AVP KONGRES 8 OKTOBER 2016 - Afrikanervolksparty
AVP KONGRES 8 OKTOBER 2016
Gepubliseer op 10 Oktober 2016 | Geskryf deur Danie Varkevisser | | | Trefslae: 412
Indien 'n nasie mag afstaan in die naam van geregtigheid, dan sal so 'n nasie verseker wees van teoretiese roem en aansien, maar net so seker sal die oomblik kom waarin hy platgevee sal word deur 'n mag wat die realiteit beter verstaan het as hy – Oswald Spengler.
BEGRIP VIR DIE REALITEIT
Reeds sedert 1948 het die Afrikaner besef dat om bloot fisiese rasseskeiding toe te pas waar die blanke heerskappy voer oor die nie-blanke binne blanke geledere, nie die ideale oplossing is nie. Terselfdertyd het hy ook besef dat rasse-integrasie vir verskeie redes onaanvaarbaar is.
As gevolg van die Afrikaner se beter verstaan van die realiteit in teenstelling met die moedswillige en vernietigende integrasie benadering van die Engelse, is die beleid van afsonderlike ontwikkeling verfyn sodat die sukses en gevolglike voorspoed wat daaruit voortgevloei het, selfs ons grootste vyande verstom het!
Omdat dit nie in die beplanning van die vyande met die Afrikaner ingepas het nie en al die pogings om dit ongedaan te maak misluk het, is dr. Verwoerd na die tweede sluipmoord uit die weg geruim en het die integrasieplanne weer sterk na vore gekom.
U het gemerk dat ons tema lui, Afrikaner, waarheen? U het waarskynlik ook op ons kongresblad gesien dat daar baie paaie is wat vir die Afrikaner voorgehou word om te volg. Die vraag is, waarheen lei hierdie paaie? Federasie, Konfederasie, Sosialisme en Kommunisme! En as dit nie genoeg is om ons verdeeld te hou nie, wat van Volksregering,Teokrasie, Outokrasie demokrasie, Majority rule oftewel Democracy en Korruptokrasie! Sommige oënskynlik na ons vryheid toe! Maar helaas, die enigste pad wat die Afrikaner tot by vryheid gebring het, naamlik Nasionalisme, dié is versaak en is deur die voortstrompeling op die georkestreede verdeelpaaie, in die doofpot gestop!
Ondergrawing van Afrikanerwaardes
Die pogings om die Afrikaner sedeloos en daardeur weerloos te maak is verskerp deur pornografiese beeldsendings en verswarting van sportspanne met gepaardgaande by-eenkomste in swart woongebiede waar besoeke aan sjebiens in die media opgehemel is as vooruitgang in nasiebou.
Buite-egtelike verhoudings onder vermaaklikheidspersoonlikhede word deur die media gedra op 'n wyse wat dit as aanvaarbare gedrag voorstel om die jeug te beïnvloed en sport op Sondae word aanvaar omdat besighede se advertensies in elke koerant en tydskrif lui: Open 7/24.
Godsdiens in die skole skep monsters, word gesê en die kerke val sonder uitsondering apartheid aan en demoniseer tradisie, Afrikanerskap, volkskap en konserwatisme as rassisties en meerderwaardig.
Die bedenklike wyse waarop Radio Pretoria met die Afrikaner se geld en ondersteuning 'n "volksradio" bedryf het, het geen bydrae gelewer tot samehorigheid nie. Die voorkeur wat deurgaans aan onderhoude met en uitreik van verklarings en menings van die Afrikanervyandige Demokratiese Alliansie en die VF-Positief wat in politieke-sonde-gebore-en-ontvang is, het talle vrae laat ontstaan oor veral die gebrek aan 'n duidelik omlynde beleid en die werklike oogmerke van dié stasie.
Belydenisse van verskeie voormalige kabinet en weermaglede dat die grensoorloë bloot gedien het om tyd te koop vir 'n politieke skikking, was terselfdertyd 'n openbaring van die invloed van geheime organisasies wie se invloed ook sigbaar geword het in die georganiseerde landbou waar onderhandeling eerder as verset aan die orde is.
TAKTIEK IS WEG VAN BEGINSEL
Die aandrang is steeds weg van die beginsel van die handhawing van eiesoortigheid, of apartheid as u wil. Vakbond Solidariteit en Burgerregte organisasie AfriForum is reeds albei veelrassige organisasies, maar die beeld wat voorgehou word, is dié van stryders vir die Afrikaner se regte. Die vangplek is egter dat beide hulle hul be-ywer om deur onderhandeling die "nuwe" Suid-Afrika as 'n nie-rassige staat met magsdeling, te laat werk.
Verdeeldheid in ons volk se geskiedenis is egter nie 'n nuwigheid nie. Dit was dr. Malan wat al in 1914 oor hierdie saak In sy outobiografie, wat hy terloops self geskryf het, die volgende te sê gehad het:
"Tussen dié wat op nasionale en politieke gebied met die totstandkoming van die Unie in 1910 bymekaar was, het daar verdeeldheid ontstaan, en wel só ernstig soos dit nooit tevore en ook nooit weer daarna was nie. Daar het selfs bloed gevloei. As daar ooit weer 'n verenigde Afrikanervolk sou wees in plaas van 'n inwendig botsende, sigself vernietigende mensemassa, dan moes daar 'n positiewe poging aangewend word om die breuk te heel, om die wonde te genees, en om 'n beter en gelukkiger volkstoestand in vooruitsig te stel.
BEWEGING OM TE HERENIG
Daar moet 'n herenigingsbeweging tot stand kom wat, soos sy naam aandui, bedoel sou wees om bymekaar te bring wat bymekaar was, maar wat ook ten doel moet hê om bymekaar te bring almal, tot welke taalgroep hulle ookal mag behoort, wat deur innerlike politieke oortuiging bymekaar tuis hoort."
Dáárin sê dr. Malan, het hulle ten spyte van heftige meningsverskille en stryd, na binne en ook na buite, gevorder tot die eenheid van 1948 se algemene verkiesing. Dit, sê dr. Malan, sonder koalisie of hulp van enige ander party, uitgesonderd die Afrikanerparty wat ook doelbewus na hereniging gestreef het, en sonder die prysgawe van één enkele beginsel!
Dit was die mees bevredigendste aspek van sy hele stryd! Op daardie pad, die pad van Afrikaner- Volkseenheid, is daar ervarings opgedoen wat nie alleen in geskiedkundige opsig van belang is nie, maar wat veral ook in die toekoms vir die reisiger op die Pad van Suid Afrika tot lering of tot waarskuwing waardevol kan wees," skryf dr. Malan.
Versaking van beginsel in ruil vir die invloed van omstandigheid
Met die telkaart van die afgelope "Bordeel" (elke verkiesing van welke aard ookal sedert 1994) van Regter Krieglerfaam, is daar geen verrassings en soos voorspel, ook geen nuwe hoop vir die Afrikanervolk se vryheidsideaal nie.
Politieke prostitusie was, is en sal ook nooit die kern van die Afrikanervolk se strewe wees nie! Sy strewe na eiesoortigheid deur middel van 'n Christelike Nasionale politieke benadering het hom in die vorige, en grootliks van die afgelope veelrassige en Godloënende verkiesings weggehou.
Die onrusbarende van die gebrek aan eensgesindheid onder Afrikaners, is die feit dat tenspyte van duidelike riglyne, met gepaardgaande waarskuwings, Afrikaners selfs na veertig jaar se sigbare agteruitgang en duidelike tekens van die moontlikheid van totale uitwissing, steeds hardnekkig agter nuwe omstandigheidsgedrewe beleidsrigtings, waarvan die puinhope oral in Afrika te sien is, aangetrek word. Daartoe oortuig deur "leiers" wat op skrif en deur optrede en uitspraak telkens bewys het dat hulle soos Genls. Botha en Smuts, nié die belange van hulle eie mense vooropstel nie, maar wel die van die vyand van die Afrikaner!
Hierdie demonstrasie van gebrek aan geloof in God wat ons by Bloedrivier, Amajuba en talle ander geleenthede uitgered het, deur ons heil te soek by antichriste en kommuniste, of ons te probeer beroep op Internasionale Volkeregte, is niks anders as 'n bevestiging dat ons die onheil wat ons vandag beleef, oor onsself gebring het.
Soos wat die afwyking van John Vorster, PW Botha en de Klerk van die suiwer beginsels van Nasionalisme ons in 'n tuimelgang na selfvernietiging gestort het, sal die voortsetting van die Afrikanervolk se weiering om buite die bestel te versamel in 'n spreekwoordelike laer van eensgesindheid en hereniging, ons finale ondergang beteken indien ons daarmee volhou!
Waar wil ons dan heen Afrikanervolk? Aanhou kruip? Aanhou vlug? Aanhou met die soebat vir 'n stukkie grond iewers waar dit die begunstigdes deur verraad pas, en daarmee vir God sê dat Hy ons met te veel geseën het? Daarmee ook internasionaal verklaar dat ons eintlik nog altyd die swartes benadeel het? Dan ewe vroom sing: "Laat die erwe van ons vaders vir ons kinders erwe bly", terwyl die Grondwet onder wie se vaandel sommige Afrikaners gaan stem het, die weggee daarvan goedkeur? Het ons as volk dan ons sinne verloor??
As die afgelope verkiesing vir ons as Afrikaners iets moet beteken, laat dit dan wees om ons te dwing om die opening in ons laer wat deur die "Vorsters", "Bothas" en de "Klerks" op onverantwoordelike wyse gemaak is, weer toe te trek! Dit is nie net in ons belang nie, maar in elke volk wat sy eiesoortigheid en behoud van identiteit koester, se belang!
BRING BYMEKAAR WAT UIT INNERLIKE POLITIEKE OORTUIGING BYMEKAAR TUIS HOORT, was die versugting van dr. Malan en die bedoeling met die spreekwoordelike laer waarna ek verwys! Dit is dan ook die strewe van die AVP en sluit mense in en sluit mense uit. Om innerlik van iets oortuig te wees, is om vanuit jou diepste wese, nl. Liggaam, siel en gees te glo. Wie dan só glo, met die vereiste dat dit waarin en waaraan hy of sy glo, ooreenstem met diégene met wie hulle wil saamtrek, dit is hulle wat bymekaar tuis hoort. Dit is ook die enigste soort "hoort" wat blywende waarde het. Sameflansing van saamwerk, saampraat, handevat en al die ander menige oproepe vir volkseenheid sonder dieselfde politieke oortuiging, spat telkens in duisend skerwe uitmekaar! Daarvan het ons na 22 jaar nou genoeg gehad!
SUKSES VAN POLITIEKE EENDRAGTIGHEID
Waar 'n volk betrokke is, sal die ideaal wees dat die hele volk eendragtig ten opsigte van beleid en beginsel moet wees ten einde by die mag uit te kom waarna President Paul Kruger verwys het in sy slagspreuk: "Eendrag maak Mag." Dít is dan ook grootliks wat die Nasionale Party in 1948 aan bewind gebring, en tot met die sluipmoord op dr. Verwoerd, in 'n meerderheid eendragtig bymekaar gehou het sodat verkiesing na verkiesing, die Afrikanervolk 'n stewiger greep van politieke beheer in Suid Afrika verkry het. Let wel, sonder enige koalisie en veral sonder die verlies van een enkele beginsel, het dr. Malan gesê!
DIE GEVOLG VAN POLITIEKE EENDRAGTIGHEID
Die gevolg hiervan was 'n al swakker Britse invloed wat die voedingsbron van die liberale politieke partye was. Hulle verswakking het dan ook hand-oor-hand toegeneem met 'n verval in een na die ander kleiner liberale party met feitlik geen invloed meer nie. Die VP het opgegaan in die Progressiewe Party, Progressiewe Reformiste Party, Progressiewe Federale Party, Demokratiese Party en uiteindelik in die Demokratiese Alliansie (DA) wat deur Helen Zille bedryf was en as gevolg van hulle beleid, onvermydelik nou onder swart beheer gekom het.
Wat het van die innerlike oortuiging van 1948 geword? Hulle het ons ankers begin trek!
Deur net die Verwoerdanker te trek was die Afrikanervolksboot aan die winde van verandering blootgestel en was die eerste brugbouer, die beeldradio, aangewend om nasionalisme af te takel. Dr. Albert Hertzog se waarskuwings ten spyt. Die tweede kragtige brugbouer wat aangewend is, was sport. Dr. Danie Craven het gedryf totdat hy daarin geslaag het om Maori's teen die Springbokke in Suid Afrika toegelaat te kry, met die resultaat van 'n eis na elke toegewing tot by die voorspelde finale eis van Swart meerderheidsregering. Daardeur was die innerlike oortuiging oor beleid en beginsel dermate geskaad dat die eendragtigheid van die Afrikanervolk aan flarde geruk is. Die begin van die oorlog sonder koeëls teen ons Afrikanervolk. Omdat ons nie tred gehou het met die aard van die stryd wat teen ons gevoer is nie?
Met die toetrede van die kerke en Afrikaner kultuurorganisasies wat almal deur Broederbondlede oorheers was in die leiersposisies en derhalwe in 'n ondersteuningsrol tot die regering se oorgaweprogram figureer het, was die tafel gedek vir 'n drastiese koersverandering. 'n Koersverandering waarheen?
OFTEWEL 'N POLITIEKE RUKWIND
Na die voorspelde gevolg waaroor dr. Verwoerd Harold Macmillan gewaarsku het, nl., "Ons matig ons dit nooit aan om die toepassing van ander beleidsrigtings in die gebiede waarvoor u verantwoordelik is te kritiseer nie, maar wanneer ons by 'n geleentheid soos die huidige, waar ons heeltemal openhartig is, krities daarna kyk, sien ons, anders as u, dat daardie beleidsrigting groot gevare kan inhou. Juis die doel wat u beoog, kan deur hulle verydel word."
Die kern van enige volk, wat as 'n reël nooit meer as 10% van 'n volk is nie, het in óns volk, egter onbesoedeld deur hierdie sekulêre wêreldgees, met ywer gepoog om die vloedgolf van verandering te keer, dog sonder sigbare sukses. Die deeglike en omvattende voorbereiding van buite ons volksgrense waarby die vertroude en gekose leiers van binne ons volk betrek is, was alles in die geheim agter geslote deure en met goedbeplande tydsberekening uitgewerk en toegepas, sodat die Afrikanervolk só volledig daardeur ingesluit en saamgeneem is, dat daar bykans geen weerstand daarteen opgewek kon word nie.
Professor Huntington van Harvard Universiteit se resep van perseptologie, nl. jy sê wat die mense wil hoor, maar doen dan wat jy beplan het, is so onopsigtelik toegepas dat die persepsie geskep is dat die mandaat van die volkswil uitgevoer word. Hierdie benadering wat gerugsteun is deur die brugbouery van vermaak en sport, kerk en kultuurleiers, het gaandeweg in 'n raps minder as dertig jaar, die stroom van honderdduisende Afrikaners wat die NP van dr. Malan, adv. Strydom en dr. Verwoerd met hart en siel ondersteun het, laat verminder na 'n dun stroompie wat plek plek dreig om op te droog. In dr. Malan se tyd, 33 jaar geneem om eensgesindheid te verkry en nagenoeg dertig jaar om dit weer af te breek!
STEL JOU BELEID
In die era van Verwoerd en verder terug was dit die vraag waarmee enige nuwe beweging gekonfronteer is. Stel jou beleid! Die Afrikaners wou eers weet waarheen jy met hulle op pad is voordat jy op enige steun kon staatmaak. Die pad vir die blanke in Suid Afrika was immers reeds duidelik bepaal. Deur enersyds die aanskouingsles van Afrika wat 'n vaste patroon had en andersyds deur die toepassing van die beproefde beginsel en beleid van afsonderlike ontwikkeling.
DIE GEVOLGE VAN AFWYKING VAN BEGINSEL
Die bedrogvolle en stelselmatige afwyking na links het selfs by die heel liberales egter nou 'n sweem van skuld laat ontwikkel wat sy oorsprong in die verval op elke lewensterrein in die Suid Afrikaanse samelewing het. Meer so omdat dit ook in lyn is met die menige voorspellings dat dít die verloop gaan wees indien die teenpool van Nasionalisme, nl. Liberalisme met multikulturalisme as oogmerk, aanvaar word as beleid.
Wanneer die deelnemers vandag dan met die werklikheid van verval gekonfronteer word, is die vraag nie meer wat jou beleid is nie, nee, daar word nou klem gelê op wat jou oplossing is! Indien jy nie 'n klinkklare uitgewerkte oplosing op die tafel sit nie, word dit die liberales se verweer vir deelname in teenstelling met verset. Regverdiging vir aanpassing by omstandigheid in teenstelling met die handhawing van beginsel!
WAT ÍS DIE ANTWOORD?
Om begrip te hê vir die antwoord, moet daar allereers 'n begrip wees vir die aard van die stryd. Daarsonder sou enige antwoord gegee kon word en word daar inderdaad antwoorde aangebied en optredes gevolg wat tot nou toe weinig indien enige positiewe resultaat vir die vryheidstryd van ons volk gelewer het.
Baie van ons bruikbare Afrikanerseuns is gevang en toegesluit, terwyl goedgelowige, maar misleide volksgenote se geld en energie in nuttelose oefeninge aangewend is met frustrerende resultate en verdelende gevolge. Sodoende het menige al die stryd gewonne gegee en word hulle opgevang in pogings om die nuwe Suid Afrika te maak werk, terwyl andere heeltemal onttrek en nog ander emigreer het.
Dit is dan ook hier waar die Humanisme vervleg raak met die Bybelse naasteliefde en die standpunte van mense en instansies soos Beyers Naude, Boesak en die Wêreld Raad van Kerke, wat aanvanklik hand en tand beveg is, nou nie net aanvaar word nie maar ook deur die teëstanders daarvan ondersteun en toegepas word in stryd met Afrikaners wat daarteen in verset is.
Deur hierdie benadering word daar dus nou in wese deur die onderhandelaars, saampraters en oorgeërs toegegee dat die beginsels en beleid van die Afrikaners nog altyd verkeerd was en die liberale teoloë en genote, nog altyd reg was!
Deelname aan die huidige bestel is die teenpool van verset en stryd en is bepaald nie die antwoord nie. Daar is al baie gesê dat die stryd eers verlore is as jy die wil om te stry verloor het. Die praktyk is egter nou vinnig besig om antwoorde te formuleer as wêreldgebeure in aanmerking geneem word.
DIE AARD VAN DIE STRYD (Jaap Marais)
Die konvensionele politieke stryd in Suid-Afrika is verby na 27 April 1994, net soos die konvensionele militêre stryd na 30 Junie 1900 verby was met die Britse inbesitname van Pretoria. Polities is die Afrikaners in 'n soortgelyke posisie as wat die Boerevolk militêr gesproke na Junie 1900 was.
Die geskiedenis sedert 1902 is die verhaal van voortgesette stryd van daardie Afrikaners wat die gees van die Bittereinders verteenwoordig het. Na 1902 was daar nie 'n Boereleier wat kon sê: dit is ons "strategie", en dit is ons "taktiek" op die pad vorentoe nie. Die land was verwoes, die volk in rou en in armoede gedompel. Die leiers moes koers aandui. Vier duidelik onderskeibare groepe was verbind tot die wese van hulle vorige optrede — die verraaiers, die oorgeërs en die vredemakers enersyds, en andersyds die stryders wat die stryd voortgesit het.
Die verraaiers is uit die volk gestoot; die oorgeërs het met 'n gevoel van ontuis-wees die land verlaat. Die vredepraters het opgegaan in die nuwe bestel en só teen hulle volk gedraai dat hulle in 1914 op hulle voormalige Boerestrydmakkers geskiet het ter wille van Britse belange. Van vredemakers het hulle deur 'n proses van volksvervreemding gegaan en 'n Britse aanhanklikheid verwerf wat hulle in die oë van die Bittereinders ook verraaiers gemaak het.
Die destydse guerrillaleiers se taktiek was om die vyand se swak plekke uit te soek en aan te val. Ons moet ook die huidige vyand op so 'n manier teister en aan die wêreldmening blootstel. Hulle onvermoë, hulle korruptiewe optrede, hulle gebrek aan beplanning, hulle misdadigheid, in kort, elke swak plek in die huidige regime se mondering, met die klem op volksmoord en misdadigheid. Om die uitdaging tot magsametrekkings te vermy, die vyand se toevoer van wapens en proviand te ontwrig deur klem te laat val op die onverantwoordelike aanwending daarvan en veral klem te plaas op die Westersvyandige lande wat aan hulle wapens, geld en raad voorsien. Die stryd uitrek en waar moontlik die vyand se planne en ondersteuners frustreer en ontmoedig.
In eie krag was daar nou al heelwat mislukte pogings om by ons ideaal van vryheid uit te kom. 'n Wanbegrip van die aard van die stryd, gepaard met 'n onvermoë om die weklike vyande te identifiseer, was en is nog grootliks die oorsaak vir die verdeeldheid wat in Afrikanervolksgeledere heers.
Deur organisasies, partye en byeenkomste te open met Skriflesing en gebed sonder enige resultate gemeet aan die gelofte van Bloedrivier, laat die vraag ontstaan of dit nie ook waar is van ons Afrikanervolk as Jesus sê: MARKUS 7:6 En Hy antwoord en sê vir hulle: Tereg het Jesaja oor julle, geveinsdes, geprofeteer soos geskrywe is: Hierdie volk eer My met die lippe, maar hulle hart is ver van My af.
Die regime se verkiesings is 'n magsametrekking van die vyand wat in guerilla-terme vermy moet word. Dit is getallepolitiek waarteen die Afrikaner nie bestand is nie. Napoleon het gesê: "Dit is 'n aanvaarde voorskrif van oorlog: moet nooit doen wat die vyand wil hê jy moet doen nie, omrede alleen dat hy dit begeer... Vermy 'n slagveld waarop hy ingegrawe is". Dit is letterlik toepaslik op die uitnodiging om aan enige van die vyand se verkiesings deel te neem. Die ANC-SAKP wil hê dat Afrikaners daaraan moet deelneem, omdat hulle weet die Afrikaners kan hulle nie in hul verskanste politieke posisie verslaan nie.
Neem jy deel aan die onregmatige politieke bestel en gee jy sodoende daaraan erkenning, of bly jy daarbuite en sit die stryd van buite voort? Dit was reeds die vraag toe die bedrieglike vredesonderhandelings in 1993 by Kemptonpark aan die gang was, waarby die vyande die Afrikaners ten alle koste betrokke wou kry, want die persepsie moes volgehou word dat die Afrikaners met die ANC vrede gemaak het. Die wat daarin ingegaan het, kon nie weer daaruit nie en dit oorheers steeds hulle voortgesette verkeerde taktiek en strategie.
GEVOLGE VAN DEELNAME AAN ONDERHANDELING
Deelname aan die onderhandelings en verkiesings was 'n sigbare taktiese misstap wat net Afrikaners verwar en die vyande bevoordeel het en is nou op grond van sy selftoegediende besering, verbind om ook aan die bestel deel te neem. Geen taktiek en strategie kan onder getalleoorheersing meer sinvol wees nie, want nou is "taktiek en strategie" net 'n verskoning vir opportunisme en 'n bewys van gebrek aan beginsels en oortuiging. PREDIKER 10:2 Die hart van die wyse is na regs, maar die hart van 'n dwaas is na links.
Die AVP se strategie rus op die uitgangspunt van mnr. Jaap Marais dat ons nie berus in die bedrogvolle verowering deur 'n terroristebende nie; ons beskou die nuwe regime as onregmatig en daarom neem ons nie daaraan deel nie. Die begronding van ons standpunt is die verklaarde versekerings, in Hansard opgeteken, dat die onderhandelde grondwet se aanvaarding in 'n referendum getoets sal word, wat nie nagekom is nie. Die NP regering van de Klerk het dus nie 'n mandaat gehad vir die oorgawe nie! Dit kan nou nog maklik getoets word indien die onwettige regime bereid sou wees om 'n referendum onder blankes te hou!
Die skeidslyn moet dus duidelik getrek word tussen Afrikaners wat onomwonde betuig dat dié Land, óns Land is, en diegene wat wil onderhandel vir 'n volkstaat of slegs 'n beter bedeling vir die Afrikaner binne die Reënboog, oftewel onbestaanbare nie-rassige Suid Afrika
Ons taktiek na 27 April 1994, is naamlik die primêre doel om ons volkstrots en nasionale selfrespek en politieke eensgesindheid te herstel as die voorvereiste vir 'n effektiewe vryheidstryd. Die prys daarvoor is soos in dr. Malan se tyd, die bereiking van eensgesindheid sonder koalisie en sonder prysgawe van beginsel!
Die huidige vorming van alliansies is nie bondgenootskappe op grond van eenderse politieke oortuigings nie, maar onheilige alliansies om eie belange te bevorder en vyandige oogmerke te dien deur Afrikaners na die stembus te lei. Die alternatief is om buite die bestel te bly, en soos Napoleon gesê het die slagveld te vermy waarop die vyand verskans is. Hoe groter die getal Blankes is wat weier om aan die bestel deel te neem, hoe sterker word die gees van verset en hoe gunstiger word dit om in gemeenskaplikheid teen die vyand te staan en die stryd voort te sit.
Vir effektiewe weerstand moet daar begeestering en organisasie en kommunikasie wees. Dit ontbreek tans onder Afrikaners, omdat leiers hulle in die steek gelaat en verraai het. En die herstel daarvan moet voorrang geniet. Die begeestering moet kom uit klem op wat goed en reg was uit die geskiedenis, begrip van die vyand se oogmerke en aanspraak op die plig en eer en trou van ons volksgenote. Dit is die selfopgelegde verantwoordelikheid van die AVP! Die stryd vir die herstel van Afrikanernasionalisme.
Geen verset of stryd vir die vryheid van die Afrikanervolk kan bereik word sonder die politieke eensgesindheid van ons volk nie! Oor al die kwellings van watter koers die Afrikaner moet neem na sy vryheid, het Dr. D.F. Malan geantwoord:
"Oor die pad van SA sal u ook moet trek, oor bergreeks en deur dorsland heen. Koers hoef u nie te vra nie. Dis daar. Sal u dit hou? Lig hoef u nie te ontbeer nie. Die fakkel met vaste voet oor honderd jaar gedra, word vir u in u hand geplaas. Sal u hom brandend hou?