VOORGESTELDE WYSIGING AAN DIE BELASTING OP TRUSTS – DTVDH
Die Nasionale Tesourie het sy langverwagte voorgestelde jaarlikse wysigings aan belastingwetgewing in Julie gepubliseer. Hierdie jaar is daar verwag dat die voorgestelde wysigings duidelikheid sou bring rakende die Tesourie se voorstelle oor hoe om die merkbare misbruik van die trustvorm aan te spreek met die oog op die toekoms, veral met verwysing na die nou bekende "leipyp"-beginsel (in terme waarvan inkomste ontvang in 'n trust mag "vloei deur" die trust en eerder in die hande van die trustbegunstigdes belas word). Vele skrywers in die media, sowel as praktisyns, het wyd kommentaar gelewer en die allerweë verwagte beëindiging van hierdie goedverskanste Suid-Afrikaanse trustregsbeginsel deur die Parlement betreur.
'n Veel meer genuanseerde en gefokusde benadering word eerder deur die nuwe Afdeling 7C van die Wet op Inkomstebelasting, 58 van 1962 voorgestel. In terme van hierdie nuwe voorgestelde bepaling word die leipyp-beginsel geensins geraak nie, maar word lae-rente (of rentevrye) lenings aan trusts eerder geteiken. Ter verduideliking, enige lening aan 'n trust wat onderhewig is aan rente van minder as die prima uitleenkoers minus 250 basispunte sal beskou word as rentedraend teen daardie koers met rente wat dienooreenkomstig oploop (en belas word) in die hande van die trustkrediteur. Die trustkrediteur sal gevolglik op geagte rente wat hy ontvang het, belas word, terwyl die trust nie tipies 'n aftrekking kan eis op die rente wat betaal is nie. Tot die verdere mate waartoe die geagte rente tot 'n verhoogde inkomstebelasting-aanspreeklikheid lei in die hande van die trustkrediteur, en die krediteur nie genoemde verhoogde bedrag van die trust verhaal nie, word die debiteur verder geag as dat hy 'n donasie ontvang het wat op sy beurt onderhewig sal wees aan Skenkersbelasting teen 20%.
Ons is van mening dat die voorgestelde wysigings (effektief vanaf 1 Maart 2017 ingevolge die voorstel) twee vorme van merkbare misbruik van die trust vir belastingdoeleindes moet aanspreek:
1. Eerstens is dit 'n algemene boedelbelasting beplanningspraktyk vir 'n individu om bates op 'n rentevrye leningsrekening aan 'n familietrust te verkoop om te verseker dat die waardegroei van die bate (en dus die boedel) in die toekoms in die trust akkumuleer, terwyl die waarde van die individu se boedel dieselfde bly. Individue sal nou twee keer moet dink voordat hulle hierdie boedelbeplanning aanpak: 'n verkooptransaksie op rentevrye leningsrekening mag steeds lei tot 'n uiteindelike besparing op boedelbelasting (alhoewel dit ironies nie voordeel inhou vir die belastingbetaler nie, maar vir sy/haar erfgename), maar nou egter teen die koste van rente wat oploop teen die individu vir die res van sy/haar lewe en wat onderhewig is aan inkomstebelasting op 'n jaarlikse basis; en
2. Tweedens, die praktyk waarna verwys word as "inkomsteverdeling" moet aangespreek word (waardeur trustverdeling aan verskeie begunstigdes gemaak word wat teen laer marginale belastingkoerse belas word): tipies sal hierdie verdelings ook op rentevrye leningsrekenings gemaak word, wat ook vir die individu gevolge meebring ten opsigte van inkomstebelasting in die vorm van deurlopende inkomstebelasting op die geagte rente wat ontvang is.
Die publiek is genooi om teen 8 Augustus kommentaar op die voorgestelde wysigings te lewer. Ons is egter van mening dat die Tesourie geen noemenswaardige toegewings rakende hierdie aangeleentheid sal maak nie. Terwyl ons ons kliëntebasis ingelig sal hou rakende enige ontwikkelings in hierdie verband, sou dit wys wees om ons nou reeds te kontak vir samesprekings oor hoe om enige risiko's wat uit bogenoemde voorstelle voortspruit en hoe dit bestaande truststrukture post 1 Maart 2017 sal beïnvloed, effektief te bestuur.