Om na ‘n restaurant te gaan is ook wild. Nes jy dink jy en AL jou sakke is gemaklik in Spur se semi-sirkel bankie, wil die ouer een gaan piepie. Voor die hele Drosdebakel kon sy gou self gaan, want almal by die local Spur ken jou al, maar nou moet mamma liefs oral saamgaan. Maar jy kan mos ook nie jou baba en sakke net so los nie en jy kyk rond na ‘n ander simpatieke ma (mens ken hulle uit aan die donkerkringe onder die oë en ‘n gevlekte wit t-shirt) wat gou ‘n ogie oor jou sakke sal hou terwyl jy en baba en kleuter gou hol om die toilet betyds te maak. Terwyl jy by die toilet is, hou jy jou asem op dat die simpatieke ma asb. net nie ‘n front is vir ‘n sindikaat wat eintlik jou handsak steel en weghol met jou karsleutel nie. Terug by die tafel en jou sak is nog daar, kan jy weer asem haal en jou vertroue in die mensdom is herstel. Die waiter (wat obviously nog nie kinders het nie) hang soos ‘n lui vlieg om ‘n afvalpot rond en wag dat jy jou kroos net onder beheer kan kry en jou bestelling kan plaas. Dan…nes jou stuk koek en koffie kom, huil jou ouer kind omdat die seuntjie in die speelplekkie haar ballon gevat het en terwyl jy dit probeer uitsorteer, is jou baba besig om ‘n stuk koek wat hy uit jou bord gegryp het in sy mond te druk en keer jy sy hand net betyds voordat dit die koffie ook bykom. Vinnig besef jy dat tuisbly dalk net makliker gaan wees in die vakansie, want daar is een van jou en 2 van hulle (vader alleen weet hoe doen mens dit met 3, 4, 5 of selfs 6).
Wanneer manlief by die huis kom en kommentaar lewer oor hoe “lekker” jy vakansie hou en hoe “gelukkig” onderwysers darem is om so baie vakansie te kry wonder jy of jy jou kinders saam tronk toe sal moet vat as jy jou man se tee vergiftig.
Maar dan, net voordat jy dink jy gaan nooit rus nie en dat jou emmertjie nooit gaan volraak vir ‘n bitter besige 4de kwartaal nie, klim jou dogtertjie onder jou arm in en sê: “Ek is lief vir jou, Mamma” of jou seuntjie glimlag met sy 4 en ‘n halwe tandjies vir jou en lag sommer net omdat die lewe lekker is. En dan…op daardie oomblik hou die wêreld op met draai. Net lank genoeg om jou hart weer vol te maak. En jy besef dat elke dag saam met jou kinders eintlik gevier moet word en dat elke sekonde se malheid nie vir altyd gaan hou nie. En dan…vir ‘n oomblik…’n ongelooflike mooi oomblik…staan die tyd stil.
‘n Ma wat tussen periodes gou Google hoe om oulike koekies vir bakkerman te maak, of watter medisyne vir watter kwaal werk en dan na werk soos Catwoman in die winkel inhol om die regte medisyne, koekiebakgoed (en die kos wat jy vir aandete gaan maak) te koop. Een wat tydens pouse in ‘n koue kantoor sit en melk uitpomp terwyl sy dink aan die volgende periode se toets wat nog in die kluis lê. Dit alles (en nog meer) terwyl jy ook beplan wat jou kinders by die skool moet doen, terwyl jy merk, terwyl jy vergaderings hou en bywoon, terwyl jy buitemuurs doen, terwyl jy eksamenvraestelle opstel, uitdruk, kram en tel, terwyl jy eposse lees en stuur, terwyl jy, soos net ‘n supervrou kan, al die balle bo jou kop juggle.
En net so kruip al die jare se skuldgevoelens in. Is ek dan ‘n slegte ma? Of eerder dalk ‘n slegte onderwyser? Is dit moontlik om albei te kan doen of is dit ‘n illusie wat ek vir myself skep om nie die hele tyd sleg te voel daaroor nie. Elke dag wanneer jy jou siek kind moet aflaai omdat jou matrieks nog twee gedigte moet doen. Elke keer wat jy jou kinders in ‘n pram druk en saamsleep na ‘n dag by interskole. Elke keer wat jy kortaf en moeg is terwyl hulle eintlik net jou liefde en aandag wil hê. Elke keer wat jy skool/werk bo hulle kies. En dis die skuldgevoelens wat die kak bring.
Want dis net dan wanneer jy kak voel. Al die ander kere voel jy eintlik wonderlik. Jy geniet jou werk. Jy voel jy dra by tot die samelewing. Die “Dankie, Juffrou” maak jou hart warm. Die feit dat jou kinders gelukkig by die skool is en as hulle die oulike kunswerkies vir jou wys, is lekker. Die tye weg van die huis, maak jou weer reg vir die tye by die huis en oor die algemeen voel jy soos die supervrou wat jy eintlik is.
Dit alles neem nie weg van die kakgevoel in jou hart wanneer iemand anders ‘n ander pad as jy kies nie, want die wêreld verwag steeds van mammas om superma’s te wees al werk hulle. So vandag is die wêreld steeds ‘n kak plek waar mammas almal met mekaar vergelyk word. ‘n Plek vol skuldgevoelens en ‘n plek waar almal met almal in alles moet kompeteer. Gelukkig het ek die kak nou uit my sisteem geskryf en voel ek nou eers weer ok. As jy ook vandag kak voel, hoop ek jy sien die SUPERma/mens/vrou/onnie wat jy is, raak. Want maak nie saak of jy werk of nie werk nie… jy is ‘n allerdaagse SUPERHERO!
Party mense glo dat dood jou met sy manelpak in die nag kom haal en jou op ‘n bootjie na die ander kant wegvat. Ander glo weer in ‘n groot wit lig wat jou roep in die rigting van die onbekende. Vir baie is dit net die niks waarheen jy verdwyn nadat jy jou laaste asem uitblaas en vir sommige is dit die vervolmaking van ‘n siklus wat lei na ‘n nuwe een. Wat ook al die dood vir jou is, dit kom elke dag nader en niemand kan jou sê presies wanneer jou tyd op is nie.
Ek wonder of die 19-jarige ‘n bucket list gehad het, want ek weet ek het nie een nie. Ek weet daar is baie goed wat ek nog wil doen voordat ek eendag die emmer skop, maar ek het nooit werklik ‘n lys sit en opstel nie. En dan wonder ek sommer hoekom mens eers begin lewe nadat jy uitvind dat jy siek is. Is dit omdat jy bang is dat jy eendag op jou oudag nie genoeg geld gaan besit om te lewe a.g.v al die avonture waarop jy gegaan het toe jy jonk was nie? Of is ons maar net bang vir die onsekerhede van die lewe?
Mammas gaan nooit alleen winkel toe nie. Die oudergewoonte “vinnige” stop by die winkel op pad huis toe, raak nou ‘n “kom ons haal die karstoeltjie uit en sit dit in die pram wat vol nappies, kos en speelgoed moet wees en ons baklei met ‘n hardkoppige 4 jarige omdat sy nie jou hand wil vashou in die besige parkeerarea nie” stop. Pappas kan maklik na werk gou by die kafee inhardloop, maar nee…mammas nie. 🙂 Want wanneer jy sonder jou kinders by die winkel inhol voordat jy hulle na werk gaan optel, loop jy in elke liewe mens raak en almal vra met verwyte in hulle oë waar jou kinders is. Dan voel jy soos die slegste ma op aarde wat durf om nog eers winkel toe ook te gaan na werk terwyl jy jou kinders vir daai ekstra halfuur by die skool los.
Ek kyk gereeld na ander mense in die winkel as ek met hom uitgaan en soms vang my oog die ma in die hoek met die pienk milkshake wat nie met ‘n glimlag na hierdie vettie kyk nie. Dan bid ek vir haar. Vir in geval sy dalk nooit kinders kan kry nie. Of vir in geval sy dalk onlangs ‘n babatjie verloor het. Ek bid vir haar wat dalk ver weg van haar kinders is as gevolg van die lewe se omstandighede. Vir in geval sy dalk ‘n kind aan die dood moes afstaan. En ek bid veral dat haar prem babatjie wat in die hospitaal is, vinnig sal groei en sterk en oulik sal raak.