Hoe wêreldleiers se koolstofryke reiskeuses klimaatoptrede kan vertraag - Climate Impact News | Klimaatsimpaknuus
Steve Westlake, PhD-kandidaat, Omgewingsleierskap, Universiteit van Cardiff
Toe die Britse premier Boris Johnson 'n vlug van een uur na Cornwall neem vir die G7-beraad, word hy gekritiseer omdat hy die jongste voorbeeld was van 'n wêreldleier wat die verkeerde seine deur hul reiskeuses gestuur het. In plaas daarvan om die enigste praktiese keuse te wees, of om toesig te hou, blyk dit dat die neem van die vliegtuig doelbewus en simbolies is, soos blyk deur Johnson se antwoord aan die wat dit bevraagteken:
As u my aankoms per vliegtuig aanval, wys ek met respek daarop dat die Verenigde Koninkryk eintlik die voortou is in die ontwikkeling van volhoubare lugbrandstof. Een van die punte in die 10-punt-plan van ons groen industriële rewolusie is om by jet zero sowel as netto zero te kom.
Die boodskap lyk duidelik en miskien vir sommige vertroostend: gedragsverandering is nie nodig nie omdat toekomstige tegniese vooruitgang en innovasie die klimaatkrisis sal oplos. Tog lewer sosiale wetenskaplikes al hoe meer bewyse dat persoonlike optrede deur politici en ander hoë figure 'n groot invloed kan hê op die manier waarop die res van ons klimaatsverandering beskou en optree. Inderdaad, Johnson kan die vooruitgang van die klimaat eintlik vertraag deur aan te dui dat gedragsveranderinge nie op sy agenda is nie.
Die Britse raad se eie adviseurs, die Climate Change Committee, sê meer as 60% van die vermindering van die uitstoot sal 'n mate van gedragsverandering benodig. Climate Change Komitee
Johnson is nog lank nie alleen as dit gaan oor die toepaslike reiswyses nie. Amerikaanse klimaatsgesant John Kerry het een keer 'n privaat straler geneem na 'n klimaatkonferensie in Ysland om 'n toekenning as klimaatsleier te ontvang. Hy het gesê: 'Dit is die enigste keuse vir iemand soos ek.'
Toe Alexandria Ocasio-Cortez was beskuldig van skynheiligheid omdat sy Uber-ritte in plaas van die trein geneem het, het sy 'n punt gehad toe sy gesê het: 'Om in die wêreld te leef soos dit is, is nie 'n argument daarteen om na 'n beter toekoms te werk nie.' Die Britse LP Alok Sharma, president van die komende VN-klimaatveranderingskonferensie (COP26), is onlangs deur baie in die omgewingsbeweging verdedig na 'n koerantberig beklemtoon sy uitgebreide internasionale lugreise eerder as om vergaderings via 'n video-skakel te hou.
Hierdie sake is almal subtiel verskillend, en dikwels kom kritiek te min te danke aan diegene wat klimaatsoptrede wil ondermyn deur klimaatsleiers as huigelaars te skilder. Dit is immers redelik om te argumenteer dat wanneer leiers op reis is om aksie rakende klimaatsverandering te bevorder, kritiek op hul manier van reis 'n afleiding is.
Inderdaad, sulke taktieke wat op individue fokus eerder as op sistemiese kwessies, word uitgelig as een van verskeie diskoerse van klimaatvertraging. Maar om die simboliek van leiers se reiskeuses regstreeks af te wys, is 'n fout, nie die minste nie omdat die emissies van vervoer steeds toeneem.
Mense neem gedragswyses van leiers
Om te ondersoek hoe persoonlike optrede deur leiers openbare persepsies beïnvloed, het ek fokusgroepe gedoen as deel van my PhD-navorsing. My voorlopige resultate het getoon dat die publiek politieke leiers ten volle verstaan, en dat hul aktiwiteite noodwendig baie koolstofryke aktiwiteite soos lugreise insluit.
Maar mense is ook baie sensitief vir die besonderhede van elke spesifieke situasie en waaksaam vir leiers seine en gedragstekens. Konteks is van kardinale belang.
My fokusgroepe het die bespreking van 'n senior politikus ingesluit het 'n helikopter na 'n klimaatsgeleentheid geneem. Die politikus is in die fokusgroepe deurentyd gekritiseer omdat dit volgens een deelnemer "nie bereid is om sy voorvoet voor te stel en eintlik met sy voorbeeld te lei nie". Soos met die G7-vergadering, is die feit dat klimaatsverandering een van die hoofredes vir die reis was, en dat alternatiewe reis beskikbaar was, as relevant en simbolies beskou.
As deel van my PhD het ek ook 'n opname uitgevoer waarin bevind is dat mense wat lees oor 'n hipotetiese leier wat hul koolstofvoetspoor verminder het, meer geneig is om self koolstofarm te wees, in vergelyking met 'n ander groep wat ondervra is en wat gelees het het nog nie persoonlik opgetree nie.
Die 'tweede-orde-oortuigings' oor die leier was baie meer dramaties - met ander woorde wat mense glo die leier glo. Politici of beroemdes wat die gesprek voer, word beskou as meer omgee vir klimaatsverandering, meer weet oor klimaatsverandering, glo dat klimaatsverandering ernstiger is, meer persoonlik toegewyd is aan die aanpak van klimaatsverandering, meer effektiewe klimaatsleiers is en meer gewild is.
Dit bou voort vorige navorsing wat toon dat advokate vir klimaat geloofwaardiger is as hulle die toespraak voer, tesame met bewyse daarvoor tweede-orde oortuigings is sentraal tot die invloed daarvan pleit vir omgewingsaksies. Die gevolg is dat, wanneer Boris Johnson na 'n klimaatsverandering vlieg in plaas van om koolstofarme opsies te neem, baie mense sal twyfel of hy regtig glo dat klimaatsverandering ernstig is.
In 'n tyd waarin die vertroue in politici laag is, en die dringendheid van klimaatsoptrede skaars hoër kan wees, kan dit baie saak maak. As ons leiers nie as volledig toegewyd beskou word nie, sal hulle die publiek kan saamneem namate die behoefte aan gedragsverandering al hoe dringender word?
In regverdigheid teenoor Johnson is sy standpunt konsekwent. Hy het sy vlug verdedig deur nie te sê dat dit onvermydelik is nie, maar deur te sê dat dit nie nodig is om lugreise te vermy nie, want die Verenigde Koninkryk ontwikkel lugvaarttegnologie met min koolstof. Met ander woorde, dit is OK om te kies om nou te vlieg omdat tegnologie en innovasie dit in die (verre) toekoms koolstofloos sal maak.
Dit is 'n gevestigde en gewilde redenasie waarop getoon word dat dit staatmaak op 'tegnologiese mites"- optimisme oor toekomstige tegnologie wat 'n morele lisensie bied vir die voortsetting van koolstofryke aktiwiteite, en 'n voorbeeld van politici is"kreet"Klimaatsverandering deur die publiek te beskerm teen potensieel ongemaklike werklikhede.
Die techno-fix-roete is natuurlik meer smaaklik vir politici en elite, omdat dit vermy word om moeilike besluite in die gesig te staar oor die drastiese verlaging van die emissies wat nodig is en hoe dit kan beïnvloed. ryk leefstyle. Maar om net op tegnologie te vertrou, stem nie ooreen met die wetenskap nie, en sulke boodskappe kan klimaatsvordering vertraag as die publiek glo dat hul leiers nie ernstig is nie.
20 September is die begin van 'n weeklange wêreldklimaatstaking wat deur die jeug gelei word. Studente spreek hul eise uit vir aksie - ondersteun deur baie wetenskaplikes.
Sedert regerings tydens die klimaatsberaad in Parys in 2015 1.5 ° C as die gewenste limiet vir aardverwarming gestel het, het wetenskaplikes en joernaliste gereeld gevra of dit haalbaar is.