Die Amerikaanse sagtewarekonsultant met wie ek 'n onderhoud gevoer het, het my vertel van 'n oefening wat hy al eeue gelede gedoen het en wat sy hele lewe lank by hom gebly het. Die deelnemers aan die werkswinkel waarin hy was, is gevra om hul eie versorging te skryf en dit dan aan die klas te lewer, en gesels oor hoe hulle onthou wil word.
Hy was destyds in sy veertigs, ongetroud, sonder kinders. Hy kan nie presies onthou wat hy oor homself gesê het nie. 'Iets daaraan om 'n persoon te wees waarop mense kan staatmaak, 'n probleemoplosser, 'n vriend. 'N Goeie ou. "
Wat hy wel helder kan onthou, is die verskil tussen die gesellighede wat die deelnemers wat kinders gehad het, gegee het en diegene wat nie daar was nie.
'As iemand wat gekies het om vry te bly van bande wat bind, is ek getref deur almal wat 'n vader of moeder was, met die primêre fokus van hul geselligheid oor hul gesin, en veral om daar te wees vir hul kinders. Die mense wat kinders gehad het, het nie veel van hul beroepslewe, hul persoonlike groei of hul geestelike weg genoem nie. Dit het gehandel oor hoe hul kinders hulle sou sien, en hoe hulle eerstens as 'n goeie ma of pa gedink wil word. '
Die ervaring fassineer hom nog, selfs noudat hy, soos hy sê, ''n hele stam ouers, kinders en kleinkinders' geërf het deur sy primêre verhouding van meer as 15 jaar.
Hy is getref deur die feit dat mense met gesinne oorwegend hulself deur die verhouding van die verhouding sien, en baie van hul waarde ontleen aan die manier waarop dit met hul nageslag gaan, terwyl diegene wat nie gesinne en kinders het nie, 'n heel ander manier is om hulself te sien, om meer op hul eie groei en prestasies te fokus, eerder as op die mense in hul lewens.
Top vyf spyt van die dood
In 2009 het die Australiese Bronnie Ware 'n kort blogpos geskryf oor wat sy geleer het van mense in die laaste weke of maande van hul lewens in hul huise. As gevolg van eerlike gesprekke met hul bene op hul bedkassies, het sy begin om patrone te sien waarop mense met bekommernisse terugkyk, en 'n "top vyf" spyt oor sterwendes gelys.
Die eerste berou, skryf sy, was dat mense hul berou gehad het om aan die verwagtinge van ander te voldoen en nie van hulself getrou was nie. Baie, het sy gevind, het die helfte van hul drome nie bewaarheid nie. Nou, met die dood voor hul drumpel, word hulle duidelik hoe hulle hulself deurgaans van korte duur verander het.
Die tweede mees algemene spyt wat sy opgemerk het, was meestal deur mans uitgespreek. Hulle het besef dat hulle te dikwels voorkeur gegee het aan werk bo hul vrou en kinders.
Nommer drie op haar lys was die hartseer van mense wat nie hul gevoelens uitgespreek het nie omdat hulle bang was om die appelkar te ontstel. Hulle wou hê dat hulle kwessies uitgespreek en uitgeklaar het, in plaas daarvan om voor te gee dat dit nie bestaan ​​nie en hulle laat rommel soos ondergrondse vulkane.
In die vierde plek het mense gewens dat hulle met ou vriende in kontak bly. Hulle was spyt dat hulle nie die tyd geneem het om kontak te maak met belangrike lewensgebeurtenisse en hierdie vriendskappe te laat glip nie.
Laastens, volgens Bronnie Ware, voel mense in haar sorg jammer dat hulle hulself nie gelukkiger gemaak het nie. Sy het opgemerk dat baie teen die einde van hul lewens besef dat baie gelukkig is om 'n werklike keuse te wees en dat hulle toegelaat word om deur sosiale konvensies en vrees vir verandering in te haal. Hulle was tevrede, maar uiteindelik sou hulle graag meer wou gelag het, lighartig gewees het en hul hare in die steek gelaat het.
Haar bondige lys het virale geword. Aangemoedig deur hierdie reaksie, brei Bronnie Ware haar blog uit tot 'n topverkoper-memoir, Die Top Vyf betreur die sterwende. (Lees twee uittreksels uit die boek van Bonnie Ware op InnerSelf.com)
'Ek was daarvan oortuig dat as ek drie swangerskappe verloor, my lot in hierdie lewe nie was om kinders te hê nie, en ek het dit sonder berou of pyn of teleurstelling aanvaar. Ek het gedink om 'n hawelose kind aan te neem, maar die reaksie van my familie en vriende was nie ondersteunend nie en ek het toe gehelp om die kind aan te neem. Noudat ek ouer as sestig is, het ek geen spyt dat ek nie kinders het nie, en ek is gelukkig omdat ek my tyd kon gebruik om ander kulture te verken en te leer. Op hierdie reis kon ek kinders help deur vir hulle 'n skool te skep in 'n land waar skooltoe was baie moeilik. '—Vrou, 67, gesondheid en genesing, Kanada
As ons op Bronnie Ware se lys gaan, wil dit voorkom asof diegene wat nie die ouerskapstappe gedoen het nie, 'n makliker tyd sou hê as ons aan die einde van ons dae kom. Baie van ons wat verkies om kinderloos te wees, het die verwagtinge van familie en vriende gekniehalter deur nie voort te sit en getrou te bly aan wat op ons innerlike rolprent was nie. As kinders nie gegee word nie, sou ons 'n bewuste keuse gemaak het oor wat vir ons belangrik was, wat ons 'n gevoel van doel en betekenis sou gee, en daarvoor gegaan het. Ons het miskien ons lewe daaraan bestee om te werk, maar dit is nie benadeel om tyd saam met ons kinders deur te bring nie, so daar is geen spyt daaroor nie.
Laat ons gelukkig wees
Ek kan nie praat met die moed om pynlike kwessies aan te spreek nie, maar in elk geval 'n onkonvensionele lewe gelei het, sou ek dit nie verder as ons die moed gehad het om te praat nie. As ons dit nie doen nie, kan daar nog tyd wees. Baie van ons het ook baie tyd gehad vir vriende en mense, oud en jonk, wat ons op pad ontmoet en daarvan gehou het.
Laat ons ons uiteindelik gelukkig genoeg wees? In my opname, hoe onvoorstellend ook al, was mense sonder kinders 'vreemd gelukkig', soos die navorser dit stel, ongeag hul ouderdom. Hulle het nie aan die einde van hul dae gewag om vreugde en dankbaarheid te beleef nie.
© 2019 deur Lisette Schuitemaker. Alle regte voorbehou.
Childless Living: Die vreugdes en uitdagings van die lewe sonder kinders
deur Lisette Schuitemaker
Hierdie boek is vir almal wat nie die weg van ouerskap deurgemaak het nie, wat naaste familie of vriende het wat selfgerigte lewens sonder nageslag lei, en vir almal wat nog oor hierdie wesenlike lewenskeuse nadink. Die verhale in hierdie boek getuig ook dat die feit dat 'n mens nie eie kinders het nie, die vreugdes (en beproewings) van kinders jou totaal en al verbygaan. Hierdie boek wys dat dit in orde is om nie net die lewenswyse van ouers en die kinders wat by diegene wat van hulle hou, te vier nie, maar ook diegene wat dapper genoeg is om die minder bekende pad van nie-ouerskap te volg. (Ook beskikbaar as 'n Audioboek en as 'n Kindle-uitgawe.)
Lisette Schuitemaker het 'n kommunikasieonderneming gestig, bestuur en verkoop voordat hy 'n geneser, lewensafrigter en skrywer van persoonlike ontwikkeling geword het. Sy het die werk van Wilhelm Reich bestudeer as deel van haar BSc in Brennan Healing Science. Sy is die skrywer van Die Gevolgtrekkings oor kinderjare reg en Kinderlose Lewe en mede-outeur van Die oudste dogter-effek. Lisette woon en werk in Amsterdam, Nederland.
Video met Lisette Schuitemaker - besluit om nie kinders te hê nie
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Ouerskap > 'N Lewe wat die moeite werd is om te lewe ... sonder berou