Inwoners in 'n landelike Puerto Ricaanse gemeenskap herleef 'n historiese botaniese tuin om as voorbeeld van plaaslike en volhoubare boerdery te dien.
Genaamd "la ruda" (rue), die plant, wat 'n sterk kruidagtige reuk vrystel, het 'n groot geskiedenis as deel van geboortebeperkings toetse een keer in Puerto Rico deur mediese navorsers van die vasteland geleer. Maar die inheemse plante se magte was oorspronklik goed gebruik.
"Dit noem ons 'n warm plant," sê Carmen Veguilla, 'n plaaslike boer wat die gemeenskapstuin bestuur. "Dit kan effektief gebruik word vir dinge soos angs, menstruele krampe of om slegte geeste af te weer, maar jy moet sy doel respekteer en verstaan."
Veguilla en ander inwoners van San Salvador, 'n klein agrariese gemeenskap 30 myl suid van San Juan, groei la ruda en ander plante en medisinale kruie endemies aan die Karibiese eiland. Hulle is die middelpunt van El Jardin Ecológico del San Salvador, 'n gemeenskapstuin verjong na orkaan Maria en dien as voorbeeld van plaaslike en volhoubare boerdery.
El Jardin Ecológico sit agter 'n verlate kerk en langs die Rio Grande de La Loiza. Alhoewel dit baie jare bestaan, kan inwoners nie die presiese stigting daarvan herroep nie. Dit word op nuwe betekenis geneem as 'n model vir hoe klein boere regoor die eiland hul landbouerfenis kan herwin.
As 'n simbool van die verlede van Puerto Rico en 'n visie vir die toekoms van die eiland, sit die gemeenskaps tuin langs 'n ou kerk aan die voet van een van die belangrikste berge in die Taino-kultuur. Foto deur Carly Graf.
Dekades van ekonomiese en kulturele afhanklikheid van die Verenigde State het meer as Puerto Rico se landbouafhanklike ekonomie hervorm. Byvoorbeeld, Operasie Bootstrap, wat in 1947 begin het, het Puerto Rico se ekonomiese afhanklikheid heeltemal van landbou na vervaardigingsproduksie in minder as 20 jaar verskuif.
Baie mense het gesê hierdie gedwonge metamorfose van 'n landboustelsel tot 'n geïndustrialiseerde een het tradisionele kulturele praktyke uitgewis en selfs wat dit bedoel het om Puerto Ricaan te wees.
En dit het die Puerto Ricaanse dieet herleef. Gaan was vars groente, tropiese vrugte en inheemse kruie wat die hele jaar deur in die tropiese klimaat van die eiland gegroei het. Selfs stapelvoedsel, soos rys en boontjies, is nie meer daar gegroei nie.
As gevolg hiervan, Puerto Rican Plaasverkope het afgeneem byna twee-derdes tussen 1959 en 1964, volgens die USDA.
"Ons het geleer dat groeiende kos in jou agterplaas onbeskaafd was," het Rodríguez Besosa, 'n argitek-gedrewe aktivis in die middel van hierdie landbou-herlewing, gesê. "En ons het gesê dat ons ingemaakte kos ons eerste klas burgers gemaak het."
Gebraaide kosse en ingevoerde geblikte goed met bestanddele hoog in suiker, natrium, of albei het noodwendig 'n gereelde deel van die plaaslike dieet geword. Casa de Whopper (Burger King) en KFC-winkelsentrums loop selfs in landelike gebiede, en die tariewe van voorkombare toestande soos vetsug, diabetes en hipertensie is goed oor die nasionale gemiddelde, 'n onlangse studie gevind.
Links, Carmen Veguilla verduidelik hoe die plante wat in die gemeenskapstuin gegroei is, deur inheemse mense gebruik is. Foto deur Carly Graf.
Regs, Veguilla leer studente oor die tuin se flora en fauna, en hoe dit vandag gebruik kan word. Foto deur Katie Rice.
Puerto Ricans is vier keer meer geneig as hooflanders om voedselonsekerheid te ervaar, wat beteken dat hulle nie betroubare toegang tot genoeg gesonde kosse het om aan basiese voedingsbehoeftes te voldoen nie, volgens Bread for the World, 'n nie-winsgewende fokus op die vermindering van wêreldwye honger. Omtrent 43 persentasie van inwoners ontvang kosseëls, volgens USDA.
Voordat die orkaan Maria in 2017 getref het, het 'n ontluikende plaas-tot-tafelsentrum op die eiland begin opkom. 'N Klein maar ontluikende groep boere het het begin om hul reg te pleit om te land en die vryheid om hulself te voed.
As Puerto Ricans hul eie kos kon laat groei, het die gedagte gegaan, hulle kon uiteindelik die eiland se unieke identiteit terugkry en verder beweeg in die rigting van politieke selfbeskikking.
Rodríguez Besosa het 'n leidende stem in daardie poging geword. In 2010 het sy El Departamento de la Comida, 'n gemeenskapsondersteunde landboustyloperasie, en later restaurant begin. Dit was 'n verspreidingsentrum vir klein boere wat hul produkte verkoop het.
Die doel was om inheemse produkte na Puerto Ricans te herontwerp. "Ons wil die oorspronklike Puerto Ricaanse dieet eet," het Rodríguez Besosa gesê. "Maar ons wil ook kos gebruik om 'n beter wydverspreide begrip van wat werklik vir ons almal Puerto Rican maak."
Sy was in die proses om 'n 8-akkerplaas in San Salvador te koop toe die orkaan Maria in 2017 getref het. Die kategorie 5 storm 'n geskatte 80 persentasie vernietig van Puerto Rico se gewasse en landbougrond. In sy nasleep het die boere-omwenteling meer dringend geword.
Tara Rodriguez Besosa het 'n verlate 8-akkerplaas en plaashuis in San Salvador oor die straat van die tuin gekoop. Vandag bied sy bure tuisgemaakte etes aan met behulp van produkte en plante wat hulle plaaslik groei. Foto deur Carly Graf.
Die eiland het 85 persent van sy kos voor die storm ingevoer. Die balans het beteken dat sy vermoë om sy eie herstel te bestuur, verlam geraak het toe die federale regering kort geraak het. Op sy ergste, na Maria, was die eiland die invoer van 95 persent van sy kos.
Maria het ook El Departamento de la Comida vernietig, en eerder as om dit te probeer herbou, het Rodríguez Besosa besluit om op die eiland se heropbou van die land te fokus.
Wat gevolg het, was 'n media-waansin oor die hoë-energie, opstandige aktivis en 'n natuurlike sinergie tussen haar eie planne en die bestaande gemeenskapstuinprojek in San Salvador.
San Salvador is weggelê agter 'n reeks kronkelende bergpasse. Dit is die minste bevolkte barrio in die stad Caguas, wat sit onder groen, groen heuwels wat een van die eiland se rykste ekologiese diversiteit gehuisves het. Dit was ook eens 'n tuiste vir bloeiende stamgemeenskappe, gekenmerk deur die petrogliewe wat op nabygeleë rotse gevind is. byna alle Taino-mense.
"Boerdery is 'n praktyk van kulturele en historiese bewaring."
Die tasbare bewyse van hierdie verlede het 'n diep verband gebring aan die geskiedenis en sy tradisies onder inwoners van San Salvador, en dit het hul liefde en toewyding aan die land in kennis gestel.
"Boerdery is 'n praktyk van kulturele en historiese bewaring," sê Veguilla, verduidelik waarom inwoners verkies om inheemse fauna en flora op die gemeenskap tuin, insluitende la Ruda en plante soos borrie, pynappels, en ander medisinale kruie te kweek.
San Salvador is 'n gemeenskap wat gewoond is om dinge op sy eie te doen.
Nadat Maria getref het, het 19 mense in die afgeslote laerskool-klaskamers gewoon; plaaslike middagete dames hulle gevoed. Daardie selfde gemeenskap gees gery die herbelegging en herstel van die botaniese tuin, wat Veguilla sê bied 'n manier vir bure en ander belangstellendes in die leer oor en help bewaar plaaslike kultuur en tradisie deur sy endemiese spesies.
Sy en Rodríguez Besosa lei werkswinkels by El Jardin Botanico vir Puerto Rican skoolkinders en bring vrywilligers, beide plaaslike en besoekers, om te leer oor boerdery en om die tuin te behou.
En ná verskuiwings daar eindig, sal bure dikwels by Rodríguez Besosa se plot oorkant die straat saamgaan, met baie van die bestanddele wat reguit van die twee tuine kom.
Die gemeenskapstuin bring hulde aan die geskiedenis van Puerto Rico, behalwe net flora en fauna. Die gemeenskap het 'n "Taino swing set" gebou vir die buurt kinders, gemodelleer nadat die strukture geglo het gebou deur die Tainos en gebruik word vir ontspanning. Foto deur Katie Rice.
Veguilla, vir haar deel, het grootgeword om die land in hierdie gemeenskap met haar familie te werk en van sy bounty af te leef. Maar soos met ander impakte van die Amerikaanse beleid, is gemeenskaplike landboupraktyke en oorerflike boerdery tradisie, soos dié van Veguilla se familie, nie meer algemeen nie.
Met vriendelike oë en 'n vinnige glimlag beweeg sy vinnig op die plaas, navigeer bont plante en wortels van die grond af. "Ek het 'n paar boeke gelees, maar ek het die meeste hiervan deur my voorvaders geleer en na wat my ouma en ma vir my gedoen het, gekyk," sê sy.
Op hierdie dag, soos bure feesvier op wortelgroente-mash, aubergine-stoofpotjie en plantain-boontjieslaai, is daar nie een van die ingemaakte goed nie. Die verspreiding is 'n tipiese ete op die plaas, voorberei deur Vero Quiles, voormalige sjef en sakevennoot by El Departamento de la Comida.
Die ete is ook simbolies van wat baie Puerto Ricans histories geëet het voordat die voedselstelsel verander het om afhanklik te wees van die invoer. En dit is wat Rodríguez Besosa en ander tafels regoor die eiland kan lyk as hul visie van plaaslike en volhoubare boerdery gerealiseer word.
"Die water en ander natuurlike ekosisteme moet dikteer wat op die eiland gebeur, nie mense wat nog nooit hier gewoon het nie," sê sy.
Carly Graf het hierdie artikel geskryf vir JA! Magazine. Carly is 'n gegradueerde student joernalis aan die Noordwes-Universiteit, waar sy fokus op sosiale geregtigheid verslagdoening. Sy woon voorheen in Santa Fe, New Mexico, waar sy vir Outside-tydskrif gewerk het. As sy nie aanmeld nie, sal jy haar volgende groot reis vind, stap, of beplan. Volg haar @carlykgraf.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ontmoet die Farmers Reclaiming Puerto Rico se Landbougeskiedenis