'N Opsomming van die Heiligste Boek van die Hindoes
Nota: Hierdie artikel is uitgelê met toestemming van 'The Bhagavad Gita' vertaal deur Lars Martin. Die skrywer, Lars Martin Fosse, het 'n meesters- en doktorsgraad van die Universiteit van Oslo, en studeer ook aan die universiteite van Heidelberg, Bonn en Keulen. Hy het aan die Universiteit van Oslo gedoseer op Sanskrit, Pali, Hindoeïsme, teksanalise en statistiek, en was 'n besoekende genoot aan die Universiteit van Oxford. Hy is een van Europa se mees ervare vertalers.
Die Gita is die leidraad van 'n groot epiese, en die epiese is die Mahabharata , of Groot Story of the Bharatas. Met byna honderdduisend verse wat in agtien boeke verdeel word, is die Mahabharata een van die langste epiese gedigte wêreldwyd sewe keer langer as die Iliad en die Odyssee gekombineer, of drie keer langer as die Bybel. Dit is eintlik 'n hele biblioteek van stories wat 'n geweldige invloed op die mense en literatuur van Indië uitgeoefen het.
Die sentrale verhaal van die Mahabharata is 'n konflik oor die opvolging van die troon van Hastinapura, 'n koninkryk net noord van moderne Delhi, wat die voorouerlike ryk van 'n stam was wat algemeen bekend staan ​​as die Bharatas. (Indië was destyds verdeel onder baie klein, en dikwels strydende koninkryke.)
Die stryd is tussen twee groepe neefs - die Pandavas of seuns van Pandu, en die Kauravas, of afstammelinge van Kuru. As gevolg van sy blindheid, word Dhritarashtra, die ouer broer van Pandu, oorgedra as koning, die troon gaan in plaas van Pandu.
Pandu verwerp egter die troon, en Dhritarashtra neem mos krag. Die seuns van Pandu - Yudhishthira, Bhima, Arjuna, Nakula, en Sahadeva - groei saam met hul niggies, die Kauravas. Weens vyandskap en jaloesie word die Pandavas gedwing om die koninkryk te verlaat wanneer hul pa sterf. Tydens hul ballingskap trou hulle gesamentlik met Draupadi en raak hul niggie Krishna , wat hulle van dan af vergesel.
Hulle kom terug en deel soewereiniteit met die Kauravas, maar moet dertien jaar in die woud onttrek wanneer Yudhishthira al sy besittings verloor in 'n dobbelsteen met Duryodhana, die oudste van die Kauravas. Wanneer hulle van die bos terugkom om hul deel van die koninkryk terug te eis, weier Duryodhana. Dit beteken oorlog. Krishna tree op as raadgewer vir die Pandavas.
Dit is op hierdie punt in die Mahabharata dat die Bhagavad Gita begin, met die twee leërs wat mekaar in die gesig staar en gereed is vir die stryd. Die stryd sal vir agtien dae woed en eindig met die nederlaag van die Kauravas. Al die Kauravas sterf; net die vyf Pandava broers en Krishna oorleef. Die ses het saam met die hemel saamgegaan, maar almal sterf onderweg, behalwe Yudhishira, wat die poorte van die hemel bereik, maar slegs deur 'n klein hond, wat blyk te wees 'n inkarnasie van die god Dharma. Na toetse van getrouheid en konstantheid, word Yudhishthira in die hemel met sy broers en Draupadi in ewige saligheid herenig.
Dit is binne hierdie enorme epiese - goed minder as een persent van die Mahabharata - dat ons die Bhagavad Gita, of die Lied van die Here, meestal net na die Gita verwys. Dit word gevind in die sesde boek van die epiese, net voor die groot stryd tussen die Pandavas en die Kauravas.
Die grootste held van die Pandavas, Arjuna, het sy wa in die middel van die slagveld tussen die twee opponerende leërs getrek. Hy word vergesel deur Krishna, wat optree as sy waiter.
In 'n passie van moedeloosheid gooi Arjuna sy boog neer en weier om te veg, en verontagsaam die onsedelikheid van die komende oorlog. Dit is 'n oomblik van hoogste drama: die tyd staan ​​stil, die leërs is in die plek gevries, en God praat.
Die situasie is uiters ernstig. 'N Groot koninkryk is op die punt om selfvernietigend te wees in interne oorlogvoering, wat 'n bespotting maak van dharma - die ewige morele wette en gebruike wat die heelal beheer. Arjuna se besware is goed gegrond: hy word gevang in 'n morele paradoks. Aan die een kant staan ​​hy voor vir persone wat volgens dharma sy respek en eerbied verdien. Aan die ander kant eis sy plig as 'n vegter dat hy hulle doodmaak.
Tog sal geen vrug van oorwinning so 'n gruwelike misdaad regverdig nie. Dit is skynbaar 'n dilemma sonder oplossing. Dit is hierdie toestand van morele verwarring wat die Gita uitwerk om te herstel.
Wanneer Arjuna weier om te veg, het Krishna geen geduld met hom nie. Eers wanneer hy die omvang van Arjuna se wanhoop besef, verander Krishna sy houding en begin hy die geheime van dharmiese aksie in hierdie wêreld onderrig. Hy stel Arjuna bekend aan die struktuur van die heelal, die begrippe prakriti, primordiale aard en die drie gunas - die eienskappe wat aktief is in prakriti. Dan neem hy Arjuna op 'n toer van filosofiese idees en wyses van verlossing. Hy bespreek die aard van teorie en aksie, die belangrikheid van ritueel, die uiteindelike beginsel, Brahman , wat sy eie aard as die hoogste god geleidelik geleidelik bekend maak.
Hierdie deel van die Gita kulmineer in 'n oorweldigende visie: Krishna laat Arjuna sy superformaat, die Vishvarupa, sien wat terreur in Arjuna se hart plaasvind. Die res van die Gita verdiep en aanvul die idees wat voor die epifanie aangebied word - die belangrikheid van selfbeheersing en geloof, van ewigheid en onselfsugtigheid, maar bowenal van bhakti, of toewyding . Krishna verduidelik aan Arjuna hoe hy onsterflikheid kan verkry deur die eienskappe te oorskry wat nie net oormatige materie vorm nie, maar ook menslike karakter en gedrag. Krishna beklemtoon ook die belangrikheid van 'n mens se plig om te verklaar dat dit beter is om jou eie plig sonder onderskeid te doen as om 'n ander se plig goed te doen.
Op die ou end is Arjuna oortuig. Hy pak sy boog op en is reg om te veg.
Sommige agtergrond sal jou leeswerk makliker maak. Die eerste is dat die Gita 'n gesprek is binne 'n gesprek. Dhritarashtra begin dit deur 'n vraag te stel, en dit is die laaste wat ons van hom hoor. Hy word deur Sanjaya beantwoord, wat vertel wat op die slagveld gebeur. (Dit is eintlik meer dramatiese en wonderlike as wat die vorige sin aandui.) Dhritarashtra is blind. Vyasa, sy vader, bied sy gesig te herstel sodat hy die stryd kan volg. Dhritarashtra weier hierdie boon, en voel dat die bloedbad van sy familie sal wees. meer as wat hy kon dra. In plaas daarvan, Vyasa verleen helderziendheid en helderheid op Sanjaya, Dhritarashtra se minister en waiter. Terwyl hulle in hul paleis sit, vertel Sanjaya wat hy sien en hoor op die verre slagveld.) Sanjaya verskyn telkens weer en weer deur die boek soos hy verband hou met Dhritarashtra die gesprek tussen Krishna en Arjuna. Hierdie tweede gesprek is 'n bietjie eensydig, aangesien Krishna amper al die praatjies doen. So, Sanjaya beskryf die situasie, Arjuna vra die vrae, en Krishna gee die antwoorde.