Wie onthou nog vir André Stoop?André Stoop in sy speeldae (Foto New Era) Ek wonder hoe goed die Namibiër André Stoop sou gewees het as hy reg bestuur was. Ek het Stoop die eerste keer gesien speel nadat hy sy militêre opleiding in Oudtshoorn in die vroeë tagtigerjare voltooi het. Hy het vir die destydse Suidwes-Afrika heelagter gespeel – hy is in 1960 in Tsumeb gebore – en hy en sy broer Leon (skrumskakel) het die teenstanders ge-mesmeraais. Hy was een van daardie rugbyspelers wat Oubaas Markotter en Dok Danie Craven voetballers genoem het. Hy was lank en vinnig, het visie en goeie hande gehad, hy kon systap en swenk, hy was baie na aan die volmaakte pakket. Hy was in Suidwes se span wat in die Sport Pienaarbeker-reeks gespeel het en tot die Curriebekerreeks bevorder is. Hy was die argitek van die span wat in 1988 in die derde plek van die Curriebekerreeks geëindig het en hy was ook in die span wat Transvaal al hul dae gegee het toe hulle net met 12-10 kon deurskraap. Hy was in 1989 se span toe hulle die Westelike Provinsie op ŉ sopnat Nuweland geklop het. Stoop was in sy eie land ŉ legende. Hy was in 1988 Namibië se sportman van die jaar, het sewe keer vir die Britse Barbarians uitgedraf waar hy buitelandse joernaliste gaande gehad het, maar hy kon nie sy naam van die voorblaaie van die koerante afhou nie. Dok Craven het dit baie duidelik aan hom gestel dat hy nie vir die Bokke sou speel tensy hy sy sosiale gedrag verander en op en van die veld die regte balans handhaaf nie. Dit was seker maar die rede waarom hy oorgeskuif het rugbyliga toe, waar hy onder meer twee jaar lank vir Wigan uitgedraf het voordat hy weer na die 15-manspel teruggekeer het. Dit bring my uit by James O’Connor, die stoute seun van Australiese rugby, wat die soveelste keer in die sop is, dié keer nadat hy en die veteraan-All Black-slot Ali Williams betrap is met kokaïene. O’Connor het net kywie gehou, maar daar was reeds ŉ skeutjie daarvan in sy gestel. Die Wallaby-afrigter, Michael Cheika, het nou sy hand van vriendskap uitgesteek en geê O’Connor het hulp nodig. Ja, dis waar, baie waar, maar die vraag is waar die streep getrek word. Tot by watter punt moet ŉ mens iemand bystaan wat jou elke keer teleur stel?