Die Sfinxpoort, Alacahöyük (Hetitiese nedersetting) - Inligting - 2022
Die argeologiese terrein van Alacahöyük
Een van die drie belangrikste Hetitiese stede in Çorum, Alacahöyük, is 'n moet-kyk as u belangstel in die raaisels van die Bronstydperk-argeologie. Hierdie stadshoop is al meer as 6 duisend jaar gevestig en was die tuiste van Hattians, die Hetiete, Frygiërs, Bisantyne, Seljuks en Ottomane, alhoewel die grootste skatte aan die Chalcolithic en Bronstydperk van die Hattiërs en Hetiete behoort.
Opgrawings is hier aan die gang sedert die ontdekking van die terrein in 1835, en op 'n stadium is selfs grawe gefinansier uit die persoonlike rykdom van Atatürk, die stigter van die moderne Turkse Republiek. Tot op hede het grawe vyftien lae nedersetting opgegrawe.
LET WEL: Alacahöyük sal beslis vir almal interessant wees in die argeologie of die beskawings van die Bronstydperk, maar dit is nie 'n andersins indrukwekkende plek nie. Die beste opsie vir 'n groot perseel is Hattusha, net 36 km van Boğazkale af. Alacahöyük is nie 'n massiewe webwerf nie en verg nie baie tyd om te verken nie. Toegang is ook baie goedkoop, so dit is 'n uitstekende bestemming om in te sluit as deel van 'n groter reisplan.
Ruïnes van Hattusa in Turkye
Wat Duitse argeoloë die afgelope 100 jaar stukkie vir stukkie uit die eens wonderlike metropool van die Hetiete opgegrawe het, is grootliks versprei op heuwelagtige terrein: mure en fondamente van tempels en paleise, stadspoorte met magtige wagfigure, skanse en tonnels, kultusstene , waterbakke, spykerskriftekens en opgawe.
Hattusa is soos 'n wyd oop geskiedenisboek. Net kenners verstaan ​​die geheime daarvan met die eerste oogopslag. Die gemiddelde besoeker het baie verbeelding nodig om hierdie ou verhale te lees - of 'n kundige gids. Dit is waar Selo en Achmed ter sprake kom: die een, kunshistorici, die opgrawing help die ander. Beide voortdurend aan die gang in Hattuscha.
In die tweede millennium vC regeer die Hetiete byna die hele Anatolië en 'n aantal vasalstate - insluitend Troje. Die Groot Koning was op ooghoogte met die Farao's en Babiloniërs: hulle het met mekaar handel gedryf en onderhandel, maar het ook hard geslaan as dit nodig was. Die feit dat daar vandag baie bekend is uit die geskiedenis, godsdiens en kultuur van hierdie mense wat lank vergete is, is grootliks te danke aan 30 000 tablette met die Akkadiese spykerskrif. Die tablette is in Hattusa gevind en ontsyfer. Dit is nou bekend dat die Hetiete ongelooflik godsdienstig verdraagsaam was: "Toe hulle ander mense onderwerp het, het hulle nie op hulle gode toegesak soos dit algemeen is nie. Maar inteendeel. Hulle het hulle in hul eie panteon aangeneem om barmhartig te wees en nie om wraak te neem nie, "verduidelik Selo en verwys na die 31 tempels en heiligdomme van die stad, die" ryk van duisend gode ".
Verseker die welwillendheid van die gode
Die belangrikste gode kan gevind word by die indrukwekkendste plek van Hattusha: die rotsreservaat Yazilikaya. Opgang van manlike en vroulike gode word in die mure van twee rotskamers ingekerf. Dit staan ​​onder leiding van die weergod Teschup en die songodin Hepat. Beide gode word vergesel deur die heilige bul Hurri en Scheri. Ook die toneel waarin die god van die dood, Scharruma, die groot koning Tuthaliya IV beskerm, is ook groot. en lei hom na die doderyk. Hoe die godsdienstige feeste van die Hetiete op die terrein verloop het, is op talle spykerskrifttablette neergeskryf. Omdat net die presiese uitvoering van die rituele die welwillendheid van die gode verseker het.
Leeuhek as 'n lokval vir krygers
Hoe verdedigend Hattusa eens was en hoe groot die stad vir besoekers moes gelyk het, kan beoordeel word aan die oorblyfsels van die indrukwekkende vestingwerke. By die leeuhek met sy drie en 'n half meter hoë deurpilare, demonstreer Achmed hoe die hekkamer in 'n aanval vasgemaak is en 'n lokval geword het vir vyandelike krygers. Net so opwindend: 'n enkele lêer deur die ondergrondse tonnel waardeur die krygers belegerde soldate kan aanval sonder om opgemerk te word.
Hattusa se jongste aantrekkingskrag
Hattuscha se jongste besienswaardigheid is net vyf jaar oud, maar dit is veral indrukwekkend. By die ingang het die argeoloë 'n 65-meter gedeelte van die ou verdedigingsmuur gerekonstrueer. Agt meter hoog, etlike meter dik en toegerus met twee verdedigingstorings. Die hele ding het soos in die Hetitiese tye opgehoop uit ongebakte Adobe -stene. 'N Projek oor eksperimentele argeologie wat uniek is in die wêreld.
'En stel u nou voor dat dit slegs een persent van die oorspronklike stadsmuur verteenwoordig', voeg Selo by tot die verbasing van die besoekers. Maar u kan ook opvallende spore van die Hetiete vind buite die UNESCO-wêrelderfenisgebied Hattuscha: in Alacahöyük is die Sphinx-hek met dubbele koparend, wat eens toegang tot 'n uitgebreide tempelpaleiskompleks was. In Çorum is daar 'n klein, maar fyn museum met allerhande voorwerpe van alledaagse gebruik en kultus, spykerskrifttablette, keramiek, wapens, juweliersware en twee gedetailleerde grafte van die prins, insluitend geraamtes en grafgoed. In Ankara voltooi die groot Hetitiese afdeling in die Museum van Anatoliese beskawings die mosaïek van hierdie volk.
Rotskristalleleeus, goue sonskyfies
Hier ontmoet ons - soms gemaak van klei, soms van metaal gegiet - Hurri en Scheri, die heilige bulle van die gode. Hier sien u beelde van gode van ivoor en leeufigure van rotskristal. Drink- en offervate in die vorm van diere- en menslike vorms. Sonskyfies van goud, kosmetiese flesse gemaak van edelstene, reuse vase en spykerskrifttablette. Die skatkis van monumentale klipbeelde en artistieke reliëfe wat eens tempels, paleise en stadspoorte versier het, is ook indrukwekkend. Met konings en gode, mitiese wesens en jongleurs, tonele van opoffering en geveg, jag- en oorlogsfoto's. Die meeste dateer uit die laat Hetitiese owerhede uit die tiende tot agste eeu vC.
Die Hetitiese ryk en Hattuscha het op hierdie stadium reeds omgekom. Dit is nog nie finaal verduidelik nie. Interne konflikte, gereelde oesmislukkings of oorloë op verskeie fronte word deur die navorsers bespreek. Wat oorgebly het van hierdie mense en hul kultuur, is 'n reis werd - in die hartjie van Turkye.
Bybelse agtergrond Redigeer
Voor die argeologiese ontdekkings wat die Hetitiese beskawing aan die lig gebring het, was die enigste bron van inligting oor die Hetiete die Ou Testament. Francis William Newman het die kritiese standpunt uitgespreek, algemeen in die vroeë 19de eeu, dat 'geen Hetitiese koning met sy mag met die koning van Juda kon vergelyk nie'. 
Aangesien die ontdekkings in die tweede helfte van die 19de eeu die omvang van die Hetitiese koninkryk aan die lig gebring het, het Archibald Sayce beweer dat die Anatoliese beskawing "nie vergelykbaar was met die verdeelde koninkryk van Egipte nie", en was "oneindig kragtiger as dié van Juda".  Sayce en ander geleerdes het ook opgemerk dat Juda en die Hetiete nooit vyande was in die Hebreeuse tekste in die Koningsboek nie; hulle het die Israeliete van seders, strydwaens en perde voorsien, en in die boek Genesis was vriende en bondgenote Abraham. Urija die Hetiet was 'n kaptein in die leër van koning Dawid en het as een van sy "magtige manne" in 1 Kronieke 11 getel.
Aanvanklike ontdekkings Redigeer
Die Franse geleerde Charles Texier het die eerste Hetitiese ruïnes in 1834 gevind, maar het dit nie as sodanig geïdentifiseer nie.  
Die eerste argeologiese bewyse vir die Hetiete verskyn in tablette wat by die karum van Kanesh (nou Kültepe genoem), wat verslae bevat van handel tussen Assiriese handelaars en 'n sekere "land van Hatti". Sommige name op die tablette was nie Hatties of Assiries nie, maar duidelik Indo-Europees. 
Daar is gevind dat die skrif op 'n monument in Boğazkale deur 'People of Hattusas' wat in 1884 deur William Wright ontdek is, ooreenstem met eienaardige hiërogliewe skrifte van Aleppo en Hama in Noord -Sirië. In 1887 het opgrawings by Amarna in Egipte die diplomatieke korrespondensie van Farao Amenhotep III en sy seun, Akhenaten, onthul. Twee van die briewe uit 'n "koninkryk van Kheta"— Skynbaar in dieselfde algemene streek as die Mesopotamiese verwysings na" land van Hatti" - is in standaard Akkadiese spykerskrif geskryf, maar in 'n onbekende taal, alhoewel geleerdes die geluide daarvan kon interpreteer, kon niemand dit verstaan ​​nie. Kort daarna het Sayce voorgestel dat Hatti of Khatti in Anatolië was identies met die "koninkryk van Kheta"genoem in hierdie Egiptiese tekste, sowel as by die Bybelse Hetiete. Ander, soos Max Müller, was dit eens Khatti was waarskynlik Kheta, maar het voorgestel dat dit met die Bybelse Kittim verbind word eerder as met die Bybelse Hetiete. Die identifikasie van Sayce is in die vroeë 20ste eeu algemeen aanvaar en die naam "Hetiet" het geheg geraak aan die beskawing wat by Boğazköy ontbloot is. [ aanhaling nodig ]
Tydens sporadiese opgrawings in Boğazköy (Hattusa) wat in 1906 begin het, het die argeoloog Hugo Winckler 'n koninklike argief gevind met 10 000 tablette, ingeskryf in spykerskrif Akkadies en dieselfde onbekende taal as die Egiptiese briewe van Kheta—Dit bevestig die identiteit van die twee name. Hy het ook bewys dat die ruïnes by Boğazköy die oorblyfsels was van die hoofstad van 'n ryk wat op 'n stadium die noorde van Sirië beheer het.
Onder leiding van die Duitse Argeologiese Instituut word sedert 1907 opgrawings by Hattusa aan die gang, met onderbrekings tydens die wêreldoorloë. Kültepe is suksesvol opgegrawe deur professor Tahsin Özgüç vanaf 1948 tot met sy dood in 2005. Opgrawings op klein skaal is ook in die onmiddellike omgewing van Hattusa uitgevoer, waaronder die rotsreservaat van Yazılıkaya, wat talle rotsreliëfs bevat wat die Hetitiese heersers en die gode uitbeeld van die Hetitiese panteon.
Die Hetiete gebruik 'n variasie van spykerskrif wat Hittiet spykerskrif genoem word. Argeologiese ekspedisies na Hattusa het hele stelle koninklike argiewe op spykerskrifttablette ontdek, óf in Akkadies, die destydse diplomatieke taal, óf in die verskillende dialekte van die Hetitiese konfederasie. 
Die Museum van Anatoliese beskawings in Ankara, Turkye, huisves die rykste versameling Hetitiese en Anatoliese artefakte.
Die Hetitiese koninkryk was gesentreer op die lande rondom Hattusa en Neša (Kültepe), bekend as "die land Hatti" (URU Ha-at-ti). Nadat Hattusa as hoofstad aangewys is, het die gebied omring deur die draai van die Kızılırmakrivier (Hetities Marassantiya) word beskou as die kern van die Ryk, en sommige Hetitiese wette maak 'n onderskeid tussen 'hierdie kant van die rivier' en 'die kant van die rivier'. Die beloning vir die gevangenskap van 'n ontsnapte slaaf nadat hy verby die Halys kon vlug, is byvoorbeeld hoër as die vir 'n slaaf wat gevang is voordat hy die rivier kon bereik.
In die weste en suide van die kerngebied lê die gebied bekend as Luwiya in die vroegste Hetitiese tekste. Hierdie terminologie is vervang deur die name Arzawa en Kizzuwatna met die opkoms van die koninkryke.  Nietemin het die Hetiete steeds na die taal wat in hierdie gebiede ontstaan ​​het, as Luwiaans verwys. Voor die opkoms van Kizzuwatna is die hart van die gebied in Cilicië die eerste keer deur die Hetiete as Adaniya genoem.  Na sy opstand van die Hetiete tydens die bewind van Ammuna,  het dit die naam van Kizzuwatna aangeneem en suksesvol noordwaarts uitgebrei om ook die onderste Anti-Taurusberge te omvat. In die noorde woon die bergagtige mense wat die Kaskians genoem word. Ten suidooste van die Hetiete lê die Hurriaanse ryk Mitanni. Op sy hoogtepunt, tydens die bewind van Muršili II, het die Hetitiese ryk gestrek van Arzawa in die weste tot Mitanni in die ooste, baie van die Kaskiese gebiede in die noorde, waaronder Hayasa-Azzi in die verre noordooste, en in die suide tot in Kanaän ongeveer tot by die suidelike grens van Libanon, met al hierdie gebiede binne sy domein.
Daar word algemeen aanvaar dat die Hetiete 'n tyd voor 2000 vC in Anatolië gekom het. Hoewel hulle vroeëre plek betwis word, word daar al meer as 'n eeu deur geleerdes bespiegel dat die Yamnaya-kultuur van die Ponties-Kaspiese steppe, in die huidige Oekraïne, rondom die See van Azov, 'n vroeë Indo-Europese taal gepraat het tydens die derde en vierde millennia vC. 
Die aankoms van die Hetiete in Anatolië in die Bronstydperk was een van 'n superstraat wat hom op 'n inheemse kultuur afdwing (in hierdie geval oor die reeds bestaande Hattiane en Hurriërs), hetsy deur verowering of deur geleidelike assimilasie.   In argeologiese terme is die verwantskappe van die Hetiete met die Ezero -kultuur van die Balkan en die Maykop -kultuur van die Kaukasus binne die migrasieraamwerk oorweeg.  Die Indo-Europese element vestig ten minste die Hetitiese kultuur as opdringerig vir Anatolië in die wetenskaplike hoofstroom.
Volgens Anthony het steppewagters, argaïese Proto-Indo-Europese sprekers, ongeveer 4200–4000 vC in die onderste Donauvallei versprei, wat die ineenstorting van Ou Europa veroorsaak het of daaruit voordeel trek.  Hulle tale het "waarskynlik argaïese Proto-Indo-Europese dialekte van die soort ingesluit wat deels later in Anatolies bewaar is."  Hulle afstammelinge het later op 'n onbekende tyd na Anatolië verhuis, maar miskien so vroeg as 3000 vC.  Volgens J. P. Mallory is dit waarskynlik dat die Anatoliërs in die 3de millennium vC vanuit die noorde uit die noorde gekom het, hetsy via die Balkan of die Kaukasus.  Volgens Parpola hou die verskyning van Indo-Europese sprekers uit Europa in Anatolië en die voorkoms van Hetiete verband met latere migrasies van Proto-Indo-Europese sprekers uit die Yamnaya-kultuur na die Donauvallei op c. 2800 vC,   wat strook met die "gebruiklike" aanname dat die Anatoliese Indo-Europese taal iewers in die derde millennium vC in Anatolië ingevoer is.  Petra Goedegebuure het egter getoon dat die Hetitiese taal baie woorde met betrekking tot landbou geleen het uit kulture aan hul oostelike grense, wat 'n sterk bewys is dat hulle 'n roete oor die "Anatoliërs in die Kaukasus" geneem het, 'n lesing teen en teen 'n roete deur Europa.
Hulle beweging na die streek het moontlik omstreeks 1900 vC 'n massa -migrasie in die Ooste veroorsaak. [ aanhaling nodig ] Die destydse dominante inheemse inwoners in Sentraal-Anatolië was Hurriërs en Hattiërs wat nie-Indo-Europese tale gepraat het. Sommige het aangevoer dat Hatties 'n Noordwes-Kaukasiese taal was, maar die verbintenis daarvan bly onseker, terwyl die Hurriaanse taal amper geïsoleer was (dit was een van slegs twee of drie tale in die Hurro-Urartiaanse familie). Daar was ook Assiriese kolonies in die streek tydens die Ou Assiriese Ryk (2025–1750 vC). Dit was van die Assiriese sprekers van Bo -Mesopotamië dat die Hetiete die spykerskrif aangeneem het. Dit het 'n geruime tyd geneem voordat die Hetiete hulself gevestig het na die ineenstorting van die Ou Assiriese Ryk in die middel van die 18de eeu v.C., soos duidelik blyk uit sommige van die tekste wat hier opgeneem is. Daar was etlike eeue afsonderlike Hetitiese groepe, gewoonlik op verskillende stede. Maar toe het sterk heersers met hul sentrum in Hattusa (moderne Boğazkale) daarin geslaag om dit bymekaar te bring en groot dele van Sentraal -Anatolië te verower om die Hetitiese koninkryk te vestig. 
Vroeë tydperk wysig
Die vroeë geskiedenis van die Hetitiese koninkryk is bekend deur middel van tablette wat moontlik eers in die 18de eeu v.C.,   in die Hetitiese   geskryf is, maar die meeste tablette het slegs oorleef as Akkadiese afskrifte in die 14de en 13de eeu vC. Dit toon 'n wedywering tussen twee takke van die koninklike familie tot in die Middelryk, 'n noordelike tak wat eers in Zalpuwa en tweede Hattusa gevestig was, en 'n suidelike tak in Kussara (nog nie gevind nie) en die voormalige Assiriese kolonie Kanesh. Dit kan onderskei word deur hul name, die noordelike inwoners het die Hattiese name geïsoleer, en die suidelike het Indo-Europese Hetitiese en Luwiaanse name aangeneem. 
Zalpuwa het Kanesh onder Uhna die eerste keer aangeval in 1833 vC. 
Een stel tablette, gesamentlik bekend as die Anitta -teks,  begin deur te vertel hoe Pithana, die koning van Kussara, die naburige Neša (Kanesh) verower het.  Die werklike onderwerp van hierdie tablette is egter die seun van Pithana, Anitta (r. 1745–1720 v.C.),  wat voortgegaan het waar sy pa opgehou het en verskeie noordelike stede verower het: waaronder Hattusa, wat hy vervloek het, en ook Zalpuwa . Dit was waarskynlik propaganda vir die suidelike tak van die koninklike familie, teen die noordelike tak wat op Hattusa as hoofstad gevestig was.  'n Ander stel, die verhaal van Zalpuwa, ondersteun Zalpuwa en onthef die latere Ḫattušili I van die aanklag dat hy Kanesh ontslaan het. 
Anitta is opgevolg deur Zuzzu (r. 1720–1710 vC) , maar iewers in 1710–1705 vC is Kanesh vernietig en het die gevestigde Assiriese handelstelsel saamgeneem.  'n Edele familie uit Kussaran het oorleef om die Zalpuwan/Hattusan -gesin te betwis, alhoewel dit onseker is of dit van die direkte lyn van Anitta was. 
Intussen het die here van Zalpa geleef. Huzziya I, afstammeling van 'n Huzziya van Zalpa, het Hatti oorgeneem. Sy skoonseun Labarna I, 'n suidelike van Hurma (nou Kalburabastı) het die troon ingeneem, maar het seker gemaak dat Huzziya se kleinseun Ḫattušili as sy eie seun en erfgenaam aangeneem word.
Die stigting van die Hetitiese Koninkryk word toegeskryf aan óf Labarna I óf Hattusili I (laasgenoemde het moontlik ook Labarna as persoonlike naam gehad),  wat die gebied suid en noord van Hattusa verower het. Hattusili I het 'n veldtog gevoer tot by die Semitiese Amoritiese koninkryk Yamkhad in Sirië, waar hy die hoofstad Aleppo aangeval het, maar nie ingeneem het nie. Hattusili I het uiteindelik Hattusa gevang en is daarvoor toegeskryf dat hy die Hetitiese Ryk gestig het. Volgens Die Edik van Telepinu, dateer uit die 16de eeu vC, "was Hattusili koning, en sy seuns, broers, skoonfamilie, familielede en troepe was almal verenig. Waar hy ook al op veldtog gegaan het, beheer hy die vyandelike land met geweld. Hy vernietig die lande een na die ander, het hulle hul mag weggeneem en hulle die grense van die see gemaak, maar toe hy uit die veldtog terugkeer, het elkeen van sy seuns êrens na 'n land gegaan, en in sy hand het die groot stede voorspoedig geword, maar toe later die diensknegte van die vorste het korrup geraak, hulle het die eiendom begin verslind, het voortdurend 'n sameswering teen hul meesters gesmee en hulle bloed begin vergiet. " Hierdie uittreksel uit die edik is veronderstel om die eenwording, groei en voorspoed van die Hetiete onder sy bewind te illustreer. Dit illustreer ook die korrupsie van 'die vorste', wat vermoedelik sy seuns is. Die gebrek aan bronne lei tot onsekerheid oor hoe die korrupsie aangespreek is. Op Hattusili I se sterfbed het hy sy kleinseun, Mursili I (of Murshilish I), as sy erfgenaam gekies. 
In 1595 vC het Mursili I 'n groot inval by die Eufraatrivier uitgevoer, om Assirië te omseil, en Mari en Babilonië gevange geneem en die Amoritiese stigters van die Babiloniese staat daaruit uitgewerp. Interne onenigheid dwing egter om troepe na die Hetitiese tuislande terug te trek. Gedurende die res van die 16de eeu vC is die Hetitiese konings deur dinastiese rusies en oorlogvoering met die Hurriane — hulle bure in die ooste - by hul tuislande gehou.  Ook die veldtogte na Amurru (moderne Sirië) en die suide van Mesopotamië kan verantwoordelik wees vir die herintroduksie van spykerskrif in Anatolië, aangesien die Hetitiese skrif heelwat anders is as dié van die voorafgaande Assiriese koloniale periode.
Mursili het die verowerings van Hattusili I. voortgesit. Mursili se verowerings het die suide van Mesopotamië bereik en selfs in 1531 vC Babilon self verower (kort chronologie).  Eerder as om Babilonië in die Hetitiese domeine op te neem, blyk dit dat Mursili eerder beheer oor Babilonië oorgegee het aan sy Kassitiese bondgenote, wat dit vir die komende vier eeue sou regeer. Hierdie lang veldtog het die hulpbronne van Hatti gespanne en die hoofstad in 'n toestand van byna anargie gelaat. Mursili is vermoor kort na sy terugkeer huis toe, en die Hetitiese koninkryk het in chaos gedompel. Die Hurriërs (onder beheer van 'n Indo-Ariese Mitanni-heersersklas), 'n mense wat in die bergagtige gebied langs die boonste riviere Tigris en Eufraat in die moderne suidoostelike Turkye woon, het voordeel getrek uit die situasie om Aleppo en die omliggende gebiede vir hulself te gryp , sowel as die kusstreek Adaniya, en dit hernoem tot Kizzuwatna (later Cilicia).
Hierna betree die Hetiete 'n swak fase van obskure rekords, onbeduidende heersers en verminderde domeine. Hierdie uitbreidingspatroon onder sterk konings, gevolg deur inkrimping onder swakkeres, moes telkens herhaal word deur die 500-jarige geskiedenis van die Hetitiese Koninkryk, wat dit moeilik maak om gebeure gedurende die afnemende periodes te herkonstrueer. Die politieke onstabiliteit van hierdie jare van die Ou Hetitiese Koninkryk kan deels verklaar word deur die aard van die Hetitiese koningskap op daardie tydstip. Gedurende die Ou Hetitiese Koninkryk voor 1400 vC, is die koning van die Hetiete nie deur sy onderdane as 'n 'lewende god' beskou soos die farao's van Egipte nie, maar eerder as 'n eerste onder gelykes.  Eers in die latere tydperk van 1400 vC tot 1200 vC het die Hetitiese koningskap meer gesentraliseer en magtiger geword. Die opvolging was ook vroeër jare nie wettig vasgestel nie, wat wedywerings in die "War of the Roses" -styl tussen noordelike en suidelike takke moontlik gemaak het.
Die volgende monarg ná Mursili I was Telepinu (ongeveer 1500 v.C.), wat 'n paar oorwinnings na die suidweste behaal het, blykbaar deur hom met die een Hurriaanse staat (Kizzuwatna) teen 'n ander (Mitanni) te verbind. Telepinu het ook probeer om die opvolglyne te beveilig. 
Die laaste monarg van die Ou koninkryk, Telepinu, regeer tot ongeveer 1500 v.C. Die bewind van Telepinu was die einde van die "Ou Koninkryk" en die begin van die lang swak fase, bekend as die "Middelryk".  Die tydperk van die 15de eeu vC is grootliks onbekend met baie yl oorlewende rekords.  'n Deel van die rede vir sowel die swakheid as die onduidelikheid is dat die Hetiete voortdurend aangeval is, hoofsaaklik uit die Kaska, dat 'n nie-Indo-Europese volk aan die oewer van die Swart See gevestig het. Die hoofstad het weer beweeg, eers na Sapinuwa en daarna na Samuha. Daar is 'n argief in Sapinuwa, maar dit is tot op hede nog nie voldoende vertaal nie.
Dit verdeel in die "Hetitiese Ryk -periode", wat dateer uit die bewind van Tudhaliya I uit ongeveer. 1430 vC.
Een vernuwing wat aan hierdie vroeë Hetitiese heersers toegeskryf kan word, is die praktyk om verdragte en alliansies met buurstate aan te gaan, en die Hetiete was dus een van die vroegste pioniers in die kuns van internasionale politiek en diplomasie. Dit is ook toe die Hetitiese godsdiens verskeie gode en rituele van die Hurriërs aangeneem het.
Toeristiese aantrekkingskrag sal u betyds na die antieke Hittite Village vervoer
'N Opwindende nuwe projek is op pad na die antieke Hetitiese hoofstad Hattusa. Die dorp sal herskep word sodat besoekers kan ervaar hoe die daaglikse lewe was vir mense wat ongeveer 3 500 jaar gelede in die Hetitiese koninkryk gewoon het.
Hurriyet Daily News berig dat die komende toeriste -aantreklikheid van Turkye die resultaat is van dekades se navorsing oor die ou terrein van Hattusa. Die Hetitiese sentrum is in die huidige Bogazkale -distrik, in die hartjie van 'n nasionale park. Dit is bekend vir sy skatte, monumentale hekke, standbeelde en inskripsies. Op die wêreldkaart van antieke stede is dit een van die rykste argeologiese terreine. Die tekste wat by Hattusa ontdek is, bestaan ​​uit amptelike briewe, regskodes, beskrywings van kultusseremonies, literatuur, spreektaalprofesieë en ander interessante dokumente.
Die terrein word omring deur 6 km mure en is een van die belangrikste terreine in Turkye. Dit word sedert 2001 deur UNESCO erken as 'n wêrelderfenisgebied. Oor die afgelope paar dekades het argeoloë 31 tempels, graanskure en vele ander geboue in Hattusa opgegrawe. Die projek vir die heropbou van die Hetitiese dorp word nou uitgevoer deur die kantoor van die goewerneur van die distrik Bogazkale en gelei deur die distriksgoewerneur Osman Aydogan.
Die Hittitiese dorpsprojek word gebou op 'n gebied van 7.000 vierkante meter (75347 vierkante voet). Dit kos meer as 1 miljoen Turkse lira. Aydogan en die leiers van die Midde -Swart See Ontwikkelingsagentskap (OKA) glo dat die projek die webwerf sal help om meer besoekers van regoor die wêreld te lok.
Osman Aydogan het gesê dat die dorp 3,500 jaar gelede die werklikheid van die lewe sal uitbeeld:
'Omdat die antieke stad 3500 jaar oud is, is ons artefakte basies. Ons het 'n groot Hetitiese dorp ontwerp wat gebou moet word met Hetitiese argitektuur. Hulle daaglikse lewe sal herleef in die dorp en toeriste sal daar kan oornag. Net soos in die Hetitiese [tye], bou ons klip- en adobe -strukture met 'n leeupoort. Dit sal 'n agterplaas, winkels, koningskamer, gevangenis, bakkery en ysterwerkwinkel hê.
Hattusa is een van die mees fassinerende plekke in antieke Anatolië. Die stad het nog baie geheime, maar navorsers het genoeg inligting oor die geskiedenis daarvan gevind om die toeriste -aantreklikheid te skep.
'N Paar maande gelede het argeoloë een van die mees fassinerende argitektoniese elemente van die terrein opgegrawe. Soos Natalia Klimczak op 23 Augustus 2016 vir Ancient Origins berig het:
Argeoloë kondig die ontdekking aan van 'n ou tonnel in Alacahöyük, een van die belangrikste sentrums van die Hetitiese Ryk - Hattusa. Dit is 'n belangrike opgrawingsplek vir die moderne Turkye. Volgens Hurriyet Daily News , die tonnel is 2300 jaar oud en dit was 'n geheime gang wat bekend staan ​​as 'n potter.
Die opgrawings is gelei deur professor Aykut Çınaroğlu van die Ankara Universiteit, saam met 'n span van 24 navorsers. Hulle het 'n tonnel ontdek tydens werk aan 'n heiligdom wat in 2014 opgegrawe is. Die ontdekking bevestig ook dat daar meer as een geheime tonnel in Hattusa was. Soos Çınaroğlu gesê het:
'' Hierdie nuwe potter bewys die bestaan ​​van ander poters in Alacahöyük. Ons doen tans opgrawings, maar ons is nog nie klaar nie. Ons het van die hekopening na die heiligdom begin en dit probeer oopmaak. Dit is 'n potensieel van byna 2300 jaar gelede. Ons het tot dusver 23 meter gegrawe, maar dink dat dit langer is. Die skoonmaakwerk gaan ook voort. Ons sal uiteindelik sien wat ons sal vind. Potters is onder die kasteel geplaas, wat tot in die stad strek. Ons het voorheen 'n spykerskrif -tablet hier gevind met 'n koning wat aan die priesters verduidelik wat hulle tydens seremonies moet doen. Hierdie geheime tonnel het moontlik 'n heilige funksie gehad. '
Die navorsers het gesê dat die ontdekking vir die span baie opwindend was, en dat hulle in die nuwe seisoen gaan opgrawe.
Die terrein van Hattusa is in 1835 deur W.C. Hamilton, maar die eerste gereelde opgrawings het eers in 1907 plaasgevind toe dit deur die Ottomaanse argeoloog Makridi Bey uitgevoer is. Die werk is in 1935 voortgesit, tydens die bewind van Mustafa Kemal Atatürk. In 1997 word professor Çınaroğlu die direkteur van die veldtog.
Hattusa is 'n plek vol skatte en word in geskiedenisboeke genoem weens die ryk korrespondensie tussen die Hetitiese konings en ander heersers, soos die farao's van Egipte. Die webwerf bevat baie belangrike plekke, waaronder pre-Hetitiese koninklike grafte wat uit 3000 vC dateer. Dit het pragtige artefakte opgelewer, soos wapens, houers van goud en silwer, juweliersware, brons- en kleidierbeeldhouwerke, stoele, gordelgespe en goue blaarbedekte figure. Een van die bekendste simbole van die Alacahöyük -terrein is die Sfinxpoort in die suide van die stad, wat bestaan ​​uit twee groot sfinks wat na buite kyk. Hierdie funksie dateer uit 1400 vC.
Bo -prent: Lion Gate, Hattusa, Turkye. Bron: Bernard Gagnon /CC BY SA 3.0
Deel skakel met kollega of bibliotekaris
H.G. Güterbock, "Aantekeninge oor sommige Hetitiese monumente: die Sfinxpoort van Hüyük, naby Alaca," AnSt 6, 1956, 54–56, Pl. IVa.
Vgl. A. Ünal, "Die tekstuele illustrasie van die" nar -toneel "op die beelde van Alaca Höyük," AnSt 44, 1994, 207–218 H. Baltacıoğlu, "Alaca Höyük Sfenksli Kapı'ya ait akrobatlar kabartması," Olba 1, Mersin 1998, 1–28.
A. Ünal, op.cit. 211. Dit is eerder 'n soort spies wat deur die priester gehou word. Een van die twee priesters hou 'n soortgelyke lus in die voorheen genoemde reliëf, sien n. 20.
, op.cit. 211. Dit is eerder 'n soort spies wat deur die priester gehou word. Een van die twee priesters hou 'n soortgelyke lus op die voorheen genoemde reliëf, sien n. 20.) | onwaar
Vgl. E. von der Osten-Sacken, "Der kleinasiatische Gott der Wildflur," IstMitt 38, 1988, 70, 71 fig. 3 H.G. Güterbock, "Hetiet kursa 'Jagtas', 'in A. Leonard, B.B. Williams (red.), Opstelle in die antieke beskawing aangebied aan Helene J. Kantor , Chicago 1989, 113 f., 119, Pl. 19.
R.L. Alexander, ''n Groot koningin op die Sfinxpiere in Alaca Hüyük,' AnSt 39, 1989, 151–158.
A. Archi, "Divinità tutelari e Sondergötter ittiti," SMEA 16, 1975, 89–118 nou ook N. Bolatti Guzzo, M. Marazzi, op. cit. , 13 f., Met verwysings.
Sien J.D. Hawkins, "Tudhaliya die jagter," 49–76 .
, "Tudhaliya the Hunter," 49–76. ) | onwaar
Vgl. Bv. K. Bittel, op. cit. , 201 .
P. Neve, "Zur Datierung des Sphinxtores in Alaca Höyük," 213–226. Ook R. Naumann, Architektur Kleinasiens von ihren Anfängen bis zum Ende der hethitischen Zeit , Tübingen 1971, 81–82, verkies 'n laat 13de -eeuse datum.
, "Zur Datierung des Sphinxtores in Alaca Höyük," 213–226. Ook R. Naumann, Architektur Kleinasiens von ihren Anfängen bis zum Ende der hethitischen Zeit, Tübingen 1971, 81–82, verkies 'n laat 13de -eeuse datum. ) | onwaar
Gorny, Ronald L. "Zippalanda en Ankuwa: The Geography of Central Anatolia in the Second Millennium BC" Tydskrif van die American Oriental Society. Vol. 117, nr. 3, pp. 549-557 (1997). Popko, Maciej. "Weereens Zippalanda en Ankuwa." Tydskrif van die American Oriental Society. Vol. 120, nr. 3, pp. 445-448 (2000). Trevor Bryce, The Routledge Handbook of the Peoples and Places of Ancient Western Asia: The Near East from the Early Bronze Age to the Fall of the Persian Empire. Routledge, 2013 ISBN 1134159080 bl. 21 Woolley 1961 Trevor Bryce, Die koninkryk van die Hetiete ds. red., Oxford University Press, 2006, ISBN 0-19-928132-7 Theodor Makrid Bey, La porte des sphinx a Euyuk Fouilles du Musee Imperial Ottoman, Mitteilungen der Vorderasiatisch-Agyp-tischen Gesellschaft, vol. 13, 1908 Robert L. Alexander, 'n groot koningin op die sfinkspiere in Alaca Hüyük, Anatolian Studies, vol. 39, pp. 151-158, 1989 H. Z. Kosay, Ausgrabungen von Alaca Höyük: ein Vorbericht über die im Auftrage der Türkischen Geschichts kommission im Sommer 1936 durchgeführten Forschungen und Entdeckungen, TTKY, vol. 2a, 1944
Alaca Hüyük, antieke Anatoliese terrein noordoos van die ou Hetitiese hoofstad Hattusa in Boğazköy, noord-sentraal Turkye. Its excavation was begun by Makridi Bey in 1907 and resumed in 1935 by the Turkish Historical Society. Inside a sphinx gate, traces of a large Hittite building were discovered. Below the Hittite remains was a royal necropolis of 13 tombs dating from about 2500 bc . Although material from the same period at Alişar Hüyük (q.v.) seemed to indicate a relatively primitive community of farmers and traders, the tombs of Alaca Hüyük provide evidence of considerable cultural accomplishment and refinement. While the tomb pottery is comparatively primitive in style, there is ample evidence of the advanced accomplishments of Copper Age metallurgy. Filigree ornaments (kyk photograph ), jewelry, bowls, jugs, and chalices of gold were found, and sheet gold or gold wire was freely used in ornamentation. Vessels and bands of silver, and bowls and statuettes of copper or bronze are also represented. Included in the tomb finds were female "idols" these were probably early cult images of the typical Anatolian mother goddess.
huidige 16:04, 8 January 2015 5,041 × 3,313 (12.18 MB) Bgag (talk | contribs) <> <> |Source =<> |Author =Bernard Gagnon |Date =2014-05-19 |Permission = |other_ver.