Heroes and Landmarks of British Aviation, Richard Edwards en Peter J Edwards - Geskiedenis Podcasts - 2022
Sub: Van lugskepe tot die straaltydperk
Die meeste hoofstukke begin met 'n kort biografie van 'n spesifieke figuur in Britse lugvaart, en volg dan die prestasies van die onderneming wat hulle gestig het, of die vliegtuie of tegnologie waarmee hulle geassosieer is. Sommige fokus nader op 'n spesifieke persoon, so die hoofstukke oor R.J. Mitchell of Herbert Smith stop met hul dood of uittrede uit die vliegtuigbedryf. Die meeste van die ander eindig met die fusieperiode wat uiteindelik die grootste deel van die Britse vliegtuigbedryf in 'n enkele onderneming, nou BAE Systems, gekonsolideer het. Die proses van samesmeltings word behandel in die laaste hoofstuk, wat ons tot vandag toe neem.
Die individuele hoofstukke kan 'n bietjie verstrooi wees, van onderwerp tot onderwerp spring, en soms herhaalde inligting op twee verwante plekke (byvoorbeeld in die oorspronklike kort biografie en later in die geskiedenis van die onderneming). Ten spyte hiervan is hulle almal interessant, en kyk na die uitbuiting van 'n paar merkwaardige mense en die bydrae wat hulle tot die Britse oorlewing en uiteindelike oorwinning in twee wêreldoorloë gelewer het. U word baie bewus van die belangrikheid van die oorloë vir die meeste van hierdie ondernemings - die Eerste Wêreldoorlog het 'n jong bedryf tot 'n groot werkgewer verander, en in die Tweede Wêreldoorlog het die oorlewende ondernemings op 'n voorheen ondenkbare skaal uitgebrei.
Dit is 'n interessante benadering tot 'n geskiedenis van die Britse vliegtuigbedryf, met die fokus op die sleutelfigure wat gehelp het om die bedryf te skep of van die belangrikste vliegtuie te ontwerp.
1 - Ernest Willows en die lugskip oor die kanaal
2 - Short Brothers en die wêreld se eerste vliegtuigvervaardiger
3 - Geoffrey de Havilland en die wedloop na Australië
4 - Vincent Richmond, die R101 en die einde van Britse lugskipambisies
5 - Sir George White en die British and Colonial Airplane Company
6 - Thomas Sopwith en die kamele van Kingston
7 - Harry Hawker en die Hawker Hurricane
8 - RJ Mitchell en die geboorte van die Spitfire
9 - Herbert Smith en die ontwikkeling van die vegter
10 - Charles Rolls, Henry Royce and the Magic of Merlin
11 - Reginald Pierson en die Wellington Saga
12 - Alliott Verdon -Roe en die pad na Lancaster
13 - Frederick Handley Page en die opening van die Imperial Airways
14 - Charles Fairey en die reis van swaardvis na spiesvis
15 - Robert Blackburn en die Brough Buccaneers
16 - Robert Watson -Watt en die Prowlers of the Night Sky
17 - Frank Whittle and the Power Jets Company
18 - Harold Wilson and the Aircraft and Shipbuilding Industries Act 1977
Bylaag 1 - Opsomming van die belangrikste Britse lugvaart, samesmeltings, verkrygings en nasionalisering
Bylaag 2 - Geselekteerde Britse lugvaartmuseums
Skrywer: Richard Edwards en Peter J Edwards
Nr 1 Skool vir Tegniese Opleiding RAF
No. 1 Skool vir Tegniese Opleiding (Nr 1 S van TT) is die Royal Air Force se vliegtuigingenieurswese -skool, gebaseer by RAF Halton van 1919 tot 1993, as die huis van die Aircraft Apprentice -skema. Die Aircraft Apprentice -skema het jong mans opgelei in die meganiese handel vir vliegtuigonderhoud, waarvan die gegradueerdes die bes opgeleide tegnici in die RAF was en gewoonlik na Senior NCO -geledere sou vorder. Egter een-en-negentig oudleerlinge het egter Air Rank behaal. Baie meer het onderoffisiere geword, waaronder Sir Frank Whittle, "vader van die straalmotor", wat sy vakleerlingskap by RAF Cranwell voltooi het, voor die verhuising na RAF Halton.  Gegradueerdes van die Aircraft Apprentice -skema by RAF Halton staan ​​bekend as Old Haltonians.
Die eskader is gevorm in Swingate Down, naby Dover, Kent, Engeland in April 1916.  In November 1917 het die eskader na Frankryk ontplooi en hul eerste operasie was in die Slag van Cambrai.  Toe die Eerste Wêreldoorlog geëindig het, het 49 eskader deel geword van die besettingsmagte en in Julie 1919 in Duitsland ontbind. 
Die eskader is in Februarie 1936 hervorm vanaf 'C' -vlug op nommer 18 -eskader by RAF Bircham Newton.  Die eskader hervorm aanvanklik met Hind -vliegtuie en verhuis in Maart 1938 na RAF Scampton. In September van dieselfde jaar begin die eskader Hampden -vliegtuie aanvaar,  die eerste operasionele eskader wat dit doen. 
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het hulle die aanval op die Dortmund-Ems-kanaal uitgevoer op 12 Augustus 1940. In 1942 het nr.49-eskader oorgeskakel na Manchesters, dan Lancasters, en in Oktober het die No.5 Group se epiese skemeraanval op die Schneider-bewapening gelei en lokomotiefwerke by Le Creusot. In 1943 neem die eskader deel aan die eerste "shuttle-bombardement" -aanval (toe die teikens Friedrichshafen en Spezia was), en die beroemde aanval op Peenemunde. Onder die teikens wat dit gedurende 1944 aangeval het, was die kusgeweerbattery by La Pernelle aan die kus van Normandië, en die V-1-vlieënde bomopbergplekke in die grotte by St. Leu d'Esserent aan die rivier Oise, ongeveer 30 kilometer noord wes van Parys. In Desember 1944 het dit deelgeneem aan 'n aanval op die Duitse Baltiese Vloot in Gdynia, en in Maart 1945 was dit verteenwoordig in die bomwerpersmag wat die verdediging van Wesel so verwoes het net voor die kruising van die Ryn dat kommando's die stad kon oorneem. met slegs 36 slagoffers.
Die eskader het by Lancasters gebly totdat dit weer in November 1949 met Lincolns toegerus is. Hulle het twee pligte tydens die Keniaanse Mau Mau-opstand van November 1953 tot Januarie 1954 en van November 1954 tot Julie 1955 uitgevoer. Tydens albei hierdie toere was dit onder bevel van eskaderleier Alan E. Newitt DFC. Nadat hy na die Verenigde Koninkryk teruggekeer het, is die eskader op 1 Augustus 1955 by RAF Upwood ontbind. 
Tydens hul tweede toer van operasie Avro Lincoln SX984 het in 'n ongeluk verlore gegaan. 
Hulle bedryf die Vickers Valiant van RAF Wittering en RAF Marham van 1 Mei 1956 tot 1 Mei 1965.
Die enigste oorblywende Vickers Valiant (XD818) - die een wat die eerste Britse waterstofbom op Kerseiland laat val het met 49 vierkante meter as deel van Operation Grapple - word bewaar in die RAF Museum Cosford, naby Wolverhampton. 
Die SX984 het tydens 'n ongeluk op 19 Februarie 1955 verlore gegaan terwyl hy in Kenia diens gedoen het tydens die Mau Mau -opstand.
By die terugkeer van 'n operasionele bombardement om 1540 uur, ongeveer 1 uur 25 minute vlieg tyd (totale lugtyd tot op die oomblik van die ongeluk was 1 uur 33 minute), het die vlieënier van SX984 verskeie ongemagtigde laagpassas oor die polisiehut by Githunguri uitgevoer, waar 'n ander 49 eskaderbemanning het besoek afgelê. Op die derde sodanige pas het SX984 die dak van die hut en 'n telegraafpaal getref en 'n deel van die vleuel en 'n deel van die neus daarvan afgebreek. Dit het skerp geklim, vasgesteek en neergestort op die grond 8 myl noord noordwes van Kiambu en vyf lede van die bemanning en vier burgerlikes op die grond doodgemaak. 'N Besoekende bemanningslid genaamd Pierson het daarin geslaag om die agterskutter uit die wrak te trek, maar hy is 'n paar uur later aan sy beserings dood. 
Die bevinding van die Raad van Ondersoek was dat die ongeluk veroorsaak is deur opsetlike ongehoorsaamheid aan bevele en ongemagtigde vliegvlugte.
Daar is 'n gedenkvenster vir die bemanning en burgerlikes wat dood is in die ongeluk in die St Leonard's Church, Sandridge in Hertfordshire, die Verenigde Koninkryk.
Soek doodsberigte 1690-Today
Soek doodsberigte in koerante
Waarom soek u doodsberigte na navorsing oor familiegeskiedenis?
'N Doodsondersoek is meer as om net te weet wanneer jou voorouer gesterf het. Doodsberigte is mini-vertellings van 'n persoon se lewe wat die belangrikste gebeurtenisse tussen 'gebore' en 'oorlede op' beklemtoon. Ontdek hoe u voorouers geleef, liefgehad en hoe hulle onthou is. Meestal is 'n doodsondersoek dikwels die ontbrekende skakel of die belangrikste beginpunt om meer oor u familiegeskiedenis te leer. Alhoewel doodsberigte wat in koerante gepubliseer word nie die amptelike sterfregisters kan vervang nie, kan u kritiese besonderhede oor u voorouers leer. Sommige feite wat u in sterfkennisse en sterfkennisgewings kan vind:
Naam, plek en geboortejaar
Name van kinders, waar hulle gewoon het, en hul posisie in die familie se geboorteorde
Die name van die woonstede en hoe lank hulle in elkeen gewoon het
Ouderdom van eggenoot (man, vrou) by dood en hoe lank gelede
Besonderhede oor die lewensduur van ouers en grootouers
Naam van begraafplaas, datum en plek van die begrafnis en begrafnis
Die genealogiebank se doodsargief
Ons sterfkennis -argiewe bevat meer as 250 miljoen koerantberigte en sterfgevalle oor meer as 327 jaar uit meer as 9000 koerante. Daar word daagliks nuwe doodsberigte bygevoeg. U kan doodsberigte op naam, staat, stad of koerantpublikasie soek om u soektog te beperk.
Nuttige wenke om doodsberigte te soek:
Brei u soektog uit om meer plekke en koerante in te sluit.
Doodsberigte word gereeld gepubliseer in die plaaslike koerante waar u afgestorwe voorouer gewoon het of ander familielede gewoon het.
Soek slegs op 'n persoon se van.
As u nie 'n sterfkennis kan vind vir 'n familielid wat onlangs oorlede is nie, probeer 'n breër soektog op net hul van om meer resultate te kry
Wat kan 'n Amerikaanse doodsondersoek oor u voorouers vertel?
Doodsberigte word presies gepubliseer in plaaslike, staats- en nasionale Amerikaanse koerante.
Ons ontvang dieselfde "voer" van die koerante wat hulle na drukkerye stuur.
Ons aanlyn doodsberigargief word deur die loop van die dag bygewerk en bevat selfs die sterfkennisse wat in môre se koerante van regoor die land sal verskyn. Lees meer
'N Kort geskiedenis van doodsberigte
Verskeie tipes opskrifte is deur die jare vir doodsberigte gebruik, waaronder sterftes, doodsberigte, oorlede, ter herinnering, ter herinnering, gedenktekens, ens.
Doodsberigte verskyn al eeue lank in koerante. Namate koerante oor die jare verander het, het sterfkennis ook verander, maar die essensie daarvan bly tot vandag toe dieselfde.
Voordat die linotipe -masjien in 1886 uitgevind is, het uitgewers die tipe handmatig vir die druk van dagblaaie bepaal. Die proses het tyd geneem, daarom het koerante slegs 'n paar bladsye gehad (in die meeste gevalle slegs vier bladsye). Met minder bladsye was daar beperkte ruimte vir advertensies en nuusartikels, so die doodsberigte was gewoonlik baie kort.
In die meeste gevalle was 'n doodsberig slegs 'n een-voering wat aankondig dat 'n sekere persoon dood is. Die koerantredakteurs het vroeër besluit wie 'n meer uitgebreide doodsberig moet hê, gebaseer op die status en gewildheid van die oorledene in die gemeenskap. Bekende mense en diegene wat die redaksie gedink het van groot algemene belang sou wees, sou meer gedetailleerde sterfkennisse kry.
Die lengte van 'n begrafnisoorlog van 'n persoon hang af van verskeie dinge:
Hoe belangrik dit vir die gemeenskap was
Hoeveel tyd het die redaksie nodig gehad om navorsing oor die oorledene te bestee om die doodsberig te skryf
As die doodsberig 'n belangrike verhaal moet vertel
Namate eeue verbygegaan het en dorpe in stede verander het, het gesinne op hul eie begin om doodsberigte te skryf, sodat hulle meer belangrike besonderhede oor hul familielede kon insluit. Die koerantbedryf het 'n nuwe term vir hierdie doodgeskrewe doodsberigte, "Death Notes", gedefinieer. Koerante het dit as betaalde advertensies ingesluit en begin hef vir die publisering van sterfkennisse. Die prys van 'n doodsberig hang gewoonlik af van die aantal woorde, die aantal invoegings en die insluiting van foto's.
Wat kan ons leer uit 'n doodsberigsoektog?
'N Doodsondersoek kan u baie besonderhede oor 'n spesifieke persoon vertel. As 'n gepubliseerde doodsaankondiging kan dit 'n huldeblyk wees met 'n uitgebreide biografie, of 'n eenvoudige, kort sterfkennisgewing. Deur middel van 'n doodsberig kan u verskillende inligting oor die oorledene of sy/haar familielede ontdek.
Gewoonlik bevat doodsberigte die naam van die oorledene en die begrafnisdatum. Alhoewel, kan hulle nie die sterfdatum bekend maak nie. Daarom moet u dit moontlik agterkom met behulp van ander besonderhede, soos die datum waarop die doodsberig gepubliseer is. Soos u egter sal besef met behulp van die doodsberigzoeker, bevat sterfkennisse ook dikwels meer diepgaande inligting, soos die geboortedatum, gades se name, ouers en kinders, huweliksdatum, sosiale status, beroep, opvoeding en meer. In baie sterfkennisse kan u die plek vind van die familielede van die oorledene toe hulle gepubliseer is.
'N Doodsondersoek kan 'n omvattende proses wees, maar die inligting wat u vind, kan die moeite werd wees.
Waarom is argief vir doodsberigte belangrik?
Elke doodsberig vertel 'n klein storie oor 'n persoon se lewe. Dikwels vertel hulle u of die persoon getroud was, wie hul kinders was, wie hul ouers was, die name van hul eggenote en vele ander besonderhede. As u doodsberigte soek, is dit dikwels die enigste keer dat 'n sekere persoon in 'n koerant verskyn het. Doodsberigte word beskou as 'n blywende geskrewe verslag van iemand se bestaan. Doodsargiewe kan familie, voorouers, vriende, lewensmaats en soms selfs verre vreemdelinge bymekaarbring.
Hulle speel 'n deurslaggewende rol in die behoud van die geskiedenis. Een sterfkennis verteenwoordig 'n skriftelike spoor van 'n persoon se lewe. Terwyl baie sterfkennisse uit dieselfde gemeenskap of dieselfde tydperk 'n venster oopmaak in die lewens van ons voorouers en hul gemeenskappe. Om die doodsberig van 'n persoon te vind, beteken om 'n verborge deur te vind wat lei tot wonderlike ontdekkings. Doodsberigte verbind ons deur ruimte en tyd, en dit help ons om belangrike besonderhede oor familielede en vriende te ontdek, deur belangrike dele van die geskiedenis te bewaar en dit vir die volgende generasies veilig te hou.
Waarvoor kan doodsondersoeke gebruik word?
Die besonderhede wat u ontdek, kan 'n interessante navorsingsavontuur oopmaak. Byvoorbeeld, die sterfkennis van u immigrantevoorouer kan u leidrade gee oor hul geboorteplek, sodat u die wortels van u gesin kan opspoor.
As u doodsberigte op die naam soek, kan u die nooiensvan van u vroulike voorouers ontdek. Die doodsberig van 'n man bevat moontlik die getroude naam van sy suster of dogter, en u kan die inligting nêrens anders vind nie. As u doodsberigte van u familielede, voorouers of vriende vind, vind u gedetailleerde biografieë. U sal hul agtergrond in hul gemeenskap kan leer, wat hulle vir 'n bestaan ​​verdien het, as hulle 'n lid van die kerk was, of as hulle aan 'n sekere gemeenskap of vooraanstaande groep behoort.
'N Soektog met sterfkennis neem u terug deur die tyd en gee u 'n insig in die lewe van u voorouer en hul naaste familielede.
Ondersoekers op die ongeluksterrein van 1967 kort nadat 'n North American Aviation X-15 vuurpylvliegtuig op 'n afstand van 62 000 voet opgebreek het terwyl hulle teen 4 000 km / h gery het. (NASA) Meer foto's
Peter Merlin en Tony Moore, selfbekende lugvaartnerdes, vind en sorteer deur militêre ongeluksplekke in die Mojave as 'n stokperdjie. Hulle noem hierdie naweek ekspedisies 'lugvaart -argeologie.'
Deur W.J. Hennigan
Foto deur Brian van der Brug
Video deur Don Kelsen
Verslaggewing van Mojave
P eter Merlin slenter deur die woestyn, sy-stappende salieborsel en kreosoot totdat hy 'n dorre plantegroei bereik. Hy wys op 'n dowwe halfmaanvormige litteken in die aarde wat 100 voet lank is.
Merlin kniel en skep 'n handvol sand op en laat dit deur sy vingers sif, en laat drie grys klippies agter, elk nie groter as 'n kwart nie.
"Sien jy hierdie rotse?" hy vra. "Dit is eintlik fragmente van gesmelte aluminium. Dit is die trefpunt waar die vlieënde vleuel neergestort het en die bemanning hul lewens verloor het. Net hier. Dit is die voorval wat die Edwards Air Force Base sy naam gegee het."
Die klippies was oorblyfsels van die YB-49, 'n eksperimentele bomwerper wat in 1948 neergestort het met kapt. Glen Edwards en 'n bemanning van vier. Sy ontydige dood het die weermag genoop om die Muroc -lugmagbasis tot sy eer te hernoem.
Merlin se stokperdjie en tydverdryf is om militêre ongeluksplekke in die Mojave te vind en te sorteer. Hy en Tony Moore, sy vennoot op hierdie naweek -ekspedisies, noem dit 'lugvaart -argeologie'.
'Om so naby Edwards te woon, is soos 'n egiptoloog wat in Egipte woon,' het Merlin gesê. "Dit is die 'vallei van die konings' genoem."
Die lug bokant die Mojave -woestyn is legendaries. Die eerste Amerikaanse straalvliegtuig het hierheen gevlieg. Die klankgrens is hier gebreek. Ruimtependeltuie het hier na die aarde teruggekeer. Maar die mislukkings en ineenstortings, tragiese voetnote vir hierdie merkwaardige prestasies, is minder bekend.
Merlin en Moore verwys na hulself as "The X-Hunters", 'n knik vir die gebruik van die X van die lugmag by die noem van eksperimentele vliegtuie. Hul bevindings het die weermag se begrip van die ruimtevaartgeskiedenis van Suid -Kalifornië verbreed.
'Hulle waarde vir die kantoor is groot,' sê Richard Hallion, 'n afgetrede amptenaar wat 20 jaar as historikus van die lugmag gewerk het. "In baie gevalle was daar slegs 'n growwe benadering van die plek waar die ongelukke plaasgevind het."
Peter Merlin, middel, en Tony Moore, links, by 'n gedenkteken vir die bemanning van 'n noodlottige YB-49-toetsvlug naby Mojave. (Brian van der Brug / Los Angeles Times) Meer foto's
Ondanks die grootheid van die Mojave, is daar min ongeluksterreine wat Merlin en Moore nog nie gevind het nie. Hulle het 'n lys saamgestel van meer as 600 liggings te midde van die verskroeide sand en rots, en tot dusver het hulle meer as 100 ondersoek.
Merlin en Moore is onwaarskynlik konfederate. Merlin (49), die introvert, is geneig tot lang pouses wanneer hy praat. Hy het 'n dun Errol Flynn-snor en dit is bekend dat hy 'n safarihoed en leerbaadjie dra met 'The X-Hunters' op die rug.
Moore (55) is 'n groot, vriendelike man wat met 'n metaalstap loop as gevolg van slegte heupe. Hy het grootgeword in Northridge en is al lank gefassineer deur Edwards, en dit lyk asof hy 'n verhaal het oor enige vliegtuie wat ooit gebou is.
Hulle werk albei by Edwards, maar in 1991 was die selferkende lugvaartnerdes op die Burbank-lughawe in diens toe hulle 'n gesprek gevoer het oor die lugvaartgeskiedenis van die streek. Moore het aan Merlin gesê dat hy die wrakplek van die XB-70 gevind het, 'n eksperimentele bomwerper wat in 1966 met 'n F-104 gebots het.
Merlin was geïnteresseerd. Maar lugvaartliefhebbers is geheimsinnig oor die inligting wat hulle het - soos vissers wat nie sal weet waar die grotes is nie - daarom gee Moore Merlin vae aanwysings na die webwerf: ongeveer 20 kilometer noord van Barstow.
Die volgende Maandag kom Merlin glimlaggend aan die werk. Hy het die webwerf gevind.
'Ek was geskok,' het Moore gesê. "Ek moes hom 'n gebied van twee myl gegee het om deur te soek. Maar hy het dit gevind, tot sy eer."
Lugvaartliefhebbers kyk deur die geskiedenis in die woestyn
Merlin en Moore spandeer hul vrye tyd om militêre vliegtuigongelukke in die Mojave te vind en te sif.
Nadat hulle hul gedeelde verliefdheid erken het, het hulle besluit om saam te werk. Toe die twee mans begin om vliegtuigwrakke te ondersoek, het hulle meestal gesteun op lêers van die Edwards History -museum en 'n omgewingsimpakstudie van 1993 van die basis wat slegs 15 plekke bevat.
Op hul eerste ekspedisie het Moore en Merlin na 'n boek geskryf wat deur 'n voormalige toetsvlieënier geskryf is, wat die ongeluk van majoor Michael Adams, wat in 1967 dood is toe die North American Aviation X-15 vuurpylvliegtuig wat hy bestuur het, gedokumenteer het op 62,000. voet terwyl u teen 4 000 mph ry.
Volgens die boek was die wrak 'n paar kilometer noordoos van Johannesburg geleë. Maar toe hulle op die plek kom, het die terrein nie gelyk aan wat op die swart en wit foto's van die boek uitgebeeld is nie.
Na 'n paar uur se vrugtelose soektog besluit hulle om huis toe te gaan. Toe hulle in die rigting van die Amerikaanse 395 ry, gewaar Moore 'n berg in die verte wat soos 'n in die boek lyk.
Hulle trek op 'n grondpad en dreun na die berg. Nog landmerke begin touhou. Daar was 'n rant met 'n uitsteeksel van wit rotse naby sy kruin.
Hulle het uit hul Jeep geklim en begin berg toe stap, met tussenposes om die boek te raadpleeg. Merlin kyk toe na die grond en sien 'n stukkie metaangedraaide metaalbuise.
'Ons is hier,' skreeu hy en merk dat die grond besaai is met nog meer metaalfragmente.
Hulle het twee jaar lank oor die puinveld gekam en 125 pond onderdele teruggekry, insluitend 'n waarskuwingslig wat waarskynlik in die kajuit gloei terwyl Adams baklei het om homself en die vliegtuig te red. Hierdie items is by die vlugtoetsmuseum in Edwards.
'N Gedenkteken merk nou die terrein. Dit is opgerig in 2004. Meer as 60 mense, waaronder Merlin, Moore en lede van Adams se familie, het die toewyding bygewoon.
'Ons benader hierdie plekke gereeld vanuit 'n historiese perspektief,' het Merlin gesê. "Maar daar is 'n menslike element wat voortleef. Om die emosionele reaksie van die gesin te sien, het my regtig gewys hoeveel die webwerwe vir mense kan beteken."
Onder hul ander vondste was die ongeluksterrein vir 'n ander vlieënde vleuel, 'n eksperimentele bomwerper wat van hout was, die N-9M genoem. Die vliegtuig het in 1943 12 myl wes van Edwards afgeneem.
Die mans het ook stukke van die Bell X-2 opgespoor, wat in 1956 buite beheer getuimel het en die proefvlieënier kapt. Milburn Apt doodgeskiet het toe hy in die Kramer Hills aan die oostelike rand van die basis doodgeskiet het.
Sewe kilometer wes van Kalifornië het hulle die plek gevind van die NF-104A-ongeluk wat Chuck Yeager in 1963 sou doodgemaak het as hy nie betyds uitgestoot is nie. 'N Onlangse nie-dodelike wrak was die X-31 wat in 1995 minder as 'n half kilometer van Kalifornië 58 neergestort het.
As 'n vliegtuig in die woestyn gaan, probeer die weermag soveel moontlik van die wrak te herstel. Dit is 'n prioriteit om stewige stukke op te haal.
Ek het genoeg ballonne van Mickey Mouse gesien wat my 'n leeftyd lank kon hou. "
Meestal is Merlin en Moore op soek na kleiner dele, soos 'n gedraaide vel van vlekvrye staal, geroeste bevestigingsmiddels en toebehore of gebreekte kapdeksels.
Hulle soek die horison na glinsterende metaal as hulle dink dat hulle op die regte plek is. Sodra hulle 'n deel van 'n stertvin ontdek het. Maar dit is skaars om sulke items te vind, en dikwels is dit wat hulle dink 'n vliegtuigonderdeel wat in die verte skitter, 'n Mylar -ballon.
'Ek het genoeg ballonne van die Mickey Mouse gesien wat my 'n leeftyd kan hou,' het Merlin gesê.
As hulle iets vind wat hulle dink hulle kan identifiseer, neem hulle dit huis toe en weeg en meet dit. Hulle verifieer die egtheid van die onderdeel deur reeksnommers, inspeksiestempels na te jaag of 'n vervaardiger se boek oor die vliegtuig te ondersoek. Nadat hulle dit gedokumenteer het, sal hulle dit aan die vlugtoetsmuseum of ander instansies skenk. Hulle het 'n boek geskryf met die titel "X-Plane Crashes."
Kritici meen dat die betekenis van die mans se bevindings effens oordrewe is. Raymond Puffer, afgetrede Edwards -historikus, het gesê hul werk is meer 'n stokperdjie as enigiets anders.
Ander ontdekkingsreisigers, soos G. Pat Macha, verkies om die ongeluksterreine ongeskonde te laat.
'Dit is 'n groot probleem op hierdie gebied: om net 'n foto te neem of die goed saam te neem huis toe', sê Macha (67), wat al 50 jaar lank ongelukke in Suid -Kalifornië geïdentifiseer en gedokumenteer het.
Macha besef egter dat die twee mans hul bevindings aan die basis teruggegee het, eerder as om vas te hou wat hulle herstel het.
Toeriste soek deur die Mojave-woestynlandskap op soek na puin van 'n X-15-ongeluk in 1967 naby Johannesburg. (Brian van der Brug / Los Angeles Times) Meer foto's
Merlin en Moore is trots om gesinne te help wat 'n seun of 'n pa verloor het in een van hierdie noodlottige ongelukke.
Terwyl Moore by die YB-49-ongeluksterrein gestaan ​​het wat Edwards doodgemaak het, het Moore iets in die vuil sien glinster. Hy het dit opgetel: Dit was 'n sterre saffier, perfek behalwe 'n effense skyfie aan die een kant.
Die klein klip was 'n raaisel totdat Moore met 'n ingenieur gesels het wat op die basis was die dag toe die YB-49 neerstort.
Die ingenieur noem dat 'n lid van die bemanning, majoor Daniel H. Forbes, 'n paar weke voor die ongeluk getroud was. Sy vrou het vir hom 'n saffierring gegee. Die weermag het die omgewing gevind, maar nie die klip nie.
Moore was verstom: "Ons het die klip gevind," het hy gesê. 'Ons het dit vyf jaar gelede reg in die middel van die webwerf gevind.'
Hy het 'n foto van die saffier aan die lugmagpersoneel gestuur, wat die weduwee van Forbes gaan besoek het.
'N Halfeeu het verloop sedert die tragedie. Die weduwee is weer getroud en het aanvanklik nie die ring onthou nie. Toe wys hulle haar die prente.
Sonder om 'n woord te sê, stap sy na haar slaapkamer en keer terug met 'n bypassende ster-saffierring in haar hand. Die klip is uiteindelik aan haar teruggestuur tydens 'n seremonie by die Kansas -lugbasis wat die naam van Daniel Forbes dra.
'Dit is ongelooflik hoeveel dinge moes gebeur om die ring met haar te herenig,' het Moore gesê. "Dit het al ons werk bevestig."
Die Silver Star-toekennings is die derde hoogste toekenning van die Verenigde State uitsluitlik vir militêre operasies wat konflik behels en beklee die vyfde plek in die rangorde van militêre toekennings agter die Medal of Honor, die Crosses (Distinguished Service Cross Navy Cross en Air Force Cross), die verdediging Uitnemende diensmedalje (toegeken deur die departement van verdediging) en die onderskeidingsdiensmedaljes van die verskillende takke van diens. Dit is die hoogste toekenning vir strydmoed wat nie uniek is aan 'n spesifieke tak wat dit deur die weermag, vloot, marinekorps, lugmag, kuswag en handelaars toegeken is nie. Dit kan deur enige van die individuele dienste aan nie net hul eie lede nie, maar ook aan lede van ander takke, buitelandse bondgenote en selfs aan burgerlikes gegee word vir "dapperheid in aksie" ter ondersteuning van gevegsendings van die Amerikaanse weermag .
Omdat die Silver Star slegs toegeken word vir strydmoed, is die enigste toestelle wat daarop gedra word:
in plaas van addisionele Army/AF -toekennings in plaas van 'n sesde Army/AF -toekenning in plaas van addisionele Navy/USMC -toekennings in plaas van 'n sesde Navy/USMC -toekenning.
(Sewe toekennings van die Silver Star sou dan op die lint vertoon word as 'n Silver OLC en 1 Bronze OLC vir Army of Air Force. Vir Navy/Marine Corps Awards sou dit 'n Silver Star plus 1 Gold Star wees.)
Gestig deur president Woodrow Wilson
Die Silver Star -medalje is tydens die Eerste Wêreldoorlog deur president Woodrow Wilson gestig as die 'Citation Star', en is slegs deur die Amerikaanse weermag toegeken, hoewel dit deur die oorlogsdepartement aan lede van die Amerikaanse vloot en mariniers oorhandig is. Oorspronklik het dit 'n silwer ster van 3/16 duim gedra wat op die lint van die diensmedalje gedra moes word vir die veldtog waarin die aanhaling gegee is. Los op grond van die vroeëre verdienste -sertifikaat was die Citation Star terugwerkend beskikbaar vir diegene wat het hulle onderskei tydens militêre operasies tot in die Spaans-Amerikaanse oorlog. (Daarna is dit toegeken vir dapperheid aan helde van die burgeroorlog wat op dieselfde wyse aangehaal is vir dapperheid in aksie.) Voor 1932 het die Algemene Orde toekennings aangekondig van die 'Citation Star' begin gewoonlik:
"In opdrag van die president, onder die bepalings van die wet van die kongres wat op 19 Julie 1918 goedgekeur is (Bul. No. 43, WD, 1918), word die volgende amptenare en aangewese mans aangehaal vir dapperheid in aksie en 'n silwer ster mag geplaas word op die lint van die oorwinningsmedaljes wat aan sulke offisiere en aangewese mans toegeken word. " ('N Vertelling van die handeling of dade wat gevolg is vir elke man wat aangehaal word.)
Op 22 Februarie 1932, die datum wat George Washington se 200ste verjaardag sou gewees het, het stafhoof -generaal Douglas MacArthur, generaal Washington, se "Badge for Military Merit (1782)" herleef as die Purple Heart. In dieselfde jaar pleit hy ook suksesvol vir die omskakeling van die "Citation Star". Toe sy aanbeveling deur die Minister van Oorlog goedgekeur word, is die silwer ster van 3/16 'van 'n lintapparaat omskep in 'n volwaardige medalje.
Merietesertifikaat - Silver Star -voorganger
Die Silver Star-medalje is ontwerp deur Rudolf Freund van Bailey, Banks en Biddle, en het bestaan ​​uit 'n vergulde brons vyfpuntige (punt-op in teenstelling met die neerwaartse ontwerp van die Medal of Honor) ster met 'n lourierkrans in sy middelpunt. Die lintontwerp bevat die kleure van die vlag en lyk baie soos die vroegste voorganger van die medalje, die Certificate of Merit Medal. Die agterkant van die medalje is leeg, behalwe vir die verhoogde teks "Vir dapperheid in aksie", waaronder gewoonlik die naam van die ontvanger gegraveer is.
Is die silwer ster van silwer gemaak?
Tegnies is die Silver Star nie gemaak van werklike silwer nie. Die goue kleur van die vergulde brons - ormolu - ster lyk in stryd met die naam van die toekenning, Silver Star. Die naam Silver Star kom van die medalje se geskiedenis van die Eerste Wêreldoorlog en die 3/6 "silwer ster wat prominent in die middel van die medalje verskyn.
Die Silver Star -medalje bly uitsluitlik 'n weermagversiering tot 7 Augustus 1942, byna 'n jaar nadat die Tweede Wêreldoorlog begin het. Op daardie datum is die Silver Star -medalje uitgebrei deur 'n kongreswet vir toekenning deur die vlootafdeling vir optrede op of na 7 Desember 1941 (Public Law 702, 77th Congress).
Ons skat dat die aantal Silver Star-medaljes wat tydens die Eerste Wêreldoorlog en tans toegeken is, iewers tussen 100,000 en 150,000 is. Alhoewel die getal redelik groot lyk, in vergelyking met die meer as 30 miljoen Amerikaanse mans en vroue wat gedurende daardie tydperk in uniform gedien het, is dit duidelik dat die Silver Star 'n seldsame toekenning is, wat aan minder as 1 uit elke 250 veterane toegeken word van militêre diens.
Edwards sê dat vroue hul hare moet verf met 'n lae onderhoudskleur, soos 'n donkerbruin donkerbruin (links), en gereeld inskakel (regs) om gesplete punte te voorkom
Edwards sê dat u u hare moet kleur in 'n kleur wat 'perfek smelt by u natuurlike kleure'
As u 'n skaduwee kies wat naby u natuurlike kleur is, verminder u ook verligings- en verligte behandelings wat u hare kan uitdroog, het mnr. Edwards bygevoeg.
Omdat die winterweer die kans op skeurpunte vergroot, sê hy dat dit 'n goeie idee is om gereeld in te skryf - een keer elke ses weke - om u slotte in 'n goeie toestand te hou.
Hy sê verhitte stylgereedskap soos reguit en krul moet altyd vermy word en vervang word met kreatiewe voorkoms, soos vlegsels wat hare gesond hou.
Edwards sê dat vroue hul hare moet behandel net soos hulle vir hul vel sorg, omdat albei op dieselfde manier deur koue lug beskadig word
En as dit kom by die beskerming van u hare van binne na buite, sê Edwards dat dit alles daarop neerkom dat u genoeg water drink.
'As u aan die binnekant gedehidreer is, sal dit aan die buitekant verskyn,' het hy gesê.
Gedurende die koudste wintermaande, beveel hy ook aan om die conditioner een of twee keer per week vir 'n masker te ruil en elke dag 'n ligte serum soos Virtue Labs Healing Oil ($ 60) aan te wend.
Jaye Edwards se voorspellings vir haartendense vir 2021
In 'n opstanding het min mense sien aankom, sê Edwards dat die snyplek terug is in 'n onstuimige, moderne interpretasie van die ikoniese haarstyl van die disco-era.
Die shag -snit, geskep deur die kapper Paul McGregor, is 'n styl wat in verskillende lengtes gelaag is en aan die bokant en sye geveder is.
Natural-looking auburn tones and coppery blondes are making a huge comeback, Mr Edwards says, while more obviously dyed shades have fallen out of favour.
The new King's penny-pinching (he had made cuts, dismissing members of staff and only telling the family once it was a fait accompli) at a time when he was showering his mistress with lavish gifts lost him much sympathy from his servants and household. Shortly after his accession, a sanction was obtained that no man in royal employment should be dismissed without being offered alternative employment, but this rule was soon quietly dropped by the King. Servants resented having their wages cut when they spent much of their time loading furniture, plates and cases of champagne for despatch to Mrs Simpson's flat. The King's personal instruction that soap supplied for the guests in the royal residences, which was collected up after the guests had left and finished in the servants' quarters, should in future be brought to his own rooms, was also ill-received below stairs.
Work order for Amelia Earhart's Lockheed Electra at Bandoeng, 21–23 June 1937. (Purdue University Libraries, Archives and Special Collections) deur