Vind die toerismebalans op Atiu, Cookeilande - Interessant
Vind die toerismebalans op Atiu, Cookeilande
Vroeër die dag het Marshall Humphreys twee ander reisigers en my saamgeneem na die Rimarau Burial Cave, wat in die bos op Atiu, een van die 15 eilande wat die Cooks uitmaak, weggesteek is.
Marshall spesialiseer in hierdie donker toer, wat besoekers tot diep in 'n grot met reste van die skelet lei. Daar is geen toue om van die skedels af te skei nie, en mense moet eenvoudig hul koppe, hande en voete dophou om te verseker dat hulle nie aan stalaktiete stamp of op verspreide bene trap nie.
Atiu het 'n bevolking van 450 mense (met een koningin en twee konings), 'n getal wat in 18 jaar afgeneem het van 1 200. Terwyl kinders van die universiteit afstudeer, vertrek hulle dikwels die eiland, omdat daar nie tuis werk beskikbaar is nie. Daar is geen stopligte in die hele land nie en slegs een klein markwinkel op Atiu. Die eiland het vyf jaar lank nie 'n eie tandarts gehad nie, en eilandbewoners moet na Rarotonga, die bevolking van die Cookeilande, vlieg vir enige ernstige tandheelkundige werk wat 'n higiënis nie alleen kan hanteer nie.
En tog, vertel Marshall my toe ons op die donker pad na sy huis ry, doen Atiu 'n ywerige poging om toeriste te trek. Benewens sy begrafnisgrot, voer hy nog 'n grot-toer en 'n eilandtoer aan. Die eiland het slaapplek vir 70 gaste, en die grootste akkommodasie het ses volledige kamers wat toegewy is aan akkommodasie, maar daar was nog nooit 70 mense op enige gegewe tydstip op die eiland nie.
Selfs met al die eilandbewoners plus 'n volle besoeker, sou die nuwe kerk skaars halfvol wees.
Ek bly by Atiu Homestay B&B, wat bloot 'n ekstra slaapkamer in Marshall se huis is. Toe sy laaste kind in 2005 verhuis, het Marshall en sy vrou, Jéanne, hul huis vir besoekers geopen. Jéanne, 'n professionele kunstenaar, is tans in Nieu-Seeland, so Marshall is die enigste ander persoon in die huis saam met my.
Ek bly in die ou slaapkamer van sy dogters. Dit het twee enkelbeddens en 'n klein rak met Dan Brown-boeke en familiefoto's. Die raam is effens oop en 'n ligte briesie waai die hele nag deur die kamer. Soggens word ek wakker deur 'n haan.
By ontbyt sny Marshall papaja en bied my graan en melk aan. Ons sit aan die kombuistafel en gesels oor Atiu. Marshall is maar een van die handjievol toeroperateurs op die eiland. Met slegs 1 200 besoekers per jaar, dink ek dat hulle almal doen wat hulle kan om die toeriste se geld na hul persoonlike ondernemings te trek, gegewe die feit dat dit die grootste bron van inkomste op Atiu is.
Tussen koffies (gemaak van boontjies wat op die eiland geoes is), vra ek Marshall wat Atiu se toerismemodel is.
'Mense trek die woorde' gholf 'en' oord 'in,' sê hy. 'Dit sal aaklig wees om hier 'n oord te hê.' En tog, sê Marshall terwyl hy by die venster uitkyk na die groen blare wat in sy tuin groei, het die eiland groot potensiaal wat net nie kan realiseer nie. Van die wandelpaaie van die eiland moet opgegradeer word en geriewe wat baie mense verwag - soos 'n vinnige internetdiens - bestaan ​​nie. In 'n ongemaklike samestelling van die werklikheid, moet eilandbewoners die feit dat toerisme die grootste industrie is (gevolg deur taro- en koffieproduksie), balanseer met die feit dat hulle nie soveel toeriste kry nie.
Dit is ongelooflik moeilik om beleggings in toerisme-infrastruktuur te versoen, en sou opgegradeerde geriewe en 'n groter verskeidenheid vermaakopsies meer mense lok?
Ek het aan 'n stuk roosterbrood gekou en oor die vraag gedink. Sou ek selfs meer in toerisme in Marshall se kombuis sit en die nuanses van 'n fyn balans op 'n klein eiland in die Suid-Stille Oseaan bespreek? Ek vind troos daarin om te weet dat daar op enige gegewe tydstip drie of vier buitestaanders op hierdie eiland kan wees.
My ervaring is nie geblik nie; dit is gevorm in wat ek daaraan maak, want ek is nie een van dosyne of selfs honderde ander mense wat min nadink oor wat hul teenwoordigheid op 'n plek beteken en beteken nie. Vir twee dae het Marshall my in sy vragmotor laat rondry en gelag oor sy sleutels verloor omdat hy hulle vir die eerste keer in jare uit die ontbranding gehaal het en my gehelp het om 'n nuwe koeldrank uit die yskas van die mark te probeer kry.
My werk as reisskrywer lê voor my. Ek wil hê dat mense Atiu en die egtheid daarvan ervaar. Ek wil hê dat iemand anders in die kombuisstoel sit waarin ek sit en luister na die haan wat Marshall sê nie syne is nie, maar dit sal nie verdwyn nie. Ek wil hê dat besoekers na Atiu moet kom om deur die grotte te kruip en tuisbroek te drink, maar ek wil nie hê daar moet 'n kaartjiekoshuis buite die begrafplaas of 'n VIP-lyn buite die bosbar wees nie. Ek wil nie hê die pad moet uitgebrei word, stoplampe aangebring word en verkeersknope met twee motors die norm word nie.
En tog verdien Marshall en die eilandbewoners 'n bestaan ​​waarop hulle kan staatmaak. Hulle maak hul deure oop, maak maaltye en omskep hul eiland in 'n ware ervaring vir diegene wat die tyd neem om te besoek. Terwyl ek my tasse pak en voorberei om terug te keer na Rarotonga, besluit ek dat ek net een keer al 70 beddens op Atiu sou wou sien.