Geskryf deur Kasia Tarczynska, JA! Magazine
Daar is geen twyfel dat jy dit gehoor het nie: staatspolitici wat klein besighede prys vir hul rol in werkskepping. In 2012, goewerneur Rick Scott verklaar dat "klein besighede die ruggraat van Florida se ekonomie is." Verlede jaar het die goewerneur van New Mexico, Susana Martinez gesê "Wanneer klein sake-innoveerders en entrepreneurs floreer, floreer ons ekonomie." Die politici is reg: Trouens, die Small Business Administration ramings dat 99.7 persent van alle maatskappye klein besighede is. ander navorsing het getoon dat startups en firmas reeds in 'n nie-regeringsorganisasie gevestig is - die oorgrote meerderheid van werksgeleenthede skep.
So jy sou dink dat politici ver gaan om klein en entrepreneuriese maatskappye te ondersteun. Ongelukkig is jy verkeerd.
"Wanneer klein ondernemingsinnovators en entrepreneurs floreer, floreer ons ekonomie."
Elke staat het 'n agentskap of twee in beheer van die bevordering van werksgroei. Byvoorbeeld, Virginia het die Ekonomiese Ontwikkelings Vennootskap, Nevada het die Goewerneur se Kantoor van Ekonomiese Ontwikkeling, en Florida het Enterprise Florida. Dié agentskappe onderskryf en administreer verskeie ondernemings-aansporingsprogramme, soms genoem "korporatiewe welsyn" -korporatiewe inkomstebelastingkrediete, voorskotte toekennings, belastingvrystelling, gratis of goedkoop grond, verdiskonteerde energie vir datacenters. Kenneth P. Thomas, skrywer van Beleggingsincentives en die Global Competition for Capital, beraam dat staats- en plaaslike agentskappe sowat $ 70 miljard per jaar in openbare geld spandeer op ekonomiese ontwikkeling
Oor die jare het Good Jobs First, 'n nasionale beleidshulpbronsentrum wat die deursigtigheid en aanspreeklikheid in ekonomiese ontwikkeling bevorder en waar ek as navorser werk, opgemerk dat die $ 70-biljoen te dikwels na groot buitelandse maatskappye verhandel wat het nie openbare hulp nodig om te floreer nie. Ná jare van nege-en-tienfiguur "megadeals"(Dit is wat ons aansporingspakkette van $ 50 miljoen of meer noem), het ons besluit om ons waarneming aan die toets te stel.
Ons het drie studies gedoen om vas te stel of dit wat ons jare lank vermoed het, waar is: dat daar eintlik 'n groot vooroordeel is teen klein ondernemings in die toekenning van staatsekonomiese ontwikkelingsgeld, en dat die hoeveelheid aansporings om groot maatskappye dwergehulpbronne te lok of te behou toegewyde om klein en plaaslik gegroeide maatskappye te ondersteun.
In 2015, ons ondervra 41-leiers van kleinbesigheidsorganisasies in 25-state wat 24,000-lidmaatskappye verteenwoordig. Hulle het ons vertel dat hulle geglo het dat die besteding aan sake-aansporings in hul state grootmaatskappye bevoordeel het en dat die huidige aansporingstelsel nie reg is vir klein maatskappye nie. "Ons ly aan die paradigma dat dit altyd beter is om 'n besigheid van buite te bring om nuwe werksgeleenthede te bring eerder as om plaaslik te belê om die ekonomie te laat groei," het een leier aan ons gesê.
Daarbenewens het ons gevind dat daar 'n wanverhouding bestaan ​​tussen wat klein ondernemings benodig en wat hulle deur staatsekonomiese ontwikkelingsagentskappe aangebied word. "Klein sake-eienaars bel nie vir meer belastingvermindering of minder werkplekstandaarde nie," het 'n ander leier ons vertel. "Hulle het meer kliënte nodig in hul winkels, die aankoop van die produkte en dienste wat hulle verkoop." Wat klein besighede regtig nodig het, is gevind, is belegging in hul gemeenskappe en kliënte wat ekonomies veilig was en stabiele, goed betaalde werk gehad het. hulle ekstra geld om te spandeer. Deur supermajorities, het klein sake-leiers gesê staatsbelasting aansporings is nie nuttig vir klein of groeiende besighede.
Dieselfde jaar, ons ondersoek 16 ekonomiese ontwikkelingsprogramme in 14-state. Hierdie programme was amptelik oop vir maatskappye van enige grootte. In teorie het dit nie saak gemaak of 'n firma twee of 2,000-werkers gehad het nie - die speelveld moes gelyk wees aan almal. Maar ons het bevind dat 70 persent van die aansporingstoekennings en 90 persent van die dollar gaan groot besigheid wees.
In 2016, ons ondersoek algemene ekonomiese ontwikkelingsbegrotings in drie diverse state-Florida, Missouri en New Mexico. Ons het gevind dat groot ontvangers oorheers het: 68 persent van die staat se ekonomiese ontwikkelingsbesteding gaan na groot maatskappye en programme wat dié maatskappye ondersteun. Slegs ongeveer 19 persent van ekonomiese besteding voordele klein maatskappye. (Die res kon nie duidelik toegeken word nie.)
Wat klein besighede regtig nodig het, het ons gevind, is belegging in hul gemeenskappe.
Hierdie studies het ons gehelp om tot die gevolgtrekking te kom dat om 'n meer regverdige verspreiding van ekonomiese ontwikkelingshulpbronne te bereik, ons eers die moontlikheid moet beperk om groot multistate maatskappye uit toegang tot aansporingsprogramme uit te sluit. Dié maatskappye het reeds toegang tot kapitaal en markte en is minder geneig om openbare steun te benodig. Ten minste moet ons die fondse beskikbaar stel vir elke maatskappy.
Die idee is om die hoeveelheid publieke geldmaatskappye wat vir elke werk of transaksie ontvang word, te beperk en te beheer. Dit sal groot toekennings verhoed wat verband hou met kapitaalintensiewe projekte wat baie min werksgeleenthede skep, en sal verseker dat lande nie op elke werk oorskry nie. Hierdie hervormings sal geld bespaar wat aangestuur kan word om klein ondernemings te help om hul volgehoue ​​kredietkrisis te oorkom. State sal ook meer hulpbronne hê om op groter prentprioriteite te fokus, soos om in hoofstrate en gemeenskappe te belê, die arbeidsmag te onderrig en infrastruktuur te verbeter.
Alhoewel geen state groot maatskappye uit hul groot subsidieprogramme uitsluit nie en slegs baie min programme het goed gedefinieerde pette, het sommige staatsregerings begin verstaan ​​dat ekonomiese belastingaansporings inkomste tekorte kan skep vir dienste waarvoor klein ondernemings nodig en advokaat wil hê.
Hierdie jaar het Louisiana byvoorbeeld meer uitbetaal in belastingkrediete aan korporasies as wat hy van korporatiewe inkomste en franchise-belasting ingesamel het. Gov. John Bel Edwards, wat nog 'n jaar van begrotingstekort in die gesig staar, wil die doeltreffendheid van groot belastingaansporings in die staat evalueer en bepleit dat die aantal pouses beskikbaar is vir maatskappye.
Ook Florida het in die regte rigting beweeg. Gov. Rick Scott wou 'n spesiale "transaksie-sluitingsfonds" skep wat maatskappye van ander lande sou lok. Hy het vir daardie doel $ 250 miljoen gevra, maar die staatswetgewer het sy versoek verwerp en het hom niks gegee nie. Dit is ongekende. Florida wetgewers was vet in die advies van die staat se geprivatiseerde ekonomiese ontwikkeling agentskap wat om volgende te doen: "Wees kreatief," het hulle gesê.
Nou het Florida 'n kans om te konsentreer op wat werklik saak maak in ekonomiese ontwikkeling.
Kasia Tarczynska het hierdie artikel geskryf vir JA! Magazine. Kasia is 'n navorsingsontleder met Good Jobs First sedert 2011. Sy het bygedra tot talle studies en verslae wat deur die organisasie gepubliseer is. Haar vorige ondervinding sluit in gemeenskapsorganisasie- en navorsingsondersteuning aan nie-winsgewende gemeenskapsgroepe in Chicago. Kasia het 'n meestersgraad in stadsbeplanning en -beleid van die Universiteit van Illinois in Chicago verdien en is oorspronklik van 'n klein dorpie in Oos-Pole.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > geregtigheid > Ekonomiese > Hoekom gee pouse tot groot korporasies toe ons die straat kan belê?