In hierdie oorspronklike weergawe van ’n bekende sprokie, moet die Gemmerbroodman baie vinnig hardloop om te sorg dat hy nie opgevreet word nie. Is enige iemand fiks genoeg om hom te vang?
Daar’s ’n gemaal van 40 graad 1-leerders voor hul nuwe klas. Hulle bondel in en gaan sit op hul stoele. Daar is goeie dissipline in die klas, maar daar is soveel leerders dat die onderwyser onmoontlik vir elkeen van hulle die nodige aandag kan gee. Net die slimste leerders sal goed doen terwyl die gemiddelde kind ’n hele paar belangrike boublokke kan mis en eindelik sal dit al hoe moeiliker gaan soos wat daar deur die grade geworstel word.
Daar is baie leerders wat deur ons skoolstelsel ingesluk word. Hulle kry swaar onder die werksdruk en min aandag, en bereik nie hul volle potensiaal nie, omdat hulle nie individuele aandag kry nie. Daar is ook die druk om aan sport deel te neem of om dalk nie vir ’n span gekies te word nie. En verder hou jy maar net duim vas dat jou kind nie geboelie word nie.
Tuisonderrig, aan die ander kant, word baie keer in die verkeerde lig gesien. Die prentjie wat mense dikwels het, is ’n ma wat by die huis klasgee. Die kind sit by ’n tafeltjie en leef ’n eensame kluisenaarsbestaan sonder om te sosialiseer.
Met onderrig in die 21ste eeu lyk die prentjie egter baie anders. Tuisonderrig kan op verskillende maniere gedoen word.
Daar is landwyd heelwat privaat onderrigsentrums. Sommige sentrums fokus slegs op een vak waar ander sentrums alle vakke aanbied. Daar waar die ouer nie kans sien om self onderrig te gee nie of dalk nie ’n vak na ’n volgende graad wil vat nie, kan daar van ’n privaat onderwyser (tutor) gebruik gemaak word. Tutors gee aan elke leerder die individuele aandag wat hulle benodig en help hulle om moeilike konsepte te verstaan. Ouers dra nog steeds die primêre verantwoordelikheid vir die leerder se akademie.