Ná 14 uur op ’n oornagtrein kom ons vroegoggend aan op die dorpie Ninh Binh in die noorde van Viëtnam.
Van die treinstasie af ry ons met ’n taxi die sowat 10 km na die kleiner toeristedorpie Tam Coc. Ons gaan twee dae by die Tam Coc Bungalow afsaal saam met ons vriende Wessel van Wyk en Shivani Ghai. Die gastehuis is versteek tussen bome langs ’n rivier en het ’n stoep wat uitkyk oor die einste kalksteenkoppies.
Ná ’n middagslapie en ’n warm stort is almal weer vars en reg vir avontuur. Ons huur twee bromponies en ry deur die dorp. Die hoofstraat wemel van restaurante en kroegies; elkeen propvol jong reisigers wat saamkuier. Ons ry uit die dorp tot tussen die ryslande en kleinhoewes – Google Maps lei ons op smal paadjies. Ons hou stil langs ’n dam waar eende saamtrek om die mooi te geniet. Later kyk ons hoe die son agter een van die kalksteenkoppe sak. Daarna keer ons huiswaarts vir aandete. Die res van die aand speel ons pool en drink bier. Ons is immers op vakansie!
Dit neem ons sowat ’n halfuur om tot bo te kom waar ons beloon word met ’n panaromiese uitsig oor die Tam Coc-vallei. Die son loer oor die mistige horison. Rondom ons verrys honderde kalksteenkoppe uit ryslande so ver as wat die oog kan sien.
Die beste manier om die landskap te verken is op ’n bootvaart op die Sao Khe-rivier. Daar is drie roetes wat elk na verskeie grotte en versteekte pagodas lei. ’n Pagoda is ’n dramatiese veelvlakkige toring wat gewoonlik as Boeddhistiese of Hindoe-tempel gebruik word.
Ons kies roete 2 waar jy vier grotte en drie pagodas besoek. Met non-la’s (’n tradisionele Viëtnamese hoed) op die kop klim ons in die roeibootjie. Die bootrit is salig. Ek vergaap my aan die gids, ’n tannie wat lyk asof sy anderkant 70 is, wat al die roeiwerk doen. Ons vaar in by die bek van ’n grot in ’n berg. Die grot is ’n kilometer lank en jy moet gedurig koes vir stalagtiete. Hoe dieper die bootjie grot-in vaar, hoe meer drukkend en bedompig raak dit. Die pagodas is ’n gans ander ervaring. Die oomblik wat jy een betree, daal ’n rustigheid om jou heen. Tradisionele Viëtnamese musiek swewe tussen die geboue deur, oor die grasperke en riviere. ’n Mens kan nie anders as om iets geesteliks te ervaar nie.
Terug op Tam Coc skarrel ons om ’n hotel of restaurant op te spoor wat die Wêreldbekerrugbytoernooi uitsaai. Dis September 2019 en Suid-Afrika speel teen Nieu-Seeland in sy eerste wedstryd van die toernooi. Ongelukkig weet die Viëtnamese so min van rugby soos ’n kat van saffraan. Dankie tog vir tegnologie.
Op die ou einde stream ons die wedstryd op ’n skootrekenaar. Op ons laaste dag op Tam Coc besoek ons die indrukwekkende Bai Dinh-pagoda, die grootste geestelike pagoda-kompleks in Viëtnam.
Pelgrims kom van reg oor die wêreld om die tempels en tuine te besoek. Binne die 5,4 km²-kompleks is meer as 500 standbeelde van Boeddha, meesterlik uit die kalksteen van die omgewing gekerf. Die terrein is ook die tuiste van die grootste Boeddhistiese toring (100 m) én die grootste goue Boeddha-standbeeld in Suidoos-Asië, die Shakyamuni-Boeddha. Dit weeg 100 ton en is meer as 10 m hoog!
Die rit duur sowat 10 uur en ons arriveer vroegoggend op Sapa, ’n dorp in mistige berge in die noordwestelike hoek van die land, na aan die grens met China. Hier woon vyf etniese minderheidsgroepe in die gebied, onder meer die Black Hmong- en die Red Dao-volk.
Vanweë die koel klimaat en bergagtige landskap is Sapa ’n gewilde stap-bestemming. Ons is juis hier om ’n begeleide tweedagstaptoer (19 km) deur die Hoang Lien Son-berg in die Muong Hoa-vallei aan te pak. Die roete is nie vas nie; dus kan jy kies hoe ver jy elke dag wil stap. Ons toergids, Ker, is ’n lid van die Black Hmong-volk.
Kort voor middagete klim ons ’n steil heuwel uit en stap deur ’n woud tot by Ker se huis. Dis eenvoudig. Hier is geen krag nie en alles word op vuur en gasplate gaargemaak. Tog berei sy vir ons ’n feesmaal voor met die proviand wat ons vroeër gekoop het: rys, roerbraaigroente, groenboontjies en ’n tamatie-en-tofoegereg.
Ons het vandag 10 km gestap en dis tyd vir ’n warm stort en ’n stel vars klere. Later kom sit almal in die kombuis. Ons kyk hoe die gesin aandete maak, en deel stories en feite oor elkeen se kultuur. Ná ete sit die mans om die vuur, drink ryswyn en rook tabak in ’n lang pyp. Nie almal kan Engels praat nie, maar die aand is gesellig.
Dis net ons vier in die stapgroep; dus kan ons die pas bepaal. Die mense lei ’n eenvoudige bestaan, en ons val in by hulle tempo. Dis lekker om vir ’n slag uit die gejaag en geraas van stede te wees.
Dit was insiggewend om tyd saam met ’n Black Hmong-familie deur te bring. Hulle is gasvry en ’n mens ervaar dit terdeë.
Ná die staptoer groet ons vir Wessel en Shivani, en reis alleen verder na Hanoi. Daar gekom besluit ons op die nippertjie op ’n uitstappie na die beroemde Halong Bay.
Hier’s toere vir elke begroting. Ek en Joubert wil gróót gaan en bespreek twee nagte op die Dragon Legend wat vaar na die kleiner Bai Tu Long Bay.
Aanboord word ons soos konings behandel: skemerkelkies, driegangmaaltye, wit handdoeke, ’n bad met ’n uitsig oor die baai...
Die bootreis was ’n vyfster-ervaring en die kersie op die koek om ons vakansie in Viëtnam af te sluit.
Jacqueli (bekend as Jackie) is ’n digitale bemarker en Joubert (bekend as Juba) is ’n siviele ingenieur. Hulle reis deur Suidoos-Asië was deel van ’n jaar lange reis wat hulle in 2019 aangepak het. Hierdie droomreis het in Suider-Afrika begin waar hulle ses maande lank ’n kamptoer onderneem het in hulle Land Rover (genaamd Mkulu).