Is dit soos dit moetwees? Hierdie stand van sake getuig nie eintlik van ’n groep mensewat gedryf word deur God se beloftes nie. Dit getuig glad nie vanmense wat só deur die visie van God vir die wêreld inbeslag geneem is dat dit hulle eie visie in beslag neem... en hullelewe in ’n nuwe koers laat gaan – soos in die geval van Abrahamnie. Die verhaal van Abram is van vroeg af verstaan as ’n verhaalvan God se mense in die wêreld. In Abram se verhaal hetdie kerk keer op keer haar roeping en identiteit gevinden versterk. Wat is hierdie identiteit enroeping van die kerk?
Wanneer God vir diesoveelste keer na die skepping weer oor begin met die mens, roep Hyweer `n doodgewone mens om in sy diens te staan. Net soos Genesis 1sê dat mense God se verteenwoordigers in die wêreld is,is Abram God se verteenwoordiger in ’n vreemde land. Abram wordgeroep om die seën te wees vir die nasies. Deurentyd isdit die roeping van God se mense. Dis ook die kerk se roeping (Ef3:1-11). As geseëndes is die kerk geroep om ’n seën virdie wêreld te wees. Wanneer die kerk nie meer die seënuitdra nie, is die kerk ongehoorsaam aan die roeping wat van diebegin af aan God se mense (= die geloofsgemeenskap) gegee is.
Die gevaar wat gedurigaan die kerk se deur klop, is om net na sy eie belange om te sien,net na binne te groei. Die kerk is egter gedurig in beweging na diewêreld, weg van sy basis af. Die plek waar die kerk moet wees,is in die wêreld, in die gemeenskap, langs die skool, die flieken die spoorwegstasie! Die kerk kan nooit soos ’n slak wees wat syhuis op sy rug dra, stadig beweeg, nou en dan sy voelers in diewêreld uitsteek en dan weer sy kop terugtrek nie. Die kerkmoet sout vir die aarde en lig vir die wêreld wees: ’n kerkwat onsigbaar in die wêreld is, het sy roeping versaak. ’nKerk wat wegkruip, wat om homself draai, het opgehou om Christus tevolg. Die seën van die Here moet gedra word na die plekke watGod aanwys.