Woensdag tot Woensdag | MaanKind
18 thoughts on “Woensdag tot Woensdag”
20 Oktober, 2015 om 7:32 vm
Sjoe. Vyf jaar later. Ek hoop everything is steeds fine.
20 Oktober, 2015 om 7:53 vm
Ek ook… Want ek gaan nie weer nie.
Kristel Loots said:
22 Februarie, 2012 om 6:02 nm
Ja, ja, ja, ons almal wat al daar was, weet. Weet van wag, weet van wegholgedagtes, weet ook van die verligting. En dan . . . how soon we forget! Dankie dat jy my ook weer herinner het daaraan om ten minste net dankbaar te wees oor een van die mooiste woordjies wat daar in enige taal is: “normaal”.
Alles lyk ‘normaal’.
Nee, joune is dalk nie die mooiste in die hele wye wêreld nie.
Nie die beste nie, nie die grootste of die hoogste of die perfekste nie.
Maar . . . dis normaal.
Ek het groot, groot respek vir daardie soetklinkende woordjie: normaal.
Weet ook maar dat jou reaksies normaal was/is.
Hoe normaal kan n mens nou ook wees as daardie koue asem in jou nek blaas, al is dit net in die verbygaan.
25 Oktober, 2011 om 4:43 nm
Ai Maankind, ek is so bly vir jou. Jammer ke antwoord nou-eers, maar agteros kom mos ook maar sukkel-sukkel in die kraal!
25 Oktober, 2011 om 6:33 nm
Ek kan die skok nie beskryf nie. Verligting, skok, maar hoe?
21 Oktober, 2011 om 2:46 nm
ek is baie bly as dit goeie nuus is- maar ek hou ook maar meeste van die tyd my seer eers vir myself- en deel nie maklik nie !
21 Oktober, 2011 om 1:25 nm
Ai, ons is saam dankbaar dat die skrik nie op slegter nuus uitgeloop het nie!
20 Oktober, 2011 om 10:13 nm
Natuurlik wil jy nie siek wees nie. Die antiklimaksding is bloot jou emosies wat met jou parte speel.Niks om oor bekommerd te wees nie. Baie mense beleef soortgelyke situasies net met ander gevalle. Dankbaar jy’s oukei.
20 Oktober, 2011 om 9:29 nm
As ek net dink aan plaatkoekie tieties dan hol ek weg. Was nog nooit vir ‘n mammogram nie.
20 Oktober, 2011 om 7:48 nm
Ai ai. ek is BAIE bly dat alles reg is, en n mens MOENIE jou pakkie alleen probeer dra nie! RAAS! Toemaar, ek verstaan, ek sou waarskynlik dieselfde gedoen het.
Ek was nog nooit vir ‘n mammogram nie. As ek dink aan my tieties gaan soos plaatkoekies gedruk word dan hol ek klaar weg.
20 Oktober, 2011 om 8:09 nm
Nee wat, ek het hulp met my pakkie gehad, dat hy nie te swaar is vir my alleen nie. En dit help tog nie ek jaag almal op hol vir niks nie?
En jy behoort seker te gaan.
20 Oktober, 2011 om 9:30 nm
Ek behoort baie dinge te doen. Ek kies om net te lewe en maar te vat wat my kant toe kom.
20 Oktober, 2011 om 3:50 nm
Ek kon skaars asemhaal tot by jou laaste sin. En ek het net heeltyd gedink hoekom het daardie vrou juis vir jou in die pad geskree?! En ek is so bly als is fine – ek huil sommer.
20 Oktober, 2011 om 4:36 nm
Alles het soos Rubik’s cube ingepas om my daar te kry. Die vrou daar by die mammogramme was vies vir my, hulle het 3 maande vir ‘n afspraak gewag. En die snaakse ding is, daardie selfde vrou het netnou by my huis verby gery, en nie eers opgekyk nie, en ek was duidelik op my voorstoep.
20 Oktober, 2011 om 3:30 nm
Woordjie vir woordjie het ek in angs saam met jou geleef tot by die Evertything is fine… en toe eers weer behoorlik asemgehaal. Verontwaardiging oor die vrou se uitroep, skok by die ontdekking, angsafwagting en… uiteindelik VERLIGTING EN DANKBAARHEID.
20 Oktober, 2011 om 4:30 nm
Jammer ek was so ‘afwesig’ die laaste week met ons projekte, maar ek wou nie die week vooraf almal om my ook angstig maak nie
20 Oktober, 2011 om 3:25 nm
En daar woord dit waarop jy die graagste gehoop het waar en voel dit amper soos ‘n anti klimaks.
Ek is bly alles is darem fine.
20 Oktober, 2011 om 4:29 nm
Jy verstaan presies! Ek het gewonder waarom voel dit soos ‘n antiklimaks? Ek wil tog nie siek wees nie?