Mites oor hond aggressie - diere Lees Meer
Hoof diere Mites oor hond aggressie
Die bevordering van sosialisering vanaf 'n vroeë ouderdom sal help om vrees en toekomstige afkeer van mense, diere en vreemde ruimtes te vermy.
Geskryf en geverifieer deur die bioloog Duif van wonderwerke op 03 Februarie 2020.
Daar is verskillende mites oor honde -aggressiwiteit en dit is normaal dat ons op 'n stadium daarin geval het toe ons probeer het om die gedrag van 'n spesifieke hond beter te verstaan.
Alhoewel daar oor die algemeen gesê word dat die hond die 'beste vriend van die mens' is, gegewe sy groot empatie en geselligheid, is daar baie oortuigings wat sekere rasse om suiwer genetiese redes steeds as 'aggressief' bestempel.
In algemene terme word aggressie van honde as die die geneigdheid van 'n hond om aan te val, hetsy vir 'n ander dier of vir die mens self. Blaf, knor, die bedoeling om te byt of sekere gebare, soos om tande te wys, verwag die dreigende houding van 'n hond.
In die meeste gevalle ontstaan ​​hierdie wangedrag as reaksie op vergelding, hoewel dit ook sonder voorafgaande provokasie kan plaasvind.
Die oorsprong van honde -aggressiwiteit
Die groot mite oor hierdie tipe gewelddadige gedrag is die een wat sy teenwoordigheid aan sekere honderasse verbind, op so 'n manier dat dit alle verantwoordelikheid vir 'n slegte daad aan genetika toeskryf.
Gekonfronteer met hierdie ingewikkelde vooroordeel oor rasse soos die Rottweiler, die Pit Bull Terrier of die Doberman, is die Die wetenskaplike gemeenskap het die gewig van die omgewing en die teelmetodes getoon in die gedragsontwikkeling van die dier.
'N Voorbeeld hiervan is dié van die Duitse herder of selfs die pitbul self, wat as polisiehonde gebruik word in teenstelling met die gereelde byt van Chihuahuas, Pomeranians of Yorkshire terriërs.
Alhoewel daar op hierdie manier rasse is wat tradisioneel geteel is om te beskerm teen ander met 'n suiwer gepaardgaande funksie, sal dit die individuele temperament en die opvoeding van die hond wat uiteindelik sy gedrag bepaal.
Daar kan dus gesê word dat die meerderheid aanvalle wat deur die sogenaamde gevaarlike rasse veroorsaak word, te wyte is aan honde van wie aanvalskapasiteit is versterk, tot nadeel van hul sosialisering.
'N Ander bekende mite is die een wat honde-aggressiwiteit verbind met die houding van oorheersing. In die lig hiervan is dierkundiges en etoloë dit eens dat honde die verskil tussen hulle en mense duidelik verstaan. Boonop verstaan ​​hulle ons lyftaal en ander opdragte en voel hulle verward wanneer hulle nagemaak word.
Dus, dat 'n hond nie volgens 'n opdrag optree nie, beteken nie dat hy beter voel as sy eienaar nie. Heel waarskynlik is dit dat hulle dit nie verstaan ​​nie of dit nie wil nakom nie, soos dit in enige opvoedingsproses gebeur.
Hoe om 'n gewelddadige houding te voorkom?
By die aankoop van 'n hond, een van die belangrikste verantwoordelikhede van die eienaars is die regte opleiding van die dier. Hierdie taak sal veral gedurende die eerste ses maande bepalend wees in die hondjie -stadium.
Soos die hond gewoond raak aan sy nuwe omgewing, behoort dit op die oomblik te wees sluit die verhouding met mense, diere en selfs vreemde ruimtes in.
Aan die ander kant, gedurende die maande van tandgroei, is die dier geneig om te byt. Hierdie gedrag moet nie versterk word nie, aangesien dit 'n ongewenste gewoonte kan word op volwassenheid. Op dieselfde manier moet die onderdrukking van hierdie dade vermy gewelddadige straf, soos skree of slaan.
Besoek 'n hondetrainer as tuisonderrig nie slaag nie vroeër. Hoe langer hulp vertraag word, hoe ingewikkelder sal dit wees om 'n ongewenste gewoonte te verander, en dit kan selfs toeneem in die lig van harde berispe van gefrustreerde eienaars.
Oor die algemeen is die huidige sukses van die verhouding tussen honde en mense die gevolg van 'n lang makmaakproses. Dus, bevorder goeie gedrag in 'n verwelkomende, liefdevolle en gedissiplineerde omgewing, sal in die meeste gevalle 'n waarborg wees vir sukses met die hond.