Hiermee enkele verwysings na die onbeskryflike lyding wat die trekkers beleef het. William Worthington het dit onder andere as volg beskryf:
Die volgende insident beskryf die gebeure toe Machiel Prinsloo met ‘n kan modder, wat hy vir die vog daarin wou uitbraai, op Ou-Jurie Bekker met sy sewe kleindogters afgekom het:
Met die verloop van die die navorsing het egter ‘n ander prentjie ontvou as wat die geskiedenisse van Postma en Preller vertel het. Die skrywer sonder hier drie persone uit wie se nagedagtenis in dié geskiedskrywing ‘n goot onreg aangedoen is ‒ president Thomas Burgers, die Ngwato opperhoof Khama en die trekleier Jan Greyling.
Burgers word ten onregte die skuld vir onenigheid in die land en die opeenvolgende trekke uit die ZAR gegee. Voor sy bewind het die land nooit ‘n stabiele regering gehad nie en daar was selfs ‘n burgeroorlog wat vir ‘n geruime tyd aangehou het. Sy bewind het op ‘n tydperk van groot onstuimigheid gevolg. Dit is te betwyfel of enige persoon in Transvaal oor die wysheid en takt beskik het om die middelpuntvlietende kragte saam te snoer en Burgers was eweneens nie opgewasse vir die taak nie. Boonop was hy meer liberaal in sy beskouings en het hom as leraar teen die letterlike Bybelgebruik van die tyd uitgespreek. Sy hantering van ‘n aantal moeilike kwessies sou uiteindelik die voornemende trekkers genoegsame redes gee om tot die Dorslandtrek oor te gaan.
Thomas Burgers was later die enigste persoon wat end-uit teen die naderende Britse anneksasie en die verlies van die Transvaalse onafhanklikheid geveg het. As eensame stryder het hy tot die laaste sy plig gedoen en aan sy ampseed getrou gebly tot die anneksasie finaal deur die Britse regering bekragtig is. In die koerantberigte van daardie tyd soek mens tevergeefs na aanduidings dat die Volksraad of latere ‘helde’ soos Paul Kruger of Piet Joubert in 1877 enige pogings aangewend het om dit te verhoed.