Die programgedig, “dag een”, is ’n soort dankgebed: Nadat die spreker besluit het om nie “langer u gat te lek / en onmoontlike gewaagde geraserige / gebede soos onkruid / op u akker te laat groei” nie, is hy dankbaar vir die bevryding wat hierdie oorgawe bring. Dit is dus ’n gebed wat die gebed kanselleer.
Kombuis se beeldspraak in hierdie gedig is oorspronklik en ryk. Die dag is ryp aan genade wat glinster “soos die uil-oë / van eiers / in my brekfispierinkie” en gewaagde gebede is “soos onkruid / op u akker”. Die opeenstapeling van paarrym in die gedig het my egter herinner aan ’n laerskool-eisteddfod.
In “van vandag af is alles moontlik” is daar sprake van ’n ontwaking wat nuwe moontlikhede bring. Dié ontwaking kan in verband gebring word met die skynbaar gelate aanvaarding van die programgedig. Die spreker is hier “aanpasbaar” en “inskiklik”.
Die titel van die bundel kom uit die gelyknamige gedig waarin die “smarterige jare” van die ek afval: “ou bloedpleisters weg in die grou / van al my christelike gisters” en “daardie dae” gegroet word “want hulle is / vir altyd verby”. Interessant genoeg word hierdie dae “ingesluk” (dit word dus geïnkorporeer) en die spreker verklaar sy rou is verby. Die gedig is ’n goeie voorbeeld van die eenwording van vorm (vroulike volryme met die “blou” van die titel deurlopend) en inhoud (dit is ’n liefdesgedig) in geslaagde poësie.
Afgesien daarvan dat Kombuis se oorkoepelende tema aan die swaar kant is, skroom hy nie om deur ’n ligter, grapperige lens te kyk na die wêreld waarin God dood is nie. Daar is ’n gedig oor die ongoddelike lus vir pampoenkoekies en ’n skreeusnaakse verdigting van die ontploffende Samsung-slimfoonsage, circa 2016.
In die beste gedigte bevat Kombuis se nuwe bundel vernuftige beeldspraak en interessante idees. Ek kon egter nie die geheelindruk afskud dat te veel van die gedigte by mymerende rymelary vassteek nie. Veral die gedigte waarin beroemde intertekste betrek word, slaag nie.