelige lewe as myne eindig nie!
Ek gee nie om wat jy doen nie!
- Dit is goed met my, maar jou pa sal 'n hartaanval hê wanneer hy die nuus hoor.
- Jy moet jou hart liefhê en as dit reg voel, gaan dan daarvoor.
- Ek het altyd gedink jy sal gelukkiger wees as 'n maagdanser as om na die mediese skool te gaan.
So, wat het jou ma se reaksie met jou te doen? Haar reaksie is heeltemal arbitrêr en heeltemal gebaseer op haar oortuigings oor die wêreld. Trouens, sy vertel haar net haar storie van wat sy dink die goeie lewe is. En as jou optrede haar gelukkig maak! Dis nog steeds haar storie. (Sy was die een wat haar gelukkig gemaak het - nie jy nie!)
Verduidelik jou gedrag (aan ander of aan jouself)
As jy vasgevang word deur die oortuiging dat een of ander manier in sommige heelal, jy en jou keuses en optrede ander mense gelukkig kan maak, raak jy vas met die gekke idee dat jy verantwoordelik is vir ander se geluk. Dit is 'n wrede trick om op jouself te speel.
Dit is veral wreed want as jy hierdie oortuiging het, laat jou toe dat ander mense jou gedrag genadeloos manipuleer sonder om bewus te wees van wat aangaan. En dit alles kom uit jou opregte (maar onbewuste) oortuiging dat jy een of ander manier die mag het om ander mense gelukkig of ongelukkig te maak. As gevolg daarvan verklaar jy altyd jouself - ook vir jouself - wanneer jy nie ander mense gelukkig maak nie.
Wat 'n onmoontlike situasie om jouself in te sit! Dit is beslis nie die manier om 'n gelukkige lewe te leef nie! Dit kan ek van jou ondervinding vertel. Ek het my jare lank gemartel om my eie dramatiese besluit om van die huis af weg te hardloop weens die Viëtnam-oorlog. Toe ek 'n tiener was, was dit soveel ongelukkigheid in my familie omdat dit my familie al oor en oor vertel het. Dit was soos 'n gebroke rekord ... hoe ongelukkig het ek hulle gemaak, hoeveel hulle gely het as gevolg van my keuses, ens. Ens.
Toe het ek nie besef dat ek uit 'n disfunksionele gesin gekom het nie en dat ek probeer om ander mense verantwoordelik te maak vir hul geluk, een van die vele verwarde dinge is wat mense in disfunksionele gesinne doen. In my geval het dit my jare geneem om oor die skuld te kom, het ek gevoel en verstaan ​​dat ek nie verantwoordelik was vir my ouers se geluk nie (hulle was).
Dit was hul interpretasie van my aksies wat hulle ongelukkig maak, nie ek nie. Ek het gedoen wat ek geglo het, was die regte ding, nie omdat ek gedink het dit sal hulle gelukkig of ongelukkig maak nie. In werklikheid het ek gedoen wat ek heeltemal ander redes gedoen het. Hul reaksie op my besluit was hul besigheid; hul ongelukkigheid was die gevolg van hul oortuigings.
Elke keuse het gevolge, maar jy het die reg om jou eie besluite te neem, ongeag wat iemand sê. Moet nie jou eie verkeerde idees oor wat jy behoort of behoort te doen nie (volgens wie?) Jou van jou vryheid beroof. Staan op vir jouself en jou reg om jou te wees. Verdedig jouself en leer om te gaan met die kritiek wat met die grasse van jou gaan en 'n egte lewe leef.
Wiebke Bleidorn en Christopher Hopwood
Sarah Finnie Robinson en Arunima Krishna
Kyle JD Mulrooney en Jenny Wise