Fort Unie - Inligting
Die American Fur Company, in besit van John Jacob Astor, het Fort Union in 1828 gebou. Die handelspos was naby die aansluiting van die Missouri- en Yellowstone -riviere geleë. Uiteindelik het dit die hoofkwartier geword vir die verhandeling van buffels en beevers met die Crow-, Cree- en Blackfeet -stamme. Die fort is later deur die wa -treine op die Santa Fe -roete gebruik.
Fort Union en die Santa Fe -roete
Die diep spore wat voor u ingeëts is, is 'n verslag van die rol van Fort Union as die voog van die Santa Fe -roete. Die roete, wat bestaan ​​uit 'n netwerk van roetes wat honderde jare deur Amerikaanse Indiane, Spanjaarde, Mexikane, New Mexikane en Amerikaners gebruik is, het die dorpe langs die pad ekonomiese sukses gebring. Met die teenwoordigheid van 'n groeiende aantal Amerikaners, het die roete ook westelike uitbreiding vir die Verenigde State bevorder.
Fort Union, wat in 1851 gestig is om hierdie belangrike internasionale handelsroete te beskerm, het verseker dat die handel wat meer as 900 myl van die Verenigde State (Missouri) na Mexiko (Santa Fe) reis, veilig by sy bestemming uitkom. Die fort het ook die Santa Fe -roete gebruik as die primêre militêre toevoerroete, en het voorrade en mans na die grens gebring namate konflikte met die Amerikaanse Indiese bevolking toegeneem het.
Nadat die spoorweg in 1879 aangekom het, het die Santa Fe -roete onmiddellik verouderd geraak en die behoefte aan Fort Union, wat in 1891 laat vaar is, uitgeskakel.
Opgerig deur National Park Service, Amerikaanse departement van binnelandse sake.
Onderwerpe en reekse. Hierdie historiese merker word in hierdie onderwerplyste gelys: Fortes and Castles & bull Industry and Commerce & bull Railroads & Streetcars
& bul Settlements & Settlers. Boonop is dit ingesluit in die Santa Fe Trail -reeks. 'N Beduidende historiese jaar vir hierdie inskrywing is 1851.
Ligging. 35 & deg 54.353 ′ N, 105 & deg 0.691 ′ W. Marker is naby Watrous, New Mexico, in Mora County. Die merker kan bereik word vanaf New Mexico Route 161 7 miles noord van CanAm Highway (Interstate 25). Marker is langs die parkroete by die Fort Union National Monument geleë. Raak vir kaart. Marker is by of naby hierdie posadres: 3115 New Mexico Route 161, Watrous NM 87753, Verenigde State van Amerika. Raak vir aanwysings.
Ander merkers in die omgewing. Minstens 8 ander merkers is binne loopafstand van hierdie merker. Die beste hospitaal in 500 myl (ongeveer 300 voet weg, gemeet in 'n direkte lyn) Roete -plekke na die weste (ongeveer 400 voet weg) Roete -plekke na die noorde en ooste (ongeveer 400 voet weg) Die Six Mule Army Wagon (ongeveer 400 voet weg) Life Along Suds Row (ongeveer 400 voet weg) Misdaad en straf op 'n weermagpos (ongeveer 500 voet weg) Die eerste fortunie (ongeveer 600 voet weg) Die derde fortunie (ongeveer 600 voet weg). Raak aan vir 'n lys en kaart van alle merkers in Watrous.
Verwante merkers. Klik hier vir 'n lys van merkers wat met hierdie merker verband hou. Fort Union National Monument
Sien ook. . . Fort Union National Monument. Fort Union bly in werking tot by die aankoms van die Atchison, Topeka en Kersvader
Fort Union - Geskiedenis
Bylaag 1: Kommandant van Fort Union, 1851 㭗
Beampte Ranglys Eenheid Tydperk bedien
Edmond B. Alexander 1 Kapt. En bvt. lt. kol. 3d Infanterie 26 Julie 1851 —Apr. 22, 1852.
James H. Carleton 2 Kapt. En bvt. maj. 1ste Dragoons 22 April 1852 —Aug. 3, 1852.
William T. H. Brooks Kapt. En bvt. maj. 3d Infanterie 3 Aug. 1852 — Des. 18, 1852.
Gouverneur Morris Maj. 3d Infanterie 18 Desember 1852 — 30 Junie 1853.
Horace Brooks Kapt. En bvt. lt. kol. 2d artillerie 30 Junie 1853 —Aug. 3, 1853.
Nathanial C. Macrae 3 Kapt. 3d Infanterie 3 Augustus 1853 —Nov. 4, 1853.
Philip St. George Cooke 4 Lt.kol. 2d Dragoons 4 November 1853 —Sept. 17, 1854.
Thomas T. Fauntleroy 5 Kol. 1ste Dragoons 17 September 1854 — 29 Junie 1856.
William N. Grier Kapt. En bvt. maj. 1ste Dragoons 29 Junie 1856 —Aug. 21, 1856.
Henry B. Clitz 1ste lt. 3d Infanterie 21 Augustus 1856 —Sept. 27, 1856.
William W. Loring 6 Kol. Regiment van berede gewere. 27 September 1856 — 35 Mei 1859.
John S. Simonson Maj. Regiment van berede gewere. 31 Mei 1859 — 7 Junie 1859.
Robert M. Morris Kapt. Regiment van gemonteerde gewere. 7 Junie 1859 — Okt. 22, 1859.
John S. Simonson Maj. Regiment van berede gewere. 22 Oktober 1859 —Aug. 15, 1860.
Charles F. Ruff Maj. Regiment van berede gewere. 15 Augustus 1860 — 17 September 1860.
George B. Crittenden 7 Lt.kol. Regiment van berede gewere. 17 September 1860 —Feb. 28, 1861.
Thomas Duncan Kapt. Regiment van berede gewere. 28 Februarie 1861 — 18 Mei 1861.
Henry Hopkins Sibley 8 Maj. 1ste Dragoons 18 Mei 1861 — 13 Junie 1861.
William Chapman Maj. En bvt. lt. kol. 2d Infanterie 23 Junie 1861 —Dec. 9, 1861.
Gabriel R. Paul Kol. 4de New Mexico Infanterie. 9 Desember 1861 —Apr. 6, 1862,
Asa B. Carey Kapt. 13de Infanterie 6 April 1862 — 4 Junie 1862.
Peter W. L. Plympton Kapt. 7de Infanterie 4 Junie 1862 —Aug. 1862.
Henry D. Wallen Maj. 7de Infanterie Aug. 1862 —Sept. 25, 1862.
Peter W. L. Plympton Kapt. 7de Infanterie 25 September 1862 —Aug. 12, 1863.
William R. McMullen Kapt. 1ste Kaliforniese Infanterie. 12 Augustus 1863 —Sept. 1, 1864.
Henry R. Selden 9 Kol. 1ste New Mexico Infanterie. 1 September 1864 —Jan. 1865.
Francisco P. Abreu Lt.kol. 1ste New Mexico Infanterie. Jan. 1865 —Aug. 1865.
Edward B. Ellis Lt.kol. 1ste New Mexico Infanterie. Aug. 1865 — Des. 23, 1865.
Christopher Carson 10 Kol. 1ste New Mexico Kavalerie. 23 Desember 1865 —Apr. 21, 1866.
John Thompson Maj. 1ste New Mexico Kavalerie. 22 April 1866 —Aug. 22, 1866.
Elisha G. Marshall Kol. En bvt. brig. gen. 5de Infanterie 12 Augustus 1866 —Feb. 20, 1867.
William B. Lane Maj. En bvt. lt. kol. 3d Kavalerie 20 Februarie 1867 — Okt. 15, 1867.
John R. Brooke 11 Lt.kol. en bvt. brig. genl. 37ste Infanterie 25 Oktober 1867 — 22 Julie 1868.
William N. Grier 12 Kol. En bvt. brig. gen. 3d Kavalerie 12 Julie 1868 — 1 Junie 1870.
J. Irvin Gregg Kol. En bvt. brig. gen. 8ste Kavalerie 1 Junie 1870 —Aug. 28, 1873.
John W. Eckles 1ste lt. en bvt. maj. 15de Infanterie 28 Augustus 1873 —Sept. 15, 1873.
Andrew J. Alexander Maj. En bvt. brig. genl. 8ste Kavalerie 15 September 1873 — 9 Julie 1874.
Henry A. Ellis Kapt. 15de Infanterie 9 Julie 1874 —Nov. 21, 1875.
James M. Ropes 1ste lt. 8ste Kavalerie 21 November 1875 — Des. 20, 1875.
James F. Wade 13 Maj. En bvt. brig. genl. 9de Kavalerie 20 Desember 1875 —Nov. 24, 1876.
Nathan A. M. Dudley 14 Lt.kol. en bvt. kol. 9de Kavalerie 24 November 1876 —Aug. 23, 1877.
Edward W. Whittemore Kapt. En bvt. maj. 15de Infanterie 23 Augustus 1877 —Sept. 3, 1877.
A. P. Morrow Maj. 9de Kavalerie 3 September 1877 —Nov. 26, 1877.
Edward W. Whittemore Kapt. En bvt. maj. 15de Infanterie 26 November 1877 —Jan. 14, 1880.
Nathan A. M. Dudley Lt.kol. en bvt. kol. 9de Kavalerie 24 Januarie 1880 — Junie 1880.
Edward W. Whittemore Kapt. En bvt. maj. 15de Infanterie Junie 1880 —Julie 1880.
Harrison S. Weke 1ste lt. 8ste Kavalerie Julie 1880 —Okt. 25, 1880.
John B. Parke Kapt. En bvt. lt. kol. 10de Infanterie 25 Oktober 1880 —Nov. 1880.
Harrison S. Weke 1ste lt. 8ste Kavalerie November 1880 — Des. 9, 1880.
Edward W. Whittemore Kapt. 15de Infanterie 9 Desember 1880 —Feb. 25, 1881.
Nathan W. Osborne Maj. 15de Infanterie 25 Februarie 1881 — 11 Junie 1881.
Edward W. Whittemore Kapt. 15de Infanterie 11 Junie 1881 —Aug. 13, 1881.
James J. Van Horn Maj. 13de Infanterie 13 Augustus 1881 —Sept. 4, 1881.
Harrison S. Weke 1ste lt. 8ste Kavalerie 4 September 1881 22 Oktober 1881.
Granville O. Haller Kol. 23d Infanterie 21 Oktober 1881 —Feb. 8, 1882.
George K. Brady Kapt. En bvt. lt. kol. 23d Infanterie 8 Februarie 1882 — 29 Mei 1882.
Thomas MacK. Smith Kapt. 23d Infanterie 29 Mei 1882 — 12 Julie 1882,
George K. Brady Kapt. En bvt. lt. kol. 23d Infanterie 12 Julie 1882 —Okt. 16, 1882.
Henry M. Swart Kol. 23d Infanterie 16 Oktober 1882 —Jan. 6, 1884.
Henry R Mizner Lt.kol. 10de Infanterie 6 Jan 1884 —Aug. 10, 1885.
Henry Douglass Kol. 10de Infanterie 10 Augustus 1885 — Des. 31, 1888.
A. P. Morrow Lt.kol. 6de Kavalerie 31 Desember 1888 — Des. 2, 1890.
Edward W. Whittemore 15 Maj. 10de Infanterie 2 Desember 1890 —Feb. 21, 1892.
John H. Schollenberger 1ste lt. 10de Infanterie 21 Februarie 1891 — 15 Mei 1892.
[Let wel: posbevelvoerders was gereeld afwesig op die veld of losstaande diens. Op sulke tye het die volgende rangbeampte as posbevelvoerder opgetree. Waarnemende posbevelvoerders word nie op hierdie lys vertoon nie. Ander kere het 'n offisier wat by die posbevelvoerder was, 'n kort tydperk by die fort gedien en op grond van die hoogste rang tydelik bevel oor die pos geneem tot by sy vertrek, toe die bevel teruggekeer het na die vorige posbekleër. Hierdie beamptes word ook nie gelys nie. Brevet (Bvt.) Geledere is toegeken vir dapper of verdienstelike diens. As die bevel deur die regte gesag beveel word, kan 'n beampte in sy rangorde dien en betaal word. Dit het gereeld voor die burgeroorlog gebeur, maar was skaars na die oorlog, toe meer hooggeplaaste offisiere beskikbaar was vir topkommando's]
1 Hoewel Fort Union deur kolonel E. V. Sumner gestig is, het hy afdelingsbevelvoerder gebly terwyl kaptein Alexander as poskommandant gedien het. Alexander het in 1865 'n rits brigadier -generaal ontvang vir verdienstelike diens by die werwing van federale leërs tydens die burgeroorlog.
2 Carleton het 'n opvallende rol gespeel in die geskiedenis van New Mexico. Na die uitbreek van die Burgeroorlog het hy 'n brigade van vrywilligers uit Kalifornië grootgemaak en beveel wat gehelp het om New Mexico van die Konfederale indringers te bevry. As bevelvoerder van die departement van New Mexico van 1862 tot 1866 het hy kragtige veldtogte teen die vyandige Apaches en Navajos vervolg. Aan die einde van die oorlog het hy kommissies van generaal-majoor van vrywilligers en generaal-majoor van die gewone leër beklee, maar in die naoorlogse vermindering van die weermag het hy gereeld 'n kommissie ontvang as luitenant-kolonel van die 4de Kavalerie. Hy sterf in 1873.
3 Macrae se loopbaan illustreer die stadige bevordering wat baie grensoffisiere teëgekom het. Hy studeer aan West Point in 1826 en word as 2de luitenant van die 3d infanterie aangestel. Die bevordering tot 1ste luitenant kom in 1835 tot kaptein in 1839. Na 18 jaar as kaptein bereik hy die rang van majoor in 1857 en tree af in 1861, nadat hy 35 jaar in dieselfde regiment gedien het. In 1865 erken die weermag sy 'lang en getroue diens' deur aan hom briewe van luitenant -kolonel en kolonel toe te ken. Hy is in 1878 oorlede.
4 Cooke se loopbaan strek oor byna die hele era van die opening van die Weste, en hy speel self 'n prominente rol in die westelike beweging. Hy studeer in 1827 aan West Point, en word na 6 jaar as infanteris 'n offisier in die 1ste Dragoons. Daarna word hy uitsluitlik geïdentifiseer met die gekoppelde arm, wie se organisasie, toerusting en konsep van indiensneming hy diep beïnvloed het deur gepubliseerde geskrifte. Een van genl Stephen W. Kearny se mees betroubare offisiere tydens die verowering van die suidweste tydens die Meksikaanse Oorlog, Cooke het die Mormoonse Bataljon gelei om 'n wa van Santa Fe na San Diego oop te maak, 'n pad wat deur duisende immigrante in die Kaliforniese goud gebruik is stormloop. Hy word kolonel van die 2de Dragoons in 1859 en brigadier -generaal in 1861. Hy was een van die uitstaande offisiere van die grensleër en was minder briljant in die '' beskaafde '' geveg van die burgeroorlog. Hy tree af in 1873 en sterf in 1895.
5 Fauntleroy word veral onthou vir sy grensdiens voor die burgeroorlog, veral in die seëvierende Ute -veldtog van 1855. By die uitbreek van die burgeroorlog bedank hy uit die Amerikaanse weermag en aanvaar 'n kommissie in die Konfederale Weermag as brigadier -generaal van Virginia vrywilligers. Hy is in 1883 oorlede.
6 Loring se loopbaan was uiteenlopend en kleurvol. Hy het tydens die Seminole -oorlog in 1837 as offisier by die vrywilligers in Florida gedien en in 1846, met die uitbreek van die Mexikaanse oorlog, het hy 'n aanstelling as kaptein by die nuutgestigte Regiment of Mounted Riflemen ontvang. Hy het teruggekeer vir dapperheid by Contreras, Churubusco en Chapultepec (waar hy 'n arm verloor het), en hy het deur die geledere gestyg om die Mounted Riflemen te beveel. Met sy bedanking in 1861 het hy sy lot by die Konfederasie gewerp en met lof gedien as majoor -generaal. Na Appomattox het hy 'n groep oud-Konfederate na die buiteland gelei om by die leërs van die Khedive van Egipte aan te sluit. Loring het tien jaar lank vir die Khedive geveg en tot die rang van generaal van verdeeldheid gestyg voordat hy na die Verenigde State teruggekeer en met pensioen gegaan het.
7 George B. Crittenden, een van die vooraanstaande Kentucky Crittendens, was sedert 1846 by die Regiment of Mounted Riflemen. Hy bedank in 1861 en word 'n generaal -majoor in die Konfederale Weermag. Hy is in 1880 oorlede.
8 Sibley is op 13 Mei 1861 bevorder tot majoor, 1ste Dragoons en het op dieselfde dag sy bedanking by die weermag ingedien. Vyf dae later, in afwagting van aksie oor die bedanking, neem hy die bevel oor Fort Union. Op 13 Junie, nadat die aanvaarding hom bereik het, het hy die bevel oor Fort Union aan majoor Chapman oorgegee en na die suide vertrek. Die volgende jaar, 1862, was hy terug in New Mexico as brigadier -generaal in die Konfederale Weermag wat die aborsiewe inval in New Mexico gelei het.
9 Kolonel Selden sterf by Fort Union in 1865, en Fort Selden, wat in die lente van daardie jaar aan die Rio Grande aan die suidelike punt van die Jornado del Muerro gevestig is, is na hom vernoem.
10 Die legendariese Kit Carson, trapper, jagter, ontdekkingsreisiger, gids en soldaat, het sy vrywillige kavallerie in New Mexico gelei tydens verskeie veldtogte teen vyandige Indiërs gedurende die burgeroorlogjare. In Maart 1865 het hy brigadier -generaal van vrywilligers vir dapperheid in die Slag van Valverde en uitstekende diens teen vyandige Indiërs ontbied.
11 Brooke het tydens die Burgeroorlog van kaptein tot brigadier -generaal van vrywilligers opgestaan ​​en is kortgekry vir dapperheid in Gettysburg en Spotsylvania Court House. Aan die einde van die oorlog aanvaar hy 'n gewone leërkommissie. As brigadier-generaal in 1890 en#15191 het hy die veldtog teen die Sioux Ghost Dancers by Pine Ridge Agency, S. Dak., Bestuur en as 'n hoofgeneraal tydens die Spaans-Amerikaanse oorlog in Kuba geveg. Hy tree in 1902 af.
12 As kaptein het Grier in 1856 bevel gegee oor Fort Union.
13 Majoor Wade was die seun van die magtige Republikeinse senator van Ohio, Benjamin F. Wade. Later, in 1886, as luitenant -kolonel van die 9de Kavalerie, het Wade die verwydering van die Chiricahua Apaches uit die San Carlos Agency, Ariz., Na Florida bestuur, 'n stap wat Geronimo oortuig het om oor te gee. Tydens die Spaans-Amerikaanse oorlog dien Wade as hoofgeneraal van vrywilligers, en bereik hy in 1903 die rang van generaal-majoor in die gewone leër.
14 Die historikus WA Keleher in New Mexico sê dit oor Dudley: "... stormagtige tros van die weermag in die suidweste vir meer as 'n dekade ... Op 26 November 1877, Dudley, destyds bevelvoerder by Fort Union, New Mexico, is verhoor voor 'n krygshof op verskeie aanklagte, waaronder beweerde ongehoorsaamheid aan bevele van brig. genl. John Pope, bevel van die departement van Missouri -verwoesting en weiering om saam te werk met kapt. AS Kimball, toe beveel om dit te doen deur kolonel Edward Hatch , bevelvoerder oor die negende kavallerie dronkenskap terwyl hy op diens was op 27 April 1877. Dudley is skuldig bevind aan sommige van die aanklagte, nie aan ander skuldig nie, uit rang geskors, uit kommando onthef by Fort Union en vir drie maande van halfbetaling ontneem. . Op 8 Maart 1878 het genl WT Sherman gelas dat die onuitgevoerde gedeelte van die vonnis vrygelaat word. " Dit was Dudley se tweede krygsraad, die eerste wat plaasgevind het in Camp McDowell, Ariz., In 1871. In April 1878 neem hy bevel by Fort Stanton, N. Mex., En raak dadelik betrokke by die beroemde Lincoln County-oorlog tussen mededingende faksies. van beeste. Sy rol in hierdie aangeleentheid is steeds omstrede. Hy tree in 1889 as kolonel van die 1ste Kavalerie af en probeer 'n paar jaar lank sy reputasie bevestig.
15 Whittemore hou die rekord vir die aantal afsonderlike toere as posbevelvoerder by Fort Union, wat tussen 1876 en 1891 agt keer in daardie hoedanigheid gedien het.
Toe New Mexico na die Amerikaanse en Mexikaanse oorlog grondgebied van die Verenigde State geword het, het die weermag garnisoene gevestig in dorpe wat langs die Rio Grande versprei is om die inwoners en reisroetes van die gebied te beskerm. Hierdie reëling was om 'n aantal redes onbevredigend, en in April 1851 is luitenant -kolonel Edwin V. Sumner, bevelvoerende by die departement van militêre departement 9 (wat die gebied New Mexico insluit), beveel "om die hele stelsel van verdediging te hersien" vir die hele gebied. Een van sy eerste dade was om die verspreide garnisoene op te breek en te hervestig in poste wat nader aan die Indiane was. Hy het ook sy hoofkwartier en voorraaddepot van Santa Fe, 'die sink van ondeugd en oordadigheid', na 'n perseel naby die takke van Mountain en Cimarron van die Santa Fe -roete verskuif, waar hy Fort Union gestig het.
Nuwe Mexikaanse en Amerikaanse handelaars het twee-rigtingondernemings aangesluit wat weefsels, eetgerei en ander vervaardigde goedere weswaarts van Missouri-bullion, pelse en muile oos van Santa Fe vervoer het. Hierdie handel oor die vlaktes het Missouri en New Mexico saamgesweis deur ekonomiese onderlinge afhanklikheid, handel en finansiële vennootskappe. Teen die tyd van die Meksikaans-Amerikaanse oorlog (1846-48) was New Mexico reeds sterk verbonde aan die Verenigde State deur kommersiële en bekendhede. In groot mate het die militêre verowering en die daaropvolgende Mexikaanse sessie 'n reeds gevestigde unie geformaliseer.
Fort Union was die bevelvoerder van die kruising van die berge en die Cimarron -takke van die Santa Fe -roete. In 'n groter sin het die fort gedien as simbool en inhoud van nasionale mag in 'n groot nuwe verkryging ver verwyderd van die oostelike hart. In hierdie konteks het die Santa Fe -roete verander van handelsroete na militêre reddingsboei.
Fort Union, wat in 1851 gestig is, het militêre en logistieke funksies gedien. Gedurende die eerste paar jaar het die berede troepe van Fort Union die roete patrolleer. Later het die fort begeleide vir posfases voorsien. Tot in die burgeroorlog het waentreine gewoonlik hul eie verdediging gebied. Toe dwing die kombinasie van Indiese opstande en aanvalle deur die konfederate in Texas, 'n nuwe regime van patrollies, begeleide en subposte om alle reisigers te beskerm en die kritieke skakel tussen die suidweste en die state oop te hou.
Die begin van die burgeroorlog het 'n ernstige militêre bedreiging vir die roete en vir Fort Union self meegebring met 'n konfederale inval van die brigade wat daarop gemik was om die westelike gedeeltes van die roete en die goudveld van Colorado te vang.
Die Fort Union Depot was onder bevel van die distrikskwartiermeester.Dit was 'n aparte en aparte operasie van die militêre pos. Sy taak was om die netwerk van suidwestelike forte en kampe te voorsien wat langs reisroetes gespan is of op besprekings en probleme geleë is.
Goedere (verblyf, hardeware, ammunisie, ens.) Het twee basiese modusse: voorraadvoorrade wat later in die pakhuise gestoor is, verspreiding op bestelling na die buiteposte in groot hoeveelhede vir direkte versending na die individuele poste. Kontrakvragmanne het die groot ossewaens van Leavenworth, Kansas, na Fort Union gelei, waar van die goedere uitgepak is vir berging en later na die veld gestuur word. Die groot poste is hergroepeer in militêre wa -treine wat voorraad op verskeie poste langs die reisroete kan laat val.
Namate die spoorweg weswaarts beweeg het, word die toevoerlyn buigbaarder, met afleggings en korter ritte direk na nabygeleë poste vanaf die huidige spoorkop. In 1879 het die spoorweg Fort Union omseil. Die verskaffingsbedrywighede word geleidelik uitgefaseer en die depot word in 1883 gesluit.
Die kwartiermeester -operasie het nie die flair van die kavallerielading, die heldedade van die beleërde infanterie -peloton nie. Maar sonder die manne wat voorraadopdragte verwerk het, voorraad getel het, diere en waens versorg, vrag gepak en dit dan na die verste poste getrek het, sou daar geen poste of gevegte gewees het nie.
In 1882 begin generaal -majoor Benjamin Franklin Butler van Lowell, Massachusetts, grond in die noorde van New Mexico koop van 'n groep grondspekulante wat bekend staan ​​as die Santa Fe Ring. Butler het in die kongres gedien as 'n Republikeinse verteenwoordiger van Massachusetts van 1867 tot 1875, en weer van 1877 tot 1879. Daar word geglo dat Butler in Washington was, hy ontmoet Thomas Benton Catron, 'n lid van die Ring, wat later sou dien as die eerste senator uit die staat New Mexico. Tydens die burgeroorlog het Butler as brigadier -generaal in die Unie -leër gedien, terwyl Catron 'n artillerie -offisier in die Konfederasie was.
Vanaf 1885 koop Butler 'n aantal belange in die Mora Land Grant in die noordooste van New Mexico. Volgens familierekeninge het Butler en Catron op 8 Februarie 1885 in New York ontmoet, en na 'n onderhandeling wat tot ver in die nag gegaan het, het Butler ingestem om Catron & rsquos -aandeel in die Mora Grant te koop. Ongeag watter ooreenkoms op daardie vergadering bereik is, is daar geen rekord dat Butler en rsquos die ooreenkoms ooit gesluit het nie. Die era was vol met litigasie oor grondaangeleenthede, daar was groot finansiële belange oor die beheer van eiendomsbelange, en aangesien daar min opnames of dade was en baie manipulasie was, kon niemand seker wees wie die grond besit nie. Die meeste Butler & rsquos-transaksies is gedoen in die name van sy seun, Paul Butler, en sy skoonseun, generaal Adelbert Ames. In elk geval, teen 1885 het die drie mans 'n paar honderdduisend hektaar in Mora County verkry. Na 'n afhandeling van 'n stil titelgeding in 1916 en daaropvolgende transaksies, het die kern van hierdie verkrygings die Fort Union Ranch geword, 'n werkende veeboerdery wat sedertdien in die familie is. Hierdie kontinuïteit van eienaarskap is hoogs ongewoon vir boerderygrond in die Weste.
Die plaas omring Fort Union National Monument, wat in 'n enklawe in die middel van die reeks geleë is. Die steeds sigbare spore van die Santa Fe -roete loop oor die plaas. Die weermag het die fort in 1851 gestig om reisigers op die roete te beskerm teen die Jicarilla Apache -Indiane en ander inheemse Amerikaanse stamme wat hul land probeer verdedig het teen invalle deur setlaars, beide Spaans en Anglo. Indiese aanvalle bereik 'n hoogtepunt in 1874 en daal deur die 1880's met die aankoms van die spoorweë. Die gebruik van die Santa Fe-roete het ook afgeneem, maar tydens sy bloeitydperk het waentreine wat die roete gebruik, 'n breë impak op landskapskaal gehad, en hul spore is vandag nog sigbaar. Die fort is in 1891 gestaak, en die oppervlakte het teruggekeer na die eienaars van die Mora Land Grant. In 1955 is 'n ooreenkoms gesluit tussen die plaas en die National Park Service om die fort as 'n nasionale monument te vestig, wat dit vandag nog bly.
In 1885 stig General Butler die Union Land and Grazing Company, 'n korporasie in New Jersey, om sy lande in New Mexico te besit en te bestuur. Ons het min dokumentasie oor hoe die plaas in die vroeë dae was. Ons weet wel dat sowel huurders as plakkers op die grond geboer en beeste gedoen het. Boerderye in die noordelike New Mexico het sy hoogtepunt bereik in 1880, en hoewel heinings daarna vinnig gevorder het (deels in reaksie op die vinnige ontwikkeling van spoorweë), weet ons nie wanneer die eerste omtrekheinings op die Fort Union Ranch opgerig is nie . Dit is in elk geval onwaarskynlik dat daar aanhoudende beesbedrywighede by die Fort Union Ranch plaasgevind het voordat die Amerikaanse weermag in 1891 vertrek het. Die Santa Fe-roete het 'n breë impak op landskapskaal gehad, en gedurende die tydperk toe die weermag omskep is Fort Union, die troepe het wyd oor die hele gebied gewissel, hout gesny, kalk gesny en rots vir die fortgeboue ontgin.
Die aandeelhouers van die Union Land and Grazing Company en mdashall, óf afstammelinge van generaal Butler, óf lede van afstammelinge, en uitgebreide gesinne & mdash gaan voort om die boerdery te bestuur. Die oorheersende gebruik van die boerdery sedert die verkryging daarvan was beesvleisproduksie deur beesboerdery. Jag en elghoringjag en houtoes het ook beduidende inkomste gelewer. Die boerdery was 'n belangrike deel van die familie -identiteit en 'n skakel na 'n geskiedenis waarin die gesin 'n groot rol gespeel het en 'n Westerse kultuur wat baie verskil van dié van die oostelike eienaars van die eiendom. Die gesin was jare lank 'n afwesige verhuurder, maar 1950 bring die aankoms van Butler -afstammeling Andrew Marshall Jr., sy vrou, Peggy Lincoln Sayre Marshall, en hul kinders na die weste. Familielede het die grond vir die eerste keer bestuur, en die ampstermyn van Marshalls duur tot 1981. In 2010 het Joshua Miner, 'n ander afstammeling van Benjamin Butler, die boerdery sy tuiste gemaak en hy bly daar saam met sy vrou, Kezia Toth, en hul seun , Woodrow.
Op soek na 'n roete van Fort Garland na Fort Union
Ek sou graag wou weet watter roete gebruik is om Ft Garland, CO, van Fort Union, NM te voorsien.
Re: Op soek na 'n roete van Fort Garland na Fort Union
Dit lyk asof dit die Sante Fe -roete was. klik op die onderstaande skakel vir die artikel.
2 bladsye en baie inligting vir u en 136 foto's.
Ek dink u het my gedagtes gelees en tussen die reëls aangaande my vraag. Al die inligting wat u aan my gestuur het, het betrekking op die navorsing wat ek doen. Nogmaals dankie vir die uitstekende en tydige hulp.
Jason Atkinson 31.07.2020 9:03 (deur Claude Little genoem)
Ons het die National Archives Catalogue deursoek en verskeie plate -reekse vir Fort Garland en Fort Union gevind. U kan moontlik bykomende rekords vind deur in die katalogus te soek na die name van die regimente wat aan hierdie forte toegewys is. Vir meer inligting oor hierdie rekords, stuur 'n e -pos aan die verwysingseenhede wat as die kontakpersoon in die katalogusbeskrywings gelys word.
As gevolg van die COVID-19-pandemie en volgens die leiding wat die Office of Management and Budget (OMB) ontvang het, het NARA sy normale bedrywighede aangepas om die behoefte aan die voltooiing van sy missie-kritiese werk te balanseer, terwyl sy ook die aanbevole sosiale distansie vir die veiligheid van NARA -personeel. As gevolg van hierdie herprioritisering van aktiwiteite, kan u 'n vertraging ondervind om 'n aanvanklike erkenning te ontvang, sowel as 'n substantiewe reaksie op u verwysingsversoek van die verskillende NARA-eenhede. Ons vra om verskoning vir hierdie ongerief en waardeer u begrip en geduld.
National Park Trust ondersteun die verkryging van 'n eiendom van 11,43 hektaar oorkant die Missouri-rivier van Fort Union Trading Post. Die Park Trust het saamgewerk met die National Park Service en twee plaaslike nie-winsgewende groepe om die finansiering vir die aankoop saam te stel.
Die historiese landskapbeskouing van die land vanaf die fort is verander deur moderne landboubedrywighede daar. 'N Nie-historiese kajuit is ook op die perseel gebou, wat die historiese toneel verder beïnvloed het. Die oorspronklike bosveld aan die rivier is van die eiendom verwyder, sodat die moderne plaasvelde daarbuite vanaf die fort sigbaar was. Deur die eiendom aan die National Park Service oor te dra, kan die bosveld die landbouvelde herstel en die onmiddellike uitsig vanaf die fort na 'n meer historiese voorkoms terugbring.
Die fort was van 1828-1867 die belangrikste handelspos aan die Bo-Missouri-rivier. Assiniboine, Plains Cree, Blackfeet, Plains Chippewa, Mandan, Hidatsa en Arikara het daarheen gekom om jaarliks ​​ongeveer 25 000 buffelrokke in te ruil vir 'n verskeidenheid goedere, soos kalikodoek, gewere en ammunisie, klere, pype, krale en kookware. John James Audubon en George Catlin was besoekers daar. Hugh Glass, wie se beproewing met 'n grizzlybeer opgeteken is Die Revenant, was 'n tyd lank werksaam as jagter vir die handelspos.
Pakketgrootte: 11,43 hektaar
Betekenis van die verkryging op lang termyn:
Die verkryging het die maai -aktiwiteite op die eiendom gestaak en die natuurlike bosveld van die rivier laat terugkeer.
Die oppervlakte behou die kulturele landskap vir die tydperk waarin die handelspos aktief was. Die NPS het 'n moderne kajuit op die erf verwyder en die grond in 'n meer natuurlike toestand teruggebring.
Waarde vir die park en die publiek:
Besoekers wat van die fort na die rivier kyk, kan 'n historiese toneel sien, net soos dit in die 1800's was.
Uitsig op eiendom vanaf die fort
Uitsig oor die fort vanaf Gunderson -eiendom
Uitsig oor die rivier vanaf die fort
van ons hulpbronne is belê in ons parkbewarings- en jeugopvoedingsprogramme.
Die Santa Fe -roete was een van handel, verowering, militêre voorraad en reis, en het die gebied in 1821 oopgemaak vir wettige handel tussen die Verenigde State en Mexiko. Dit was 'n tweerigting-internasionale snelweg wat beide Amerikaanse en Mexikaanse handelaars en handelaars bevoordeel het. Dit was een van die belangrikste kenmerke van die vestiging van die Weste en het 'n beduidende invloed op die Mora -vallei en die gebied wat nou Mora County is. Alhoewel dit die breedte van Mora County van noordoos tot suidwes deurkruis, was die grootste invloed die teenwoordigheid van Fort Union in die oostelike deel van die graafskap. Fort Union het nie net 'n volledige depot vir byna al die ander forte in die gebied verskaf nie. As sodanig het dit 'n groot vraag na hooi, meel, graan en vee veroorsaak wat die ekonomie van die gebied dekades lank gedryf het. Spore van die Santa Fe -roete is vandag volop in Mora County, maar nou, soos destyds, is die belangrikste deel van Santa Fe -roete in Mora County naby Fort Union National Monument. Besoekers aan die omgewing kan op 'n enkele dag beskerming vind vir die handelaars- en militêre wa -treine op die Santa Fe -roete, 'n paar van die oorblyfsels van een van die belangrikste dele van die Amerikaanse geskiedenis in eerste hand sien, en met slegs 'n bietjie fantasie nodig, herleef 'n paar van die Santa Fe Trail -ervaring. Hierdie gids beskryf 'n daguitstappie van Mora na Watrous na Ft Union na Wagon Mound en terug na Mora.
Mora en die Mora -vallei: Vandag is Mora 'n klein dorpie in die hartjie van die Mora -vallei, maar in die 1800's was Mora 'n welvarende stad en die Mora -vallei was bekend as die 'broodmandjie' van New Mexico. Die vraag van Fort Union na allerhande voorrade het die Mora -ekonomie gedryf, en een van die resultate was die bou van 'n dosyn meule in die omgewing om koring te maal om meel aan Fort Union te verkoop. Die St. Vrain Mill in Mora is een van die min oorblywende meulens van daardie era. Dit is in die 1864 gebou deur Ceran St. Vrain, een van die mees prominente mans in die streek in die middel van die 1800's, en werk tot 1922. Dit is op die National Register of Historic Places. Die St. Vrain -meule is geleë op snelweg 434, net 'n paar honderd meter noord van die kruising van snelweë 518 en 434 naby Mora. Dit is tans besig met fases van herstel. Die doel is om 'n kulturele sentrum in Mora te skep waar gesinne 'n kans kry om hul geskiedenis te deel en 'n ruimte te word vir klein geleenthede en byeenkomste.
Nog 'n meule naby Mora is 'n besoek werd. Alhoewel dit gebou is nadat die Santa Fe -roete nie meer gebruik is nie, het die Cleveland Roller Mill 'n uitgebreide fotosameling wat die geskiedenis van Mora tot in die middel van die 1800's herlei. Dit is naby myl 31 op snelweg 518, 'n paar kilometer wes van Mora, geleë. Dit is slegs naweke oop van die gedenkdag tot die dag van arbeid, van 10:00 tot 15:00.
La Cueva Framboosplaas 'N Paar kilometer oos van Mora by La Cueva is die La Cueva Framboosplaas. Die plaas het sy oorsprong in die vroeë 1800's en teen die 1860's het die Romero -gesin 'n slypmeul, 'n handelsgebou en die San Rafael -sendingkerk bygevoeg. Hierdie geboue staan ​​steeds en is die belangrikste elemente van die La Cueva National Historic site. Gedurende die middel van die 1800's was tot 60 perde- en ossewaens op die plaas gestasioneer en het voorraad na Fort Union en ander buiteposte in die omgewing vervoer.
Aan Watrous: Vanaf La Cueva Framboosplaas, neem roete 518 suid ongeveer drie myl na Buena Vista en draai links op snelweg 161. Hierdie stuk pad is deel van die Santa Fe Trail National Scenic By-way. Van myl 2 tot ongeveer myl 17 is aan die noordekant van die pad 'dramatiese wa -paaie en ravyne' sigbaar. Halfpad tussen myl 14 en 15 loop 'n ongemerkte County -pad 'n bietjie meer as 'n kilometer na die plek waar die nedersetting Loma Parda geleë is. Dit het 'n berugte reputasie gekry as die 'vermaaklikheidsentrum' vir Fort Union -troepe, en weliswaar ander, maar omdat dit 'n maklike perdrit van Fort Union was, was dit die destydse welvaart aan Fort te danke. By myl 19, loop die pad 'n paar honderd meter suidwes van die terrein van Fort Barclay, gebou waar die bergroete die Mora -rivier oorgesteek het. Roete 161 gaan deur die stad Watrous en lei direk na die Ft Union National Monument.
Ft Unie: Van Watrous af is dit agt kilometer van Fort Union National Monument af. Beplan ten minste twee uur vir u Ft. Vakbondbesoek, meer as u 'n Santa Fe Trail -liefhebber is. Die gebied rondom Fort Union bied ongerepte, uitgebreide uitstallings van Santa Fe -roete. Werksure is 08:00 tot 18:00 van Memorial Day tot Labor Day en 08:00 tot 16:00 die res van die jaar. Telefoonnommer vir inligting is (505) 425-8025.
Wagheuwel: Wagon Mound is 32 kilometer noord op I-25 en deel van die Santa Fe Trail By-way. Wagon Mound se aanspraak op roem is net dit - die 'berg' wat gevorm is soos 'n Conestoga -wa wat deur 'n span getrek is, soortgelyk aan dié wat die Santa Fe -roete afgelê het. Dit was 'n baken wat reisigers van die hoë vlaktes gesien het, veral dié op die Santa Fe Trail se Cimarron -afsny. Dit was 'n dramatiese bevestiging dat Fort Union en veiligheid net 'n paar kilometer verder was. Wagon Mound is vandag nie meer die bloeiende stad wat dit in die 1800's was nie, maar die Santa Clara -kerk en die Santa Clara -begraafplaas aan die voet van die waheuwel is 'n besoek werd.
Keer terug na Mora. Alhoewel die bestemming Mora is, kan die rit u honderd -en -vyftig jaar terugneem en 'n ervaring van wat historici 'n 'gevoel van plek' noem. Neem vanaf Wagon Mound snelweg 120 na Ocate, ongeveer 20 myl. Die Santa Fe -roete het hierdie pad tussen myl 25 en 26 gekruis, alhoewel die spoor nie so dramaties is as op roete 161. Vir 'n paar kilometer wat tot by die kruispunt lei, is daar letterlik niks om te sien nie, behalwe hoë vlaktes. Sonder die pad en die heinings is die landskap wat u sien dieselfde as wat reisigers gesien het toe hulle na Santa Fe gekom het. By Ocate, draai links op snelweg 442. Dit neem u terug na La Cueva en die La Cueva Framboosplaas. As u reguit op die snelweg 120 by Ocate ry, neem u Angel Angel, maar daar is 'n paar kilometer onverharde pad wat dit moeilik kan maak vir gewone motors in slegte weer.
Opgestel deur die Mora Valley Chamber of Commerce met redigering en hersiening deur die personeel van die Fort Union National Monument
Die vroeë geskiedenis van die Fort Knox -gebied
Die aanvanklike Euro-Amerikaanse toetrede tot die Fort Knox-gebied is onseker, maar teen die laaste kwart van die 18de eeu het talle jagters, landmeters, ontdekkingsreisigers en fortuinsoekers daardie deel van Kentucky deurkruis. Teen daardie tyd was bekende pioniers soos Thomas Bullitt, Michael Stoner en Daniel en Squire Boone aktief in die omgewing.
Die vroegste poging om hierdie gebied te vestig, het plaasgevind in Julie 1776, toe 'n groep, bekend as Share, Sweeney en maatskappy, onder leiding van Samuel Pearman, per platboot na die monding van die Soutrivier gereis het. Pearman en sy metgeselle maak aanspraak op etlike duisende hektaar langs die riviere Ohio en Salt. Hulle het 'n klein houthuis gebou by die kruising van die Salt and Rolling Fork -riviere, maar talle Indiese aanvalle het hulle genoop om na Virginia terug te trek. Skikkingspogings is egter nie laat vaar nie, en die volgende paar jaar is voortgesette pogings aangewend om permanente nedersettings te vestig.
Louisville is al in 1773 ondersoek, maar daar het geen vestiging plaasgevind tot in 1778 nie, toe 'n kamp op Corn Island in die Ohio -rivier gebou is. Die volgende jaar word die soutlekke suid van Louisville ontgin. Die vroegste en belangrikste hiervan was Bullitt's Lick (ook bekend as Saltsburg), wat naby die noordoostelike grens van Fort Knox was.
In dieselfde jaar is Brashear's Station (ook bekend as Froman's Station en Salt River Garrison) net onder die monding van Floyd's Fork gestig. Voortgesette Indiese aanvalle het die sluiting van die soutwerke gedwing. Teen 1780 was dit weer in werking, hierdie keer verdedig deur die Mud Garrison, gebou uit 'n dubbele ry stapels vol vuil en gruis, en geleë op die noordoewer van die Soutrivier ongeveer 1/2 myl bo die mond van Bullitt's Lekloop. Hierdie hernieude poging tot vestiging is verbind met die vestiging van Dowdall's Station, aan die noordelike oewer van Salt River by 'n swembad net bokant die riviervalle (naby die huidige Shepherdsville).
Intussen word verder na die weste gepoog om permanente nedersettings te vestig.
John Severns, 'n landmeter, het die land binnegekom en 'n opstal gevestig in 'n gebied wat later bekend staan ​​as Severn's Valley. 'N Groot groep setlaars, waaronder Jacob Van Meter, Samuel Haycraft en kapt John Vertrees, het hom later in daardie jaar by hom aangesluit. Alhoewel baie van die setlaars na 'n uiters ernstige winter na Pennsylvania teruggekeer het, het Haycraft en kolonel Andrew Haynes gebly om stasies in die vallei te bou. Kapt. Thomas Helm, wat ook 'n stasie gebou het, het later by hulle aangesluit. Hierdie drie stasies of forte vorm 'n driehoek, waarvan die binnekant later Elizabethtown geword het.
'N Gedeelte van die groot pad, bekend as die Cumberland-Ohio Falls Trail, ontwikkel tussen die nedersetting Severn's Valley (huidige Elizabethtown) en Louisville via Bullitt's Lick.'N Opsionele baan noord van Severn's Valley het na die monding van die Soutrivier gelei, wat ongeveer die roete van die huidige Dixie-snelweg gevolg het. Hierdie paaie, saam met die Salt and Rolling Fork -riviere, het groot vervoermiddels gebied en gehelp om die gebied oop te maak vir verdere vestiging. Hulle bied ook paaie deur die Muldraugh -platorand, 'n vorige afskrikmiddel vir reis.
Squire Boone het aanspraak gemaak op die land rondom Doe Run in 1786. Die gemeenskap wat in hierdie gebied ontstaan ​​het, het bekend gestaan ​​as Little York, Virginia, aangesien Kentucky nog steeds 'n graafskap van Virginia was. Little York het vir 'n kort tydperk die setel van Meade County geword.
Ander nedersettings is gestig in Hill Grove, Stith's Valley en langs Doe Run en Otter Creek omstreeks 1784. Hierdie nedersettings was klein, versterkte familie -ondernemings. Teen 1789 en tot in die 1790's het veterane van die rewolusionêre oorlog met militêre grondtoelaes die West Point -gebied gevestig. Onder hierdie vroeë setlaars was Thomas en Samuel Pearman, Henry Ditto, George Ball, Isaac Vertrees, Joseph Enlan, William Withers, John Hay, Thomas Barbour en John Campbell. Fort Knox omvat nou groot gedeeltes van hierdie oorspronklike toelaes.
LINCOLN FAMILIE PLAAS GEVESTIG IN RADCLIFF-FORT KNOX AREA
Die Mill Creek- en Cedar Creek -valleie is ook rondom hierdie tyd gevestig. 'N Baptistekerk is in die Mill Creek -omgewing in 1783 opgerig. Dit was hier waar president Abraham Lincoln se gesin 'n huis opgerig het. In 1803 koop Thomas Lincoln (die vader van die president) 'n plaas van 238 hektaar naby die suidelike grens van die huidige Radcliff-Fort Knox op Battle Training Road. Thomas het sy ma, Bersheba (of Batseba), sy suster en haar man daar gebring. Thomas verhuis van 1807 tot 1816 na die huidige LaRue County, langs Knob Creek, voordat hy na Indiana vertrek. Bersheba het tot haar dood in 1833 in die Mill Creek -gemeenskap gebly en word begrawe in die ou Mill Creek -begraafplaas (nou die Lincoln Memorial Cemetery). Sy was die eerste van die familie wat in die ingewyde grond begrawe is. Nancy Brumfield, tante van die president, haar man, William Brumfield, en hul dogter, Mary Crume, voltooi die drie geslagte Lincoln langs mekaar begrawe.
VROEGE NEDERSETTINGS MAAK VORM IN 1790S
Teen die 1790's het nedersettings meer formele kenmerke begin aanneem. In 1792 word Kentucky 'n staat en word Hardin County gevorm uit Nelson County.
Die Soutrivier het 'n uiters belangrike vervoermiddel geword vir die handel in platbote, drie inspeksiestasies is opgerig om vragte tabak, hout, meel, hennep en plaasprodukte na te gaan. Hierdie stasies was in Taylorsville, Shepherdsville en 'n half kilometer onder die monding van Long Lick Creek, laasgenoemde baie naby of net binne die huidige grense van Fort Knox. Rivierhandel speel duidelik 'n belangrike rol in die ontwikkeling van die vroeë nedersettingspatroon van die Fort Knox -gebied, veral in die provinsies Bullitt en Hardin.
Die meeste nedersettings voor 1800 was geleë op groot riviere of strome. Elizabethtown is amptelik opgeneem en in 1796 vernoem. Garnettsville is in 1792 op Otter Creek gestig. Shepherdsville is amptelik in 1793 ingelyf. Iewers voor 1794 is daar blykbaar 'n nedersetting bekend as Bealsburg op Pitts Point op die kruising van die Salt and Rolling Fork -riviere. West Point is formeel in 1796 aangelê.
LANDBOU, Hout en sout - HOOFSTANDE VAN OMGEWINGSEKONOMIE
Tydens vroeë vestiging was landbouproduksie, houtsny en soutmaak die belangrikste ekonomiese strewes. Laasgenoemde het 'n besonder interessante en kleurvolle geskiedenis, en was ook uiters belangrik vir die res van Kentucky. Sout (hoofsaaklik gebruik as 'n preserveermiddel vir wild, wat die belangrikste voedselbron was) was 'n noodsaaklike en waardevolle produk gedurende die vroeë historiese tydperk.
Die Revolusionêre Oorlog met Groot-Brittanje het normale soutbronne afgesny en die berge was 'n versperring vir praktiese, koste-effektiewe vervoer van sout na die grens. Toe Bullitt's Lick in 1779 gestig is, was dit die eerste kommersiële soutwerke in Kentucky en die enigste wes van die Alleghenies gedurende die res van die rewolusie. Na die oorlog was Bullitt's Lick en ander soutwerke in die omgewing jare lank die belangrikste verskaffers van sout.
Nêrens anders was daar so 'n konsentrasie van putte en oonde nie. Die bedryf het ook 'n stukrag gelewer vir ondersteuningsdienste soos houtsny, houtwerk, timmerwerk en ander nodige ambagte. Uiteindelik het soutproduksie egter nie winsgewend geword nie, aangesien stoombote teen 1830 goedkoop ingevoerde sout gebring het, het al die soutwerke gesluit.
In die vroeë deel van die 19de eeu het Shepherdsville, Louisville, West Point, Graniteville en Elizabethtown prominent in die nedersettingspatroon gedien, terwyl plaasopstalle van kernfamilies om hierdie punte versprei is. Namate die Indiese dreigemente bedaar het, het dit veilig geword vir 'n groter verspreiding van individuele plaasopstalle, maar die noodsaaklikheid was om 'n band aan 'n groter stad te onderhou vir gespesialiseerde goedere en dienste.
Nie alle gevestigde gebiede identifiseer sterk met 'n spesifieke stad nie. Sommige, soos Hill Creek-, Cedar Creek-, Smith's Valley-, Doe Run- en Otter Creek -nedersettings, was in 'n spesifieke vallei gekonsentreer. Dit was veral waar in die gebied wat in 1823 Meade County geword het. Dit het in 1800 baie min ingelyfde dorpe gehad, maar daar was talle saamgestelde nedersettings.
Namate die eeu aangestap het, is daar egter meer dorpe gestig in reaksie op die bevolkingsaanwas, en 'n groter behoefte het ontstaan ​​aan goedere en dienste wat nie op plase geproduseer word nie. Boonop verwys mense in 'n spesifieke gebied dikwels informeel daarna met 'n spesifieke naam. Hierdie nie -amptelike nedersettings fokus gewoonlik op 'n winkel, kerk of 'n skool.
In baie gevalle het hierdie 'nedersettings' in die daaglikse behoeftes voorsien, en die groter dorpe het meer gespesialiseerde professionele dienste en handelsware gelewer. Voorbeelde van sulke nedersettings in die Fort Knox -omgewing was Pleasant View, Bloomington, Pine Tavern, Bartles, Shady Grove en Steel's Crossroads.
Die gemiddelde grondeienaar in die Fort Knox-omgewing gedurende die 19de eeu was 'n klein landboukundige. Groot planters was nie so algemeen nie, maar ook teenwoordig wat groot vloedvlaktes beset het, hoofsaaklik langs die riviere Salt, Rolling Fork en Ohio. Hierdie operasies was soortgelyk aan die plantasies van die diep suide en het waarskynlik die grootste deel van die slawe -bevolking in die gebied uitgemaak.
Kentucky as 'n geheel was nie verantwoordelik vir 'n groot deel van die slawe in die suidelike state nie. Die persentasie slawe in Kentucky was in 1830 slegs 24,73 persent en het in 1860 tot 19,5 persent gedaal. Die gemiddelde Kentuckiër in 1860 het geen slawe besit nie, en die gemiddelde slawehouer het minder as 10 besit.
Stapelgewasse was koring en tabak, maar hooi en koring is ook verbou. Bullitt County het ook gars geproduseer.
Die verskille tussen die kleinboer en die planter was nie beperk tot die grootte van hul plase nie. 'N Belangrike en vroeë onderneming was maalwerk. Die meeste van die suksesvol bedryfte meulens was geleë op Otter Creek, Doe Run en Hill Creek.
Die Coleman of Doe Run Mill (nou die werf van Doe Run Inn) is omstreeks 1800 gebou. Garnettsville het ook 'n aantal meulens, waaronder Overton's en Grable's meulens. Die Van Meter -meul was verder stroomop. Overton het blykbaar die eerste meelmolen op Otter Creek iewers voor 1813 gebou, en 'n stad bekend as Plain Dealing het daar rondom grootgeword. Die Overton Mill in Garnettsville was 'n saag en maalmeul. Die rekord is nie duidelik of hierdie meulens een en dieselfde was nie.
Grable's Mill bestaan ​​reeds in 1805. Daar was ook 'n Crabb's Mill naby Garnettsville al in 1804. Samuel Sterrett in Garnettsville het later nog 'n meule gebou. Die fondamente van twee van die Garnettsville -meulens is steeds sigbaar en is tans binne die Fort Knox -reservaat. David Brandenburg, die seun van Solomon Brandenburg, na wie die setel in die Meade -distrik vernoem is, het ook in 1813 'n meule gebou by wat later Grahamton geword het.
Die meeste van hierdie vroeë meulens was maalmeule, maar waarskynlik die bekendste en suksesvolste van alles was die tekstielmeule in Grahamton. Die Grahamton Manufacturing Co., wat die meule in 1836 of 1837 gebou het, was 'n firma in Louisville wat in 1829 gestig is. Die meule was een van die vroegste tekstielmeulens in Kentucky en die eerste wat wes van die berge gevestig is. .
Die eerste dam en millrace is van hout gebou, maar is in die vroeë 1850's deur klip vervang. Eers is slegs 'n tekstielmeule gebou, maar in 1865 is 'n groter meelmolen van klip opgerig. Dit het 'n paar jaar geduur totdat die onderneming afgeneem het, en dit is omskep in 'n pakhuis. Die meule het 'n verskeidenheid goedere vervaardig, waaronder katoen- en wolgarings, linne, watte, jeans en 'n spesiale lap wat bekend staan ​​as Otter Creek Stripe. Tydens die Mexikaanse Oorlog het die meul seil vir weermagtente verskaf. Katoenen graansakke is gemaak van die 1860's tot die tyd dat die meule deur die McCord Co. oorgeneem is en uitsluitlik omgeskakel is in 'n draaiende meule.
'N Stad het rondom die meule ontstaan, en die inwoners was jare lank werknemers van die onderneming. Rock Haven, wat as 'n kaai en versendingspunt aan die Ohio -rivier vir die tekstielgoedere gedien het, was ook verbonde aan Grahamton. Slegs ruïnes van die oorspronklike meulens bly oor. Camp Carlson, 'n ontspanningsgebied van die weermag, is nou in die omgewing van hierdie uitgestorwe gemeenskap geleë.
Die bou van die Louisville en Nashville Turnpike het in 1837 begin, en teen 1849 het die makadamiseerde pad die staatslyn van Kentucky 108 myl na die suide bereik. Die draaipunt was bedoel as 'n deur vir boere en sakemanne van Louisville tot by die staatslyn Kentucky-Tennessee. Die draai het 'n gewilde koetsroete geword en het reisigers van Louisville in drie dae in staat gebring om Nashville te bereik.
GESKIEDENISE BRUIT TOERE BESKIKBAAR OP FORT KNOX
Bekende reisigers op die pad sluit in die skrywer Bayard Taylor en die Sweedse sangeres Jenny Lind. Die gebruik van die pad vir produkte en goedere wat tussen Louisville en Nashville reis, het verminder na 1859, toe die Louisville- en Nashville -spoorweg (oos van Fort Knox) ​​gebou is. Vandag bedek 'n asfaltoppervlak die onderliggende kalksteenpad, en die Amerikaanse weermag Garrison Fort Knox verwelkom besoekers by die "Bridges to the Past" -wandeling langs 'n bewaarde gedeelte van die historiese draai.
Die roete is ongeveer 1 myl suid van West Point, Kentucky, op die Amerikaanse roete 31W of 8 myl noord van Fort Knox se hoofhek op die Amerikaanse roete 31W. Opvallende kenmerke op die wandeling sluit in drie kalksteen boogbrue wat meer as 150 jaar oud is. Hierdie kalksteenbrue is een van die oudste in Kentucky.
Klein, landelike nedersettings in die Fort Knox -omgewing was talryk. Benewens hierdie klein sentrums, het 'n aantal bevolkte dorpe gedurende die 19de en vroeë 20ste eeu ontwikkel en floreer. Een van die vroegste is in 1831 gestig en Pittstown vernoem na die Pitts -broers, die stigters daarvan. Die naam het later verander na Pitts Point. Die stad was op die kruising van die Salt and Rolling Fork -riviere in Bullitt County. Die belangrikste funksie daarvan was as 'n aansluitingspunt in die stoomboothandel, aangesien die Soutrivier normaalweg slegs na 'n punt net buite die stad bevaar kon word. Dit was 'n belangrike verspreidingsentrum vir die gebied.
Teen 1860 het die stad gegroei tot 'n bevolking van 300, insluitend dokters, timmermanne, hotelbesitters, bakkers, saal- en tuigmakers, 'n vishandelaar, 'n predikant, 'n smid, messelaars en bouers, en onderwysers. Namate die handel in stoomboote afgeneem het, veral met die koms van die spoorweg in 1859, het Pitts Point in belang begin afneem, en teen 1874 het die bevolking afgeneem tot minder as 100. Die weermag het dit omstreeks 1947 gekoop en op daardie tydstip was dit feitlik 'n spookdorp. Verskeie begraafplase is die enigste oorblyfsels uit die gemeenskap.
'N Ander gevestigde stad heet Stithton. Die Stith -familie, na wie die stad vernoem is, het in 1859 na die gebied verhuis, vermoedelik van Stith Valley, in Meade County. Voordat hulle binnegekom het, was daar waarskynlik reeds 'n klein nedersetting bekend as die St. Patrick's. 'N Katolieke kerk is daar gebou in 1831. Die kerk is later vervang deur 'n ander struktuur wat in 1899 gebou is, wat nou die postkapel is.
Stithton was in Hardin County in die huidige suidoostelike deel van die kantongebied Fort Knox. Dit was 'n belangrike sentrum vir goedere en dienste vir al die klein boerderygemeenskappe in die omgewing, insluitend Mill Creek, Easy Gap, Steel's Crossroads en waarskynlik sommige van die aangrensende nedersettings in Meade County. Stithton was in die beginjare 'n postbusstasie en is later deur die L & ampN (Louisville en Nashville) Turnpike, wat in 1829 tot 1835 gebou is, verbind en die stad Elizabethtown en West Point verbind het. Die Louisville- en Nashville -spoorlyn het ook deur die stad geloop.
Tussen Stithton en Tip Top was daar 'n groot appelliefieplaas. Die weermag het Stithton in 1918 gekoop. 'N "New Stithton" het in die omgewing ontstaan, maar dit is ook aangekoop toe die weermagpos in 1942 uitgebrei is. Dokumentêre bronne het die vernietiging van byna al die geboue wat met Stithton verband hou, beskrywe om plek te maak vir die bou van die weermag. in die area. Die postkapel is die enigste herkenbare gebou uit die Stithton van 1918.
KENTUCKY SETTLERS Sluit aan by beide NOORD- EN GEKONFEDEERDE KRAGTE
Die meeste belangrike nedersettings in die Fort Knox -gebied is voor die burgeroorlog gevestig. Aan die begin van die oorlog het die wetgewer in Kentucky gestem om neutraal te bly; die staat het meer as 90,000 man aan die leër van die Unie en meer as 30,000 troepe vir die konfederale saak gelewer, hoewel burgers in die Fort Knox -gebied byna ewe verdeel was tussen die Unie en die Konfederale simpatie.
Gedurende die oorlog het die uniemagte die gebied beheer en Fort Duffield bo West Point op verskillende tye tydens die konflik beset. Fort Duffield was op die sogenaamde Muldraugh of Pearman Hill op 'n strategiese punt met 'n uitsig oor die samevloeiing van die riviere Salt en Ohio en die L & ampN Turnpike, die hoofweg na Louisville. Teen November 1861 het die 9de Michigan -infanterie begin met die bou van borswerke en versterkings bo -op die heuwel, terwyl die 37ste Indiana -infanterie onder die heuwel kamp opgeslaan het. Gereelde gebruik van die fort het in 1862 geëindig, en dit is gedurende die res van die konflik onreëlmatig gebruik.
In Augustus 1862 het die Konfederale Weermag, onder genl. Braxton Bragg en Kirby Smith het 'n offensief na Kentucky gelei. Baie het gedink dat hulle sou probeer om die stad Louisville in te neem en moontlik in noordelike grond te ry. Gen. Don Carlos Buell se uniemagte, op die opmars van Tennessee en Alabama, het hulle in die rigting van Louisville gehaas vir sy verdediging. Die troepe van die Unie het deur die gebied langs die L & ampN Turnpike beweeg en deur die huidige Fort Knox gegaan. Die oorwinning van Bragg in Munfordville op 17 September 1862 was duur omdat dit Buell in staat gestel het om veld te wen op die Konfederate. Bragg het sy leër in die rigting van Bardstown beweeg, sodat Buell einde September in Louisville kon arriveer voor die Konfederate. Die twee leërs het uiteindelik op 8 Oktober by Perryville, Kentucky, geveg.
Aan die einde van Desember 1862 beleër John Hunt Morgan en die Konfederale magte twee nabygeleë garnisone van die Unie wat twee spoorstokke op Muldraugh Hill bewaak. Albei boomstamme is vernietig en meer as 600 federale troepe is gevange geneem as gevolg van die aanvalle. In dieselfde aanval het Morgan Elizabethtown verower ná 'n kort geveg. Morgan het weer blitsvinnig oor die gebied beweeg in 1863. Sy roete het hom oor die Rolling Forkrivier na 'n oornagkamp by Garnettsville geneem voordat hy na Brandenburg gegaan het. Van daar af het hy sy troepe oor die rivier gebring en hulle op 'n uitgebreide aanval oor die suidooste van Indiana na Ohio gelei.
Gedurende die oorlog het guerilla -oorlogvoering die gebied geteister. Onder guerilla -leiers soos Ben Wigginton, is talle aanvalle op gebiedsgemeenskappe gedoen met burgers of besighede wat lojaal is aan die Unie. Ander orkeste het probeer om die Noordelike saak te verteenwoordig, maar in elk geval was dit bandiete wat die plaaslike bevolking aangeval het.
GEDEELTE VAN GEBIED BEREIK PIEK IN 1850S
Die bevolking en die ekonomiese diversiteit van die Fort Knox -gebied het hoofsaaklik gedurende die eerste helfte van die 19de eeu toegeneem. Teen die 1850's het die gebied waarskynlik sy hoogtepunt in voorspoed bereik. Die daaropvolgende jare het 'n afname begin, wat duidelik teen die laat 19de eeu duidelik was. Byvoorbeeld, teen 1890 word Hardin County geklassifiseer as 'n arm land, omdat dit meer as $ 9 000 meer aan dienste bestee het as wat dit inkomste verdien het. Grond was ook laag, en baie daarvan was te uitgeput vir verbouing.
'N Aantal faktore het tot hierdie afname bygedra. Ten minste 'n deel van die afname was waarskynlik te wyte aan die beperkings wat die natuurlike omgewing op ekonomiese aktiwiteit voorgeskryf het. 'N Groot deel van die Bullitt County en sommige dele van die pos in die Hardin County word gekenmerk deur 'n hoogs gedissekteerde topografie met relatief min bewerkbare grond. Feitlik die hele Meade County en die meeste van die oorblywende gedeeltes van die fort van Hardin County is van karstiese topografie, gekenmerk deur ondergrondse dreinering, matige tot ernstige erosiegevaar onder verbouing en gewoonlik slegs matige potensiële opbrengs.
Die beste gebiede uit landbouoogpunt is in die breë vloedvlaktes van die riviere Ohio, Salt en Rolling Fork, saam met die beperkte vloedvlaktes in sommige van die kleiner stroomvalleie. Hierdie gebiede is klein in vergelyking met die hele pos.
Die gebrek aan goeie mineraalafsettings of ander bronne wat geskik is vir die nywerheid, voeg by tot die beperkte landboupotensiaal. Groot getalle het dus van 1855 tot 1880 na die weste gegaan om nuwe geleenthede na te streef.
Die afname kan ook toegeskryf word aan invloede van buite. Daar is byvoorbeeld opgemerk dat die produksie van sout nie winsgewend geword het toe stoombootvervoer die invoer van sout goedkoper gemaak het nie. Pitts Point het floreer totdat die spoorlyn gebou is en het die behoefte aan riviervervoer uitgesluit. Alhoewel die burgeroorlog nie 'n beduidende, direkte impak op die gebied gehad het nie, het die uitwerking van die oorlog en heropbou 'n dramatiese, hoewel indirekte invloed op die ekonomie van die gebied en Kentucky in die algemeen gehad. Boonop het 'n verskeidenheid faktore die groei van Louisville en Elizabethtown aangemoedig ten koste van kleiner dorpe.
Teen die tyd dat die weermag begin het met die verkryging van grond in die vroeë 20ste eeu, was slegs Stithton en West Point matig welvarend. Pitts Point weier na 'n plattelandse gehuggie Garnettsville en Grahamton het nooit uit die klein dorpie ontstaan ​​nie en die ontwikkeling in Bullitt County is onderdruk deur die groei van Louisville. Vine Grove, wat in 1850 gestig is en in 1865 na die huidige plek verhuis het, het gegroei, maar dit het gelyk geword na die klein dorpie wat dit vandag nog bly.
GESONDHEID KOM TERUG MET MILITAIRE AANWEES
Aan die einde van September en vroeg in Oktober 1903 het 'n noemenswaardige gebeurtenis by West Point en die omliggende omgewing plaasgevind.
Militêre troepe het na die gebied gekom om aan slaggevegte deel te neem. Grootskaalse militêre oefeninge in Fort Riley, Kansas, was die vorige jaar suksesvol. Die positiewe uitkoms het die weg gebaan vir nuwe militêre maneuvers by West Point.Weermagbeamptes van die Department of the Lakes en die National Guard -troepe uit Indiana, Illinois, Kentucky, Ohio, Michigan en Wisconsin was 13 000 sterk en het hul tentstad in West Point opgeslaan.
Nie sedert die burgeroorlog was daar soveel soldate bymekaar nie. Hulle het hul tydelike huis Camp Young genoem. Dit is vernoem na die weermag se eerste stafhoof, Samuel Baldwin Marks Young, 'n vakbond uit die burgeroorlog.
Soldate wat tydens die oorlogspele teenwoordig was, is in twee opponerende magte verdeel. 'N Fiktiewe konflik is opgestel wat die Blue Army, gestasioneer aan die Ohio -rivier in Louisville, teen die Brown Army, langs die Tennessee -rivier in Nashville, Tennessee, opgestel het. Die scenario vind die Brown Army naby Louisville, waar hulle aangekom het na 'n suksesvolle veldtog. Nou, met die Blou Weermag wat onlangs versterk is en in die offensief, is spottende gevegte onder toesig van skeidsregters gevoer. Die sukses van die maneuvers het amptenare van die weermag genoop om die plek te oorweeg om 'n permanente installasie te maak, maar dit sal nog 15 jaar duur voordat die oorweging 'n werklikheid word.
Op 13 Februarie 1876 is die skaafmeule, motorhuis en 'n klein skuur by die depot verwoes deur 'n brand wat om 03:00 begin het. Almal was raamstrukture. Die oorsaak van die brand was onbekend. Die meule bevat twee skaafmasjiene, een skuifmasjien, een blaasmasjien, een spoelmasjien, 'n draaibank, ander gereedskap en toerusting, skagte en gordels, en ongeveer 8000 voet gekapte hout. Ongeveer 20 000 voet ruhout wat naby die meule opgestapel is, is ook vernietig. Die motorhuis het die stoomenjin toegemaak, wat krag vir die meule verskaf het, asook die waterpomp en ander toerusting by die depot. Die stoomenjin is nie beskadig nie en sal na verwagting binnekort werk. Die skuur naby die meule is saam met twee perde in privaat besit verbrand. Ander nabygeleë skure met houtskool en ander voorrade is gered. 
Teen die tyd dat kolonel Hatch in Februarie 1876 die bevel oor die distrik oorgeneem het, was die federale regering op 'n ander vlak van ekonomie. Die kongres wou die militêre begroting verminder. Hatch erken dat hy duidelik verstaan ​​dat "'n streng ekonomie verwag sal word in alle aangeleenthede wat met uitgawes in hierdie distrik verband hou." Hy maak egter beswaar teen die voorstel dat die algemene depot by Fort Union gesluit moet word en verklaar dat dit slegs 'n ander in 'n pos onder die beheer van 'n posbevelvoerder sou dwing. Hatch het aangevoer vir die behoud van Fort Union. "As dit die bedoeling is om treine te herstel, diere te herstel of 'n klein vervoerreservaat te hou in 'n noodgeval, weet ek tans geen plek wat verkiesliker is as Union nie." 
Op 13 Maart het kolonel Hatch 'n telegram na majoor Wade by Fort Union gestuur om te vra wat hy gedoen het om troepe na Cimarron te stuur. Wade het geantwoord dat hy probeer uitvind wie gestuur moet word en troepe sal stuur sodra hy beveel is.  Die volgende dag het kaptein Moore en 30 man van Kompanjie L, Negende Kavallerie, na Cimarron begin. Die sewe infanteriste wat in Januarie by die Cimarron -agentskap agtergelaat is, was verbonde aan Moore se bevel. Met die hulp van die soldate is beide McMains en Allison in hegtenis geneem. McMains, soos hierbo genoem, is later verhoor weens die moord op Vega. Allison is nie van enige misdaad aangekla nie en is vrygelaat.
Moore was slegs 'n paar dae by Cimarron toe hy en 15 kavalleriste van sy afdelings na Fort Union beveel is om die betaalmeester te ontmoet. Moore was nodig om sy opbrengste te lewer en die betaling van sy troepe te sien.  Voordat Moore Cimarron kon verlaat, is drie van sy bevel (Privates George Small, Anthony Harvey en John Hanson, almal Negende Kavalerie) volgens Moore dood in ''n soort van 'n barroom -fracas'. Die dood van hierdie swart troepe was meer die gevolg van rassisme as die vete in Cimarron.
Die besonderhede van die gebeure wat tot hul dood gelei het, bly onduidelik. Kaptein Moore het basies versoek dat sy soldate uit die salonne in Cimarron bly en het die salonbestuurders gevra om nie drank aan soldate te verkoop nie. Minstens twee van die kavaleriste het na 'n salon gegaan en 'n stry gekry met 'n paar Texas -cowboys (waaronder David Crockett, neef van die beroemde Davy Crockett wat by die Alamo gesterf het, Henry Goodman en Gus Heffron) wat uitgesproke was teen die teenwoordigheid van swart troepe en hul aandeel in die arrestasie van McMains en Allison. Crockett het vermoedelik gedreig om die swart soldate dood te maak. Later die aand het drie swart troepe die bevele van kaptein Moore trotseer na die kroeg by die St. James Hotel wat deur Henry Lambert bedryf is, waarskynlik om whisky te koop en miskien 'n geveg te kies met Crockett en Heffron wat daar was. 'N Skietgeveg het uitgebreek en die drie soldate is dood. Kaptein Moore het berig dat Crockett en Heffron die soldate geskiet het, maar sy troepe kon hulle nie vind en vang nie. Die lyke van die drie soldate is na Fort Union geneem en in die posbegraafplaas begrawe. 
Kort daarna vermoor en beroof nog een van die swart soldate by Cimarron, William Breckenridge, twee burgers, William en Emmett Maxwell. Hy is in hegtenis geneem, verhoor en skuldig bevind deur 'n jurie in Taos. Hy is gevonnis om op 8 Mei 1876 in Cimarron gehang te word. Na berig word is 'n skare van 400 mense teenwoordig om die teregstelling te sien. Voordat hy dood is, erken Breckenridge die misdaad en verklaar sy motief was roof. Dit was nie bekend waar hy begrawe is nie. Dr W. R. Tipton, van Tiptonville 'n paar kilometer suid van Fort Union, was 'n hulpmiddel vir die amptelike dokter van die hangman. Volgens getuienis wat later tydens 'n krygsverhoor in Fort Union afgelê is, het dr. Tipton Breckenridge se lyk opgegrawe en ontleed.
Na die dood van die drie soldate in Cimarron, is meer troepe uit Fort Union gestuur. Luitenant Cornish verlaat die pos met die res van Kompanjie L, Negende Kavalerie, op 26 Maart. Die volgende somer is die twee mans gearresteer en aangekla van moord op die drie soldate. Hulle beweer selfverdediging en die aanklagte word laat vaar weens gebrek aan bewyse. In die herfs van 1876 keer Crockett en Heffron terug na Cimarron en word dronk en wanordelik. 'N Balju se pos het hulle probeer arresteer, daarin geslaag om Heffron wat gewond is, te vang en Crockett vermoor toe hy hom teëgestaan ​​het. Die geweld in Colfax County duur voort en die troepe van Fort Union was gereeld betrokke.
Laat in Maart 1876 het kolonel Hatch bewyse gehad dat die telegraafboodskappe tussen sy kantoor en Fort Union en Cimarron afgelaai is. Om te verhoed dat inligting uitlek oor beplande troepebewegings en militêre bevele, het Hatch 'n kode ingestel vir die boodskappe wat heen en weer gaan oor die situasie by Cimarron.  Hatch het ook kaptein Chambers McKibbin, Vyftiende Infanterie, en 'n afdeling van 15 mans van Fort Marcy in Santa Fe na Taos gestuur om die hof en burgerlike amptenare by te staan ​​in die hantering van sake teen 'oortreders in Colfax County'. 
In April 1876 is die troepe van Fort Union wat in Cimarron gestasioneer is, aangeraai om hulp te verleen aan geen burgerlike beamptes nie, behalwe die distriksprokureur Stevens of die balju Rinehart. Ook die voeragentskap by Cimarron is afgeskaf en die troepe by Cimarron is gemagtig om voer en brandstof in die ope mark aan te koop, wat nodig was om dit wat van Fort Union gestuur is, aan te vul. Op 14 April keer Kompanie L, Negende Kavallerie, terug na Fort Union. Luitenant Cornish en die paar infanteriste by Cimarron is na Fort Marcy. 
Tydens die stilte in Cimarron, is 'n paar troepe in die garnisoen by Fort Union gedetailleerd uiteengesit om herstelwerk aan die kavalleriestalle, offisierskwartiere en kaserne te doen. Die konstruksie van 'n bandstaander is ook in die lente van 1876 onderneem. Kaptein Moore het in Mei bevel gegee dat al die timmermanne van die bandstaander afgetrek is om aan die stalle en geboue te werk. Hy het versoek dat die orkestand klaar is voordat die mans na ander projekte gestuur word. Die orkestand is gedurende Mei voltooi en het die garnisoen gedien, solank 'n band by Fort Union gestasioneer was. Die negende kavalerie -orkes, wat op die pos gestasioneer is, is na Santa Fe gestuur om deel te neem aan die viering van die Amerikaanse onafhanklikheid op 4 Julie, waarna dit na Fort Union teruggekeer het. Kaptein Edward William Whittemore, vyftiende infanterie, het in Junie posbevelvoerder geword. Kolonel Hatch het Fort Union gedurende dieselfde maand ondersoek. 
Nathan A. M. Dudley, met vergunning United States Army Military History Institute, Carlisle, Pennsylvania.
In Julie 1876, toe die troepe van die vyfde kavalerie in garnisoen by Forts Lyon en Wallace na Montana gestuur is om aan die Sioux -oorlog deel te neem, is twee kompagnies van die negende kavallerie op losstaande diens van Fort Union gestuur om tydelik te dien by Forts Lyon en Wallace . Majoor Wade hervat die bevel oor Fort Union op 2 Augustus, nadat hy sy opdrag om perde vir die negende kavallerieregiment te koop, voltooi het. Hy vertrek weer in Oktober om inspeksiediens te doen, en kaptein Whittemore neem weer bevel. Luitenant -kolonel Nathan Augustus Monroe Dudley, een van die meer kleurvolle en omstrede figure van die grensweermag, het op 18 November aangekom en die bevel van Fort Union aangeneem.  Die roetine van garnisoenplig is in November kortliks onderbreek toe die posbus van Santa Fe is ongeveer twaalf kilometer suid van Fort Union beroof. 'N Afdeling onder luitenant Gustavus Valois, negende kavallerie, is gestuur om die bandiete te agtervolg. Toe gevind word dat hul spoor suidwaarts lei, is luitenant Cornish en 'n klein groepie troepe van Fort Marcy gestuur om die diewe te probeer onderskep. Met die dekking van 'n sneeustorm het hulle ontsnap. 
Daar was in die vroeë maande van 1877 min eise aan die troepe by Fort Union, en benewens gereelde pligte, was hulle besig met herstelwerk en verbetering van die pos. 'N Vlagsteenstap is langs die voorkant van die wasserye, tronk en waghuis aangebring. 'N Karpad is voor die beamptes se kwartiere gebou. Daar is herstelwerk aan die stalle gedoen en die ventilasie van die selle in die gevangenis "is verbeter deurdat die deure geperforeer is." Die opknapping wat by die posthospitaal uitgevoer is, sluit in die rentmeesterswoning, wasgoed, oond, matrone, kombuis, eetkamer, twee sale, kaggels in alle sale, putdeksel, vensters, voorstoep, buitegips en houtwerk, en ander algemene herstelwerk. Poschirurg Carlos Carvallo het berig dat "'n groot aantal beamptes en dames van die pos die herstelwerk en verbeterings van die hospitaal ondersoek het en in 'n uitstekende toestand uitgespreek is." 'N Nuwe weerwa is in April op die hospitaal aangebring.  Die posbakkery is in Mei aan die noordelike punt van die wassery se woonplekke hervestig en die posoond is herbou. Die kamer langs die bakkery is ingerig as 'n skoolkamer. 
In die lente van 1877 is troepe van Fort Union na die suide van New Mexico gestuur om deel te neem aan die oorlog teen die "afvallige Apaches" wat hul reservaat verlaat het. Majoor Wade, onder bevel van Fort Union, terwyl luitenant-kolonel Dudley weg was in krygshof, is gestuur om 'n kolom troepe wat van Fort Craig opgeruk het, te beveel. Maatskappye E en K, Negende Kavallerie, is ook van Fort Union gestuur, volledig toegerus vir velddiens en met pakmuile, na Fort Craig om onder Major Wade te dien. Ander kompanie van die regiment is uit ander poste in die distrik ontneem om deel te neem aan die veldtog teen Apaches onder leiding van Geronimo en Victorio. Hulle sou nou saamwerk met die Indiese agent John Clum. Clum het Geronimo gearresteer voordat die troepe opgedaag het. Die troepe het gehelp met die oordrag van die Indiane na 'n reservaat in Arizona Territory. Die optrede was ver van Fort Union en was nie afdoende nie, maar dit het getoon dat troepe uit Fort Union steeds 'n beroep op Indiese bedreigings in die distrik moes doen en 'n dekade later bygedra het tot die uiteindelike nederlaag van die Apaches. Nadat hierdie missie vroeg in Mei uitgevoer is, is majoor Wade en die twee kompagnies van Fort Union in ander militêre poste aangewys. 
Plan van Fort Union, 1877. Bron: Robert Utley, Fort Union National Monument, 55.
(klik op die prentjie vir 'n vergroting)
In September 1877, toe sommige van die Apaches hul reservaat in die Arizona-gebied verlaat het, is daar weer troepe van Fort Union gestuur om hulle by ander poste aan te sluit in die soeke na die sogenaamde afvalliges.  Al die negende kavallerietroepe wat by Fort Union gestasioneer was, was teen die einde van September van die pos af op losstaande diens. Die Indiërs is teen November weer bymekaargemaak, en die troepe van Fort Union is na ander stasies wat nader aan die Apaches was, gestuur in geval van verdere probleme. Die aantal troepe wat aan die einde van 1877 by Fort Union vertrek het, was 45, en slegs 37 van hulle was beskikbaar vir diens. Omdat Fort Union so ver was van die skerms van militêre operasies in die distrik, was die getal troepe wat op die pos beskikbaar was, gemiddeld minder as 100 vir die volgende vier jaar. Gedurende die laaste helfte van 1880 was die gemiddelde slegs 17, skaars genoeg om die pos te bewaak sonder om ander pligte uit te voer. 
Namate die behoefte aan militêre ingryping in die omgewing afgeneem het, het die pos al hoe minder belangrik geword vir militêre operasies in die distrik New Mexico. Namate die spoorweg die gebied nader, het die rol van Fort Union as voorraaddepot en vervoersknooppunt ook minder belangrik geword. Met betroubare aflewering per jaar per trein na die punte waaruit elke fort in die distrik voorsien kon word, was dit nie nodig om groot hoeveelhede proviand en toerusting by Fort Union op te berg vir herverdeling in die distrik nie. Die behoefte aan vragmotors, trekdiere en herstelwinkels het ook afgeneem.  In Februarie 1878 kondig generaal Pous, wat vroeër aanbeveel het om Fort Union uit te faseer, weer voornemens aan om die kwartiermeester en kommissarisdepots by die fort te sluit. Kolonel Hatch het die fasiliteit onmiddellik verdedig. 
Hatch het toegegee dat die groot pakhuise en herverspreidingstoerusting nie meer nodig is nie, maar het aangevoer dat dit "slegs 'n deel van die nut van die depot in hierdie distrik is." Hy het opgemerk dat dit steeds waardevol is om spanne en waens in te pas en 'veldtreine' vir veldtogte in te stel. Fort Union was toegerus om herstelwerk aan verslete toerusting te doen. Dit het 'n groot reservaat van goeie gras waar diere kon herstel, en graan en hooi vir vee was goedkoper by Fort Union as elders in die distrik. Hatch het geglo dat dit 'n absolute ekonomie is om dit voort te sit. Hy het aangebied om 'die uitgawes te verlaag indien nodig', en tot die gevolgtrekking gekom dat hy nie 'dink dit raadsaam is om die depot tans op te gee nie'. 
Generaal pous het Hatch op sy woord geneem en beveel dat die verspreiding van voorrade uit Fort Union uitgefaseer en die depot verminder moet word, soos Hatch die kwartiermeester van die depot, kaptein Amos S. Kimball, opdrag gegee het "na 'n plek waar herstelwerk nie gedoen kan word nie kan maklik na poste vervoer word en waar goeie weiding nodig is om diere te herstel. " Aangesien die bepalings in die pakhuise by Fort Union gestuur of uitgereik is, moes dit nie vervang word nie. Mettertyd sal slegs die items wat vir die garnisoen by die pos benodig word, daar gebêre word. Die aantal werknemers by die depot sou dienooreenkomstig verminder word en die uitgawes moes 'tot 'n laagste moontlike punt gehou word'.  'n Meer volledige geskiedenis van die voorraaddepots is in hoofstuk nege opgeneem.
'N Paar weke later, op 29 Mei, beveel generaal pous die verlating van Fort Union, sowel as Garland, Selden en Craig in die distrik aan. Hatch het geen beswaar aangeteken teen Selden en Craig nie, maar hy het gedink dat Garland beset moet word totdat 'n nuwe pos in die gebied van die Ute -reservaat in die San Juan -gebied  besluit is en dat die Unie deur 'n klein mag beset moet word om te beskerm staatseiendom solank die arsenaal en stoorkamers beset is.  Ondanks die aanbevelings van Pous, het die forte nog etlike jare aktief gebly. Fort Garland is in November 1883 gesluit, Fort Craig was aktief tot September 1884, Fort Selden duur tot 1890 en Fort Union tot 1891. In 1881 was daar 'n gerug dat alles by Fort Union na Las Vegas verskuif sou word om aan te gaan die spoorweg, en die Las Vegas -koerant het die idee geprys en welkom by die weermag.  Dit het nooit gebeur nie.
'N Paar veranderinge het wel plaasgevind. Die kavallerietroepe by Fort Union is in 1881 na ander poste oorgeplaas, omdat hulle nie meer in die gebied nodig was nie. Die vier kavalleriestalle by die pos is afgebreek om al die een-duim dik hout wat in die konstruksie in Fort Bliss, Texas, gebruik kon word, te red. Ander hout uit die stalle en "al die lang stukke dunnage in die bestaansopslaghuis" wat gebruik kon word, is in die depotwinkels in vloere gemaal en na Fort Bliss gestuur.  Fort Union was in 'n era van afkoms.
Die depot by Fort Union word gedurende en na 1878 uitgefaseer, en die aantal troepe op die pos was onvoldoende om afdelings te verskaf vir die hantering van Indiese of burgerlike probleme. Dit is duidelik dat die pos op die laagste punt van sy bestaan ​​was. Tog was dit nog 13 jaar lank beset voordat dit heeltemal gesluit was. Gedurende die grootste deel van die tyd was daar min van die garnisoen geëis buite die gewone diens en om voortdurend herstelwerk aan verslegende geboue te doen. Soldate wat by Fort Union was, was steeds betrokke by ander teaters. Kolonel Dudley was byvoorbeeld die bevelvoerder by Fort Stanton waar hy en 'n paar troepe van die negende kavallerie by die gebeure van die Lincoln County War betrokke was.  Troepe wat eens in Fort Union gestasioneer was, is in 1878 na Fort Garland gestuur om deel te neem aan die pasifikasie van die Utes wat gedreig het om hul reservaat in die noordweste van New Mexico en in die suidweste van Colorado te verlaat. Die bevelvoerder van die Fort -unie, majoor Albert P. Morrow, die negende kavallerie en die veearts Samuel Burdett, die negende kavallerie, is albei uit Fort Union ontbied om aan die Ute -veldtog deel te neem. Morrow het bevel gekry oor die ekspedisie.  Die depot by Fort Union het waens en spanne voorsien vir 'n paar veldaktiwiteite.  Toe die weermag op die toneel aankom, het die Utes vroeg in Mei 'om vrede gesmeek'. 
Na afloop van die veldtog keer Major Morrow terug na Fort Union met twee kompagnies van die negende infanterie in September 1878.  Die maatskappye is spoedig na ander poste gestuur waar hulle meer nodig was as by Union. Met 'n paar uitsonderings, omdat dit aan die rand van gebeure was, het Fort Union geen direkte verbinding met die meeste militêre operasies in die distrik gehad nie. Die pos sou na verwagting gebruik word tydens die verwydering van die Moache Utes en Jicarilla Apaches uit Cimarron gedurende 1878, maar die Indiane het uiteindelik sonder militêre hulp getrek. Die Moaches het uiteindelik die lewe aanvaar op 'n bespreking by ander groepe van Utes, maar die Jicarillas het aanhou terugkeer na die Maxwell Land Grant.
Na baie vertragings het die Buro vir Indiese Sake besluit om die Moache Utes en Jicarilla Apaches in 1878 op voorbehoude weg van die Cimarron Agency te plaas.Aanvanklik het die agent by Cimarron gedink dat 'n militêre begeleiding nodig sou wees om te verseker dat elke groep na sy toegewese reservaat gegaan het (die Moaches na die Southern Ute Agency in Colorado en New Mexico en die Jicarillas na die Mescalero -reservaat in die suidooste van New Mexico). Planne is gemaak om die skuif in Junie te maak. 
Dus is twee kompagnies van die negende kavallerie (kompanie F van San Elizario en kompanie L van Fort Bliss) beveel om na Fort Union te reis om toegerus te word om te help met die verwydering van die Indiane. Kaptein McKibbin is van Fort Marcy na Fort Union gestuur en na die Cimarron -agentskap om te gaan kyk waar die Utes en Jicarillas kampeer, hul getalle en toestand bepaal, en 'n plan opstel om seker te maak dat almal bymekaar was toe die verwydering plaasgevind het. 
Die behoefte aan deeglike beplanning vir die beheer en oordrag van hierdie Indiërs, wat nog steeds huiwerig was om hul 'vaderland' te verlaat, is duidelik gemaak toe sommige Indiërs na Cimarron gegaan het, whisky gekry het en 'n paar van die inwoners begin beveg het. Volgens berigte van Cimarron is twee van die Indiane dood en twee gewond in die 'dronk ry'. Die volgende dag het een van die Indiërs sonder effek op hul agent geskiet. Op daardie dag is die besighede in Cimarron gesluit en die burgers was 'die hele dag op hul hoede'. Toe die whisky opraak, verloor die Indiane hul begeerte om te veg. Die volgende dag was die situasie stil in Cimarron. Kaptein McKibbin en Tweede Luitenant George Herbert Kinzie, Vyftiende Infanterie, van Fort Union, het enkele dae later 'n klein groepie troepe van Union na die Cimarron Agency gelei om die kwessie van beesvleis aan die Indiane te sien. Hulle het gevind dat die Indiane hulle gevestig het en op 4 Mei terugkeer na Fort Union 
Op 10 Mei het generaal Pous beveel dat die verwydering van die Indiërs by Cimarron op bevel van die oorlogsekretaris opgeskort moet word totdat die kongres gestem het oor 'n wetsontwerp om vergoeding aan die Utes en Jicarillas te gee vir verhuising. Die twee kompagnies van die negende kavallerie wat na Fort Union bestel is, was reeds op pad en het ongeveer twee weke later by die pos aangekom. Hulle is aangesê om om te draai en terug te keer na Forts Stanton en Bliss, wat hulle vroeg in Junie gedoen het. 
In Julie het die Indiese Buro -inspekteur EC Watkins die Utes in Cimarron begin op pad na die Southern Ute Agency in Colorado en die Jicarillas na die Mescalero -reservaat in die suidooste van New Mexico sonder hulp van enige troepe. Hatch het geglo dat hulle sonder weerstand sou gaan, want die kongres het $ 5,000 bewillig om geskenke vir hulle te koop as hulle verhuis.  Lede van albei groepe keer terug na Cimarron in 1879. Die Moaches keer terug na hul toegewese reservaat en, met enkele uitsonderings na, bly daar na 1879. Die Jicarillas keer op keer terug na Cimarron en weerstaan ​​die verwydering totdat hulle 'n voorbehoud kry Maxwell Land Grant noordwes van Cimarron in 1887. 
Alhoewel troepe van Fort Union nie verplig was om die indiane in 1878 uit die Cimarron te verwyder nie, was daar 'n paar geleenthede wat tydelike verligting van die garnisoenplig gebied het. Op 29 Augustus 1878 word tweede luitenant Kinzie beveel om na die spoorweg in El Moro, Colorado, 150 rekrute na Fort Union te ontvang en te vervoer, waarvandaan hulle aan hul toegewysde maatskappye versprei is. Voldoende vervoer vir die rekrute volg Kinzie, wat op 30 Augustus vertrek het. Met hierdie opdrag kon sommige van die soldate van die garnisoen 'n paar dae in die veld deurbring.  In Oktober het luitenant Louis Henry Rucker, Negende Kavalerie, 45 kavallerierekrute van El Moro na Fort Union begelei vanwaar hulle na hul opdragte gestuur is.  Verskeie kere per jaar is rekrute na Fort Union gebring vir verspreiding. Namate die spoorweg nader begin word, word die vervoer van rekrute doeltreffender, wat die noodsaaklikheid van troepe om verder te reis as die naaste spoorwegstasie uitskakel.
In 1879 het die Atchison, Topeka en Santa Fe Railroad oor Ratonpas gebou en na New Mexico Territory, wat die gemeenskap van La Junta bereik het, wat na Watrous hernoem is, ongeveer agt kilometer van die pos af. Met die aankoms van die spoorweg by Santa Fe in 1880 het die Santa Fe -roete tot 'n einde gekom, hoewel gedeeltes daarvan vir plaaslike verkeer gebruik is. Vanaf 1879 is die voorraad van Fort Union per spoor na die stad Watrous gebring en per wa na die pos vervoer. Soldate en rekrute het ook per spoor na Watrous gereis om Fort Union te bereik en van Watrous na die state of na ander opdragte waar spoorwegdiens beskikbaar was. Perde vir die kavallerie in die distrik is per spoor na Watrous gebring en na Fort Union geneem vir verspreiding.  Die distriksvoorraaddepot by die fort is gesluit namate die winkels gestuur is of op die pos verbruik is. Daar was min geleenthede vir die garnisoen om by militêre operasies aan te sluit, en die troepe moes sekerlik van hierdie ervarings geniet het.
Einde Augustus 1879 is 'n kompanie van die negende kavallerie onder bevel van kaptein Charles Parker in Cimarron gestasioneer om setlaars en vee te beskerm teen die Jicarilla Apaches en Moache Utes wat na die gebied teruggekeer het en kos gesteel het omdat hulle nie die regering ontvang het nie. rantsoene. Die soldate het die Indiërs probeer oorreed om terug te keer na hul reservaat, sonder sukses. Die Indiane het geweier om te gaan. Die troepe is aangesê om die setlaars te beskerm en 'om nie vyandelikhede uit te lok nie' totdat kolonel Hatch kon kom en 'n oplossing vir die probleem kon soek. Hatch was traag om Cimarron te bereik omdat hy terselfdertyd met ander probleme besig was. Hy staan ​​voor 'n Ute-opstand in New Mexico en Colorado, 'n uitbraak van Victorio's Apaches in die suidweste van New Mexico en die aanhoudende Lincoln County War. Voordat Hatch die Cimarron -gebied bereik het, het die Moache Utes besluit om terug te keer na hul bespreking, waarskynlik om kos by hul agentskap te bekom en hul perde te red. Hulle is gewaarsku dat hul perde van hulle weggeneem sou word as hulle nie op die bespreking bly nie. 
Kolonel Hatch het ontdek dat daar ongeveer 500 Jicarillas naby Cimarron was wat op die Mescalero -reservaat moes wees. Hy het bevind dat hulle vasbeslote was om nie teruggestuur te word nie en het beraam dat dit ten minste vier kompanie kavalleries sou neem om hulle te dwing. Die Jicarillas het honger gely, volgens Hatch, en het hoofsaaklik op gesteelde beeste oorleef. Solank die Indiane honger was, was die potensiaal vir geweld geweldig. Hatch, soos Carleton in 'n vroeëre era gedoen het, het aanbeveel dat die Jicarillas deur die weermag gevoer word as die Indiese Buro nie rantsoene stuur nie, en dat 'n groep troepe by Cimarron bly om die situasie dop te hou. Hy het voorgestel, aangesien daar nie meer 'n agentskap by Cimarron was nie, dat bepalings aan Fort Jicarillas aan die Jicarillas uitgereik kon word. 
Kaptein Charles Steelhammer, Vyftiende Infanterie en 'n afdeling het soldate van Fort Union dikwels begin Oktober kaptein Parker en sy bevel by Cimarron vervang. Steelhammer het berig dat die Indiërs nog steeds voedsel nodig het en dat die burgers in die omgewing kwaad is vir die toedrag van sake. Hy het gevind dat sommige van die Indiane gereed was om hulself as krygsgevangenes prys te gee sodat hulle gevoed kon word. Frank Springer het 36 gewere en 3600 rondes ammunisie van Fort Union aangevra en ontvang om 'n groep vrywillige burgers te bewapen ingeval dit nodig sou wees om met die Indiane te doen. Die gevaar van 'n ontploffing is 'n paar dae later ontlont toe die Indiese agent Benjamin H. Thomas rantsoene versprei en ingestem het om die Indiërs te voed as hulle na sy agentskap by Tierra Amarilla wes van die Rio Grande sou verhuis. Die Jicarillas het gegaan, maar soos hierbo genoem, keer hulle later terug na die Maxwell Grant. Die afdeling van soldate by Cimarron keer op 9 November terug na Fort Union 
Daar was af en toe kontakte tussen Fort Union en die Jicarilla Apaches. In Februarie 1881 verlaat 'n groep van ongeveer 40 Jicarillas, onder leiding van hoof Santiago Largo, hul bespreking en laer aan die noordelike punt van die Turkye -berge ongeveer agt kilometer van die pos af. Hulle het aansoek gedoen om 'n permit om na die vlaktes te gaan en buffels te jag, wat geweier is. Daar was geen buffels meer om te jag nie. 'N Paar dae later het 'n paar Indiërs na Fort Union gekom om kos te vra. Hulle is rantsoene gegee en op pad gestuur. Niks meer is van hulle gehoor nie. 
In Augustus 1881 is kaptein Whittemore en 'n klein begeleier van Fort Union gestuur om MT Conway te vergesel, opdrag van die bevelvoerende generaal van die weermag, om 'n geskikte plek vir 'n kolonie "bruin mense" te soek. Die party het die pos op 13 Augustus verlaat en op 27 Augustus teruggekeer, maar daar is geen melding gemaak van 'n moontlike plek vir 'n swart nedersetting nie. Miskien het Conway na 'n ander plek gegaan op soek na 'n goeie plek. 
In Oktober 1881 arriveer vier kompanie van die Twintigste Infanterie na garnisoen Fort Union, en kolonel Granville O. Haller van die regiment neem die bevel oor die pos. Haller het 'n beampte aangestel om alle geboue noukeurig te ondersoek en 'n verklaring op te stel oor die toestand van elkeen, waarin hy let op watter herstelwerk nodig is en wat die opknapping gaan kos. Hy wou seker maak dat die troepe behoorlik gehuisves en gemaklik was. Die verslag is nie opgespoor nie. Toe al die mans van die vier maatskappye aankom, het die totale garnisoen van die pos, wat sewe maande minder as 60 was, tot meer as 200 gestyg en die volgende sewe jaar op daardie vlak gebly.  Dit was nie duidelik waarom hierdie troepe by Fort Union gestasioneer was nie. Hulle het aan min militêre operasies deelgeneem. Soms is sommige van hulle op losstaande diens na ander plekke gestuur.
Die veranderinge by Fort Union het gepaard gegaan met veranderinge in die distrik. Kolonel Hatch se vrou is vroeg in Februarie in Washington, DC oorlede en hy het verlof gekry en op 4 Oktober Santa Fe verlaat. Kolonel Luther Prentice Bradley, Derde Infanterie, is aangestel as tydelike bevelvoerder van die distrik totdat kolonel Ranald S. Mackenzie, Vierde Kavalerie, het einde Oktober aangekom.  In 1881, as deel van die periodieke rotasie van troepe tussen militêre distrikte, het die Derde-en-twintigste infanterie die vyftiende infanterie vervang en die vierde kavallerie die negende kavallerie in die distrik New Mexico. Kolonel Haller tree uit die diens op 6 Februarie 1882. Hy word vervang deur Henry Moore Black, 'n luitenant-kolonel van die Agttiende Infanterie, wat op dieselfde datum tot rang van kolonel van die Twintigste Infanterie bevorder is. Toe Black later in die jaar in New Mexico aankom, neem hy bevel oor Fort Union. 
Elke jaar het sommige van die Jicarilla Apaches na hul ou jagvelde rondom Cimarron teruggekeer en probleme veroorsaak, veral as hulle vee doodgemaak het vir kos. In Julie 1882 is na berig word 'n groep Jicarillas naby Springer, waar die Cimarronrivier deur die spoorlyn gekruis is. Agent Thomas het die Indiërs versoek om terug te keer na hul bespreking. Die Indiane het belowe om terug te gaan, maar het nie. Thomas het daarna militêre hulp gevra. Kaptein George K. Brady en twee kompagnies van die drie-en-twintig infanterie (altesaam 62 offisiere en mans), vergesel van luitenant Abram E. Wood, Vierde Kavallerie, met 'n afdeling van 21 man van sy geselskap, is op Augustus uit Fort Union gestuur 1 om die Jicarillas te vind, te ontwapen en na Fort Union te bring. Voorsiening vir die troepe is in waens vanaf die pos gestuur, en genoeg ekstra waens is voorsien sodat die infanteriste ongeveer 'n derde van die tyd kon ry. So gou as moontlik moes die Jicarillas na hul bespreking teruggestuur word. 
Die Jicarillas het blykbaar verneem dat die troepe kom en in klein groepies verdeel is en na die berge wes van Cimarron gegaan het. Kaptein Brady en agent Thomas het toestemming gekry om gidse en speurders vir die Indiane in diens te neem. As hulle hulle vang, moet hulle hulle as gevangenes na Fort Union bring. As dit blyk dat die Jicarillas terug is na hul reservaat, moet die troepe hulle laat gaan en terugkeer na Fort Union. Die soldate het 39 Jicarillas (12 mans, 18 vroue en 9 kinders) en 48 ponies gevang. Hulle het die Indiane se wapens vernietig. Die grootste deel van die orkes was terug na die reservaat, onder leiding van hoofman San Pablo "so vinnig as wat hy kon." Brady se opdrag het die gevangenes na Fort Union gebring op 8 Augustus. Brady het geen bewyse gevind dat die Indiërs enige vernedering gepleeg het nie. Die gevangenes is 'n paar dae later deur 'n wag van 16 soldate na hul reservaat teruggebring en Fort Union op 14 Augustus verlaat.  Die Jicarillas was regtig nie vyandig nie, hulle wou net terugkeer na die Maxwell Grant.
Gedurende die laaste dekade van die besetting van Fort Union was Indiese gevangenes soms daar opgesluit. Die Indiane is noukeurig bewaak en van kos en skuiling voorsien. Hulle teenwoordigheid het vereis dat meer soldate op die pos in diens was. 'N Gevangene van Mescalero Apache, Muchacho Negro, word deur Paymaster George F. Robinson en sy begeleier na Fort Union (waar hy in die tronk moes sit) oorgeplaas toe die gevangene vroeg in Augustus 1882 ontsnap het. Poskommandant Brady is deur kolonel Mackenzie aangestel om ondersoek in te stel "die omstandighede tydens die ontsnapping." Daar is bevind dat Robinson verantwoordelik was vir 'nalatigheid en verwaarlosing' omdat hy nie altyd 'n behoorlike militêre wag oor die gevangene gehou het nie. Mackenzie het Robinson berispe, maar het gesê dat hy hom nie so 'n 'ernstige rekening' sou hou as 'n beampte van die lyn in 'n soortgelyke voorval nie. Muchacho Negro word beskou as 'n afvallige wat na sy mense sou terugkeer en steeds probleme sou veroorsaak.  Hy is in Junie 1883 gevange geneem en opgesluit in Fort Sill, Indiese gebied. 
Omdat sommige van die Mescalero Apaches in September 1882 op hul reservaat toeslaan, 'n kort tydjie nadat Muchacho Negro uit Robinson ontsnap het, is troepe van Fort Stanton onder bevel van majoor James Judson Van Horn, die dertiende infanterie gestuur om hulle op te vang en te vang. die leiers. Die vier leiers (Roman Chiquita, Hosthea, Horse-Thief en Maria's Boy) is gevange geneem en na Fort Union gestuur om in die gevangenis te sit. Omdat Muchacho Negro ontsnap het terwyl hy na Fort Union vervoer is, het Mackenzie beveel dat hierdie gevangenes met 'dubbele ysters' geboei moet word en 'in beheer gestel moet word van iemand wat verantwoordelik is vir hul veilige bewaring en dat alle voorsorgmaatreëls getref word om te voorkom dat hulle ontsnap . " Hy beklemtoon "dat hulle nie moet ontsnap nie." Mackenzie het later besluit om Hosthea by Fort Stanton te hou omdat die Indiese agent strafregtelike aanklagte van moord teen hom wou aanhangig maak. Die ander is na Fort Union verskuif. 
Toe hierdie drie gevangenes by Fort Union aankom, het hulle saam met 26 ander Indiese gevangenes (een man, veertien vroue en elf kinders) by die pos aangehou.  Roman Chiquita, Horse-Thief en Maria's Boy is spoedig na Fort Riley, Kansas, gestuur om hulle verder van hul vaderland af weg te bring. Volgens die nuwe posbevelvoerder by Fort Union het kolonel Henry M. Black, 'n wag van 14 soldate onder bevel van kaptein Brady, die Indiese gevangenes na Fort Riley vergesel. Terselfdertyd het hulle 10 militêre gevangenes uit die gevangenis by Fort Union in die militêre gevangenis in Fort Leavenworth afgelewer. Begeleiding van gevangenes oor die vlaktes op die spoorlyn was 'n baie ander 'velddiens' as wat 'n paar jaar tevore deur soldate van Fort Union uitgevoer is. 
"E-pos en tuisblad"
Larry en Carolyn
St John, Ks.
© "Vir altyd"
Staatsparke in Noord -Dakota
John Jacob Astor & aposs American Fur Company het Fort Union Trading Post in 1828 gebou naby die aansluiting van die riviere Missouri en Yellowstone in die huidige Noord -Dakota. Die pos was 'n besige plek en het tot 100 mense in diens gehad. Dit het die hoofkwartier geword vir die verhandeling van buffels en ander pelse met die stamme Assiniboine, Crow, Cree, Ojibway, Blackfeet en Hidatsa.
Fort Union Trading Post is in 1828 gestig deur die American Fur Company. Dit was nie 'n regerings- of militêre pos nie, maar 'n onderneming wat gestig is vir die spesifieke doel om sake te doen met die Vlakte -Indiane. Dit duur tot 1867, wat dit die langste blywende Amerikaanse bonthandelpos maak. Destyds is dit deur die Amerikaanse weermag gekoop en afgebreek om boumateriaal te verskaf vir die uitbreiding van Fort Buford, 'n militêre pos 'n paar kilometer stroomaf.
Met die hulp van plaaslike burgers en agentskappe is die terrein in 1966 deur die National Park Service verkry. Na drie argeologiese projekte is in 1987 met die heropbou van die Bourgeius -huis begin, gevolg deur die mure en bastions en afronding met die Trade House in 1991 .
Fort Union word steeds beskou as 'n argeologiese terrein en beskerm die oorblyfsels van 'n unieke era van geskiedenis wat in sy gerekonstrueerde geboue tot lewe gebring word.