Napoleon se dapperheid - Interessant
Clemency van Napoleon teenoor Madame de Hatzfeld.
Napoleon ontvang die koningin van Pruise in Tilsit.
TARDIEU, bekend as TARDIEU-COCHIN Jean-Charles (1765 - 1830)
Tydens sekere onderhoude met heersers of groot personasies, het Napoleon die geleentheid gehad om, as dit by vroue kom, sy dapperheid, sy grootmoedigheid en sy grootheid van siel te demonstreer. Dit was die geval in Pruise tydens twee bekende onderhoude wat gevolg het op die ineenstorting van die koninkryk in 1806-1807, en onderhoude wat kunstenaars die geleentheid gebied het om 'n nuwe aspek van die keiser se persoonlikheid uit te druk.
Clemency van Napoleon aan Madame de Hatzfeld deur Marguerite Gérard
Die boekie van die Salon van 1808 verduidelik hierdie onderwerp van Marguerite Gérard, skoonsuster van Fragonard, een van die vele vroulike kunstenaars van die tyd (Mmes Vigée-Lebrun, Labille-Guiard, Vallayer-Coster, Benoist, ens.): 1806, "Die prins van Hatzfeld is deur die keiser HM toevertrou met die burgerlike regering van Berlyn. Briewe wat by die buiteposte onderskep is, het laat weet dat hy die prins van Hohenlohe opdrag gee oor die bewegings van die Franse; as gevolg daarvan is hy in hegtenis geneem. Sy vrou kom en gooi haar voor die voete van S.M. en betoog haar man se onskuld [...]. U ken die handskrif van u man, sê die keiser vir hom. Ek sal u laat oordeel [...]. Hierdie vrou wat meer as agt maande swanger was, het flou geword […]. Die keiser is aangeraak deur sy toestand. Wel, het hy gesê, jy het hierdie brief, gooi dit in die vuur. "
Dit is dus 'n nuwe aangesig tot aangesig wat hier geskilder word, en Napoleon word voorgestel as hy die opdrag gee om die letter te verbrand. Maar as sy houding outoritêr is, word die hardheid van die onderwerp getemper deur die swaan van die prinses van Hatzfeld, wat die imperiale rigiditeit teëstaan. Marguerite Gérard gebruik 'n soort tradisionele voorstelling in die neoklassieke periode, wat reguit en harde lyne vir mans behou, en buigsame kurwes vir vroue (vgl. Die eed van die Horatii deur David, 1785, Louvre Museum).
Die onderwerp is verskeie kere op die Salon van 1808 verteenwoordig deur L. Lafitte (nr. 338), deur M. Vafflard (nr. 587), maar dit was die skildery van Marguerite Gérard wat deur kritici verkies is. Dit was nie die eerste keer dat tonele van die grootmoedigheid van Bonaparte of Napoleon uitgebeeld word nie, maar hierdie tema is die beste ontwikkel in die skilderkuns.
Napoleon ontvang die koningin van Pruise in Tilsit deur Jean-Charles Tardieu
Na die verplettering van sy leër by Jena en die intrede van Napoleon in Berlyn aan die einde van 1806, was Pruise, wie se Russiese bondgenoot op 8 Februarie 1807 in Eylau verslaan is en op 14 Junie in Friedland, nie nie meer in staat is om te weerstaan ​​nie, indien nie plaaslik nie (Kolberg). Die koninklike familie het hul toevlug tot Tilsit (nou Sowjetsk), in Oos-Pruise, geneem en in 'n poging om die ergste te vermy, het koningin Louise, beroemd om haar vaderlandsliefde en haar skoonheid, 'n onderhoud met die keiser aangevra. Op soek na die genade van Napoleon, die een wat hy 'die enigste man in Pruise' genoem het, kom smeekend nader, in die wete dat die keiser se idee is om sy koninkryk op te skeur. Ongevoelig vir haar sjarme, wetende dat sy bowenal die siel was van die party van die ekstreme oorlog teen Frankryk, het Napoleon beslis 'n roos aan die koningin aangebied, maar niks opgegee nie, veral nie die plek van Magdeburg wat hy gesog. Sy sou in 1810 sterf aan verdriet en 'n ware mite word vir die Pruisiese nasionaliste tydens die wraak van 1813.
Dit is dus hierdie nuwe aangesig tot aangesig wat Tardieu voorgestel het in hierdie ongemaklike, byna naïewe skildery, afgelei van die baie buigsame modelstyl van Regnault, van wie hy 'n student was. Die gevoel van berusting wat op die Pruise se gesigte gelees kan word, is teen die koue van die Franse. Napoleon word gevolg deur die gewone Bessières, Berthier en Murat (wat in 'n gemanierde en bevrore houding by die trappe afklim) en bowenal deur tsaar Alexander, wat blykbaar Pruise definitief laat vaar het. Anders as baie skilderye, maar dit word geregverdig deur die feit dat hy met 'n vrou te make het, is dit Napoleon wat na koningin Louise vorder.
Natuurlik wys hierdie skilderye tonele van Napoleontiese dapperheid, maar die keiser bly getrou aan homself. Hy bly koud, outoritêr, en sy grootsheid is relatief. Soveel as wat die prinses van Hatzfeld 'n swak vrou blyk te wees, behandel koningin Louise soveel as 'n gelyke met die keiser. Die rigiditeit van die figure in Tardieu se skildery is ook daar om die spanning en die uitdagings van die onderhoud te onderstreep. Hierdie werke het egter geen ander betekenis as om sekere dade van Napoleon in herinnering te roep nie. Dit pas natuurlik in die Napoleoniese propagandistiese beelde.
Claire CONSTANS Nasionale Museum van die paleis van Versailles. Die skilderye , 2 deel Paris, RMN, 1995. Roger DUFRAISSE, Michel KERAUTRET Napoleoniese Frankryk. Eksterne aspekte Parys, Seuil, coll. "Punte Histoire", 1999. Annie JOURDAN Napoleon, held, imperator, beskermheer Parys, Aubier, 1998. Jean TULARD (reg.) Napoleon-woordeboek Parys, Fayard, 1987. Jean TULARD (reg.) Die geskiedenis van Napoleon deur skilderkuns Parys, Belfond, 1991 Kollektief Van David tot Delacroix , katalogus van die uitstalling in die Grand-PalaisParis, RMN, 1974-1975. Dominique Vivant Denon. Napoleon se oog , katalogus van die uitstalling in die LouvreParis, RMN, 1999. Claire CONSTANS Nasionale Museum van die paleis van Versailles. Die skilderye , 2 jaar Parys, RMN, 1995.