Leerteorieë: versterking, geleerde hulpeloosheid en straf - In detail - 2021
1 Klassieke kondisionering
2 Motiveer om voort te gaan: versterking
3 hulpeloosheid aangeleer
4 Die straf
5 Leer deur nabootsing
In die eerste deel van hierdie artikel het ons die klassieke kondisionering, aan ons geskenk van aanpasbaarheid en ons het u aan operante kondisionering voorgestel (ons herhaal meer die toegekende gedrag en minder die gestrafdes).
Metode van aksie
Die proses van instrumentele of operante kondisionering Vereis die volgende ry:
stimulus, wat ons van nou af sal noem Diskriminerende Stimulus (ED), omdat dit die antwoord van ander sal diskrimineer.
antwoord, wat ons Operant Response (RO) sal noem.
steun, wat 'n versterkingstimulus (ER) is, wat 'n verband hou met die reaksie van die operant om dit te verbeter.
Ons herhaal wat ons wil
die wet van toepassing ontdek deur Thorndike, bevestig 'n baie eenvoudige beginsel wat uit twee dele bestaan. Die eerste sê dat die reaksies wat bevredigende gevolge meebring, gekonsolideer word en daarom toenemend uitgereik word. Die tweede veronderstel dat organismes reaksies leer wat onaangename stimuli voorkom of vermy.
Ouers gebruik belonings om te vorm Goeie tafelmaniere prys gedrag wat by volwassenes lyk, nie waar nie? Dit is 'n duidelike voorbeeld van operante kondisionering.
Motiveer om voort te gaan: versterking
Wat is die versterker? Dit is al wat die frekwensie van reaksie verhoog. Daar is twee soorte versterkers: die positiewe en die negatiewe. 'N Versterking is positief wanneer 'n antwoord gekonsolideer word wat daarna aangebied word en deur die onderwerp as 'n prys (kos, goedkeuring, geld, uitdrukking van toegeneentheid ...) beskou word. Dit is negatief as dit geneig is om uitgeskakel te word na die antwoord, wat gekonsolideer kan word.
Voedsel- of pynonderdrukking is primêre boosters, het hierdie manier verstaan ​​omdat dit so is ingebore. Aan die ander kant is geld, sukses, komplimente, kwalifikasies, aangename stemtoon, ens sekondêre en hulle leer in die algemeen verwant aan die primêre.
die onmiddellikheid 'N Versterker beïnvloed baie gedrag. Baie rokers of dwelmgebruikers weet hiervan. Dit is gebaseer op die gebruik van pynverligters. Maar oor die algemeen leer ons om op meer versterkers te reageer vertraag: die salaris aan die einde van die maand, die oorwinning aan die einde van 'n geveg, die kwartaallikse kwalifikasies ... en hoewel die onmiddellike versterker gewoonlik baie effektief is, moet ons moet leer om die onmiddellike belonings uit te stel ten gunste van langtermyn, Hulle is gewoonlik stomper. Daar is bewys dat kinders wat reeds as kinders leer om belangrike pryse uit te stel, teen onmiddellike belonings, meer bekwame tieners word.
Om te programmeer is om te vorder
In die alledaagse lewe is daar goed gedefinieerde reëls wat die bestaan ​​van elkeen van ons reguleer, wat ons toekennings of strawwe programmeer. Ons ouers het dus gereeld vertel dat hulle ons finansiële steun of 'n gewenste voorreg sou gee (byvoorbeeld om saans uit te gaan) op voorwaarde dat ons ons pligte nakom. Ons is onderhewig aan reëls wat ons kan noem gedeeltelike of intermitterende versterkingsprogramme en wat verseker dat die gedrag voortduur, veel meer as konstante versterkings, wat die reaksie weens moegheid of roetine uitdoof. Op die lange duur bepaal gedeeltelike versterking 'n groter weerstand teen uitsterwing.
die vaste intervalprogramme Dit word vooraf vir 'n sekere tyd gereguleer, met 'n gelyke pouse na elke versterking. Gedurende hierdie periode is geen versterkers beskikbaar nie, en die volgende reaksie word aan die einde van die vaste interval versterk. Die duidelikste voorbeelde is ons salaris of die geskenke wat op tradisionele tydstip aangebied word, soos Kersfees.
In die veranderlike intervalprogramme, word die verval gekenmerk deur 'n gemiddelde waarde wat gedeeltelik na willekeur voorgelê word. Die eerste respons word versterk na veranderlike tussenposes. Byvoorbeeld, wanneer ons gee aan die tantrums van kinders in die strewe na rustigheid dat dit op die lange duur teen ons kan draai. Hierdie programme is geneig om 'n stadige maar gereelde reaksie te lewer.
die vaste verhouding programme Dit is gebaseer op 'n versterking wat verskyn na 'n sekere aantal en vooraf ingestelde aantal antwoorde. Byvoorbeeld: stukwerk: vir elke vyftig eenhede produksie word 'n premie ontvang. Dit kan as 'n effektiewe stelsel beskou word, omdat dit gewoonlik 'n hoë reaksietempo lewer, met kort en kort stilte na elke versterking.
die programme met veranderlike koerse Dit bied 'n beloning na 'n sekere, maar voorspelbare aantal antwoorde. Hulle is die meeste gebruik in die spel en verantwoordelik vir 'n goeie aantal kompulsiewe verslawings, aangesien hulle hoë reaksietempo's bepaal, omdat die versterkers toeneem namate die respons toeneem.
Organismes wat onderhewig is aan prosesse wat hulle as onbeheerbaar beskou, sal leer van nie-beheer ontwikkel, van gebeure wat onafhanklik van hul eie wil beskou word. Mense kan hulself bedank by die omgewingstoestande wat daarop dui onvermoë om die resultate van hul eie optrede te beheer. Ons verwag van hulpeloosheid, want ons kry straf (dikwels self toegedien deur ons eie negatiewe gedagtes), ongeag ons gedrag. Ons ontsnap nie meer nie, selfs as die situasie dit toelaat; Ons onderskat selfs die moontlikhede van moontlike beloning in die geval van die aanvaarding van 'n toepaslike strategie, sodat ons in 'n situasie van verlamming val wat op sy beurt emosionele versteurings van wanhoop veroorsaak.
Die straf sê vir ons wat ons nie moet doen nie; die versterking van wat ons moet doen. Die effektiefste is om die straf te kombineer met die positiewe versterking, wat die effektiwiteit van die metode sal verhoog. As die straf toegepas word, moet dit aan sekere voorwaardes voldoen om 'n sekere effektiwiteit te bewerkstellig:
Moet ondergeskik wees aan spesifieke gedrag.
Moet nooit beloning en straf vir dieselfde gedrag afwissel nie (vermy verdraaiings tussen vader en moeder of tussen ouers en onderwysers).
Voorsien vakke met alternatiewe maniere om die beloning te kry.
Dit moet nie veralgemeen word na persoonlike eienskappe nie ('jy is dom').
Ons moet langdurige straf vermy.
Sekere skrywers meen dit verder langdurige en buitensporige straf kan aggressiwiteit veroorsaak by die onderwerp wat daaraan lyen gee 'n voorbeeld van die verband tussen aggressiewe oortreders met kinders wat in te huise en te straf was.
Aangesien ons babas is, neem ons die vorme van ander, wat dit genoem word, na en boots dit na modellering of middellike leer. Hierdie proses is ongelooflik effektief, want dit vermy die vermoeiende prosedures van punte en trial and error wat gepaard gaan met instrumentele kondisionering. Hierdeur leer ons ook sonder vorige pogings en dit vergemaklik die wye repertoire van ons sosiale gedrag.
Met die modellering kan die psigososiale gedrag wat positiewe en solidariteitseffekte veroorsaak, verduidelik word, gekenmerk deur ons ouers, sosiale omgewing of deur die media.
Goeie deel van ons bygelowe hulle leer deur a te neem positiewe of negatiewe versterking terloops. In die beroemde eksperiment van Skinner met duiwe, wat met voedsel versterk is deur op 'n skyf te pik, het hy opgemerk dat as 'n duif terloops draai voordat hy gepik het, hy geglo het dat die beurt gedien het om voedsel te bekom, en ondanks die feit dat die kos gegee is ongeag die draai, het die duif bygelowige gedrag geleer en voortgegaan om die draai te maak, selfs al was dit nutteloos. Dit is hoe ons 'n foutiewe oorsaak aan die saak toeskryf, want ons gedagtes is so, dit moet alles in orde hê.