Daar was ook nog Vittone se aansoek in die hooggeregshof in Pretoria hangende oor die aanstelling van die onafhanklike prokureur, toe die meester in Bloemfontein, glo welwetend daarvan, die huidige aanstellings van die trustees gemaak het.
Hy het gesê ongeag die geldigheid van die tweede testament is dit ’n skriftelike dokument waarin Joost sy wens oor die trustees van sy trust uitgespreek het.
Die meester het ook nie ’n diskresie uitgeoefen of ’n besluit geneem toe hy hulle aangestel het nie. Hy het net Joost se wens uitgevoer. Daar is dus nie ’n besluit of diskresie wat hersien kan word nie, het Joubert betoog.
Uit die hofstukke is dit duidelik dat Vittone en die Van der Westhuizens nie langs dieselfde vuur sit nie.
Die karakter in dié eenmanklug is ’n bedrewe ou akteur. Hy begin eers alleen in die eerste toneel optree. Wanneer die ander spelers moet verskyn, gebeur daar niks. Teen hierdie tyd is hy egter goed op dreef en hy besluit om op sy eie aan te gaan.
Hy gee ook uiting aan allerhande frustrasies en het onder meer ’n probleem met die swak regisseur en swak skrywer.
Hy sê hy kan nie onthou dat hy al voorheen ’n akteur vertolk het nie. Hy het wel al talle solostukke se regie behartig en in toneelstukke met slegs twee spelers opgetree.