Ek hoor die kerk orrel. Die stemme bereik my ore so sekonde later. Dof, eentonig. Die gemeente sing nou seker ‘n Psalm. Ek luister. Ek ken die liedjie. Psalm 15. Ek onthou hoe ons dit op Sondagskool gesing het 45 jaar gelde. Ek kon nooit die woorde onthou nie, maar ons moes agterbly om dit te leer. Elke woord.
Ek kyk weer na die huisies aan die oorkant van die rivier. Die son tref die mure. Dit maak die kleure nog helderder uitstaan. Idillies. Beeldskoon. Die stemme word harder soos wat hulle die noot soek.
Ek wonder by myself; Wat dink hulle as hulle in die kerk staan, met die Psalm boekie oop voor hulle. Die dominee agter die preekstoel. Die kinders aan albei kante van pa en ma. Wat dink hulle as hulle die woorde sing?
Ek hoor “Amen!”, en ek stap aan. Verby die ou skuit wat al vir jare daar lê. Ek tel die koerant papier op wat vassit teen die Melkhoutboom. Ek frommel dit op en gooi dit in die asblik op die hoek van die straat.
Daar, binne in die mooi huisies, met die mooi geverfde mure en die netjies tuintjies, sit die burgers. Hulle oë stokstyf gefokus op die skermpie terwyl hulle met ‘n dik vinger deur die plasings blaai, opsoek na nog ‘n vulgêre prentjie. Nog ‘n rassistiese grappie. Nog ‘n persoonlike aanval. Hulle rol rond in die varkhok en skater van die lag terwyl hulle mekaar met vark mis besmeer. Selfs die wat nie deelneem nie, maar lede is, word ook bedek met die vark mis. Die stank is ondraaglik.
Ek wil weer gaan stort, maar ek weet dit sal nie help nie. Ek sit die rekenaar af. Ek nodig om asem te skep. Ek nodig vars lug. Die seebries laat my beter voel en ek kyk oor die see. Die dorpie lê in die afstand.