This Day in History: 29/02/1940 - McDaniel wen Oscar - GESKIEDENIS - Inligting
This Day in History: 29/02/1940 - McDaniel wen Oscar
Op 29 Februarie 1940 word Gone with the Wind vereer met agt Oscars deur die American Academy of Motion Picture Arts and Sciences.
Op hierdie dag: Hattie McDaniel word die eerste swart akteur wat Oscar wen
28 Februarie (UPI) - Op hierdie datum in die geskiedenis:
In 1704, tydens die bloedigste gebeurtenis van die sogenaamde Queen Anne's War, word Deerfield, 'n grens nedersetting in die weste van Massachusetts, aangeval deur 'n Franse en Indiese mag. Ongeveer 100 mans, vroue en kinders is vermoor toe die stad tot op die grond afgebrand is.
In 1868 word die Britse staatsman Benjamin Disraeli vir die eerste keer premier.
In 1916, tydens die Eerste Wêreldoorlog, is die Duitse bevelvoerders van die U-boot beveel om sonder waarskuwing handelaars in die Atlantiese Oseaan aan te val, 'n beleid wat duisende mense doodgemaak het en gehelp het om die Verenigde State in die oorlog te trek.
In 1940 word Hattie McDaniel die eerste Afro-Amerikaanse akteur wat 'n Oscar gewen het-vir haar rol in Weg met die wind. Die fliek het daardie aand agt toekennings gewen.
In 1956, byna nege jaar nadat hy 'n onafhanklike land geword het, verklaar Pakistan homself as 'n Islamitiese republiek.
In 1968 veroordeel die president se nasionale advieskommissie vir burgerlike afwykings rassisme as die belangrikste oorsaak van die onlangse oproer. Die kommissie het in sy verslag van 29 Februarie 1968 gesê dat "ons land na twee samelewings beweeg, een swart, een wit - apart en ongelyk."
In 1968 kondig die Britse sterrekundige Jocelyn Burnell die ontdekking aan van 'n polsende radiobron, of 'pulsar', in die dieptes van die buitenste ruimte. Sy noem dit eers "LGM", kort vir "klein groen mannetjies." Astrofisici sê pulsars is vinnig roterende neutronsterre.
In 1988 het die polisie die Nobelpryswenner van die vrede, aartsbiskop Desmond Tutu, gearresteer toe hy en ander na die parlement opgeruk het om te protesteer teen die regering se verbod op aktiwiteite teen apartheid.
In 2004 het die Haïtiaanse president, Jean-Bertrand Aristide, bedank en uit die land gevlug toe rebellemagte aan die buitewyke van die hoofstad saamgedrom het. Die Amerikaanse president, George Bush, het mariniers beveel om Haïti na die verdrywing in te voer.
In 2004, Peter Jackson's Lord of the Rings: Return of the King, die finale van die epiese fantasie -trilogie, het al 11 Oscar -toekennings gewen waarvoor dit genomineer is, insluitend die beste prent en regisseur, 'n rekord -sweep.
In 2012 het die Siriese leër opstandelinge uit die Vrye Siriese leër uit die Bab Amr -woonbuurt in die stad Homs verdryf. Duisende onskuldige burgerlikes is die afgelope 11 maande dood in die regering se optrede teen opposisie -aktiviste, het die Verenigde Nasies gesê.
In 2016 word senior Jeff Sessions, R-Ala., Die eerste sittende senator wat Donald Trump as president onderskryf. Trump het Sessions beloon met die kabinet se prokureur -generaal nadat hy verkies is.
McDaniel, die jongste van 13 kinders, is in 1893 gebore aan voorheen slawe-ouers in Wichita, Kansas.   Haar ma, Susan Holbert, was 'n sanger van gospelmusiek, en haar pa, Henry McDaniel, het in die burgeroorlog geveg met die 122ste United Colored Troops.   In 1900 verhuis die gesin na Colorado, woon eers in Fort Collins en daarna in Denver, waar Hattie Denver East High School (1908-1910) bywoon en in 1908 deelneem aan 'n wedstryd geborg deur die Women's Christian Temperance Union , met 'Convict Joe', en later beweer dat sy die eerste plek behaal het.   Haar broer, Sam McDaniel, speel die butler in die Three Stooges se kortfilm uit 1948 Hemelse Daze. Haar suster Etta McDaniel was ook 'n aktrise.  
Vroeë werk en toneelspel begin Redigeer
McDaniel was 'n liedjieskrywer sowel as 'n kunstenaar. Sy het haar liedjieskryfvaardighede aangepas terwyl sy saam met haar broer Otis McDaniel se karnavalmaatskappy, 'n minstreelprogram, gewerk het.  McDaniel en haar suster Etta Goff het in 1914 'n all-female minstrel show begin met die naam McDaniel Sisters Company.  Na die dood van haar broer Otis in 1916 het die groep begin geld verloor, en Hattie het eers in 1920 haar volgende groot deurbraak gekry. Van 1920 tot 1925 verskyn sy saam met professor George Morrison Melody Hounds, 'n swart toer -ensemble. In die middel van die twintigerjare begin sy 'n radioloopbaan en sing saam met die Melody Hounds op die stasie KOA in Denver.  Van 1926 tot 1929 het sy baie van haar liedjies vir Okeh Records  en Paramount Records  in Chicago opgeneem. McDaniel het sewe sessies aangeteken: een in die somer van 1926 op die seldsame Kansas City -etiket Meritt vier sessies in Chicago vir Okeh van laat 1926 tot laat 1927 (van die tien aangetekende kante is slegs vier uitgereik) en twee sessies in Chicago vir Paramount in Maart 1929.
Nadat die aandelemark in 1929 neergestort het, kon McDaniel slegs werk as 'n wasbediende  by Sam Pick's kry Club Madrid naby Milwaukee.  Ondanks die onwilligheid van die eienaar om haar te laat optree, is sy uiteindelik toegelaat om die verhoog te neem en het sy gou 'n gewone kunstenaar geword. 
In 1931 verhuis McDaniel na Los Angeles om by haar broer Sam, en die susters Etta en Orlena, aan te sluit.  Toe sy nie filmwerk kon kry nie, het sy werk geneem as 'n diensmeisie of kok. Sam werk aan 'n KNX -radioprogram, Die optimistiese moer-uur, en kon sy suster 'n plekkie kry. Sy het op die radio opgetree as 'Hi-Hat Hattie', 'n baas diensmeisie wat gereeld 'haar plek vergeet'. Haar vertoning het gewild geword, maar haar salaris was so laag dat sy as diensmeisie moes bly werk. Sy het haar eerste rolprentverskyning in Die Goue Weste (1932), waarin sy 'n bediende speel. Haar tweede verskyning kom in die hoogs suksesvolle Mae West -film Ek is geen engel nie (1933), waarin sy een van die swart diensmeisies speel saam met wie West dit teen die verhoog verberg het. Sy het in die vroeë dertigerjare verskeie ander rolprente wat nie genoem is nie, ontvang, en het dikwels in kore gesing. In 1934 het McDaniel by die Screen Actors Guild aangesluit. Sy het aandag begin trek en groter rolprente gekry, wat haar skermkrediete begin wen het. Fox Film Corporation het haar onder kontrak gesit om in te verskyn Die klein kolonel (1935), met Shirley Temple, Bill "Bojangles" Robinson en Lionel Barrymore.
Regter Priester (1934), geregisseer deur John Ford en met Will Rogers in die hoofrol, was die eerste film waarin sy 'n groot rol gespeel het. Sy speel 'n leidende rol in die film en toon haar sangtalent, waaronder 'n duet met Rogers. McDaniel en Rogers het tydens die verfilming vriende geword. In 1935 het McDaniel prominente rolle gehad as 'n slordige diensmeisie Alice Adams (RKO Pictures) 'n komiese rol as die diensmeisie en reisgenoot van Jean Harlow China seë (MGM) (McDaniels se eerste film met Clark Gable) en as die diensmeisie Isabella in Moord deur televisie, saam met Béla Lugosi. Sy verskyn in die film van 1938 Lewendige dame, met James Stewart en Ginger Rogers in die hoofrolle. McDaniel speel 'n hoofrol as Queenie in die film van 1936 Wys boot (Universal Pictures), met Allan Jones en Irene Dunne in die hoofrol, waarin sy 'n vers sing van Kan nie help om die man lief te hê nie met Dunne, Helen Morgan, Paul Robeson en 'n swart koor. Sy en Robeson sing "I Still Suits Me", geskryf vir die film deur Kern en Hammerstein. Na Wys boot, sy het groot rolle in MGM's gespeel Saratoga (1937), met Jean Harlow en Clark Gable in die hoofrolle Die winkelgedrae engel (1938), met Margaret Sullavan en Die Mad Miss Manton (1938), met Barbara Stanwyck en Henry Fonda in die hoofrolle. Sy het 'n klein rol gespeel in die Carole Lombard - Frederic March -film Niks heilig nie (1937), waarin sy die vrou speel van 'n skoenman (Troy Brown) wat as 'n sultan vermom word.
McDaniel was 'n vriend van baie van Hollywood se gewildste sterre, waaronder Joan Crawford, Tallulah Bankhead, Bette Davis, Shirley Temple, Henry Fonda, Ronald Reagan, Olivia de Havilland en Clark Gable. Sy speel saam met de Havilland en Gable in Weg met die wind (1939). Rondom hierdie tyd is sy deur lede van die swart gemeenskap gekritiseer vir die rolle wat sy aanvaar het en dat sy rolle aggressief vervul het eerder as om die Hollywood -boot te skommel. Byvoorbeeld, in Die klein kolonel (1935), speel sy een van die swart bediendes wat verlang om terug te keer na die ou suide, maar haar vertolking van Malena in RKO Pictures's Alice Adams het die wit suidelike gehore kwaad gemaak omdat sy verskeie tonele gesteel het van die film se wit ster, Katharine Hepburn. McDaniel het uiteindelik die bekendste geword omdat hy 'n onnodige, bediende meisie gespeel het.
Weg met die wind Redigeer
Die kompetisie om die deel van Mammy in te wen Weg met die wind was amper so fel soos dié vir Scarlett O'Hara. First Lady Eleanor Roosevelt het aan die filmvervaardiger David O. Selznick geskryf om te vra dat haar eie diensmeisie, Elizabeth McDuffie, die rol moet kry.  McDaniel het nie gedink dat sy gekies sou word nie, omdat sy haar reputasie as 'n komiese aktrise verdien het. Een bron beweer dat Clark Gable in elk geval aanbeveel dat die rol aan McDaniel gegee word; sy het na haar oudisie geklee in 'n outydse diensmeisie se uniform gegaan en die rol gewen. 
Toe hulle hoor van die beplande filmverwerking, het die National Association for the Advancement of Colored People (NAACP) hard baklei om die vervaardiger en regisseur van die film te vereis om rasse -byskrifte uit die film te verwyder (in die besonder die aanstootlike slurp "nigger") en om tonele te verander dit kan aansteeklik wees en wat volgens hulle histories onakkuraat was. Veral kommerwekkend was die toneel uit die roman waarin swart mans Scarlett O'Hara aanval, waarna die Ku Klux Klan, met sy lang geskiedenis van terreur op swart gemeenskappe, as 'n redder voorgestel word.  Regoor die suide word swart mans gelynch op grond van vals bewerings dat hulle wit vroue benadeel het. Die aanvalstoneel is verander en sommige aanstootlike taal is aangepas, maar 'n ander bynaam, 'darkie', het in die film gebly, en die boodskap van die film met betrekking tot slawerny het in wese dieselfde gebly. In ooreenstemming met die boek het die draaiboek van die film ook na arm blankes as 'white trash' verwys, en dit het hierdie woorde ewe veel aan swart en wit karakters toegeskryf. 
Loew's Grand Theatre in Peachtree Street in Atlanta, Georgia, is deur die ateljee gekies as plek vir die première van Vrydag 15 Desember 1939 van Weg met die wind. Studiohoof David O. Selznick het gevra dat McDaniel toegelaat word om dit by te woon, maar MGM het hom aangeraai om dit nie te doen nie, vanweë Georgië se segregasiewette. Clark Gable dreig om die première in Atlanta te boikot, tensy McDaniel toegelaat word om dit by te woon, maar McDaniel het hom oortuig om dit by te woon. 
Die meeste van Atlanta se 300 000 burgers het die roete van die sewe kilometer (11 km) motor wat die ander sterre en bestuurders van die film van die lughawe af vervoer het na die Georgian Terrace Hotel, waar hulle gebly het, oorvol.   Terwyl Jim Crow -wette McDaniel van die première in Atlanta af gehou het, het sy wel die film se debuut in Hollywood op 28 Desember 1939 bygewoon. Op aandrang van Selznick was haar foto ook prominent in die program. 
Ontvangs en 1939 Oscar -toekennings
Vir haar optrede as die huisslaaf wat herhaaldelik skel oor haar eienaar se dogter, Scarlett O'Hara (Vivien Leigh), en spot met Rhett Butler (Clark Gable), het McDaniel die Oscar -toekenning vir beste aktrise in 1939 gewen, die eerste swart akteur wat benoem is en 'n Oscar wen. 'Ek was mal oor Mammy,' het McDaniel gesê toe hy met die wit pers oor die karakter gepraat het. "Ek dink ek het haar verstaan ​​omdat my eie ouma op 'n plantasie gewerk het, nie anders as Tara nie."  Haar rol in Weg met die wind het 'n paar blankes in die suide ontstel dat daar klagtes was dat sy in die film te "bekend" was met haar blanke eienaars.  Ten minste een skrywer het daarop gewys dat die karakter van McDaniel nie beduidend van die karakter van Mammy in die roman van Margaret Mitchell afgewyk het nie, en dat die baie jonger Scarlett in beide die film en die boek met Mammy praat op maniere wat as onvanpas vir 'n Suidelike tiener van daardie era om met 'n veel ouer blanke persoon te praat, en dat nie die boek of die film aandui dat Mammy se eie kinders (dood of lewend), haar eie familie (dood of lewendig), 'n regte naam of haar begeerte om iets anders as 'n lewe in Tara te hê, wat op 'n slawe -plantasie dien.  Boonop, terwyl Mammy die jonger Scarlett uitskel, steek sy nooit mevrou O'Hara, die meer senior wit vrou in die huishouding nie.  Sommige kritici meen dat McDaniel nie net die rolle aanvaar nie, maar ook in haar verklarings aan die pers wat in Hollywood se stereotipes toegewy is, wat brandstof bied vir kritici van diegene wat veg vir swart burgerregte.  Later, toe McDaniel haar "Mammy" -karakter op 'n roadshow wou neem, was swart gehore nie ontvanklik nie. 
Terwyl baie swart mense bly was oor die persoonlike oorwinning van McDaniel, het hulle dit ook as bittersoet beskou. Hulle het geglo Weg met die wind het die slawestelsel gevier en die magte wat dit vernietig het, veroordeel.  Vir hulle het die unieke toekenning wat McDaniel gewen het, voorgestel dat slegs diegene wat nie teen Hollywood se sistemiese gebruik van rassestereotipes protesteer nie, werk en sukses daar kan vind. 
Die twaalfde Oscar -toekennings het in die Coconut Grove Restaurant van die Ambassador Hotel in Los Angeles plaasgevind. Dit is voorafgegaan deur 'n banket in dieselfde kamer. Louella Parsons, 'n Amerikaanse skinderrubriekskrywer, skryf oor die Oscar -aand, 29 Februarie 1940:
Hattie McDaniel het die goue Oscar verdien deur haar puik vertoning van 'Mammy' in Weg met die wind. As u haar gesig gesien het toe sy na die platform stap en die goue trofee neem, sou u die snik in u stem gehad het soos ons almal gehad het toe Hattie, hare afgewerk met tuinhare, aangesig gestaan ​​het, en aangetrek het tot by die koningin smaak, het die eer aanvaar in een van die beste toesprake wat ooit op die Akademievloer gehou is.
Academy of Motion Picture Arts and Sciences, mede -lede van die rolprentbedryf en geëerde gaste: Dit is een van die gelukkigste oomblikke van my lewe, en ek wil elkeen van u bedank wat 'n rol gespeel het in die keuse van my vir een van hul toekennings vir u vriendelikheid. Dit het my baie, baie nederig laat voel, en ek sal dit altyd as 'n baken beskou vir alles wat ek in die toekoms kan doen. Ek hoop van harte dat ek altyd 'n eer sal wees vir my ras en die rolprentbedryf. My hart is te vol om vir jou te sê hoe ek voel, en mag ek dankie sê en God seën jou.  
McDaniel het 'n gedenkplaat-Oscar ontvang, ongeveer 14 cm by 15 cm, die tipe wat destyds aan alle beste akteurs en aktrises toegeken is.  Sy en haar begeleier moes by 'n geskeide tafel sit vir twee by die verste muur van die kamer, waar haar wit agent, William Meiklejohn, aan dieselfde tafel gesit het. Die hotel het 'n streng beleid van nie-swartes gehad, maar het McDaniel as 'n guns toegelaat.   Die diskriminasie duur voort ná die prysuitdeling, sowel as haar wit mede-sterre na 'n 'no-blacks' klub, waar McDaniel ook toegang geweier is. 'N Ander swart vrou het 50 jaar lank nie weer 'n Oscar gewen nie, met Whoopi Goldberg as beste vroulike byspeler vir haar rol in Spook.  Weke voordat McDaniel haar Oscar gewen het, was daar nog meer omstredenheid. David Selznick, die vervaardiger van Weg met die wind, het die gesigte van al die swart akteurs weggelaat op die plakkate wat die fliek in die Suide adverteer. Nie een van die swart rolspelers mag die première van die fliek bywoon nie. 
Weg met die wind het agt Oscar -toekennings gewen. Dit is later deur die American Film Institute (AFI) aangewys as nommer vier onder die top 100 Amerikaanse films van alle tye in die 1998 -posisie en nommer ses in die 2007 -posisie. 
Finale werke Redigeer
In die film Warner Bros. In hierdie ons lewe (1942), met Bette Davis in die hoofrol en geregisseer deur John Huston, speel McDaniel weer 'n huishoudelike, maar een wat rassekwessies die hoof bied wanneer haar seun, 'n regstudent, verkeerdelik van manslag beskuldig word. McDaniel was in dieselfde ateljee Dankie aan u Lucky Stars (1943), met Humphrey Bogart en Bette Davis. In sy resensie van die film, Tyd het geskryf dat McDaniel komiese verligting was in 'n andersins 'grimmige studie', 'Hattie McDaniel, wie se borrelende, blitsende goeie humor meer as die brullende slegte smaak van 'n Harlem -nommer genaamd Ice Cold Katie' verlos.  McDaniel het gedurende die oorlogsjare vir Warners voortgegaan om diensmeisies te speel Die Manlike Dier (1942) en United Artists ' Sedert jy weg is (1944), maar haar vurigheid is afgetakel om die somber nuus van die era te weerspieël. Sy het ook die diensmeisie gespeel Lied van die Suide (1946) vir Disney.
Sy het haar laaste rolprentvertonings in Mickey (1948) en Gesins wittebrood (1949), waar sy dieselfde jaar in die regstreekse CBS -televisieprogram verskyn het Die Ed Wynn Show. Sy bly aktief op radio en televisie in haar laaste jare, en word die eerste swart akteur wat in haar eie radioprogram met die komediereeks gespeel het Beulah. Sy speel ook 'n rol in die televisie -weergawe van die program, en vervang Ethel Waters na die eerste seisoen. (Waters het blykbaar kommer uitgespreek oor stereotipes in die rol.) Beulah was egter 'n treffer en verdien McDaniel $ 2,000 per week, maar die vertoning was omstrede. In 1951 het die Amerikaanse weermag opgehou uitsaai Beulah in Asië omdat troepe gekla het dat die vertoning negatiewe stereotipes van swart mans as skofloos en lui laat voortbestaan ​​en inmeng met die vermoë van swart troepe om hul missie uit te voer.  Nadat hy 'n handjievol episodes verfilm het, het McDaniel egter verneem dat sy borskanker het. Teen die lente van 1952 was sy te siek om te werk en is sy vervang deur Louise Beavers. 
McDaniel trou op 19 Januarie 1911 in Denver, Colorado, met Howard Hickman. Hy sterf in 1915. Haar tweede man, George Langford, sterf in Januarie 1925 aan 'n skietwond, kort nadat sy met hom getrou het en terwyl haar loopbaan aan die toeneem was. [ aanhaling nodig ]
Sy trou op 21 Maart 1941 in Tucson, Arizona, met James Lloyd Crawford, 'n eiendomsverkoper. Volgens Donald Bogle, in sy boek Bright Boulevards, Bold Dreams, Het McDaniel in 1945 gelukkig aan die skinderrubriekskrywer Hedda Hopper vertrou dat sy swanger is. McDaniel het babaklere begin koop en 'n kwekery in haar huis opgerig. Haar planne is verbrysel toe sy 'n valse swangerskap opgedoen het en in 'n depressie beland het. Sy het nooit kinders gehad nie. Sy skei van Crawford in 1945, na vier en 'n half jaar se huwelik. Crawford was jaloers op haar loopbaansukses, het sy gesê. 
Sy trou op 11 Junie 1949 in Yuma, Arizona, met 'n binnenshuise versierder, Larry Williams, maar skei hom in 1950 nadat sy getuig het dat hulle vyf maande saam bedroef was deur 'stryery en raas'. McDaniel het in trane uitgebars toe sy getuig dat haar man onenigheid in die rolverdeling van haar radioprogram probeer uitlok en andersins met haar werk inmeng. 'Ek het nog nie klaar gekom nie,' het sy gesê. "Ek het so gekry dat ek nie kon slaap nie. Ek kon nie op my lyne konsentreer nie."  
Tydens die Tweede Wêreldoorlog dien sy as voorsitter van die Negro -afdeling van die Hollywood Victory Committee, en sorg vir vermaak vir soldate wat by militêre basisse gestasioneer is. (Die weermag is geskei en swart entertainers mag nie in wit vermaaklikheidskomitees dien nie.) Sy het die hulp van 'n vriendin, die akteur Leigh Whipper en ander swart entertainers vir haar komitee ontbied. Sy het talle persoonlike optredes in militêre hospitale gemaak, partytjies gehou en opgetree by shows van United Service Organizations (USO) en byeenkomste vir oorlogsverband om geld in te samel om die oorlog namens die Oorwinningskomitee te ondersteun.   Bette Davis was die enigste blanke lid van die waarnemende groep van McDaniel wat vir swart regimente opgetree het, Lena Horne en Ethel Waters het ook deelgeneem.  McDaniel was ook lid van American Women's Voluntary Services. 
Sy het by die akteur Clarence Muse, een van die eerste swart lede van die Screen Actors Guild, aangesluit in 'n NBC -radiouitsending om fondse in te samel vir hulpverleningsprogramme van die Rooi Kruis vir Amerikaners wat verplaas is deur verwoestende oorstromings, en sy het 'n reputasie as vrygewigheid gekry, geld uitleen aan vriende en vreemdelinge. 
In Augustus 1950 het McDaniel 'n hartkwaal opgedoen en in 'n semi-kritieke toestand die Temple-hospitaal binnegekom. Sy is in Oktober vrygelaat om by die huis te herstel, en op 3 Januarie 1951 het United Press haar 'n effense verbetering in haar herstel na 'n ligte beroerte aangehaal.
McDaniel is op 26 Oktober 1952 in die hospitaal op die terrein van die Motion Picture House in Woodland Hills, Kalifornië, aan die dood van borskanker op 59 -jarige ouderdom. Sy is oorleef deur haar broer Sam McDaniel. Duisende rouklaers het gekom om haar lewe en prestasies te vier. In haar testament het McDaniel geskryf,
"Ek verlang 'n wit kis en 'n wit omhulde wit tuinies in my hare en in my hande, tesame met 'n wit gardenia -kombers en 'n kussing rooi rose. Ek wil ook begrawe word in die Hollywood Cemetery". 
Hollywood Cemetery, op Santa Monica Boulevard in Hollywood, is die rusplek van filmsterre soos Douglas Fairbanks en Rudolph Valentino. Die destydse eienaar, Jules Roth, het geweier dat sy daar begrawe kan word, omdat die begraafplaas ten tyde van McDaniel se dood rasseskeiding beoefen het en die oorskot van swart mense nie vir die begrafnis aanvaar nie.  Haar tweede keuse was die Rosedale-begraafplaas (nou bekend as Angelus-Rosedale-begraafplaas), waar sy vandag lê. 
In 1999 het Tyler Cassity, die nuwe eienaar van die Hollywood Cemetery (herdoop tot die Hollywood Forever Cemetery), aangebied om McDaniel daar te laat begrawe. Haar familie wou nie haar oorskot steur nie en het die aanbod van die hand gewys. In plaas daarvan het Hollywood Forever Cemetery 'n groot senotaaf op die grasperk gebou wat uitkyk op die meer. Dit is een van Hollywood se gewildste toeriste -aantreklikhede. 
McDaniel se laaste testament van Desember 1951 het haar Oscar aan die Howard -universiteit nagelaat, waar sy deur die studente met 'n middagete vereer is nadat sy haar Oscar gewen het.  Ten tyde van haar dood sou McDaniel min opsies gehad het. Baie min blanke instellings in daardie dag het die swart geskiedenis bewaar. Histories was swart kolleges waar sulke artefakte geplaas is.  Ondanks bewyse dat McDaniel 'n uitstekende inkomste as aktrise verdien het, was haar laaste boedel minder as $ 10,000. Die IRS beweer dat die boedel meer as $ 11 000 aan belasting skuld. Uiteindelik het die proefhof gelas dat al haar eiendom, insluitend haar Oscar, verkoop word om krediteure af te betaal.  Jare later het die Oscar verskyn waar McDaniel dit wou hê: Howard University, waar dit volgens berigte in 'n glaskas in die drama -afdeling van die universiteit vertoon is. 
Aanvanklike kontroversies Redigeer
Namate haar roem gegroei het, het McDaniel toenemende kritiek ondervind van sommige lede van die swart gemeenskap. Groepe soos die NAACP het gekla dat Hollywood-stereotipes nie net swart akteurs beperk het tot knegrolle nie, maar hulle dikwels as lui, dowwe, tevrede met lae posisies of as gewelddadig uitgebeeld het. Benewens die toespraak op die ateljees, het hulle 'n beroep op akteurs, en veral op die voorgrond van swart akteurs, gedoen om die ateljee te druk om meer inhoudelike rolle aan te bied en ten minste nie oor stereotipes te kyk nie. Hulle het ook aangevoer dat hierdie voorstellings onregverdig sowel as onakkuraat was, en dat tesame met segregasie en ander vorme van diskriminasie dit vir alle swart mense, nie net akteurs nie, moeilik maak om rassisme te oorkom en in die vermaaklikheidsbedryf te slaag.  Sommige het McDaniel aangeval omdat hy 'n 'oom Tom' was - 'n persoon wat bereid was om persoonlik vooruit te gaan deur rasse -stereotipes te bestendig of 'n aangename agent vir aanstootlike rassebeperkings was.  McDaniel beskryf hierdie uitdagings as klasgebaseerde vooroordele teen huishoudings, 'n bewering wat wit rubriekskrywers blykbaar aanvaar het. Sy het na bewering gesê: "Hoekom moet ek kla dat ek $ 700 per week verdien as 'n diensmeisie? As ek dit nie doen nie, sou ek $ 7 per week verdien." 
McDaniel is moontlik ook gekritiseer omdat sy, in teenstelling met baie ander swart entertainers, nie verband hou met protesoptredes vir burgerregte nie en grootliks afwesig was in die pogings om 'n kommersiële basis vir onafhanklike swart films te vestig. Sy het eers in 1947, laat in haar loopbaan, by die Negro Actors Guild of America aangesluit.  McDaniel het een van die min wit agente aangestel wat destyds swart akteurs sou verteenwoordig, William Meiklejohn, om haar loopbaan te bevorder.  Bewyse dui daarop dat haar vermyding van politieke omstredenheid doelbewus was. Toe die rubriekskrywer Hedda Hopper vir haar Richard Nixon -plakkate stuur en McDaniel vra om dit te versprei, het McDaniel geweier en geantwoord dat sy lankal besluit het om uit die politiek te bly. 'Beulah is almal se vriend,' het sy gesê.  Aangesien sy eerlik verdien het, het sy bygevoeg, moet sy nie gekritiseer word omdat sy sulke werk aanvaar het nie. Haar kritici, veral Walter White van die NAACP, beweer dat sy en ander akteurs wat ingestem het om stereotipes uit te beeld, nie 'n neutrale mag was nie, maar eerder gewillige agente van swart onderdrukking.
McDaniel en ander swart aktrises en akteurs was bang dat hul rolle sou verdamp as die NAACP en ander Hollywood -kritici te hard kla.  Sy blameer hierdie kritici omdat hulle haar loopbaan belemmer het en soek hulp van bondgenote met 'n twyfelagtige reputasie.  Nadat hy met McDaniel gepraat het, het Hopper beweer dat die loopbaanprobleme van McDaniel nie die gevolg was van rassisme nie, maar dat dit deur McDaniel se "eie mense" veroorsaak is. 
Prestasies en nalatenskap Redigeer
McDaniel het twee sterre op die Hollywood Walk of Fame in Hollywood: een by 6933 Hollywood Boulevard vir haar bydraes tot die radio en een in Vine Street 1719 vir rolprente.  In 1975 is sy postuum opgeneem in die Black Filmmakers Hall of Fame. 
In 1994 het die aktrise en sangeres Karla Burns, veral die eerste swart kunstenaar wat 'n Laurence Olivier-toekenning gewen het, haar eenvrou-vertoning geloods Hi-Hat-Hattie (geskryf deur Larry Parr), oor McDaniel se lewe. Burns het die rol in 2018 in verskeie ander stede vertolk, waaronder Off-Broadway en die Long Beach Playhouse Studio Theatre in Kalifornië.  
In 2002 word die nalatenskap van McDaniel gevier in American Movie Classics (AMC) se film Beyond Tara, The Extraordinary Life of Hattie McDaniel (2001), vervaardig en geregisseer deur Madison D. Lacy en aangebied deur Whoopi Goldberg. Hierdie spesiale aanbieding van een uur beeld McDaniel se stryd en triomf uit in die teenwoordigheid van hewige rassisme en wrede teëspoed. Die film het die 2001-2002 Daytime Emmy -toekenning, wat op 17 Mei 2002 oorhandig is, ontvang vir 'n spesiale spesiale klas. 
McDaniel was die 29ste geïnduseerde in die Swart erfenis Reeks deur die Amerikaanse posdiens. Haar seël van 39 sent is op 29 Januarie 2006 vrygestel, met 'n 1941-foto van McDaniel in die rok wat sy gedra het om die Academy Award in 1940 te aanvaar.   Die seremonie het plaasgevind in die Margaret Herrick Library of the Academy van Motion Picture Arts and Sciences, waar die Hattie McDaniel -versameling foto's bevat van McDaniel en ander familielede, sowel as skrifte en ander dokumente. 
In 2004 publiseer Rita Dove, die eerste swart Amerikaanse digterwenner, haar gedig "Hattie McDaniel Arrives at the Coconut Grove" in Die New Yorker  en het dit sedertdien gereeld aangebied tydens haar poësielesings sowel as op YouTube. 
In die Netflix-mini-reeks Hollywood in 2020 word 'n fiktiewe Hattie McDaniel gespeel deur Queen Latifah 
Waar van die McDaniel Oscar
Die plek van McDaniel se Oscar is tans onbekend.  In 1992 het Jet tydskrif berig dat Howard University dit nie kon vind nie en beweer dat dit tydens die betogings in die 1960's verdwyn het.  In 1998 verklaar die Howard -universiteit dat daar geen geskrewe rekord gevind kan word dat die Oscar by Howard aangekom het nie.  In 2007 verskyn 'n artikel in Die Huffington Post herhaalde gerugte dat die Oscar in die 1960's deur woedende burgerregte -betogers in die Potomacrivier gegooi is.  Die bewering verskyn weer in Die Huffington Post onder dieselfde bylyn in 2009.
In 2010 het Mo'Nique, die wenner van die Oscar vir beste vroulike byspeler in Kosbaarmet 'n blou rok en tuinplante in haar hare, soos McDaniel tydens die seremonie in 1940, in haar aanvaardingstoespraak McDaniel bedank het "vir alles wat sy moes, sodat ek nie hoef nie".  Haar toespraak herleef die belangstelling in die plek van McDaniel se Oscar.
In November 2011 publiseer W. B. Carter, van die George Washington University Law School, die resultate van haar jaar en 'n half lange ondersoek na die lot van die Oscar.  Carter verwerp bewerings dat studente die Oscar gesteel het (en in die Potomacrivier gegooi het) as 'n wilde bespiegeling of versinsel wat handel oor langdurige stereotipes van swartes.  Sy bevraagteken die verkryging van Die Huffington Post stories. In plaas daarvan het sy aangevoer dat die Oscar waarskynlik tussen die lente van 1971 en die somer van 1973 in die Channing Pollack -teaterversameling van die Howard -universiteit teruggestuur is, of moontlik destyds in 'n boks gebêre en in die dramadepartement gebêre is.  Die rede vir die verwydering daarvan, het sy aangevoer, was nie onrus oor burgerregte nie, maar eerder pogings om plek te maak vir 'n nuwe generasie swart kunstenaars.  As nog nie die Oscar of 'n papierspoor van sy uiteindelike lot vandag by Howard gevind kan word nie, stel sy voor, kan onvoldoende bewaring of rekordhouding in 'n tyd van finansiële beperkings en nasionale onstuimigheid die skuld kry. Sy het ook voorgestel dat 'n nuwe generasie versorgers moontlik nie die historiese betekenis van die toekenning besef het nie. 
West Adams Heights huiseienaars verbond saak oorwinning Edit
McDaniel was die bekendste van die swart huiseienaars wat gehelp het om die swart inwoners van die historiese West Adams -omgewing wat hul huise gered het, te organiseer.  Loren Miller, 'n prokureur en die eienaar en uitgewer van die Kalifornië Arend koerant, verteenwoordig die minderheidseienaars in hul beperkende verbondsaak.  In 1944 wen Miller die saak Fairchild v Rainers, 'n besluit ten gunste van 'n swart gesin in Pasadena, Kalifornië, wat 'n onbeperkte perseel gekoop het, maar steeds deur blanke bure gedagvaar is.
Tyd tydskrif, in sy uitgawe van 17 Desember 1945, berig:
Die ruim, goed versorgde West Adams Heights het nog steeds die selfvoldane voorkoms van die dae toe die grootste deel van die aristokrasie in Los Angeles daar gewoon het. .
In 1938 het negers, wat bereid was en in staat was om $ 15 000 te betaal en vir die eiendom van Heights, in die ou eklektiese herehuise ingetrek. Baie van hulle was filmmense-aktrises Louise Beavers, Hattie McDaniel, Ethel Waters, ens. Hulle het hul besittings verbeter, hul goed gedefinieerde maniere behou, vinnig meer as verdraagsaamheid van die meeste van hul blanke bure gewen.
Maar sommige blankes, wat weier om getroos te word, het verwys na die oorspronklike verbond oor rassebeperking wat gepaard gegaan het met die ontwikkeling van West Adams Heights in 1902, wat 'Nie-Kaukasiërs' beperk het om eiendom te besit. Hulle het dit sewe jaar lank probeer afdwing, maar dit het misluk. Toe is hulle hof toe. .
Superregter Thurmond Clarke het besluit om die betwiste terrein te besoek - in die volksmond bekend as "Sugar Hill". . Volgende oggend, . Regter Clarke het die saak uit die hof gegooi. Sy rede: "Dit is tyd dat lede van die negerras, sonder voorbehoud of ontwyking, die volle regte gegun word ingevolge die 14de wysiging van die federale grondwet. Regters vermy die werklike kwessie te lank."
Hattie McDaniel van West Adams Heights het gesê: "Woorde kan my waardering nie uitspreek nie." 
McDaniel het in 1942 haar wit huis met twee verdiepings van sewentien kamers gekoop. Die huis het 'n groot sitkamer, eetkamer, sitkamer, den, butler's spens, kombuis, diensstoep, biblioteek, vier slaapkamers en 'n kelder. McDaniel het jaarliks ​​'n Hollywood -partytjie gehou. Almal het geweet dat die koning van Hollywood, Clark Gable, altyd by McDaniel se partytjies te vinde was. 
1932 Liefde gebind
1932 Ongeduldige Maiden Beseerde pasiënt (ongekrediteer)
1932 Luister jy? Tannie Fatima - Sanger (ongekrediteer)
1932 Die Washington Masquerade Bediende (ongekrediteer)
1932 Die kookpunt Caroline the Cook (ongekrediteer)
1932 Crooner Bediende in dameskamer (ongekrediteer)
1932 Blonde Venus Cora, Helen's Maid in New Orleans (ongekrediteer)
1932 Die Goue Weste Mammy Lou (ongekrediteer)
1932 Gehipnotiseer Powder Room Attendant (ongekrediteer)
1933 Hallo suster Vrou in woonstelhuis (ongekrediteer)
1933 Ek is geen engel nie Tira's Maid-Manicurist (nie genoem nie)
1933 Totsiens Liefde Edna the Maid (ongekrediteer)
1934 Vrolike Vroue van Reno Bunny's Maid (ongekrediteer)
1934 Stadspark Tessie - the Ransome Maid (nie genoem nie)
1936 Reünie Sadie
1939 Weg met die wind Mammy - House Servant
That same year, Weg met die wind screenwriter Sidney Howard became the first person to win a posthumous Oscar. The late scribe, who had won a Pulitzer Prize in 1925, died the previous August after he was pinned by a tractor on his farm.
Well before Tom Hanks, there was Luise Rainer. The German-American actress became the first performer to win two consecutive acting awards, for The Great Ziegfeld (1937) and The Good Earth (1938). Spencer Tracy was a close second, achieving the feat in 1938 and 1939. Katharine Hepburn was next in line, winning two consecutive best actress statues in 1968 and 1969. Jason Robards followed about a decade later, in 1977 and 1978 (for supporting roles, not lead roles). Hanks, of course, picked up consecutive best actor wins in 1994 and 95 for Philadelphia en Forrest Gump, respectively.
Since her attendance at the "no blacks" hotel alongside her escort and agent seven decades ago (a special call had to be made for Hattie to be allowed on the premises), McDaniel's win paved the way for 13 fellow black male and female actors to win Oscars: Denzel Washington, Cuba Gooding Jr., Louis Gossett Jr., Forest Whitaker, Sidney Poitier, Jamie Foxx, Morgan Freeman, Halle Berry, Whoopi Goldberg, Jennifer Hudson, Octavia Spencer, Mo'Nique en Lupita Nyong'o.
The history-making actress earned an Academy Award for Best Supporting Actress as Mammy in Weg met die wind, according to the California African American Museum. After her acting career, McDaniel pivoted to radio and became the first, highest-paid Black actress to lead a national radio show.