Van Cornwall tot Australië - A Miner's Tale - www.turas. Tv
Gepos deur TURAS | November 9, 2021 | Uitgawe twintig, toer | 0 |
Wanneer ons aan die geskiedenis van Australië dink, veral gedurende die tydperk tussen die aankoms van Captain Cook se skip - die HMS Endeavour - langs die suidoostelike kus in 1770 tot die middel tot laat 1800's, stel ons dikwels skepe voor wat skuldig bevind word en mense wat gedwing word om hulle in te vestig. hierdie harde en droë land. Natuurlik was dit die geval vir baie ongelukkiges wat op hierdie tronkskepe aan boord gegaan het en baie het uiteindelik die res van hul lewe deurgebring met harde arbeid. Vir ander was Australië, veral vanaf die 1840's, 'n plek om oor te begin en het 'n paar werklike werksgeleenthede gebied, veral in die winsgewende mynbou-oplewing en later die goudstormloop. Hierdie geleenthede sou Engelse, Iere, Amerikaners, Chinese en baie ander nasionaliteite in hul skare bring. Maar anders as 'n aantal van hierdie immigrante wat op soek na werk gereis het, was daar een groep wat uitgestaan ​​het bo die res en dit was bekwame mynwerkers van Cornwall wat aktief gesoek, genooi en gewerf is deur die Australiese owerhede om te kom werk in die relatief nuwe mynbedryf in Australië.
So hoekom is die Cornish mynwerkers uitgesonder deur die Australiese owerhede en so hoogs gesogte werkers? Die ontginning van putte in Cornwall en Devon in die Suidwes van Engeland is nogal sedert die Bronstydperk aan die gang; mynbou was in die Corniese boorling se bloed. Deur die eeue heen het sommige van die hoofmetale wat in die streek ontgin is, tin, koper, silwer en sink ingesluit om maar 'n paar te noem en hulle het van die beste mynboutoerusting en -tegnieke oor die eeue ontwikkel. Maar soos elke ander bedryf het die mynbedryf in Cornwall 'n opbloei beleef nadat hulle een keer die meeste van sy metale aan die VK verskaf het tot die uiteindelike ineenstorting van die bedryf, tesame met 'n hongersnood in die 1840's. Hierdie eens winsgewende mynbedryf het duisende Corniese mynwerkers en hul gesinne gedwing om die geleenthede wat in die Suidelike Halfrond aangebied is, aan te gryp en met die Australiese mynbou-oplewing en goudstormloop wat net afgeskop het, was Cornish mynwerkers en mynmaatskappye in groot aanvraag en gevolglik het hul weg gemaak met die nuutste mynboutoerusting.
Op hierdie avontuur het ons die mynverlede van hierdie streek verken en die doolhof van vierwielaangedrewe spore wat oorspronklik uitgesny is deur die mynwerkers en eerste setlaars wat in die middel van die XNUMX-tal van die Britse Eilande aangekom het. Ons sou in die voetspore van die eerste Cornish-setlaars volg en eerstehands sien wat hulle meer as honderd-en-vyftig jaar gelede in die middel-westelike streek van NSW sou ervaar het. Die plan was om een ​​van die mees geskiedkundige myndorpe in NSW te besoek waar talle mynwerkers en hul gesinne hulle gevestig het en om van die beste mynspore aan te pak, te kamp en 'n paar interessante historiese koloniale/mynmuseums en erfenisterreine langs die pad te besoek.
Australiese geskiedenis is beide fassinerend en uniek aan enige ander plek in die wêreld en die besoek van hierdie mynnedersettings was 'n uitstekende manier om te verstaan ​​hoe dit was vir die eerste pioniers en setlaars wat hierdie uitgestrekte land gemyn en bewerk het. In Sydney het ons die Land Rover opgepak en die M4 deur Katoomba en verder na Lithgow gery, van hier af het ons deur Lithgow gery op pad na Capertee, Glen Davis en toe verder na die historiese dorpe Sofala, Hill End, Mudgee en Gulgong. As jy ooit in Australië kom of die kans kry om hierdie area in 'n 4WD te verken, sal jy 'n paar wonderlike vierwielaangedrewe spore rondom Carpertee kry. Sommige daarvan sluit die Gardens of Stone Nasionale Park in wat lei na 'n wonderlike panoramiese uitsig oor die Capertee-vallei/Glen Davis en Pearson se uitkykpunt. Dit is die wêreld se tweede grootste canyon en is die beste bereikbaar vanaf Capertee. Capertee is 'n klein dorpie aan die rand van die grootste omheinde vallei in die Suidelike Halfrond.
Nie ver hiervandaan nie Goud is gevind by Sunny Corner, wes van Lithgow en toe in 1881 'n silwerrif. Hier was die Cornishe aan die voorpunt van mynbou met baie wat in die streek gebly het om te boer toe die myne opgedroog het.
Ons het voortgegaan met die spore na Sofala wat deur Glen Davis gaan. Met ons aankoms in Sofala was dit nie lank nie of ons het die erfenis en onlangse geskiedenis wat jou omring in hierdie rustige nedersetting ervaar. Sofala was op sy dag een van die beste goudmyndorpe in die hele streek en dit het geduur tot met die begin van die Tweede Wêreldoorlog.
Die baan van Sofala na Hill End is 'n ordentlike stowwerige baan wat ongeveer 38 km dek. Wanneer jy in Hill End aankom voel dit of jy teruggevoer is na die middel 1800's, die geskiedenis van hierdie dorp is baie goed bewaar. Die erfenisdorp Hill End was 'n gewilde goudmyndorp in Nieu-Suid-Wallis, bekend gemaak vir sy groot goudvondse, dit het eens 'n bevolking van 'n geskatte 9,000 10,000 -1870 XNUMX inwoners gehad met 'n groot deel van hulle wat uit Cornish en Iere bestaan ​​het. Destyds het hierdie dorp gegons van bedrywighede van die ekonomiese rykdom wat die goudstormloop in die XNUMX's na die gebied gebring het. Hierdie groei het daartoe gelei dat die dorp byna dertig kroeë, 'n paar banke en nie een nie, maar twee koerante kon ondersteun.
Hill End is een van die min erfenisdorpe wat kan spog met 'n omvattende versameling beelde wat geneem is toe die dorp gefloreer het tydens die mynbou- en goudstormloopdae. Hierdie unieke versameling foto's is die resultaat van 'n ryk inwoner wat vooruit gedink het om 'n fotograaf in diens te neem om talle foto's te neem wat vasgevang het hoe die lewe in Hill End in die 1870's was. Hierdie beelde help nou die Nasionale Parke deur besoekers visueel in te lig oor hoe die lewe in die dorp in die ou dae was. Hierdie beelde is strategies deur die dorp geplaas, vergesel van inligting wat besoekers 'n duidelike beeld gee van wat en waar die oorspronklike geboue gestaan ​​het. Die Australiese Nasionale Parke en Natuurlewe Diens bestuur ook 'n museum net langs die hoofpad wat baie bykomende foto's en items van toerusting wat relevant is vir die goudstormloop bevat. Soos jy die terrein van die museum binnegaan, sal jy baie ou vervoerartefakte sien, insluitend 'n baie goed bewaarde Wilde Weste wat lyk soos Cobb en Co-perdgetekende koets, vergesel van ander vervoermiddels uit daardie era.
In die Museum sal jy 'n lewensgrootte prentjie sien van die wêreld se grootste klomp goud wat in die streek ontdek is; hierdie groot nugget is wat uiteindelik Hill End op die wêreldkaart geplaas het. Nog 'n moet doen terwyl jy in die dorp is, is 'n besoek aan die Royal Hotel, hierdie landmerkgebou is die enigste oorblywende openbare huis in die dorp. Die kroeg is in 1872 gebou en kyk uit oor die dorp vanaf die bopunt van die heuwel, dit is ook 'n hotel wat koloniale styl akkommodasie bied waar jy kan bly in die kamers wat behoue ​​gebly het net soos dit destyds was, en 'n besige kroeg en restaurant. Oorkant die pad van die hotel is 'n klein ''Wilde Weste-soek'' bakkery wat vandag nog Cornish pasties bedien. Ten spyte van die agteruitgang van die mynbou in die laat 1800's, het Hill End wel iets van 'n herlewing beleef vanaf 1908 toe die Reward Company bedrywighede tot in die 1920's begin het. In 1945 was die bevolking van Hill End ongeveer 700, maar dit het gou redelik dramaties afgeneem. Hernieude mynbou deur Corniese immigrante in die vroeë vyftigerjare was van korte duur en gevolglik het die dorp se bevolking vinnig afgeneem. Met nou net meer as honderd-en-vyftig inwoners is hierdie eens bedrywige nedersetting nou baie gewild vir besoekers wat meer wil leer oor die mynbedryf waar hul voorouers meer as honderd-en-vyftig jaar gelede gewoon en gewerk het.
Die volgende oggend was ons helder en vroeg op en nadat ons ons kamp opgepak en ontbyt geëet het, het ons besluit om na 'n paar van die vele uitkykpunte wat net 'n paar kilometer van die dorp af geleë is, te gaan kyk. Jy is amper in die bos binne 'n minuut se ry van die kampterrein af met baie wild, insluitend kangaroes, om te sien terwyl jy die besienswaardighede verken.
Terwyl ons in die omgewing was, was ons ook gretig om 'n bietjie fossieling te doen en daarom het ons besluit om ons geluk by die toegelate fossieling-terrein net noord van Hill End te maak. Nadat ons 'n goue pan in een van die plaaslike kampeer-/geskenkwinkels gekoop het, is ons op soek na ons fortuin wat nog ontdek moet word. Tot ons verbasing het ons 'n ou ontmoet wat saam met sy gesin oor 'n paar dae daar gefossiel het en daarin geslaag het om goud in die vlak stroompie te vind; dit was 'n ware bederf om te sien.
Nadat ons twee wonderlike dae gehad het om die dorp te verken, dit is omringende uitsigte, fossiel en die oorvloed van geskiedenis wat hierdie area te bied ervaar het, het ons ons besoek afgesluit met 'n rit langs die smal en onverseëlde Bridle Track wat deur mynwerkers gebou is voordat ons vertrek het. na ons eindbestemming, Mudgee.
Toegang tot die 4WD-enigste Bridle-baan-ingang is baie naby aan die stad Hill End. Die baan loop tot by Duramana (Noord van Bathurst). Oor die algemeen kan die baan as 'n maklike baan geklassifiseer word; alhoewel sorg gedra moet word aangesien die padoppervlak bekend is om te verander na gelang van die tyd van die jaar en weerstoestande. Die hele Bridle-baanroete is tans gesluit weens 'n rotsgly by Monahan's Bluff; die goeie nuus is dat 17 km van hierdie baan steeds vanaf die Hill End-kant toeganklik is.
Gevind in Hill End in 1871, een van die grootste nuggets wat ooit van die aarde gegrawe is. Dit was 1.5 meter lank, het 286 kg geweeg en was saamgestel uit 'n mengsel van kwarts en goud.
Nadat ons na die naburige Gulgong en sy beroemde Pioneers Museum gekyk het, was dit tyd om die kompas te stel vir die terugreis na Sydney. Hierdie reis het 'n verfrissende avontuurlike 4WD-reis aangebied, gekombineer met 'n opvoedkundige besoek aan 'n paar unieke liggings in die middel-westelike streek van NSW. Net 'n paar uur se ry vanaf Sydney kan jy maklik al die besienswaardighede besoek en hierdie reis oor 'n langnaweek voltooi. Hierdie naweekreisiger is soos 'n reis terug in tyd en sal jou 'n uitstekende begrip gee van hoe die lewe vir die eerste pioniers en mynwerkers in die streek was. Dus, as jy 'n 4WD-entoesias is en 'n reis na Australië in die nabye toekoms beplan, vergeet van die strande, huur 'n 4WD en verken die middel-westelike streek van NSW en ervaar eerstehands hoe die lewe was vir die duisende mynwerkers en hulle families wat die Britse Eilande meer as honderd en vyftig jaar gelede verlaat het. Die "Holtermann Nugget" is in 1872 by Hill End deur Bernhardt Holtermann gevind. Dit was 1.5 meter lank, het 286 kg geweeg en was saamgestel uit 'n mengsel van kwarts en goud. Maar moenie geflous word deur my openingsverklaring nie, dit het steeds 93kg goud bevat! Holtermann is in 1838 in Duitsland gebore en het in 1858 na Sydney gekom. Holtermann is in 1838 in Duitsland gebore en het in 1858 na Sydney gekom. Hy het in 1861 na die goudvelde verhuis waar dit vir 10 jaar moeilik was voor hierdie groot ontdekking. mynbou, het Holtermann na Sydney teruggekeer en 'n herehuis by St Leonards (nou deel van Shore Gramma) gebou wat 'n toring en 'n loodglasvenster van homself en die "kloontjie" ingesluit het. Sy ware passie was egter fotografie en sy werk in hierdie area is van betekenis vir Sydney se geskiedenis.
In 1874 het die nuut ryk goudmynwerker Bernard Otto Holtermann 'n buitengewone huis bo Laventelbaai gebou wat, vir sy mees ooglopende kenmerk, as 'Die Torings' bekend geword het. Holtermann het een van die rykste manne in die kolonie geword toe die Star of Hope-goudmyn, waarin hy aandele gehad het, in 1871 een van die grootste nuggets wat nog ooit uit die aarde gegrawe is, prysgegee het.