En Plein Air: 'n gesprek met Joseph McGurl - Tekening - 2021
Joseph McGurl het grootgeword onder die artistieke begeleiding van sy talentvolle vader terwyl hy 'n passie vir vaar en 'n liefde vir die see gekweek het. Hierdie vroeë invloed, tesame met jare se harde werk en oefening, het hom een ​​van die voorste landskapsskilders van vandag gemaak, en in hierdie onderhoud deel hy sy kennis, ervaring en insig oor die kuns om die natuur te skilder.
Sun Main Coast deur Joseph McGurl, 2008, olie, 18 x 24.
Onderhoud deur Allison Malafronte
Amerikaanse kunstenaar: praat 'n bietjie oor u kunsopleiding, spesifiek die invloedryke rol wat u vader gespeel het om u te inspireer om kunstenaar te word.
Joseph McGurl: Ek moet my antwoorde vooraf sê deur te sê dat ek weet baie kunstenaars sal nie saamstem met sommige van die dinge wat ek sê nie. Dit is goed en soos dit hoort. As almal saamstem met my sienings, sou almal soos ek skilder, en kuns sou baie vervelig wees.
Vandat ek ongeveer vyf jaar oud was, het ek geweet dat ek 'n kunstenaar wil word. Dit was waarskynlik omdat my pa een was, en dit het natuurlik gelyk, en ek hou van teken. Behalwe dat hy 'n rolmodel was, het my pa my gehelp om my tekeninge reg te maak toe ek nie kon sien hoekom hulle nie goed gelyk het nie. As tiener het ek hom gehelp met sy werk, wat skilderye van muurskilderye, marmering, stensilwerk, standbeeldverf, houtkorrelwerk, dekoratiewe skilderye, argitektoniese weergawes, monumentontwerp en amper iets met verf te make het. Ek het meestal agtergronde geverf, borsels skoongemaak, verf gemeng en ander gepaardgaande take verrig. Op 'n vroeë ouderdom het ek ook gemaklik geraak met die gebruik van verf en die gepaardgaande eienskappe daarvan. Die diepste invloed wat my pa op my gehad het, was waarskynlik sy toegewyde werksetiek. Hy moes 'n manier vind om 'n gesin van sewe te onderhou en kon dit doen deur sy talent en harde werk. Ons het lang dae gewerk.
Gedurende my tienerjare het ek Saterdagklasse bygewoon in die Museum of Fine Arts, Boston onder Ralph Rosenthal. Hy was 'n ander rolmodel wat my onder meer geleer het om te ontleed wat ek teken of skilder om dit beter te verstaan ​​en dit op 'n meer oortuigende manier uit te beeld, wat vir my belangrik was. Ek het Massachusetts College of Art and Design bygewoon en het 'n tweeledige hoofvak in onderwys en skilderkuns behaal. Die akademiese klem op die basiese beginsels van teken en skilderkuns was baie, en ek het gevoel dat my opleiding onvolledig was. Later het ek uitgevind oor die Boston School-dissipels en hul benadering tot teken, wat gebaseer was op die leer van die Franse Akademie. Hierdie benadering tot teken het oor honderde jare ontwikkel en is 'n baie effektiewe metode om studente op te lei om duidelik te sien en akkuraat te teken. Ek het figuurtekening onder Robert Cormier bestudeer, en dit het regtig 'n keerpunt geword in my vermoë om uit te druk waarna ek was.
Verby die kaai
deur Joseph McGurl, 2008, olie, 23 x 25.
Versameling Robert Wilson Galleries, Nantucket, Massachusetts.
AA: Wat het u gelei tot die genre van landskap, nadat u figure tekening by Robert Cormier bestudeer het?
JM: In my jonger jare het ek geskilder, geskilder, afdrukke gemaak en allerlei kunsprojekte gedoen. Die soorte kuns en materiale wat die meeste bevrediging vir my gegee het, het geleidelik die wat ek minder interessant gevind het, vertraag. Ek het die meeste emosionele terugvoer van landskappe ontvang en besluit om nie tyd aan minder fassinerende werk te spandeer nie. As ek nie heeltemal daartoe verbind het wat ek skilder nie, verloor dit die opgewondenheid, en ek dink die gebrek aan passie word voor die hand liggend. Alhoewel ek baie van figuurtekening hou, was dit regtig 'n middel tot 'n einde. Ek wou beter teken, en die metode wat deur die Boston School-kunstenaars geleer is, is die beste manier om dit te doen.
AA: Hoe lank studeer u kuns in Engeland en Italië? Was dit gedurende hierdie tyd dat u belangstel in die tradisionele, ou meesterbenadering tot skilderkuns?
JM: Dit was somerprogramme wat ek op universiteit geneem het. Die Engelse reis was aan die Universiteit van Londen. Ongelukkig was die kunsafdeling nie goed bestuur nie en het dit teleurstellend geblyk. Die kunsgeskiedenis was beter. Die werklike waarde was om na die museums te gaan en die konstabels en draaiers te sien. Ek is ook na Holland om die Nederlandse meesters te gaan besoek. Dit was toe ek besef dat ek soveel meer kan leer uit die bestudering van die kuns in die museums. Die reis na Italië is deur die Boston Universiteit aangebied en was uitstekend. Die professor in kunsgeskiedenis, Sam Edgerton, was een van die beste onderwysers wat ek ooit gehad het. Ek het my weer besig gehou met die kunswerke in die museums. Dit het my geleer dat die beste manier om my kuns te benader, was om te leer van diegene wat voor my gekom het en probeer om dit 'n bietjie te bevorder, terwyl ek ook my eie identiteit ontwikkel.
AA: Kunstenaars bewonder jou kunswerke gereeld vir jou vermoë om lig op te vang en lig en atmosfeer te skep. Kon u 'n opsomming gee van hoe u dit doen, sowel uit 'n tegniese as geestesoogpunt?
JM: Die tegniese aspekte van lig en atmosfeer is redelik eenvoudig. Dit kom regtig neer op die vermenging van die regte kleur en waarde vir 'n spesifieke plek in die illusie-ruimte in die skildery. Soms sal ek 'n gedeelte met 'n glans of 'n geskommel verander. Ek gebruik ook tekstuur, of die gebrek daaraan, om ruimte en lig te definieer. Een van die dinge wat ek by die meesters geleer het, is dat dik verf help om voorwerpe na vore te bring en ligte voorwerpe helderder laat lyk, so ek gebruik gereeld hierdie 'truuk'. Dun, deursigtige verf gee diepte aan 'n skildery. Die belangrikheid van die akkuraatheid van kleur en waarde word vir my duidelik as ek 'n reproduksie van een van my skilderye sien. Soms sal 'n spesifieke kleur of waarde nie korrek reproduseer nie, en spring dit uit die posisie in die ruimte.
Geestelik is dit regtig belangrik om die toneel in drie dimensies voor te stel. Ek het jare lank die landskap bestudeer en probeer verstaan ​​wat aangaan en waarom. Byvoorbeeld, die kleur van 'n voorwerp verander namate dit teen sononder anders wegtrek as in die middag. Deur te verstaan ​​hoe ruimte en lig die kleur en waarde beïnvloed, kan u kleure oordryf of minimaliseer om die diepte nog meer te druk. Onthou, u probeer 'n driedimensionele ruimte op 'n plat oppervlak en die sonlig met slegs pigmente verf, sodat u nie net kan verf wat u sien nie. U moet ook wat u weet, skilder om al die moontlikhede te benut.
Oorkant die see
deur Joseph McGurl, 2007, olie, 24 x 36. Privaatversameling.
AA: Beskryf u verbinding met die see, insluitend u 'drywende ateljee', Atelier.
JM: Ek het op die water grootgeword en my somers deurgebring om te swem, te vaar en die nabye eilande en inhamme te verken. Daar is waarskynlik sielkundige redes waarom ek so 'n sterk band met die see het, maar daar is ook artistieke redes. Die oseaan en die kuslyn het soveel aspekte van wat my intellektueel en visueel oor ons wêreld interesseer. Daar is eindelose ruimte en wonderlike lig, wat die belangrikste onderwerpe in my kuns is. Dit is nie 'n statiese omgewing nie. Die son, gety, windpatrone en wolkformasies verander vir die oomblik. Die uitdaging is om die diepte, refleksie, deursigtigheid, gewig en beweging van die oseaan te probeer verf.
Ek skilder al van kleintyd af van bote af. In my vroeë 20s het ek as 'n seiljagkaptein gewerk en sedertdien skilderwerke gebruik. Die Atelier is die nuutste. Dit is 'n seilboot van 44 voet lank met ketch getuig. Dit is in 1965 gebou en het oulike, klassieke lyne. So baie moderne bote is lelik en lyk meer soos kombuistoestelle as bote. Ek en my gesin spandeer die grootste deel van die somer deur New England te vaar, en ek skilder baie gereeld aan boord, of ek neem die jol na die oewer en skilder uit die land wat uitkyk. Vaar gee my 'n beter begrip van my onderwerp.
AA: Wat is u plein-lugproses? Hoe belangrik is dit vir u om op die terrein studies en sketse te maak, in teenstelling met die gebruik van foto's as verwysings vir u ateljeewerk?
JM: Ek probeer my reaksie op die werklike wêreld uitbeeld - nie 'n plat visuele voorstelling daarvan nie. Ek probeer die hele boom verf, selfs die kant wat jy nie kan sien nie. Ek probeer ook 'n lewende boom skilder wat in die winter sal sterf en weer in die lente sal blom. Die wetenskap het ons geleer dat ruimte en tyd nie staties is nie en dat daar op subatomiese vlak 'n waansin van aktiwiteit is. As ek dit weet, kan ek nie op 'n foto skilder wat sonder al hierdie dinge is nie. Ek probeer ook om die natuur so volledig moontlik te verstaan, en om dit noukeurig te bestudeer terwyl ek dit in verf interpreteer, is die beste manier om dit te bereik. Die uitdaging om net met my verf die veld in te gaan en met 'n nuttige prentjie weg te kom, is ook aantreklik. Soms het ek nie genoeg tyd om 'n sekere effek aan te teken nie, maar dit is net soos dit gaan. Dit is moeilik om net op my eie waarnemings te vertrou, en dit lyk miskien makliker om op foto's te skilder, maar my doel is om dit nie op die maklikste manier te doen nie, maar op die beste manier. Soos almal, het ek soms die neigings om lui te wees, en as ek weet dat ek 'n foto het om my te rugsteun, lyk ek miskien nie so hard of werk ek so lank soos ek moet nie.
AA: Vir kunstenaars wat nie 'n baie gesogte plek in een van u twee jaarlikse werkswinkels kan kry nie, gee hulle asseblief 'n oorsig van waarop u in 'n tipiese werkswinkel fokus.
JM: Ek probeer die deelnemers help om die landskap in meer vereenvoudigde terme te sien en wys hulle 'n paar praktiese truuks wat ek geleer het om dit makliker te maak om buite te verf. Daar is soveel inligting om uit te sorteer. Ek glo dat plein lugskildering die moeilikste vorm van kuns is om te bemeester. Benewens die gewone probleme rakende konsepsie, samestelling, teken, waarde en kleur, het die plein-lugskilders 'n oneindige hoeveelheid detail om dit te vereenvoudig. Die waardeversameling is nie naastenby wyd genoeg om die helderheid van die son of die diepte van 'n skaduwee te verf nie, en hoe verf 'n mens 'n afstand van vyf kilometer, die beweging van golwe of al die blare op 'n boom? Boonop verander die lig voortdurend, dit kan warm of winderig wees, die son is in u oë, en u moet u voorrade tot die blote noodsaaklikheid beperk.
In my werkswinkels begin ek met 'n oorsig van my skilderproses en wys die studente my skilderuitrusting en dinge wat die prosedure 'n bietjie vergemaklik het. Dan bespreek ek deur middel van demo's en kritiek enkele van die belangrikste probleme wat die meeste deelnemers het om die landskap te skilder. 'N Voorbeeld is dat hulle die feit verloor dat elke voorwerp 'n definitiewe vorm het. 'N Rots en 'n boom het soortgelyke onderliggende vorms. Die oppervlakkige tekstuur verwar studente. Ek bespreek die belangrikheid daarvan om die regte vorm van die voorwerp te sien en dan 'n kort manier te vind om die tekstuur van die voorwerp te impliseer. Ek spandeer ook baie tyd aan lineêre en atmosferiese perspektief om hulle te help om diepte in die skildery te skep. Ek sal gewoonlik soggens 'n demo doen, en dan werk hulle in die middag aan hul skilderye. Ek spandeer ten minste een demosessie in die ateljee wat die meganiese proses van die maak van 'n ateljeeskildery uit 'n skets vertoon. Ek wys ook 'n paar unieke instrumente wat ek soms gebruik en bespreek hoe ek die ateljee opgestel het. Hierdie demonstrasie bevat 'n paar metodes om verf te manipuleer, soos glas, impasto en scraffito.
deur Joseph McGurl, 2008, olie, 24 x 36.
AA: Dink jy dit is moontlik om kunstenaars te leer verf op die vaardigheids- en vaardigheidsvlak wat jy bereik het? Is dit oordraagbaar, of dink jy dat dit iets is waarmee jy gebore is?
JM: Ek dink dit is 'n bietjie van albei. U moet talent hê, en u moet opleiding hê. U moet ook baie hard daaraan werk. Net soos dokters of loodgieters hul fooie moet betaal, doen kunstenaars dit ook. As ek terugkyk na die kunswerke wat ek in my 20's gedoen het, was dit regtig sleg, maar dit het uiteindelik verbeter.
AA: Watter landskapkunstenaars, verlede en hede, bewonder jy?
JM: Kunstenaars uit die verlede sluit in Frederic Edwin Church, Sanford Gifford, Worthington Whittredge, John F. Kensett, J.M.W. Turner, Arthur Streeton, John Singer Sargent, en Hugh Bolton Jones. Vir kontemporêre kunstenaars is Andrew Wyeth, Jamie Wyeth, Antonio López García, Don Demers, William Davis, Matt Smith, Marcia Burtt, Ken Auster.
AA: Wat inspireer jou die meeste as kunstenaar? Waarheen draai u vir kreatiewe motivering?
JM: Ek word soms geïnspireer deur 'n vertoning in 'n gallery of museum te sien. As ek buite met ander kunstenaars skilder, word ek geïnspireer deur hoe hulle 'n ander benadering tot dieselfde toneel sal benader. Die natuur in al sy vorme - soms met die indruk van die mens - is waarskynlik die inspirerendste manier vir my om opgewonde te raak oor die skilderkuns.
Om kreatief te motiveer, gaan ek net werk toe. Soms het ek die hele nag aan 'n spesifieke probleem gedink, en as ek dink dat ek die oplossing gevind het, raak ek opgewonde oor die komende dag se werk. Ander kere voel ek nie baie kreatief nie, maar moet ek produktief wees. Ek werk aan my werk en die inspirasie kom dikwels na 'n ruk. Soms is dit my beste dae, en die dag gaan te vinnig.
Besoek sy webwerf by www.josephmcgurl.com vir meer inligting oor Joseph McGurl.
Naweek saam met die meestersinstrukteur
Joseph McGurl gaan twee meesterswerkswinkels aanbied en 'n demonstrasie lewer tydens Amerikaanse kunstenaar Naweek met die Meesterswerkswinkelkonferensie, 10 tot 13 september 2009. Besoek www.aamastersweekend.com vir meer inligting.
Kyk die video: Joseph McGurl: Advanced Landscape Painting Techniques (Junie 2021).
Copyright 2021 \ Kunstenaarsnetwerk - kreatiewe inhoud, opvoeding en produkte vir die kunstenaarsgemeenskap \ En Plein Air: 'n gesprek met Joseph McGurl