weer gedink: waarom Belhar? | die ander kant
weer gedink: waarom Belhar?
As dit nou moontlik is om die NG Kerk in eenvoudige pro-Belhar en anti-Belhar kampies in te deel, dan is daar ‘n interessante patroon in die debat waardeur ons sal moet breek.
Eers vind ons ‘n argument dat Belhar ‘n vreemde teologie bevat. Dat Belhar dus ‘n breuk is met die tradisie, en nie versoenbaar is met die belydenisgrondslag van die Gereformeerde kerke nie.
Dan vind ons die stemme wat sê dat Belhar niks nuuts sê nie, dat dit heeltemal in lyn met die Bybel en die Gereformeerde tradisie is (en belangrik, dat dit nie bevrydingsteologie is nie), en dat daar daarom geen rede is waarom ons dit nie as Belydenisskrif kan aanvaar nie.
Maar, kom die teenvraag dan, waarom sal ons dan Belhar as ‘n belydenisskrif wil aanvaar as dit elkgeval alles sê wat ons belydenisskrifte reeds sê?
Daar is baie antwoorde wat hierop gegee word: omdat Belhar ons spesifieke konteks aanspreek, omdat Belhar ‘n bepaalde punt in ons tradisie waar die evangelie op die spel was aanspreek, of selfs net dat dit in nuwe woorde geskryf is. Al hierdie antwoorde probeer egter van die 3de punt teruggaan na die 2de punt, i.p.v om deur te beweeg na ‘n 4de posisie wat sê: Belhar sê nie wat ons belydenisskrifte sê nie, en juis daarom moet ons met Belhar werk.
Daar is ‘n skerp ironie in die hele gesprek oor Belhar in die NG Kerk. Die punt is dat ons stuck geraak het met ons belydenisskrifte in ‘n moderne era. Na al die lekker debatte oor belydenisskrifte en wie is nou eintlik in lyn en wie nie, moet ons dalk maar net eerlik wees daaroor dat ons hierdie dokumente nie meer lees nie. Ja fine, daar is dalk iewers iemand wat my nou sal herinner dat hulle inderdaad hierdie dokumente nog gereeld bestudeer, maar as ‘n reël is dit dooie geskrifte in ons kerk. Ons ken dit nie. Ons weet nie wat om daarmee te maak nie (selfs al het die gedagtes daarin ons dalk meer gevorm as wat ons wil erken), en ons kan nie vir een oomblik sien dat belydenisskrifte een of ander wonderbaarlike comeback gaan maak nie. Terwyl hierdie spel besig is om uitgespeel te raak, wil ons nou kom met die idee dat ons nog ‘n belydesnisskrif moet aanvaar: Belhar. Jy sal verskoon word as jy wil vra waarom ons weer hierdie roete moet loop, as jy wil sê dat ons al voorheen op ‘n punt was waar ons geglo het ons moet bely, en dat die belydenis duidelik nie so tydloos was as wat ons gedink het nie.
Ek dink ons voer hierdie gesprek nog nie ernstig genoeg nie. En dat ons bloot naïef voortgaan met die gedagte dat Belhar maar sê wat ons nog altyd gesê het, en ons dit daarom maar net kan aanvaar en voortgaan.
Klippies Kritzinger help my hier. Hy verduidelik dat Belhar se waarheidsaanspraak anders is as die van ons ander belydenisskrifte. Waar ons ander belydenisskrifte soek na ortodoksie, na die vraag of jy instem met die algemene leer, lê Belhar se waarheidsaanspraak in ‘n bepaalde optrede: Belhar vra ten diepste hoe ek saam met ander mense moet leef, en plaas dit sentraal aan ons geloof. Belhar is dus nie iets waarmee ek bloot rasioneel kan instem nie. Uiteindelik moet ek Belhar met my lyf bely.
Iemand anders het dit blatant gestel: al ons Gereformeerde belydenisse sê iets oor die geloof in Jesus. Belhar is die eerste belydenis wat iets sê oor die geloof van Jesus.
Kan ons nie maar die debatte spel bypass en in reaksie op die stemme wat pleit dat Belhar anders is (selfs 10 maal anders is) antwoord: ja, Belhar is anders. Dit is nie vreemd nie, ons vind hierdie klem om eenheid en versoening en geregtigheid reeds by Jesus self. Nie vreemd nie nee, maar sover dit belydenisse aangaan wel anders, en daarom kies ons om juis so te bely.
This entry was posted on Vrydag, Januarie 18th, 2013 at 2:12 nm and is filed under kerk, teologie.	You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.