Mei | 2008 | mnr.muller
Pietertjie volstoom pannekoek toe!
Posted on Mei 22, 2008 by mnr.muller
Tannie Martha en oom Javel is getroue OOV-ouers van die Laerskool Kleinkammieskloof; seker omdat hulle huis reg oorkant die skoolhek is én hulle so baie kinders (vier seuns) vir dié skool, met sy trotse rugbyspannetjies, opgelewer het.
So moet tannie Martha pannekoek bak langs die atletiekveld vir die laerskool se kleuresport, juis op die tydstip dat haar jongste, Pietertjie (blouspan), sy eerste wedloop in graad 1 moet hardloop. (Pa Javel staan duskant met sy kamera, reg by die eindstreep; hy het al vir Pieterman gesien hol; hy hardloop glad vir Diederik (ouer boetie) weg.)
Die jong atletiekkindertjies word opgelyn, en Oom Javel miss call sy vrou sodat sy moet opkyk van haar stalletjie af – die wegspring gaan begin.
“Op julle merke… Gereed…”
So moet die pannekoekkopers maar wag, want tannie Martha hou die afsetter dop. En toe die geweerskoot klap, gil mamma Martha en swaai die pannekoekpan soos Pietertjie hol.
Pietertjie doen sy genetiese afkoms gestand (al die boeties het lang bene) en trek vinnig weg. By die draai is Pietertjie loshande voor, met ‘n trop kindertjies op ‘n bondel agterna wat dit uitspook om tweede plek.
“Hol, Pietertjieeee, hol! Hardloooooop!” jil mamma Martha.
Maar die son blink so op dié pannekoekpan, en sy ma skree so hard, dat Pietertjie skoon die draai in die atletiekbaan mis en reguit na mamma toe voorthardloop. Pa Javel swaai sy arms verwoed by die eindstreep, maar tevergeefs. Daar skiet Pietertjie, met intense konsentrasie en volwang asemhaling, pylreguit op Mamma af! …én die hele kaboedel mede-wedlopers volg hom kiertsreguit agterna!
Die volgende jaar is tannie Martha gevra om eerder by die koeldrankstalletjie – duskant die eindstreep – diens te doen.
Filed under Woordwerke and tagged atletiek, pannekoek, staaltjie, teetyd-storie |	6 Kommentaar
Dries en Phakamisa
Seinde mnr.muller deesdae naarstalgtelik verf, kyk gerus na twee onklaar werke waarmee ek tans besig is.
Kritiek is natuurlik welkom. Watter ene is jou gunsteling?
Ga, mag ‘n mens laggende mense verf?
Filed under Verf/skilder and tagged onklaar, prente, skilder, verf |	6 Kommentaar
ADT, Brakkies en dapper Pietertjie onder die boks
Posted on Mei 13, 2008 by mnr.muller
Johan moes mos vir Pietertjie oppas, maar dié vergeet skoon van sy slapende boetie (5), gryp die voordeursleutel en switch die huisalarm aan terwyl hy nog sms, trek die deur toe en klim op sy bromponie na Michelle toe. (Hormone = sy verstand is elders.)
(Die res van die gesin is mall toe en gaan kuier dan by ouma: Pietertjie is snotneus en slaap, en Johan moet swot vir matriek en is vol nukke; so dié twee moes na mekaar omsien terwyl die ander vier weg is.)
So word klein Pieter toe alleen wakker in die groot, leë huis. En moet toilet toe. Hy klim stil-stil uit sy vicks-bedjie en wonder hoe laat dit is; als is donker en niemand maak ‘n geluid nie, maar ‘n flou sonstrepie loer tog tussen sy Batman gordyne deur.
Brakkies (maltesertjie) volg hom uit sy kamer, gang-af badkamer toe.
Maat gits! Skielik is dit net sirenes en ‘n geraas, want die beweegmetertjie tel die wandeling in die gang af, op. Die alarm skree verwoed.
En Pietertjie vries. Doodbang in die gang.
Na ‘n kort rukkie stop die alarm. Maar nes Pietertjie wil nael badkamer toe, loei dit weer!
Hy knyp, en gryp vir Brakkies vas en klouter onder die kombuistoonbank in. Hy loer oor ‘n leë mikrogolfoondboks onder die toonbank uit en sien skaduwees van mans buite die huis. Hy trek vir Brakkies tot teenaan sy bors op, dop die boks oor sy kop en fluister saggies-saggies vir Brakkies dat hy nie moet bang wees nie, die boewe sal nou-nou weg wees.
Intussen stap die ADT-mans om die huis, vroetel-vroetel aan die ruite, klop aan die deur, forseer ‘n venster oop en deursoek die hele huis, maar sien niks.
Later die aand, toe Ma vir Pietertjie bed toe vat, praat Mamma mooi saggies met hom, want sy probeer hom troos omdat hy sekerlik bang was.
“Nee,” ontken Pieterman egter, “hy was ginniks bang nie.”
O. En Brakkies, wil Ma weet, wat het Brakkies oor dié hele wegkruip-petalje gedink?
“Nee,” antwoord Pietertjie… “Brakkies het heeltyd so ‘n bietjie gehuil,” sê hy.
Filed under Woordwerke and tagged staaltjie |	3 Kommentaar