Bit By Bit - Etiek - 6.6.4 om besluite te neem ten spyte van onsekerheid
Onsekerheid hoef nie lei tot gebrek aan optrede.
Die vierde en laaste gebied waar ek van navorsers verwag om te worstel, is besig om besluite te neem in die lig van onsekerheid. Dit is, na alle filosofiese en balansering, behels navorsingsetiek besluite oor wat om te doen en wat om nie te doen nie. Ongelukkig moet hierdie besluite dikwels gemaak word op grond van onvolledige inligting. Byvoorbeeld, by die ontwerp van Encore het navorsers moontlik gewens om die waarskynlikheid daarvan te laat weet dat iemand deur die polisie besoek gaan word. Of, by die ontwerp van emosionele besmetting, het navorsers moontlik gewens om die waarskynlikheid te kenne dat dit depressie in sommige deelnemers kan veroorsaak. Hierdie waarskynlikhede was waarskynlik uiters laag, maar hulle was onbekend voordat die navorsing plaasgevind het. En omdat geen projek inligting oor ongewenste gebeure in die openbaar opgespoor het nie, is hierdie waarskynlikhede nog nie algemeen bekend nie.
Onsekerhede is nie uniek vir sosiale navorsing in die digitale era nie. Toe die Belmont-verslag die sistematiese beoordeling van risiko's en voordele beskryf, het dit uitdruklik erken dat dit moeilik sal wees om presies te kwantifiseer. Hierdie onsekerhede is egter erger in die digitale era, deels omdat ons minder ondervinding het met hierdie soort navorsing en deels weens die eienskappe van die navorsing self.
Gegewe hierdie onsekerhede, lyk sommige mense vir iets soos "beter veilig as jammer", wat 'n algemene weergawe van die voorsorgbeginsel is . Alhoewel hierdie benadering redelik lyk - miskien selfs wys - kan dit eintlik skade veroorsaak; dit is chilling vir navorsing; en dit veroorsaak dat mense 'n oormatige ogies beskouing van die situasie (Sunstein 2005) . Om die probleme met die Voorsorgbeginsel te verstaan, laat ons Emosionele Besmetting oorweeg. Die eksperiment was beplan om ongeveer 700,000 mense te betrek, en daar was beslis 'n kans dat mense in die eksperiment skade sou ly. Maar daar was ook 'n kans dat die eksperiment kennis kon oplewer wat voordelig vir Facebook-gebruikers en die samelewing sou wees. Dus, terwyl die eksperiment 'n risiko was (soos dit noukeurig bespreek is), sou die voorkoming van die eksperiment ook 'n risiko wees omdat dit waardevolle kennis kon oplewer. Natuurlik, die keuse was nie tussen die eksperiment te doen soos dit plaasgevind het en nie die eksperiment te doen nie; Daar was baie moontlike wysigings aan die ontwerp wat dit in 'n ander etiese balans sou kon bring. Op een of ander stadium sal navorsers egter die keuse hê om 'n studie te doen en dit nie te doen nie, en daar is risiko's in aksie en handeling. Dit is onvanpas om slegs te fokus op die risiko's van aksie. Heel eenvoudig is daar geen risiko-vrye benadering nie.
Verby die voorsorgbeginsel beweeg, is 'n belangrike manier om te dink oor besluite wat onsekerheid gegee het, die minimale risikostandaard . Hierdie standaard poog om die risiko van 'n spesifieke studie aan te pas teen die risiko's wat deelnemers onderneem in hul daaglikse lewe, soos om sport en bestuurders te speel (Wendler et al. 2005) . Hierdie benadering is waardevol omdat dit bepaal of iets aan die minimale risikostand voldoen, makliker is as die werklike vlak van risiko. Byvoorbeeld, in Emosionele Besmetting, voordat die studie begin het, kon die navorsers die emosionele inhoud van Nuusfeeds in die eksperiment vergelyk het met dié van ander nuusfeeds op Facebook. As hulle soortgelyk was, kon die navorsers tot die gevolgtrekking gekom het dat die eksperiment die minimale risikostandaard (MN Meyer 2015) ontmoet het. En hulle kan hierdie besluit maak selfs as hulle nie die absolute risikovlak ken nie . Dieselfde benadering kon op Encore toegepas word. Aanvanklik het Encore versoeke ingestel op webwerwe wat sensitief was, soos dié van verbode politieke groepe in lande met onderdrukkende regerings. As sodanig was dit nie 'n minimale risiko vir deelnemers in sekere lande nie. Die hersiene weergawe van Encore, wat slegs versoeke aan Twitter, Facebook en YouTube veroorsaak het, was egter 'n minimale risiko omdat versoeke aan die webwerwe tydens normale webblaaie (Narayanan and Zevenbergen 2015) geaktiveer word.
'N Tweede belangrike idee wanneer besluite geneem word oor studies met onbekende risiko is kraganalise , wat navorsers in staat stel om die steekproefgrootte te bereken wat hulle nodig het om 'n effek van 'n gegewe grootte betroubaar te kan opspoor (Cohen 1988) . As jou studie deelnemers aan risiko-selfs minimale risiko blootstel, dan stel die Beginsel van Voordeel voor dat jy die kleinste risiko benodig om jou navorsingsdoelwitte te bereik. (Dink terug na die Reduce-beginsel in hoofstuk 4.) Alhoewel sommige navorsers 'n obsessie het om hul studies so groot as moontlik te maak, stel navorsingsetiek voor dat navorsers hul studies so klein as moontlik moet maak. Kraganalise is natuurlik nie nuut nie, maar daar is 'n belangrike verskil tussen die manier waarop dit gebruik is in die analoog ouderdom en hoe dit vandag gebruik moet word. In die analoog ouderdom het navorsers oor die algemeen kragontleding gedoen om seker te maak dat hul studie nie te klein was nie (dws onder-aangedrewe). Nou moet navorsers egter kraganalise doen om seker te maak dat hul studie nie te groot is nie (dws oor-aangedrewe).
Die minimale risiko standaard en krag analise help jou om redes en ontwerpstudies, maar bied jou nie nuwe inligting oor hoe deelnemers kan voel oor jou studie en watter risiko's hulle mag ervaar om daaraan deel te neem nie. Nog 'n manier om onsekerheid te hanteer, is om addisionele inligting te versamel, wat lei tot etiese reaksie opnames en gevorderde proewe.
In etiese-reaksie opnames, navorsers aan te bied 'n kort beskrywing van 'n voorgestelde navorsingsprojek en dan vra twee vrae:
(Q1) "As iemand wat jy omgee was 'n kandidaat deelnemer vir hierdie eksperiment, sou jy wil daardie persoon ingesluit moet word as 'n deelnemer?": [Ja], [Ek het geen voorkeure], [Geen]
(Q2) "Glo jy dat die navorsers moet toegelaat word om voort te gaan met hierdie eksperiment?": [Ja], [Ja, maar met versigtigheid], [ek is nie seker], [Geen]
Na aanleiding van elke vraag word die respondente 'n ruimte gegee waarin hulle hul antwoord kan verduidelik. Ten slotte, respondente-wat potensiële deelnemers kan wees of mense wat uit 'n mikrotaskarbeidsmarkt gewerf word (bv. Amazon Mechanical Turk) -noodsaaklike basiese demografiese vrae (Schechter and Bravo-Lillo 2014) .
Etiese-respons opnames het drie eienskappe wat ek besonder aantreklik vind. Eerstens gebeur dit voordat 'n studie uitgevoer is, en daarom kan hulle probleme voorkom voordat die navorsing begin (in teenstelling met benaderings wat monitor vir nadelige reaksies). Tweedens, die respondente in etiese-respons-opnames is tipies nie navorsers nie, en dit help navorsers om hul studie vanuit die publiek se perspektief te sien. Ten slotte stel etiese reaksie opnames navorsers in staat om verskeie weergawes van 'n navorsingsprojek te stel om die waargenome etiese balans van verskillende weergawes van dieselfde projek te assesseer. Een beperking van etiese reaksie opnames is egter dat dit nie duidelik is hoe om te besluit tussen verskillende navorsingsontwerpe wat die opname resultate gegee het nie. Maar ten spyte van hierdie beperkings blyk etiese-respons opnames nuttig te wees; In werklikheid, Schechter and Bravo-Lillo (2014) verslag 'n beplande studie verlaat in reaksie op kommer wat deur deelnemers in 'n etiese-reaksie opname.
Terwyl etiese-respons opnames nuttig kan wees vir die assessering van reaksies op voorgestelde navorsing, kan hulle nie die waarskynlikheid of erns van die nadelige gebeurtenisse meet nie. Een manier waarop mediese navorsers omgaan met onsekerheid in hoërisiko-instellings, is om gevraagde proewe te doen - ' n benadering wat nuttig kan wees in sommige sosiale navorsing. By die toets van die doeltreffendheid van 'n nuwe geneesmiddel spring navorsers nie dadelik na 'n groot gerandomiseerde kliniese proef nie. Inteendeel, hulle voer twee soorte studies eerste. Aanvanklik is navorsers in 'n fase I-verhoor veral gefokus op die vind van 'n veilige dosis, en hierdie studies behels 'n klein aantal mense. Sodra 'n veilige dosis vasgestel is, toets fase II-proewe die effektiwiteit van die geneesmiddel; dit is sy vermoë om in 'n (Singal, Higgins, and Waljee 2014) te werk (Singal, Higgins, and Waljee 2014) . Eers nadat fase I en II studies voltooi is, kan 'n nuwe geneesmiddel in 'n groot, gerandomiseerde, gekontroleerde proef geassesseer word. Terwyl die presiese struktuur van gevorderde proewe wat gebruik word in die ontwikkeling van nuwe dwelms, nie 'n goeie pas vir sosiale navorsing is nie, kan navorsers in die lig van onsekerheid kleiner studies uitvoer wat uitdruklik op veiligheid en doeltreffendheid gefokus is. Byvoorbeeld, met Encore kan jy jou voorstel dat die navorsers begin met deelnemers in lande met 'n sterk oppergesag van die reg.
Saam, hierdie vier benaderings - die minimale risiko-standaard, kraganalise, etiese reaksie opnames, en gevorderde toetse - kan jou help om op 'n sinvolle manier voort te gaan, selfs in die lig van onsekerheid. Onsekerheid hoef nie te doen nie.