Noorweë - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Die Koninkryk Noorweë, algemeen bekend as Noorweë, is 'n Nordiese land wat die westelike deel van die Skandinawiese Skiereiland in Europa beset, begrens deur Swede, Finland en Rusland. Noorweë het 'n baie langwerpige vorm; die land se uitgebreide kus langs die Noord-Atlantiese Oseaan word gekenmerk deur sy beroemde fjorde. Die Koninkryk bevat ook die Arktiese eilandgebiede Svalbard en Jan Mayen: die Noorse soewereiniteit van Svalbard is gebaseer op die Svalbard-verdrag, maar dit is nie van toepassing op Jan Mayen nie. Bouvet-eiland in die Suid-Atlantiese Oseaan en 'n eis vir Peter I-eiland in die Suid-Stille Oseaan is ook eksterne afhanklikhede, maar dit vorm nie deel van die Koninkryk nie. Noorweë beweer ook koningin Maud-land in Antarktika waar dit die Troll-permanente navorsingstasie opgerig het.
Noorweë speel 'n belangrike rol in die strewe na stabiliteit en wêreldvrede deur middel van die 'Noorse model', met behulp van die vier aspekte van strategiese alliansies, internasionale samewerking, buitelandse hulp en bemiddeling van derdeparty in internasionale konflikte.
Uitsig oor die vallei Nærøydalen vanaf die Stalheim. Die afgeronde berg aan die linkerkant van die vallei is Jordalsnuten.
Noorweë beslaan die westelike deel van Skandinawië in Noord-Europa. Die robuuste kuslyn, gebreek deur massiewe fjorde en duisende eilande, strek oor 25.000 km. Noorweë deel 'n landgrens van 1,580 kilometer (2,542 km) met Swede, Finland en Rusland in die ooste. In die weste en suide word Noorweë begrens deur die Noorse See, die Noordsee en Skagerak. Die Barentssee was die noordelike kus van Noorweë.
Noorweë is 323 802 vierkante kilometer op 125 020 vierkante myl (nie Jan Mayen, Svalbard en ander besittings in die buiteland ingesluit nie), Noorweë is groter as Italië en Groot-Brittanje, maar ietwat kleiner as Duitsland. Dit is ongeveer dieselfde grootte as die Amerikaanse deelstaat New Mexico.
Noorweë is 'n baie ruwe land, gekenmerk deur 'n groot verskeidenheid natuurlike kenmerke wat veroorsaak word deur prehistoriese gletsers en gevarieerde topografie. Die bekendste is die fjorde, steil groewe wat in die land wat met water oorstroom is, gesny is. Die grootste hiervan is Sognefjorden. Noorweë het ook baie gletsers en watervalle.
Die land is meestal van graniet en gneis gesteente, maar lei, sandsteen en marmer kom ook algemeen voor, en die laagste hoogtes het mariene afsettings. Vanweë die huidige huidige Golfwêreld en die heersende westerlande ervaar Noorweë warmer temperature en meer neerslag as wat op sulke noordelike breedtegrade verwag word, veral langs die kus. Die vasteland beleef vier verskillende seisoene, met kouer winters en minder neerslag in die binneland. Die noordelikste deel het 'n meestal maritieme subarktiese klimaat, terwyl Svalbard 'n arktiese toendraklimaat het.
Daar is groot seisoenale variasies in daglig. In gebiede noord van die Arktiese Sirkel mag die somerson nooit heeltemal onder die horison neerdaal nie, vandaar die beskrywing van Noorweë as die "Land of the Midnight Sun." In die somer ervaar inwoners daagliks suid van die Arctic Circle sonlig byna vier-en-twintig uur.
Die Oseberg-skip in die Viking Ship Museum in Oslo
Argeologiese bevindings dui aan dat daar mense in Noorweë was al so vroeg as die tiende millennium B.C.E. (twaalf duisend jaar gelede). Hulle kom waarskynlik uit meer suidelike streke, uit wat nou Noord-Duitsland is, en reis verder noordwaarts langs die Noorse kuslyn.
In die negende eeu het Noorweë uit 'n aantal klein onafhanklike koninkryke bestaan. In 872, volgens tradisie, het Harald Fairhair hierdie koninkryke in een versamel in die Slag van Hafrsfjord. Hy het die eerste koning van 'n verenigde Noorweë geword.
Die Viking-era (agtste tot elfde eeu) was een van vereniging en uitbreiding. Die Noorweër het nedersettings op Ysland, die Faeröer, Groenland en dele van Brittanje en Ierland gevestig en probeer om hulle te vestig by L'Anse aux Meadows in Newfoundland, Kanada (die "Vinland" van die Saga van Eric die Rooi). Die verspreiding van die Christendom in Noorweë in hierdie periode word grootliks toegeskryf aan die sendingkonings Olav Trygvason (995-1000) en Saint Olav (1015-1028), hoewel Haakon die Goede die eerste Christelike koning van Noorweë was. Noorse tradisies is gedurende die negende en tiende eeu stadig vervang.
Die ou Yslandse annale meld dat die Swart Dood in 1349 na Bergen, Noorweë, met 'n skip uit Engeland gekom het. Volgens die annale is twee derdes van Noorweë se bevolking dood. Dit is waarskynlik 'n oordrywing. (Die geskatte sterftes was ongeveer 33 persent in Engeland en op die kontinent.) 6 Hoe dit ook al sy, die resultaat was 'n afname in die lewenswyse van Noorweë.
In 1387, tydens hierdie agteruitgang, het die Fairhair-dinastie uitgesterf. Koninklike maneuvering onder die Nordiese lande het uiteindelik die trone van Noorweë, Denemarke en Swede onder die beheer van koningin Margrethe gebring toe Noorweë by die Kalmar-unie met Denemarke en Swede aangesluit het. Swede het in 1523 sy onafhanklikheid verklaar, maar Noorweë het 434 jaar tot 1814 onder die Oldenburg-dinastie gebly. Gedurende die nasionale romantiek van die negentiende eeu, word hierdie periode 'n 400-jarige nag genoem, aangesien die hele koninkryk koninklike, intellektuele en administratiewe mag was gesentreer in Kopenhagen, Denemarke. Die gewone bevolking van Noorweë het egter meestal meer vryheid en het laer belasting betaal as die Deense volk, omdat die verre Noorse provinsies moeiliker was om die koninklike burokrasie te beheer.
Ander faktore wat bygedra het tot die agteruitgang van Noorweë in hierdie periode, is die bekendstelling van Protestantisme in 1537. As gevolg hiervan is die aartsbiskopie in Trondheim ontbind, en die inkomste van die kerk is aan die hof in Kopenhagen in Denemarke versprei. Noorweë het die bestendige stroom pelgrims na die relikwieë van St. Olav by die Nidaros-heiligdom verloor, en daarmee saam 'n groot deel van die kontak met die kulturele en ekonomiese lewe in die res van Europa. Verder het Noorweë in die sewentiende eeu die land se oppervlakte afgeneem met die verlies van die provinsies Bohuslän, Jemtland en Herjedalen na Swede as gevolg van die oorloë tussen Denemarke-Noorweë en Swede.
Nadat Denemarke-Noorweë deur Brittanje aangeval is, het dit 'n alliansie met Napoleon gesluit, en in 1814 bevind hy hom aan die verloorkant in die Napoleoniese Oorloë. Die Dano-Noorse Oldenburgse koning is gedwing om Noorweë aan die koning van Swede te sedeer. Noorweë het van die geleentheid gebruik gemaak om onafhanklikheid te verklaar, 'n grondwet op Amerikaanse en Franse modelle aangeneem en die Deense kroonprins Christian Fredrik op 17 Mei 1814 tot koning verkies. Swede het Noorweë egter militêr gedwing om met Swede te verenig en die Bernadotte-dinastie tot stand te bring as heersers van Noorweë. Onder hierdie reëling het Noorweë sy liberale grondwet en onafhanklike instellings behou, behalwe vir die buitelandse diens.
Hierdie periode het ook die opkoms van die Noorse kulturele beweging vir romantiese nasionalisme gebring, aangesien Noorweërs 'n duidelike nasionale karakter wou definieer en uitdruk. Die beweging dek alle kultuurvertakkings, waaronder letterkunde (Henrik Wergeland, Bjørnstjerne Bjørnson, Peter Christen Asbjørnsen, Jørgen Moe, Henrik Ibsen), skilderkuns (Hans Gude, Adolph Tiedemand), musiek (Edvard Grieg) en selfs taalbeleid, waar pogings om 'n inheemse geskrewe taal vir Noorweë te definieer, het gelei tot die huidige twee amptelike geskrewe vorms vir Noors: Bokmål en Nynorsk.
Christian Michelsen, 'n Noorse skeepsmagnaat en staatsman, was premier van Noorweë van 1905 tot 1907. Michelsen is bekend vir sy sentrale rol in die vreedsame skeiding van Noorweë van Swede op 7 Junie 1905. Noorweë se groeiende ontevredenheid met die unie met Swede tydens die laat negentiende eeu gekombineer met nasionalisme om die unie te ontbind. Nadat 'n nasionale referendum die volk se voorkeur vir 'n monargie bo 'n republiek bevestig het, het die Noorse regering die troon van Noorweë aan die Deense prins Carl aangebied en het die parlement hom eenparig tot koning verkies. Hy het die naam Haakon VII gekry, na die Middeleeuse konings van die onafhanklike Noorweë. In 1898 kry alle mans universele stemreg, gevolg deur alle vroue in 1913.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog was Noorweë 'n neutrale land. Noorweë het ook tydens die Tweede Wêreldoorlog gepoog om op neutraliteit aanspraak te maak, maar is op 9 April 1940 deur Operasie Weserübung deur die Duitse magte binnegeval. Die Geallieerdes het ook planne gehad om Noorweë binne te val om die strategiese belangrike Atlantiese kus te benut, maar is deur die Duitse operasie in die wiele gery. Noorweë was onvoorbereid op die Duitse verrassingsaanval, maar militêre weerstand het twee maande voortgeduur, langer as in Pole of Frankryk. Die slag van Vinjesvingen het uiteindelik in Mei die laaste vesting van Noorse verset geword. Die gewapende magte in die noorde het 'n offensief teen die Duitse magte in die Slag van Narvik geloods; hulle is op 8 Junie na die val van Frankryk gedwing om oor te gee. Koning Haakon en die Noorse regering het die stryd uit ballingskap in Londen voortgesit. Op die dag van die inval het die samewerkende leier van die klein Nasionaal-Sosialistiese party, Nasjonal Samling, Vidkun Quisling, onsuksesvol probeer om die mag te bekom. Die leier van die Duitse besettingsowerheid het werklike mag uitgeoefen, Reichskommissar Josef Terboven; Quisling, as 'Minister-President', het later 'n regering onder Duitse beheer gevorm.
In die vyf jaar van die Nazi-besetting het Noorweërs 'n sterk versetbeweging opgebou wat die Duitse besettingsmagte met sowel gewapende weerstand as burgerlike ongehoorsaamheid beveg het. Die rol van die Noorse handelaarsloot was egter belangriker vir die Geallieerde oorlogspoging. Ten tyde van die inval het Noorweë die derde grootste, vinnigste en doeltreffendste Merchant Navy ter wêreld gehad. Dit is gedurende die hele oorlog deur die Noorse redery Nortraship onder die Geallieerdes gelei en het aan elke oorlogsoperasie deelgeneem vanaf die ontruiming van Dunkirk na die Normandië-landings.
In Desember elke jaar gee Noorweë 'n kersboom aan die Verenigde Koninkryk om dankbaarheid te sê vir die VK se hulp tydens die Tweede Wêreldoorlog. 'N Seremonie vind plaas om die boom op Trafalgarplein op te rig.
Na die oorlog het die Sosiaal-Demokrate aan bewind gekom en die land regeer vir 'n groot deel van die koue oorlog. Noorweë het in 1949 by die NAVO aangesluit en 'n noue bondgenoot van die Verenigde State geword. Twee plebiskiete om by die Europese Unie aan te sluit, het met smal marges misluk.
'N geopolitieke kaart van Noorweë met sy negentien administratiewe afdelings op die eerste vlak
Noorweë is 'n grondwetlike monargie met 'n parlementêre regeringstelsel.
The Royal House is 'n tak van die prins familie Glücksburg, oorspronklik van Sleeswyk-Holstein in Duitsland. Die funksies van die koning, Harald V, is hoofsaaklik seremonieel, maar die koning behou invloed as die simbool van nasionale eenheid. Alhoewel die samestelling van 1814 belangrike uitvoerende magte aan die koning verleen, word dit byna altyd deur die Raad van die Staat in die naam van die koning uitgeoefen. Die reserwemagte wat deur die grondwet in die Monarg gesetel is, is egter beduidend en is laas tydens die Tweede Wêreldoorlog gebruik.
Die Staatsraad bestaan ​​uit 'n premier en ander ministers, wat formeel deur die koning aangestel is. Parlementarisme het sedert 1884 ontwikkel en vereis dat die kabinet die parlement goedkeur, en dat die aanstelling van die kabinet deur die koning slegs formeel is as daar 'n duidelike meerderheidsparty in die parlement is. Maar na verkiesings wat geen duidelike meerderheid vir enige party tot gevolg gehad het nie, soos wat die afgelope twintig jaar of so gebeur het, is die politieke invloed van die koning werklik. Benewens die regeringsvergaderings elke Vrydag by die Oslo-paleis (Raad van die Staat), het die koning weekliks vergaderings met die premier en die minister van buitelandse sake. Die Koning open die parlement elke September, hy ontvang ambassadeurs vir die Noorse hof, en hy is die opperbevelvoerder van die Noorse weermag en die hoof van die Kerk van Noorweë.
Die Noorse parlement, Stortinget, het tans 169 lede (toegeneem van 165, effektief vanaf die verkiesing van 12 September 2005). Die lede word verkies uit die negentien provinsies vir termyn van vier jaar volgens 'n proporsionele stelsel. Wanneer daar oor wetgewing gestem word, moet die storting - tot die verkiesing in 2009 - verdeel homself in twee kamers, die Odelsting en die Lagting. Wette word in die meeste gevalle deur die regering voorgestel deur 'n lid van die Raad van die Staat, of in sommige gevalle deur 'n lid van die Staat Odelsting in die geval van herhaalde onenigheid in die voeg Storting. Deesdae is die Lagting is selde nie eens nie, en effektief rubberdruk die Odelstings besluite. 'N Grondwetlike wysiging van 20 Februarie 2007, herroep die verdeling na die algemene verkiesing in 2009.
Aanklagte is baie skaars (laas in 1927, toe premier Abraham Berge vrygespreek is) en kan teen lede van die Raad van State van die Hooggeregshof aanhangig gemaak word (Høyesterett), of van die storting vir kriminele oortredings wat hulle moontlik in hul amptelike hoedanigheid gepleeg het.
Voor 'n wysiging van die Noorse Grondwet op 20 Februarie 2007, is daar deur die Odelsting en beoordeel deur die Lagting en die Hooggeregshofregters as deel van die Hooggeregshof. In die nuwe stelsel sal sake rakende aanklagtes deur die vyf hooggeregshofregters van die Hooggeregshof aangehoor word en ses lekelede in een van die hooggeregshofsale (voorheen is sake in die Lagting kamer). storting verteenwoordigers mag nie as leke-beoordelaars optree nie. Aanklagte sal deur die storting in 'n voltallige sitting.
Die storting andersins funksioneer hy as 'n eenparlementêre parlement en na die algemene verkiesing in 2009 word die verdeling in Odelsting en Lagting vir goedkeuring van wetgewing afgeskaf. Die wetgewing sal dan twee - drie moet deurloop in die geval van afwykings - lesings voordat dit goedgekeur word en na die koning gestuur word vir instemming.
Die regbank bestaan ​​uit die Hooggeregshof (agtien permanente regters en 'n hoofregter), appèlhowe, stads- en distrikshowe en versoeningsrade. Regters verbonde aan gewone howe word deur die King in die raad benoem.
Om 'n regering te vorm, is meer as die helfte van die lidmaatskap van die Raad van State nodig om tot die Kerk van Noorweë te behoort. Tans beteken dit minstens tien uit negentien lede.
Noorweë is verdeel in negentien administratiewe streke op die eerste vlak, bekend as fylker (Counties); en 431 tweede vlak kommuner (Munisipaliteite). Die fylke is die tussentydse administrasie tussen staat en munisipaliteit. Die Koning word in elke landstreek verteenwoordig deur 'n "Fylkesmann."
Grondwetlik beskermde vryhede
Verkenners met Noorse vlae lei 'n optog op 17 Mei, Noorweë se konstitusie-dag.
Vryheid van meningsuiting is vasgelê in artikel 100 van die Grondwet van Noorweë. Godsdiensvryheid is vasgelê in artikel 2 van die Grondwet, wat ook die staatsgodsdiens as 'Evangelies-Lutherse' vestig. Die pers word nie gesensureer nie, maar die meeste redakteurs hou by selfopgelegde gebooie van omsigtigheid ("Vær Varsom-plakaten"). Die openbare radio en televisie word meestal sonder inmenging van die regering uitgesaai, hoewel toestemming om uit te saai afhang van die programspektrum. Uitsaaiadvertensies word gereguleer, met spesifieke beperkings op betaalde politieke boodskappe en advertensies wat op kinders gerig is.
Die grondwet verbied ook terugwerkende wette, straf nie op wette en hofbeslissings nie, en die gebruik van marteling. Noorweë het die doodstraf vir gereelde kriminele dade in 1902 afgeskaf. Die doodstraf vir hoë misdaad gedurende oorlogstyd is in 1979 afgeskaf.
Noorweë is die huidige topposisie in die VN-indeks vir menslike ontwikkeling. In 1999 is die menseregte-konvensies van die Verenigde Nasies en die Raad van Europa as wetgewing in Noorweë ingestel en het hulle na die grondwet meerderwaardigheid aan alle wette gegee. 7
In 2005 is die internasionale konvensies teen diskriminasie van vroue en diskriminasie deur rasse opgeneem in (maar nie beter as) die Noorse wetgewing nie.
Homoseksualiteit is amptelik in 1972 gedekriminaliseer en homoseksuele vennootskappe is in 1993 gewettig Statistiek Noorweë (SSB), 192 homoseksuele vennootskappe is in 2004 aangegaan. Sedert 2002 is dit moontlik vir homoseksuele vennote om mekaar se kinders uit vorige verhoudings aan te neem, hoewel gesamentlike aanneming nog nie toegelaat word nie.
Noorweë het verpligte militêre diens vir mans. Dienspligtiges word op 18-jarige ouderdom opgestel vir die eerste diens van tussen ses tot twaalf maande. Diens kan op ouderdom 17 met ouerlike toestemming begin. Na voltooiing van die aanvanklike dienstydperk word personeel oorgeplaas na reserwe-eenhede, wat vir periodieke opleiding opgeroep kan word tot die ouderdom van 44. Diensbewuste beswaarmakers dien 12 maande in 'n alternatiewe burgerlike nasionale diens. As 'n kandidaat weier om die beoordeling van geskiktheid by te woon, waar enige besware teen toekomstige militêre diens gestel moet word, is hy tot vervolging aanspreeklik. 'N Persoon wat geskik geag word vir diens en wat nie 'n pligsgetroue beswaar is nie, maar steeds militêre diens weier, is ook strafregtelik vervolging. Veranderings aan die struktuur van die gewapende magte het gelei tot 'n laer vraag na dienspligtiges; die aantal mans wat kwalifiseer om te dien neem ook af.
Sedert die einde van die Koue Oorlog het Noorweë 'n model ontwikkel vir die buitelandse beleid, bekend as die 'Noorse model', waarvan die doel is om by te dra tot vrede en stabiliteit deur gekoördineerde reaksie onder Noorse regerings- en nie-regeringsorganisasies; optree as 'n eerlike makelaar in internasionale konflikte; 'n informele netwerk van Noorse individue met toegang en geloofwaardigheid tussen partye; en die bereidwilligheid om die langtermyn in internasionale aangeleenthede te beskou.
Die naoorlogse buitelandse beleid van Noorweë kan volgens vier dimensies beskryf word:
Noorweë se strategiese belang vir oorlogvoering in die Noord-Atlantiese Oseaan het belangrik geword in die mislukte neutraliteitbeleid van die Tweede Wêreldoorlog. Noorweë het 'n stigterslid van die NAVO geword om homself te verbind met lande wat sy demokratiese waardes gedeel het. Beide deur diplomatieke en militêre samewerking het Noorweë 'n sigbare rol gespeel in die vorming en operasies van die NAVO. Dit het toegelaat dat 'n beperkte aantal militêre basisse en oefeninge op sy gebiede gebaseer was, wat 'n mate van omstredenheid veroorsaak het toe die NAVO besluit het om basisse in Noord-Noorweë voor te berei ter voorbereiding van 'n konflik met die Sowjetunie.
Noorweë ondersteun internasionale samewerking en die vreedsame beslegting van geskille, en erken dat dit noodsaaklik is om 'n sterk nasionale verdediging deur kollektiewe veiligheid te handhaaf. Gevolglik is die hoekstene van die Noorse beleid 'n aktiewe lidmaatskap van die NAVO en ondersteuning vir die Verenigde Nasies en sy gespesialiseerde agentskappe. Noorweë voer ook 'n beleid van ekonomiese, maatskaplike en kulturele samewerking met ander Nordiese lande, Denemarke, Swede, Finland en Ysland deur die Nordiese Raad. Die betrekkinge met Ysland is baie nou vanweë die kulturele band wat die twee lande deel. Noorweë het in Januarie 2003 'n termyn van twee jaar op die VN se Veiligheidsraad beëindig en was voorsitter van die Irakse sanksiekomitee.
Noorweë is die enigste Skandinawiese land wat nie 'n lid van die Europese Unie is nie. In Noorweë is lidmaatskap voorgestel, en in 1972 en 1994 is daar referendum oor die Noorse lidmaatskap gehou. Die algemene mening is tussen landelike en stedelike gebiede verdeel. Die huidige regering het die moontlikheid vir toekomstige lidmaatskap voorgelê.
Noorweë het ook 'n geskiedenis van samewerking en vriendskap met die Verenigde Koninkryk vanweë hul gedeelde kulturele erfenis sedert die Viking tyd. Die ambassade van Noorweë in Brittanje is in Londen gevestig en het ook 'n konsulaat-generaal in Edinburgh.
Benewens die versterking van tradisionele bande met ontwikkelde lande, probeer Noorweë vriendelike betrekkinge met ontwikkelende lande op te bou en het hy humanitêre en ontwikkelingshulppogings met geselekteerde lande in Afrika en Asië onderneem.
Derdeparty-bemiddeling in internasionale konflikte
Noorweë het in 'n aantal internasionale konflikte 'n aktiewe rol gespeel as bemiddelaar van derdepartye. Die ontslape minister van buitelandse sake, Johan Jørgen Holst, het die Oslosooreenkomste tussen Israel en die PLO gesmee. Thorvald Stoltenberg was deel van die bemiddelingspan om 'n einde aan die oorlog in Bosnië te beëindig. Noorweë het sowel bemiddelingsdienste as finansiële hulp in Guatemala bygedra.
Noorse diplomate het in die vroeë een en twintigste eeu as bemiddelaars in Soedan, Sri Lanka en Colombia opgetree.
Noorweë het die naashoogste BBP per capita, die tweede hoogste koopkragpariteit per capita ter wêreld, en die hoogste posisie ter wêreld op die Verenigde Nasies se Menslike Ontwikkelingsindeks (HDI) vir die vyfde agtereenvolgende jaar.
Die Noorse ekonomie is 'n voorbeeld van gemengde ekonomie, met 'n kombinasie van vryemarkaktiwiteit en regeringsinmenging. Die regering beheer belangrike gebiede, soos die lewensbelangrike petroleumsektor en elektrisiteitsproduksie. Die beheermeganisme oor die petroleumhulpbronne is 'n kombinasie van staatseienaarskap by groot operateurs in die Noorse velde, terwyl die spesifieke belasting op oliewinste vir alle operateurs op 78 persent is.
Laastens beheer die regering die lisensiëring van eksplorasie en produksie van lande. Die land is ryk aan natuurlike hulpbronne: petroleum, waterkrag, vis, woude en minerale. Groot reservate olie en gas is in die 1960's ontdek, wat gelei het tot 'n voortgesette oplewing in die ekonomie.
Noorweë het een van die hoogste lewenstandaarde in die wêreld behaal, deels uit petroleumproduksie. Noorweë het ook 'n baie hoë indiensnemingsverhouding.
In 2004 was olie en gas 50 persent van die uitvoer. Slegs Rusland en OPEC-lid Saoedi-Arabië voer meer olie uit as Noorweë, wat nie 'n OPEC-lid is nie. Gedurende die afgelope dertig jaar het die Noorse ekonomie egter verskeie tekens getoon van die ekonomiese verskynsel genaamd 'Nederlandse siekte'. In antwoord daarop het die Noorse staat in 1995 begin om sy jaarlikse oorskot te bespaar in 'n fonds wat nou die 'Staatspensioenfonds' genoem word (algemeen in Noorweë bekend as die 'Oliefonds'). Die fonds word belê in ontwikkelde finansiële markte buite Noorweë. Die fiskale strategie is om die 'normale rente' van die fonds elke jaar, wat op 4 persent is, te bestee. Teen Januarie 2006 beloop die Fonds 200 miljard dollar, wat 70 persent van die BBP in Noorweë verteenwoordig. Gedurende die eerste helfte van 2006 het die pensioenfonds die grootste fonds in Europa geword, met 'n totaal van 300 miljard dollar.
Referendum in 1972 en 1994 het aangedui dat die Noorse volk buite die Europese Unie (EU) wil bly. Noorweë neem egter, saam met Ysland en Liechtenstein, deel aan die Europese mark se interne mark via die ooreenkoms European Economic Area (EEA). Die EER-verdrag tussen die lande van die Europese Unie en die EFTA-lande beskryf die prosedures vir die implementering van die Europese Unie-reëls in Noorweë en die ander EFTA-lande. Dit maak Noorweë 'n hoogs geïntegreerde lid van die meeste sektore van die interne mark van die EU. Sommige sektore, soos landbou, olie en vis, word egter nie volledig onder die EER-verdrag gedek nie. Noorweë het ook toegetree tot die Schengen-ooreenkoms en verskeie ander interregeringsooreenkomste tussen die EU-lidlande. 8
Onlangse navorsing toon vroeë bewyse van groot hoeveelhede steenkool onder die oliereserwes op die kontinentale rak. Die steenkool is vandag ontoeganklik, maar daar is realistiese verwagtinge dat daar in die toekoms toegang verkry kan word.
Walvisvangs word as 'n belangrike deel van die kultuur in kusgebiede beskou. Noorweë se walvisjagtogte is vandag beperk tot die nie-bedreigde Valkvis, wat doodgemaak word met plofbare granaatharpons. Dit is verantwoordelik vir meer as 90 persent van die walvisvangste in die Noorse waters sedert die 1920's.
Die meeste Noorweërs is etniese Noorweërs, 'n Nordiese / Noord-Germaanse bevolking, terwyl klein minderhede in die noorde Sami of Kven is. Die Sami word beskou as 'n inheemse bevolking en woon tradisioneel in die sentrale en noordelike dele van Noorweë en Swede, sowel as in die noorde van Finland en in Rusland op die Kola-skiereiland. Die grootste konsentrasie Sami-bevolking word egter in Oslo se hoofstad en Noorweë aangetref. Noorweë het ook 'n klein Finse gemeenskap. Net soos die Sami, praat die Finne benewens Noors 'n inheemse Finno-Ugriese taal, maar Finland is kultureel 'n Skandinawiese land soos Noorweë.
In Noorweë word immigrante gedefinieer as persone met twee ouers wat van buite gebore is. In onlangse jare was immigrasie meer as die helfte van Noorweë se bevolkingsgroei. Immigrante het in Januarie 2020 17,7 persent van die totale bevolking in Noorweë uitgemaak.9
Soos ander Skandinawiese volke, het die voorouers van Noorweë - die Vikings - ook die voor-Christelike panteïstiese / politeïstiese godsdienste gevolg. Teen die einde van die tiende eeu, toe Noorweë gekristelik was, is die Noorse godsdiens en praktyke wat verband hou met die ou aanbidding van die Aesir gode was verbode. Anti-heidense wette is egter vroeg in die twintigste eeu verwyder.
Die meeste Noorweërs is by die doop geregistreer as lede van die Kerk van Noorweë, 'n Lutherse benaming van die Protestantse Christendom, wat vroeër die amptelike staatsgodsdiens was. Met hierdie lidmaatskap kan 'n mens dienste soos doop, bevestiging, huwelik en begrafnis gebruik, met rituele wat 'n sterk kulturele status in Noorweë het. Ander Christelike denominasies beloop ongeveer 4,9 persent, waarvan die grootste die Rooms-Katolieke Kerk is. Ander is onder meer Pinksterfees, die Evangeliese Lutherse Vrye Kerk van Noorweë, Metodiste, Baptiste, Oosters-Ortodokse, Sewendedag-Adventiste en andere.10
Onder nie-Christelike godsdienste is Islam die grootste met ongeveer 23,8 persent; ander godsdienste sluit Boeddhisme (3,0 persent), Hindoeïsme (1,4 persent), Sikhisme (0,6 persent), Baha'isme (0,2 persent) en Judaïsme (0,1 persent) in. Ongeveer 14 persent van die bevolking is nie geaffilieer nie. 11
Die Noorse taal het twee amptelike geskrewe vorms, Bokmål en Nynorsk. Hulle het amptelik gelyke status, wat beteken dat hulle albei in openbare administrasie, in skole, kerke, radio en televisie gebruik word, terwyl die Bokmål deur die meerderheid gebruik word. Ongeveer 95 persent van die bevolking praat Noors as moedertaal, hoewel baie dialekte praat wat aansienlik van die geskrewe taal kan verskil. In die algemeen is Noorse dialekte onderling verstaanbaar, hoewel sommige van hulle aansienlike inspanning mag verg.
Verskeie Sami-tale word regoor die land, veral in die noorde, gepraat en geskryf deur die Sami-bevolking. Die Germaanse Noorse taal en die Finno-Ugriese Sami-tale hou geen verband met mekaar nie.
In Noorse openbare skole is die vreemde taal wat die meeste bestudeer is Engels en is dit nodig vir studente op middel- en hoërskoolvlak. Alle Noorse studente met immigrante-ouers word aangemoedig om die Noorse taal te leer. Die Noorse regering bied taalonderrigkursusse aan vir immigrante wat Noorse burgerskap wil verwerf.
Die moeilike ekonomiese periode wat gevolg het op onafhanklikheid van Denemarke, en die einde van 'n aristokrasie om die kunste te beskerm, het gelei tot 'n donker periode vir Noorweë se kunstenaars, skrywers en musikante. Met verloop van tyd het kunstenaars uit ander lande teruggekeer, en inheemse uitdrukking het 'n manier geword om 'n nasionale identiteit te skep. Landskapkunstenaars en fotograwe, aartappels en komponiste het na Noorweë teruggekeer en kenmerkende style geskep. Edvard Grieg is een van Noorweë en die wêreld se bekendste klassieke komponiste. Ter viering van die eeufees van sy geboorte in 2007, word Grieg onthou vir sy musikale genie, maar ook vir sy groot besorgdheid oor sosiale geregtigheid en humanisme. 'N Ander bekende Noorse kunstenaar, Edvard Munch, word internasionaal hoog aangeskryf vir sy besonderse styl en verskeidenheid van vaardighede as skilder, drukker en illustreerder.
Beide op grond van regeringsbeleid en openbare belang, word kulturele uitdrukking in Noorweë baie ernstig opgeneem. Baie kunstenaars onderhou hul bestaan ​​deur toelaes en beurse van die Noorse regering, en plaaslike en nasionale regerings is van die grootste kopers van kuns. Die Noorse kulturele vooruitsigte word gekenmerk deur sowel 'n wens om kosmopolities as 'n duidelike Noorse te wees. Die groeiende kulturele diversiteit die afgelope jaar het impulse tot die verskillende kulturele tonele bygedra.
Van die bekendste kulturele geleenthede en besienswaardighede in Noorweë sluit die volgende in:
Visuele kunste - in Oslo bied die National Gallery, die Munch Museum en die Henie-Onstad Art Centre klassieke en kontemporêre kunswerke aan vir die publiek.
Klassiek - die Oslo Filharmoniese Orkes en die Bergen Filharmoniese Orkes bied gereelde programme aan, net soos die Noorse Kamerorkes. Die Risør-fees vir kamermusiek is 'n weeklange geleentheid wat einde Junie / begin Julie in die suide van Risør gehou word
Jazz - die meeste stede in Noorweë het jazzklubs, en die Moldejazz-fees word middel tot einde Julie in Molde gehou.
Dramatiese kunste - Daar is verskeie teaters wat toneelstukke van hoogstaande gehalte aanbied, met aansprake op dramaturge soos Ludvig Holberg en Henrik Ibsen. Daarbenewens is daar talle historiese hervormings, veral gedurende die somermaande.
Die geskiedenis van die Noorse letterkunde begin met die heidense Eddaïese gedigte en die skaldiese vers van die negende en tiende eeu met digters soos Bragi Boddason en Eyvindr Skáldaspillir. Die koms van die Christendom rondom 1000 het Noorweë in kontak gebring met Europese middeleeuse leer, hagiografie en geskiedskrywing. Saamgevoeg met inheemse orale tradisie en Yslandse invloed, sou dit blom tot 'n aktiewe periode van literatuurproduksie in die laat twaalfde en vroeë dertiende eeu. Belangrike werke uit daardie tydperk sluit in Historia Norwegie, Thidreks-sage en Konungs skuggsjá.
Die periode van die veertiende eeu tot die negentiende word in die literatuur van die land as 'n "donker era" beskou, hoewel die Noors-gebore skrywers soos Peder Claussøn Friis en Ludvig Holberg tot die algemene literatuur van Denemarke-Noorweë bygedra het. Met die koms van nasionalisme en die stryd om onafhanklikheid in die vroeë negentiende eeu het 'n nuwe periode van nasionale literatuur ontstaan. Die dramaturg Henrik Wergeland was die invloedrykste skrywer van die periode, terwyl die latere werke van Henrik Ibsen Noorweë 'n invloedryke plek in die Wes-Europese letterkunde sou verdien. In die twintigste eeu sluit die Noorse skrywers die twee Nobelpryswenners, Knut Hamsun en Sigrid Undset, in.
Musiek wat gebaseer is op tradisionele Noorse vorm, bevat gewoonlik kleiner of modale toonlere (soms gemeng met hoofskale), wat 'n nugtere en spookagtige geluid maak. Suiwer belangrike dansmusiekvorme bestaan ​​ook. Voor die 1700's is daar min geskrewe opnames van watter soort musiek in Noorweë gespeel is, maar daar is 'n groot gehoor tradisie. In 1380 het Noorweë onder Deense heerskappy gekom, en het dus geen eie koningshuis of adel gehad nie; as a result, for 450 years, Norway did not participate significantly in the musical development which occurred in royal circles t