Higiënisme en stadsbeplanning: die nuwe sentrum van Villeurbanne - Inligting
Higiënisme en stadsbeplanning: die nuwe sentrum van Villeurbanne
Titel: 10 Junie - 1 Julie 1934. Inhuldigingsvieringe van die nuwe sentrum van Villeurbanne.
Skrywer: BOUCHERAT Albert (-)
Skeppingsdatum : 1933
Datum getoon: 1934
Afmetings: Hoogte 122 - Breedte 160
Tegniek en ander aanduidings: H. Richard-druk, 161 rue Vendôme, Lyon kleurlitografie
Stooring plek: Gadagne Museum webwerf
Kontak kopiereg: © Gadagne Museum - Lyon
Prentverwysing: n ° 1494
10 Junie - 1 Julie 1934. Inhuldigingsvieringe van die nuwe sentrum van Villeurbanne.
Gedurende die XIXe eeu, het die ellendige lewensomstandighede wat vir werkers in stede gereserveer is, en die besorgdheid van higiëne 'n nuwe belangstelling in stedelike behuising in alle geïndustrialiseerde lande gewek. Hierdie belangstelling was aanvanklik teoreties, met ideale stadsprojekte vanaf die begin van die industriële rewolusie. Te midde van 'n tydperk van ekonomiese liberalisme bly die prestasies privaat inisiatief, 'n tendens wat in die Lyon-streek aangemoedig word deur die tradisie van mutualisme wat gebore word onder canuts en deur die sosiale katolisisme van 'n paar groot nyweraars. Die ingryping van die staat deur wetgewing wat gunstig is vir maatskaplike behuising is laat: die Siegfried-wetgewing wat 'goedkoop wonings' skep (1893), die wet van Loucheur om die toegang van gesinne met lae inkomste tot eiendom te vergemaklik (1928). Aan die ander kant het stadsbeplanning, tot dan toe 'n eenvoudige rasionele ontwikkeling van die padnetwerk, geleidelik 'n wêreldwye saak geword, terwyl argitektuur met behulp van die bronne en metodes van industriële produksie vanaf 1928 die weerspieëling van internasionale kongresse gevoer het. van moderne argitektuur. Die Bolsjewistiese konstruktivisme, die Duitse Bauhaus, die konstruksieterreine van die fascistiese Italië, die Verenigde State bekroon met 'n oorwinning voor die Groot Depressie, gee voorbeelde van die avant-garde.
Aan die einde van die XIXe eeu, het die nabyheid van Lyon nywerhede aangetrek tot Villeurbanne, 'n klein plattelandse dorpie waar werkers in getalle gestroom het. Die verkiesingsgewig van hierdie nuwe bevolking het gelei tot 'n geleidelike verskuiwing aan die linkerkant van die munisipale politiek aan die begin van die 20ste eeu.e eeu. Tussen 1930 en 1934 het Villeurbanne 'n nuwe sentrum bekom, wat getuig van die belangrikheid daarvan en die sosiale bekommernisse van die munisipaliteit.
Die plakkaat het 'n moderne kommunikasiemiddel geword, met 'n opvallende styl, wat dupliseerbaar is danksy die tegnieke om te druk. Hier gee die soliede kleurareas, die geometriese grafika wat die besonderhede uitskakel, die boodskap sterkte en helderheid. In die oggendlig wat uit 'n teoretiese Ooste aan die regterkant kom, spring die geboue uit die onsigbare grond op, soos 'n universele model wat 'n blink toekoms beloof.
Ons herken die inleidingstorings, die twee rye geboue, die klokhuis van die stadsaal, die Palais du Travail. Die hoogte van die geboue (tot 19 verdiepings vir die torings), die bleikers wat die straat na die lug oopmaak, die menigte vensters, die plat dakke, is die resultaat van 'n argitektuur met 'n metaalraam en gewapende beton, geklee in mure van betonblokke. Redans vervang ongesonde binnehowe. Die klassieke kolomme van die stadsaal weerspieël die waardigheid van die gebou. Twee argitektoniese ontwerpe word saamgestel: die algehele plan en die Palais du travail, funksioneel en gestroop, is ontwerp deur 'n tegnikus, Morice Leroux, wat saam met Lyautey in Marokko gewerk het; dit was 'n Grand Prix de Rome-argitek, Robert Giroud, wat die stadsaal ontwerp het.
Die inisieerder van die operasie, Lazare Goujon, dokter en sosialis, is in 1924 tot burgemeester verkies, en glo in vooruitgang deur behuising, gesondheid en onderwys. Die woonstelle (gemiddeld 3 kamers) van hierdie wolkekrabbers wat met hysbakke toegerus is, het vullishoue, elektriese stowe, sentrale verwarming en warm water, danksy 'n munisipale ketelkamer. Die Palais du Travail het 'n swembad, 'n ouditorium, 'n apteek, kamers vir konferensies en vergaderings gehuisves.
Maar die munisipaliteit was in die skuld. Sy het min beheer gehad oor die gemengde maatskappy waarin sy vir die eerste keer aan private maatskappye verbonde was. Met die ekonomiese krisis en werkloosheid het huurders skaars geword. Die kommuniste, wat die prestasie duur en "kleinburgerlik" geag het, het die verkiesing van 1935 met 'n program van onmiddellike hulp gewen. Ná die krisis en die oorlog bly die behuisingsprobleem.
Die saak van Villeurbanne is voorbeeldig van die wedywering tussen die SFIO en die rekenaar sedert die skeuring van 1920. Dit openbaar ook aspirasies van die tussenoorlogse periode: lug, son en kultuur vir almal, 'n argitektuur rasioneel reageer op 'n sekere idee van die stad, 'n estetika wat beïnvloed word deur die geometriese noukeurigheid van industriële produksies en kubisme.
Marc BONNEVILLE Geboorte en metamorfose van 'n voorstad in die werkersklas: Villeurbanne Lyon, PUL, 1978.
Bernard MEURET Munisipale sosialisme: Villeurbanne 1880-1982 Lyon, PUL, 1982.
Kollektief "Die wolkekrabbers het vyftig jaar" in Vooruitgang , Mei 1984.
Michel RAGON Wêreldgeskiedenis van moderne argitektuur en stadsbeplanning , volume II, Parys, Casterman, 1972.
Leonardo BENEVOLO Geskiedenis van moderne argitektuur , tome II, Parys, Dunod, 1980.
Hélène DELPECH, "Higiënisme en stadsbeplanning: die nuwe sentrum van Villeurbanne"
Video: What are Municipal Services?
Copyright © salvadoryoscar.com | Higiënisme en stadsbeplanning: die nuwe sentrum van Villeurbanne...