Hidroksiel: wat dit is, eienskappe, struktuur en die werking daarvan in die atmosfeer Netwerk meteorologie
Die groep hidroksiel Dit is die een wat bestaan ​​uit 'n suurstofatoom en 'n waterstofatoom en soos 'n watermolekule lyk. Dit kan in verskillende chemiese vorms gevind word, soos in 'n groep, 'n ioon of 'n radikaal. Vir al die mense wat organiese chemie studeer, is dit belangrik om te weet wat die reaksies en belangrikheid van hierdie groep atome is. En dit is in staat om noodsaaklike bindings met die koolstofatoom te vorm, alhoewel dit ook met swael en fosfor kan doen.
In hierdie artikel gaan ons u vertel van die eienskappe van die hidroksielgroep en die belang wat dit in organiese chemie het.
2 Struktuur van die hidroksielgroep
3 Ione en hul funksies
4 Hidroksielgroep en meteorologie
Wanneer ons die hidroksielgroep analiseer vanuit die oogpunt van anorganiese chemie, sien ons dat dit meer as ioon deelneem. Met ander woorde, die tipe kant wat daar tussen die metale bestaan, is nie kovalent nie, maar ionies. As gevolg hiervan het die hidroksielgroep 'n belangrike element geword wat die eienskappe en transformasies van baie verbindings help definieer.
Die hidroksielgroep is geheg aan 'n radikale wat gedefinieer word cmet die letter R as dit alkiel is of met die letter Ar as dit aromaties is. Wat ek die meeste van wetenskap weet, is wat die hidroksielgroep bydra tot die molekule waarin dit bind. Die beste antwoord word gevind in die studie van die protone. En is dat protone deur sterk basisse geruk kan word om soute te vorm. Dit kan ook interaksie hê met ander omliggende groepe wat deur waterstofbindings met mekaar verbind is. Die belangrikste van die hidroksielgroep is dat dit, waar dit ook al is, 'n potensiële gebied vir die vorming van water kan wees.
Struktuur van die hidroksielgroep
Die hidroksielgroep het 'n interessante molekule geword vanuit die oogpunt van organiese chemie. Die watermolekule is hoekig van vorm en lyk soos 'n boemerang. As ons een van sy punte kap, wat dieselfde beteken as die verwydering van 'n proton, verskillende situasies kan voorkom. Die watermolekule is omskep in die hidroksielradikaal of die hidroksielioon. Albei het egter 'n molekulêre lineêre meetkunde en is nie elektronies nie.
Al hierdie bindings is te wyte aan die feit dat hulle op twee atome gerig is om te alle tye in lyn te bly. Dieselfde is nie die geval met baster-orbitale nie. Die sleutel vir die hidroksielgroep om die verskillende molekules met mekaar te laat meng, benodig waterstofbindings. Hierdie waterstofbindings is nie vanself sterk nie, maar namate die aantal bronne en die aantal hidroksielgroepe in 'n struktuur toeneem, vermeerder die effekte. Hierdie toename in die aantal waterstofbindings word ook weerspieël in die fisiese eienskappe van die verbinding.
Waterstofbindings vereis dat die atome teenoor mekaar moet staan. Daar is 'n paar suurstofatome van een hidroksielgroep wat so gerangskik moet word dat dit 'n reguit lyn met die waterstof van 'n tweede groep kan genereer. Dit is ietwat ingewikkelder, maar dit kom gereeld voor. Op hierdie manier ontstaan ​​daar baie spesifieke ruimtelike reëlings soos wat gebeur binne die struktuur van die DNA-molekule. Dit gebeur tussen die stikstofagtige basisse waaruit DNA bestaan.
Ons kan die aantal hidroksielgroepe 'n struktuur noem wat direk eweredig is aan die affiniteit van water vir die molekule. Ons gaan 'n voorbeeld stel om dit beter te verstaan. Alhoewel suiker 'n hidrofobe koolstofstruktuur het, aangesien dit 'n groot aantal hidroksielgroepe het, maak dit baie oplosbaar in water.
Ione en hul funksies
Die hidroksielgroep en die ioon is baie dieselfde, maar het verskillende chemiese eienskappe. Die hidroksiel ioon is 'n baie sterk basis en werk deur protone vas te vang. As ons dit forseer, kan dit in water verander. En dit is 'n onvolledige watermolekule wat negatief gelaai is en 'n proton benodig om te voltooi. Aan die ander kant, aangesien die hidroksielgroep dit hoef nie protone vas te vang om dit te voltooi nie, dit tree op soos 'n uiters swak basis. Dit is in staat om protone te skenk, alhoewel dit slegs teen baie sterk basisse gedoen word.
Positiewe kerne is atome in 'n molekule wat aan 'n elektroniese tekort ly as gevolg van hul elektronegatiewe omgewing.
Hidroksielgroep en meteorologie
Ons weet dat dit dien as 'n soort skoonmaakmiddel in die lug wat ander gasse afbreek. Ons weet dat die hidroksielgroep die hoofbeheer van die metaankonsentrasie is. Metaangas is 'n kweekhuisgas wat slegs in konsentrasie oortref word koolstofdioksied in sy bydrae tot aardverwarming. Alhoewel metaangas in 'n mindere mate in die atmosfeer aangetref word, kan dit 'n groter hoeveelheid hitte behou as koolstofdioksied.
Daar is nuwe navorsing onder leiding van 'n NASA-postdoktorale genoot wat getoon het dat hidroksielradikale hulself herwin en in staat is om 'n konstante atmosferiese konsentrasie te handhaaf. Hierdie konsentrasie word mettertyd gehandhaaf, selfs al verhoog die uitstoot van metaan. Daarom is dit belangrik om die rol van hidroksiel te verstaan ​​om die nuttige lewensduur van metaan en die atmosfeer te verstaan.
Wetenskaplikes het daarop gewys dat toenemende konsentrasies en emissies van metaangas kan veroorsaak dat die hoeveelheid hidroksielradikale wêreldwyd uitgeput word. Op hierdie manier sou die gebruiksduur van metaan verleng word, 'n probleem wat tot die aardverwarming sou bydra. Deur die lewensduur van metaan langer te maak, sou ons niks hê om die atmosfeer mee skoon te maak nie. Die primêre bronne van hidroksiel en metaan en hoe dit reageer, is waargeneem. Die herwinning van hierdie groep vind plaas nadat metaan ontbind en dan hervorm word in die teenwoordigheid van ander gasse. Hidroksielkonsentrasies is redelik stabiel met verloop van tyd. Dit moet nie noodwendig verdwyn as dit metaan reageer nie.
Ek hoop dat u met hierdie inligting meer kan leer oor die hidroksielgroep en al die belangrikheid daarvan.