Opstand in Graaff-Reinet – Afrikanergeskiedenis
Opstand te midde van 'n buitelandse bedreiging
Die bewindhebbers aan die Kaap was geneig om op 'n ander manier na die swart mense te kyk as die grensbewoners. Onder invloed van die Franse filosoof Jean Jacques Rousseau het die mense van Europa aan die einde van die agtiende eeu begin dweep met sy idee van die "edele barbaar" in wie al die menslike deugde en voortreflikhede ongeskonde bewaar gebly het. Die Afrikaners was erfgenaam van die opvattings waarmee hul voorsate in die sewentiende eeu na Suid-Afrika gekom het. Die opvattings, wat in stryd was met dié van Rousseau, is versterk deur kontak met die swart mense. Die veranderde sienings van die 18de eeu het die Afrikaners nie beïnvloed nie.
Die verskil in opvattings was veral akuut in Graaff-Reinet – genoem na goewerneur J van de Graaff en sy vrou – wat in 1785 tot distrik geproklameer is. Mense soos Honoratius Maynier (wat soontoe gestuur is om landdros, Moritz HO Woeke by te staan) was geneig om die meeste skuld vir alles wat aan die grens verkeerd geloop het, op die skouers van die wit mense te pak. Tog was hy ten gunste daarvan dat daar so min kontak as moontlik tussen wit en swart moes wees, en dat die Visrivier die definitiewe grens moes bly. Maar oor die toepassing van so 'n beleid was daar verskil. Die boere, wat blootgestel was aan die rooftogte van anderkant die grens, wou 'n ferme optrede hê, terwyl Maynier 'n vreedsame beleid van mooipraat en geskenke uitdeel wou volg. Hy het in sy brief aan die goewerneur artikels soos krale, messe, spieëls, koperdraad vir armringe, tabak, tonteldose, yster en vuurstene gevra om dit onder die swart mense uit te deel.