Wonder jy ook?Betogers buite die Bremner-gebou by die Universiteit van Kaapstad Foto: Carla Bernardo, African News Agency Ek kyk die afgelope paar dae met verbasing, skok en geweldige afkeur na wat op ons mooie kampusse regoor die land gebeur. Ek probeer dit ontleed vanuit die sosiale sielkunde, teorieë oor rewolusie, politieke en ekonomiese toestande, kultuuragtergrond en die rewolusie-mentaliteit en grootword wat dalk ŉ rol kan speel. Ek wonder of ’n mens dit kon voorspel, wie verantwoordelik is en hoe die situasie gaan uitspeel of ontlont kan word. Hoe meer ek dink en lees, hoe meer vrae het ek. Wat ek wel weet is hoe ek voel en hoe duisende ouers, studente en ander moet voel wanneer hulle die chaos en onrus aanskou. Vir my gaan dit nie meer oor die kwessie van klasgeld nie. Almal kry ekonomies swaar en sukkel om kop bo water te hou. Dit is te verstane, maar wat het skeefgeloop? Wat het gebeur dat groepe bogemiddelde intelligente mense so ongedissiplineerd, disrespekvol, onverstandig en bekrompe optree? Hoe kan groepe denkende mense deur klein groepies politieke aktiviste opgesweep en aangehits word? Is daar niemand wat dit bevraagteken, ondersoek of daarteen kan opstaan nie? Ek weet baie sal sê ek verstaan nie die hart en siel van die opstande en wat hulle poog om daardeur te bereik nie. Wat ek wel weet, is dat dit ŉ voorreg en grootse geleentheid is om by die hekke van ŉ universiteit in te stap, by kenners te leer en jouself voor te berei vir die toekoms en jou beroep. Hoe bevoorreg is iemand om by ŉ universiteit te kan groei en ontwikkel, te kan dink en droom. Van ander maniere van dink en doen te leer, jou perspektief en siening van die lewe en die wêreld uit te brei en te vergroot. Om logika en rasionele denke te ontwikkel. Baie van die opstandige studente het beurse gekry, groot somme geld om jaarliks mee te studeer om daartoe by te dra dat ons ŉ beter toekoms vir Suid-Afrika kan bou. Waar is die besef van die belangrikheid van waarmee hulle besig is? Is hierdie opstande belangriker as om vir eksamens voor te berei? Dink iemand aan die skade wat agtergelaat word, fisies en psigies, die wantroue, onverdraagsaamheid en vrese wat onsekerheid en dalk wanhoop skep. Wat gaan hierdeur bereik word wat positief is – op die lang duur? En ja, daar is sekerlik dinge wat moet verander, maar is daar nie beter maniere nie? Wat sê ek nou eintlik? Ons kan nie ten volle verstaan nie, ons kan nie heeltemal ontleed wat aangaan en by ŉ sinvolle antwoord of vinnige konstruktiewe oplossing uitkom nie. Wat ek sê is dat dit tyd is om hierdie soort gedrag af te keur, nie op ŉ wanhopige en hopelose, moedelose manier te kritiseer nie, maar deur betrokke te raak by mense en groepe wat die situasie positief kan help oplos. By Solidariteit is mense op die hoogste vlak besig om te dink en te redeneer en te beplan wat die beste volgende stap kan wees. My beroep is om Solidariteit se planne te help ondersteun, met nuwe idees vorendag te kom en te help dink wat ŉ ieder en elk kan doen, al is dit die kleinste dingetjie om eerder op te bou as af te breek, om eerder betrokke te raak as te onttrek en om te bid eerder as te oordeel. Al het ek baie vrae en onsekerhede en al wonder ek ook, voel ek veilig hier by Solidariteit waar ons nie sal toelaat dat daardie soort optrede ons onderkry en saboteer nie. Ons gee nie moed op nie en ons is nie lamgelê nie. Ons werk en ons bou aan ŉ beter toekoms vir onsself en ons kinders – elke dag!