“Ja, jy weet,” sê sy saggies, “soms is my mammie nog net hier langsaan in haar kamer. Dan’s dit aand en sy’s al uitgetrek en sy roep ‘Slaaptyd, Corrie!’ Dan moet ek die poppe wegsit en haar ’n nagsoentjie gaan gee.”
Ons is in my ma se klein woonstel in die aftreeoord naby waar ek woon. Hier’s pas gekoek en getee en ek is besig om koekkrummels en blertsies icing van die vloer af op te vee. Die paartie het g’n spesifieke rede gehad nie. Was sommer vir die nuwe jaar. En om die blouerige post-Krismisspook te verdryf.
Sy’s klein, tannie Corrie. Haar wieletjie-loopraam is amper hoër as sy self, laat haar bietjie soos ’n kind op ’n Harley Davidson lyk. Ek neem die Harley by haar, parkeer hom en help haar op ’n stoel langs my ma.
Ek gee vir haar koek en sy eet in stilte. My ma is besig om haar leë papierbordjie netjies skoon te vee. Sy praat nie veel meer nie. Ná ’n groot siekte onlangs het sy iewers in haar agterkop in verdwyn en ’n stil, vredige afskynsel van haar ou self agtergelaat.
Ek kyk na die klein figuurtjie, haar nek diep in die skouers in teruggetrek asof die jare dit so teruggetimmer het. Skoliose, weet ek, is die siekte se winkelnaam. Dit knak die rug soos ’n verwelkte blomstingel en die lyer se aanskyn sak vloer toe. Sy moet behoorlik haar kop draai om jou aan te kyk. Nes ’n voëltjie wat skuinskoppie maak.
“Nooit. Dis dan my ma. Ek was maar agt toe sy oorlede is. Maar vir my is sy nog helder daar. Sy sit in haar bed in haar spierwit nagrok en japon en haar hare is losgemaak vir die nag. Dan gaan gee ek vir haar ’n soentjie.”
Ek knik en dink aan Einstein wat bewys het dat tyd ’n illusie is. En dat die snelheid daarvan relatief is tot die spoed waarteen dit waargeneem word. Ek stel my voor dis dalk soos wanneer ’n mens op die stasie in ’n stilstaande trein sit en die trein naas joune begin skielik beweeg. Jy weet nie of dit jy of die ander is wat vertrek nie. En of jy vorentoe of agtertoe gaan nie. Vreemde gevoel.