Madagaskar Geografie - Inligting
Madagaskar Geografie - Geskiedenis
Madagaskar is in Suider -Afrika geleë. Dit is 'n eiland in die Indiese Oseaan, oos van Mosambiek. Die terrein van Madagaskar is 'n smal kusvlakte, hoë plato en berge in die middel.
Klimaat: Madagaskar is tropies langs die kus, gematig in die binneland, dor in die suide
Waar kom al die spesies van Madagaskar vandaan?
Natuurbewaarders is bekommerd oor Madagaskar vanweë die uniekheid van sy biota, waarvan die meeste endemies is, nêrens anders op aarde nie. Waarom is daar soveel unieke plante en diere in Madagaskar? Omdat die geografie, geologie en klimaat van die eiland geleenthede gebied het vir spesies om in isolasie te ontwikkel en te diversifiseer. Sy spesies is 'n mengsel van dié wat daar al vir tienduisende miljoene jare geleef en ontwikkel het, en dié wat meer onlangs aangekom het en later gediversifiseer is.
Om te verstaan ​​waar al die spesies van Madagaskar vandaan kom (dit wil sê die biogeografie), moet u die Madagaskar se eie geologiese geskiedenis verstaan. Honderd -en -sewentig miljoen jaar gelede was Madagaskar in die middel van die superkontinent Gondwana vasgelê, tussen grond wat uiteindelik Suid -Amerika en Afrika sou word en grond wat uiteindelik Indië, Australië en Antarktika sou word. Deur bewegings van die aardkors het Madagaskar, tesame met Indië, eers van Afrika en Suid -Amerika en daarna van Australië en Antarktika geskei en noordwaarts begin ry. Indië het uiteindelik in Asië ingekom en#151 wat die Himalaja gevorm het, maar Madagaskar het uit Indië weggebreek en is in die Indiese Oseaan getrek. Madagaskar is die afgelope 88 miljoen jaar alleen.
Sommige van die huidige spesies van Madagaskar is daar omdat hulle op die vastelande 'daarheen gery' het en op die eiland oorgebly het toe dit van Indië afgeskei het. Ander het na die skeuring op die eiland aangekom en van ander plekke af immigreer. In biogeografie staan ​​hierdie twee scenario's bekend as vicariance en verspreiding. Om die verskil te verstaan, stel u voor 'n spesie wat op 'n kontinent woon, wat dan in tektoniese werking in twee verdeel word. As die kontinent verdeel word, word die twee helftes van die bevolking geskei, en oor baie geslagte ontwikkel dit tot aparte spesies. Die verspreiding van hierdie spesies is die gevolg van plaasvervanger. Baie verskillende prosesse kan veroorsaak dat platektektoniek, die opkoms van bergreekse, 'n verskuiwing in die loop van 'n rivier of net klimaatsveranderinge veroorsaak dat 'n ongunstige habitat kan ontwikkel wat uiteindelik 'n spesie se reeks in twee kan verdeel. Verspreiding, aan die ander kant, vind plaas wanneer 'n spesie versprei of immigreer van een gebied na 'n ander. As 'n deel van 'n bevolking na 'n nuwe gebied verhuis, kan die twee subpopulasies uiteindelik in afsonderlike spesies ontwikkel.
Filogenetika is 'n belangrike bewyslyn vir die ondersoek van biogeografie. Ons kan bewyse wat uit lewende en fossielorganismes versamel is, gebruik om hul filogenie — of evolusionêre verhoudings te rekonstrueer. Hierdie filogenieë, gekombineer met 'n begrip van die geologiese geskiedenis van 'n spesifieke streek, kan ons help om uit te vind watter afstammings hulle bevind as gevolg van plaasvervanging en watter daar is as gevolg van verspreiding. Bestudeer die diagram hieronder vir 'n voorbeeld. Een landmassa verdeel opeenvolgend in drie afsonderlike eilande, en dan styg 'n bergreeks op een van hierdie eilande, wat dit effektief verdeel. As 'n groep organismes wydverspreid op die oorspronklike landmassa voorkom en agtereenvolgens verdeel word saam met die geologiese veranderings, sou ons verwag dat die volgorde van skeure in die filogenie ooreenstem met die reeks skeure in die geografie (stadiums 1-4 in die diagram ). Stel u nou voor dat bykomende tektoniese aksie nog 'n skeuring veroorsaak. Na die verdeling versprei sommige lede van spesies C na die nuwe eiland, en ontwikkel dit tot 'n aparte spesie (stadium 5 in die diagram). Die verwantskappe van spesies A-D pas by die geografiese verdeling, maar die verwantskappe van spesie E is nie die geval nie. Dit is die naaste verwant aan C, maar dit woon op 'n eiland wat geskei is van 'n verre massa. Dit dui daarop dat E by verspreiding by die huidige plek moes aangekom het.
'N Olifantvoëlskelet en eier.
En wat van Madagaskar? Stel die filogenieë van inboorlinge van Madagaskar en hul naaste familielede voor dat plaasvervanging of verspreiding aan die werk was? Daar is beslis voorbeelde van plaasvervanger. Byvoorbeeld, die olifantvoël, 'n familielid van tien voet lank, wat 'n paar honderd jaar gelede uitgesterf het, was 15 % endemies vir Madagaskar. Filogenetiese, genetiese en fossielbewyse dui daarop dat die olifantvoël, saam met die volstruis, op Madagaskar en Indië aangekom het toe hierdie landmassas nog steeds met Australië en Antarktika verbind was via 'n landbrug. Toe Indië en Madagaskar uitmekaar was, het die olifantvoël op Madagaskar oorleef, terwyl die volstruis noordwaarts met Indië gevoer is (en uiteindelik aan Eurasië voorgestel is toe Indië teen hierdie kontinent gebots het). Die teenwoordigheid van die olifantvoël op Madagaskar kan beperk word tot die plaasvervanger wat dit op Madagaskar se land geleef het toe Madagaskar uit Indië afgebreek het.
Die evolusionêre en biogeografiese prosesse wat die lemurs ondervind, is nie ongewoon nie. Madagaskar is die tuiste van baie groepe endemiese organismes met noue verhoudings binne die groep. Die eenvoudigste verduideliking vir hierdie patroon is dat die groepe, net soos die lemurs, eers as 'n enkele afstammeling op die eiland aangekom het en daarna vinnig gediversifiseer het. Hierdie diversifikasie is waarskynlik aangespoor deur ander geologiese en klimaktiese eienskappe van Madagaskar. Die ooskus van die eiland is omring met 'n bergreeks — en dit veroorsaak dat verskillende dele van die eiland drasties verskillende hoeveelhede reën kry. Die eiland bestaan ​​dus uit baie verskillende habitattipes, van woestyne tot reënwoude, wat die afgelope 88 miljoen jaar verander en verander het. Dit het waarskynlik baie geleenthede gebied vir subpopulasies om geïsoleer te word en eienskappe te ontwikkel om in verskillende nisse te spesialiseer. En daardie het waarskynlik afstammelinge aangemoedig om te diversifiseer.
Vandag is Madagaskar een van die mees uiteenlopende plekke op aarde. Om te verstaan ​​waar die diversiteit vandaan kom, verg nie net die leefwêreld nie, maar ook die geologiese, geografiese en klimaatsgeskiedenis wat die evolusie van afstammelinge op die eiland gevorm het. Die dreigende mensegeskiedenis dreig om tientalle miljoene jare van evolusie in 'n paar jaar van politieke onrus ongedaan te maak, tensy daar voorsorgmaatreëls getref kan word om die unieke biota van Madagaskar te beskerm teen die onstabiliteit van menslike instellings.
Cooper, A., Lalueza-Fox, C., Anderson, S., Rambaut, A., Austin, J., en Ward, R. (2001). Volledige mitochondriale genoomvolgorde van twee uitgestorwe moas verduidelik evolusie van ratiete. Natuur 409:704-707.
Die Engelse uitspraak van Antananarivo is / ˌ æ n t ə ˌ n æ n ə ˈ r iː v oʊ / of / ˌ ɑː n t ə ˌ n ɑː n ə ˈ r iː v oʊ /.  Die uitspraak van die Malgassiese is [antananaˈrivʷ], en die uitspraak van die ou Franse naam Tananarive is / t ə ˌ n æ n ə ˈ r iː v /  of / ˌ t æ n ə n ə ˈ r iː v /  in Engels en [tananaʁiv] in Frans.
Antananarivo was oorspronklik die tuiste van 'n stad met die naam Analamanga, wat "Blue Forest" beteken in die dialek van die Sentraal -Hoogland van die Malgassiese taal.  Analamanga is gestig deur 'n gemeenskap van Vazimba, die eerste bewoners van die eiland. Merina King Andrianjaka, wat van die suidoostelike kus na die streek gemigreer het, het die plek as die tuiste van sy hoofstad aangeneem. Volgens die mondelinge geskiedenis het hy 'n garnisoen van 1 000 soldate ontplooi om die terrein suksesvol te vang en te bewaak.  Die heuwel en sy stad het die naam Analamanga behou tot die bewind van koning Andriamasinavalona, ​​wat dit herdoop het Antananarivo ("Stad van die duisend") ter ere van Andrianjaka se soldate. 
Koninkryk Imerina Wysig
Antananarivo was voor die koloniale era reeds 'n groot stad. Nadat hy die Vazimba wat die stad bewoon het op die hoogtepunt van die Analamanga -heuwel verdryf het, het Andrianjaka die plek vir hom gekies rova (versterkte koninklike samestelling), wat mettertyd uitgebrei het om die koninklike paleise en die grafte van Merina -koninklikes te omhul.  Die stad is omstreeks 1610  of 1625  gestig volgens verskillende weergawes. Vroeë Merina -konings gebruik fanampoana (statute labour) om 'n massiewe stelsel van besproeide veldvelde en digte rondom die stad te bou om voldoende rys vir die groeiende bevolking te voorsien. Hierdie rysvelde, waarvan die grootste die Betsimitatatra genoem word, produseer steeds rys. 
Opeenvolgende Merina -heersers regeer oor die koninkryk Imerina van Analamanga deur koning Andriamasinavalona se bewind. Hierdie soewerein het die groeiende stad sy huidige naam gegee, en hy het die stadsplein van Andohalo buite die stadspoort gevestig, waar alle opeenvolgende soewereine hul koninklike toesprake en aankondigings aan die publiek gelewer het en die name van talle plekke in die stad toegeken het op grond van die name van soortgelyke plekke in die nabygeleë dorpie Antananarivokely.  Andriamasinavalona het spesifieke gebiede vir die hova (gewone mense) en elk andriana (edele) subkaste, beide in die woonbuurte Antananarivo en op die platteland rondom die hoofstad. Hierdie territoriale afdelings is streng toegepas, lede van subcastes moes binne hul aangewese gebiede woon en was nie gemagtig om vir lang tydperke te bly in die gebiede wat vir ander voorbehou is nie.  Talle gierig (taboes), insluitend bevele teen die bou van houthuise deur nie-adellikes  en die teenwoordigheid van varke binne die stadsgrense, opgelê. 
By die dood van Andriamasinavalona in 1710 verdeel Imerina in vier strydende kwadrante, en Antananarivo word die hoofstad van die suidelike distrik.  Gedurende die daaropvolgende 77-jarige burgeroorlog het die hoofstad van die oostelike distrik, Ambohimanga, prominent geword.  Die laaste koning van Ambohimanga, Andrianampoinimerina, het Antananarivo in 1793 suksesvol verower  hy het die provinsies Imerina herenig en die burgeroorlog beëindig. Hy het die koninkryke se politieke hoofstad in 1794 terug na Antananarivo verskuif,  en verklaar Ambohimanga die geestelike hoofstad van die koninkryk, 'n rol wat dit steeds behou.  Andrianampoinimerina het 'n groot mark in Analakely geskep om die ekonomiese sentrum van die stad te vestig. 
Koninkryk van Madagaskar Redigeer
Teen die tyd dat die seun van Andrianampoinimerina, Radama I, die troon bestyg het by die dood van sy vader in 1810, was Antananarivo die grootste en ekonomies belangrikste stad op die eiland, met 'n bevolking van meer as 80 000 inwoners.  Radama het die stad oopgemaak vir die eerste Europese setlaars, ambagsmanne van die London Missionary Society (LMS) wat in 1820 aangekom het en die stad se eerste openbare skole geopen het.  James Cameron het metselwerk op die eiland bekendgestel en die Anosy -meer geskep om hidrouliese krag vir industriële vervaardiging op te wek.  Radama vestig 'n militêre oefenterrein op 'n plat vlakte genaamd Mahamasina aan die voet van Analamanga naby die meer. Radama se onderwerping aan ander Malgassiese etniese groepe het byna twee derdes van die eiland onder sy beheer gebring. Die Britse diplomate wat handelsverdrae met Radama gesluit het, het hom erken as die "heerser van Madagaskar", 'n posisie wat hy en sy opvolgers beweer het, alhoewel hulle nooit hul gesag oor die grootste deel van die suide van die eiland kon afdwing nie. Daarna het Merina -heersers Antananarivo tot die hoofstad van die hele eiland verklaar. 
Radama se opvolger, Ranavalona I, het 'n skipbreukeling met die naam Jean Laborde genooi om die graf van premier Rainiharo en Manjakamiadana (gebou 1839-1841), die grootste paleis aan die Rova, te bou. Laborde vervaardig ook 'n wye reeks industriële produkte by fabrieke in die hooglanddorp Mantasoa en 'n gietery in die Antananarivo -woonbuurt Isoraka.  Ranavalona het toesig gehou oor verbeterings aan die infrastruktuur van die stad, insluitend die bou van die twee grootste trappe van die stad by Antaninarenina en Ambondrona, wat aansluit la ville moyenne ("die middelste stad") na die sentrale mark by Analakely.  In 1867, na 'n reeks brande in die hoofstad, het koningin Ranavalona II 'n koninklike besluit uitgevaardig wat die gebruik van klip- en baksteenbou in ander geboue as grafte toegelaat het.  Die eerste baksteenhuis van LMS -sendelinge is in 1869 gebou, met 'n mengsel van Engelse, Kreoolse en Malgassiese ontwerp en dien as model vir 'n nuwe huisstyl wat vinnig deur die hoofstad en oor die hooglande versprei het. Bestempel die tranerig ("Malgassiese huis"), is dit tipies 'n baksteengebou met twee verdiepings met vier kolomme aan die voorkant wat 'n houtstoep ondersteun. In die laaste derde van die 19de eeu het hierdie huise vinnig die meeste tradisionele houthuise van die aristokratiese klas van die stad vervang.  Die groeiende aantal Christene in Imerina het gelei tot die bou van klipkerke in die hele hooglande, asook vier gedenkkerke op belangrike martelaarsterreine onder vroeë Malgassiese Christene onder die bewind van Ranavalona I. 
Tot in die middel van die 19de eeu het die stad grootliks gekonsentreer rondom die Rova van Antananarivo op die hoogste piek, 'n gebied waarna vandag verwys word as la haute ville of la haute ("bo -stad"). Namate die bevolking toeneem, brei die stad teen die laat 19de eeu na die weste uit, en strek tot by die noordelike heuwelgebied Andohalo, 'n gebied met 'n lae aansien totdat Britse sendelinge dit hul gunsteling woonbuurt gemaak het en een van die stad se gedenkkerke hier gebou het 1863 tot 1872.  Van 1864 tot 1894 regeer premier Rainilaiarivony saam met drie opeenvolgende koninginne, Rasoherina, Ranavalona II en Ranavalona III, beleid, wat die stad verder getransformeer het. In 1881 hervat hy verpligte universele onderwys wat die eerste keer in 1820 onder Radama I ingestel is, wat die bou van talle skole en kolleges vereis, insluitend onderwysersopleidingskolleges wat deur sendelinge beman word en die land se eerste apteek, mediese kollege en moderne hospitaal.  Rainilaiarivony het die Andafiavaratra -paleis in 1873 as sy woning en kantoor op 'n plek naby die koninklike paleis gebou. 
Franse Madagaskar Edit
Die Franse weermag het Antananarivo in September 1894 binnegeval, wat die oorgawe van die koningin tot gevolg gehad het nadat 'n kanonskulp 'n gat deur 'n gebou by die Rova geblaas het en groot slagoffers veroorsaak het. Die skade is nooit herstel nie. Die Andohalo -plein is opgeknap met 'n gazebo, paadjies en aangeplante landskap. Die Franse administrasie, wat die eiland as 'n kolonie beweer, het Antananarivo as hoofstad behou en sy naam as Tananarive getranskribeer.  Hulle het Antaninarenina gekies as die plek waar die Franse goewerneur -generaal sou woon, nadat dit onafhanklik geword het, en dit het die Ambohitsorohitra -paleis hernoem en omskep in presidensiële kantore. Onder die Franse is tonnels gebou deur twee van die grootste heuwels van die stad, wat verskillende distrikte verbind en die uitbreiding van die stad vergemaklik. Strate is met keistene gelê en later is geplaveide rioolstelsels en elektrisiteitsinfrastruktuur ingestel. Water, wat voorheen uit fonteine ​​aan die voet van die heuwel verkry is, is uit die Ikoparivier gebring. 
Hierdie tydperk het 'n groot uitbreiding van la ville moyenne, wat versprei het langs die onderste heuweltoppe en hange van die stad, rondom die Franse woonplek. Moderne stadsbeplanning is toegepas in la ville basse ("laer stad"), wat uitgebrei het vanaf die basis van die sentrale heuwels van die stad na die omliggende ryslande. Groot boulevards soos Avenue de l'Indépendance, beplande kommersiële gebiede soos die arcades aan weerskante van die laan, groot parke, stadspleine en ander kenmerkende kenmerke is gebou.  'n Spoorwegstelsel wat die Soarano -stasie aan die een kant van die Avenue de l'Indépendance in Antananarive met Toamasina en Fianarantsoa is in 1897 gestig.  Buite hierdie beplande ruimtes het buurte dig bewoon deur werkersklas Malgassies uitgebrei sonder toesig van die staat of beheer. 
Die stad het vinnig uitgebrei na die Tweede Wêreldoorlog  teen 1950, en die bevolking het tot 175,000 gegroei. Paaie wat Antananarivo met omliggende dorpe verbind, is uitgebrei en geplavei. Die eerste internasionale lughawe is in Arivonimamo, 45 km (28 mi) buite die stad, gebou. Dit is in 1967 vervang met Ivato Internasionale Lughawe ongeveer 15 km (9 mi) van die middestad af. Die Universiteit van Antananarivo is in die Ankatso -omgewing gebou en die Museum vir etnologie en paleontologie is ook gebou. 'N Stadsplan wat in 1956 geskryf is, het voorstedelike gebiede geskep waar groot huise en tuine vir die rykes opgerig is. In 1959 het erge vloede gekom la ville basse het gelei tot die bou van grootskaalse walle langs die rande van die Betsimitatatra -rysvelde en die vestiging van nuwe ministeriële komplekse op nuut gedreineerde grond in die Anosy -woonbuurt. 
Na onafhanklikheid in 1960 het die groeikoers verder toegeneem. Die stad se bevolking het teen die einde van die 20ste eeu in 2013 1,4 miljoen bereik, na raming op bykans 2,1 miljoen.  Ongekontroleerde stedelike verspreiding het die infrastruktuur van die stad uitgedaag, wat 'n tekort aan skoon water en elektrisiteit, sanitasie en openbare gesondheidsprobleme en swaar verkeersopeenhopings veroorsaak het.  Daar is meer as 5000 kerkgeboue in die stad en sy voorstede, waaronder 'n Anglikaanse en 'n Rooms -Katolieke katedraal. Antananarivo is die sienstad van Madagaskar se Rooms -Katolieke aartsbisdom. Die stad was herhaaldelik die tuiste van groot betogings en gewelddadige politieke botsings, insluitend die 1972 rotaka Dit het president Philibert Tsiranana en die politieke krisis in 2009 in die wiele gery, wat daartoe gelei het dat Andry Rajoelina Marc Ravalomanana as staatshoof vervang het. 
Antananarivo is ongeveer 1,280 m (4,199 voet) bo seespieël geleë in die sentrale hoogland van Madagaskar, 18,55 'Suid en 47,32' Oos.  Die stad is sentraal langs die noord -suid -as van die land geleë, en oos van die middel langs die oos -wes -as.Dit is 160 km (99 myl) van die ooskus en 330 km (210 myl) van die weskus af. Die stad beklee 'n uitstekende posisie op die top en hange van 'n lang, smal, rotsagtige rant wat ongeveer 4 km (2 myl) noord en suid strek en tot ongeveer 200 m (660 voet) styg bo die uitgebreide rysvelde in die weste. 
Die amptelike grense van die stad Antananarivo beslaan 'n stedelike gebied van ongeveer 86,4 km2.  Dit is 1,480 m (4,860 voet) bo seespieël gestig op die hoogtepunt van drie heuwelreekse wat in 'n Y -vorm bymekaarkom, 200 m (660 voet) bo die omliggende Betsimitatatra -padievelde en die grasvlaktes daarbuite. Die stad versprei geleidelik vanaf hierdie sentrale punt om die heuwels teen die laat 19de eeu te bedek, en dit brei uit na die plat terrein aan die voet van die heuwels. Hierdie vlaktes is vatbaar vir oorstromings gedurende die reënseisoen, dit word deur die Ikoparivier, wat die hoofstad in die suide en weste omring, gedreineer. Die westelike hellings en vlaktes, wat die beste beskerm is teen sikloonwinde wat oor die Indiese Oseaan kom, is voor die ooste gevestig. 
Groter Antananarivo is 'n deurlopende, verstedelikte gebied wat 9 km noord van suid tussen Ambohimanarina en Ankadimbahoaka, en 6 km (3,7 myl) wes na oos tussen die Ikopa -rivierdyk en Tsiadana, strek.  Die bevolking van die groter Antananarivo -gebied is na raming op 3 miljoen mense in 2012, dit sal na verwagting teen 2030 tot 6 miljoen styg. 
Onder die Köppen-Geiger klimaatklassifikasiestelsel het Antananarivo 'n subtropiese hooglandklimaat met 'n gedroogde droë seisoen (Cwb)  gekenmerk deur sagte, droë winters en warm, reënerige somers.  Die stad kry bykans al sy gemiddelde jaarlikse reënval tussen November en April. Ryp is skaars in die stad, dit kom meer gereeld by hoër hoogtes voor. Daaglikse gemiddelde temperature wissel van 20,8 ° C (69,4 ° F) in Desember tot 14,3 ° C (57,7 ° F) in Julie.
Klimaatdata vir Antananarivo (1981–2010)
Bron 1: NOAA 
Bron 2: Pogoda 
Antananarivo omvat drie rante wat op hul hoogste punt kruis. Die koninklike paleis Manjakamiadana is op die top van hierdie heuwels geleë en is sigbaar uit elke deel van die stad en die omliggende heuwels. Die Manjakamiadina was die grootste struktuur in die rova ​​van Antananarivo, sy klipomhulsel is die enigste oorblyfsel van die koninklike wonings wat 'n brand in 1995 op die terrein oorleef het. Vir 25 jaar lank het die daklose omhulsel die skyline oorheers; sy westelike muur het in 2004 ineengestort.  In 2009 is die klipomhulsel volledig herstel en die gebou is weer oorgetrek. Dit word snags verlig. Bewarings- en heropbouwerk op die terrein word voortgesit.  Die stadshorison is 'n warboel van kleurvolle, historiese huise en kerke. Meer onlangse woon- en kommersiële geboue en gesinsrysvelde beslaan laer terrein in die hoofstad. Die Betsimitatatra en ander rysvelde omring die stad. 
Die stadsbuurte kom uit historiese etniese, godsdienstige en kaste -afdelings. Die toewysing van sekere woonbuurte aan bepaalde edele onderafdelings onder die Koninkryk Imerina het afdelings gevestig, die hooggeplaaste adellikes is tipies toegewys aan woonbuurte naaste aan die koninklike paleis en moes in hoër dele van die stad woon.  Gedurende en na die Franse kolonisasie weerspieël die uitbreiding van die stad hierdie verdeeldheid. Vandag, die haute ville is hoofsaaklik woonagtig en word beskou as 'n gesogte gebied waarin baie van die rykste en invloedrykste Malgassiese gesinne van die stad woon.  Die deel van la haute die naaste aan die Rova bevat baie van die stad se pre-koloniale erfenis en word beskou as die historiese deel daarvan.  Dit bevat die koninklike paleis, Andafiavaratra -paleis - die voormalige woning van premier Rainilaiarivony, Andohalo - die belangrikste stadsplein tot 1897, 'n katedraal naby Andohalo wat gebou is ter herdenking van vroeë Malgassiese Christelike martelare, die mees intakte historiese ingangshek van die stad en die 19de-eeuse huise van Merina-edeles. 
Onder die Koninkryk van Madagaskar was die gewone klas (hova) gevestig aan die rand van die edele distrikte,  wat geleidelik langs die hange van die onderste heuwels gedurende die laat 19de eeu versprei het. Hierdie ville moyenne het onder die Franse koloniale gesag toenemend bevolking geword, wat hulle op herontwerp en ontwikkeling gerig het. Vandag is die woonbuurte in die ville moyenne is digbevolk en lewendig, met koshuise, historiese terreine en besighede. Die omgewing van Antaninarenina bevat die historiese Hôtel Colbert, talle juwelierswinkels en ander winkels vir luukse goedere, en administratiewe kantore. Benewens Antaninarenina, is die belangrikste buurte van la ville moyenne is Ankadifotsy op die oostelike heuwels en Ambatonakanga en Isoraka in die weste, wat almal grootliks woonagtig is.  Isoraka het 'n lewendige naglewe ontwikkel, met huise wat omskep is in luukse restaurante en herberge. Isoraka huisves ook die graf van premier Rainiharo (1833–1852), wie se seuns en later eerste ministers Rainivoninahitriniony en Rainilaiarivony saam met hom begrawe word.  Die handelsgebiede van Besarety en Andravoahangy grens aan hierdie woonbuurte. 
Die kommersiële sentrum van die stad, Analakely, is op die vallei tussen hierdie twee geleë ville moyenne heuwelreekse.  Koning Andrianampoinimerina het die stad se eerste mark  gevestig op die terrein wat vandag deur die teël-dakpaviljoene van die mark bewoon word, wat in die dertigerjare gebou is.  Andrianampoinimerina het Vrydag besluit (Zoma) as markdag, , toe handelaars stalletjies met skaduwee met wit parasols oprig wat oor die hele vallei strek en vorm wat die grootste opelugmark ter wêreld genoem word.  ​​Die mark het verkeersopeenhopings en veiligheidsrisiko's veroorsaak, wat regeringsamptenare in 1997 genoop het om die handelaars op Vrydag na verskeie ander distrikte te verdeel en te verhuis. vlakte, is gestig deur die Franse, wat die bestaande rysvelde en moerasgebied afgetap en ingevul het om baie van die ontwerp en infrastruktuur van die gebied te skep. Die Avenue de l'Indépendance loop vanaf die tuine van Ambohijatovo suid van die markpaviljoene, deur Analakely tot by die stad se treinstasie in Soarano. Ten weste van Soarano lê die digte kommersiële distrik Tsaralalana, dit is die enigste distrik wat op 'n rooster  gebou is en is die middelpunt van die stad se Suid -Asiatiese gemeenskap.  Behoririka, oos van Soarano, is gebou rondom 'n meer met dieselfde naam en grens aan die uitgestrekte Andravoahangy -distrik aan die oostelike rand van die stad. Antanimena grens aan Soarano en Behoririka in die noorde. 'N Tunnel wat vroeg in die 20ste eeu deur die Franse gebou is, sny deur die heuwel en verbind Ambohijatovo met Ambanidia en ander woongebiede in die suide van die stad. 
Sedert die pre-koloniale tyd was die laer klasse, insluitend die wat afstam van die slaweklas (andevo) en landelike migrante, het die vloedgevoelige onderste distrikte wat grens aan die Betsimitatatra-rysvelde in die weste van die stad beset.  Hierdie gebied word met Analakely verbind deur 'n tonnel wat die Franse in die vroeë 20ste eeu gebou het. Die tonnel maak oop na die meer van Anosy en die nasionale hooggeregshof, en bied toegang tot die woonbuurt Mahamasina en sy stadion. Die grensgebied Anosy is in die vyftigerjare ontwikkel om die meeste nasionale ministeries en die senaat te huisves.  Anosy, die beplande woongebied van Soixante-Sept Hektaar (dikwels afgekort tot "67") en die omgewing van Isotry is een van die stad se digste bevolkte, misdaadgeteisterde en armste buurte.  Ongeveer 40 persent van die inwoners met elektrisiteit in hul huise in die ville basse verkry dit onwettig deur in stadskraglyne te verdeel. In hierdie gebiede is huise meer kwesbaar vir brande, oorstromings en grondverskuiwings, wat dikwels veroorsaak word deur die jaarlikse sikloonseisoen. 
Voor die middel van die 19de eeu is alle huise en markte in Antananarivo, en dwarsdeur Madagaskar, gemaak van hout, grasse, riete en ander plantaardige materiale wat as geskik beskou word vir strukture wat deur die lewendes gebruik word. Slegs familiegrafte is uit klip gebou, 'n inerte materiaal wat as geskik beskou word vir dooies. Britse sendelinge het in die 1820's baksteenmaak op die eiland bekendgestel, en die Franse nyweraar Jean Laborde het klippe en baksteen gebruik om sy fabrieke oor die volgende dekades te bou. Eers toe die koninklike edik op konstruksiemateriaal in die 1860's opgehef is, is klip gebruik om die koninklike paleis te omhul. Baie aristokrate, geïnspireer deur die koninklike paleis en die tweeverdieping, baksteenhuise met toegedraaide stoepe en verdeelde binnekamers wat deur Britse sendelinge gebou is, het die Britse model vir hul eie groot huise in die haute ville. Die model, bekend as tranerig ("Malgassiese huis"), vinnig versprei oor die sentrale hooglande van Madagaskar, waar dit steeds die oorheersende huisboustyl bly. 
Sedert 1993 het die Gemeente urbaine d'Antananarivo (CUA) het toenemend probeer om die stad se argitektoniese en kulturele erfenis te beskerm en te herstel. In 2005 werk die CUA-owerhede saam met die stadsbeplanners van die Île-de-France om die Plan Vert - Plan Bleu strategie vir die skep van 'n klassifikasiestelsel vir Zones de Protection du Patrimoine Architectural, Urbain et Paysager, gebiede in die stad wat voordeel trek uit regsbeskerming en finansiële ondersteuning vir hul historiese en kulturele erfenis. Die plan, wat deur die Institut des Métiers de la Ville, voorkom die vernietiging van historiese geboue en ander strukture, en stel konstruksiekodes vas wat verseker dat nuwe strukture historiese estetika volg. Dit maak ook voorsiening vir bewusmakingsveldtogte ten gunste van historiese bewaring en onderneem projekte om vervalle historiese geboue en terreine te herstel. Ingevolge hierdie plan is werwe uit die 19de eeu, soos die Ambatondrafandrana-tribunaal en die tweede woning van Rainilaiarivony, opgeknap. 
Antananarivo was sedert minstens die laat 18de eeu die grootste stad op die eiland, toe die bevolking op 15,000 geraam is.  Teen 1810 het die bevolking gegroei tot 80,000 voordat dit dramaties afgeneem het tussen 1829 en 1842 tydens die bewind van Radama I en veral Ranavalona I. As gevolg van 'n kombinasie van oorlog, dwangarbeid, siektes en streng maatreëls vir geregtigheid, het die bevolking van Imerina het gedurende hierdie tydperk van 750 000 tot 130 000 gedaal.  In die laaste jare van die Koninkryk Imerina het die bevolking herstel tot tussen 50,000 en 75,000, die meeste van die bevolking was slawe wat grootliks in provinsiale militêre veldtogte gevange geneem is.  In 1950 was die bevolking van Antananarivo ongeveer 175 000.  Teen die laat 1990's het die bevolking van die metropolitaanse gebied 1,4 miljoen bereik, en - hoewel die stad self 'n bevolking van 1,275,207 het (by die sensus van 2018)  - met voorstede wat buite die stadsgrense lê, het dit gegroei tot byna 2,3 miljoen in 2018.  Die metropolitaanse gebied het dus die tuiste van 10 persent van die eiland se 25,68 miljoen inwoners. Landelike migrasie na die hoofstad dryf hierdie groei aan, die stad se bevolking is groter as die van die ander vyf provinsiale hoofstede saam. 
As die historiese hoofstad van Imerina, is Antananarivo sentraal geleë in die tuisland van die Merina -mense, wat ongeveer 24 persent van die bevolking uitmaak en die grootste Malgassiese etniese groep is. Die geskiedenis van die stad as die belangrikste sentrum van politiek, kultuur en handel op die eiland, het 'n kosmopolitiese mengsel van etniese groepe van regoor die eiland en oorsee verseker.  Die meeste inwoners van Antananarivo het 'n sterk band met hulle tanindrazana (voorvaderlike dorp), waar die uitgebreide familie en tipies 'n familiegraf of begraafplaas geleë is, verlaat baie ouer inwoners die stad na aftrede om terug te keer na hul landelike gebied van herkoms. 
Ondanks die voortgesette pogings van die Ministerie van Binnelandse Veiligheid, het die misdaad in Antananarivo sedert 2009 toegeneem, tussen 1994 en 1998 het die stad gemiddeld agt tot twaalf polisiebeamptes vir elke 10 000 inwoners gehad, groot stede het gewoonlik nader aan vyftien.  Onder die burgemeesterskap van Marc Ravalomanana (1998–2001) is straatligte oral in die stad aangebring of herstel om die veiligheid in die nag te verbeter. Hy het die aantal polisiebeamptes op straat verhoog, wat gelei het tot 'n afname in misdaad.  Vanaf 2012 [update], het die stad nie 'n uitgebreide strategie om misdaad te verminder nie. Die onlangse toename in misdaad en die onvoldoende reaksie van die CUA het die groei van private veiligheidsfirmas in die stad veroorsaak. 
Die Antanimora -gevangenis is in die Antanimora -distrik van die stad geleë. Die fasiliteit het 'n maksimum kapasiteit van 800 gevangenes en daar is na berig word dat dit erg oorvol is, wat soms meer as 4000 gevangenes tegelyk huisves. 
Landbou is die steunpilaar van die Malgassiese ekonomie. Grond word gebruik vir die verbouing van rys en ander gewasse, die bereiding van seboes en ander vee, die vervaardiging van stene en ander tradisionele lewensbestaan. Toegang tot grond word gewaarborg en beskerm deur die wet vir elke inwoner van die stad. Die CUA bestuur versoeke om grond te huur of aan te koop, maar die vraag oortref die aanbod dramaties, en baie van die nie -toegewysde grond voldoen nie aan die vereiste kriteria vir pakkie nie, soos grond waar vloedwaterafloop gelei word. Baie van hierdie marginale grond is onwettig beset en ontwikkel deur grondsoekende inwoners, wat krotbuurte in die stad in die onderste dele van die stad skep. Hierdie onbeheerde ontwikkeling hou gesondheids- en veiligheidsrisiko's in vir inwoners in hierdie gebiede. 
Die nywerheid is verantwoordelik vir ongeveer 13 persent van Madagaskar se bruto binnelandse produk (BBP) en is grootliks in Antananarivo gekonsentreer. Die belangrikste bedrywe sluit in seepproduksie, voedsel- en tabakverwerking, brouery, tekstiele en leervervaardiging, wat ongeveer 5,5 persent van die arbeidsmag verskaf.  Die uitgebreide infrastruktuur van die stad en sy rol as die ekonomiese sentrum van die land maak dit 'n gunstige ligging vir groot ondernemings. Besigheidseienaars dra by tot die groei van die stad in 2010, 60 persent van alle nuwe geboue in die land was in Antananarivo, waarvan die meeste vir kommersiële doeleindes gebou is. Werkloosheid en armoede neem ook toe, deels aangevuur deur 'n onvoldoende geskoolde en onprofessionele arbeidsmag en die gebrek aan 'n omvattende nasionale strategie vir ekonomiese ontwikkeling sedert 2009.  Formele werksgroei in die sektor het nie tred gehou met die bevolkingsgroei nie, en baie inwoners verdien hul lewensbestaan ​​in die informele sektor as straatverkopers en arbeiders.  Onder Ravalomanana het die konstruksie in die hoofstad skerp toegeneem. Twaalf nuwe supermarkte is in twee jaar gebou. 
Die inwoners van stedelike gebiede - veral Antananarivo - is die swaarste getref deur ekonomiese afswaai en verskuiwings in die ekonomiese beleid. Die nasionale ekonomiese krisis in die middel van die sewentigerjare en vroeë tagtigerjare, en die instelling van die Wêreldbank vir 'n strukturele aanpassingsprogram, verlaag die lewenstandaard vir die gemiddelde inwoner van die stad. Die einde van staatsubsidies, vinnige inflasie, hoër belasting, wydverspreide verarming en die agteruitgang van die middelklas was veral duidelik in Antananarivo, net soos die groeiende rykdom van 'n klein politieke en ekonomiese elite in die stad.  In 2007 het twee derdes van die inwoners van Antananarivo toegang tot elektrisiteit gehad,  terwyl tien persent van die huishoudings 'n bromponie, motor of ander motorvoertuig besit het.  Lopende water is in minder as 25 persent van die huise, klein restaurante en besighede in 2007 geïnstalleer, wat die ophoping van water uit huishoudelike putte of buurtpompe  en die gebruik van buitetoilette buite die hoofgebou noodsaak. In 2007 gebruik 60 persent van die huishoudings gedeelde openbare latrines.  Die meeste huise gebruik houtskool om daagliks voorrade houtskool te kook en rys word in die kombuis gebêre.  Die gemiddelde stadsgesin bestee net minder as die helfte van sy begroting aan voedsel.  As gevolg van die toenemend hoë koste, het die verbruik van vleis deur inwoners van die stad skerp afgeneem sedert die sewentigerjare, maar die stedelike armes eet slegs een of twee keer per jaar op vakansiedae. 
In Antananarivo en regdeur die hooglande beoefen Merina- en Betsileo -gesinne die famadihana, 'n herbegrafnisplegtigheid van voorouers. Hierdie seremonie vind gewoonlik vyf tot sewe jaar na die dood van 'n familielid plaas en word gevier deur die familielid s'n te verwyder lamba-het oorblyfsels uit die familiegraf toegedraai, dit met vars sydeksels toegedraai en na die graf teruggegee. Familielede, vriende en bure word uitgenooi om deel te neem aan die musiek, dans en feeste wat die geleentheid vergesel. Die famadihana dit kos baie gesinne om 'n hoër lewenstandaard op te offer om geld vir die seremonie opsy te sit. 
Historiese plekke en museums Redigeer
Die stad het talle monumente, historiese geboue, belangrike plekke en tradisies wat verband hou met die gebruike en geskiedenis van die mense van die Sentraal -Hoogland.  Die stadshorison word oorheers deur die Rova van Antananarivo. Die nabygeleë Andafiavaratra -paleis was die tuiste van die premier van die 19de eeu, Rainilaiarivony, en bevat 'n museum met historiese artefakte van die koninkryk Imerina, insluitend items wat uit die brand by die Rova gered is. Afdraande van die paleise af is die Andohalo -plein, waar Merina -konings en koninginne toesprake aan die publiek gelewer het. Die Tsimbazaza -dieretuin vertoon baie van die unieke diersoorte van die eiland en 'n volledige skelet van die uitgestorwe olifantvoël.Ander historiese geboue sluit in die Ambatondrafandrana -tribunaal waar Ranavalona I uitspraak gelewer het, die tweede woning van Rainilaiarivony met sy inheemse medisinale plantetuin,  die onlangs opgeknapte spoorwegstasie in Soarano, vier laat -19de -eeuse gedenkkerke wat gebou is ter herdenking van vroeë Malgassiese Christelike martelare, die graf van premier Rainiharo, en die vroeë 20ste -eeuse paviljoene van die Analakely -mark. Opelugmarkte sluit Le Pochard en die ambagsman in Andravoahangy in. Die Museum van Kuns en Argeologie in die Isoraka -omgewing bied uitstallings oor die geskiedenis en kulture van die diverse etniese groepe van Madagaskar. 
Die kunstoneel in Antananarivo is die grootste en lewendigste in die land. Die uiteenlopende musiek van Madagaskar word weerspieël in die vele konserte, kabarette, dansklubs en ander musikale plekke in Antananarivo. In die droë seisoen word gereeld buitelugkonserte gehou op plekke soos die Antsahamanitra amfiteater en die Mahamasina -stadion.  Konserte en nagklubs word hoofsaaklik bygewoon deur jongmense van die middel tot hoër klasse wat die toegangsgeld kan bekostig.  Meer bekostigbaar is optredes van tradisionele vakindrazana of Malgassiese operette by Isotry Theatre en haar gasagtig in die buitelug van die stad cheminotte teater of Alliance française hierdie optredes is meer gewild onder ouer en plattelandse gehore as onder stedelike jeug.  Naglewe is die mees geanimeerde in die ville moyenne woonbuurte Antaninarenina, Tsaralalana, Behoririka, Mahamasina en Andohalo. 
Die Palais des Sports in die Mahamasina -woonbuurt is die land se enigste binnenshuise opvoerruimte wat volgens internasionale standaarde gebou is. Dit is in 1995 deur die Chinese regering gebou, en bied gereeld konserte, dans- en ander kunsuitvoerings, uiteensettings en nuwighede soos monstertrokke byeenkomste aan. Die stad het nie 'n toegewyde ruimte vir klassieke musiek nie, en konserte deur internasionale kunstenaars kom selde voor. Optredes van klassieke, jazz en ander buitelandse musikale genres, moderne en kontemporêre dans, teater en ander kunste vind plaas by kulturele kunssentrums wat deur buitelandse regerings of private entiteite gefinansier word. Onder die bekendste hiervan is die Centre Culturel Albert Camus en Alliance française d'Antananarivo, albei befonds deur die Franse regering.  die Cercle Germano-Malgache, 'n tak van die Goethe-Institut gefinansier deur die Duitse regering  The American Center word befonds deur die Amerikaanse regering.  Antananarivo het twee toegewyde bioskope, die Rex en die Ritz, wat albei in die koloniale era gebou is. Hierdie plekke wys nie internasionale vrystellings nie, maar vertoon af en toe Malgassiese films of word gebruik vir privaat geleenthede en godsdienstige dienste. 
Rugbyunie word beskou as die nasionale sport van Madagaskar.  Die nasionale rugbyspan kry die bynaam Makis na die plaaslike woord vir die inheemse ringstertmaki. Die span oefen en speel binnelandse wedstryde in die Maki -stadion in Antananarivo. Die stadion, wat in 2012 gebou is, het 'n kapasiteit van 15 000 en het 'n gimnasium en administratiewe kantore vir die span.
Verskeie sokkerspanne is gevestig in Antananarivo AS Adema Analamanga en Ajesaia is verbonde aan die Analamanga -streek USCA Foot is verbonde aan die CUA en die AS Saint Michel is sedert 1948 verbonde aan die historiese hoërskool met dieselfde naam. Al vier die spanne oefen en speel plaaslike wedstryde in die Mahamasina Municipal Stadium, die grootste sportterrein in die land. Die mansbalspanne Challenger en SOE (Équipe du Stade olympique de l'Emyrne) is gebaseer in Antananarivo en speel in die Palais des Sports by Mahamasina. 
Die sportfasiliteite van die Universiteit van Antananarivo is gebruik om die amptelike 2011 Afrikaanse basketbalkampioenskap aan te bied.
Antananarivo is die hoofstad van Madagaskar, en die federale bestuurstrukture, waaronder die senaat, nasionale vergadering, die hooggeregshof en die presidensiële kantoor word daar gehuisves. Die belangrikste presidensiële kantore is 15 km suid van die stad geleë. Die stad huisves die diplomatieke missies van 21 lande. 
Die CUA is verdeel in ses genommer arrondissemente (administratiewe subdistrikte) is dit histories bestuur deur 'n verkose burgemeester en gepaardgaande personeel.  Sedert die politieke krisis in 2009, waarin die burgemeester van Antananarivo, Andry Rajoelina, ongrondwetlik die mag as staatshoof oorgeneem het, is die CUA bestuur deur 'n délégation spéciale (spesiale afvaardiging) saamgestel uit 'n president en de facto burgemeester met die ondersteuning van twee vise -presidente, wat almal deur die president aangewys word.  Die pos van president van die spesiale afvaardiging word sedert Maart 2014 deur Ny Hasina Andriamanjato beklee. 
Die burgemeestersadministrasie van die CUA is by magte om die stad te bestuur de jure outonomie Daar is 'n wye reeks meganismes ingestel om bestuur te vergemaklik, hoewel dit van beperkte doeltreffendheid is. 'N Stedelike meesterplan rig belangrike beleide vir stadsbestuur, maar personeel in die burgemeesterskantoor het gewoonlik nie die stedelike beplanning en bestuursvermoë om die plan effektief te implementeer in reaksie op langtermyn en onmiddellike behoeftes nie. Hierdie uitdaging word vererger deur die hoë omsetkoers van burgemeesters en personeel wat inisiatiewe wat vorige CUA -administrasies begin het, gereeld ontwrig.  'n Burgemeester onder voormalige president Didier Ratsiraka het gebiede in 'rooi sones' geskep waar openbare byeenkomste en protesoptredes verbied is. Op 28 Junie 2001 het Ravalomanana hierdie gebiede afgeskaf en vryheid van vergadering geliberaliseer. 
Antananarivo het gebuk gegaan onder skuld en wanbestuur. Die CUA beraam in 2012 dat die koste om die stad volgens internasionale standaarde te bestuur jaarliks ​​$ 100 miljoen beloop, terwyl die jaarlikse inkomste gemiddeld $ 12 miljoen beloop. In goeie jare kan die CUA $ 1-2 miljoen reserveer om aan stadsverbeteringsprojekte te bestee.  Teen 2008 het die stadskas 8,2 miljard Malgassies opgehoop ariary- ongeveer US $ 4,6 miljoen - in skuld onder vorige burgemeesters.  In 2008 is water by openbare pompe afgesny, en die straatligte van die stad was gereeld bruin weens 3,3 miljoen onbetaalde skuld aan die Jirama -openbare nutsmaatskappy deur die stad Antananarivo. In reaksie hierop het burgemeester Rajoelina 'n oudit uitgevoer wat jare lange prosedurele onreëlmatighede en korrupsie in die stad se administrasie geïdentifiseer en probeer aanspreek het.  Die CUA word steeds uitgedaag deur 'n tekort aan inkomste relatief tot sy uitgawes wat veroorsaak word deur die hoë koste om die groot aantal CUA -personeel te behou, swak strukture vir die bestuur van inkomste uit openbare huurgeld en onvoldoende invordering van belastinginkomste van inwoners van die stad en besighede. 
Tweelingdorpe en susterstede Redigeer
Antananarivo het susterstadooreenkomste met vier stede aangegaan. Die stad is 'n tweeling met Yerevan, Armenië in 1981.  Die stad is ook 'n vennootskap met Vorkuta, Rusland  Suzhou, China  en Montreal, Quebec, Kanada.  'n Susterstadverhouding tussen Antananarivo en Nice, Frankryk, wat in 1962 gestig is, is nie aktief nie.  In 2019 nooi die burgemeester van die gemeente Urbaine Antananarivo die stad Kota Kinabalu in Maleisië uit om 'n susterverhouding met die stad Antananarivo aan te gaan. 
Die meeste van Madagaskar se openbare en private universiteite is in Antananarivo geleë.  Dit sluit die land se oudste instituut vir hoër onderwys in, die College of Medicine gestig onder die Merina -monargie en die Universiteit van Antananarivo, gestig onder die Franse koloniale administrasie. Die Centre National de Télé-Enseignement de Madagascar (CNETMAD) is in Antananarivo geleë.  Die stad huisves baie privaat kleuterskole, laerskole en hoërskole en die nasionale netwerk van openbare skole.  Die stad huisves verskeie Franse internasionale skole, waaronder Lycée Français de Tananarive, Lycée La Clairefontaine, Lycée Peter Pan,  en École de l'Alliance française d'Antsahabe.  Dit huisves ook 'n Amerikaanse skool, American School of Antananarivo en 'n Russiese skool, die Russiese ambassade -skool in Antananarivo (Russies: основная общеобразовательная школа при Посольстве России на Мада 
Die land se mees gesogte dansskool, K'art Antanimena, is in Antananarivo geleë. Ander groot dansskole in die stad sluit in Le Club de Danse de l'Université Catholique de Madagaskar, Club de danse Kera arts'space in Antanimena en Le Club Mills. 
Oor die algemeen is die beskikbaarheid en kwaliteit van gesondheidsorg in Antananarivo beter as elders in Madagaskar, hoewel dit in die hele land onvoldoende bly as in meer ontwikkelde lande. Een van Madagaskar se twee mediese skole is in Antananarivo geleë, die meeste mediese tegnici en spesialiste word daar opgelei.  Neonatale  en voorgeboortelike sorg is aansienlik beter in Antananarivo as elders op die eiland.  Ondanks die teenwoordigheid van fasiliteite en opgeleide personeel, plaas die hoë koste van gesondheidsorg dit buite die bereik van die meeste inwoners van Antananarivo. Geneesmiddels word ingevoer, waardeur tradisionele kruie -medisyne veral onbekostigbaar bly, en dit is steeds beskikbaar op plaaslike markte wat die meeste mense besoek. 
Die groot bevolking in Antananarivo en die hoë digtheid van sy woongebiede stel uitdagings vir openbare gesondheid, sanitasie en toegang tot skoon drinkwater. Die verwerking en verwydering van industriële en residensiële afval is onvoldoende. Afvalwater word dikwels direk in die stad se waterweë gelaai. Lugbesoedeling deur uitlaatgasse van voertuie, steenkoolstowe en ander bronne word versleg.  Terwyl die stad skoon waterpompe opgestel het, bly dit onvoldoende en word dit nie volgens die bevolkingsdigtheid versprei nie, met swak toegang in die armste en mees bevolkte dele van die stad.  Antananarivo is een van die twee stedelike gebiede in Madagaskar waar builepes endemies is. 
In 2017 is Antananarivo aangewys as die 7de ergste stad vir lugbesoedeling in deeltjies in die wêreld.  
Hierdie probleme is verminder, maar nie uitgeskakel onder die burgemeestersadministrasie van Marc Ravalomanana, wat sanitasie, veiligheid en openbare administrasie vooropgestel het. Hy het geld gekry van internasionale skenkers om vullisverwyderingstelsels op te rig, vervalle infrastruktuur soos paaie en markte te herstel en openbare tuine te herplant.  Om die sanitasie in die stad te verbeter, het hy openbare latrines in digbevolkte en gebiede wat gereeld besoek word, gebou. 
Die meerderheid van die stad se inwoners beweeg te voet oor Antananarivo. Die CUA stel en handhaaf reëls wat geld vir 'n stelsel van 2400 privaat minibusse wat op franchise loop op 82 genommerde roetes deur die stad. 'N Bykomende 2 000 minibusse wat deur die Ministerie van Vervoer bestuur word, ry oor 8 lyne na die aangrensende voorstede. Hierdie onderling gekoppelde busstelsels bedien elke dag ongeveer 700 000 passasiers.  Hierdie minibusse voldoen dikwels nie aan veiligheidstandaarde of luggehaltevereistes nie en is gewoonlik oorvol met passasiers en hul vrag. Polisie en gendarmes help om die verkeer te reguleer tydens spitstye in die oggend en aand, of tydens spesiale geleenthede en vakansiedae. Privaat gelisensieerde en ongelisensieerde taxi's is algemeen, die meeste voertuie is ouer Renaults of Citroens. Nuwer voertuie vergader naby hotelle en ander plekke wat buitelanders gereeld besoek om hoër pryse te wil of kan betaal. 
Die stad word omring deur 'n ringweg en direk verbind roetes nasionaliste (nasionale snelweë) na Mahajanga, Toliara, Antsirabe, Fianarantsoa en Toamasina. Takke en voedingspaaie vanaf hierdie groot snelweë verbind die stad met die nasionale padnetwerk. Antananarivo is per trein verbind met Toamasina in die ooste en Manakara in die suidooste via Antsirabe en Fianarantsoa, ​​maar vir 2019 is passasierstreine nie meer bestuur nie. Die belangrikste treinstasie van die stad is sentraal geleë in Soarano aan die een kant van die Avenue de l'Indépendance. Die Internasionale Lughawe Ivato is ongeveer 15 kilometer van die middestad geleë en verbind Antananarivoto met alle nasionale lughawens. Ivato is die middelpunt van die nasionale lugredery Air Madagascar,  en is die enigste lughawe op die eiland met langafstandvervoerders. Direkte vlugte verbind Antananarivo met stede in Suid -Afrika en Europa. 
Regeringstelevisie- en radiouitsendingsentrums en die hoofkwartier van talle privaatstasies is in Antananarivo geleë. Tagtig persent van die huishoudings in Antananarivo besit 'n radio, die medium is gewild in sosiale klasse. Stasies soos Fenon'ny Merina doen 'n beroep op luisteraars van alle ouderdomme deur Merina deur tradisionele en kontemporêre musiek uit die hoogland te speel. Jeuggerigte stasies speel 'n mengsel van Westerse kunstenaars en Malgassiese kunstenaars van Westerse genres, sowel as fusie- en kusmusikale style. Evangeliese uitsendings en daaglikse internasionale en plaaslike nuus is beskikbaar in Malgassies, Frans en Engels.  Veertig persent van die inwoners van Antananarivo besit 'n televisie -ontvanger.  Alle groot Malagassiese koerante word in die stad gedruk en is wyd beskikbaar. Kommunikasiedienste in Antananarivo is die beste in die land. Internet- en selfoonnetwerke is geredelik beskikbaar en bekostigbaar, hoewel diensonderbrekings gereeld voorkom. Die nasionale posdiens het sy hoofkwartier in Antananarivo, en private internasionale rederye soos FedEx, DHL Express en United Parcel Service lewer dienste aan die stad. 
^ Institut National de la Statistique Madagaskar (web)
^ ab Institut National de la Statistique, Madagaskar.
^Oxford -woordeboek: Tananarive (Amerikaans Engels)
^ abcdeShillington 2004, bl. 158.
^ abCallet 1908, pp. 654–656.
^Regering van Frankryk 1898, pp. 918–919.
^Desmonts 2004, pp. 114–115.
^ Roman Adrian Cybriwsky, Hoofstede regoor die wêreld: 'n ensiklopedie van geografie, geskiedenis en kultuur, ABC-CLIO, VSA, 2013, p. 15
^Callet 1908, p. 522.
^Callet 1908, pp. 563–565.
^Acquier 1997, pp. 63–64.
^Oliver 1886, p. 221.
^ ab"Royal Hill of Ambohimanga". UNESCO Wêrelderfenis Sentrum. 2012. Besoek op 22 September 2012.
^Nativel 2005, p. 30.
Berg, Gerald M. (1988). "Heilige verkryging: Andrianampoinimerina in Ambohimanga, 1777–1790". Die Journal of African History. 29 (2): 191–211. doi: 10.1017/S002185370002363X.
^Campbell 2012, bl. 454.
^ abcFournet-Guérin 2007, p. 34.
Campbell, Gwyn (Oktober 1991). "Die staat en die pre-koloniale demografiese geskiedenis: die geval van die negentiende eeuse Madagaskar". Journal of African History. 23 (3): 415–445. doi: 10.1017/S0021853700031534.
^Ade Ajayi 1998, p. 165.
^ abNativel 2005, pp. 76–66.
^Ade Ajayi 1998, p. 167.
Rakotoarilala, Ninaivo (15 Januarie 2013). "D'Antaninarenina à Ambondrona: Andry Rajoelina herbesoek sy adolessensie". Madagaskar Tribune (in Frans) . Besoek op 3 Junie 2013.
^Oliver 1886, p. 78.
^Nativel 2005, p. 327.
^Nativel 2005, pp. 122–124.
^Ade Ajayi 1998, p. 439.
^Nativel 2005, p. 25.
^ abcdeAppiah & Gates 2010, p. 114.
^ abcdefghShillington 2004, bl. 159.
^McLean Thompson & Adloff 1965, p. 271.
"2005 bevolkingsberamings vir stede in Madagaskar". Besoek op 1 April 2014.
"AFP: Honderde protesteer oor die afdanking van die burgemeester van Madagaskar". 4 Februarie 2009. Besoek op 25 Maart 2013.
London Missionary Society, red. (1869). Fruits of Toil in die London Missionary Society. Londen: John Snow & amp. 44. Besoek op 12 September 2016.
^ abcdefgUN-Habitat 2012, p. 7.
^Fournet-Guérin 2007, p. 153.
"Actes du séminaire international sur le développement urbain" (in Frans). Gemeente Urbaine d'Antananarivo. Maart 2012. Gearchiveer uit die oorspronklike op 26 Januarie 2012. Besoek op 31 Augustus 2014.
"Klimaat: Antananarivo - Klimaatgrafiek, temperatuurgrafiek, klimaatstabel (hoogte: 1293m)". Climate-Data.org. Besoek op 24 Oktober 2013.
"Antananarivo -klimaatnormale 1961–1990 (sonure)". Nasionale Oseaniese en Atmosferiese Administrasie. Besoek op 30 November 2013.
"Antananarivo -klimaatnorme 1981–2010 (temperature, neerslag, humiditeit)". .pogodaiklimat. Besoek op 4 Mei 2016.
^ abFournet-Guérin 2007, p. 297.
Redakteur (2 Desember 2010). "Patrimoine - La première phase des travaux terminée: Le" rova ​​"renaît de ses cendres". Le Quotidien de la Réunion et de l'Océan Indien (in Frans). Antananarivo, Madagaskar. CS1 -instandhouding: ekstra teks: skrywerslys (skakel)
Hellier, Chris (Somer 1999). "Madagaskar: Antananarivo - Love Me, Love Me Not". Travel Africa Magazine. [permanente dooie skakel]
^ abcdefFournet-Guérin 2007, p. 12.
^ abcdefgFournet-Guérin 2007, p. 16.
^Nativel & Rajaonah 2009, p. 126.
^Fournet-Guérin 2007, p. 312.
^Fournet-Guérin 2007, p. 79.
^Fournet-Guérin 2007, p. 221.
^Fournet-Guérin 2007, p. 232.
^ abcdefgUN-Habitat 2012, p. 8.
Andriamihaja, Nasolo Valiavo (5 Julie 2006). "Habitat traditionnel ancien by JP Testa (1970), Revue de Madagascar: Evolution syncrétique depuis Besakana jusqu'au trano gasy". L'Express van Madagaskar (in Frans). Antananarivo. Gearchiveer uit die oorspronklike op 14 Julie 2011. Besoek op 1 Desember 2010.
^Fournet-Guérin 2007, p. 171.
"Die presidensiële verkiesing van Madagaskar: sal die jogurt -magnaat oorneem?". Die ekonoom. 20 Desember 2001. Gearchiveer uit die oorspronklike op 25 Desember 2012. Besoek op 2 Desember 2012.
"OHCHR | Humanisering van die gevangeniswêreld: 'n diplomatieke oorwinning in Madagaskar". www.ohchr.org . Besoek op 28 April 2020.
^Appiah & Gates 2010, p. 115.
^ abFournet-Guérin 2007, p. 275.
^Fournet-Guérin 2007, p. 317.
^Fournet-Guérin 2007, p. 279.
^Fournet-Guérin 2007, pp. 267–268.
^Fournet-Guérin 2007, p. 106.
^Fournet-Guérin 2007, p. 104.
^Fournet-Guérin 2007, p. 141.
Tacchi, A. (1892). Sibree, J. Baron, R. (reds.). Koning Andrianampoinimerina, en die vroeë geskiedenis van Antananaviro en Ambohimanga, in The Antananarivo Annual en Madagascar Magazine (Vol. IV 1889–1892 uitg.). Londen: Pers van die L.M.S. bl. 486–487. Besoek op 27 Julie 2019.
Brown, Mervyn (2006). 'N Geskiedenis van Madagaskar. Princeton: Markus Wiener Uitgewers. pp. 163, 186. ISBN9781558762923.
Ellis, William (1870). The Martyr Church: 'n vertelling van die inleiding, vordering en triomf van die Christendom in Madagaskar. Londen: John Snow en Co. 172. Besoek op 27 Julie 2019.
^Bradt & amp, Austin 2011, pp. 162–163.
^ abcdFournet-Guérin 2007, p. 69.
^Fournet-Guérin 2007, p. 70.
^Fournet-Guérin 2007, p. 180.
"Qui Sommes Nous?". Goethe Institut Antananarivo. 2013. Besoek op 8 Desember 2013.
Rakotoharimanana, Volana Saraléa, Judicaëlle (7 Januarie 2012). "Amerikaanse sentrum: Le high tech au service de la culture" (in Frans). L'Express van Madagaskar. Gearchiveer uit die oorspronklike op 14 Desember 2013. Besoek op 8 Desember 2013.
"Madagaskar neem sewes se eerbewyse". Internasionale Rugbyraad. 23 Augustus 2007. Gearchiveer uit die oorspronklike op 24 Oktober 2012. Besoek op 24 Julie 2012.
"Association Sportive Malgache". Sport Madagaskar. 2009. Gearchiveer van die oorspronklike op 31 Desember 2018. Besoek op 8 Desember 2013.
^ J. Gordon Melton, Martin Baumann, '' Religions of the World: A Comprehensive Encyclopedia of Beliefs and Practices '', ABC-CLIO, USA, 2010, p. 1768
"Madagaskar: ambassades en konsulate". Embassypages.com. 22 Augustus 2014. Besoek op 27 Augustus 2014.
Rakotomalala, Mahefa (3 Desember 2013). "Commune d'Antananarivo: Olga Rasamimanana nommée vise-pds". L'Express van Madagaskar (in Frans). Gearchiveer uit die oorspronklike op 14 Desember 2013. Besoek op 10 Desember 2013.
Radasimalala, Vonjy (21 Maart 2014). "Antananarivo - Les neuf défis d'Andriamanjato". L'Express van Madagaskar (in Frans). Gearchiveer van die oorspronklike op 3 September 2014. Besoek op 27 Augustus 2014.
^Vivier 2007, p. 13.
Randria, N. (22 Desember 2007). "Andry Rajoelina hierite de 41 billion fmg de dettes". Madagaskar Tribune (in Frans). Gearchiveer van die oorspronklike op 19 Oktober 2013. Besoek op 6 Oktober 2012.
Randria, N. (7 Januarie 2008). "La CUA et les coupures d'eau et d'électricité: Antananarivo est-elle sanctionnée?". Madagaskar Tribune (in Frans). Gearchiveer van die oorspronklike op 19 Oktober 2013. Besoek op 10 Augustus 2012.
"Jerevan - tweelingdorpe en susterstede". Yerevan munisipaliteit. 2013. Besoek op 14 November 2013.
Stoiljkovic, Milena (28 April 2013). "Wêreld Sister Cities Day". In Serwië. Besoek op 12 Januarie 2014.
"Susterstede". Chinese-Afrikaanse People's Friendship Association. 2014. Gearchiveer uit die oorspronklike op 12 Januarie 2014. Besoek op 12 Januarie 2014.
"Villes-jumelages de Montréal" (in Frans). Vivre au Québec. 2014. Gearchiveer uit die oorspronklike op 12 Januarie 2014. Besoek op 12 Januarie 2014.
"Villes jumelées avec la Ville de Nice" (in Frans). Ville de Nice. Gearchiveer van die oorspronklike op 29 Oktober 2012. Besoek op 24 Junie 2013.
"Madagaskar Council wil meer toeriste na Sabah bring". Daily Express. 27 Maart 2019. Gearchiveer van die oorspronklike op 26 September 2019. Besoek op 26 September 2019.
"Liste des institutions supérieures dont les offers the formation ont reçu l'habilitation du MESUPRES" (PDF) (in Frans). MESUPRES. 2014. Argief van die oorspronklike (PDF) op 3 September 2014. Besoek op 30 Augustus 2014.
"Enquête Nationale sur le Suivi des indicurs des Objectifs du Millénaire pour le Développement (ENSOMD)" (PDF) (in Frans). INSTAT. 2014. Gearchiveer vanaf die oorspronklike (PDF) op 4 September 2014. Besoek op 30 Augustus 2014.
^ "Lycée Peter Pan." AEFE. Ontsluit op 5 Julie 2018.
^ "École de l'Alliance française d'Antsahabe." AEFE. Ontsluit op 5 Julie 2018.
^Tuis. Russiese ambassade -skool in Antananarivo. Besoek op 6 Julie 2018.
^Sharp & amp; Kruse 2011, p. 64.
^Sharp & amp; Kruse 2011, p. 74.
^Sharp & amp; Kruse 2011, p. 40.
^Fournet-Guérin 2007, p. 107.
^Sharp & amp; Kruse 2011, p. 19.
'Lugbesoedeling in 32 stede' - hoe meet u s'n? (State of Pollution Series) ". Skoon tegniek. 11 Augustus 2017. Besoek op 18 Januarie 2019.
Madagasikara, Redaksie Midi. "Rapport de l'OMS: Antananarivo, parmi les villes les plus polluées au monde - Midi Madagasikara" (in Frans). Besoek op 18 Januarie 2019.
Geslin, Jean-Dominique (15 Januarie 2007). "Ravalomanana le PDG de la République" (in Frans). Jeune Afrique. Gearchiveer van die oorspronklike op 26 Januarie 2012. Besoek op 25 Junie 2012.
Robinson, Katya (21 Augustus 2000). "AFRIKA / towenaar in Madagaskar / Maar sommige vra of die opruimingsveldtog deur die burgemeester van die hoofstad net diep is". SFGate. Gearchiveer van die oorspronklike op 20 Oktober 2013. Besoek op 6 Oktober 2012.
^Fournet-Guérin 2007, p. 65.
^Fournet-Guérin 2007, pp. 275–276.
^Fournet-Guérin 2007, p. 276.
^Bradt & amp; Austin 2011, pp. 105, 159.
Acquier, Jean-Louis (1997). Architectures de Madagaskar (in Frans). Berlyn: Berger-Levrault. ISBN978-2-7003-1169-3.
Ade Ajayi, Jacob Festus (1998). Algemene geskiedenis van Afrika: Afrika in die negentiende eeu tot die 1880's. Parys: UNESCO. ISBN978-0-520-06701-1. Besoek op 3 Februarie 2011.
Appiah, Anthony Gates, Henry (2010). Ensiklopedie van Afrika, Deel 1. Londen: Oxford University Press. ISBN978-0-19-533770-9.
Bradt, Hilary Austin, Daniel (2011). Madagaskar (10de uitgawe). Guilford, Connecticut: The Globe Pequot Press Inc. ISBN978-1-84162-341-2.
Callet, François (1908). Tantara ny andriana eto Madagasikara (histoire des rois) (in Frans). Antananarivo: Imprimerie catholique.
Campbell, Gwyn (2012). David Griffiths en die sendeling "History of Madagascar". Leiden, Nederland: Brill. ISBN978-90-04-20980-0.
Desmonts (2004). Madagaskar (in Frans). New York: Editions Olizane. ISBN978-2-88086-387-6.
Fournet-Guérin, Catherine (2007). Vivre à Tananarive: géographie du changement dans la capitale malgache. Parys: Karthala -uitgawes. ISBN978-2-84586-869-4.
Regering van Frankryk (1898). "L'habitation à Madagaskar". Colonie de Madagaskar: aantekeninge, verkennings en verkennings (in Frans). 4. Antananarivo, Madagaskar: Imprimerie Officielle de Tananarive.
McLean Thompson, Virginia Adloff, Richard (1965). Die Malgassiese Republiek: Madagaskar vandag. Stanford University Press. ISBN978-0-8047-0279-9.
Nativel, Didier (2005). Maisons royales, demeures des grands à Madagaskar (in Frans). Antananarivo, Madagaskar: Karthala Éditions. ISBN978-2-84586-539-6.
Nativel, D. Rajaonah, F. (2009). Madagaskar revisitée: en voyage avec Françoise Raison-Jourde (in Frans). Parys: Karthala -uitgawes. ISBN978-2-8111-0174-9.
Oliver, Samuel (1886). Madagaskar: 'n Historiese en beskrywende verslag van die eiland en sy voormalige afhanklikes. 1. New York: Macmillan en Co.
Shillington, Kevin (2004). Ensiklopedie vir Afrikaanse geskiedenis, Deel 1. New York: CRC Press. ISBN978-1-57958-245-6.
Sharp, Maryanne Kruse, Joana (2011). Gesondheid, voeding en bevolking in Madagaskar, 2000–09. New York: Wêreldbank. ISBN978-0-8213-8538-8.
VN-habitat (2012). Madagaskar: Profil urbain d'Antananarivo (in Frans). Nairobi, Kenia: UNON. ISBN978-92-1-132472-3.
Vivier, Jean-Loup (2007). Madagaskar sous Ravalomanana: La vie politique malgache depuis 2001 (in Frans). Parys: Editions L'Harmattan. ISBN978-2-296-18554-8.
Wikimedia Commons het media wat verband hou met Antananarivo.
Wikivoyage het 'n reisgids vir Antananarivo.
Wikisource het die teks van die 1911 Encyclopædia Britannica artikel Antanànarìvo .
220 ms 14,1% Scribunto_LuaSandboxCallback :: getExpandedArgument 120 ms 7,7% Scribunto_LuaSandboxCallback :: getAllExpandedArguments 120 ms 7,7% Scribunto_LuaSandboxCallback :: pas by 80 ms 5,1% Scribunto_LuaSandboxCribback :: 2,64% 40,64% 2,60% 40,64% 2,60% 40,64% 69,99 ms 2,6% [ander] 180 ms 11,5% Aantal gelaaide Wikibase -entiteite: 1/400 ->
In die suide van Ecuador, in die Indiese Oseaan, is die vyfde eiland ter wêreld (592 000 km²) ná Australië, Groenland, Nieu -Guinee en Borneo, van Moskou afgeskei van die Afrika -kontinent. Die afstand tussen die westelike voorkant van Madagaskar en die kus van Mosambiek is nie meer as 700 km nie. Die Groot eiland, wat soms 'die rooi eiland' genoem word met verwysing na die lateriet wat sy plate kleur, strek oor 1580 km van noord na suid en 500 km in die oos-wes rigting.
Dit het as bure die Comore (300 km in die noordweste), Réunion (800 km in die ooste), dan Maurice (in die ooste) en die Seychelle (in die noordooste). 'N Bergagtige ketting met massiewe massas sny die Big Island in die noord-suid rigting op 'n gemiddelde hoogte van 1200 tot 1500 meter (die Hooglande is verantwoordelik vir 70% van die oppervlakte van die land).
Die westelike helfte, die breedste en die traagste, word beset deur alluviale vlaktes met 'n swak agteruitgang, sedert die hooglande van die sentrum tot by die kanaal van Mosambiek, terwyl in die ooste 'n smal kransband skielik gelykgemaak word in 'n dun kusvlakte wat grens aan die Indiese Oseaan. Die noordelike gebied, vulkanies, word geïsoleerd deur die hoogste massief van die eiland (waar Tsaratanana tot 'n hoogtepunt van 2876 m uitloop). Die «halfdroë is verdeel tussen sedimentplate (suidwestelik), droë vlakte (suidpunt) en anosiane kettings (suidoos).
Alaotra (182 km²) is die grootste van die vyf groot mere van Madagaskar. Die oorspronklikheid van Madagaskar, wat die boom van die reisiger (ravinala) as 'n embleem het, lê in sy uiterste diversiteit: die verskeidenheid verligting en die klimaat ondersteun die biodiversiteit van 'n flora en 'n fauna wat gekenmerk word deur 'n belangrike endemisme.
Le peuplement de Madagascar par des Indonésiens et par des Africains est très ancien (avant JC). Dès le XIIème siècle, des comptoirs commercialciaux arabes sont fondés, comme la ville de Majunga.
A partir du XVIème siècle, l'île devient un territoire auquel s'intéressent les Européens, après sa découverte par un portugais, Diego Diaz, en 1500. En 1643, les Français fondent Fort Dauphin, and au XIXème siècle l'île passe peu à peu sous invloed française. Tamatave est occupée par la France in 1883, and Madagascar devient un protectorat français in 1885, pour finalement devenir une colonie française in 1896.
Afhangend, die kolonisasie is mal aanneem en les reaksies wat die deel van die bevolking malgache sont nombreuses kan insluit. In 1947 en 1948 het die opstand 'n onafhanklike afhanklikheid en 'n heruitdrukkingsprobleem en 'n aantal milliers de morts.
Die nedersetting van Madagaskar deur die Indonesiërs en Afrikaners is baie oud (voor JC). Sedert die 12de eeu word Arabiese handelsbanke gestig, soos die stad Majunga.
Vanaf die 16de eeu word die eiland 'n gebied waarin die Europeërs belangstel, na die ontdekking daarvan deur die Portugese, Diego Diaz, in 1500. In 1643 vind die Franse Fort Dauphin, en in die 19de eeu loop die eiland bietjie vir bietjie onder Franse invloed verby. . Tamatave word in 1883 deur Frankryk beset, en Madagaskar word in 1885 'n Franse protektoraat, om uiteindelik in 1896 'n Franse kolonie te word.
Kolonisasie word egter sleg aanvaar en die reaksies van verwerping namens die Malgassiese bevolking is talryk. In 1947 en 1948 sou 'n opstand teen onafhanklikheid en die onderdrukking daarvan duisende sterftes veroorsaak het.
Op 14 Oktober 1958 word die Malgassiese Republiek uitgeroep. Op 29 April 1959 word die grondwet van die 1ste Republiek aanvaar en word Philibert Tsiranana tot president verkies. Op 26 Junie 1960 word die onafhanklikheid van Madagaskar in die Mahamasina -stadion uitgeroep. Voorheen is die ooreenkomste tussen Franco-Malagasy onderteken in Parys op 2 April 1960. Na die onafhanklikheid en onder die presidentskap van Philibert Tsiranana bly die verhouding Franco-Malagasy harmonies.
Didier Ratsiraka, bereik die mag in 1975, na 3 jaar van politieke onstabiliteit, gekenmerk deur stakings, die geskil van die politieke regime en die verwerping van die Franse teenwoordigheid. Die sosialistiese republiek Ratsiraka en sy marxistiese oriëntasies het tussen 1975 en 1980 negatiewe gevolge gehad vir die betrekkinge tussen Frankryk en Madagaskar: nasionalisering van die Franse maatskappye, konfiskering van die gronde en kollektivisering van die plantasies van die ou koloniste, het die vrye sone verlaat en Franssprekende mobiliteit, 'malgachisation' van onderrig, met veral die onderdrukking van die onderrig van Frans in die primêre en sekondêre onderwys.
In 1991 word die regime van president Ratsiraka ondervra. Die betogings behels die einde van die regime en die instelling van 'n oorgangstydperk tussen 1991 en 1992, waartydens die vorige president en die sterkman as gevolg van die stryd, Albert Zafy, 'saamwoon'. Op 19 Augustus 1992 word die grondwet van die Republiek van Madagaskar deur 'n referendum aanvaar. Dit is die begin van die derde Republiek en maak die verkiesing as president in Februarie 1993 van Albert Zafy moontlik. Danksy die ontslag van Zafy deur die hoë konstitusionele hof, word Ratsiraka egter in Januarie 1997 herkies in die presidentskap van die Republiek vir vyf jaar (1997-2002).
Feite oor Madagaskar | Mense
22. Die eerste mense wat hulle in die streek gevestig het, kom ongeveer 2 500 jaar gelede uit die Maleise argipel.
Daar is 18 belangrikste etniese groepe in Madagaskar, waaronder die Merina, Betsileo, Betsimisaraka, Tshimihety en die Sakalava. Die grootste groep is die Merinas wat hoofsaaklik in die middel van die land rondom die hoofstad woon. Ongeveer 'n kwart van die bevolking behoort aan die Merina -etniese groep.
Mense van Madagaskar
23. In Madagaskar woon ongeveer 27 miljoen mense en die meerderheid van die bevolking (60%) is jongmense onder 25 jaar! Byna 40% van die Malgassies is eintlik kinders jonger as 14 jaar. Dit beteken daar is groot gesinne en baie armoede. 70% van die Malgassies leef onder die armoedegrens en het minder as $ 1,90 per dag. Slegs 75% van die bevolking kan lees of skryf.
24. Malgassies is die amptelike en mees algemene taal in Madagaskar. Frans is ook 'n amptelike taal en 'n belangrike taal in die sakewêreld. In sommige skole word Frans onderrig, terwyl Engels en Italiaans ook in toeristegebiede gepraat word.
25. Die masonjoanyxa0 is 'n gesigmasker of gesigverf gemaak van sandelhoutpoeier en word gebruik om die vel teen die son te beskerm. Meisies en vroue van die Sakalava -mense wys ook dikwels mooi geverfde gesigte en tradisionele klere om hul deelname aan hierdie etniese groep aan te kondig.
26. Een van die mees algemene en heerlike tradisionele Malgassiese geregte is Romazava, 'n bredie wat berei kan word met zebu, vis of hoender, Ravitoto, wat varkvleis is, gekook in gekapte kassaweblare en Mofogasy, 'n rysmeel pannekoek.
Tradisionele Malgassiese maaltyd: Mofogasy -ryskoeke en ravitoto
GESKIEDENIS VAN MADAGASCAR
Dit word aanvaar dat Madagaskar eens deel was van die antieke superkontinent wat Afrika en Indië bevat het.
Die eiland is tussen 200 vC en 500 CE gekoloniseer.
As gevolg van sy isolasie en laat kolonisasie kon baie endemiese plant- en diersoorte al tien miljoene jare op die eiland oorleef en floreer, maar baie van hierdie spesies het onlangs uitgesterf of met uitsterwing bedreig.
Teen die Middeleeue het meer as 'n dosyn etniese identiteite op die eiland bestaan ​​en probeer om koninkryke te vorm om die gemeenskappe te verenig en hul rykdom en mag te vergroot deur handel te dryf met Europese en Arabiese handelaars.
Tussen die 16de en 18de eeu was seerowers algemeen aan die oewer van Madagaskar.
Dit was ook gedurende hierdie tyd dat die Europeërs baie onsuksesvolle pogings aangewend het om die eiland op te eis en te koloniseer.
Gedurende die 19de eeu is gepoog om die eiland te moderniseer deur noue kommunikasie tussen die regerende Merina -koninkryk en Brittanje en Frankryk.
Die Franco-Hova-oorloë is deur Frankryk geloods om die Medina-koninkryk omver te werp en van Madagaskar 'n Franse kolonie te maak.
Onder die Franse bewind is die Malgassiese mense gedwing om onbetaalde en onvrye arbeid op plantasies te verrig, en hulle is ook verplig om in beide Wêreldoorloë vir Frankryk te veg.
In 1960, tydens die era van dekolonisering, verkry Madagaskar hul volle onafhanklikheid van Frankryk.
Madagaskar se eerste republiek is tussen 1960 en 1972 gestig en was gebaseer op die demokratiese stelsel van Frankryk.
In 2010 is 'n nuwe grondwet goedgekeur deur 'n referendum in Madagaskar wat die Vierde Republiek tot stand gebring het en begin het met die herstel van jarelange standpunte, politieke krisis en korrupsie in die land.
GEOGRAFIE EN BIODIVERSITEIT VAN MADAGASCAR
Madagaskar is 'n hotspot van biodiversiteit, tientalle miljoene jare se isolasie het gelei tot die ontwikkeling van 'n unieke geografie op die eiland.
Die eiland word beskryf as 'n 'alternatiewe wêreld' vanweë hoe uniek dit is en hoe skaars die plante en diere is.
Alhoewel Madagaskar nie tipiese Afrika-spesies soos olifante, kameelperde en leeus het nie, het dit wel 'ouer' spesies soos lemurs, fossa, dugong, die Malgassiese reuse-rot, smal gestreepte mangoestok en verskeie vlermuissoorte.
Daar is meer as 12 000 plantspesies, met ongeveer 83% van die vaatplante wat slegs op Madagaskar voorkom.
Tapia -woude, droë bos, sappige bosveld en mangroves is almal teenwoordig.
Vyf hele plantfamilies is endemies op die eiland, en 96% van die bome en struike van Madagaskar is ook endemies.
Die eiland is baie natter in die ooste vanweë die nabyheid aan die Indiese Oseaan en die afvoer van vog, asook die bedreiging van tropiese siklone en moessons.
Wes -Madagaskar is baie droër en koeler.
EKONOMIE EN KULTUUR VAN MADAGASCAR
Die ekonomie van Madagaskar was eens sterk beïnvloed deur sy verhouding met Frankryk, en belangrike produkte soos rys, koffie, beeste, sy en palmolie is geproduseer en uitgevoer as gevolg van regeringsinisiatiewe om produksie te verhoog.
Onder die Marxistiese Tweede Republiek het die ekonomie vinnig agteruitgegaan en produksie het drasties gedaal.
Met hulp van die IMF en die Millennium Challenge -rekening, het die ekonomie van Madagaskar weer herstel, hoewel die eiland nog steeds 'n relatief arm land is, selfs in 2018.
Madagaskar beskik oor verskeie natuurlike hulpbronne, soos vanielje, naeltjies, ylang-ylang, koffie, lychees en garnale.
Madagaskar verskaf tans die helfte van die wêreld se saffiere, as gevolg van hul streng mynbousektor.
Ontbossing, stryk-en-brand-opruimingstegnieke en die gebruik van brandhout as brandstof is alles kommerwekkend vir die ekonomie.
Madagaskar het 'n jeugdige bevolking, met slegs 3% van die mense van 65 jaar en ouer.
Die amptelike tale van die eiland is Frans en Malgassies, en sommige mense praat ook Engels.
Voorvaderlike kaste -affiliasie beïnvloed steeds die sosiale status, ekonomiese geleenthede en 'n mens se rol in die gemeenskap, baie kulturele elemente dateer uit die idee van hasina, 'n lewenskrag wat gewortel is in tradisionele oortuigings, praktyke en lewenswyses.
Dit is 'n fantastiese bundel wat alles bevat wat u moet weet oor die Madagaskar op 21 diepgaande bladsye. Hierdie is gereed-vir-gebruik Madagaskar-werkblaaie wat perfek is om studente te leer oor die Madagaskar, 'n eilandland wat aan die vasteland van Afrika behoort, in die Indiese Oseaan. Dit bestaan ​​uit die eiland Madagaskar (die vierde grootste eiland ter wêreld) en verskeie kleiner eilande. Dit is bekend daarvoor dat dit 'n hotspot vir biodiversiteit is.
Veg op die eiland
Die Malgassiese mense
Tradisionele kultuur van Madagaskar
Regering. Sedert sy onafhanklikheid van Frankryk in 1960 was, was Madagaskar 'n demokratiese republiek. Sedert onafhanklikheid, terwyl die land gesukkel het met ekonomiese en politieke onsekerheid, het Madagaskar oorgegaan van post-koloniale demokrasie, na 'n oorgangsmilitêre regering, na 'n sosialistiese regime, na 'n parlementêre demokrasie. Die huidige grondwetlike raamwerk is op 19 Augustus 1992 goedgekeur. Tans word die president verkies deur 'n algemene stemreg tot 'n termyn van vyf jaar met 'n beperking van twee termyn. Die tweekamerparlement bestaan ​​uit 'n senaat en 'n nasionale vergadering. Die premier word deur die parlement benoem en deur die president goedgekeur. Die stelsel het 'n proporsionele voorstelling, wat gelei het tot baie onafhanklike
'N Ongeskrewe wet aangaande die regering hou verband met die côtier -hoë plato -skeuring. Na verneem word, word die eerste minister uit die opponerende groep aangestel as 'n president uit een groep verkies word.
Die land is verdeel in ses provinsies ( faritany ) wat as administratiewe onderafdelings dien. Die provinsies word verder in provinsies verdeel ( fivondronana ), wat weer in dorpe verdeel is ( fokontany ). Die dorpie is die kleinste administratiewe eenheid met 'n staatsaangestelde president (gewoonlik reeds 'n staatsfunksionaris soos 'n onderwyser of verpleegster). Die dorpspresident dien saam met plaaslik aangestelde dorpsouderlinge ( rayamandreny antanana ) op 'n plaaslike veiligheidskomitee. Hierdie regeringstelsel word die fokonolona en hanteer alle aangeleenthede van burgerlike bekommernisse wat 'n beperkte mate van selfregering moontlik maak. Die spanning duur voort tussen diegene wat 'n gesentraliseerde regering wil handhaaf en diegene wat groter mag wil gee aan provinsiale administrateurs in 'n poging om te desentraliseer.
Hedendaagse politieke verbande kan teruggevoer word na pre-koloniale monargieë wat deur Merina en Sakalava konings en koninginne regeer is. Die enigste konings en koninginne wat oor Madagaskar regeer het, was Merina. Hierdie 'ou' mag is gekonfronteer met die 'nuwe' post-koloniale gesag van Madagaskar se drie presidente sedert onafhanklikheid, wat almal côtiers gebore uit een van die minderheidsgroepe wat langs die kus aangetref word. Dit was die gevolg van 'n politieke maneuver wat oorspronklik beïnvloed was deur die Franse en Merina -politici wat geglo het dat 'n Merina -president nooit lank in die amp sou oorleef nie, gegewe die historiese etniese spanning tussen Merina en die meeste ander etniese groepe wat by kombinasie meer as die Merina -bevolking was.
Leierskap en politieke amptenare. Daar is twee gevestigde partye wat oor voldoende infrastruktuur en finansiële ondersteuning beskik om die hele eiland te beïnvloed. Die voorhoede van die Malgassiese rewolusie (AREMA) is aanvanklik verteenwoordig as 'n koalisie van regeringsbevoegde partye. Die Committee of Living Forces (CFV) is 'n opposisiegroep wat uit ongeveer sestien partye bestaan.
Sosiale probleme en beheer. Die Malgassiese strafwet is gebaseer op die Franse stelsel en is beïnvloed deur die Malgassiese gewoontereg. Die swaarste strawwe is dood en dwangarbeid lewenslank.
Daar is drie vlakke van howe. Die laer howe hou toesig oor siviele en strafsake met beperkte boetes en vonnisse. Die hoogste hof is die hoogste hof. Die appèlhof is verantwoordelik vir strafsake met vonnisse van vyf jaar of langer. Die konstitusionele hooggeregshof hersien wette en monitor verkiesings. 'N Militêre hof hou toesig oor sake rakende nasionale veiligheid.
Toestande in die nasionale gevangenisstelsel is streng. Selle wat vir agt gevangenes vir een huis gebou is. Die families van gevangenes moet onvoldoende voedselrantsoene verhoog. Straatmisdaad in groter stede, insluitend diefstal en diefstal, neem toe. Die strawwe vir dwelmhandel is streng en behels tronkstraf en boetes. Plaaslike veiligheidsberade is die fokuspunt van misdade op klein dorpies waar selfpolisiëring belangrik is.
Militêre aktiwiteit. In 1994 was die militêre begroting na raming $ 37,6 miljoen (VSA), wat ongeveer 1 persent van die bruto binnelandse produk (BBP) verteenwoordig. Die weermag bestaan ​​uit ongeveer twintigduisend weermag, vyfhonderd vloot, honderd seelewe en vyfhonderd lugmagpersoneel. Militêre diens begin op 20 -jarige ouderdom.
Madagaskar Gebruik van natuurlike hulpbronne
Die aardrykskunde van Madagaskar skep baie klimatiese onderafdelings. Die kusklimaat is warm en tropies, met die meeste reënval aan die ooskus (meer as 160 sentimeter reën in Maroantsetra.) Dit is te danke aan die effek van vogbelaaide passaatwinde van die Indiese Oseaan terwyl dit die steil platorand van die kuslyn van Madagaskar teëkom. Die ooskus word ook die meeste geraak deur die siklone wat die eiland gereeld tref, wat dikwels groot skade veroorsaak. Ooskustemperature bereik 'n gemiddelde hoogtepunt van 85 ° in die somer en 72 ° in die winter.
Aan die weskus daal neerslagvlakke van noord na suid. Daar is woestyngebiede in die diep suide wat slegs 2 duim reën per jaar ontvang. Die weskus -temperature is oor die algemeen 'n paar grade warmer as die ooskus -temperature.
Die sentrale hooglande, waar die hoofstad Antananarivo geleë is, het 'n meer gematigde klimaat. Daar is twee primêre seisoene, die reënerige somer, wat van ongeveer November tot middel Maart en die droë seisoen duur, van middel Maart tot Oktober. In die (suidelike) somer is daar reënperiodes byna elke dag, dikwels laatmiddag. Siklone, wat die kusgebiede kan beïnvloed, bereik nie die hooglande nie, maar die invloed daarvan kan lang periodes van reën veroorsaak. Die gemiddelde daaglikse hoë temperatuur in die somer is in die middel van die 80's, met 'n warm middelson wat afwissel met die reënperiodes. Laag gemiddeld in die lae 60's.
Die skouermaande April, Mei en September, Oktober is baie aangenaam, met min reën, blou lug en hoogtepunte gedurende die 70's. In die (suidelike) wintermaande van Junie-Augustus is die lug dikwels sonnig en kan die hoogte van die dag tot middel-tot-60's bereik. Daar is egter ook koue dae wat bewolk en winderig is met hoogtepunte gedurende die 50's. Lae nagte in die winter kan in die veertigerjare in Antananarivo daal.
party tot: Biodiversiteit, Klimaatsverandering, Klimaatsverandering-Kyoto-protokol, Woestynvorming, Bedreigde Spesies, Gevaarlike Afval, Seereg, Bewaring van Seelewe, Beskerming van die osoonlaag, Skeepsbesoedeling, Vleilande
Madagaskar - Geskiedenis en kultuur
Die geskiedenis van Madagaskar is gewortel in die uiteenlopende mense wat deur die eeue heen hierheen gereis het, wat die groot eiland hul tuiste gemaak het en meer as duisend jaar lank in 'n onafhanklike demokratiese staat geïntegreer is. Die ryk kultuur van die argipel verteenwoordig sy 18 etnisiteite met hul verskillende godsdienstige oortuigings, erfenis en die sterk invloed van die relatief kort Franse koloniale era.
Die rede vir Madagaskar se fantastiese biodiversiteit is die lang isolasie van die eiland van die naburige Indië en Afrika, wat begin het toe die land byna 90 miljoen jaar gelede van die antieke superkontinent geskei het. Die aanvanklike vestiging deur mense het in 500 nC begin, met die oorspronklike stamme van die Sunda -eiland wat byna 1 000 jaar gelede by Bantoe -migrante aangesluit het.
Baie ander etnisiteite het deur die jare gevolg, wat die 18 etniese groepe wat tans op die eiland bestaan, uitmaak. Tot in die vroeë 19de eeu het die politieke geskiedenis van Madagaskar 'n opeenvolging van heersers gehad wat verskillende sosio-politieke ooreenkomste met ander stamkonings gesluit het. Teen die Middeleeue het 'n aantal individuele Europese etniese groepe ontstaan, wat almal deur 'n plaaslike hoofman beheer word. Die leiers van die gemeenskappe Betsimisaraka, Sakalava en Merina het 'n geleentheid gesien om die stamme te verenig en 'n groter koninkryk onder hul bewind te vestig.
Handel met Arabiese, Europese en ander seevarende lande het die rykdom van die koninkryke vergroot, maar seeroweraktiwiteite het daartoe gelei dat die berugte vrye seerowerkolonie Libertatia op St Mary's Island gestig is. Die koninkryke Merina en Sakalava het Malgassiese slawe verruil vir Europese vuurwapens en kontant. Teen die vroeë 19de eeu het die Merino -adel die troon ingeneem, die meerderheid van die eiland verenig en 'n heerser aangestel oor die koninkryk Madagaskar, wat opgevolg is deur 'n reeks verwante adellikes.
Noue diplomatieke bande met Brittanje het gelei tot die bekendstelling van infrastruktuur en skole in Europese styl. In 1887 het die Franse oorgeneem tot ergernis van Brittanje, die onseker monargie het in duie gestort en die land is opgeneem in die Franse koloniale ryk. Onafhanklikheid is eers in 1960 bereik en het gelei tot vier opeenvolgende periodes, bekend as republieke.
Die eilande het uiteindelik 'n konstitusionele demokrasie geword in 1992, bestuur uit Antananorivo deur 'n verkose president, totdat 'n populistiese opstand in 2009 die jongste posbekleër, Marc Ravalomanana, onttrek het en daartoe gelei het dat presidensiële mag aan Andy Rajoelina oorgedra is. Die skuif word deur die internasionale gemeenskap as 'n staatsgreep beskou, en word nie as 'n nuttige ontwikkeling beskou nie, hoewel dit algemeen bekend was dat Ravalomanana nie die resultate van ekonomiese groei regverdig onder die mense versprei het nie.
Die kultuur van Madagaskar is gewortel in uiteenlopende erfenisse en gebruike van die stam, met respek van voorouers en tradisionele feeste in die hart. Alhoewel Islam en die Christendom die dominante godsdienste is, verwys die meeste dorpe na 'n waarsêer en geneser om die toekoms te voorspel en siektes te genees. Tradisionele musiek en dans uit Indonesië en Afrika is 'n belangrike deel van alle seremonies en feeste, en versterk die bande met die lang geskiedenis van die argipel.
Familie is baie belangrik en manlike besnydenis word steeds uitgevoer, hoewel dit deesdae in die plaaslike hospitaal gedoen word terwyl familie en vriende tuis vier. Onlangse wette het die status van vroueregte in die Malgassiese samelewing sowel as op die werkplek verbeter, hoewel plattelandse vroue steeds kleinhandel doen om die man se verdienste aan te vul. Die gierig, taboes word steeds in baie streke gerespekteer en beheer die daaglikse lewens, terwyl besoekers wat van plan is om deur die land te toer, 'n besoeker moet vra oor tradisies om nie per ongeluk aanstoot te gee nie.
Antananarivo, Madagaskar (1600-)
Antananarivo (voorheen bekend as "Analamanga" en "Tananarive") is die hoofstad van die Republiek Madagaskar en die grootste stad. Dit is op 'n hoë plato geleë wat uitkyk oor die riviere Ikopa en Besiboka. In die suidelike deel van die stad lê die meer van Anosy, 'n kunsmatig ontwerpte meer. In 2012 het Antananarivo 'n bevolking van 1,4 miljoen gehad en die Merina is die meerderheid etniese groep in die streek. Behalwe dat dit 'n politieke sentrum is, is Antananarivo ook die ekonomiese en kulturele sentrum van Madagaskar.
In die Malgassiese taal beteken Antananarivo "stad van duisend". Dit het sy naam gekry van koning Adrianjaka (1610-1630), wat volgens baie die eerste groot politieke leier van die Merina-mense is. In die vroeë 1600's vestig hy 'n fort en 'n stad wat bestaan ​​uit 1000 soldate en hul gesinne. Voordat die Merina -weermag hulle daar gevestig het, was die land bekend as die "Analamanga" of "Blue Forest" -streek, wat die vroegste naam van die stad uitmaak. Namate die Merina -koninkryk gegroei het, het Antananarivo 'n belangrike militêre en landbousentrum geword. Die hoë plato van die stad het die Merina in staat gestel om 'n sterk gemilitariseerde verdediging in die middel van Madagaskar te vestig. Die stad se omliggende vleilande het rys geproduseer.
Teen die vroeë 1700's het die Merina -koninkryk in mededingende groepe gebreek. Om die mag te konsolideer en die strydende stamme te herenig, het hoofman Andrianampoinimerina, die koning van een van die groepe, Antananarivo in 1794 aangeval en die heerskappy van sy oom, die stad se leier, suksesvol beëindig. Die seun van Andrianampoinimerina, Radama I, het die vereniging van die verskillende groepe voltooi nadat hy in 1810 beheer oorgeneem het. Onder sy leiding het die stad se bevolking gegroei tot 15 000 en hy het 'n leër van 13 000 soldate bymekaargemaak.
Teen die vroeë 1800's was die Merina bewus van sowel Europese inbreuk as politieke bedreigings van ander Madagaskar -koninkryke. Om Antananarivo te beskerm, het hulle buitelanders kortliks verbied en die bou van paaie na die stad verhinder. In 1895, toe die Franse leër aankom en die gebied verower na die verdeling van Afrika, woon meer as 50 000 mense in die stad. Op daardie stadium was slawe Afrikane ook die helfte van die stad se bevolking.
Tydens kolonialisme het die Franse die stad se naam verander na "Tananarive" en dit die politieke en ekonomiese sentrum gemaak van die hele eiland Madagaskar, wat hulle nou beheer het. Die Franse herstruktureer die stad se stedelike uitleg, maar behou die historiese koninklike paleise wat aan vroeëre Merina -heersers behoort. In 1910 is die Franse klaar met die bou van spoorlyne wat die stad met kushawe verbind.
Madagaskar het sy onafhanklikheid van Frankryk in 1960 ontvang, en Tananarive het die hoofstad van die nuwe nasie geword. Twaalf jaar later in 1972 het die regering die stad 'Antananarivo' genoem. Vandag is Antananarivo die ekonomiese middelpunt van Madagaskar. Dit vervaardig sement, tabak, bier, seep en tekstiele vir internasionale en huishoudelike verbruik. Dit is ook die tuiste van talle kulturele instellings, soos die Universiteit van Antananarivo, die Rova -paleis, die Andafiavaratra -museum, sowel as die terrein van die Tsimbazaza -dieretuin en die Ivato Internasionale lughawe. Soos baie stedelike sentrums, ly Antananarivo aan stedelike roes en swak sanitasie. Die probleme van die stad word vererger deur die armoede van Madagaskar en 'n burgeroorlog in 2002, wat die plaaslike bevolking ekstra ontberings opgelê het.