Die "...van wat reg is” is 'n bekommernis wat uniek is tot die Christendom. Die Romeinse Ryk was gevul met godsdienste van alle soorte: familie godsdienste, plaaslike godsdienste, stad godsdiens, staat godsdienste. Feitlik almal in hierdie verstommende kompleksiteit, behalwe die Jode, aanbid talle gode op talle maniere. So ver as wat ons kan sien was dit byna nooit as 'n probleem gesien nie. Niemand het gedink dit was teenstrydig of selfs problematies om Jupiter en Venus en Mars en selfs ander van die "groot" gode saam met die plaaslike gode van jou stad en die minder goddelike wesens wat omsien oor jou gewasse, jou daaglikse sake, jou vrou in kindergeboorte, jou dogter in siekte, en jou seun in sy liefde vir die lewe te aanbid nie. Veelheid het respek geteel, en vir die grootste deel, het pluraliteit verdraagsaamheid geteel. Geen een het die veronderstelling gehad dat indien hulle reg was om hulle gode te aanbid deur die wyse wat toepaslik vir hulle was, jy dus verkeerd sou wees om jou gode te aanbid deur die manier wat toepaslik vir julle was nie.
Natuurlik sal twee monoteïstiese kulture wat teen mekaar te staan kom, relatief gesproke op gelyke voet wees, hoewel die graad wat 'n monoteïstiese kultuur gegroei het, ryp geword het, en die punt bereik het waar hulle oor die lewe in ooreenstemming met hul eie beginsels nadink, selfs met diegene met verskillende filosofieë oor die weg kom, sal ‘n nadeel hê teenoor die wat 'n onvolwasse monoteïstiese kultuur aanhang wat absoluut geen berou het in die oortreding van hul eie geloof, moraal en etiek nie.
As 'n kwessie van semantiek moet ons ook aandag gee aan die eerste hoofstuk van die boek van Genesis en die eerste drie verse van die tweede hoofstuk wat na God verwys, dit wil sê, 'n Skepper God, die Skepper van die hemel en die aarde.
Hierdie Skepper God moet nie verwar word met die "HERE God" wat vir die eerste keer in Genesis 2:4 te voorskyn kom, en wat in wese die res van die Ou Testament in beslag neem nie. Wat die laasgenoemde betref, spesifiek die "HERE God" behoort daar NIE aanvaar word om almagtig te wees, alwetendheid (oor enige onderwerp nie, en nie net wetenskap nie) en alomteenwoordig (in die verlede of die toekoms) nie. Die "HERE God" in die Bybel is baie meer geneig om 'n laer vlak god te wees, of meer akkuraat 'n Here in die sin van 'n verhuurder, of iemand met 'n titel wat vermoedelik sy gade sou kwalifiseer om 'n dame te wees.
Die aanname wat ons hier maak, is in wese 'n bevestiging van die Sumeriese annale wat hul gode en godinne beskryf en die feit dat hierdie "Anunnaki" ("diegene wat uit die hemel na die aarde gekom het" of "val") is in werklikheid nie veel meer as 'n uitgebreide, soms disfunksionele familie van buitenaardse intelligente wesens wat oor die algemeen graag beheer oor die aardlinge wil uitoefen (god speel).
'n Uitvloeisel van hierdie aanname is dat sekere koninklike bloedlyne en hul verwante DNA afkomstig is van hierdie gode en godinne, en is dus fundamenteel belangrik in terme van wat enige van hul nageslag kan hoop om te bereik in hul leeftyd. Hierdie aannames en ander soos hulle, is gebaseer op 'n enorme biblioteek van feite, insluitend aanvanklik die Sumeriese annale van die geskiedenis waarin buitenaardse intelligente wesens (aka voogde, watchers, Anunnaki, et al) die rol van die gode en godinne oor geneem het in die aanvaarding van mag oor 'n mindere, tegnologies (en dalk andersins) ontwikkelde menslike ras. In 'n neutedop, word daar aanvaar dat die koninklike bloedlyne bloed van die buiteaardse "here" en "dames" bevat.
Daar kan ook so in die verbygaan kennis geneem word dat die eerste vyf boeke van die Bybel vir die eerste keer op skrif gestel was gedurende die tyd toe die Jode gevange gehou was in Babilon (c. 600 vC). Dit is heel moontlik dat die Torah die gevolg van sekere, gewoonlik geletterde individue met 'n bietjie meer tyd op hulle hande as normaal, en dus in staat was om ongehinderd plagiaat te pleeg uit die Sumeriese en Babiloniese geskiedenis.
Aan die een kant is Tiamat die vroegste moeder van wie enige een hulle afkoms kan opspoor. Aan die ander kant kan sy 'n mitologiese wese wees wat meer fantasie as histories, of meer simbolies as 'n werklikheid is (byvoorbeeld, die konstante verwysings na Haar as "Die See", "die primordiale chaos", en dies meer). Vir alle praktiese doeleindes kan mens Haar as 'n allegorie vir dit wat buite die verstaan van ons begrip is beskou.
Dit is duidelik dat baie lewensvatbare en werklike interpretasies verkry word in die mitologiese beskrywings, maar die meer alledaagse eise kan onderhewig wees aan oordrywing.
Dit kan ‘n aanduiding wees op die verandering van 'n matriargale na 'n patriargale stelsel wat plaasgevind het.
Voor die wêreld soos ons dit ken geskep was het die Babiloniërs gesê dat daar slegs Tiamat, die Draak Godin van sout water en haar metgesel Apsu, god van die vars soet waters was. Albei verteenwoordig die idee van die chaos wat vorm en orde voorafgegaan het wat die fondament is waarop die beskawing rus. Tiamat en Apsu is die ouers van al die groot gode en godinne van Babel, wat na vore gekom het uit Tiamat se almagtige moederskoot. Daar is geen beelde vir haar bekend nie, maar sy word voorgestel as 'n Draak Godin in die vorm of die verpersoonliking van die Wilde, Oerlandskap Kragte van die heelal voor die gevestigde orde. Ons weet ook dat Haar jong kinders as gode en godinne grootgeword het, hulle was egter so lawaaierig en in so ‘n mate dat Vader Apsu geen rus kon vind gedurende sy nagrus nie.
Enki gevul met hartseer en skuld, onttrek aan die moerasse van Eridu, en bou toe daar sy tempel, die E-abzu of E-engurra. Dit is interessant dat een van die name van Enki se tempel presies dieselfde naam van sy Vader het, die God van magie wat gedood was om te verseker dat sy broers en susters te kan lewe. Op die manier is die tempel, of die grond en die fondament vir Enki se aanbidding, gebou op die wese / nalatenskap van sy vader. Enki neem toevlug in sy heilige ryk, met sy geliefde vrou Damkina. Daar raak hulle swanger en gee geboorte aan Marduk, hul seun, 'n wonder kind, perfek in vorm en krag, geseën deur al die gode en godinne van die land.
Wanneer ons Tiamat weer ontmoet, sê Harris, Sy is ouer, diep geskud deur Apsu se dood, en is nou gereed om wraak te neem teen haar eie nageslag. As Moeder Hubur, die onderwêreld-rivier, wat alle dinge skep, baar Sy reuse slange met gif vir die bloed, gemantelde drake met 'n goddelike glans dog met 'n verskriklike gelaatstrekke, vir die oorlog. Sy kommandeer 'n horingslang,' n mushussu-draak, 'n lahmu-held,' n ugallu-duiwel, 'n hondsdol hond,' n skerpioen-man, umu-duiwels, 'n vis-man,' n bul-man, en elf ander onder haar bevelvoerder (seun) Qingu. Sy het Qingu die “Tablet of Destinies” gegee om sy bevel-en aanval te fasiliteer.
Tiamat is dus 'n baie meer gedugte teenstander as Apsu, en haar gesag, bevestig dit in so 'n mate dat dit hulle verplig is dat sy uitgeskakel moet word. Die jonger gode benodig dus dringend 'n bevelvoerder, en kry hom in die jong Marduk,' n held in wording, nog onbeproef. Marduk waag dus om ‘n oorwinning te behaal oor die grootste van alle magte tot op datum, die stammoeder wat geboorte gegee het aan die wêreld, maar wat verandering moet aanvaar en iets anders word, miskien iets groter.
Tiamat en Marduk se geheim was elke jaar in Babilon gevier, gedurende die nuwe jaars of die Akitu fees, waar die lewe gesien word as die makmaak van die primitiewe Chaos, 'n taak wat inderdaad nooit eindig nie. Die Verborgenheid van die Heftige Draak (Tiamat) en Haar gedugte teenstander wat ook die oorwinning van die held-gesentreerde bewussyn verteenwoordig deur Marduk in opposisie tot die sikliese siening van die wêreld gesentreer op gemeenskaplike waardes, waar die kollektiewe voorrang oor individualisme aan die lig bring word. Marduk is die eerste heldhaftige “drake doder” in die wêreld se geskiedenis. Onthou egter dat sy glorie gebou was op die oorblyfsels van Tiamat, die glorie ryke wat Babilon geword het.
Natuurlik, om eerlik te wees, moet ons daarop let dat die vermelde gedeelte heeltemal korrek suggesteer dat wat gebeur het, nie soseer 'n eenvoudige familie rusie was nie, maar 'n verskuiwing in die mag van die matriargie na die patriargie ('n prestasie wat baie duisende jare gelede afgespeel het).
Dis kan ons sê, wat ons hier het is: "Tiamat, die Draak Godin van chaos en duisternis, word deur Marduk, die God van geregtigheid en Lig beveg. Dit is die verandering van 'n matriargale na 'n patriargale stelsel wat duidelik plaasgevind het."
(Daar was ook blykbaar 'n probleem met die kinders wat kwansuis te lawaaierig was.) Hierdie is blykbaar 'n algemene probleem onder die Anunnaki en vreemd genoeg, moet ons die nie ignoreer nie want dit mag dalk belangrik wees.
Die feit dat so 'n wanfunksionering in 'n gesin kan bestaan en vaagweg bekend lyk, dui op die moontlike werklikheid van baie sogenaamde mitologiese eise.
"In die Enûma Elish, die Babiloniese epos van die skepping (wat weereens ook gebaseer is op die ouer Sumeriese weergawe) gee Tiamat geboorte aan die eerste generasie van die gode. Tiamat was die "helder" verpersoonliking van die sout water wat brul en verslaan word in die chaos van die oorspronklike skepping. Sy en Apsu het die kosmiese afgrond gevul met die oer-waters Sy is 'Ummu-Hubur - Formeerder van alles'. "
Tiamat is in besit van die “Table of Destiny” en in die primordiale stryd het sy die aan Kingu, haar seun en die God wat sy as haar minnaar en die leier van haar weermag gekies het oorhandig. Anu verkry die belofte van die ander gode dat hy eerbiedig sal word as "die koning van die gode" voordat hy haar oorwin. Getrou aan die legendariese vereistes, was hy gewapen met pyle van winde, 'n net, 'n knuppel, en 'n onoorwinlike spies.
(Die voorafgaande beskrywing mag dalk net 'n bietjie oordrewe wees. Soos met enige mites en fantasieë wat nie deur die hoofstroom aanvaar word nie is daar 'n algemene gebruik om die opsetlik so te vertolk asof hulle net te ongelooflik en ongeloofbaar as moontlik sou wees, en daardeur word daar gepoog om te verseker dat geen rasionele mens ooit die mites as enige aanduiding van die werklikheid sal aanvaar nie. Nes die inskrywing hierbo. Aan die ander kant, as mens dieper kyk en probeer om die werklikheid agter dit wat beskryf word as die skepping van die aarde, sonnestelsel, en so meer te onderskei, kan mens 'n paar baie interessante feite ontdek. Soos, byvoorbeeld, die feit dat die eerste hoofstuk van Genesis die skepping van die wêreld in 'n wyse wat chronologies en wetenskaplik moontlik is volg. Daarom moet ons verskeie ander skrywers met 'n oog vir detail en die ingesteldheid om vanuit die mites ‘n behoorlike verhaal te skets.