Tuis was sy kamer leeg, maar sy klerekas steeds vol. Geen vuil koppie langs sy bed nie. My kind is weg en ek weet nie eers waarheen nie. Daardie afskeid was baie moeilik. Ek en sy beste maat se ma het dikwels saam tande gekners en geween. Dit was twee moeilike jare vir die grens-ma’s. Die langhaar seuns het onherkenbaar, as fris jong manne met borselkop en skurwe elmboë, huis toe gekom. Net om na ŉ paar dae weer te moet teruggaan en nooit het die afskeid makliker geword nie.
Die dissipels van Jesus Christus moes ook afskeid ervaar. Hulle moes toekyk hoe Hy, hulle groot vriend en leier, hulle leermeester, voor hul oë van hulle af weggaan en hulle agterlaat. Hulle het toe reeds die groot wonderwerk, sy oorwinning oor die dood beleef. Hy het hulle voorberei op die afskeid wat sou kom. Hierdie wonder, sy opstanding uit die dood, is sonder twyfel na sy kruisiging aan hulle bevestig deur sy verskyning aan hulle as ware en lewende wese. Hy het saam met hulle geëet en vir die twyfelaar Tomas gesê: “Bring jou vinger hier en kyk na my hande”.
Nou gaan Hy weer weg en hulle kan nie saam nie. Hy neem afskeid van hulle en hierdie wêreld om weer terug te keer na sy Vader se huis maar met dié troos dat hulle, sy dissipels, en ons, sy kinders, die krag van die Heilige Gees sal ontvang en dat ons nie alleen agtergelaat word nie. Sy afskeid is tydelik en relatief, want Hy is, deur die Heilige Gees, steeds met ons soos wat Hy toe reeds aan die dissipels belowe het. Daarmee saam kom die groot belofte en versekering dat Hy weer op die wolke sal kom net soos wat Hy gegaan het. Christus vaar op na die Vader en laat ŉ erfenis van hoop en vertroue na, met die sekere wete dat, wanneer Hy weer kom, die dood finaal oorwin sal wees en dat sy kinders saam met Hom die Lewe sal ingaan.