"Beteken dit dat ek regtig 'n lesbiese is?" die vrou fluister in 'n gekraakte stem. Sy het senuweeagtig gekyk, bang dat iemand die ergste waarheid wat in haar vraag naak lê, bevestig, of nog erger.
Ironies genoeg het baie van ons haar gehoor. Sy het pas haar diepste vrees en nuuskierigheid aan 200-mense bekend gemaak wat vir 'n seminaar oor groepwerk, diversiteitskwessies en konflikoplossing vergader het. Vanmiddag het ons gefokus op homoseksualiteit en homofobie.
Olga was 'n vrou in haar laat dertigerjare uit Duitsland. Sy was getroud en het verskeie kinders gehad. Sy het alleen uit Duitsland na die seminaar gereis. Ek weet nie wat het haar geskuif om te praat nie; Na onstuimige konflik het die groep gekom tot 'n punt waar individue die persoonlike aspekte van hul eie homofobie aanspreek. Dit was die eerste keer wat sy in die groot groep gepraat het.
Ek het haar deeglik bestudeer, haar wanhoop en paniek, haar verwarring en moet weet wat haar seksuele fantasieë en vlugtelinge gevoelens vir ander vroue beteken. Skielik is ek teruggedryf in die tyd, onthou my op die ouderdom van twintig. Ek was in 'n verhouding met 'n man wat ek liefgehad het toe ek dieselfde vlugtige aantreklikhede aan vroue gehad het. Ek het ook gewonder wat hulle bedoel het. In my poging om iets "verbode" te verstaan ​​wat my gesellige heteroseksuele beeld van die werklikheid sou vernietig, het ek ook hierdie gevoelens analities benader. Ek het gesoek na redes en probeer om my gevoelens in 'n sekere perspektief te plaas van die wêreld wat ek geweet het. Die wêreld om my het sulke gevoelens as abnormaal beskou en totdat ek na die universiteit gegaan het, het ek niemand gay, lesbiese of biseksueel geken nie.
Kulturele verskille is nie patologies nie
Kulturele verskil word dikwels vergelyk met patologie. Ervarings buite die norm word gewoonlik nie met ontdekking begroet nie en wonder, maar met minagting en vrees. Hierdie viscerale en subjektiewe gevoelreaksies vorm die emosionele basis van patologiese denke. Onmoontlik om verskille te verken en te vier, veroordeel ons dit vinnig en hoop ons kan dit isoleer en weerhou, omdat dit vrees dat dit versprei.
Patologiese denke dwing ons om te wonder wat ons gevoelens beteken. Sonder dit, is ons vloeibare gevoel wesens. Wanneer ons gelukkig is, vra ons gewoonlik nie hoekom nie. Ons geniet dit. Wanneer 'n man en 'n vrou aan mekaar aangetrokke is, wonder hulle nie of hulle regtig heteroseksueel is nie, en ook nie die betekenis van hul seksuele gevoelens bevraagteken nie.
Wanneer ons wonder oor die betekenis van ons gevoelens en besienswaardighede, sê ons dat hulle nie in ons bekende verskeidenheid van ervaring pas nie. Ons ondersoek onsself, probeer om te konseptualiseer hoe ons ervarings in ons bekende wêreld kan pas. As ons tot die gevolgtrekking kom dat hulle nie behoort nie, hoe evalueer ons hulle? Sonder ondersteuning of rolmodelle is dit te maklik om ons ervaring te ontken of onsself te patoloë. Dit is die sade van geïndividualiseerde homofobie, seksisme, rassisme, ensovoorts. Ons begin om ons innerlike lewens te haat en om onsself te beskou deur dieselfde lens as homogene kultuur wat verskil en veroordeel.
Homoseksualiteit is nie patologies nie
Toe ek twintig was, het my belangstelling in persoonlike groei, tesame met die negatiewe klimaat rondom homoseksualiteit, my tot die gevolgtrekking gekom dat ek deur 'n fase gegaan het en ek uiteindelik daaruit sou groei. My sielkundige waarnemings, wat maklik in my omgewing bevestig is, het my gedwing om my ervarings as patologies te sien. Na alles, beskryf liefde as 'n "fase", moenie die verhouding presies aanmoedig nie; eerder is dit 'n sielkundig gesofistikeerde manier om ervaring te verminder. Ongelukkig is my sterk ry vir selfontdekking teen my gebruik, want ek het gestreef om breekbare gevoelens in 'n patologiese raamwerk te verstaan. Ek het min bewustheid gehad van die subtiele selfhaat wat sulke denke bevorder.
In my vroeë twintiger jare was ek op soek na ondersteuning en rolmodelle. Ek het sielkunde in Switserland met 'n klein leergemeenskap bestudeer. Ek het 'n groep vroue omtrent tien jaar ouer as ek gekyk, en ek was skaam en senuweeagtig oor hoe my vroulike minnaar en ek deur hierdie groep ontvang sou word. Ek het gevoel soos 'n vreemdheid; 'n freak met probleme, maar 'n eksotiese nuuskierigheid.
Hierdie vroue was almal met mans getroud, maar 'n sterk band het die atmosfeer tussen hulle geëlektrifiseer. Hulle het mekaar gejaag en gepla, flirt met die agtergrondse seksualiteit tussen hulle. Terwyl hulle hul drome en gevoelens oor mekaar met my gedeel het, het ek minder begin voel soos 'n buitestaander. Ek het hul fassinasie met my verhouding gevoel en dit naïef as 'n belangstelling in my verwelkom.
Ek het baie keer gehoor dat hierdie vroue sê: "Ek het drome en gevoelens oor slaap by vroue, maar ek hoef nie op hulle te handel nie." Ek het myself bevraagteken, "Hoekom moet ek op my gevoelens optree? Miskien sal ek eendag meer van myself leer en ek sal ook nie op hulle moet optree nie." Om jonk te wees, vertroue en desperaatheid, het ek nie die subtiele onderdrukking of die ontwykende uitbuiting waargeneem nie. Ek het nie bevraagteken wie ek na my toe gekyk het nie, maar myself betwyfel.
Ek dink nie daardie vroue was opsetlik kwaadwillig nie, net verskriklik bewusteloos. Hulle het nie besef hoe hulle deur hul ervarings met hul eie homoseksualiteit gevlieg het nie. Hulle het nie gesien hoe hul verklaring om nie op hul seksuele impulse op te tree nie, per ongeluk my eie patologie toegedien het.
Seks-Bashing en Anti-Gay regte
Hierdie algemeen openlike vroue, wat belangstel in die diversiteit van menslike ondervinding, verteenwoordig 'n groot deel van die hoofstroom. Hierdie "liberale" deel van die samelewing stem ten gunste van menseregte wetgewing en teen die sterk gety van anti-gay regte rekeninge wat tans die Verenigde State vreet. Hierdie liberale stem sê dat almal gelyk is en die reg moet hê om hul eie geluk vrylik na te streef. Hierdie stem is egter ongemaklik wanneer sy eie seksualiteit in die rigting van iemand van dieselfde geslag staar. Dit wonder "hoekom," en die analitiese proses begin, wat die ervaring van patologie of onbeduidendheid verminder. Dit is die wortel van hoe ons verskille begin patoloëer. Wanneer ons aspekte van ons eie seksualiteit marginaliseer, onderdruk ons ​​onbewustelike onderdele van onsself en ander. Ons handhaaf die dominante sosiale geloof wat sê homoseksualiteit is 'n minderwaardige ervaring.
Marginalisering en kategorisering van ons eie seksualiteit per ongeluk skep 'n oop speelveld vir die bekendstelling van anti-gay retoriek en wetgewing. As gay-bashing intrapsigies plaasvind, hoe kan dit nie uitwaarts plaasvind nie? Enige tyd wat ons ondervinding opdoen sonder om dit openlik te verken, ons bash onsself. En wanneer ons ondervinding in onsself aflê, help ons om norme te handhaaf wat subtiel of nie so subtiel stigmatiseer gedrag nie. Die stigma van abnormaliteit sal aan homoseksualiteit vasgeplak word totdat ons seksualiteit kan verken.
Die politieke regs weet dit, en beweer dus dat daar 'n massiewe gay-beweging is wat probeer om ons kinders te werf. Hierdie paranoïde rantings tref vrees in die hart van die hoofstroom. Die verre regs sien egter noukeurig dat gay en biseksuele verhoudings meer publiek word. Die groeiende blootstelling van verskeie verhoudingsmoontlikhede begin 'n bemoedigende klimaat skep, waarin beide adolessente en volwassenes hul seksuele selle kan verken. Dit is die groter bedreiging: normalisering. Aktiewe werwing van kinders of enigeen kan vinnig stilgemaak word, nie as uiterste of fanatiese beskou nie. Die opheffing van die stigma van abnormaliteit sou egter innerlike vryheid bevorder en 'n omgewing skep waar 'n verskeidenheid verhoudings en lewenstyle bestaan ​​sonder eksterne veroordeling.
Verhouding is nie 'n meervoudige keusetoets nie
Was Adrianne regtig 'n lesbiese? Dit was een van die subtemas in die 1995 / 96 seisoen op NYPD Blue, 'n gewilde Amerikaanse weeklikse televisiedrama-reeks. Adrianne se manlike mede-speurder het aan haar gekom, en sy het haarself lesbies verklaar. Vir 'n paar weke het dit aan die nasionale televisie gehoor en die TV-karakters verduidelik hoekom Adrianne nie op speurders Martinez se vordering gereageer het nie. Dit het ook vir sappige skinderwerk in die 15th-omgewing gemaak en die gewone vertonings van wreedheid en homofobie ontlok.
Net soos almal wonder wie Adrianne se vroulike minnaar was, het sy 'n bomskerm laat val. Nee, sy het nie gedink sy was regtig 'n lesbiese nie; sy het dit net gesê omdat sy nie Martinez kon afskakel nie. Trouens, sy het toe onthul dat omdat al haar verhoudings met mans vreeslik was, sy oorweeg het dat sy dalk 'n lesbiese kan wees. Die storie lyn vir hierdie hoofstroom-televisie drama het voorspelbaar voortgesit toe Adrianne Martinez vertrou het en hulle het 'n intieme verhouding begin.
ABC netwerk televisie het gedink dit was op die rand met die bekendstelling van 'n "gay" tema. Daar was egter niks hierin nie, of revolusionêr nie; net dieselfde ou hoofstroom denke waar homoseksuele liefde na vore kom as 'n patologiese plaasvervanger. As ABC Adrianne se begeertes en haar stryd getoon het om intieme gevoelens vir vroue binne 'n kultuur te hê wat hierdie gevoelens as patologies evalueer, sou dit radikaal en diep gewees het. Maar daar was nie 'n aanduiding van Adrianne se gevoelens of seksuele begeertes nie. Haar idee om lesbiërs te wees, het niks te doen met haar innerlike gevoel nie, maar was 'n rasionele aftrekking gebaseer op "haar" mislukking in verhoudings met mans.
Die begeerte om seksueel met iemand van dieselfde geslag te wees, is nie 'n plaasvervanger-ervaring nie. Om slegte verhoudings te hê, het te doen met verband, nie met geslag nie. Om aangetrokke te raak aan iemand het te doen met gevoel en chemie, nie met aanslae en berekeninge nie. Aantreklikhede is nie surrogate nie, en verhouding is nie 'n meervoudige keuse toets nie.
deur Dawn Menken, Ph.D.
Hersien met toestemming van die uitgewer, New Falcon Publications. © 2001. http://www.newfalcon.com
Dawn Menken, Ph.D. is 'n psigoterapeut, groepfasiliteerder, onderwyser en skrywer. Sy het meer as twintig jaar proseswerk bestudeer en geleer en is 'n stigterslid van proseswerksentrums in Zürich, Switserland en Portland, Oregon, VSA.