Is George Soros die duiwel van die Kinderbybel?George Soros. Foto; Commons.wikimedia.org George Soros. Daar is baie menings oor die 86-jarige biljoenêr. Vir baie is hy ŉ redder, ander haat hom met ŉ passie. Sy naam word wêreldwyd genoem waar daar opstande is. Samesweringsteorieë oor sy invloed word gereeld gehoor. So wie is George Soros? ŉ Filantroop wat die wêreld wil verbeter, of ongenaakbare hooffiguur van die mitiese illuminati? Volgens die gesaghebbende tydskrif Forbes word Soros se rykdom op $24 miljard geraam, wat hom onder die top-20 rykste mense in die wêreld plaas. Soros was nog altyd kontroversieel. Dit het eintlik begin in sy geboorteland Hongarye as ŉ Joodse seun (hy is gebore George Schwartz). Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Soros se welgestelde Joodse pa (hy was nie ŉ godsdienstige Jood nie) homself as ŉ Christen voorgehou. Die 13-jarige George het selfs ŉ amptenaar gehelp om namens die Nazi’s Jode se eiendom te gaan konfiskeer. Soros het later laat blyk dat hy nooit daaroor wroeg dat hy homself en die Jode eintlik verraai het nie: hy sou in elk geval self weggestuur word deur die Nazi’s as hulle sou weet sy familie was Jode. Ná die Tweede Wêreldoorlog het Soros vinnig besluit die kommunisme in Hongarye geval hom nie, en hy is landuit om in Brittanje te gaan studeer. Hier het hy die teorieë van die Oostenrykse filosoof Karl Popper bestudeer. Popper het kommunisme en die nasionaal-sosialisme (fascisme) verwerp as die groot euwels van sy tyd en ŉ gemeenskap bepleit wat hy die “Open Society” genoem het: basies ŉ liberale demokratiese gemeenskap waarin individuele regte en vryhede die botoon voer. In Popper se oop gemeenskap moes mense vry wees om menings te lug en in ŉ regstaat bly waarin mense met verskillende uitgangspunte vreedsaam kon saamwoon. Soros het later self die oopgemeenskap-teorie verder gevoer en die markekonomie en die nasiestaat as die noodwendige euwels van die moderne samelewing beskou, wat basies soos fascisme en kommunisme vernietig moes word. Nieteenstaande het Soros ingeskakel in die kapitalisme en aangesluit by ŉ investeringsbank in Londen. Hierna het hy met verskansingsfondse (hedge funds) begin werk en in die 1970’s na New York getrek en sy eie verskansingsfonds begin bestuur. Basies behels ŉ verskansingsfonds die investering van geld van individue, maatskappye en fondse soos pensioenfondse in verskeie opsies, soos aandele, staatseffekte, en so meer. Opsies kan ook basies op die termynmarkte uitgeoefen word, wat amper soos ŉ weddenskap werk: jy wed basies daarop dat byvoorbeeld ŉ aandeel, die olieprys of ŉ geldeenheid gaan versterk of verswak (lang of kort posisies). Hoe dit ook al sy, Soros was goed in sy werk en het sy fonds dermate opgebou dat dit later oor miljarde dollars beskik het. Teen 1992 was Soros reeds stinkryk, maar daarna het sy naam oneindig verstewig nadat hy verreken het dat die Britse pond hopeloos oorwaardeer was teen ander Europese geldeenhede. Hy het ŉ kort posisie ingeneem en in effek 10 miljard Britse pond verkoop. Die pond het so verswak dat die Britse reserwebank genoodsaak was om die rentekoerse aan te pas nadat die pond daarna nog veld verloor het. Soros het een miljard dollar wins gemaak en daarna bekend gestaan as die “man wat die bank van Engeland gebreek het”. Soros was nou so invloedryk dat blote spekulasie dat sy fonds ŉ kort posisie teenoor ŉ geldeenheid sou inneem, die geldeenheid kon laat verswak het. Met die Asiese finansiële krisis van 1997 is hy deur die Maleisiese eerste minister Mahathir daarvan beskuldig dat hy die Asiese geldeenhede laat verswak het. Dit was nie heeltemal korrek nie. Hoewel Soros deelgeneem het aan geldmarktransaksies, was hy nie eiehandig verantwoordelik vir die krisis nie. Die mark het basies vertroue verloor in die Asiese beurse. Nietemin was dit die begin van die groot samesweringsteorieë teen Soros. Soros het ŉ finansier van “progressiewe” stryde wêreldwyd geword. Ironies genoeg het hy hiermee begin toe hy in 1979 in Suid-Afrika verskeie beurse vir swart studente uitgedeel het in teenkanting teen apartheid. Hy het dieselfde gedoen in Oos-Europa en die Sowjetunie, deur opposisiegroepe wat teen kommunisme gekant was, finansieel te ondersteun. Dit word bereken dat hy tot $12 miljard vanaf 1979 aan duisende organisasies en groepe geskenk het wat verskillende kwessies ondersteun. Verandering word ondersteun teen regerings wat as ondemokraties of onbuigsaam gesien word, asook sosiale aksies soos die bevordering van menseregte vir groepe en mense wat diskriminasie ervaar, hetsy op politieke, sosiale of ekonomiese vlak. Hy finansier vryheid van spraak, deursigtigheid, toerekeningsvatbare regering en gemeenskappe wat geregtigheid en gelykheid ondersteun. Hier moet ons Soros gelyk gee. Sy aksies het in baie gevalle wel hierdie beginsels wêreldwyd bevorder en uitgedra en ŉ rol gespeel om korrupte, ondeursigtige regerings bloot te stel en ook hulp te verleen aan mense in krisis. ŉ Groot deel van sy filantropie is om geld uit te deel vir agtergeblewenes, armes en diegene wat uitgebuit word. ŉ Voorbeeld hiervan is die $500 miljoen wat hy vir armlastiges in Haiti uitgedeel het. Dit is alles edele motiewe, maar in praktyk het dit meestal neergekom op finansiering van ultra-liberale kwessies soos aborsie, onwettige immigrasie, nasionale gesondheidstrukture, wettiging van dwelms soos dagga en uitbreiding van die welsynstaat. Daarteenoor is hy gekant teen nasionalisme en patriotisme. Om sy idees te verkondig en te versprei, het Soros ŉ wye netwerk van organisasies gestig, waarvan die mees bekende die “Open Society Foundation (OSF)” is. OSF-takke is eers in Oos-Europa in 1984 gestig en daarna wêreldwyd. Daar is ŉ OSF in Suid-Afrika (gestig in 1993) en ook in elke streek van Afrika. Enige organisasie wat regte wil bevorder, ongeregtighede wil beveg of identiteitspolitiek wil bevorder, kan die OSF nader vir geld. In Suid-Afrika (volgens die nuutste jaarverslag van die plaaslike OSF) is ongeveer 100 Suid-Afrikaanse organisasies en groepe in 2015 gefinansier. Dit sluit in organisasies wat ons daagliks van hoor, onder meer die Afrika Check (ŉ mediawaghond), amaBhungane (ondersoekende joernalistiek), Black Sash (siviele geregtigheid), Corruption Watch (korrupsiewaghond), Daily Maverick (aanlyn nuusmedia), Freedom of Expression Institute (haatspraak), GunFreeSA (vuurwapenbeheer), Helen Suzman Foundation (bevorder demokrasie), Institute of Security Studies (geregtigheid), Lawyers for Human Rights (regshulp), Mail & Guardian (koerant), Right2Know (oop informasie), Section 27 (regshulp), Social Justice Coalition (anti-xenofobie), Sonke Gender Justice (MIV/vigs-aktivisme) en Treatment Action Campaign (MIV/vigs-aktivisme). R67 miljoen is net in daardie jaar aan sulke organisasies in Suid-Afrika uitgedeel. Anders as wat samesweringsteorieë beweer, is dit nie waar dat Soros of die OSF voorskryf of beheer neem van hierdie groepe nie, maar die feit dat die groepe of organisasies gefinansier word, speel natuurlik ŉ groot rol in hul aksies. ŉ Goeie voorbeeld hiervan is die voormalige liberale politikus Van Zyl Slabbert, wat in 1985 uit die politiek in Suid-Afrika getree het oor sy onvergenoegdheid met die (destydse) politieke stelsel in Suid-Afrika. Slabbert het in 1986 Soros in New York gaan spreek om ŉ buite-parlementêre drukgroep, Idasa, te finansier. Soros het sonder om te blik of bloos ŉ tjek vir $75,000 uitgeskryf (ŉ reusebedrag vir daardie tyd). Slabbert en ander het hierna in 1987 met Soros se finansiële hulp die ANC in Dakar, Senegal, ontmoet. Dit was die eerste kontak van afvallige Afrikaner-sakelui, joernaliste en akademici met die ANC. Slabbert, Idasa en soortgelyke groepe het ongeveer R3 miljard in die volgende dekade van Soros en sy organisasies ontvang. Soros het ook ŉ geweldige impak op sy streek van herkoms, Oos-Europa, gehad ná die val van kommunisme. In 1984 het hy sy eerste OSF in Hongarye gestig en miljoene dollars betaal aan die opposisie en alternatiewe mediagroepe. Dit het die kommunisme verswak en uiteindelik met ŉ liberale demokrasiestelsel vervang. Soros, wat nou nie juis as ŉ beskeie persoon bekend is nie, het later gesê hy was verantwoordelik vir die demokratisering van Oos-Europa. Hy het ná die val van kommunisme ŉ rol gespeel in die opbreek van Tsjeggo-Slowakye en regeringsveranderinge in lande soos Georgië, Kroasië, Joego-Slawië, Serwië, Slowakye en Macedonië en die Oekraïne. Die fokuspunt van die aanslag in Oos-Europa was die Soros-gestigte Sentrale Europese Universiteit, wat gebaseer is in Boedapest (Hongarye), maar ook kampusse in Warskou (Pole) en Praag (Tsjeggiese Republiek) het. In Serwië het Soros se OSF $100 miljoen bestee om van die nasionalistiese Slobodan Milosevic ontslae te raak. Dit het duidelik geword dat Soros se belangstellings in Oos-Europa nie net oor politieke verandering gaan nie. Sodra ŉ regering tot ŉ val kom, het Soros en sy organisasies gesorg dat globalisme ŉ vastrapplek kry en grootskaalse “ekonomiese hervorming” en “ekonomiese liberalisering” plaasvind. Soros en vriende sou dan groot staatsentiteite opraap teen ŉ appel en ŉ ei. In 2014 het Soros die International Renaissance Foundation (IRF) en sy OSF-organisasies gebruik in die Oekraïne om seker te maak dat die demokraties-verkose, maar pro-Russiese president Viktor Yanukovich omver gewerp word in die EuroMaidan-rewolusie. Soros het agterna in ŉ onderhoud met CNN daarop geroem dat hy van die Oekraïense leier ontslae geraak het. Dalk vergroot hy sy rol in die opstand, maar die feit is dat Soros-gefinansierde nie-regeringsorganisasies gehelp het om die Oekraïense president uit te skop. Dit het natuurlik gelei tot ŉ burgeroorlog, met die een deel van die land wat deur pro-Europese politici beheer word en die ander deel wat die Russe ondersteun. Duisende is in gevegte dood. Soros het ook sy OSF gebruik om in 2012-opstande teen een van sy vernaamste vyande, Wladimir Poetin van Rusland, te ondersteun. Dit het Poetin vinnig laat optree en die OSF en verwante organisasies is in Rusland verban. In 2014 het Rusland ŉ internasionale inhegtenisnemingsbevel teen Soros uitgereik. Soros het ook sy visier op die godsdienstige konserwatisme in Islamitiese lande, asook Arabiese lande met diktature en ander soos Pakistan en Turkye. Die onstabiliteit in Moslemlande het egter weer gelei tot vlugtelinge na Europa, waar Soros-gefinansierde organisasies eweneens betrokke is. Victor Orban, die Hongaarse president, het in 2016 Soros daarvan beskuldig dat hy die vlugtelingkrisis in Europa veroorsaak het. Soros, wat gekant is teen die konsep van die nasiestaat, het alles in die stryd gewerp om die Europese grense oop te hou vir die vlugtelinge. Soros-gefinansierde organisasies het boekies in Arabies aan vlugtelinge wat op pad was na Europa versprei om raad te gee hoe hulle Europa kan binnedring en vlugtelingstatus verwerf. Tot twee miljoen Moslems het net in 2015 ingestroom. Hy het ook daarop aangedring dat Europa jaarliks een miljoen vlugtelinge huisves. In die VSA het Soros net so ingemeng. Eers het hy in 2004 $27 miljoen dollar bestee om George W. Bush in daardie jaar in die VSA se verkiesing te laat uitstem. Dit was tevergeefs, maar hy het in Barack Obama die perfekte kandidaat gevind om sy agenda uit te dra deur die landsgrense oop te maak en globalisme te bevorder. Toe het hy ook $25 miljoen geskenk om seker te maak Hillary Clinton (ŉ ou vriendin) word in 2016 verkies. Dit het natuurlik nie uitgewerk nie en Donald Trump is teen die verwagting in verkies. Soos te wagte het Soros ook sterk invloed en vriende in die media, dieselfde media wat tans president Trump se grootste opposisie is. Hy en sy organisasies het bande met meer as 30 van die grootste nuusmediahuise in die VSA. Dit sluit in The New York Times, Washington Post, Associated Press, CNN en ABC. Elkeen van hierdie mediahuise het senior joernaliste (soos CNN se Christiane Amanpour) in die direksie van Soros-gefinansierde media-operasies. Sy rol om die media en die media se agenda te manipuleer kan dus nie onderskat word nie. Oor Trump het Soros onlangs gesê demokrasie is “in krisis” ná Trump se oorwinning en laasgenoemde as ŉ bedrieër en ŉ diktator uitgekryt. Dit kan met redelike sekerheid aangeneem word dat Soros se organisasies ŉ sentrale rol speel in die protesaksies teen Trump. Veral omdat sy seun Alex een van die voorbokke van die anti-Trump-beweging is. Soros speel ook ŉ rol in die Black Lives Matter-beweging, ŉ swart, anti-wit vigilante beweging wat heelwat oproer veroorsaak het in die VSA, deur mildelik skenkings deur ander organisasies aan BLM te maak (volgens berigte tot $33 miljoen). As globalis het Soros ŉ sterk geloof dat die Verenigde Nasies, die Wêreldbank en die Internasionale Monetêre Fonds die dryfvere moet wees wat die pas aangee op politieke, ekonomiese en sosiale terreine. In sy boek, The Age of Infallibility: Consequences of the War on Terror, het Soros aangedui dat kapitalisme, waaruit hy sy rykdom bymekaar gemaak het, ŉ bedreiging is vir die “oop gemeenskap”. In hierdie geval is die VSA onder Trump dus seker Soros se nuwe grootste vyand. Soros beskou homself as die “wêreld se gewete”, maar het in die proses vir konserwatiewes die superskurk in James Bond-flieks geword. Maar nee, George Soros is toe nie die duiwel van die Kinderbybel nie, ten spyte van samesweringsteorieë oor die rol wat die miljardêr wêreldwyd speel om veral behoudende instellings te ondermyn. Wat wel waar is, is dat Soros sy bes doen om die beginsel van die nasiestaat af te breek en globalisme te bevorder. Kortliks blaas Soros tans protes in die VSA aan en breek terselfdertyd die Europese state se nasionalisme finaal af weens die vlaag van immigrante. Trump se verkiesing het egter sy planne verongeluk. Hy destabiliseer lande, bevorder etniese burgeroorlog en finansier rasse- en geslagskonflik.