Willow - Salix babylonica - Bome - Verskeie
Wilg - Salix babylonica
Die wilg, die algemene naam vir salix, wat tot die Salicaceae-familie behoort, vorm 'n groot soort bome en struike, van hangende of kruipende houtagtige plante. Die verskillende soorte het verskillende houdings, maar word verenig deur alle smal en lansetvormige blare te hê. Willow kom in die meer gematigde gebiede van die Noordelike Halfrond, maar ook in Noord-Afrika. Dit is 'n mediumgrootte boom wat selfs 25 meter hoog kan word. Dit het 'n gewoonlik grys stambas, terwyl die takke rooigroen, maar ook rooibruin is. Uit 'n estetiese oogpunt word veral die "hangende" variant vir die suggestiewe sjarme van die lang silwergroen blare wat na die grond neerdaal, waardeer, wat die lig van die plant effens laat lyk. Dikwels word hierdie tipe beskou as een van die mooiste boomvisies: watervalle blink en silwer blare omring deur 'n choreografiese koepel van geel en oranje takke.
Die wilger kom baie voor langs die oewers van riviere of varswaterstrome, plekke waar die bome die ideale humiditeitstoestande het en waar dit baie nuttig is om die grond te konsolideer danksy hul sterk wortels.
Blare en blomme
Die blare van die wilg het 'n geelgroen tint, wat dikwels 'n liggroen tint het. Hulle het 'n langwerpige en dun vorm. Die blomme word in katjies versamel, soms baie dekoratief. Mans en wyfies word op afsonderlike plante geplaas. Manlike katjies word in die lente seisoen gekenmerk deur goue helmknoppies. Die wyfies is groenerig van kleur en het klein saadjies in die somer in 'n wit pluis gesluit.
Saai moet in 'n vogtige kwekery gedoen word vir houtagtige steggies, wat 'n lengte van minstens dertig sentimeter het. Een jaar later kan die jong eksemplare se finale aanplanting gedoen word. Die blootstelling moet sonnig of halfskadu wees. Aangesien die wilg 'n baie rustieke plant is, kan dit 'n merkbare weerstand teen koue hê.
Die wilg verkies beslis 'n klam grond, selfs kleierig, vrugbaar en toegerus met organiese stowwe. Grond wat onderhewig is aan uitdroging, moet beslis vermy word vir die verbouing daarvan.
Swamme wat die wilg ernstig kan beskadig, is die sogenaamde Uncinula salicis, wat die blare aanval wat wit kolle en die daaropvolgende val veroorsaak, en die Rhytisma salicinum, wat altyd die blare beïnvloed, wat veroorsaak dat geel kolle ontstaan ​​wat spoedig een vorm en 'n groter swart kol, wat weer die blaar laat val.
Laastens veroorsaak die Stilpnotia salicis-insek ook skade aan die blare wat dit as voedsel gebruik.
In die natuur kom die wilg veral in die heide voor, en soos hierbo genoem, in gebiede met 'n hoë humiditeit, sonder om ooit suiwer bosse te vorm. Die gebruik daarvan is geheel en al gereserveer vir sierdoeleindes of vir die herbebossing van natuurlike gebiede wat agteruitgangprosesse ondergaan het. Arboreale bome word in grasperke of in mere of waterliggame as geïsoleerde monsters gebruik. Hulle groei in werklikheid op vogtige en moerasagtige gronde, en word inderdaad sterk aanbeveel in die tuine waar dreinering 'n probleem is. Baie van hulle kan ook as windskerms of natuurlike hindernisse dien vir die beskerming van ander plante, danksy hul robuuste struktuur.
Wilgers benodig nie gereelde snoeiwerk nie. Om estetiese redes is dit egter moontlik om die takke te verkort sonder om die plant te beskadig, wat na aanleiding van hierdie bewerking natuurlik die natuurlike invloed daarvan sou sien verander.
Daar is baie soorte wilger. Die mees algemene is die Babiloniese saliks - die bekende huilwilg - tipiese hangwilg. Die salix alba, een van die eerstes wat die blare oopmaak, hang aan die takkies, in die lente en een van die laaste wat dit in die herfs laat val het. Die salix aegyptiaca, klein in grootte, 3-4 meter hoog, met groot lote, bedek met grys dons en elliptiese blare van ongeveer 15 sentimeter. Die salix caprea, ook genoem salikoon, met 'n hoogte van tot 8 meter en groot en ovale blare, baie dekoratief vir sy goue of silwer katjies. Nuuskierigheid van hierdie soort: die blomme verskyn voor die blare in pronkende stekels wat 'muise' genoem word. Salix daphnoides, ongeveer 9 meter lank, met smal en lansetvormige blare, heldergroen in die boonste gedeelte, glouerig in die onderste deel. Die skoonheid daarvan is veral opvallend in die winterseisoen, wanneer die nuwe lote 'n opvallende pers kleur kry en met wit pluis bedek is.
Die salix purpurea, klein in grootte - ongeveer 3 meter lank - met blougroen blare en hangende, lang en skraal takke. Die purpurea word beskou as een van die beste van die "huilende" tipe onder die klein wilgers en d word dus sterk aanbeveel vir ruimtes van beperkte grootte. Laastens die salix viminalis, of 'n riet, met 'n hoogte van ongeveer 9 meter, lang silwerkleurige blare, hoofsaaklik gekweek vir sierdoeleindes, maar ook vir die vervaardiging van die bekende mandjies.
Weerstand:van sonnig tot halfskadu
Grondsuurheid: suur tot basies
Grondvog: normaal tot nat
Gebruik: geïsoleerde bonsai
Plant, herplant herfs lente
Hoe om 'n huilwilg dood te maak
Die treurwilgboom is berug gehard en kan oorleef in baie moeilike toestande om sterker as ooit tevore te groei. Alhoewel dit 'n oorlewende eienskap is, kan bome ook u tuin begin ontwrig as u 'n huilwilger is, en hul wortelstelsels kan die wortels van ander nabygeleë plante en bome, sowel as ondergrondse toerusting, belemmer. In hierdie gevalle kan huilwilge frustrerend moeilik ontslae raak. Om 'n treurwil te vermoor, is harde werk en ywer nodig om te verseker dat hulle nie weer groei nie.
• Sny die treurwilg met 'n kettingsaag af. U kan kies om 'n professionele diens hiervoor in te stel om te verseker dat die boom niks beskadig wanneer dit val nie. Die diens kan ook die oorblyfsels van bome verwyder. U wil van al die romp en alle takke van die treurwilg ontslae raak en net die stomp in u tuin agterlaat. As u die boom alleen kap, gebruik handskoene, veiligheidsbril en veiligheidstoerusting.
• Boor verskeie gate aan die bokant en die kant van die abutasie en vul dit met 'n splitsblok. Sygate moet in 45 grade hoeke geboor word. Die chemikalie in die ontbinder help om die oorblywende stomp dood te maak en maak dit los om dit makliker van die grond af te verwyder. Water die stam liggies en hou aan om die ontbindingsstam die volgende vier tot ses weke toe te voeg, volgens die apteker se instruksies.
• Vul die gate met petroleum nadat die stomp droog is. Sodra die kerosien in die hout geabsorbeer het, gooi dit nog 'n bietjie in 'n gaatjie en steek dit versigtig aan. Die stomp en die wortels wat daaraan gekoppel is, moet geleidelik tot as verminder.
Klein Willow Soorte
Die bekende treurwilg (Salix babylonica) word 50 voet lank, met 'n maksimum breedte van 40 voet. Alhoewel baie wilgsoorte te groot vir die tuislandskap kan wees, is kleiner wilgtipes beskikbaar. Sommige soorte kan tot struike gesnoei word of toegelaat word om in bome te groei. Nie alle wilgersoorte is die huilende verskeidenheid nie
Alhoewel dit nie die kleinste spesie wilgerboom is nie, is die lourierwilg (Salix pentandra) 'n klein tot mediumgrootte boom wat ongeveer 25 meter lank word. Ondanks die hoogte daarvan, groei baai-wilg gewoonlik in 'n struikagtige, onweeflike vorm. Die bas is grysbruin en die blare is diepgroen. Laurel-wilger is gehard vir die Amerikaanse Departement van Landbou-planthardheidsone 3 en geniet klam, maar goed gedreineerde grond. Laurel wilgerplante rondom watermerke of as 'n ornament, in die tuin in volle son tot halfskadu.
Goudwilg (Salix alba var. Vitellina) word 6 tot 70 meter lank. Die verskil is in die manier waarop dit gehandhaaf word. Goue wilger is 'n huilende, meervoudige plant wat tot 8 meter per jaar groei. Sny hierdie spesie in die laat winter af tot ongeveer 'n voet lank sonder om die plant te beskadig. Lang blare van 4 duim van wilgerboom het silwer onderkant. Die blare word in die herfs verskillende geel skakerings. Die plant produseer regop katjies tot 4 sentimeter lank in die lente, soos die blare verskyn. Goue wilger groei goed in USDA sones 2 tot 9. Plant goue wilg in klam kleigrond met 'n pH van 5,5 tot 8,0 in volle son of halfskadu. Verskillende plante vir 'n skerm of plant rondom damme, strome of ander nat areas.
In die natuur groei wilgerbaskorale (Salix alba subsp. Vitellina Britzens) tot 'n hoogte van 80 meter. In die tuin kan hierdie vertikale wilgerboomsoort tot ongeveer 15 meter groei. Koraalbas kry sy naam as gevolg van sy winterskerm wanneer stingels diep, oranje-rooi word. Snoei wilgbas koraal swaar in die laat winter voordat nuwe groei verskyn vir maksimum kleur die volgende winter. Gehard in USDA sones 4 tot 8, wilgerbark koraal hou van volle son en klam, goed gedreineerde gronde.
Die pers wilgerboom (daphnoides Salix), gehard in USDA sones 4 tot 7, word 7 tot 20 meter lank en lewer silwerwit katjies van April tot Mei. Die stamme van die boom word pers van die vroeë herfs tot die middel van die winter. Hierdie vertikale wilg kan gesnoei word en as 'n struik gehou word of toegelaat word om tot 'n boom te groei. Katjies verskyn vroeg in die lente voor blare en is nuttig vir droë blommerangskikkings. Viooltjie wilg van mediumnat grond in volle son of halfskadu. Kweek pers wilg as 'n sierboom of struik in die tuin of rondom damme. Verskillende plante vir een skerm.
Hoe vermeerder die gedraaide wilg?
Salix matusdana Tortuosa vermeerder maklik deur in die blaar te sny. Sny net verskeie takke, nog jonk genoeg (van die jaar of die vorige jaar) en hou dit in 'n vaas vol water. Die steggies skiet binne enkele weke sterk wortel: die steggies is gereed om in 'n pot of op 'n plek verpak te word, wetende dat dit onder geen omstandighede in die eerste jaar van groei aan 'n droë substraat mag ly nie.
Die steggies kan vanaf September tot November direk in die grond begrawe word om te voorkom dat die grond rondom die nuwe wortels uitdroog. As die suksessyfer laer is, is hierdie tipe besnoeiing vinnig en sonder toesig.
Gieter en blootstelling
Wilgers het voortdurend en gereelde water nodig, hulle is baie bang vir droogte, en hulle word dikwels naby mere of strome geplant, in voortdurend nat grond. Die plant verkies sonnige posisies, aangesien dit in buitensporige skaduwe plekke geneig is om 'n belemmerende ontwikkeling te hê, hy vrees nie die koue nie en verdra baie intense en lang ryp sonder probleme. Hulle verkies ryk en diep gronde, nie dreinerend nie, en kan dikwels geplant word op plekke waar baie ander essensies sou ly, of waar die water stagneer en die grond voortdurend bevrug word. Die vermenigvuldiging vind gewoonlik plaas deur steggies, met behulp van die semi-houtagtige punte van die takke, en die wilgsteggies wortel baie maklik. Pasop vir plae en siektes! Veral die babylonica-wilgers word gereeld deur rodilegno aangeval en takkanker die hout is nogal broos, so dit gebeur dikwels dat die dunste takke breek.
Hoe om die treurwilg te laat groei
Die huilwilg (Salix babylonica L.) is een van die mees gebruikte wilgers vir sierdoeleindes en om hierdie rede sal ons na die beste tegnieke soek en hoe om die treurwilg te laat groei.
Die treurwilg is 'n bekende plant, veral as gevolg van die dra wat dit die naam van huil gegee het en baie vinnig groei en die oewer van mere of in die algemeen varswaterlope verkies, in 'n verkieslik koel grond. Vanweë die kenmerke daarvan, is dit egter raadsaam om nie die treurwilg in klein tuine te laat groei nie, want die plant het groot ruimtes nodig wat van ander plante verwyder word.
As die huilwilg, sodra dit tuis geplaas word, op sy grootte die res van die ordening van die ruimte sal kondisioneer. Die blootstelling wat die huilwilg verkies, is sonnig of halfskadu. Onthou ook dat dit 'n plant is wat 'n merkbare weerstand teen koue het.
Wat die keuse van grond betref, is dit goed dat dit beslis vogtig, baie vrugbaar en ryk aan organiese stowwe is. As u nie hierdie eienskappe het nie, is dit nie raadsaam om hierdie plant in te voeg wat boonop buite sy habitat sal wees nie. Soveel so dat die wilgers veral in die heide of gebiede met 'n hoë humiditeit wydverspreid is.
Benewens ornamentele gebruike, word wilg ook gebruik vir die herbebossing van natuurlike gebiede wat ondergaan is en afbraakprosesse. Deur nat en moerassige gebiede lief te hê, moet dit gebruik word met inagneming van hierdie spesifieke habitats. Die gebruik van treurwilg as windskerm of vir die vorming van natuurlike hindernisse, wat daarop gemik is om ander plante te beskerm, kom ook gereeld voor. 'N Ander gebruik, dikwels onbekend, is om uit die wilgtakkies van die natuurlike hormone wat 'n interessante wortelaksie uitvoer vir die voorbereiding van die steggies van die plante.
As gevolg van sy eienskappe, moet die huilende Wilgerplant nooit gesnoei word nie. Slegs in spesiale gevalle kan die plant gesnoei word as dit deur insekte, parasiete of atmosferiese middels aangeval word. In sommige gevalle gebeur dit dat die takke, wat gewelddadig deur die wind getref word, kan kraak en die blare die grond kan bereik en die plant en sy buitengewone skoonheid kan beskadig. Om hierdie rede moet die verkorting van die takke met groot omsigtigheid geskied sonder om aan die kenmerkende dra daarvan te peuter.