Hoe doen mens navorsing vir jou nie-fiksieboek?
1. Gebruik jou notas: Notas sluit alles in wat verband hou met jou boek – nie net dit wat jy in 'n biblioteek of argief gaan neerskryf het nie, maar ook die idees wat jou binneskiet in die middel van die nag, en terwyl jy dalk met iemand oor die foon gesels. Die skryf van 'n boek is soos om 'n legkaart te bou – elke stukkie inligting moet naderhand perfek inmekaarpas om die prentjie te voltooi. Dis waarom jou notas so belangrik is. En dis een van die dinge wat dit so lekker maak – en al het jy nie die eindprentjie voor jy begin nie – die prentjie neem vorm aan na aanleiding van jou eie insette.
2. Soek vars feite: Feite is die boustene van nie-fiksieboeke. En nuwe feite is die beweegrede vir die skryf van 'n boek: ons het reeds gesê jy moenie net 'n bestaande boek probeer oorskryf nie. Kom ons kyk nou na verskillende maniere waarop jy feite kan bekom:
> Klik hier om die res van die artikel te lees.
Ek skryf gereeld kortverhale vir vrouetydskrifte. Ek het een verhaal wat in 'n spesifieke tydskrif verskyn het, later verander en ontwikkel na 'n vervolgverhaal vir 'n ander tydskrif. 'n Redakteur het my van selfplagiaat beskuldig en weier nou om ooit weer van my verhale te publiseer! Ek het glad nie geweet daar bestaan so iets soos selfplagiaat nie?
Die idee van selfplagiaat klink amper belaglik, maar blykbaar is dit 'n werklike probleem wat gevolge het. Maar 'n mens kan nie verhelp om te vra nie: is dit regtig moontlik of eties om van jouself te steel?
Baie mense kan nie glo dat daar 'n debat kan wees van of jy by jouself kan steel of nie. Ander, weer, sien dit as 'n teenstrydigheid met kreatiwiteit.
Die probleem is dat, wanneer 'n skrywer 'n nuwe werk voorlê, dit algemeen aanvaar word dat dit algeheel nuut en oorspronklik sal wees. Dit skep dus 'n situasie waar die leser tot 'n mate mislei word oor dít wat hy lees. Die vraag is nou of dit werklik tot nadeel van die leserspubliek is aangesien dit duidelik en sterk van situasie tot situasie verskil.
Wanneer sou dit dus aanvaarbaar wees om "jou eie woorde te steel" en wanneer nie? Kenners is dit eens dat daar géén verskoning by akademiese geskrifte is nie. Die algemene verwagting is om met 'n verhandeling of akademiese geskrif te toon hoeveel jy geleer het. Om selfplagiaat te pleeg en vorige werk vir 'n nuwe opdrag weer te gebruik, beteken bloot dat die doel van die opdrag 'n niksbeduidend geraak het.
Uiteindelik sal die debat oor die implikasies van selfplagiaat dalk vir ewig aanhou. Daar sal altyd voorstanders en teenstanders daarvan wees en skrywers wat 'n kortpad wil neem. Dit sal dalk beter wees as jy probeer om selfplagiaat sover moontlik te vermy want niemand kan ooit heeltemal seker wees wat 'n leserspubliek aan die een kant en skrywers aan die ander kant, se verwagtinge is nie.
> Lees 'n meer volledige uiteensetting in hierdie artikel.
Hoe begin mens om iets te skryf?
Of dit nou 'n skooltaak, artikel, kortverhaal of roman is… almal moet een of ander tyd iets skryf. Vir baie mense is skryf dikwels 'n probleem want dis tydrowend, veeleisend en dikwels onbevredigend. En laat ons nou maar eerlik wees: dis ook regtig moeilik. Die probleem lê egter daarin dat die meeste mense nie ophou om te dink hóé hulle moet skryf nie. Dit behoort nie so te wees nie, want alles in die lewe bestaan uit formules – skryf ook. Net soos daar formules is om wiskundige probleme op te los is daar formules om enigiets te skryf. En dit maak die taak soveel makliker. Lees die res van hierdie artikel op ons blog.
Foto's – minstens R400 – R500 per foto (en maak seker jy behou kopiereg).
Advertensiemateriaal – hang weer eens van kliënt en dringendheid van werk af. 'n Vaste bedrag sal beter werk want gewoonlik is daar te min woorde in advertensiemateriaal om p/w te vra. Kyk na die hoeveelheid kopie of werk daaraan verbonde en stel jou fooi op enigiets van R800 opwaarts vir die kopie. Gebruik jou diskresie wat die hoeveelheid werk, tipe kliënt, ens. betref.