What Bella Hadid's Met Gala 2020 Beauty Look Would Have Been — See Photo | Allure
Keywordsbella hadidcelebrity hairmet galamet gala hairCOVID-19makeup artistat-homeMUAred hairred carpetmakeup lookbeauty Pinkster - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Onderwerpe in die Christendom
Bewegings · Denominasies
Ekumenisme · Prediking · Gebed
Musiek · Liturgie · Kalender
Simbole · Kuns · Kritiek
Apostel Paulus · Kerkvaders
Konstantyn · Athanasius · Augustinus
Tyndale · Luther · Calvyn · Wesley
Arius · Marcion van Sinope
Pous · Patriarg van Konstantinopel
Pentekostalisme is 'n beweging binne die Evangeliese Christendom wat veral klem lê op 'n direkte persoonlike ervaring met God deur die doop van die Heilige Gees, soos beskryf in die Bybelse verhaal van die Pinksterdag in die boek Handelinge:
'Op die Pinksterdag, sewe weke na Jesus se opstanding, was die dissipels almal op een plek saam. En uit die hemel kom daar 'n geluid soos 'n stormwind, en dit vul die hele huis waar hulle gesit het. Verdeelde tonge, soos van vuur, verskyn onder hulle, en 'n tong rus op elkeen. Hulle was almal gevul met die Heilige Gees en het in ander tale begin praat, soos die Gees hulle die vermoë gegee het. " (Handelinge 2: 1-11)
Pinksters word onderskei deur hul unieke geloof dat 'n individu kan dien as 'n leiding vir bonatuurlike gawes wat deur die Heilige Gees of die Heilige Gees toegerus is, soos spreek in tale, profesie, onderskeiding en geloofsgenesing.
Alhoewel dit soortgelyk is aan die Charismatiese beweging binne die hoofstroomkerke, het die moderne Pentecostalism vroeër ontwikkel en aparte denominasies gevorm, terwyl Charismatiese Christene geneig was om binne hul kerke van oorsprong te bly.
Die grootste Pinkster-denominasie wat tans bestaan, is die Assemblies of God met 'n lidmaatskap van ongeveer 51 miljoen wêreldwyd.
Belangrikste oortuigings en praktyke
Pinksters onderskryf die oortuiging dat die 'doop van die Heilige Gees', soos geïllustreer deur die ervaring van die apostels in die boek Handelinge, noodsaaklik is vir Christelike groei en bemagtiging. Vir baie Pinksterfees is dit een van die belangrikste stappe in Christelike bekering. Waterdoop is ook noodsaaklik na die besluit om jouself aan Christus te verbind. Waterdoop is egter nie dieselfde as die doop van die Heilige Gees nie, wat 'n duidelike geestelike ervaring is.
Die apostels ontvang die gawe van die Heilige Gees, soos beskryf in die boek Handelinge.
Soos ander Christene, glo Pinksterdienste dat 'n mens gered moet word deur berou oor sondes te hê, Jesus as Here en Verlosser aan te neem, sodoende vergewe te word van die sondes en die Heilige Gees te ontvang. Die meeste Pinksterfees glo dat die oorspronklike teken van die doop van die Heilige Gees in tale is. Baie Pinkster-denominasies leer dat spreek in tale 'n geskenk van God is wat beskikbaar is vir alle Christene, ongeag die kerkgenootskap, maar dit is nie so ver om dit tot redding te verklaar nie. Party dring daarop aan dat 'n mens nie regtig gered word sonder om in tale te praat nie.
Daar is tans twee basiese strome van die Pinksterfees. Die meer algemene groep hou hom aan die doop in die naam van die Drie-eenheid: die Vader, die Seun en die Heilige Gees. Die tweede groep, dikwels bekend as 'Jesus Naam' of 'Eenheid' Pinksters, hou streng by die teks wat in Handelinge 2:38 voorkom, wat aandui dat gelowiges hul moet bekeer en gedoop moet word 'in Jesus se naam.' Eenheid Pinksters benodig dus die herdoop van diegene wat voorheen gedoop is in die naam van die Drie-eenheid.
'N Nuanse van Pinkster wat 'n diepgaande uitwerking op die Protestantse aanbidding gehad het, is die sterk emosionalisme in aanbidding en gebed. Pinksters is bekend daarvoor dat hulle hul hande opsteek terwyl hulle sing, hardop bid, en soms jubelend deur die gang loop tydens eredienste. Uitroepe van "dankie, Jesus!" en "Halleluja!" of ander spontane lofuitdrukkings kom ook gereeld voor.
Bogenoemde gebeure kan spontaan plaasvind tydens 'n normale diens sonder waarskuwing, deur direkte leiding van die leier van die diens, of by massiewe altaaroproepe, waar die hele gemeente aangemoedig word om saam te kom bid vir verskillende doeleindes by die altaar.
Baie vroeë Pinksterfees het geglo dat die herlewing van die gawes van die Gees in die twintigste eeu 'n teken was van God van die 'laasgenoemde reën', 'n periode van herstel voor die einde van die eeu en die komende duisendjarige regering van Christus. Tradisionele Protestante glo dat 'n mens gedoop word met of in die Heilige Gees by wedergeboorte, die werk van die Heilige Gees wat geloof en geloof in die ongelowige hart moontlik maak. Pinksters wil nie ontken dat wedergeboorte 'n aktiwiteit van die Heilige Gees is nie, of dat dit lei tot die inwoning van die Heilige Gees in die gelowige. In plaas daarvan onderskei hulle hierdie inwoning van 'n daaropvolgende, meer intense verhouding met die Heilige Gees.
Teologies is die meeste Pinkster-denominasies in lyn met Evangelisasie, omdat dit die betroubaarheid van die Bybel beklemtoon en die behoefte aan die transformasie van die lewe van 'n individu met die geloof in Jesus. Pinksters hou gewoonlik by die leer van Bybelse dwaling, hoewel hulle, anders as tradisionele Christene, voortgesette openbaring moontlik maak en selfs aanmoedig deur profetiese boodskappe wat deur die Heilige Gees ontvang word.
Angelus Temple, 'n vroeë Pinksterkerk wat deur Aimee Semple McPherson in die 1920's naby die sentrum van Los Angeles gebou is, wat verband hou met die Foursquare Church
'N Ander duidelike Pinkster-oortuiging is dat daar 'n tweede werk van die Heilige Gees is na die eerste bekering, waarin die Heilige Gees meer volledig in die gelowige woon, en wat die geleentheid bied vir 'n nouer gemeenskap met God, wat hom of haar bemagtig tot Christelike diens . Ander Pinksterfees glo dat die doop van die Heilige Gees die duidelike gebeurtenis is van die feit dat die Heilige Gees in die hart van die gelowige gaan woon, eerder as 'n 'voller woning' of 'tweede vul'.
Pinksters verskil in hul oortuigings rakende die soorte glossolalia (1 Kor. 12:28). Die volgende is 'n paar moontlike onderskeidings. Eerstens is daar bewyse by die doop van die Heilige Gees. Dit is wanneer 'n gelowige in tale spreek wanneer hulle eers deur die Heilige Gees gedoop word. Vir sommige is dit die enigste keer dat 'n individu ooit in tale spreek, aangesien daar 'n verskeidenheid ander "gawes" of bedieninge is waarin die Heilige Gees hulle kan lei. Tweedens is daar die spesifieke 'gawe van tale'. Dit is wanneer 'n persoon deur God beweeg word om in 'n kerkdiens of in 'n ander Christelike samekoms in tale te praat sodat almal kan hoor. Die gawe van tale kan op enige plek uitgeoefen word; maar baie denominasies glo dat dit slegs uitgeoefen moet word as daar 'n persoon is wat 'n geskenk van 'tale-uitleg' het, sodat die boodskap deur die gemeente verstaan ​​kan word (1 Kor. 14:13, 27-28).
“Bid vir u heilige hande (Tim. 2: 8).
Kritici meen dat die Pinkster-leerstelling nie goed ooreenstem met wat hulle meen dat Paulus die kritiek op die vroeë Korintiese kerk is nie, omdat hulle 'n obsessie met tale het. Daar word aangevoer dat Paulus verklaar dat spreek in tale slegs een van die gawes van die Gees is en nie aan almal begaaf is nie (1 Kor. 12: 12-31). Verdedigers van die Pinksterfees antwoord dat Paulus nie krities gepraat het in tale in sig nie, maar slegs die onordelikheid waarmee die geskenk in Korinte uitgeoefen is.
'N Ander eienskap wat Pinkster meestal van ander Evangeliese Christene onderskei, is hul openheid vir nuwe profesieë. Alhoewel hulle as een van die gawes van die Gees geïdentifiseer is, glo die meeste Protestante in die algemeen dat Christelike profesie êrens kort na die apostoliese tyd geëindig het. Dit is nie ongewoon dat die hedendaagse Pinkster-kerkleiers en selfs gemeentes hierdie geskenk binne die konteks van 'n kerkdiens gebruik om 'n mede-broer of -suster te vermaan nie, of om selfs kommentaar te lewer op die huidige gebeure of om toekomstige dinge te voorspel.
Salwing met olie, soos in die vroeë Christelike kerk, is die praktyk in sommige Pinksterkerke wat tydens die inwyding of ordinering van pastore en ouderlinge sowel as tydens genesing van siekes uitgevoer word. Die woord "salwing" word ook gereeld deur Pinkster Christene gebruik om te verwys na die krag van God of die Gees van God wat in 'n Christen woon - 'n gebruik wat van tyd tot tyd in die Bybel voorkom. 'N Besondere gewilde uitdrukking is' die salwing wat die juk verbreek ', wat afgelei is uit Jesaja 10:27.
Herlewing van die kampbyeenkoms, 'n voorloper van Pinkster.
Pinksterdag spoor sy oorspronklike wortels na die Pinksterdag toe 'n week nadat Jesus opgevaar het na die hemel, 120 gelowiges op die belofte van die koms van die Heilige Gees gewag het. In Handelinge 2: 4, toe die Heilige Gees op hierdie gelowiges kom, het hulle almal in tale gespreek. Gedurende die afgelope 2000 jaar was daar verskillende verwysings na die invul van die Heilige Gees en die uiterlike teken van glossolalia.
Die Heilige beweging in die moderne era was die eerste wat talle verwysings na die term "Pinkster" begin maak het. Die Nasionale Kampvergadering vir Bevordering van Christelike Heiligheid verklaar in 1867: 'Ons roep, ongeag die kerklike band ... diegene wat hulself relatief voel in hul beroep van heiligheid - dat almal saam 'n pinksterdoop van die Heilige Gees sou realiseer. "
Rondom 1901 het die Pinksterfees 'n openbare platform gekry toe Agnes Ozman die gawe van tale ontvang het tydens 'n gebedsbyeenkoms in Charles Fox Parham, Bethel Bible College in Topeka, Kansas. Parham, 'n predikant van die Metodistiese agtergrond, het die leer geformuleer dat tonge die 'Bybelbewyse' van die doop van die Heilige Gees was. Parham het later Topeka verlaat en met 'n herlewingsvergadering begin. In 1905 begin Parham in Texas preek en begin hy 'n Bybelkollege in Houston, waar 'n swart prediker met die naam William Joseph Seymour, 'n seun van vrygestelde slawe, deur 'n halfdeur deur na die lesings van Parham moes luister. Ondanks hierdie daad van rassisme, het Seymour oortuig geraak van Parham se siening. Die leierskap van die beweging moes binnekort na Seymour oorgaan en internasionale dimensies aanneem.
Azusa Street herlewing
William J. Seymour, leier van die Azusa Street Revival.
In 1906 was Seymour 'n voorpunt van die waterskeiding van die Pinksterbeweging in die Verenigde State en die wêreld - The Azusa Street Revival. Dit het op 9 April in Los Angeles, Kalifornië, in die huis van Edward Lee begin. Seymour beweer dat hy op 12 April 1906 met die Heilige Gees oorwin is. Op 18 April, die Los Angeles Times het 'n voorbladverhaal oor die herlewing, Weird Babel of Tongues, New Sect of fanatici is besig om die wilde toneel gisteraand in Azusastraat los te ruk, gekorrel van woordelose praatjies deur 'n suster. Teen die derde week in April huur die klein, maar groeiende gemeente 'n verlate African Methodist Episcopal Church in Azusastraat 312 en word daarna georganiseer as die Apostoliese Geloofsending. Byna al die hooflyne van die Pinksterfees vind vandag hul historiese wortels na die Herlewing van Azusastraat.
Die ontstaan ​​van die beweging was teen-kultureel teenoor die sosiale en politieke norme van die samelewing. Rekordgetalle Afro-Amerikaanse mans en vroue was aanvanklike leiers.
Gedurende die eerste jaar van die herlewing in Los Angeles, 'n groep Afro-Amerikaanse ouderlinge wat deur die Algemene opsigter van die nuutgestigte Holiness Church of God in Christ (COGIC) aangestel is, is Charles Price Jones gestuur om verslae van Azusastraat te ondersoek. Aan die stuur was ouderling C.H. Mason. Gekrap deur wat hy daar gesien het, het Mason begin preek en die Pinksterboodskap geleer met sy terugkeer na Tennessee. Onbewus van hierdie nuwe leer, het toesighouer Jones voortgegaan om sy COGIC-aanhangers as 'n heiligheidskerk te lei, en die naam in 1915 verander na die Kerk van Christus, Heiligheid (VSA). Mason het egter 'n konferensie in Memphis, Tennessee, geroep en die Kerk van God in Christus herorganiseer as 'n Pinksterliggaam van heiligheid. As die enigste amptelik opgeneemde Pinksterkerk, het Mason se COGIC 'n leiersposisie in die vinnig groeiende geloof beklee.
Biskop Charles Harrison Mason, stigter van die Church of God in Christ, Inc.
Namate die Herlewing van Azusa begin afneem en die druk van sosiale, kulturele en politieke gebeure van die tyd toegeneem het, het leerstellige verskille al hoe meer na vore gekom binne die Pinksterbeweging.
In ongeveer 1913 het 'n aantal pastore en leiers hulself van die Kerk van God in Christus geskei. Hierdie skeuring was deels te wyte aan rassespanning en samelewingswette wat segregasie vereis. 'N Nuwe, meestal wit groep, het homself as die Assemblies of God georganiseer. Toe hierdie groep vertrek, het COGIC 'n meestal swart denominasie geword soos dit tans is. Dit bly nou die grootste Afro-Amerikaanse Pinksterliggaam wat bestaan.
In 1915 breek 'n groep gelowiges van die Eenheid weg van die Assemblies of God en organiseer hulself in 1919 onder Pinkster Assemblies of The World onder Biskop G.T. Haywood. Later het meer eenheidsbenoemings ontstaan, soos die Verenigde Pinksterkerk wat in 1945 gestig is, en ander.
Ander splitsings het ook sigbaar geword. In 1919 het 'n groep predikante van oorwegend blanke kerke die Pinksterkerk van God, wat in 1919 in Chicago, Illinois, wou nie verbind met die Assemblies of God nie, met verwysing na die streng leerstellings van die Assemblies teen egskeiding en hertrouery.
Die Kerk van God, Cleveland, Tennessee, het aansienlike voorvalle oor rasse verdeel, met 'n missionêre bediening aan die Bahamas en elders. In 1923 het die Kerk van God 'n diep verdeeldheid gehad oor generaal toesighouer A. J. Tomlinson se outokratiese bestuur van kerksake. Na die skeiding van 1923 volg die grootste deel van die swart lidmaatskap Tomlinson in die Kerk van God van Profesie. Intussen word George Went Hensley, wat die Kerk van God, Cleveland, Tennessee verlaat het toe dit die beoefening van slanghantering beëindig het, gekrediteer met die skepping van die eerste kerk wat in die 1920's aan hierdie uiterste praktyk toegewy is.
In die stedelike Afro-Amerikaanse gemeenskappe van die veertigerjare het Father Divine en Daddy Grace na vore gekom en hul volgelinge aangemoedig om Pinkster te beoefen op 'n wyse wat wyd gekritiseer is weens die beweerde aansprake van die leiers op goddelikheid.
In die laaste deel van die twintigste eeu het die Woord van Geloof-beweging, die Toronto Blessing, en die Brownsville-beweging 'n paar van die meer bekende splintergroepe geword wat die mantel van Pinkster gebruik het om die meer ekstreme nie-tradisionele praktyke van die beweging te beklemtoon. Dit sluit die beoefening van goddelike gelag, politieke dominionisme, ekstatiese blaf, kreatiewe visualisering, fetisjisme en maak saadgeld skenkings wat gesê word om goddelike beloning te lewer.
Baie beweer dat Afro-Amerikaners 'n groot deel van die sukses van die beweging kan kry. Daar is trouens verskillende teorieë wat sê dat omdat die pioniers van die Pinksterfees uit kerke afkomstig was uit die negentiende-eeuse Afro-Amerikaanse kultuur, die godsdienstige uitdrukkings van die Pinksterfees self 'n weerspieëling is van die Afrika-godsdienstige kultuur waaruit swart slawe gewikkel was.
Seymour, herleier van Azusa Street self, is diep geraak deur spiritualiteit in swart slawe. Leonard Lovett, swart Pinkster-geleerde, het gesê dat "swart Pinksterfees ontstaan ​​het uit die konteks van die gebrokenheid van swart bestaan ​​... hulle holistiese siening van godsdiens het sy oorsprong in die Afrika-godsdiens" (MacRobert 1988: 77-78). Die belangrikste kenmerke van hierdie Afro-Amerikaanse spiritualiteit word beskou as mondelinge liturgie, narratiewe teologie en getuienis, die maksimum deelname van die hele gemeenskap aan eredienste en diens, die insluiting van visioene en drome in openbare aanbidding en genesing deur gebed. Verder kan ritmiese handeklap, die antifonale deelname van die gemeente aan die preek, die onmiddelikheid van God in die dienste almal 'oorlewendes van Afrikanismes' wees. Hierdie uitdrukkings was fundamenteel tot die vroeë Pinksterisme en bly tot vandag toe grootliks in beweging. Die Afrika-wortels van Pinkster help om die belangrikheid daarvan in lande van ontwikkelende lande, soos Jamaika, Haïti en Guatemala, te verklaar.
In die Verenigde Koninkryk was die eerste Pinksterkerk wat gevorm is, die Apostoliese Kerk. Dit is later gevolg deur die Elim Foursquare Evangelie-alliansie, later bekend as die Elim Pinksterkerk, wat in 1914 gestig is deur George Jeffreys.
Vanaf die laat vyftigerjare het die Charismatiese beweging, wat tot 'n groot mate deur Pentecostalisme geïnspireer en beïnvloed is, begin floreer in die Protestantse denominasies, sowel as die Anglikaanse en Rooms-Katolieke kerke, wat in Brittanje deur organisasies soos die Fontein gevoed is. Trust, gestig deur Michael Harper in 1964. In teenstelling met 'klassieke Pinksterfeeste', wat streng Pinkster-gemeentes of denominasies gevorm het, het Charismatici hul leuse aangeneem: 'Bloei waar God jou geplant het.'
In Swede was die eerste Pinksterkerk Filadelfiaförsamlingen in Stockholm. Hierdie gemeente, wat oorspronklik Baptiste was, is deur Lewi Pethrus bedank, en is in 1913 uit die Baptiste-unie van Swede geskors weens leerstellige verskille. Die geskiedenis van die Pinksterfees in Australië is deur Dr Barry Chant in 2007 gedokumenteer Hart van vuur (1984, Adelaide: Tabor).
'N Ander waterskeiding binne die Pinksterbeweging is die' Memphis Miracle ', 'n vergadering deur Anglo Pinkster-leiers en Afro-Amerikaanse Pinkster-leiers. Hierdie eenwording het in 1998 plaasgevind in Memphis, Tennessee, by die hoofkwartier van die grootste Afro-Amerikaanse Pinksterliggaam, die Kerk van God in Christus. Die eenwording van Anglo en Afro-Amerikaanse leiers het gelei tot die herstrukturering van die Pinkster genootskap van Noord-Amerika om die Pinkster- / Charismatiese Kerke van Noord-Amerika te word.
Pinkster denominasies en aanhangers
Die tydskrif Christendom vandag berig dat ongeveer 25 persent van die wêreld se Christene Pinkster of charismaties is. 1 Die geskatte getalle Pinksterfees verskil egter baie. Laer ramings plaas die syfer ongeveer 22 miljoen, terwyl die hoogste ramings die syfer blykbaar tussen 400 en 600 miljoen plaas. Volgens 'n artikel in die lente van 1998 in Christelike geskiedenis, daar is ongeveer 11.000 verskillende Pinkster- of charismatiese denominasies wêreldwyd.
'N Kerkdiens in die Hillsong Christian Life Centre in Sydney, Australië
Die grootste Pinkster denominasies in die Verenigde State is die Assemblies of God, the Church of God in Christ, New Testament Church, Church of God (Cleveland), Pinkster Assemblies of the World, Assemblies of the Lord Jesus Christ, and the United Pentecostal Church .
Die grootte van die Pinksterfees in die Verenigde State word geskat op meer as 20 miljoen en tel alle gemeentes wat nie met mekaar verband hou nie, insluitend ongeveer 918,000 Spaans-Amerikaners. Toronto, Kanada, het 'n groot Pinksterbevolking. Die invloed van immigrante uit Jamaika, Afrika, Latyns-Amerika, Korea en basies oral, het verskillende kerke regdeur die stad geskep. In Australië is Hillsong die grootste Pinksterkerk met 'n lidmaatskap van meer as 19.000.
Ondanks die moderne Pinkster-wortels in die Verenigde State, is die oorgrote meerderheid Pinkster-lande in ontwikkelende lande te vinde (sien die Statistiek onderafdeling), hoewel 'n groot deel van hul internasionale leierskap steeds Noord-Amerikaans is. Pentecostalism word soms die 'derde krag van die Christendom' genoem. Die grootste Pinkster-Christelike kerk ter wêreld is die Yoido Full Gospel Church in Suid-Korea. Dit is gestig en gelei deur David Yonggi Cho sedert 1958, en dit het in 2003 780,000 lede berig.
Buite die Engelssprekende wêreld
Die missie-kenner David Barrett skat in 'n artikel van Christianity Today dat die Pinkster- en charismatiese kerk met 19 miljoen per jaar groei. Wyle Jeffrey K. Hadden aan die departement sosiologie aan die Universiteit van Virginia het statistieke van die verskillende groot Pinksterorganisasies versamel wat toon dat die Pinksterfees baie vinnig groei. 2 In Myanmar is die Assemblies of God of Myanmar een van die grootste Christelike denominasies. Die Pinksterkerke Igreja do Evangelho Completo de Deus, Assembleias de Deus, Igrejas de Cristo en die Assembleias Evangelicas de Deus Pentecostales is een van die grootste denominasies van Mosambiek.
Die Christelike Gemeente van Brasilië
Volgens die laaste sensus in Brasilië is 25 persent Protestante, die meeste van hulle Pinkstermense of Charismatici, waaronder lede van die Assemblies of God, Christian Congregation of Brazil, Foursquare Evangelie, Universal Church of the Kingdom of God, en Charismatics Baptists. Die Assemblies of God (Assembléia de Deus) van Brasilië berig ongeveer 10 miljoen lede.
Onder die Indiese charismatiese denominasies tel die Apostoliese Pinksterkerk, Apostoliese Pinksterkerk, Assemblies of Christ Church, Assemblies of God, Bible Pattern Church, Church of God (Full Evangelie) in Indië, Church of God of Prophecy, Church of the Apostolic Faith , Elim Church, Nagaland Christian Revival Church, New Life Fellowship, The Pentecostal Mission (New Testament Church), Open Bible Church of God, Pentecostal Free Will Baptist Church, Pentecostal Holiness Church, Pentecostal Mission, United Pentecostal Church in India, India Pinksterkerk van God en die Sharon Fellowship Church.
Vergaderings van God - 51 miljoen
Onafhanklike - 50 miljoen
Kerk van God in Christus - 9 miljoen
Die Apostoliese Kerk - 6 miljoen
Die Pinkster-sending -6,7 miljoen
Church of God (Cleveland) - 5 miljoen
United Pentecostal Church International - 4 miljoen
Christus Apostoliese Kerk - 2,8 miljoen
Christelike Gemeente van Brasilië - 2,5 miljoen
Sion Christian Church - 2,5 miljoen
Kerk van die Here Aladura - 2,5 miljoen
International Church of the Foursquare Evangelie 2 miljoen
Universele Kerk van die Koninkryk van God - 2 miljoen
Pinksterbyeenkomste van Kanada - 1 miljoen
Christian Outreach Centre - minder as 1 miljoen
Christian City Church - minder as 1 miljoen
World Christian Ministries Association - minder as 1 miljoen
Alhoewel die organisasies nie so groot soos sommige van die bogenoemde organisasies is nie, het die volgende 'n belangrike invloed op die Pinksterfees gehad:
Northgate Pentecostals (Dallas - Fort Worth, Texas, VSA)
Kerk van Jesus Christus van Profesie (AKA Mercy Tabernacle, Benton Tennessee)
Internasionale Kerk van Jesus Christus (Columbus, Ohio)
Apostoliese broeders (Columbus, Ohio)
Igreja Pinksterfees en Apostólica Missão Jesus (São Paulo, Brasilië)
Revival Centers International en The Revival Fellowship (Australië)
Charles Fox Parham (1873 - 1929) Vader van die moderne Pinkster
William J. Seymour (1870 - 1922) Stigter van die Azusastraat (Herlewing van Azusastraat)
Biskop R.A.R. Johnson (1876 -1940) stigter van die Huis van God, die Heilige Kerk van die Lewende God, die pilaar en die grond van die waarheid, die huis van gebed vir alle mense. 'N Gebod (Sabbat) wat Pinkster-organisasie onderhou
Biskop Charles Harrison Mason (1866-1961) stigter van die Kerk van God in Christus
George Jeffreys (1889 - 1972) stigter van die Elim Foursquare Gospel Alliance en die Bybelpatroon-kerkgenootskap in Brittanje
Aimee Semple McPherson (1890 - 1944) Amerikaanse vroulike evangelis en organiseerder van die International Church of the Foursquare Evangelie
Joseph Ayo Babalola (1904 - 1959) Oke - Ooye, Ilesa-herlewing in 1930. Ook geestelike stigter van Christus Apostoliese Kerk
David du Plessis (1905 - 1987) leier van die Suid-Afrikaanse Pinksterkerk, een van die stigterslede van die Charismatiese beweging
Kathryn Kuhlman (1907 - 1976) Amerikaanse vroulike evangelis wat Pinkster in die hoofstroom denominasies gebring het
William M. Branham (1909 - 1965) Genesende Evangelis van die middel van die 20ste eeu
Jack Coe (1918 - 1956) Healing Tent Evangelist van die 1950's
A. A. Allen (1911 - 1970) Evangelis van genesende tent van die 1950's en 1960's
Oral Roberts (geb. 1918) Evangelis van genesende tent wat die oorgang na televangelism gemaak het
Rex Humbard (geb. 1919) Die eerste suksesvolle TV-evangelis in die middel 1950's, 1960's en die 1970's, en het op 'n tyd die grootste televisiegehoor van enige televisienuus in die VSA gehad.
↑ Wêreldgroei teen 19 miljoen per jaar. www.ctlibrary.com. Onttrek 25 Augustus 2007.
↑ Jeffrey Hadden aan die Universiteit van Virginia. religiousmovements.lib.virginia.edu. Onttrek 25 Augustus 2005.
Blair, William en Bruce Hunt. Die Koreaanse Pinksterfees en die lyding wat gevolg het. Die Banner of Truth Trust. ISBN 0891512445.
Chant, Barry. Hart van vuur. Adelaide: Tabor, 1984.
Faupel, D. William. The Everlasting Evangelie: die betekenis van eskatologie in die ontwikkeling van Pinksterdenke. Sheffield Academic Press, 1996. ISBN 1850757615
Hollenweger, Walter. Die Pinksterfees: die charismatiese beweging in die kerke. Augsburg Publishing House, 1972. ISBN 9780806612102
__________. Pinkster: oorsprong en ontwikkeling wêreldwyd. Hendrickson Uitgewers, 1997. ISBN 978-0943575360
Kelsey, Morton. Tongsprekend: die geskiedenis en die betekenis van charismatiese ervaring. Kruispad kroeg. Co., 1981. ISBN 978-0824500733
MacRobert, Iain. The Black Roots and White Racism of Early Pentecostalism in die VSA. St. Martin's Press, 1988. ISBN 978-0312016906
Quebedeaux, Richard. Charismatiese vernuwing: die oorsprong, ontwikkeling en betekenis van neo-pentekostalisme as 'n godsdienstige beweging in die Verenigde State en Groot-Brittanje, 1901-1974. DoubleDay, 1976. ISBN 978-0385110075
Wacker, Grant. Die hemel onder: vroeë Pinkster en Amerikaanse kultuur. Harvard University Press; Nuwe Ed-uitgawe, 2003. ISBN 978-0674011281
Alle skakels is op 4 Februarie 2020 opgespoor.
Ontmoeting: Tydskrif vir Pinksterbediening. www.encounterjournal.com.
Europese navorsingsnetwerk oor wêreldwye pinkster (GloPent). www.glopent.net.
Blomme Pinkster-erfenissentrum. www.iFPHC.org.
Kyk die video: Agama Kristian (Junie 2020).
Copyright 2020 \ Aanlyn tydskrif ek wil alles weet \ Pentekostalisme