Heuning :: kom van die mat af
Voel jy ook of jy soms so tussen die riete vassit? Daar in jou sukkelende rivier stroom – daar waar jy nie 'n tree vorentoe of agtertoe beweeg nie. Dalk by jou werk, of in jou probleme, of in verhoudings, situasies, omstandighede. Nou ja, daar is natuurlik talle situasies waaraan jy absoluut niks kan verander nie. Punt is, daar is talle waaraan ons wel iets kan verander, maar ons doen dit nie. Partykeer omdat ons magteloos voel, dalk omdat ons nie weet hoe nie. Miskien omdat ons ander blameer vir ons omstandighede, dalk omdat ons nie regtig wil nie (… dis mos partykeer makliker om te kla!). Partykeer doen ons niks, want ons "wag op die Here". Natuurlik moet ons in alle omstandighede op die Here wag, maar partykeer wag die Here vir ons. Het jy al gedink: "Hoe lank voor die deure oopgaan, Here?" Dan gebeur niks. En dan, jaar na jaar sit ons so in die riete vas. Nie vorentoe, of agtertoe nie.
Hierna was daar weer 'n fees van die Jode, en Jesus het daarvoor Jerusalem toe gegaan. By die Skaappoort in Jerusalem was daar 'n bad met die Hebreeuse naam Betesda. Dit het vyf pilaargange gehad, waar daar baie gestremdes gelê het: blindes, kreupeles en lammes. Onder hulle was daar 'n sekere man wat al ag en dertig jaar lank siek was. Jesus het hom sien lê en het geweet dat hy al baie lank siek was. Toe vra Hy vir hom: "Wil jy gesond word?" Die sieke het Hom geantwoord: "Meneer, ek het niemand om my in die bad te sit as die water in beweging kom nie; en terwyl ek aansukkel, gaan iemand anders voor my in." Jesus sê toe vir hom: "Staan op, tel jou goed op en loop." Oombliklik het die man gesond geword, sy goed opgetel en geloop.
Aangrypende verhaal dié. Hierdie man was 38 jaar lank siek, só sê die Bybel, maar ons weet nie hoe lank hy by die bad gelê het nie. Vir baie jare sien hy hoe mense hom voorspring en gesond word, en hy wag, en hy wag, en wag …. Totdat Jesus kom, en eensklaps vir hom genesing bring. "Staan op, tel jou goed op en loop". En toe loop hy.
"Staan op, tel jou goed op, en loop". Aangrypende woorde. Ek neem aan hy het sekerlik op 'n matjie, of 'n matrassie gesit of gelê daar langs die bad. Só sit hy vir baie jare vas op sy mat. En hy wag op sy mat. En hy wag vir 'n wonderwerk…. En niks gebeur nie. Dat hy geglo het in 'n wonderwerk, is gewis. Miskien het hy net nie dié Een geken wat die wonderwerk gedoen het nie. En so, sit ons soms vir jare op die matjie vas, wagtend op 'n wonderwerk (waarin ons glo), maar ons doen absoluut niks. Wag net. Eendag noem 'n goeie vriend vir my dat hy vreeslik ongelukkig is in sy werk, al vir 17 jaar! Hy sê toe dat hy al jare vir die Here vra vir 'n deur om oop te gaan, maar niks gebeur nie. Ek het vir hom gevra of hy al sy CV uitgestuur het, en was verstom toe hy sê: "Nee, ek wag op die Here". Een sin was genoeg om hom van sy mat af te kry: "As jy op die water wil loop, klim uit die boot uit". (met verwysing na Petrus wat op die water geloop het). Ongelooflik toe hy sy CV uitstuur, maak die Here oombliklik die deur oop. Soos hulle sê: The rest is history….
Vasgesit op die matjie, nie een tree vorentoe of agtertoe nie. As Petrus in die boot bly sit het, het hy nou nog nie nie op die water geloop nie, het hy nou nog nie die wonderwerk beleef nie, en het hy nou nog gewonder of hy kan waterloop. Jesus het hom nie gevra of hy wil nie. Hy het gesê hy wil. Toe sê Jesus net "Kom". Hoe lyk dit daar op die matjie? Aaklig? Moedeloos? Moeg gewag? Depressief? Wat wil jy van die Here hê? Hoe lank wag jy al? Wag jy vir 'n teken? Wat se teken?
Hoe ry die boere sit-sit so, daar op die matjie…
Jy sien, partykeer is matjie-sit 'n lekker verskoning om nie te beweeg nie. Want dan hoef jy nie te waag nie, en hierdie comfort zone is eintlik lekker in sy aakligheid. Dan het ek iets om elke dag oor te kla – daar in "skinner"-straat as ons elke uur so gaan "vars" lug soek. Wat is tog lekkerder as 'n lekker kla-sessie? Veral as ons 'n bietjie selfbejammering kan bygooi. Ons noem dit 'n pity-party. Ons straf onsself onnodig daar op die matjie!
Soms gee ons ander die skuld vir ons matjie-sittery. Dalk ons ouers, of ons verlede, of ons omstandighede. Baie mense gaan by ons verby op hulle "magic carpets" wat sê: "Kom saam!", maar ons sê: "nee, jy verstaan nie. As dit nie vir sus en so was nie, het ek ook gevlieg". As, as…. "My voorgeslagte het almal op die matjie gesit, daarom sit ek ook maar"… sug!
Soms vrees ons die beweging. Jy sien, die mens hou nie van verandering nie, maar smag tog gereeld daarna. "A change is as good as a holiday" is tog waar!
Partykeer sit ons op die matjie en wag vir die Here. Dis reg, maar partykeer wag die Here op jou. Hy wag dat jy in geloof in beweging te kom. Hy wag dat jy Hom genoeg vertrou dat Hy genoeg kennis, en onderskeidingsvermoë, en moed, en dapperheid vir jou sal gee om van die mat af op te staan. As jy dan aan die deure rondom jou begin voel, is 'n klomp van hulle toe nooit gesluit nie. Dan wil die Here vandag vir jou sê: "Neem jou besluit, soos wat dit vir jou goed en reg lyk, en Ek sal jou in jou besluit seën. Die paaie waar jy loop sal ek gelyk maak, en waar jy dalk wel die hobbelpad tref, sal Ek by jou wees, en as daar gate en slote is, sal ek jou deur dit help, en as daar woestyn voor jou lê, sal Ek steeds die manna en kwartels voorsien.
Maar … kom net van jou mat af. Want die Here raak nie skielik weg as jy dalk 'n verkeerde besluit neem nie. Jy sien, my vriend, die Here is nie aanwesig en afwesig op sekere paaie wat jy kies nie, die Here is by jou, as persoon, waar jy ook al loop. Soos wat Hy by jou op jou matjie is.
Matjie-sit laat talle geleenthede by jou verbygaan, en matjie-sit maak dalk jou lewenskwaliteit miserabel. Matjie-sit laat jou stagneer en steel lewensvreugde. Nou hoe nou? Jy weet waarna jy lankal smag, of hoe? Jy weet dat jy dalk 'n besluit moet neem wat jy al vir jare uitstel…. sit jy lekker? Wagtend op 'n wonderwerk? … of gaan jy opstaan en voortbeur na die wonderwerk toe? Wie kry die skuld vir hierdie sit-sit so? Omstandighede? Verlede? Situasies? Ander mense? Miskien die Here?