Versindaba » Blog Archive » Resensie: Narokkong (Riël Franzsen)
Tuesday, May 5th, 2015 | Resensies.
6 Kommentare op “Resensie: Narokkong (Riël Franzsen)”
Uitstekende resensie, Zandra.
Julie Strauss :
Ek kry vanoggend hierdie resensie na gisteraand se aangrypende “Vers en Klank” op RSG. Oor die akademiese ontleding van die verse kan ek geen bydrae lewer nie. Maar dat Riël Franzsen mens diep aan die hart gryp is ongetwyfeld.
Ek weet niks van outisme – maar dat hierdie bundel enige leek se oë “oper” sal dwing, is voor die handliggend.
Wat `n delikate resensie vir `n delikate bundel!
Ek het ‘n onderhoud met Franzen en sy vrou op monitor gehoor. Ek onthou die vraag – “op watter ouderdom het julle geweet julle kind is outisties?”.
As ek reg onthou het hulle gesê op 10 jaar.
Dit was soos ‘n koeël deur my hart – omdat ek besef het hoe lank hullle die stryd gevoer het om hul kind se kondisie te aanvaar.
Die moeilik om vir gewone mense te verduidelik hoe moeilik hierdie reis is.
Ons kind is ok.
Ons kind is min of meer ok.
Ons kind sal uiteindelik ok wees.
Ons kind sal nog skool toe gaan, na sy terapie.
Daarna word dit net vrae
Sal ons kind nog eendag praat.
Sal hy werk.
Sal hy ooit ‘n vriend he
Wanneer gaan ons sy tassie pak vir die koshuis.
Sal hy altyd weet wie ons is?
Ek het geluister na die gedigte wat op “Vers en Klank” gelees is en ek wil Franzen gelukwens met die bundel – hy het in ‘n hele paar gedigte verwoord presies hoedat ek as ouer van ‘n outistiese kind voel.
Dis baie baie braaf van hom.
Gert is die diagnose eers op 10-jarige ouderdom gemaak of het hulle eers toe hul seun so oud was die situasie aanvaar? Indien eersgenoemde sou dit eienaardig wees want outisme behoort al veel vroeër gediagnoseer word, indien laasgenoemde is dit verstaanbaar. Ons oudste dogter Liezl het ‘n skaars neurodegeneratiewe siekte gehad (Rett sindroom) wat indirek haar dood veroorsaak het in 2001. Destyds was dit nog ‘n relatief onbekende toestand waarvan meeste dokters (ek inkluis) nie geweet het nie en die diagnose is eers in die laat 1980’s gemaak – deur myself, en bevestig deur ‘n pediatriese neuroloog. Ek ken al jou vrae. Die ergste, en wat ons snags laat wakker lê het, was: wat gaan van ons kind word wanneer ons die dag dood is. Sterkte vir julle.
Ek kan net dink dat hulle tussen ouderdom 2 en 10 9 jaar van hel gehad het waarin hulle stukkie vir stukkie die ergste moes aanvaar.
Die tartende Narokkong is hoop self.