Profile photo of Uit Melkbos
Die gevoel van magteloosheid wat jou oorweldig, is soos 'n digte mis wat om jou toesak. Jou motor staan stewig gegrendel. Die sleutels is binne. Twee keer al met my gebeur.
Die eerste keer was in die 70's in Miami, Florida, met my Toyota Merk II-stasiewa van destyds. Gelukkig was dit by 'n motel met 'n bedrewe "inbreker" in sy personeel. In 'n japtrap het die knap vent met 'n draadhanger die ding gedoen.
Die tweede keer was nou in Olifantskamp met die Honda CR-V my getroue bosvoertuig. Geen bedrewe "inbreker" helaas onmiddellik byderhand en gewillig nie.
Dit het gebeur toe ek die Honda se luikrug toeklap en te laat besef die sleutels is binne saam met die ander dinge wat ek vinnig kom bêre het.
Die kantoor was hulpvaardig. Ja, Sanparke het 'n man wat die joppie kan doen. Ongelukkig is hy in Phalaborwa. Dis 'n paar uur se ry.
Daar word rond en bont gebel vir moontlike alternatiewe opsies. 'n Groen Sanparke-bakkie daag op. Die gees is gewillig maar die vlees is swak. Die manne krap hier en skud daar, gee mekaar entoesiasties bevele, maar rig niks uit nie.
Intussen keer vriendin Marlene Scholtz wildvreemdes in die winkel voor. Hulle het nie dalk raad nie? "Die wildvreemdes" is toe boere van Frankfort, Bart en Henriette Linde. Bart staan nader en neem dadelik beheer oor.
'n Rol draad word op sy versoek gaan haal. Hy wikkel aan elke deur.
Die laaste ene dra die littekens van 'n stampie teen 'n paal tydens 'n onbeplande maneuver 'n jaar of twee gelede by 'n vleisbraaiery by Herman en Rina le Roux (twee van die huidige toeskouers) by Burchell's Lodge, oorkant Sabiepark. Daardie ongelukkie word toe 'n gelukkie.
Bart beur die gleufie weens die stampie met 'n skroewedraaier oop en wikkel die draad na binne. Aan die een punt is 'n haak wat hy behendig geprakseer het – klassieke illustrasie van die gesegde: 'n boer maak 'n plan.
Die spanning bou op. Maar net 'n paar oomblikke duur dit. Die deur klik oop. 'n Gejuig gaan op. Dankbetuigings en fooitjies (darem nie vir Bart nie) word uitgedeel. Die lewe is skielik weer mooi.
Intussen het Tokkie en Henriette aan die gesels geraak. Dit blyk die Lindes is die bure van Winnie Dreyer, weduwee van Frik Dreyer. Van ons beste Sabieparkvriende gewees tot met sy dood weens malaria. Henriette belowe om vir Winnie groete te sê.
Dit is nie al konneksie nie. Henriette was 'n onderwyseres, verneem ons. In haar klas jare gelede was Lientjie, vrou van ons peetkind Jaco van Wyk van Pretoria.
Ander gemeenskaplike kennisse sluit in Herman se ouers wat lank op Frankfort gewoon het, Die vriend en kollega het in die jare 50 daar matriek geskryf.
Die wëreld is klein – hoeveel keer ontdek 'n mens dit nie, soms op die mees onverwagte plekke en tye nie?
Die "wildvreemdes" was toe glad nie wildvreemdes nie!
Duisend dankies, Marlene, en duisend dankies aan die engel wat Marlene gelei het om juis by die Lindes van Frankfort hulp te vra.
Van die hoogwaterbrug oor die Olifants het ons die swerm lepelaars lank dopgehou. Blykbaar was op daardie kolletjie 'n digte lot paddavissies of
Leeuplesier langs die H1.
watergoggas saamgetrek. In die geselskap van 'n klompie wit reiers het die seldsame watervoëls op daardie buit toegesak met ywer en energie. Dit was net wit vlerke en plat pienkerige snawels wat skep-skep sonder ophou. Wat 'n gesig. Voorheen het ons lepelaars net een-een of twee-twee waargeneem by onder meer die Sunsetdam.
Aristokrate van die bos.
Operasie Hardekool. Dis my kodenaam vir die stuk wintervakansie saam met Marisa en die Claassens-kinders, Jacob, Thomas en Christopher.
Hierdie koning van die combretums, klipharde ysters versteek agter misleidende silwergrys bas, is onlosmaaklik deel van die boskultuur. Ná die vakansie bestaan 'n ewe sterk koppeling met die Tarlehoetkultuur.
Vir eers is die naambord nou 'n karaktervolle stuk hardekool. Dit staan trots by ons ingang in Wildevy, vasgeskroef aan twee hardekoolpale – onverwoesbaar deur die ongenaakbarste element.
Geskenke uit hardekool is vervolgens oor en weer verwissel.
Die seuns is deur Oupa en Ouma beloon vir skitterprestasies in die nuwe omgewing in KwaZulu-Natal met drie kunstige renosters, lewensgetrou uit hardekool gekerf deur die Zimbabwiese kunstenaar, Phios, wat deur Lukas van der Merwe (Rooibos 343) ontdek is.
Toe moes mamma Marisa vir haar verjaardag opsluit ook 'n hardekoolgeskenk kry. Jacob en Thomas se keuse het geval op 'n soliede stomp met plek vir sewe kersies, ook uit Phios se werkwinkel. (Christopher se geskenk was 'n pienk serpie met 'n olifantmotief).
Marisa was oorstelp. Op haar inisiatief kry Ouma toe 'n soortgelyke kershouer – die Claassense se dankie vir al haar bederf. Dit staan amper die eetkamertafel vol.
Oom Lukas is daarop nie links nie en dra vir albei die dames 'n tweede, kleiner, kershouer by met sy komplimente. Dis nou net hardekool waar jy kyk by die Van D's!
Die oprigting van die nuwe naambord was omtrent 'n seremonie. Die joviale Patson 2 (Christopher is "Patson 1") het die gate gegrawe. Die seuns het die naambord plegtig na sy staanplek gedra en die toneel help afrond.
Die res van die dag is bestee deur die opruiming van die werf ná die olifantverwoesting van die vorige winter. Talle bome, veral raasblare, is ook op 154 omgestoot. Patson 2 het heeldag gekap en gesaag. Die kinders het entoesiasties stompe gesleep en dies meer. Die uitgelate Christopher was op die voorpunt – hy verklaar mos ewe opgeruimd niks is vir hom so lekker soos werk nie!
Nog 'n groot hout-taak het vir die seuns voorgelê. Die vorige swarthout-naambord (oorspronklik deur Dick Turpin van Melkbos) het al kwaai onder die son en reën deurgeloop. Dit is met skuurpapier en vernis gerestoureer en kom nou op 'n beskutte plek op die stoep – bo 'n groot foto van Caroline Pols se luiperd wat sy in Maart net langs die braaiplek afgeneem het. (hvd)
STOMPIE OP MY KAMPVUUR
Sabiepark is 'n unieke bosreservaat waarheen 'n mens kom om jou siel te laaf … in stilte en rustigheid. Hy wil niks anders wees nie. Bepaald nie 'n jolige vakansie-oord waarheen mense kom vir pret en plesier nie.
Om sy boskarakter in stand te hou, het die park 'n pakket eiesoortige reëls wat veral oningewydes ongelukkig nie altyd verstaan nie.
Die spesiale aard en status van Sabiepark is gister op 'n goed bygewoonde eienaarsvergadering met akklamasie bevestig. 'n Voorstel dat toestemming gegee word vir die gebruik van gholfkarretjies in die park is van die tafel gevee. In sterk opposisie teen die mosie is o.m. daarop gewys dat net kusoorde en gholflandgoedere deur die voorsteller as voorbeelde voorgehou is van plekke wat wel sulke karretjies toelaat, en dat sulke vakansieplekke absoluut niks met die bos en sy kultuur gemeen het nie.
Eienaars het beklemtoon dat die primêre rede waarom hulle Sabiepark gekies het, hul geld hier belê het en telkens – selfs uit die verre Kaap en die buiteland – hierheen terugkeer, is omdat dit nog so heerlik bos is. Sabiepark se reëls oor die benutting van eiendom en die park se geriewe kan vir oningewydes vreemd en plek-plek dalk onnodig beperkend lyk. Dit is egter van die ontstaan van Sabiepark af in 1979 telkens getoets en noodsaaklik bevind.
Die reëlboek is nie 'n a la carte-spyskaart nie, is gesê. Eienaars kan nie op grond van persoonlike gerief, voorkeure, smaak of omstandighede kies wat hulle op hul borde wil plaas en die ander eenkant toe skuif nie. Dit is 'n pakket wat daarop gemik is om die grootste belang van die grootste segment eienaars te dien.
Natuurlik kan 'n mens hier skawe en daar timmer. Maar aan die kern kan jy nie torring nie, Dan begin verval, soos elders waar met enkele toegewings hier en enkele toegewings daar begin is. Gee gholfkarretjies vandag die groen lig; volgende is dit drawwers. Dan fietsers. Waar eindig dit alles?
Die wens is uitgespreek dat aspirant-kopers en nuwe eienaars behoorlik voorgelig sal word oor die onderskeidende kenmerke en gevestigde praktyke van Sabiepark, asook die redes vir bepaalde reëls, sodat misverstande so ver moontlik vermy sal word. Stem van harte hiermee saam, en gooi terselfdertyd nog 'n stompie op my kampvuur. .