Sidney Hillman - Inligting
Sidney Hillman is op 23 Maart 1887 in 'n Litause dorp in Rusland gebore. Toe hy veertien jaar oud was, is hy na 'n Joodse kweekskool gestuur. Hy vertrek na 'n jaar en raak betrokke by die vakbondbeweging. Hillman het aan die Russiese rewolusie van 1905 deelgeneem en toe dit misluk, het hy uit die land gevlug.
Hillman het twee jaar in Engeland gewoon voordat hy in 1907 na die Verenigde State geëmigreer het. Hillman vestig hom in Chicago, waar hy werk as 'n stofsnyer kry. Hy het by die vakbond aangesluit en nadat hy 'n staking in 1910 suksesvol gelei het, het hy 'n agent vir die United Garment Workers of America (UGWA) geword.
In 1914 het Hillman ingestem om 'n amptenaar van die International Ladies Garment Workers Union (ILGWU) in New York te word. Later dieselfde jaar is Hillman aangestel as president van die Amalgamated Clothing Workers of America (ACWA). Onder Hillman se leiding was die ACWA pionier in verskeie belangrike sosiale en ekonomiese skemas soos arbeidsbanke, werkloosheidsversekering en koöperatiewe behuisingsprojekte.
In 1936 is die American Labour Party (ALP) gestig deur linkse ondersteuners van Franklin D. Roosevelt en die New Deal. Dit sluit Sidney Hillman, Abraham Cahan en David Dubinsky in. Die ALP het 'n linkse, nie-sosialistiese program voorgestel. Die beginselverklaring van 1937 het bepaal dat daar 'n "voldoende beplande benutting van die natuurlike ekonomie moet wees, sodat steenkool, olie, hout, water en ander natuurlike hulpbronne wat aan die Amerikaanse volk behoort ... beskerm sal word teen roofbelange." Die volgende jaar is die ALP -lid, Vito Marcantonio, verkies tot die kongres waar hy die 20ste distrik van East Harlem verteenwoordig het.
In 1938 word John Abt hoofadvokaat van Sidney Hillman. Abt was die volgende tien jaar Hillman se belangrikste politieke bedrywer binne die Congress of Industrial Organisations (CIO). Volgens Michael Myerson: "Hy (Apt) het eers die idee van politieke aksiekomitees (PAC's) bedink en CIO-PAC gestig (waarvoor hy ook as hoofadvokaat gedien het) om die politieke invloed van georganiseerde arbeid op te bou."
Hillman was 'n lid van die Sosialistiese Party, maar beïndruk deur die beleid van Franklin D. Roosevelt toe die goewerneur van New York 'n ondersteuner van die Demokratiese Party geword het. In 1933 het Roosevelt Hillman aangestel as lid van sy Arbeidsadviesraad en was hy tydens die Tweede Wêreldoorlog mede -direkteur van die Office of Production Management.
Sidney Hillman is op 10 Julie 1946 aan 'n hartaanval oorlede.
Die arbeidersbeweging erken in die NRA 'n handves vir die organisering van ongeorganiseerdes: die meer vooruitskouende arbeidsleiers soos John L. Lewis en Sidney Hillman het besef dat die groot ongeorganiseerde massaproduksiebedrywe slegs langs industriële vakbondlyne georganiseer kan word, alhoewel dit was in stryd met die vakbond -ideologie van die AFL se hoogste amptenaar. Lewis, Hillman en ander het 'n komitee in die AFL gevorm om industriële vakbondwese te bevorder. Dit het hulle in 'n openlike konflik met die hoogste burokrasie gebring en gelei tot hul uitsetting en die stigting van die Komitee van Nywerheidsorganisasies, die CIO. Die kommuniste het jare lank hardnekkig en byna alleen met hul klein industriële vakbonde toegesluit. Nou vind hulle hul idees en slagspreuke wat deur kragtige magte opgeneem word. Met jare se ondervinding agter die rug, met hul organisasies vir skeletverenigings in baie nywerhede en met hul wydverspreide kontakte, het die kommuniste op die grondvloer van die ontluikende beweging ingekom.
Sidney Hillman, oorspronklike naam Simcha Hillman, (gebore 23 Maart 1887, Žagarė, Litaue - oorlede 10 Julie 1946, Point Lookout, NY, VS), Amerikaanse arbeidsleier, vanaf 1914 president van die Amalgamated Clothing Workers of America, en in 1935–38 een van die stigters van die Congress of Industrial Organisations (CIO). Hy was bekend vir sy aggressiewe organisasie van industriële werkers en vir sy uitbreiding van vakbondfunksies tot sosiale dienste en politieke optrede.
Nadat hy 'n rabbynse opleiding ontvang het, werk Hillman in 'n chemiese laboratorium in Kovno (nou Kaunas), Litaue, nou Litaus S.S.R. Toe hy vrygelaat is uit die gevangenisstraf deur die tsaristiese regering omdat hy arbeidshervormings bepleit het, is hy na Engeland en daarna, in 1907, na die Verenigde State. Hy werk sedert 1909 in 'n klerefabriek in Chicago en het die volgende jaar 'n staking van kledingwerkers daar gelei. Daarna verhuis hy na New York, waar hy verkies word tot president van die Amalgamated Clothing Workers. Onder sy leiding het die vakbond sy lidmaatskap aansienlik verhoog, dit het werkloosheidsversekering verseker, 'n behuisingsontwikkeling vir sy lede gebied en twee banke georganiseer wat tydens die Groot Depressie verskeie kledingondernemings behou het deur lenings aan die ondernemings te verleen of hul aandele te koop.
Tydens die presidentskap van Franklin D. Roosevelt (1933–45), dien Hillman in die National Recovery Administration, die Office of Production Management en die War Production Board se arbeidsafdeling. In 1943 word hy voorsitter van die Politieke Aksiekomitee van die CIO, wat prominent was in die verkiesingsveldtog van 1944. Na die Tweede Wêreldoorlog was hy vise -president van die World Federation of Trade Unions.
Die Amalgamated kon nie by die AFL aansluit nie, wat sy mededinger die meer gevestigde United Garment Workers erken.
Die deurbraak het gekom met die Eerste Wêreldoorlog: die weermag het vinnig uniforms nodig gehad, en die Amalgamated, nadat hulle verskeie bloedige stakings in Chicago en Baltimore gewen het, was 'n algehele ondersteuner van die oorlogspoging. Hillman het skerp gemengde strydlustigheid en redelike onderhandeling gemeng en 'n nuwe dimensie bygevoeg met sy samewerking met die nuwe federale raad van beheer en arbeidsstandaarde vir weermagklere. Teen 1920 het die Amalgamated 177 000 ledegeldbetalende lede ingeskryf, met kontrakte wat 85% van die mansklerebedryf dek. Die Amalgamated het maatskappye gedwing om op te hou om sweetwinkels te gebruik (dit wil sê gesinne wat in hul eie woonstelle werk teen 'n baie laer salaris) en bereik die vier-en-veertig-uur-week teen 1920.
'N LEWE VAN SIDNEY HILLMAN: LEIER VAN AMERIKAANSE ARBEID
Steven Fraser het 12 jaar lank die lewe van Sidney Hillman gedokumenteer vanaf sy geboorte in 1887 in Zagare, 'n Litause dorp in die destydse Tsaar -Russiese bleek, tot sy salwing in die veertigerjare as die vooraanstaande arbeidsleier van die Verenigde State. Die resultaat is, soos die skrywer toegee, minder 'n biografie as 'n geskiedenis van die heropbou van die Amerikaanse vakbondbeweging en die verskuiwende balans van politieke mag wat daarmee gepaard gegaan het.
Hillman kom op die kruin van die immigrasiegolf uit Oos- en Sentraal -Europa wat die karakter van die stedelike arbeidsmag drasties verander het. Net soos die ander nuwelinge, was hy gekondisioneer deur 'n kulturele en politieke etos wat aansienlik verskil van die van die wesenlik apolitieke individualisme wat die Amerikaanse vakbondbeweging gekenmerk het.
In Zagare het sy rabbynse familiebande hom die gedissiplineerde opvoeding van die Joodse yeshiva voorsien, en sy sekulêre belange het hom na sosialistiese studiekringe gelei. Op 18 was Hillman 'n ondergrondse organiseerder van die Russiese Sosiaal-Demokratiese Party, en op 20, toe hy in Chicago opdaag, was hy 'n vlugteling van die tsaristiese teenrevolusie.
Hy het geen ambag en geen aanleg vir hande -arbeid gehad nie, maar hy kon daarin slaag om as vakleerling by Hart, Schaffner en Marx aan te meld. In 1910, as 'n onduidelike kleremaker, het hy sy ware roeping gevind tydens 'n staking in die stad wat deur werkers in die naaldbedryf geraak is.
Sy hoë profiel as hy die poliglot-werkers byeenbring met 'n welsprekendheid wat sy kombinasie van Jiddies en gebroke Engels oortref het, het hom onder die aandag gebring van Jane Addams en die hoë vertrouensleiers van die Progressiewe hervormingsbeweging in Chicago. Fraser skryf Hillman's toe
'' Amerikanisering '' na Addams en Clarence Darrow, wat 'Hillman onder sy vlerk geneem het en sy hoofonderwyser in Engels geword het en die nuutste Progressiewe denke oor sosiale probleme, politiek en filosofie.' 'Onder hul leiding het Hillman' ''n gepoleerde geword apostel van die ideologie van industriële demokrasie, gedistansieer van sy inheemse heelal van die Joodse sosialisme. . . . ''
Van die begin af was hy filosofies in stryd met die bestaande arbeidshiërargie. Die AFL cutters unie wie se plaaslike hoof hy in Chicago gelei het, skryf Fraser, '' korrup, nativisties, elitisties en antisemities. 'Maar toe hy in 1914 deur leiers van die Joodse kledingvakbonde na New York ontbied is het gebreek met die leerstelling Marxistiese ideoloë wat vakbonde as instrumente vir klasoorlogvoering beskou het.
Voordat die jaar verby was, is hy deur 'n groep opstandige kleermakers opgestel om aan die hoof van 'n nuwe vakbond te staan. By sy stigtingskonvensie in 1914 word Hillman president van die Amalgamated Clothing Workers of America met die doel om die kledingbedryf te organiseer sonder om handwerk of etniese/ideologiese onderskeidings te onderskei.
Teen 1920 was die ACW, met 138 000 lede, die vierde grootste groep georganiseerde industriële werkers in die land, wat 50 persent van die bedryf beheer en loonkoerse van 20 tot 50 persent hoër was as dié van nie-vakbondwerkers. Hillman het hierdie stewige winste behaal deur voordeel te trek uit die ingryping van die regering tydens die Eerste Wêreldoorlog om die produksie van militêre voorrade te behou.
Hy het nou toegang tot die progressiewe, gewoonlik Joodse fabriekseienaars en finansiers wat belangstel in die nuwe konsep van wetenskaplike bestuur, wat gedeelde verantwoordelikheid met vakbonde aanvaar het om doeltreffendheid en stabiliteit op die werkplek te verseker. Aangesien hierdie konsep steun onder werkgewers gekry het, kon Hillman saam met die afwykende mededingende AFL-vakbonde ry en 'n standpunt behou met bestuur sowel as senior amptenare. Dit het yster senuwees, ontsaglike energie en spogvoetwerk vereis. Baie van die lede van sy vakbond was getrou aan die bitter vurige sosialistiese en kommunistiese partye. Op die ander flank moes hy te doen kry met arbeidsafvallers. Hillman het nie ongedeerd na vore gekom met hierdie uiteenlopende magte as dit nie moontlik was om hulle te konfronteer nie. Maar hy het daarin geslaag om ver genoeg bo die stryd te bly om 'n noue verhouding met die progressiewe sakemanne en liberale intellektuele te handhaaf wat die steunpilare van die depressiegebore New Deal van Franklin Roosevelt geword het. Hy was 'n pro forma-woordvoerder van die arbeid toe die alfabetiese agentskappe wat deur sy ou vriende onder die ekonomiese hervormers bedink is, die regering 'n aktiewe derde party in vakbond-bestuursverhoudinge gemaak het.
In die middel van die dertigerjare het Hillman saam met John L. Lewis van die United Mine Workers 'n komitee vir nywerheidsorganisasie gelei wat motor-, elektriese en staalwerkers byeengeroep het om horisontale bedingingseenhede in die hele bedryf te vorm. Teen die einde van die dekade was Hillman, Lewis, die motorwerkers Walter Reuther en die staalwerkers Phillip Murray leiers van 'n nou onafhanklike CIO.
Die Keynesiaanse hervormers van die New Deal is verduister toe Roosevelt sy aandag daarop vestig om die land gereed te maak vir toetrede tot die Tweede Wêreldoorlog, maar Hillman het in die binnekring van Washington gebly as die vernaamste verteenwoordiger van die arbeid in die ad hoc -agentskappe wat geskep is om materiaal en mannekrag toe te ken vir oorlogsproduksie. In 1944 het hy die CIO die eerste veldtogondersteuningsorganisasie van die land op die been gebring om die nou bekende benaming 'Politieke Aksiekomitee' te dra en sy hulpbronne toegewy aan die herverkiesing van Roosevelt.
Die uitbetaling het gekom toe daar besluit is dat party-eenheid Henry Wallace, die linkse vise-president, ten gunste van die suidelike konserwatiewe James F. Byrnes moet stort. Hillman het 'n veto uitgeoefen wat Byrnes uit die weg geruim het en die geskiedenis van die land verander het deur Harry Truman te vestig as die uiteindelike opvolger van Roosevelt. Fraser kon nie vasstel of FDR die noodlot van Byrnes werklik verseël het deur aan sy ondersteuners te sê dat hulle dit met Sidney sou moes 'skoonmaak' nie, maar dit is die frase wat die nuus gekry het en sy plek in die geskiedenisboeke gevind het.
Hillman sterf kort na die oorlog, voordat die politieke gety teen die vakbonde begin loop het. Fraser se massiewe dokumentasie toon die deurslaggewende rol wat hy gespeel het in die opkoms van die vakbondmag en die verbetering van die lot van die werkers, maar hy is ambivalent in sy beoordeling van die man:
'' As daar 'n patos in die lewe van Hillman was, is dit moontlik dat hy, namate hy al hoe nader aan die sentrum van mag kom, sy eersgeboortereg sou verbeur, die obsidiaanse gevoel van Jiddiese ironie wat deur eeue van sttetl -ontbering en vervolging gevulkaniseer is. Daarmee saam is die vermoë om die verskil tussen die rol van die hofdienaar en die van die arbeidsstaatman te onderskei. "
Ek sien niks in die verslag om die implikasie dat Sidney Hillman 'n sikofant geword het, te regverdig om 'n plek in die gange van mag te verkry nie. Hy het 'n insider geword omdat hy van die begin af erken het dat die Amerikaanse politieke stelsel 'n vesting van pragmatisme is wat nie van buite af aangeval kan word nie. Toe hy binne was, het hy baie gedoen om die lot van sy kiesafdeling te verbeter en het hy geen moeite gedoen om homself te verryk nie-en dit, in ag genome die tydsgees, kwalifiseer hom beslis as 'n staatsman.
Inleiding: Sidney Hillman, die stigter van die Amalgamated Clothing Workers of America (nou UNITE!) En sy president van 1914 tot 1946, het vakbondwese uitgevind soos ons dit vandag ken. Hy het gesoek na konstruktiewe samewerking tussen die vakbond en kledingondernemings om die ekonomiese gesondheid van die bedryf te verseker en die standaarde van werkers daarbinne te verhoog en was 'n pionier in geskilbeslegtingsmeganismes wat die griewe en arbitrasieprosedures van vandag voorspel het. Grootliks te danke aan sy pogings, het politieke optrede en opvoeding 'n prioriteit geword in die arbeidersbeweging. Hy het ook gedink dat die vakbond die belange van sy lede sowel as buite die werk moet dien deur 'n wye verskeidenheid voordele en gemeenskapsdienste te bied. En as 'n goeie vriend en invloedryke adviseur van president Franklin Delano Roosevelt, het Hillman 'n belangrike rol gespeel in die vorming van belangrike arbeidswetgewing wat werknemers en regte en lewensstandaarde beskerm.
Vroeë jare: Hillman is gebore in Zagare, Litaue, deel van die groter Russiese federasie, op 23 Maart 1887, die seun van Schmuel Hillman, 'n handelaar, en Judith Paikin, 'n winkelier. Op 14 het Hillman die huis verlaat om die rabbynse skool by te woon. Na minder as 'n jaar het hy die skool verlaat en 'n werk aangeneem en 'n onwettige Joodse vakbond gereël. Hillman, wat twee keer gearresteer is vir politieke aktiwiteite, het etlike maande in tsaar -gevangenisse deurgebring. Nadat die revolusionêre opstand van 1905 misluk het, het Hillman uit die land gevlug en eers na Manchester, Engeland, en daarna in 1907 na Chicago verhuis.
In Chicago, as vakleerling in 'n kledingfabriek, het Hillman lang dae onder brutale omstandighede gewerk. In 1910, toe 'n tiental vroue -werkers die werk verlaat, het 'n staking van 45.000 werknemers in die hele stad gelei, en Hillman het ook sy gereedskap neergesit. Hillman, wat vinnig as een van die voorste woordvoerders van die staking verskyn het, het sy werkgewer, Hart, Schaffner en Marx oortuig om Local 39 van die United Garment Workers (UGW) te erken en in te stem om toekomstige geskille deur arbitrasie te besleg. Ter erkenning van sy rol in die skikking, het Hillman 'n sakeagent vir die nuwe plaaslike persoon geword. Na die staking het hy sy noue omgang met Jane Addams, Clarence Darrow en ander prominente hervormers van Progressive Era voortgesit wat die kledingwerkers se stryd ondersteun het en wat Hillman se ontwikkelende idees oor industriële demokrasie en die rol van vakbonde beïnvloed het.
Tydens die staking van 1910 ontmoet Hillman ook sy toekomstige vrou, Bessie Abramowitz. Abramowitz was 'n belangrike arbeidsleier in haar eie reg, nadat sy een van die oorspronklike leiers van die staking in 1910 was, en sy bly aktief in die arbeidersbeweging na hul huwelik in 1916 en die geboorte van hul twee dogters.
Loopbaan as Arbeidsleier: Geïnspireer deur die staking in Chicago, het immigrante -kledingwerkers in ander stede nuwe plaaslike vakbonde georganiseer. Baie mense wat aanvanklik by die UGW aangesluit het, maar in 1914, ontevrede met die leierskap van UGW, breek 'n groep opstandige inwoners weg om hul eie nasionale organisasie, die Amalgamated Clothing Workers of America (ACWA), te stig. By die stigtingskonvensie in 1914 het die afgevaardigdes Hillman as president gekies.
Onder Hillman se leiding het die ACWA hom gevestig as die toonaangewende kledingvakbond in die land in die kledingbedryf vir mans. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het Hillman 'n beroep gedoen vir die oprigting van 'n federale raad vir beheer en arbeidsstandaarde vir weermagklere, en onder die bestuur van die raad het die vakbond floreer. Teen 1920 het die vakbond kontrakte met 85 persent van die kledingvervaardigers van die land (wat ongeveer 177 000 werkers verteenwoordig), die werksweek tot 44 uur verminder en probeer om dit tot 40 te verminder.
Hillman se beleid van konstruktiewe samewerking met werkgewers dateer uit die eerste ooreenkoms wat hy in Chicago onderhandel het. Hy het sy samewerkingsbeleid by die ACWA voortgesit, selfs lenings gereël en doeltreffendheidstudies gedoen vir werkgewers wat probleme ondervind. Terselfdertyd was Hillman pionier in gewilde opvoedkundige en sosiale programme vir ACWA-lede, insluitend 'n goedkoop koöperatiewe behuisingsprojek en werkloosheidsversekering. In die twintigerjare was Hillman se nuwe vakbondwese die bekendste alternatief vir die welvaartskapitalisme wat baie groot ondernemings aangeneem het om produktiwiteit te verhoog en vakbond te weerhou.
Die Groot Depressie van 1929–1939 versterk Hillman se geloof in die belangrikheid van 'n sterk vennootskap tussen regering en arbeid. Hy is in 1933 benoem tot die Arbeidsadviesraad van die National Recovery Administration en in 1934 aan die National Industrial Recovery Board. Een van sy naaste adviseurs het senator Robert Wagner gehelp om die historiese arbeidswetgewing op te stel wat die National Labor Relations Act geword het. En Hillman het self nou saamgewerk met Frances Perkins, minister van arbeid, om 'n omvattende loon- en ure -wetsontwerp op te stel wat uiteindelik die Fair Labor Standards Act geword het.
In die vroeë 1930's het ACWA een van die vakbonde geword wat die vinnigste gegroei het. Hillman, 'n voorstander van industriële vakbondwese, het in 1935 gehelp om die nuwe komitee vir nywerheidsorganisasie te stig, en hy het die saak vir industriële vakbond in die Amerikaanse Federasie van Arbeid kragtig aangevoer. In 1937 het Hillman ACWA (wat in 1933 weer by die AFL aangesluit het) uit die AFL getrek en by John L. Lewis en ander aangesluit om die Congress of Industrial Organisations (CIO) te stig. Hillman, wat in 1937 as eerste vise -president van die CIO verkies is, was die hoof van die organiseringskomitee vir tekstielwerkers en die organiseringskomitee van afdelingswinkels. In 1939 het eersgenoemde geboorte geskenk aan die Textile Workers Union of America, met meer as 100,000 lede, terwyl laasgenoemde direk gelei het tot die stigting van die Retail, Wholesale en Department Store Workers Union of America.
By die uitbreek van die oorlog in Europa was baie Amerikaners gekant teen die Amerikaanse betrokkenheid, maar Hillman het die Amerikaanse steun aan Engeland en Frankryk sterk ondersteun in hul oorlog teen Nazi -Duitsland. Roosevelt het Hillman gevra om in 1940 in die advieskomitee van die nasionale verdediging te dien en hom in 1941 as mede -direkteur van die kantoor van produksiebestuur aangewys. Uiteindelik, in 1942, plaas Roosevelt die verskillende agentskappe wat betrokke is by oorlogsproduksie onder die beheer van die oorlogsproduksieraad en het Hillman gevra om as hoof van sy arbeidsafdeling te dien. Alhoewel baie van Hillman se inisiatiewe tydens die oorlog nooit tot stand gekom het nie, het sy beleid vakbondgroei aangespoor en die grondslag gelê vir die vooroorlogse welvaart en vakbondinvloed.
Te midde van die vakbondwese van paria na vennoot, val baie konserwatiewes die idee van kollektiewe bedinging aan en probeer om die mag van die vakbond te beperk. Hillman het geglo dat die arbeidsmag in groot mate berus op sy toewyding en die vermoë om werkers polities te aktiveer. Hy het kragte saamgespan met John L. Lewis in 1936 om die Non-Partisan League van die Labor te stig, wat vakbondondersteuning vir Roosevelt se herverkiesing op ongekende skaal in 1936 en weer in 1940 gemobiliseer het. In 1942, toe konserwatiewes Republikeine gehelp het om groot verkiesingswins te eis, het die AFL en die CIO hul politieke aktiwiteite versterk. Die CIO het Hillman aangestel as voorsitter van sy nuwe Politieke Aksiekomitee (PAC), en onder leiding van Hillman het die CIO-PAC vakbondkiesers in verkiesingsdistrikte regoor die land in 1944 gemobiliseer, wat Roosevelt 'n vierde termyn verseker het. Teen 1944 het die CIO 'n kragtige politieke program en infrastruktuur bedink - een wat in die een of ander vorm tot vandag toe bestaan ​​het.
Working Class Hero: LABOR WILL RULE: Sidney Hillman and the Rise of American Labor, & lti & gt Deur Steven Fraser (The Free Press: $ 29,95 600 pp.) & Lt/i & gt
Toe die Reagan-administrasie weier om met stakende lugverkeerbeheerders te onderhandel oor enige kwessie behalwe die voorwaardes van hul oorgawe, het dit meer gebreek as 'n vakbond. Na byna 'n halfeeu is die konsensus dat georganiseerde arbeid 'n wettige en aanvaarbare vennoot in Amerikaanse aangeleenthede was, verbreek. En die skouspel van 'n verkose regering wat 'n vredestydperk uitdaag, was slegs een beeld onder baie vakbondwese.
In die 1980's het die algemene taal van kontrakonderhandelinge nie loonverhogings geword nie, maar 'teruggee'. 'N Bekragtiging deur arbeid het 'n politieke kandidaat op 'n aanklag van' spesiale belange 'geopen. 'N Ekonomie wat op oorsese produksie en internasionale finansies gebou is, het binnelandse vakbonde toenemend vestigiale organe gemaak.
Teen so 'n agtergrond span dit geheue en geloofwaardigheid in herinnering aan die idealisme en moed wat vroeër met arbeid gepaard gegaan het, maar Steven Fraser het grootliks en onsentimenteel daarin geslaag om die eienskappe op te roep in "Labor Will Rule: Sidney Hillman and the Rise of American Labor." Die titel dwaal slegs in een opsig: Hoewel die verhaal inderdaad Hillman se pad volg van immigrante -kledingwerker tot vakbondspresident na vertroueling van 'n president, profeteer dit belangriker nog van die naderende afkoms van die Amerikaanse vakbondbeweging.
Fraser kon kwalik 'n beter voertuig vir sy ambisieuse rekening gekies het as Hillman (1887-1946). Hy was op 'n vlak 'n virtuele argetipe van die Joodse (of Italiaanse of Slawiese) radikale wat vakbondwese in hierdie land gesmee het. En hy was ook 'n teenwoordigheid op soveel ander terreine van binnelandse en internasionale politiek dat om oor Hillman te skryf, is om te skryf oor immigrasie, twee wêreldoorloë, die Groot Depressie, die New Deal en die aanbreek van die Rooi Skrik.
Dit word duidelik in die verhaal van Fraser dat Hillman soveel situasies kan bewoon en soveel krisisse kan oorleef as gevolg van sy voortdurende klem op diplomasie en kompromie. Van al die sobrieke wat op hom toegepas is, het Hillman die 'arbeidsstaatman' die meeste waardeer, en hy het dit beslis verdien. Sy belangrikste invloede-eintlik tutors-was progressiewe mense uit die Midde-Ooste soos Jane Addams en Clarence Darrow.
Vroeg in sy loopbaan, vir die organisasie van Amalgamated Clothing Workers of America, het Hillman 'n middelpad gevoer tussen Wobblies en sindikaliste aan sy linkerkant en die rustige United Garment Workers aan sy regterkant. Hierdie balans sal dekades lank tipies van Hillman bly, en sy beroep op die kledingbedryf: met 'n vakbond in u fabriek en ander soos dit, wat 'n einde maak aan die skerp mededinging tussen klein vervaardigers en die beginsels van "wetenskaplike bestuur" inboesem. sal meer stabiliteit en produktiwiteit geniet. Hillman was so oortuigend dat sy bestuursvyand in 'n uitstappie in Chicago gesê het: "Toe ek laat agterkom die toestande wat geheers het, het ek tot die gevolgtrekking gekom dat die staking veel vroeër moes plaasgevind het."
Onder Hillman het die Amalgamated uitgegroei tot 'n innoverende en deernisvolle vakbond, wat sy lede onderwys, gesubsidieerde behuising, gesondheidsorg en werkloosheidsversekering gegee het jare voordat die New Deal en die Great Society die land so 'n sosiale kompak gebring het. Sy afweer met die bestuur sluit in die uitleen van vakbondgeld aan fabrieke wat in die moeilikheid is, hoe beter om werk te beskerm.
Ongeduldig met die beperkings van 'n enkele vakbond, het Hillman gehelp om die kongres van nywerheidsorganisasies te vorm, en die CIO's het hom moontlik by die Roosevelt -administrasie ingebring. Sy burokratiese titel (mededirekteur van die Office of Production Management) het sy enorme invloed ontken, wat, soos dit ontwikkel het, 'n twyfelagtige prys was. Daar word gerugte dat Roosevelt aan die Demokratiese leiers gesê het, met verwysing na sy vise -presidensiële keuse in 1944, "Maak dit skoon met Sidney", en hoewel die verhaal vals was, is dit gereeld genoeg in die pers herhaal om net so skadelik soos die waarheid te word. Onder onophoudelike aanval verlaat Hillman nie net die binnekring van die president nie, maar ook die hoofstroom Demokratiese Party.
Hillman se lot dui op 'n tweede laag in hierdie boek. Soveel as wat Fraser dekades se arbeidsgeskiedenis vertel, vertel hy 'n waarskuwende verhaal oor die Joodse lewe in die Verenigde State. Behalwe vir sy linkse politiek, wat insluit die uitleen van kundigheid aan die Russiese industriële sektor na die Bolsjewistiese revolusie en af ​​en toe verbintenis tot gemak met Amerikaanse kommuniste, het Hillman assimilasie gesoek.
As gevolg van 'n godsdienstige opvoeding in sy geboorteland Litaue, het hy selde 'n sinagoge in sy aangenome land besoek. As vakbondleier weerhou hy hom dikwels van openbare toespraak, en bly hy skaam oor sy aksent. Of hy nou Amerika se toetrede tot die Eerste Wêreldoorlog ondersteun of die bestuur se reg op doeltreffendheid bepleit, hy streef na gematigde posisies. Tog was hy die voorwerp van FBI -toesig vir die laaste 24 jaar van sy lewe, en 'n gunsteling teiken vir koerantrubriekskrywers en konserwatiewe politici toe hy toegang tot Roosevelt verkry het. Sulke teenstanders het Hillman se ideologie en sy etniese identiteit gerieflik gekombineer, sodat feitlik elke aanval met antisemitisme besmet was.
So 'n lewe behoort die seldsame en oortuigende drama te bied, maar tog is dit nie verwarrend nie. Fraser, uitvoerende redakteur van Basic Books, het verbysterende navorsing gedoen en met groot elegansie geskryf. Tog manifesteer sy gawes meer in die uitbeelding van organisasies as individue.
Of dit nou 'n Litous beskryf shtetl of 'n sweetwinkel in Chicago, 'n onderneming of 'n komitee vir politieke optrede, bring Fraser lewendige besonderhede en skerp analise oor die manier waarop sosiale organismes werk, na hul afwisselende strome van eenheid en burgerstryd. Tog bly die man in die middel van hierdie biografie, ten minste na my smaak, nuuskierig bloedloos. Sekerlik is 'n mens dankbaar dat Fraser nie die neiging tot 'psigobiografie' wat slagoffers van Pablo Picasso tot Richard Nixon toegedien het, toegee nie. Maar 'n mens verlang na 'n tasbare menslike teenwoordigheid, soos Diane Arbus in Patricia Bosworth se biografie of Robert Moses in Robert A. Caro se "The Power Broker" of Martin Luther King Jr. in David Garrow se "Bearing the Cross."
Om eerlik te wees teenoor Fraser-en hy verdien 'n ekstra mate van regverdigheid, want soveel anders in sy boek is voorbeeldig-Hillman moes 'n besonder moeilike karakter gewees het. Hy was, in Fraser se frase, ''n visioenêre pragmatikus' wie se genie minder in die vetdruk as die behendige systap was. Tog voel ek beroof toe ek hierdie gedeelte laat in die boek raakloop, waarin Fraser 'n tydskrifartikel oor Hillman aanhaal:
"Krag en passie. . . maak hom 'n ander man as hy kruis. Dan word sy liggaam kompak met alles in hom gemobiliseer en in aksie. Sy aangename gevormde ken en kakebeen neem 'n bulldog -stoot en aggressie aan. Sy stem krap en lui, sy medeklinkers is hard en skerp. Hy gebruik min gebare, met die gevolg dat wat hy sê, amper gespierd is. "
Die persoonlike impak word al te dikwels gedemp in 'Arbeid sal regeer'. 'N Leser sien die invloed van Hillman, maar voel selde die charisma wat dit moontlik gemaak het.
BOEKPUNT: Vir 'n uittreksel uit 'Labor Will Rule', sien die afdeling Opnion, bladsy 3.
Sidney Hillman - Geskiedenis
Vandag in die geskiedenis van die Commonwealth Club: & quot Arbeid en die oorlog & quot was die onderwerp van 'n toespraak van 8 Oktober 1941 deur Sidney Hillman, hoof van die Amalgamated Clothing Workers of America.
San Francisco se hoofkwartier
110 Die Embarcadero
Silicon Valley -kantoor
Kopiereg © 2021 The Commonwealth Club of California | Verklaring van waardes
-> Hillman, Sidney, 1887-1946
Tom Darcy is gebore in Brokklyn, NY, in 1932. Hy het sy kunsopleiding aan die skool vir visuele kunste in New York ontvang. In 1958 begin hy met sy redaksionele tekenprente met Newsday op Long Island. In 1970 ontvang Darcy die Pulitzer -prys vir sy skerp spotprente oor die Viëtnam -oorlog en rassediskriminasie. Hy het baie toekennings in die 1970's gewen, waarvan sommige: Beste spotprent oor buitelandse sake in 1970 en 1973, Meeman Conservation Award in 1972 en 1974 sowel as die National Headliners 'Club -toekenning in 1974.
Uit die beskrywing van Sidney Hillman Foundation. Sidney Hillman Foundation -prys. Tom Darcy, Newsday Cartoons, 1985. (Cornell University Library). WorldCat -rekord -ID: 180689717
Amerikaanse president van die arbeidsleier, die Russies-Amerikaanse nywerheidskorporasie.
Uit die beskrywing van Sidney Hillman -brief, 1923, aan mev. M. Alderton. (Onbekend). WorldCat -rekord -ID: 754867637
Amerikaanse president van die arbeidsleier, Russies-Amerikaanse nywerheidskorporasie.
Van die gids tot die Sidney Hillman -brief aan mev. M. Alderton, 1923, (Hoover Institution Archives)
Pitt -professor ontvang toekenning vir lewensgeskiedenis van die arbeidsgeskiedenis van die Sidney Hillman -stigting op 7 Mei in NYC
PITTSBURGH—Pitt Distinguished Professor in Atlantic History Marcus Rediker, wat baie geskryf het oor werkende mans en vroue en hoe hulle die land gevorm het, ontvang die Sidney Hillman Foundation se 2013 Sol Stetin -toekenning vir Arbeidsgeskiedenis by die stigting se jaarlikse dinee 7 Mei in New York.
Die eer erkens 'n individu se lewenslange prestasie op die gebied van arbeidsgeskiedenis.
Rediker, wat grootgeword het in 'n werkersklasgesin in Kentucky te midde van myne en fabrieke, het die lewens en stryd van werkende mense in 'n aantal bekende boeke beskryf. Deur dit te doen, word hy toegeskryf aan die uitbreiding van die omvang van arbeidsgeskiedenis.
Sy eerste werk, Tussen die duiwel en die diepblou see: koopvaarders, seerowers en die Anglo-Amerikaanse maritieme wêreld (Cambridge University Press, 1987), het die studie van arbeid uit die fabrieke en op die see geneem en geskryf oor die matrose en seerowers wat in die 18de eeu oor die Atlantiese Oseaan gevaar het. Met behulp van baie voorheen onbekende bronne, het Rediker die sosiale wêreld gerekonstrueer van die arm, mobiele werkers wat die vastelande van die wêreld verbind het. Tussen die duiwel en die diepblou see won the 1988 Merle Curti Award from the Organization of American Historians for the best work in American social history and the 1988 John Hope Franklin Prize from the American Studies Association for best interdisciplinary work in American studies.
Rediker cowrote The Many-Headed Hydra: Sailors, Slaves, Commoners, and the Hidden History of the Revolutionary Atlantic (Beacon Press, 2000) and wrote Die slaweskip: 'n menslike geskiedenis (Viking-Penguin, 2007) and The Amistad Rebellion: An Atlantic Odyssey of Slavery and Freedom (Viking-Penguin, 2012). The Slave Ship won the 2008 George Washington Book prize from the Gilder Lehrman Institute of American History, the C.V. Starr Center at Washington College, and Mount Vernon the 2008 Merle Curti Award and the James A. Rawley Prize from the American Historical Association. All three books explore the history of workers, free and unfree, in the making of Atlantic and American history.