Gemeiner besenginster - Encyclopedia of Life
Cytisus scoparius (Gemeiner besenginster) is a species of plant in the family legumes. It is a photoautotroph.
Gemeiner besenginster includes 1 child:
Cytisus scoparius ssp. maritimus (Rouy) Heywood Matteus 5:4; 7:7-12 God se tere aanraking.
TuisSo dien onsNHSVOpleidingKuratoriumTeologiese Fakulteit (UP)HTKAIMto careAfrikaanse eredienste eldersVaardigheidsontwikkelingWelsynwerkGemeenskappe in noodBejaardesorgKindersorgOndersteuningsraadADVSo werk onsKerkkantoorRadeNHKA Predikante AftreefondsKerklike argiefPredikanteBeroepafwagtendGemeentesRingeSP Engelbrecht-museumKerkhistoriese GenootskapToerustingKursusseIn Christus se voetsporeGesprek oor kerkweesAmptelike dokumenteEkumeneGERWARCNGKMRCCTKRRCAKonventWie is ons?MissieKort geskiedenisVisieSo sê onsWeb redaksioneelUittrekselsOmsendbrieweOpenbare verklaringsUit ons KerkkantoorVideosSo glo onsReformatoriese belydenisskrifteNGBHeidelbergse KategismusDordtse LeerreëlsEkumeniese belydenisseApostolicum (12 Artikels)NiceaAtanasiusSo aanbid onsPrekeLiturgieOrdesFormuliereVorige ordesKerkmusiekNuus en gebeureGemeentenuusVakaturesBeroepeSinodale posteOrrelisposteAnderKalenderKortnuusPersverklaringsPublikasiesKonteksDie Hervormer∙ Kerklike argiefe-HervormerHTSTydskrif vir Hervormde Teologie (THT) teo.co.zaBoekwinkelVerbum et EcclesiaPraat saamFacebookTwitterBybelse dagboekJanuarieFebruarieMaartAprilMeiJunieJulieAugustusSeptemberOktoberNovemberDesemberWerfkaart Jy is hier: Tuis So aanbid ons Preke Genade Matteus 5:4; 7:7-12 God se tere aanraking.
Matteus 5:4; 7:7-12 God se tere aanraking. | | Trefslae: 4344
Matteus 5:4; 7:7-12
God se tere aanraking Broers en susters in onse Here Jesus Christus: Ek wil vanoggend begin deur aan u twee voorbeelde uit die alledaagse lewe voor te hou. Twee voorbeelde wat, indien u kinders nog klein is — glo ek — u onmiddellik sal herken, en as u kinders al ouer geword het, voorbeelde wat ek glo u baie maklik in herinnering sal kan roep.
Wat doen ons as ouers gewoonlik, broers en susters, wanneer so iets met ons en ons kinders gebeur? Ons eerste reaksie is om daardie twee boelies te gaan soek en hulle goed die leviete voor te lees. Maar dit is nie wat ons doen nie. Nee, gewoonlik tel ons ons kind op die skoot, of neem haar in ons arms en sê dat sy haar nie oor daardie twee boelies moet bekommer nie, want pappa is hier, en pappa sal nooit toelaat dat daardie twee boewe my prinses skade aandoen nie. Pappa sal sorg dat nie gebeur nie.
Wat, broers en susters, is ons kind(ers) se reaksie ge­woonlik? Hulle klim van ons skoot af en begin om rustig te speel. Want pa het mos nou belowe, en alles is mos nou reg.
Wat, broers en susters, doen ons dan? Ons staan op, gaan lê by ons kind in die bed, verseker hom of haar dat hulle vir niks bang hoef te wees nie, want mamma is mos nou by haar. Ons maak haar toe, soen haar, en lê by haar tot sy slaap. En, omdat mamma nou daar by haar is, en omdat mamma belowe het dat sy nou vir niks meer bang hoef te wees nie, raak ons kind(ers) dikwels baie gou heel rustig aan die slaap. Vergete is nou die donker en al die boewe wat in die kamer was.
Wat meer is: wanneer ons gehelp het, vra ons nie ‘n fooitjie nie. Ons vra nie gunste in ruil vir ons hulp nie. Wanneer ons kinders huil, sê ons nie dat hulle nou vir ‘n slag dapper moet wees en moet ophou huil nie. En as hulle vir die soveelste keer dieselfde toon stamp, raadpleeg ons nie ‘n lys en vra waarom hulle aanhoudend op dieselfde plek seerkry nie.
Want sonder om briljant slim te wees, weet ons mos ons kinders is nog nie grootmense nie. Ons hoef nie almal kindersielkundiges te wees om te weet kinders is meestal bang vir die donker nie. Ons hoef ook nie Salomo’s te wees om te weet dat ons kinders in elk geval nie gevra het om hier te wees nie, dat ‘n bietjie melk opgevee kan word en ‘n gebreekte glas vervang kan word nie.
Waarom is ons dan soms so onwillig dat ons hemelse Vader ons moet troos? Waarom dink ons soms dat Hy nie wil hoor van ons probleme nie? Waarom dink ons soms dat God, ons Vader, te besig is om aan ons aandag te gee, ook wanneer ons bang is? Waarom dink ons dat Hy is moeg daarvan om dieselfde goed by ons oor en oor te hoor? Waarom dink ons dan soms dat Hy begin kreun as Hy ons sien aankom? Waarom dink ons raadpleeg Hy sy lys wanneer ons om vergifnis smeek en vra dan dink jy nie het al te veel kere na My toe gekom met hierdie een nie? Waarom dink ons soms ons moet met Hom heilige taal praat soos wat ons met niemand anders praat nie?
God wil hê dat ons nie klein oor Hom sal dink nie. Nee, Hy wil hê dat ons groot oor Hom sal dink. Want alleen wanneer ons groot oor God dink, sal ons groot dinge van Hom vra. Daarom ook sy opdrag in Matteus 7:7: vra, en vir julle sal gegee word, soek en julle sal kry, klop, en vir julle sal oopgemaak word. God se tere aanraking is net een armlengte ver. Amen