USDA sal ophou om boerderysubsidies uit te deel aan almal wat nie 'aktief betrokke is' in boerdery nie - Skemerkelkresepte, spiritualieë en plaaslike kroeë - 2022
USDA sal ophou om boerderysubsidies uit te deel aan almal wat nie 'aktief betrokke is' in boerdery nie
Tot nou toe was plaaslik subsidies beskikbaar vir baie mense wat nog nooit 'n voet op 'n plaas gesit het nie
Die USDA sal heroorweeg presies wie in aanmerking kom vir 'n boerderysubsidie.
Die Departement van Landbou van die Verenigde State sal binnekort ophou om subsidies te gee aan almal wat nie 'aktief' in die boerdery is nie, 'n leemte wat 'welgestelde bestuurders, bekendes en ander' toegelaat het om subsidies te kry, selfs al sit hulle nooit 'n voet op 'n plaas of het nie die hulp van belastingbetalers nodig nie, "het hy gesê.
Die nuwe riglyne, het die minister van landbou, Tom Vilsack aan Politico gesê, sal van die organisasie vereis om presies te bepaal watter eienskappe as 'n boer is, en die regmatige begunstigdes toegang tot miljarde boerderysubsidies te gee.
'Die realiteit is dat dit 'n skuiwergat was wat deur mense in [sake] vennootskappe gebruik is om baie, baie, baie mense as aktief [in die boerdery] te kwalifiseer, terwyl hulle eintlik net 'n konferensie sou doen bel of in 'n baie eng sin deelneem aan besluitneming in 'n boerdery, 'het Vilsack gesê. 'Ons sal die skuiwergat toemaak in die mate wat ons kan.'
Onder die wat tans plaassubsidies ontvang, is onder meer die medestigter van Microsoft, Paul Allen en die sekretaris van handel, Penny Pritzker, volgens 'n verslag van die Environmental Working Group.
'Ek dink dat u waarskynlik baie mense sal sien wat in die verlede in 'n kantoor in 'n groot stad was, wat vir belastingdoeleindes 'n belang in 'n boerdery gehad het, wat nie die voordele sou kry wat hulle gekry het nie voorheen, "het Vilsack aan Politico gesê.
Dit kan u verbaas om te verneem dat een van die kwessies wat u in die komende jare baie van u tyd sal inneem, een is wat u skaars tydens die veldtog genoem het: kos. Voedselbeleid is nie iets waaroor Amerikaanse presidente baie moes besin nie, ten minste sedert die Nixon -administrasie die laaste keer dat hoë voedselpryse 'n ernstige politieke gevaar inhou. Sedertdien het die federale beleid om die maksimum produksie van die gewasprodukte (mielies, sojabone, koring en rys) te bevorder waaruit die meeste voedsel in die supermark verkry word, indrukwekkend daarin geslaag om pryse laag en voedsel min of meer van die nasionale politieke agenda te hou. Maar met 'n skielikheid wat ons almal verras het, lyk dit asof die era van goedkoop en volop voedsel eindig. Wat dit beteken, is dat u, soos soveel ander leiers deur die geskiedenis, die feit konfronteer dat dit so maklik is om die afgelope paar jaar te miskyk dat die gesondheid van 'n nasionale voedselstelsel 'n kritieke kwessie van nasionale veiligheid is. Kos is op die punt om jou aandag te eis.
Die probleem is dat die prys en oorvloed kos nie die enigste probleme is waarmee ons te kampe het nie; u kan eenvoudig die voorbeeld van Nixon volg, 'n Earl Butz van laasgenoemde tyd as u sekretaris van landbou aanstel en hom of haar opdrag gee om doen alles wat nodig is om die produksie te verhoog. Maar daar is redes om te dink dat die ou benadering hierdie keer nie een keer sal werk nie; dit hang af van goedkoop energie waarop ons nie meer kan reken nie. Vir 'n ander, sal die uitbreiding van die produksie van industriële landbou vandag vereis dat u belangrike waardes opoffer wat u wel beywer het. Dit bring my by die dieper rede waarom u nie net die voedselpryse hoef aan te spreek nie, maar om die hervorming van die hele voedselsisteem een ​​van die hoogste prioriteite van u administrasie te maak: tensy u dit doen, sal u nie aansienlike vordering kan maak op die gebied van gesondheidsorgkrisis, energie -onafhanklikheid of klimaatsverandering. Anders as voedsel, is dit kwessies waarop u 'n veldtog gevoer het, maar as u dit probeer aanspreek, sal u vinnig agterkom dat die manier waarop ons tans voedsel in Amerika verbou, verwerk en eet, die kern van al drie probleme is en sal moet verander as ons hoop om dit op te los. Laat ek verduidelik.
Na motors gebruik die voedselstelsel meer fossielbrandstof as enige ander sektor van die ekonomie en 19 %. En hoewel die kenners nie saamstem oor die presiese hoeveelheid nie, dra die manier waarop ons onsself voed, meer kweekhuisgasse tot die atmosfeer by, as enigiets anders wat ons doen, tot 37 persent, volgens een studie. Wanneer boere grond vir gewasse en grond bewerk, word groot hoeveelhede koolstof in die lug vrygestel. Maar die 20ste-eeuse industrialisering van die landbou het die hoeveelheid kweekhuisgasse wat deur die voedselsisteem vrygestel word, toegeneem met 'n grootte orde van chemiese bemesting (gemaak van aardgas), plaagdoders (gemaak van petroleum), plaasmasjinerie, moderne voedselverwerking en verpakking en vervoer het saam 'n stelsel omskep wat in 1940 2,3 kalorieë voedselenergie vir elke kalorie van fossielbrandstof wat dit gebruik het, in een geproduseer het wat nou 10 kalorieë fossielbrandstof benodig om 'n enkele kalorie van moderne supermarkte te produseer. Anders gestel: as ons uit die industriële voedselstelsel eet, eet ons olie en spoel ons kweekhuisgasse uit. Hierdie toedrag van sake lyk des te meer absurd as u onthou dat elke kalorie wat ons eet uiteindelik die produk is van fotosintese en 'n proses wat gebaseer is op die vervaardiging van voedsel -energie uit sonlig. Daar is hoop en moontlikheid in die eenvoudige feit.
Benewens die probleme van klimaatsverandering en olieverslawing in Amerika, het u uitgebrei gepraat oor die veldtog van die krisis in die gesondheidsorg. Die besteding aan gesondheidsorg het gestyg van 5 persent van die nasionale inkomste in 1960 tot 16 persent vandag, wat die ekonomie aansienlik vertraag. Die doel om die gesondheid van alle Amerikaners te verseker, hang af daarvan om die koste onder beheer te kry. Daar is verskeie redes waarom gesondheidsorg so duur geword het, maar een van die grootste en miskien ook die mees hanteerbare is die koste van die stelsel van voorkombare chroniese siektes. Vier van die top 10 moordenaars in Amerika vandag is chroniese siektes wat verband hou met dieet: hartsiektes, beroerte, tipe 2 -diabetes en kanker. Dit is nie toevallig dat die nasionale besteding aan gesondheidsorg in die jare van 5 persent tot 16 persent van die nasionale inkomste gestyg het nie, en die uitgawes aan voedsel met 'n vergelykbare bedrag gedaal het, van 18 persent van die huishoudelike inkomste tot minder as 10 persent. Hoewel die oorvloed van goedkoop kalorieë wat die Amerikaanse voedselsisteem sedert die laat sewentigerjare geproduseer het, die voedselpryse moontlik van die politieke agenda afgehaal het, het dit die openbare gesondheid baie gekos. U kan nie verwag om die gesondheidsorgstelsel te hervorm nie, nog minder om die dekking uit te brei sonder om die katastrofe van die volksgesondheid wat die moderne Amerikaanse dieet is, in die gesig te staar.
Die impak van die Amerikaanse voedselstelsel op die res van die wêreld sal ook implikasies hê vir u buitelandse en handelsbeleid. In die afgelope paar maande het meer as 30 lande voedseloproer beleef, en tot dusver het een regering geval. As hoë graanpryse voortduur en 'n tekort ontstaan, kan u verwag dat die slinger beslis van die vrye handel afskuif, ten minste in voedsel. Nasies wat hul markte oopgemaak het vir die wêreldwye vloed van goedkoop graan (onder druk van vorige administrasies sowel as die Wêreldbank en die IMF) het soveel boere verloor dat hulle hul vermoë om hul eie bevolking te voed, afhanklik is van besluite wat in Washington geneem is ( soos u voorganger se omhelsing van biobrandstof) en op Wall Street. Hulle sal nou haastig wees om hul eie landbousektore te herbou en dit dan probeer beskerm deur handelshindernisse op te rig. Verwag dat u die frases "food soewereiniteit " en "food security " op die lippe van elke buitelandse leier wat u ontmoet, sal hoor. Nie net die Doha -ronde nie, maar die hele oorsaak van vrye handel in landbou is waarskynlik dood, die ongeval van 'n goedkoop voedselbeleid wat twee jaar gelede skaars was, was vir almal 'n seën. Dit is een van die groter paradokse van ons tyd dat dieselfde voedselbeleid wat bygedra het tot oorvoeding in die eerste wêreld, nou bydra tot ondervoeding in die derde. Maar dit blyk dat te veel kos byna net so 'n groot probleem kan wees as 'n te klein les wat ons in gedagte moet hou as ons 'n nuwe benadering tot voedselbeleid ontwerp.
Ryk of arm, lande wat sukkel met stygende voedselpryse, word met geweld daaraan herinner dat voedsel 'n kwessie van nasionale veiligheid is. As 'n nasie die vermoë verloor om homself aansienlik te voed, is dit nie net aan die genade van die wêreldwye kommoditeitsmarkte nie, maar ook aan ander regerings. Dit is nie net die beskikbaarheid van voedsel wat deur 'n vyandige staat as gyselaar gehou kan word nie, maar die veiligheid daarvan: soos onlangse skandale in China toon, het ons min beheer oor die veiligheid van ingevoerde voedsel. Die doelbewuste besmetting van ons voedsel vorm nog 'n bedreiging vir die nasionale veiligheid. Tydens sy valse perskonferensie in 2004 het Tommy Thompson, die sekretaris van gesondheid en menslike dienste, 'n koue waarskuwing gelewer en gesê: "Ek kan vir my lewe nie verstaan ​​waarom die terroriste nie ons voedselvoorraad aangeval het nie, want dit is so maklik om te doen. "
Dit is kortliks die slegte nuus: die voedsel- en landboubeleid wat u geërf het en bedoel is om produksie ten alle koste te maksimeer en op goedkoop energie staatmaak om dit te doen — is in skerwe, en die behoefte om die probleme wat hulle veroorsaak het, is akuut. Die goeie nuus is dat die tweelingkrisisse in voedsel en energie 'n politieke omgewing skep waarin werklike hervorming van die voedselstelsel eintlik vir die eerste keer in 'n generasie moontlik kan wees. Die Amerikaanse volk gee vandag meer aandag aan kos as in dekades, en bekommer nie net oor die prys nie, maar ook oor die veiligheid, die herkoms en die gesondheid daarvan. Daar is 'n toenemende gevoel onder die publiek dat die industriële voedselstelsel stukkend is. Markte vir alternatiewe soorte voedsel en#8212 organiese, plaaslike, op weiding gebaseerde, menslike#8212 floreer soos nog nooit tevore nie. Dit alles dui daarop dat 'n politieke kiesafdeling vir verandering opbou en nie net links nie: die afgelope tyd is konserwatiewe stemme ook gesteun ter ondersteuning van hervorming. Die tydskrif The American Conservative het verlede somer redaksioneel geskryf dat die beweging terug is na die plaaslike voedselekonomie, tradisionele voedsel (en gesinsmaaltye) en meer volhoubare boerdery dat dit 'n konserwatiewe oorsaak is as daar ooit so was.
Daar is baie bewegende dele aan die nuwe voedselagenda wat ek u aanmoedig om aan te neem, maar die kernidee kan nie eenvoudiger wees nie: ons moet die Amerikaanse voedselsisteem van sy swaar 20ste-eeuse dieet met fossielbrandstof afskakel en dit weer opsit 'n dieet van kontemporêre sonskyn. Dit is weliswaar makliker gesê as gedaan en fossielbrandstof is diep betrokke by alles oor die manier waarop ons tans voedsel verbou en onsself voed. Om die voedselsisteem weer op sonlig te plaas, sal beleid vereis om te verander hoe dinge by elke skakel in die voedselketting werk: op die plaas, in die manier waarop voedsel verwerk en verkoop word, selfs in die Amerikaanse kombuis en aan die Amerikaanse etenstafel. Tog skyn die son nog elke dag op ons land, en fotosintese kan steeds sy wondere verrig, waar dit ook al gebeur. As 'n deel van die moderne ekonomie bevry kan word van die afhanklikheid van olie en suksesvol opgelos kan word, is dit beslis voedsel.
Hoe ons hier gekom het
Voordat u 'n agenda vir die hervorming van die voedselstelsel uiteensit, is dit belangrik om te verstaan ​​hoe die stelsel ontstaan ​​het en ook te waardeer wat dit met al sy vele probleme bereik het. Wat ons voedselsisteem goed doen, is presies wat dit bedoel was om goedkoop kalorieë in groot hoeveelhede te produseer. Dit is nie 'n klein ding dat 'n Amerikaner in 'n kitskosrestaurant kan ingaan en 'n dubbele kaasburger, patat en 'n groot Coke kan koop vir 'n prys gelykstaande aan minder as 'n uur se arbeid teen die minimum loon nie. , in die lang sweep van die geskiedenis, verteenwoordig dit 'n merkwaardige prestasie.
Daar moet erken word dat die huidige voedselsisteem wat gekenmerk word deur monokulture van mielies en soja in die veld en goedkoop kalorieë vet, suiker en voerkraalvleis op die tafel, nie bloot die produk van die vrye mark is nie. Dit is eerder die produk van 'n spesifieke stel regeringsbeleid wat 'n verskuiwing van son (en menslike) energie op die plaas na fossielbrandstof geborg het.
Het u opgemerk toe u tydens die veldtog oor Iowa vlieg hoe die land van Oktober tot April heeltemal kaal en swart was? Wat u gesien het, is die landboulandskap wat deur goedkoop olie geskep word. In die afgelope jare, behalwe in die winter, sou u op daardie lande 'n dambord van verskillende setperke gesien het: weidings en hooilande vir diere, dekgewasse, miskien 'n blok vrugtebome. Voordat olie en aardgas op die landbou toegedien word, het boere op gewasdiversiteit (en fotosintese) staatgemaak om hulle grond aan te vul en plae te bestry, sowel as om hulself en hul bure te voed. Goedkoop energie het egter die skepping van monokulture moontlik gemaak, en monokulture het op sy beurt die produktiwiteit van die Amerikaanse grond sowel as die Amerikaanse boer aansienlik verhoog, maar die tipiese koringboer voer 140 mense alleen.
Dit gebeur nie toevallig nie. Na die Tweede Wêreldoorlog moedig die regering die omskakeling van die ammunisiebedryf aan na kunsmis en#8212 ammoniumnitraat, wat die hoofbestanddeel van beide bomme en chemiese kunsmis is, en die omskakeling van senuweegasnavorsing na plaagdoders. Die regering het ook kommoditeitsgewasse begin subsidieer en boere langs die skepel betaal vir al die mielies, sojabone, koring en rys wat hulle kan produseer. Die een na die ander sekretaris van landbou het hulle versoek om 'n heining te plant om 'n ry te omhein en '8221 groot te word of uit te klim.'
Die belangrikste gevolg, veral na die Earl Butz -jare, was 'n vloed van goedkoop graan wat vir aansienlik minder verkoop kon word as wat dit die boere gekos het om te groei, omdat 'n regeringstoets gehelp het om die verskil te maak. Aangesien hierdie kunsmatig goedkoop graan in die voedselketting opwaarts werk, het dit die prys van al die kalorieë wat uit die graan verkry is, verlaag: die mieliesiroop met hoë fruktose in die Coke, die soja-olie waarin die aartappels gebraai is, die vleis en kaas in die burger.
Gesubsidieerde monokulture van graan het ook direk tot monokulture van diere gelei: aangesien fabrieksplase graan vir minder as wat dit die boere gekos het, kon koop, kon hulle diere nou goedkoper vet maak as wat boere dit kon doen. So het Amerika se vleis- en suiweldiere van plaas tot voerkraal gemigreer, wat die prys van dierlike proteïene laat daal het tot 'n punt waar 'n Amerikaner gemiddeld 190 pond vleis per jaar kan eet en 'n half pond per dag.
Maar as die verwydering van die diere van plase 'n sekere soort ekonomiese sin maak, het dit ook geen ekologiese sin gehad nie: hulle afval, wat voorheen as 'n kosbare bron van vrugbaarheid op die plaas beskou is, het 'n besoedeling geword en#8212 fabriekplase is nou een van Amerika & #8217s grootste bronne van besoedeling. Soos Wendell Berry skerp opgemerk het, om diere van plase af te haal en op voerkrale te plaas, is om 'n elegante oplossing te neem — diere wat die vrugbaarheid wat gewasse uitput, aanvul en dit netjies in twee probleme verdeel: 'n vrugbaarheidsprobleem op die plaas en 'n besoedelingsprobleem op die voerkraal. Eersgenoemde probleem word opgelos met kunsmis met fossielbrandstof, laasgenoemde word glad nie reggestel nie.
Wat vroeër 'n plaaslike voedselekonomie was, is nou nasionaal en toenemend wêreldwyd in omvang, en danksy fossielbrandstof. Goedkoop energie om voedsel te vervoer sowel as om water te pomp, is die rede waarom New York nou sy produkte uit Kalifornië kry, eerder as by die "Garden State " langsaan, net soos voor die koms van die snelweg. en nasionale vragmotornetwerke. Meer onlangs het goedkoop energie 'n geglobaliseerde voedselekonomie onderskryf waarin dit ekonomiese sin maak (of liewer gemaak) om salm in Alaska te vang, dit na China te stuur om te fileteer en dan die filette terug te stuur na Kalifornië om geëet te word of een in wat Kalifornië en Mexiko winsgewend tamaties heen en weer oor die grens kan ruil, of Denemarke en die Verenigde State kan suikerkoekies oor die Atlantiese Oseaan verhandel. Oor die spesifieke ruil wat die ekonoom Herman Daly een keer bedink het, sou die uitruil van resepte beslis meer doeltreffend wees. "
Wat ons ook al van die tydperk van goedkoop voedsel op oliebasis gehou het, is besig om te eindig. Selfs as ons bereid was om die prys vir omgewings- of openbare gesondheid te betaal, het ons nie die goedkoop energie (of die water) wat nodig is om die stelsel aan die gang te hou nie, en nog minder die produksie uit te brei. Maar soos dikwels, bied 'n krisis geleentheid vir hervorming, en die huidige voedselkrisis bied geleenthede wat aangegryp moet word.
By die opstel van hierdie voorstelle het ek by 'n paar eenvoudige beginsels gehou wat 'n voedselstelsel in die 21ste eeu moet doen. Eerstens moet u voedselbeleid in u administrasie daarna streef om 'n gesonde dieet vir al ons mense te bied; dit beteken dat ons fokus op die kwaliteit en diversiteit (en nie net die hoeveelheid nie) van die kalorieë wat die Amerikaanse landbou produseer en Amerikaanse eters verbruik. Tweedens moet u beleid daarop gemik wees om die veerkragtigheid, veiligheid en veiligheid van ons voedselvoorraad te verbeter. Dit beteken onder meer die bevordering van plaaslike voedselekonomieë in Amerika en regoor die wêreld. Uiteindelik moet u beleid die landbou herontwerp as deel van die oplossing vir omgewingsprobleme soos klimaatsverandering.
Hierdie doelwitte is weliswaar ambisieus, maar dit sal nie moeilik wees om aan te pas of vooruit te kom nie, solank ons ​​hierdie een groot idee in gedagte hou: die meeste probleme waarmee ons voedselsisteem vandag te kampe het, is vanweë die afhanklikheid daarvan van fossielbrandstowwe, en tot die mate dat ons beleid die olie uit die stelsel verwyder en dit met die energie van die son vervang, sal die beleid terselfdertyd die toestand van ons gesondheid, ons omgewing en ons veiligheid verbeter.
I. Resolarisering van die Amerikaanse plaas
Wat in die veld gebeur, beïnvloed elke ander skakel van die voedselketting tot by ons maaltye. As ons monokulture van mielies en soja verbou, vind ons die produkte van verwerkte mielies en soja op ons borde. Gelukkig vir u inisiatief, het die federale regering 'n enorme hefboom om presies te bepaal wat op die 830 miljoen hektaar Amerikaanse oes- en weidingsgrond gebeur.
Deesdae is die meeste regeringsboerdery- en voedselprogramme ontwerp om die ou stelsel vir maksimalisering van produksie uit 'n handjievol gesubsidieerde gewasse wat in monokulture verbou word, te ondersteun. Selfs voedselhulpprogramme soos WIC en skoolmiddagete fokus op die maksimalisering van hoeveelheid eerder as kwaliteit, en spesifiseer gewoonlik 'n minimum aantal kalorieë (eerder as maksimums) en betaal selde meer as lippediens aan voedingsgehalte. Hierdie fokus op kwantiteit het moontlik sin gehad in 'n tyd van voedseltekort, maar dit gee ons vandag 'n skool-middagete-program wat hoendernuggies en Tater Tots voed vir kinders met oorgewig en diabetes.
U uitdaging is om beheer oor hierdie groot federale masjinerie te neem en dit te gebruik om 'n oorgang na 'n nuwe son-voedsel-ekonomie te begin, wat op die plaas begin. Op die oomblik ontmoedig die regering die boere wat hy subsidieer, aktief om gesonde, vars voedsel te verbou: boere wat gewassubsidies ontvang, word verbied om spesiale gewasse te verbou en#8221 — plaasrekening spreek vrugte en groente. (Hierdie reël was die prys wat produsente van Kalifornië en Florida bepaal, in ruil daarvoor dat hulle subsidies vir kommoditeitsgewasse saamneem.) In plaas daarvan moet kommoditeitsboere aangemoedig word om soveel as moontlik verskillende gewasse te verbou, insluitend diere en#8212.Hoekom? Omdat hoe groter die verskeidenheid gewasse op 'n plaas is, hoe minder is die behoefte aan kunsmis en plaagdoders.
Die krag van slim ontwerpte polikulture om groot hoeveelhede voedsel uit niks meer as grond, water en sonlig te produseer, is bewys, nie net deur kleinboere in die Verenigde State nie, maar ook deur groot rys-en-vis boere in China en grootskaalse bedrywighede (tot 15 000 hektaar) op plekke soos Argentinië. Daar, in 'n aardrykskunde wat ongeveer vergelykbaar is met die van die Amerikaanse plaasgordel, het boere tradisioneel 'n vindingryke agtjarige omwenteling van meerjarige weiding en eenjarige gewasse gebruik: na vyf jaar vee op weiding (en die beste beesvleis ter wêreld), Boere kan dan drie jaar graan verbou sonder om kunsmis met fossielbrandstof toe te dien. Of, vir die saak, baie plaagdoders: die onkruid wat weiding teister, kan die jare van bewerking nie oorleef nie, en die onkruid van rygewasse oorleef nie die jare van weiding nie, wat onkruiddoders alles behalwe onnodig maak. Daar is geen rede nie, behalwe die huidige beleid en gewoonte dat Amerikaanse boere beide graan en beesvleis van hoë gehalte onder so 'n regime deur 'n groot deel van die Midde-Weste kon verbou. (Daar moet op gelet word dat die hemelhoë graanpryse van vandag baie Argentynse boere hul rotasie laat uitsluit om uitsluitlik graan en sojabone te verbou, 'n omgewingsramp.)
Federale beleid kan baie daartoe bydra om hierdie gediversifiseerde sonboerdery aan te moedig. Begin met die subsidies: betalingsvlakke moet die aantal verskillende gewasse weerspieël wat boere groei of die aantal dae van die jaar wat hulle landerye groen is, dit wil sê, deur gebruik te maak van fotosintese, of voedsel gekweek moet word, die grond aangevul moet word of erosie beheer word. . As boere in die Midde -Weste net 'n dekgewas ná die herfs oes plant, sou hulle hul behoefte aan kunsmis aansienlik verminder, terwyl gronderosie verminder word. Waarom doen boere dit nie gereeld nie? Omdat vrugbaarheid op fossielbrandstof die afgelope jare soveel goedkoper en makliker was om te gebruik as vrugbaarheid op son.
Benewens die beloning van boere vir die aanplant van dekgewasse, moet ons dit ook makliker maak om kompos op hul landerye toe te dien, 'n praktyk wat nie net die vrugbaarheid van die grond verbeter nie, maar ook die vermoë om water te hou en dus droogte te weerstaan. (Daar is toenemende bewyse dat dit ook die voedingsgehalte van die voedsel wat daarin verbou word, verhoog.) Die U.S.D.A. skat dat Amerikaners 14 persent van die voedsel wat hulle koop baie meer weggooi, deur kleinhandelaars, groothandelaars en instansies vermors word. 'N Program om munisipale kompos van voedsel en werfafval verpligtend te maak en dan die kompos gratis aan boere in die omgewing te versprei, sal die vullishoop in Amerika verminder, die behoefte aan besproeiing en kunsmis met fossielbrandstof in die landbou verminder en die voedingskwaliteit van die Amerikaanse dieet verbeter .
Op die oomblik is die meeste bewaringsprogramme wat deur die U.S.D.A. is ontwerp volgens die nulsom-beginsel: grond word óf opgesluit in bewaring " óf intensief geboer. Hierdie óf-óf benadering weerspieël 'n verouderde oortuiging dat moderne boerdery en boerdery inherent vernietigend is, sodat die beste vir die omgewing is om grond onaangeraak te laat. Maar ons weet nou hoe om gewasse te kweek en diere te laat wei in stelsels wat biodiversiteit, grondgesondheid, skoon water en koolstofopslag ondersteun. Die Conservation Stewardship -program, bepleit deur senator Tom Harkin en ingesluit in die plaaswetsontwerp van 2008, neem 'n belangrike stap om hierdie soort praktyke te beloon, maar ons moet hierdie benadering van die periferie van ons plaasbeleid na die middelpunt skuif. Op langer termyn behoort die regering ambisieuse navorsing wat tans aan die gang is (by die Land Institute in Kansas en 'n handjievol ander plekke) te ondersteun om die landbou van die produkte te verjaarsdag: om variëteite koring, rys en ander stapelkorrels te teel wat teel soos prairiegrasse — sonder om elke jaar die grond te hoef te bewerk. Hierdie meerjarige korrels hou die belofte in om die fossielbrandstof wat nou nodig is om die grond te bemes, te besnoei, terwyl dit landbougrond beskerm teen erosie en beduidende hoeveelhede koolstof afskei.
Maar dit is waarskynlik 'n projek van 50 jaar. Vir die huidige landbou om van fossielbrandstof te speen en sonlig optimaal te benut, moet gewasplante en diere weer op die plaas getroud wees, soos in die elegante oplossing van Wendell Berry. " Sonlig voed die grasse en korrels, die plante voed die diere, die diere voed dan die grond, wat weer die volgende seisoen grasse en korrels voed. Diere op weiding kan ook hul eie voer oes en hul eie afval weggooi, alles sonder ons hulp of fossielbrandstof.
As hierdie stelsel so verstandig is, kan u die vraag vra, waarom het dit voor gekonsentreerde veevoerbedrywighede of CAFO's geswig? Trouens, daar is niks inherent doeltreffend of ekonomies daaraan verbonde om groot stede met diere in opsluiting te laat nie. Drie stutte, wat elk deur die federale beleid ingestel is, ondersteun die moderne CAFO, en die belangrikste hiervan is dat die vermoë om graan te koop vir minder as wat dit kos om dit te verbou, net weggeskop is. Die tweede stut is F.D.A. goedkeuring vir die gereelde gebruik van antibiotika in voer, waarsonder die diere op hierdie plekke hul oorvol, vuil en ellendige bestaan ​​nie kon oorleef nie. En die derde is dat die regering nie van CAFO's vereis om hul afvalstowwe te behandel soos wat dit van menslike stede van soortgelyke grootte vereis word nie. Die F.D.A. moet die roetine gebruik van antibiotika in veevoer op grond van openbare gesondheid verbied, noudat ons bewyse het dat die praktyk lei tot die ontwikkeling van geneesmiddelweerstandige bakteriese siektes en uitbrake van E. coli- en salmonella-vergiftiging. CAFO's moet ook gereguleer word soos die fabrieke wat hulle is, en moet hul afval soos enige ander bedryf of munisipaliteit opruim.
Daar word aangevoer dat die verwydering van diere van voerkrale en terug na plase die prys van vleis sal verhoog. Dit sal waarskynlik — soos dit hoort. U sal moet sê dat die betaling van die werklike koste van vleis, en daarom minder daarvan, 'n goeie ding is vir ons gesondheid, vir die omgewing, vir ons verswakking van vars water en vir die welstand van die diere. Vleis en melkproduksie verteenwoordig die grootste las op die omgewing in die voedselbedryf, volgens 'n onlangse VN -studie dat die wêreld se vee alleen 18 persent van alle kweekhuisgasse uitmaak, meer as alle vorme van vervoer saam. (Volgens een studie neem 'n pond voerkraalbees ook 5000 liter water om te produseer.) En terwyl diere wat op plase woon, steeds hul deel kweekhuisgasse vrystel, sal dit op gras wei en hul afval na die grond terugbring, aansienlik vergoed. hul koolstof hoefafdrukke, net soos om herkouerdiere van graan af te kry. 'N skep graan neem ongeveer 'n halwe liter olie om gras te produseer, wat met min meer as sonskyn verbou kan word.
Daar sal aangevoer word dat sonvoedsel-landbou oor die algemeen minder voedsel lewer as die landbou met fossielbrandstowwe. Dit is betwisbaar. Die belangrikste vraag wat u moet beantwoord, is eenvoudig die volgende: Kan die soort volhoubare landbou wat u voorstel, die wêreld voed?
Daar is 'n paar maniere om hierdie vraag te beantwoord. Die eenvoudigste en eerlikste antwoord is dat ons dit nie weet nie, want ons het nie probeer nie. Maar op dieselfde manier wat ons nou moet leer hoe om 'n nywerheidsekonomie te bestuur sonder goedkoop fossielbrandstof, het ons geen ander keuse as om uit te vind of volhoubare landbou genoeg voedsel kan produseer nie. Die feit is dat ons landbounavorsing die afgelope eeu gerig is op die doel om produksie met behulp van fossielbrandstof te maksimeer. Daar is geen rede om te dink dat dieselfde soort hulpbronne vir die ontwikkeling van meer komplekse, songebaseerde landboustelsels nie soortgelyke opbrengste sou oplewer nie. Vandag behaal organiese boere, wat meestal sonder die openbare investering in navorsing werk, gereeld 80 tot 100 persent van die konvensionele opbrengs in graan en oorskry dit in droogtejare gereeld die konvensionele opbrengs. (Dit is omdat organiese gronde vog beter behou.) As daar geen verdere verbetering is nie, kan die wêreld met 'n bevolking wat na verwagting 'n hoogtepunt van 10 miljard bereik, oorleef met hierdie opbrengste?
Hou eerstens in gedagte dat die gemiddelde opbrengs van wêreldwye landbou vandag aansienlik laer is as dié van moderne volhoubare boerdery. Volgens 'n onlangse studie van die Universiteit van Michigan, kan bloot die lewering van internasionale opbrengste tot vandag se organiese vlakke die voedselvoorraad in die wêreld met 50 persent verhoog.
Die tweede punt om in gedagte te hou, is dat opbrengs nie alles is nie, en die verbouing van goedere met 'n hoë opbrengs is nie heeltemal dieselfde as om voedsel te verbou nie. Baie van wat ons vandag verbou, word nie direk as voedsel geëet nie, maar verwerk tot kalorieë van vet en suiker van lae gehalte. Soos die wêreldepidemie van dieetverwante chroniese siektes getoon het, verbeter die enorme hoeveelheid kalorieë wat 'n voedselstelsel produseer, die gesondheid tot op 'n sekere punt, maar daarna is kwaliteit en diversiteit waarskynlik belangriker. Ons kan verwag dat 'n voedselstelsel wat ietwat minder voedsel produseer, maar van 'n hoër gehalte, gesonder bevolkings sal produseer.
Die laaste punt om in ag te neem, is dat 40 persent van die wêreld se graanopbrengs vandag aan diere gevoer word. 11 persent van die wêreld se mielie- en sojaboonoes word in motors in die vorm van biobrandstof gevoer. Mits die ontwikkelde wêreld sy verbruik van dierlike proteïene en etanol op graan kan verminder, behoort daar genoeg kos vir almal te wees, maar ons kies ook om dit te verbou.
In werklikheid kan goed ontwerpte polikultuurstelsels, wat nie net graan nie, maar groente en diere bevat, meer voedsel per hektaar produseer as konvensionele monokulture, en voedsel met 'n baie hoër voedingswaarde. Maar hierdie soort boerdery is ingewikkeld en benodig baie meer hande op die grond om dit te laat werk. Om sonder fossielbrandstowwe te boer — komplekse rotasies van plante en diere uit te voer en plae te bestuur sonder petrochemie — is arbeidsintensief en verg meer vaardigheid as om net te bestuur en te spuit, en dit is hoe koringbandboere beskryf wat hulle om te lewe.
Om voldoende hoeveelhede voedsel met sonlig te kweek, sal meer mense nodig hê om kos te kweek en nog 8212 miljoene meer. Dit dui daarop dat volhoubare landbou makliker geïmplementeer sal word in die ontwikkelende wêreld, waar groot landelike bevolkings bly, as in die Weste, waar hulle dit nie doen nie. Maar wat van hier in Amerika, waar ons nog net sowat twee miljoen boere oor het om 'n bevolking van 300 miljoen te voed? En waar landbougrond verlore gaan vir ontwikkeling teen 'n snelheid van 2 880 hektaar per dag? Na-olie-landbou sal baie meer mense nodig hê wat voedselproduksie doen en as 8212 as boere en waarskynlik ook as tuiniers.
Die sonkos-agenda moet programme bevat om 'n nuwe generasie boere op te lei en dit dan op die land te plaas. Die gemiddelde Amerikaanse boer vandag is 55 jaar oud; ons moenie verwag dat hierdie boere die soort ingewikkelde ekologiese benadering tot landbou moet aanvaar wat vereis word nie. Ons fokus moet wees op die onderrig van ekologiese boerderystelsels aan studente wat vandag grondtoelatingskolleges betree. Dit is al dekades lank 'n federale beleid om die aantal boere in Amerika te verminder deur kapitaalintensiewe monokultuur en konsolidasie te bevorder. As 'n samelewing het ons die boerdery as 'n beroep gedevalueer en die beste studente aangemoedig om die plaas te verlaat vir 'n beter werk in die stad. Ons het die landelike provinsies in Amerika leeggemaak om werkers aan stedelike fabrieke te voorsien. Om dit reguit te stel, moet ons nou die koers omkeer. Ons het meer hoogs bekwame kleinboere op meer plekke regoor Amerika nodig, nie as 'n kwessie van nostalgie vir die landbouverlede nie, maar as 'n kwessie van nasionale veiligheid. Want nasies wat die vermoë verloor om hulself aansienlik te voed, sal in hul internasionale handelinge net so ernstig in die gedrang kom as lande wat tans van buitelandse oliebronne afhanklik is. Alhoewel daar alternatiewe vir olie is, is daar geen alternatiewe vir voedsel nie.
Nasionale veiligheid pleit ook vir die behoud van elke akker landbougrond wat ons kan en dit dan beskikbaar stel aan nuwe boere. Ons kan eenvoudig nie afhanklik wees van verre voedselbronne nie, en daarom moet ons elke akker goeie landbougrond binne 'n dag se ry van ons stede bewaar. Op dieselfde manier as toe ons die hoogste ekologiese waarde van vleilande erken het, het ons hoë tralies vir hul ontwikkeling opgerig, ons moet die waarde van landbougrond vir ons nasionale veiligheid erken en van eiendomsontwikkelaars vereis dat hulle 'n impak op die voedselsisteem het. verklarings en#8221 voordat die ontwikkeling begin. Ons moet ook belasting- en soneringsaansporings vir ontwikkelaars skep om landbougrond (soos hulle nou doen "open ruimte ") in hul onderverdelingsplanne op te neem, al die onderafdelings wat nou gholfbane lui, kan eendag gediversifiseerde plase in hul sentrum hê.
Die herlewing van die boerdery in Amerika, wat natuurlik berus op die blywende kulturele krag van ons agrariese erfenis, sal baie politieke en ekonomiese voordele lewer. Dit sal lei tot 'n sterk ekonomiese vernuwing op die platteland. En dit sal tientalle miljoene nuwe "groen werksgeleenthede genereer, en dit is presies hoe ons moet begin dink aan vaardige sonboerdery: as 'n belangrike sektor van die 21ste-eeuse ekonomie na fossielbrandstof.
II. Herregionalisering van die voedselstelsel
Om u sonkos-agenda te laat slaag, sal dit veel meer moet doen as om die gebeurtenisse op die plaas te verander. Die regering kan duisend nuwe polikultuurboere in elke provinsie in Iowa help saai, maar hulle sou dadelik misluk as die graanhysbak die enigste koper in die stad sou bly en mielies en boontjies die enigste gewas sou wees. Om die voedselstelsel te herolariseer, beteken die bou van die infrastruktuur vir 'n plaaslike voedselekonomie wat gediversifiseerde boerdery kan ondersteun en, deur die voedselketting te verkort, die hoeveelheid fossielbrandstof in die Amerikaanse dieet kan verminder.
'N Gedesentraliseerde voedselstelsel bied ook baie ander voordele. Voedsel wat nader geëet word waar dit gekweek word, sal varser wees en minder verwerking verg, wat dit voedsamer maak. Wat ook al in die doeltreffendheid verlore gaan deur voedselproduksie te lokaliseer, word in veerkragtigheid verkry: streeksvoedselsisteme kan allerhande skokke beter weerstaan. As 'n enkele fabriek 20 miljoen hamburgerpatties in 'n week maal of 25 miljoen porsies slaai, kan 'n enkele terroris, gewapen met 'n houer gifstowwe, in 'n beroerte miljoene vergiftig. So 'n stelsel is ewe vatbaar vir toevallige besmetting: hoe groter en meer wêreldwyd die handel in voedsel, hoe kwesbaarder is die stelsel vir rampe. Die beste manier om ons voedselstelsel teen sulke bedreigings te beskerm, is voor die hand liggend: desentraliseer dit.
Tans is daar in Amerika 'n stygende vraag na plaaslike en plaaslike voedselboere ' markte, waarvan die U.S.D.A. na raming is daar nou 4 700, het dit een van die snelgroeiendste segmente van die voedselmark geword. Die landbou wat deur die gemeenskap gesteun word, groei ook: daar is nou byna 1 500 plase wat deur die gemeenskap ondersteun word, waaraan verbruikers jaarliks ​​'n fooi betaal in ruil vir 'n weeklikse pakkie produkte gedurende die seisoen. Die plaaslike voedselbeweging sal aanhou groei sonder hulp van die regering, veral omdat hoë brandstofpryse kos van buite en buite seisoen, sowel as voerkraalvleis, duurder maak. Tog is daar verskeie stappe wat die regering kan neem om hierdie mark te koester en plaaslike kos meer bekostigbaar te maak. Hier is 'n paar:
Boere vir vier seisoene en#8217 markte. Gee toekennings aan dorpe en stede om die hele jaar deur binnenshuise boere te bou ' markte, volgens die model van Pike Place in Seattle of die Reading Terminal Market in Philadelphia. Om hierdie markte te voorsien, het die U.S.D.A. moet subsidies maak vir die heropbou van plaaslike verspreidingsnetwerke om die hoeveelheid energie wat gebruik word om produkte na plaaslike voedselhokke te verskuif, tot die minimum te beperk.
Landbou -ondernemingsones. Vandag word die herlewing van die plaaslike voedselekonomie belemmer deur 'n warboel van regulasies wat oorspronklik bedoel was om die misbruik van die grootste voedselprodusente na te gaan. Boere moet 'n ham kan rook en dit aan hul bure verkoop sonder om 'n groot belegging in federale goedgekeurde fasiliteite te maak. Voedselveiligheidsregulasies moet sensitief wees vir skaal en mark, sodat 'n klein produsent wat direk van die plaas af verkoop word of op 'n boeremark nie so erg as 'n multinasionale voedselvervaardiger gereguleer word nie. Dit is nie omdat plaaslike voedsel nooit voedselveiligheidsprobleme sal ondervind nie, maar dat die probleme minder katastrofies en makliker is om te bestuur, omdat plaaslike voedsel inherent meer naspeurbaar en verantwoordbaar is.
Plaaslike vleiskontrole korps. Miskien is die grootste belemmering vir die terugkeer van vee na die land en die herlewing van plaaslike, grasgemaakte vleisproduksie die verdwyning van plaaslike slaggeriewe. Die groot vleisverwerkers het plaaslike slagplase gekoop net om dit te sluit terwyl hulle konsolideer, en die U.S.A. doen min om diegene wat oorbly, te ondersteun. Vanuit die oogpunt van die departement is dit beter om krimpende hulpbronne te gebruik om sy inspekteurs na 'n fabriek wat 400 koppe per uur slag, te stuur as na 'n plaaslike slagplaas wat 'n dosyn slag. Die U.S.D.A. 'n Plaaslike vleis-inspekteurskorps moet stig om hierdie verwerkers te bedien. Uitbreiding op sy suksesvolle loodsprogram op Lopez Island in Puget Sound, die U.S.A. moet ook 'n vloot mobiele slagplase bekendstel wat van plaas tot plaas gaan en diere menslik en goedkoop verwerk. Niks sou meer doen om streeksvleis wat met gras gevoer is, ten volle mededingend te maak in die mark met voerkraalvleis nie.
Vestig 'n strategiese graanreserwe. Op dieselfde manier hang die verskuiwing na alternatiewe energie af van die behoud van oliepryse relatief stabiel, die sonkos-agenda — sowel as die voedselsekerheid van miljarde mense regoor die wêreld — sal baat by regeringsoptrede om groot skommelinge te voorkom in kommoditeitspryse. 'N Strategiese graanreserwe, geskoei op die Strategic Petroleum Reserve, sal help om hierdie doelwit te bereik en terselfdertyd 'n bietjie kussing bied vir die wêreld se voedselvoorraad, wat vandag op gevaarlike lae vlakke staan.Regerings moet graan koop en stoor as dit goedkoop is, en verkoop as dit duur is, en sodoende pryse in beide rigtings verminder en spekulasies ontmoedig.
Regionaliseer federale voedselverkryging. Op dieselfde manier as wat federale verkryging dikwels gebruik word om belangrike sosiale doelwitte te bevorder (soos die bevordering van ondernemings in minderheid), moet ons 'n minimum persentasie van voedselaankope van die regering vereis, of dit nou vir skool-middagete-programme, militêre basisse of federale gevangenisse is. — gaan na produsente wat binne 100 myl geleë is van instansies wat die kos gekoop het. Ons moet aansporings skep vir hospitale en universiteite wat federale fondse ontvang om vars plaaslike produkte te koop. Om selfs 'n klein deel van die institusionele voedselaankope na plaaslike voedsel te kanaliseer, sou die plaaslike landbou aansienlik uitbrei en die dieet verbeter van die miljoene mense wat hierdie instellings voed.
Skep 'n federale definisie van "Food. " Dit het geen sin dat die voedselhulp van die regering bedoel is om die voedingsgesondheid van Amerikaners met 'n risiko te verbeter nie, om die verbruik van produkte wat ons weet ongesond is, te ondersteun. Ja, sommige mense sal daarteen beswaar maak dat die regering moet spesifiseer watter kosseëls wel of nie paternalisme kan koop nie. Tog verbied ons reeds die aankoop van tabak en alkohol met kosstempels. Waarom sou u nie iets soos koeldrank verbied nie, wat waarskynlik minder voedsaam is as rooiwyn? Omdat dit nominaal 'n voedsel is, al is dit 'n "junk food." feitekos van enige aard. Dit is ongetwyfeld omstrede om vas te stel wat ware voedsel is wat federale ondersteuning verdien, maar u sal die ketchup -imbroglio van president Reagan onthou, maar om kos opwaarts te definieer, is polities meer aangenaam as om dit te definieer, soos Reagan wou doen. Een benadering sou wees om te bepaal dat 'n eetbare stof 'n sekere minimum verhouding van mikrovoedingstowwe per kalorie energie moet bevat om deur die regering as 'n voedsel beskou te word. Met so 'n definisie kan die kwaliteit van skoolmiddagete verbeter word en die verkoop van ongesonde produkte ontmoedig word, aangesien slegs#8220food " vrygestel is van plaaslike verkoopsbelasting.
'N Paar ander idees: Voedselstempels-debietkaarte behoort in waarde te verdubbel wanneer dit na 'n boeremark gestuur word, wat almal terloops moet toegerus wees met die elektroniese voordele-oordragkaartlesers wat supermarkte reeds het. Ons moet die WIC-program uitbrei wat boere se koopbewyse aan vroue met 'n lae inkomste met kinders gee, en sodanige programme help om boere se markte na stedelike woonbuurte te lok, waar toegang tot vars produkte dikwels nie bestaan ​​nie. (Ons moet ook belastingaansporings bied aan kruidenierswinkelkettings wat bereid is om supermarkte in onderbediende woonbuurte te bou.) Federale voedselhulp vir bejaardes behoort voort te bou op 'n suksesvolle program wat die staat Maine begin het, wat 'n lid van 'n lid van 'n lid van 'n lidmaatskap van 'n lid van 'n gemeenskap koop plaas. Al hierdie inisiatiewe het ten doel om twee doelwitte tegelyk te bevorder: die ondersteuning van die gesondheid van Amerikaners in gevaar en die herlewing van die plaaslike voedselekonomie.
III. Herbouing van Amerika se voedselkultuur
Uiteindelik sal die verandering van die Amerikaanse dieet van 'n fondament van ingevoerde fossielbrandstof na plaaslike sonskyn veranderings in ons daaglikse lewens verg, wat nou diep betrokke is by die ekonomie en kultuur van vinnige, goedkoop en maklike kos. Om meer gesonde en meer volhoubare voedsel beskikbaar te stel, waarborg nie dat dit geëet sal word nie, nog minder waardeer of geniet word. Ons moet al die gereedskap tot ons beskikking gebruik, nie net die federale beleid en openbare onderwys nie, maar ook die preekstoel van die president en die voorbeeld van die eerste gesin se eie etenstafel om 'n nuwe kultuur van voedsel te bevorder wat kan u sonkos-agenda onderlê.
Die verandering van die voedselkultuur moet by ons kinders begin, en dit moet by die skole begin. Byna 'n halfeeu gelede het president Kennedy 'n nasionale inisiatief aangekondig om die fisieke fiksheid van Amerikaanse kinders te verbeter. Hy het dit gedoen deur die belangrikheid van liggaamlike opvoeding te verhoog, en state te dring om dit in openbare skole 'n vereiste te maak. Ons moet dieselfde toewyding tot eetbare opvoeding in die frase van Alice Waters bring deur in alle dimensies 'n verpligte deel van die kurrikulum te maak. Op die uitgangspunt dat goed eet 'n uiters belangrike lewensvaardigheid is, moet ons alle laerskoolleerlinge die basiese beginsels van die verbouing en kook van kos leer en dit dan geniet by gedeelde maaltye.
Om die voedselkultuur van ons kinders te verander, moet ons in elke laerskool tuine plant, volledig toegeruste kombuise bou, 'n nuwe generasie middagete (en here) oplei wat weer kinders kan kook en kook leer. Ons moet 'n School Lunch Corps-program instel wat federale studielenings aan gegradueerdes van kookkuns vergewe in ruil vir twee jaar diens in die openbare-middagete-program. En ons moet onmiddellik die uitgawes vir skool-middagete per leerling met $ 1 per dag verhoog, en die minimum hoeveelheid voedselkundiges meen dat dit nodig sal wees om 'n verskuiwing van kitskos in die kafeteria na regte kos te verslaan.
Maar dit is nie net ons kinders wat baat by openbare opvoeding oor voedsel nie. Die meeste federale boodskappe oor voedsel, van voedingsetikette tot die voedselpiramide, word vandag met die voedselbedryf beding. Die chirurg -generaal behoort die taak van kommunikasie met Amerikaners oor hul dieet by die Departement van Landbou oor te neem. Op hierdie manier kan ons 'n minder onomwonde en meer effektiewe boodskap oor die gesondheid oor voeding oorweeg. Daar is inderdaad geen rede dat veldtogte oor die gesondheid oor die gevare van vetsug en tipe 2-diabetes nie so moeilik en so effektief as veldtogte oor openbare gesondheid oor die gevare van rook mag wees nie. Die Centers for Disease Control skat dat een uit elke drie Amerikaanse kinders wat in 2000 gebore is, tipe 2 -diabetes sal ontwikkel. Die publiek moet presies weet wat die sin beteken: blindheid amputasie vroeë dood. Dit kan alles vermy word deur 'n verandering in dieet en lewenstyl. 'N Krisis van volksgesondheid van hierdie omvang vereis 'n stomp boodskap oor die gesondheid, selfs ten koste van die aanstoot van die voedselbedryf. Te oordeel na die sukses van onlangse veldtogte teen rokery, kan die besparings vir die gesondheidsorgstelsel aansienlik wees.
Daar is ander soorte inligting oor voedsel wat die regering kan verskaf of aanvra. Oor die algemeen moet ons soveel as moontlik deursigtigheid in die voedselsisteem beywer, en die ander sin waarin "sunlight " die wagwoord van ons agenda moet wees. Die F.D.A. moet vereis dat elke verpakte voedselproduk 'n tweede kalorie-telling bevat, wat aandui hoeveel kalorieë fossielbrandstof in die produksie daarvan ingeneem is. Olie is een van die belangrikste bestanddele in ons voedsel, en mense behoort te weet hoeveel daarvan hulle eet. Die regering moet ook steun gee aan die plasing van 'n tweede strepieskode op alle voedselprodukte wat, as dit in die winkel of tuis (of met 'n selfoon) geskandeer word, die hele verhaal en foto's van hoe die produk was, op die skerm vertoon geproduseer: in die geval van gewasse, beelde van die plaas en lyste van landbouchemikalieë wat in die produksie daarvan gebruik word in die geval van vleis en suiwel, beskrywings van die diere se dieet en dwelmregime, sowel as lewendige videofeed van die CAFO waar hulle woon en ja, die slaghuis waar hulle sterf. Die lengte en kompleksiteit van die moderne voedselketting kweek 'n kultuur van onkunde en onverskilligheid onder eters. Om die voedselketting te verkort, is 'n manier om meer bewuste verbruikers te skep, maar tegnologie om die sluier deur te steek is 'n ander manier.
Uiteindelik is daar die krag van die voorbeeld wat u in die Withuis stel. As u 'n kultuurverandering in Amerika nodig het wat oor voedsel dink, is die manier waarop die eerste huishouding in Amerika die ete organiseer, 'n nasionale toon, deur die aandag van die publiek op die kwessie te vestig en 'n eenvoudige stel waardes te kommunikeer. wat Amerikaners kan lei na voedsel wat op son gebaseer is en om nie olie te eet nie.
Die keuse van die sjef van die Withuis word altyd fyn dopgehou, en dit is raadsaam om 'n figuur aan te stel wat geïdentifiseer is met die voedselbeweging en toegewy is aan kook net van vars plaaslike bestanddele. Behalwe dat u en u gesin besonder goed gevoed word, sou so 'n sjef demonstreer hoe dit selfs in Washington moontlik is om 'n groot deel van die jaar plaaslik te eet, en dat goeie kos nie kieskeurig of ingewikkeld hoef te wees nie, maar wel van goeie boerdery afhang. U moet daarop let dat u elke aand in die stad saam met u gesin gaan eet vir 'n tafel in die Executive Residence. (U onthou sekerlik die Reagans ' TV -bakke.) En u moet ook laat weet dat die Withuis een vleislose dag per week 'n stap waarneem, wat as alle Amerikaners die voorbeeld sou volg, in koolstof gered, om 20 miljoen middelgrote sedans vir 'n jaar van die pad te haal. Laat die sjef van die Withuis daagliks spyskaarte op die internet plaas, met 'n lys van die boere wat die kos verskaf het, asook resepte.
Aangesien die aansien van boerdery as 'n beroep noodsaaklik is vir die ontwikkeling van die songebaseerde plaaslike landbou wat ons nodig het, moet die Withuis, benewens 'n sjef van die Withuis, 'n boer in die Withuis benoem. Hierdie nuwe pos sal die implementering van die mees simboliese stap in die opbou van 'n nuwe Amerikaanse voedselkultuur inhou. En dit is dit: skeur die vyf groot hektare suidwaarts van die Withuis se grasperk op die suide uit en plant op hul plek 'n organiese vrugte- en groentetuin.
Toe Eleanor Roosevelt in 1943 iets soortgelyks doen, het sy gehelp om 'n Victory Garden -beweging te begin wat uiteindelik 'n aansienlike bydrae gelewer het om die nasie in oorlogstyd te voed. (Minder bekend is die feit dat Roosevelt hierdie tuin aangeplant het oor die besware van die USDA, wat bang was dat tuinmaak die Amerikaanse voedselbedryf sou benadeel.) Teen die einde van die oorlog lewer meer as 20 miljoen tuine 40 persent van die produkte wat in Amerika verbruik word. Die president behoort sy steun agter 'n nuwe Victory Garden -beweging, hierdie een, te soek wat oor drie kritieke uitdagings staan ​​wat ons vandag in die gesig staar: hoë voedselpryse, swak dieet en 'n sittende bevolking. As gevolg hiervan, die kortste voedselketting, bied almal met 'n stuk grond 'n manier om hul verbruik van fossielbrandstowwe te verminder en om klimaatsverandering te help beveg. (Ons moet toelaes aan stede aanbied om kolonies te bou vir mense sonder toegang tot grond.) Net so belangrik is dat Victory Gardens 'n manier bied om Amerikaners, liggaam sowel as gees, aan te moedig om hulself te voed en die voedselstelsel te verander. — iets meer veredelings, sekerlik, as om hulle net te vra om 'n bietjie anders te koop.
Ek hoef u nie te vertel dat selfs 'n gedeelte van die grasperk van die Withuis uitgesny sal word nie: Amerikaners hou van hul grasperke, en die South Lawn is een van die mooiste in die land. Maar stel jou voor al die energie, water en petrochemie wat nodig is om dit so te maak. (Selfs vir die doeleindes van hierdie memorandum, sou die Withuis nie die terrein vir die versorging van grasperke bekend maak nie.) Maar so diep as wat Amerikaners oor hul grasperke voel, loop die landbou-ideaal nog dieper en maak hierdie spesifieke stuk Amerikaanse grond produktief, veral as die Eerste Gesin daar uitkom en onkruid af en toe trek, sal dit 'n beeld gee wat nog meer roerend is as die van 'n mooi grasperk: die beeld van die bestuur van die land, van selfvertroue en om die meeste sonlig te benut om te voed een se familie en gemeenskap. Die feit dat surplusprodukte uit die South Lawn Victory Garden (en daar sal letterlik baie daarvan wees) aan plaaslike voedselbanke aangebied word, sal sy eie welsprekende verklaring lewer.
U dink waarskynlik dat die verbouing en eet van organiese voedsel in die Withuis 'n sekere politieke risiko inhou. Dit is waar dat u miskien eerder ysbergslaai as arugula wil plant, ten minste om te begin. (Of noem arugula sy regte Amerikaanse naam, soos geslagte Midwesters gedoen het: "rocket. ") Maar dit behoort nie moeilik te wees om die aanklag van elitisme wat soms by die volhoubare voedselbeweging gerig word, af te lei nie. Die hervorming van die voedselsisteem is inherent nie 'n regs-links-kwessie nie: vir elke Whole Foods-koper met wortels in die teenkultuur kan u 'n familie evangeliste vind wat die beheer oor sy gesinsete en dieet terugneem uit die kitskosbedryf en #8212 die kulinêre ekwivalent van tuisonderrig. U moet jag ondersteun as 'n besonder volhoubare manier om vleis en vleis te eet wat sonder fossielbrandstof verbou word. Die sonvoedingsagenda bevat ook 'n sterk libertariese komponent, wat daarop gemik is om klein produsente te bevry van die las van regeringsregulering om landelike innovasie aan te wakker. En wat is immers 'n groter gesinswaarde, en#8221, as om tyd te maak om elke aand te gaan sit vir 'n gedeelde maaltyd?
Ons agenda plaas die belange van boere, gesinne en gemeenskappe in Amerika voor die kitskosbedryf. Dit is absurd dat die bedryf en sy verskonings impliseer dat dit op een of ander manier meer populisties of egalitêr is om ons kosgeld aan Burger King of General Mills te oorhandig as om 'n sukkelende boer te ondersteun. Ja, sonkos kos meer, maar die redes waarom dit slegs die aanklag van elitisme onderdruk: goedkoop kos is slegs goedkoop vanweë die uitdeel van die regering en regulerende toegeeflikheid (wat ons beëindig), om nog maar te praat van die uitbuiting van werkers, diere en die omgewing waarop die vermeende ekonomie daarvan afhang. Goedkoop kos is kos wat oneerlik geprys is, en dit is eintlik gewetenloos duur.
U sonkos-agenda beloof om ondersteuning oor die hele gang te wen. Dit bou voort op die Amerikaanse landbouverlede, maar draai dit na 'n meer volhoubare, gesofistikeerde toekoms. Dit vereer die werk van Amerikaanse boere en lok hulle in drie van die dringendste boodskappe van die 21ste eeu: om na die olie-era te gaan, om die gesondheid van die Amerikaanse bevolking te verbeter en klimaatsverandering te versag. Dit lok ons ​​almal inderdaad in hierdie groot saak deur voedselverbruikers in deeltydse produsente te maak, die Amerikaanse volk weer met die Amerikaanse grond te verbind en aan te toon dat ons nie hoef te kies tussen die welstand van ons gesinne en die gesondheid van die omgewing nie. 8212 dat die eet van minder olie en meer sonlig tot voordeel van beide sal lei.
Voedselpolitiek: die invloed van vleis en suiwelbedryf op die regering, onderwys, nuus, media en gesondheidswerkers.
Versameling knipsels, aanhalings en skakels na verslae oor hoe die dierlike landboubedryf die politiek, die regering, nuusmedia, die onderwysskoolstelsel, gesondheidswerkers en organisasies beïnvloed om hul produkte te bevorder (rooivleis, hoender, suiwel, eiers, seekos)
'N Verslag van 2016 in TYD: "Kenners sê dat lobbying die Amerikaanse dieetriglyne skeefgetrek het en#8221.
Uittreksels: Terwyl baie dokters en wetenskaplikes sommige van die nuwe riglyne toegejuig het - veral die aanbeveling om minder bygevoegde suiker te eet - sê hulle ook sommige van die riglyne, wat gemengde resensies gekry het, is nie in pas met die nuutste mediese navorsing nie, veral wat die verbruik van rooi en verwerkte vleis betref …
Die riglyne word uitgereik deur die Amerikaanse Departemente van Landbou (USDA) - tHy is verantwoordelik vir die versterking van Amerika se boerdery-, voedsel- en landboubedrywe—En Gesondheid en Menslike Dienste (HHS) …
Terwyl die finale riglyne sommige van die aanbevelings in die verslag van die advieskomitee uiteensit, word dit ook wesenlik daarvan afgewyk.
Sommige kenners meen die teenstrydighede tussen die twee dokumente is ten minste gedeeltelik die gevolg van die invloed van die bedryf. "Die huidige stelsel maak die riglyne oop vir lobby en manipulasie van data, "Sê dr. Walter Willett, voorsitter van die departement van voeding aan die Harvard School of Public Health, toe hy gevra is waarom die verslag van die advieskomitee onderhewig is aan veranderinge van USDA en HHS. "Die belangrikste belanghebbendes van die USDA is groot voedselprodusente en -vervaardigers, "Voeg hy by.
Die vraag na vleis.
Die afwesigheid van 'n uitstekende boodskap oor die beperking van rooi en verwerkte vleis, het baie kenners, insluitend woordvoerders van die Amerikaanse Kankervereniging, kritiek op die riglyne. Studies het herhaaldelik die swaar vleisverbruik gekoppel aan hoër hartsiektes, voortydige dood en kanker. Die wetenskaplike verslag van die advieskomitee het rooivleis by verwerkte vleis ingedruk - goed soos salami en worsbroodjies - en gesê dat 'n gesonde dieet 'laer' hoeveelhede van hierdie kosse sou beteken om chroniese siektes te voorkom.
In teenstelling hiermee noem die finale riglyne rooivleis saam met seekos, pluimvee en ander proteïenbronne as elemente van 'n 'gesonde eetpatroon'. … Hulle stop by 'n eksplisiete aanbeveling om minder daarvan te eet.
Dr Frank Hu, 'n professor in voeding en epidemiologie aan Harvard en een van die kundiges wat in die advieskomitee gedien het, sê dr. die vleisbedryf het histories 'groot invloed' op USDA gehad …"
Ander kenners is dit eens: die tyd dat die teenstrydighede tussen die verslag van die advieskomitee en die finale riglyne 'n bewys is dat USDA en HHS vertrou nie op wetenskap om hul voedingsbeleid op te stel nie.
"Daar is baie geld op die spel in wat hierdie riglyne sê, "Sê dr. Marion Nestle, skrywer van Voedselpolitiek en voormalige voorsitter van die Departement Voeding, Voedselstudies en Openbare Gesondheid aan die Universiteit van New York. In die verlede was Nestle een van die deskundiges wat HHS en USDA gebruik het om die riglyne op te stel, en was vanjaar 'n eweknie -beoordelaar van 'n vroeëre weergawe van die 2015 -verslag.
Sy sê van die afgelope jare: 'Daar is vir my gesê dat ons nooit kan sê' eet minder vleis 'omdat USDA dit nie toelaat nie. …
Artikel op http://time.com/4130043/lobbying-politics-dietary-guidelines/
Verslag van 2019: "Vooroordeel wat inherent is aan navorsing wat deur maatskappye befonds word, stel die waarde van bewyse in twyfel, meen kritikus" – met aanhalings van professor Marion Nestle, by
'N 2011 -artikel in New York Daily News is getiteld "Wat Big Meat wil hê jy moet dink: Navorsing word gereeld deur die bedryf befonds. " Enkele uittreksels: " In 2011, in die VSA alleen, was die jaarlikse vleisverkope $ 186 miljard werd. Dit is meer as die BBP van Hongarye - en baie om te beskerm.
As u 'n wetenskaplike studie sien wat toon dat die verbruik van rooivleis nie die risiko van kanker of kardiovaskulêre siektes verhoog nie, of dat 'n hoë-proteïen-dieet die beste opsie is, is die kans goed dat die spesifieke studie deur die vleisbedryf gefinansier is.
Voorbeelde van studies wat deur die bedryf gefinansier word en met resultate wat vleiset bevorder, is volop
Vanuit die vleisbedryf se oogpunt blyk dit dat sulke finansiering redelik goed werk
Navorsing oor die farmaseutiese industrie, byvoorbeeld, het bevind dat geborgde studies meer as vier keer meer geneig is om die borg gunstiger te wees as studies wat nie sulke befondsing ontvang het nie. Marion Nestle, professor in voeding aan die Universiteit van New York, het bereken dat uit 166 industrie-gefinansierde voedingsnavorsingsstudies wat tussen Maart 2015 en Maart 2016 gepubliseer is, meer as 92% resultate aangemeld het wat gunstig was vir die belang van die borg.
Wat moet 'n verbruiker dan doen? Wees skepties. Klik op die skakel in 'n gewilde artikel om na die oorspronklike studie te gaan. Blaai daardeur om na belangebotsings te kyk. Dink aan watter kant die geld is. Besluit dan self wat om te glo.
Dit is nie net vleis wat saam met soutkorrels verorber moet word nie. "
Marta Zaraska is die skrywer van "Meathooked: The History and Science of Our 2.5-Million-Year Obsession with Meat." Artikel op http://www.nydailynews.com/opinion/marta-zaraska-big-meat-article-1.2669374
Dr Michael Greger MD -snit "Dieetriglyne: Advieskomitee Belangebotsings – Die USDA -dieetriglyne -komitee bestaan ​​uit individue wat gefinansier word deur McDonald's, Coca Cola, die Sugar Association, die American Meat Institute, lekkergoedondernemings en die eier- en suiwelplanke. "
Titel: "MEATONOMIESE $ – Hoe die gebrekkige ekonomie van vleis en suiwel jou te veel laat verbruik - en hoe om beter te eet, langer te lewe en slimmer te spandeer"
Uittreksel: " Min verbruikers is bewus van die ekonomiese kragte agter die produksie van vleis, vis, eiers en suiwel. Maar omnivore sowel as herbivore, beïnvloed die kragte van die vleiskunde ons op baie maniere.
Dit is die eerste boek wat die groot "eksternaliseerde" koste wat die voedselstelsel vir belastingbetalers, diere en die omgewing inhou, bymekaar maak, en dit beloop ongeveer $ 414 miljard per jaar.
verbruikers het die vermoë verloor om self te besluit wat - en hoeveel - om te eet. Hierdie besluite word in plaas daarvan geneem deur voedselprodusente wat ons koopkeuses beheer met kunsmatig lae pryse, misleidende boodskappe en swaar beheer oor wetgewing en regulasies.
Dr Michael Greger MD -clip "Dieetriglyne: Wetenskap vs Korporatiewe Belange – Die USDA -dieetriglyne -komitee word daarvan beskuldig dat hy die wetenskap geïgnoreer het om sy aanbeveling om vleis te eet, te regverdig. "
Dr Michael Greger MD -clip "Dieetriglyne: USDA Belangebotsings – Die Amerikaanse departement van landbou se missie is om landboubesighede te bevorder. Terselfdertyd is die USDA die agentskap wat hoofsaaklik die taak het om die voedingsriglyne te ontwikkel. "
'N 2015 -artikel getiteld "Die Amerikaanse vleisbedryf se uiters suksesvolle 40-jarige kruistog om die Amerikaanse dieet in toom te hou"
Uittreksel: " U dokter sal u moontlik vertel dat u minder hamburgers en steakbroodjies moet eet, maar danksy die besonderse lobby -vaardighede van die Amerikaanse vleisbedryf, sal die Amerikaanse regering dit waarskynlik nooit doen nie.
Deur die advies van hul eie deskundige paneel af te wys, het die Amerikaanse Departement van Landbou (USDA) en die Amerikaanse Departement van Gesondheid en Menslike Dienste (HHS) vandeesmaand aangekondig dat die jongste uitgawe van die dieetriglyne vir Amerikaners geen oorwegings van volhoubaarheid in die omgewing sal insluit nie. As hulle anders besluit het, sou hulle waarskynlik aanbeveel het dat mense hul inname van vleis verlaag, waarvan die produksie algemeen erken word as 'n groot bydraer tot klimaatsverandering.
Die vleisbedryf het dekades lank die dieetriglyne beïnvloed.
Die grootte van die Amerikaanse vleisbedryf is enorm. Bees alleen is 'n onderneming van $ 95 miljard per jaar, volgens die USDA. En die North American Meat Institute (NAMI) skat dat die vleisbedryf in totaal ongeveer $ 894 miljard tot die Amerikaanse ekonomie bydra.
Die omskakeling lei tot politieke invloed: In 2014 bestee die bedryf ongeveer $ 10,8 miljoen aan bydraes tot politieke veldtogte, en nog $ 6,9 miljoen direk aan die steun van die federale regering en#8230
Terwyl die USDA die taak het om die vleisbedryf te reguleer, speel dit ook 'n rol in die bevordering daarvan. Hierdie spanning speel af elke keer as die Amerikaanse regering dieetadvies wil gee - en die resultate is oor die algemeen gunstig vir die bedryf.
Die patroon dateer terug na ten minste 1977, toe die kongres - 'n nie -minder botsende instelling wat geselligheid met die vleisbedryf betref - 'n meer prominente rol gespeel het in die opstel van voedingsriglyne. In daardie jaar het 'n verslag van die Senaatskomitee aanbeveel dat Amerikaners die verbruik van vleis, eiers en ander vetryke voedsel verminder. Dit het nie goed gegaan by produsente in die bedrywe wat hul ontevredenheid tydens 'n verhoor oor die riglyne bekend gemaak het nie#8230 "
Dr Michael Greger MD -clip "Befondsingseffek van die voedselbedryf – Hy wat die piper betaal, noem die deuntjie: studies wat deur die suiwel- en koeldrankbedryf befonds word, blyk selfs meer bevooroordeeld te wees as studies wat deur dwelmondernemings befonds word."
Reuters berig dat in 'n ontleding van 60 studies na die verband tussen suikerversoete drankies en vetsug of diabetes, 100 persent van diegene wat nie 'n verband gevind het nie, is deur die bedryf gefinansier. Van die 34 studies wat 'n verband gevind het, is slegs een deur die bedryf gefinansier. "
Uit 'n nuusartikel uit 2014 getiteld "Die vuil geheim agter suiwelprodukte'N Paar uittreksels: " Bedryf en die regering werk saam om alles van kitskospizzas tot suikermelk in skole te bevorder … Suiwellobbyiste is ooit in Washington teenwoordig, en hul pogings lewer gewoonlik vrugte af … baie voorbeelde wat ek in 'n verslag wat ek verlede maand gepubliseer het, "Witgekalk: hoe die nywerheid en die regering suiwelvette bevorder" en#8230
Skole is veral kwesbaar vir die invloed van die suiwelbedryf en hierdie fondse word regstreeks aangewend om gemorskos te bevorder, wat bydra tot die siektes wat die federale regering na bewering probeer voorkom.
Dr Greger -snit en#8220Die voedselbedryf wil hê dat die publiek verward moet wees oor voeding" op https://www.youtube.com/watch?v=J9vpohU4-zo
Opsomming: " … wys in watter mate die verskaffers van ongesonde produkte sal gaan om die waarheid van die Amerikaanse publiek te bewaar. "
Uittreksels: " Vir dekades lank het tabakondernemings wetenskaplike bewyse van rookgevare suksesvol onderdruk of ondermyn en die kommer oor die volksgesondheid gespeel …
Dekades van misleiding en manipulasie, doelbewuste doelwitte van kinders, bemarking en verkoop van hul dodelike produkte met ywer, en sonder inagneming van die ontvouende menslike tragedie …
Dus, "in kontekste soos hierdie, kan regeringsinmenging [noodsaaklik] wees om verbruikers teen roofbedrywe te beskerm."
En is die voedselbedryf anders? 'Die publiek word gebombardeer met inligting, en dit is moeilik om te weet wat waar is, wat onwaar is en wat bloot oordrewe is. Voedsel word sonder duidelikheid oor die voedingsinhoud of nadelige gevolge verkoop. "
Onthou hoe die voedselbedryf 'n miljard dollar bestee het om seker te maak dat die maklik verstaanbare stelsel vir die etikettering van verkeersligte op voedsel nooit die lig sien nie.
Dit is in die voedselbedryf se belang dat die publiek verwar word oor voeding.
Hoe verward is ons oor voeding? "Head Start-onderwysers is verantwoordelik vir die verskaffing van voedingsopvoeding aan meer as ['n] miljoen lae-inkomste kinders [elke jaar]." Honderd-een-en-tagtig Head Start-onderwysers is op die proef gestel. En slegs ongeveer vier uit 181 het "ten minste vier [uit] van die vyf voedingskennisvrae korrek beantwoord." …
'N Kwart van die onderwysers het die vorige dag geen vrugte of groente geëet nie, alhoewel die helfte patat en koeldrank gehad het, en 'n kwart die vorige dag gebraaide vleis. Nie verrassend nie, 55% van die onderwysers was nie net oorgewig nie, maar vetsugtig.
As selfs die onderwysers verward is, moet iets gedoen word. Geen verskaffer van ongesonde produkte wil hê dat die publiek die waarheid moet weet nie…"
2019 -verslag deur Susan Levin, meester in die wetenskap in voeding en geregistreerde dieetkundige: " Die gevare van industrie-beïnvloed dieetriglyne "
Uittreksel: " Dekades van navorsing het die gevare van dieetcholesterol getoon. So, wat het daartoe gelei dat die dieetriglyne van 2015-2020 vir Amerikaners cholesterolwaarskuwings amper laat val het? Bedrywe wat belangstel om Amerikaners ongesond te hou …
Volgens dokumente wat deur die Physicians Committee ingevolge die Wet op Vryheid van Inligting bekom is, het die American Egg Board een individu benoem wat in die advieskomitee vir dieetriglyne geplaas is. 'N Tweede lid ontvang aktief navorsingstoekennings vir die eierbedryf volgens bedryfsdokumente, en twee ander werk by 'n universiteit wat meer as $ 100,000 van die American Egg Board aangevra en ontvang het vir navorsing wat daarop gemik is om die cholesterolgrense uit te daag …
Maar nou infiltreer die industrie die dieetriglyne vir Amerikaners vir 2020-2025. Atkins Nutritionals en die National Cattlemen's Beef Association het albei die name onthul van hul genomineerdes wat die 2020 -advieskomitee gehaal het en#8230
Die gevare van rooi en verwerkte vleis is duidelik uitgesny. In werklikheid het 'n National Institute of Health -studie van meer as 'n halfmiljoen mense bevind dat die eet van rooi en verwerkte vleis die risiko van totale sterftes, kankersterftes en sterftes van kardiovaskulêre siektes verhoog.
Lae-koolhidraat diëte soos Atkins hou ook verband met vroeë dood en#8230 "
"The Disconnect Between Science and Policy " deur Dr Greger 2019.
Opsomming: Net soos dit vir u gesondheid gevaarlik sou gewees het om die advies van die mediese beroep oor u rookgewoontes in die 1950's in te neem, kan dit vandag vir u gesondheid gevaarlik wees om die advies van die mediese beroep oor u eetgewoontes in te neem. "
Kort snit van Vox zine getiteld "Hoe Big Government Big Dairy help om melk te verkoop"
https://www.youtube.com/watch?v=XRCj8LVTRyA … Opsomming: " Ten spyte daarvan dat u daagliks hul aanbeveling vir kalsium, kalium en proteïene uit vrugte en groente kan kry, het die suiwelbedryf miljarde bestee dollars om verbruikers anders te oortuig " met aanhalings van dr Walter Willet.
Titel van die artikel: "GEWIT: hoe die nywerheid en die regering suiwelprodukte vir suiwel bevorder" – 'n uittreksel: " Die Verenigde State is te midde van 'n epidemie van die volksgesondheid weens 'n swak dieet … die kos wat daar bedien word. Daarom wil die suiwelbedryf sy sterk teenwoordigheid in skole behou, ten spyte van plaaslike en federale pogings om die voedingskwaliteit van skoolkos te verbeter … "
Die volledige verslag is by http://www.eatdrinkpolitics.com/wp-content/uploads/SimonWhitewashedDairyReport.pdf
Dr Michael Greger, besturende direkteur: "Akademie vir Voeding en Dieetkunde Belangebotsings –
Watter uitwerking het korporatiewe borgskappe van voedselondernemings? op die American Academy of Family Physicians en die geregistreerde dieetkundige organisasie (formeel bekend as die American Dietetic Association)? … "
Die vergelyking van dollars wat bestee is aan die bevordering van vleis met dollars, bestee aan voorspraak vir plaasdiere en#8211 sien hierdie artikel getiteld "Vleisbedryf Adverteer" by http://www.countinganimals.com/meat-industry-advertising/
Uittreksels: "Dit is duidelik dat die advertensie -uitgawes alleen van 'n paar van die top -entiteite in die vleisbedryf die hele uitgawes van die dierevoorsorgorganisasies oorweldig… Die volgende grafiek help ons om die omvang van die verskil tussen die dollars wat aan die bevordering van vleis bestee word, te visualiseer en die dollars wat bestee word aan die voorspraak van plaasdiere. In hierdie figuur verteenwoordig elke rooi sirkel 'n vleisbevorderende entiteit, met die oppervlakte van die sirkel eweredig aan net die jaarlikse advertensie- of promosiekoste van die entiteit. Elke groen sirkel verteenwoordig 'n organisasie vir dierevoorsiening wat betrokke is by die bevordering van vegetariese eet of hervorming van die vleisbedryf, met die oppervlakte van die sirkel eweredig aan die totale jaarlikse uitgawes van die organisasie … "
As u via 'n rekenaar na die skakel gaan en u muis naby die middel van 'n sirkel hou, kan u 'n opspringborrel sien wat die entiteit wat ooreenstem met die sirkel, die dollarbedrag en die bron van my inligting oor die entiteit … "
Die grafika hier is aangepas by die een op daardie bladsy.
(klik op die prent om 'n volgrootte weergawe in 'n ander venster oop te maak)
Dr Greger MD clip "Eiers en cholesterol: klaarblyklik vals en misleidende eise" op https://www.youtube.com/watch?v=8g8ASQZ0dZw Opsomming: "Eierbedryf beweer dat eierveiligheid blykbaar vals, misleidend en bedrieglik is deur die Amerikaanse appèlhof."
Dekades lank, "op grond van kommer van die American Heart Association en verbruikersgroepe, het die Federal Trade Commission suksesvolle regsaksies uitgevoer - deur die Hooggeregshof gehandhaaf - om die eierbedryf te dwing om op te hou en af ​​te sien van valse en misleidende advertensies dat eiers het geen nadelige uitwerking op die gesondheid gehad nie. "…
In die afgelope 36 jaar het die American Egg Board honderde miljoene dollars bestee om mense te oortuig dat eiers hulle nie gaan doodmaak nie - en dit werk. "In kombinasie met aggressiewe voeding [wetenskap] en openbare pogings, toon navorsing dat die advertensies effektief was om verbruikers se kommer oor eiers en cholesterol/hartgesondheid te verminder." … Tans mik hulle op mammas … "
Teksafskrif op https://nutritionfacts.org/video/eggs-and-cholesterol-patently-false-and-misleading-claims/
Is die Dietitians Association of Australia in die sak van groot kos? "Corporate Partners " = Vleis en vee, Nestle, Suiwel …
Uittreksel uit 'n verslag getiteld "En nou 'n woord van ons borge: Australiese uitgawe " (Feb 2015, p.3): " Die Dietitians Association of Australia (DAA) … word in die gedrang gebring deur ernstige belangebotsings, wat twyfel laat ontstaan ​​oor die dieetaanbevelings van die organisasies en beleidsposisies en#8230
Australië ly aansienlik aan dieetverwante chroniese siektes en#8230
Gegewe hierdie ernstige probleme met die volksgesondheid, wat almal voorkombaar is deur gesonde eetgewoontes, is dit die beste voedingspersoneel van die land om eerlik te wees met die Australiese mense. Die verslag van 2013, "En nou 'n woord van ons borge" … het bevind dat die Academy of Nutrition & Dietetics in die Verenigde State 'n ernstige geloofwaardigheidsprobleem het as gevolg van sy talle konflikte met die gemorskosbedryf … Ongelukkig 'n baie soortgelyke situasie bestaan ​​in Australië se dieetkundige beroep en#8230 "
Vanaf bladsy 3 van die 2015 -verslag oor Australië: " Volgens sy jaarverslag vir 2013 het DAA in 2013 $ 661,000 van korporatiewe borge ontvang, effens laer as $ 700,000 in 2012. DAA is afhanklik van sy korporatiewe vennote vir ongeveer 15% van sy jaarlikse begroting, en borgskapinkomste is die derde grootste bron van inkomste na ledegeld en konferensiegeld. "
'N Verwante artikel oor die Crikey webwerf lui: " Dit is hoog tyd dat hierdie organisasie [die DAA] na binne kyk. Die gesondheid van alle Australiërs hang af van die onafhanklikheid van die voedingsberoep en die vermoë van die leiers om die voedingsleiers te wees wat hulle beweer dat hulle is, vry van borggeld … " Uit artikel op https://blogs.crikey.com.au/ croakey/2015/02/22/is-die-dieetkundiges-vereniging-van-australië-in-die-sak-van-groot-kos/
Klik op die onderstaande prent om 'n groter, duideliker weergawe in 'n nuwe venster oop te maak
CSIRO "Total Wellbeing Diet " ontbloot. MLA -geld vir navorsing = Vleisbevordering.
MLA: Meat & amp Livestock Australia.
CSIRO: Commonwealth Scientific & Industrial Research Organization, 'n korporatiewe entiteit van die Australiese regering.
klik op die prentjie vir 'n duideliker weergawe
2018 verslag oor Die voog nuus webwerf – "Onthul: die meerderheid politici op die belangrikste boerderypanele in die EU het skakels na die bedryf."
Uittreksels: " Die meeste lede van die invloedryke landboukomitee het sakebande, nuwe navorsing toon dat hulle kommer wek oor belangebotsings en#8230
Die belangrikste EU -paneel hou toesig oor sommige van die belangrikste landboubesluite in die Europese politiek. Sy lede het onderhandel oor die laaste skikking van die gemeenskaplike landboubeleid (GLB) met 28 nasiestate en die Europese kommissie. Die GLB bepaal subsidies vir boere oor die hele vasteland - verantwoordelik vir bykans 40% van die totale begroting van die EU in 2017, oftewel € 59 miljard (£ 51,5 miljard) en#8230
Maar nuwe navorsing toon dat 25 van die 45 lede van die komitee boere, voormalige boere, ontvangers van CAP -betalings in 'n ander hoedanigheid is, huidige of voormalige vennote in landbouondernemings, of dat hulle eggenote het wat plase besit. Nog vier het meer bande met die sektor, soos om 'n nabye familie te hê wat 'n boer is
Dr Michael Greger MD -clip "Navorsingsvooroordeel deur die voedselbedryf befonds – Deur die speelboek van die tabakbedryf te gebruik, is voedselondernemings betrap om die beleid oor openbare gesondheid te ondermyn deur die wetenskaplike proses te manipuleer. "
Artikel getiteld "Regeringsondersteuning vir ongesonde voedsel" van The Physicians Committee for Responsible Medicine, dr Neal Barnard – uittreksel: "Die Amerikaanse Departement van Landbou (USDA) ondersteun landbouprodusente deur middel van 'n verskeidenheid programme wat geneig is om, direk of indirek, die produksie van ongesonde kos. Dit is dieselfde voedsel wat by die siektes betrokke is wat oor die dekades geleidelik toegeneem het en nou 'n aansienlike las op Amerikaners lê.
USDA bied ander vorme van direkte ondersteuning aan produsente van landbouprodukte, insluitend vleis en suiwelprodukte,#8230
Die USDA verwys na vars vrugte en groente as 'spesiale gewasse'. Spesiale gewasse ontvang geen subsidies nie#8230
Die federale regering bied via USDA ekstra ondersteuning aan veeteelt- en gewasprodusente deur landbouprodukte te koop vir gebruik in die National School Lunch Program … aankope bly skeef na vleis en suiwelprodukte … "
Uit 'n verslag getiteld "Voedsellobbies, die voedselpiramide en Amerikaanse voedingsbeleid" die opsomming van die opsomming:
Die Amerikaanse Departement van Landbou se onttrekking van sy Eating Right Pyramid -voedselgids in 1991 was slegs die jongste in 'n lang reeks bedrywe poog om federale dieetaanbevelings te beïnvloed.
Sulke pogings het begin toe dieetverwante gesondheidsprobleme in die Verenigde State in die voorkoms van voedingstekorte na chroniese siektes verskuif het en dieetadvies verskuif het van "eet meer" na "minder eet".
Die Piramide-kontroversie fokus die aandag op die konflik tussen die federale beskerming van die regte van voedsel-lobbyiste om uit eie belang op te tree, en die federale verantwoordelikheid om die gesondheid van die publiek te bevorder.
Sedert 1977, byvoorbeeld, onder druk van vleisprodusente, het federale dieetadvies ontwikkel van 'verminderde verbruik van vleis' tot 'twee of drie (daaglikse) porsies'.
Hierdie onlangse voorval beklemtoon dus ook die inherente botsing van belange in die departement van landbou se dubbele mandate om Amerikaanse landbouprodukte te bevorder en die publiek te adviseer oor gesonde voedselkeuses."
Verwysing: Marion Nestle, International Journal of Health Services, Eerste publikasie op 1 Julie 1993 op http://journals.sagepub.com/doi/10.2190/32F2-2PFB-MEG7-8HPU
Dr Michael Greger MD -clip "Dieetriglyne: Met 'n greintjie groot sout – Die National Dairy Council werk saam met die Salt Institute om die risiko van natrium in die Amerikaanse dieet te verminder. "
2017 artikel "Ierland se "Livestock-Industrial-Complex" beïnvloed voedingsadvies en omgewingsverslaggewing" deur joernalis Frank Armstrong.
Uittreksels: "Europese subsidiëring vanaf 1972, deur die GLB, hou die veeboerdery in Ierland in wese aan die gang. Die oorgrote meerderheid droë beeste ('beesvleis') is verantwoordelik vir meer as die helfte van Ierland se ongeveer 85,000 plase. boere verloor eintlik geld op hul ondernemings en maak staat op direkte betalings (subsidies) vir inkomste. Regeringsinmenging in die mark het lankal verwringings veroorsaak. In 1966 het die minister van landbou, Charles Haughey, beweer: 'agitasie wat slegs daarop gemik is om hoër pryse te verhoog, kan 'n soort dole-mentaliteit ontwikkel wat die landbou uiteindelik aan die staat ondergeskik kan maak.' #8230
Die lewendehawe-nywerheidskompleks werk via 'n aantal pilare in die openbare sowel as die private sektor, wat opeenvolgende regerings tot 'n einde gebring het en 'n spookagtige trou aan die "boerdery-leefwyse" in hoofstroommedia behou het, veral deur die staatsuitsaaier …
Ons vind ook dat die belange van die lewendehawe-nywerheidskompleks in die voedingsdiskoers ingaan, veral deur die National Dairy Council… Die befondsing van navorsing en ontwikkeling, insluitend deur liefdadigheidsorganisasies, speel 'n belangrike rol in die handhawing van voedingsadvies van die regering wat nie noodwendig die beste praktyk is nie, maar verseker dat veral suiwel op hoë vlakke verbruik word.
Die Osteoporosis Society of Ireland is in 1996 gestig deur professor Moira O'Brien as '' 'n organisasie vir ondersteuning van pasiënte vir mense met Osteoporose en hul gesinne. 'Twee daarvan toonaangewende borge op sy webwerf is [suiwelmaatskappye] Avonmore en Yoplait, en dit het in die verlede met die National Dairy Council saamgewerk. Wat dieetkalsium betref, lui hul webwerf: "Die rykste kalsiumbronne in die dieet is jogurtmelk en kaas,#8230 "
Dit is in stryd met die Harvard School of Public Health (HSPH) wat sê: 'studies dui daarop dat 'n hoë kalsiuminname nie eintlik 'n persoon se risiko vir osteoporose verlaag nie.' … "
Volledige artikel op https://frankarmstrong.ie/2017/11/24/irelands-livestock-industrial-complex-influences-nutritional-advice-and-environmental-reporting/
Sien hierdie bladsy vir 'n groot versameling wetenskaplike verslae oor die siektes wat verband hou met suiwelverbruik, insluitend osteoporose beenbreuke, Parkinsonsiekte, tipe 1 -diabetes en borskanker, eierstokke, prostaat, testikels.
Belastingbetalers se geld word gebruik om mislukte diere -landbouondernemings te red.
Dr Greger MD clip "Belastingbetalers subsidies vir ongesonde kos – Wat as miljarde belastinggeld in gesonder opsies belê word, eerder as om aan korporasies gegee te word om die voedsel wat ons siek maak, te subsidieer?
Van "Die politiek van vleis" 'n artikel vir PBS Television 's Voorlyn program – "'N Kykie na die invloed van die vleisbedryf op Capitol Hill"
Uittreksel: " Die vleisbedryf in die Verenigde State is 'n kragtige politieke mag, beide op wetgewende en regulatoriese gebied, hoewel die manier waarop hulle die mag uitoefen, verskil van baie nywerhede op Capitol Hill. In plaas daarvan om baie geld aan baie verskillende wetgewers uit te deel in 'n poging om toegang en invloed te verkry, het die vleisbedryf die tradisionele metode wat deur baie groot ondernemings gebruik word, toegespits op 'n klein aantal belangrike wetgewers en reguleerders wat 'n direkte impak op hul sakebelange. Ondanks die relatief lae vlak van finansiële bydraes, het die bedryf daarin geslaag om die afgelope paar jaar baie nuwe vleisveiligheidsinisiatiewe te verswak of te voorkom.
Die meeste ondernemings wat by die vleisbedryf betrokke is, insluitend die groot vleisverpakkers, word verteenwoordig deur een of meer van die kragtige vleishandel- en lobbyorganisasies: die American Meat Institute, die National Meat Association en die National Cattlemen 's Beef Association. Hulle is 'n kragtige groep en hulle weet dat hulle 'n sterk stem het in besluitneming in Washington … "
Verwysing: http://www.pbs.org/wgbh/pages/frontline/shows/meat/politics/ met 'n verwante reeks verslae oor "Modern Meat " op http://www.pbs.org/wgbh/ bladsye/voorkant/vertonings/vleis/
Artikel getiteld "Landboubeleid versus gesondheidsbeleid" van The Physicians Committee for Responsible Medicine, dr Neal Barnard – uittreksel: " federale ondersteuning vir die suiwel- en veebedrywe het gelei tot oorproduksie, wat gelei het tot die plasing van oortollige kaas, goedkoop vleis en ander produkte in die skool ete programme …
Alhoewel die dieetriglyne vir Amerikaners vereis dat die inname van versadigde vet en cholesterol verminder word, bevoordeel federale subsidies die produksie van vleis en suiwelprodukte wat die belangrikste bronne van hierdie gevaarlike komponente is.
Hierdie webwerf bevat bladsye met honderde wetenskaplike verslae oor: die hoër aantal siektes en sterftes wat verband hou met die eet van rooivleis, suiwel, hoender/pluimvee, eiers, vis/seekos en die verbeterde gesondheid en langer lewensduur wat verband hou met die eet van gesonde plantgebaseerde dieet met vrugte en groente, neute en soja, sowel as oor algemene tekorte aan voedingstowwe waarom so baie dokters nie daarin slaag om te sien hoe groot ondernemings voedselpolitiek die evolusie van menslike diëte beïnvloed nie en die negatiewe impak van dierlike landbou op klimaatsverandering, ontbossing, vislose oseane, verlies aan biodiversiteit, antibiotika-weerstandbiedende superbugs en nog baie meer.
Die verslag van 588 bladsye in opdrag van Dairy Farmers of Canada ondersoek die rol wat subsidies in die Amerikaanse suiwelmark speel. Luidens die verslag, 73% van die opbrengste wat Amerikaanse melkboere in 2015 ontvang het, was die gevolg van subsidies van melkplase…"
Groete oor subsidies aan veeboerderyondernemings in die VSA, die volgende is sorg vir www.VeganJusticeLeague.com
1/. Hierdie kort snit verduidelik "Ons betaal miskien nie om diere dood te maak nie, maar ons belasting betaal steeds. Dit is tyd om die subsidies vir die landboubesigheid van diere te beëindig." op https://www.facebook.com/VeganJusticeLeague/videos/857170091282848/
2/. Verduidelikings op hul webwerf:
Die veebedryf het $ 18 miljoen bestee aan lobbying en $ 22 miljoen aan veldtogbydraes in 2018. Tussen die reddingsboeie en hul gewone subsidies, beide direk en indirek, het hulle $ 50 miljard ontvang met 'n B – belastingvoordele. Alles om aan te hou teel en meer diere te slag.
Dit is 'n opbrengs van 1250x op belegging …
$ 18 miljoen. Dit is hoeveel bedryfsdiere -landbouondernemings elke jaar lobbyiste betaal om plaasbeleid tot hul voordeel te buig. As gevolg daarvan, die nuutste boerderyrekening verseker dat veeboere wins maak, ongeag hoe ons Amerikaners met ons dollar stem …
$ 38 miljard aan subsidies en $ 30 miljard aan reddingsdoeleindes = meer diere slagoffers elke jaar. Alles befonds deur YOU – die Amerikaanse belastingbetaler.
Sedert 1933 gebruik ons ​​regering ons belasting om die landboubesighede van die korporasie te red. 2018 was die hoogste produksie van diere ooit ondanks die grootste voorraadoorskot in ons geskiedenis. Hoekom? As gevolg van $ 38 miljard aan subsidies. Die Ag-industrie produseer gereeld te veel, aangesien plaasbeleid hulle onskuldig maak teen die dalende vraag. Die PLAASBETALING is ons GROOTSTE Hindernis vir die redding van DIERE … "
"Ons het 'n goeie plan.
1. Polities organiseer: Saam met die 4-10 miljoen vegane in die VSA gaan ons saam sit by die politieke tafel.
2. Maak ons ​​geld bymekaar: as 0,05% van die Amerikaanse kiesers $ 10 per maand bygedra het, het ons die hele landboubedryf vir diere gedryf.
3. Huur VJL -lobbyiste in: deur maandelikse lede te mobiliseer, kan VJL ons eerste lobbyiste teen die einde van die jaar aanstel … "
2016 verslag in Nasionale hersiening: "Die olifantgrootte subsidie ​​in die wedloop. "
Uittreksel: "Na raming $ 23,9 miljard. Dit is wat die totale uitdeel van die regering aan landboubesighede volgende jaar sal wees, volgens die Congressional Budget Office …
'n groot deel van die boerderysubsidies gaan eerder na diere-gebaseerde landboubesighede - aan die vleis-, suiwel- en eierbedryf - in die vorm van hulp aan mielies- en soja -produsente, die twee grootste komponente van veevoer vir industriële boerderye.
Dit is nogal 'n winsgewende sakemodel, veral vir 'n bedryf wat gereeld daarvan hou om sy geloof in vryemarkbeginsels te gebruik. As oespryse begin daal, eerder as om laer inkomste te aanvaar, soos die meeste besighede sou doen, die landboubesighede word deur die federale regering op rekening van die belastingbetalers gered. Of, om dit anders te stel, soos 'n opskrif in Agriculture.com opgemerk het: "Namate die gewaspryse daal, styg plaassubsidies."
Hierdie bedrywe beklee 'n ongelooflike gesogte posisie onder Amerikaanse ondernemings: hulle kry borgtog as hulle te veel produseer, hul duurste besigheidsuitgawes (voer) word gesubsidieer, kry dollars onder federale toesig om hul produkte te bemark, en kry selfs gratis navorsing en ontwikkeling waarby hulle baat, maar waarvoor hulle nie 'n sent betaal nie.
Maar moet die landboubesigheid van diere so uit die federale trog gevoer word? Immers, soos die skrywer David Simon in sy boek opmerk Meatonomie, bestee die suiwelbedryf in een week meer aan advertensies as wat die bloubessie-, mango-, waatlemoen- en sampioenbedryf in 'n jaar saam spandeer.
In 'n tyd waarin ons aangemoedig word om meer vrugte en groente te geniet, waarom kry die landbou op diere so 'n onevenredige hoeveelheid steun van die USDA en die kongres? … "
2018 verslag: "Die suiwelbedryf verdien nie die Amerikaanse belastingbetaler se redding nie."
Uittreksels: " Soos die konserwatiewe Heritage Foundation sê, landbousubsidies kos belastingbetalers sowat $ 20 miljard per jaar: "Dit sluit a massiewe oordrag van rykdom van belastingbetalers na meestal groot landboubesighede wat hul besigheidsbedrywighede ten volle kan bestuur (of behoort te wees) sonder hierdie spesiale behandeling. Die eindresultaat is minder keuse vir verbruikers, verwronge pryse, verminderde innovasie en swaar invloed van die regering …
In onlangse jare het die vraag na konvensionele suiwelprodukte afgeneem. Plant-gebaseerde melkalternatiewe (byvoorbeeld soja, amandel, klapper, rys) maak nou ongeveer 10 persent van die suiwelmark uit. Hierdie plantgebaseerde produsente floreer, ondanks die feit dat die regering die stelsel teen hulle oprig. Daar is geen reddingsboei van $ 20 miljoen vir hulle in die vooruitsig gestel as hulle die vraag na die produk verkeerd bereken nie, en daar behoort ook nie#8230 te wees nie
Verwante verslag: "Die kongres gee groot subsidies aan boere en dit behoort nie te wees nie."
Uittreksels: " By die aanspreek van landbousubsidies moet die deurdringende mite van boere wat sukkel, uit die weg geruim word. Die tipiese plaashuishouding geniet veel groter inkomste en rykdom as nie -boerderye. Van 2005 tot 2014 was die mediaaninkomste vir plaashuishoudings 19 persent groter as alle Amerikaanse huishoudings. In 2013 was die gemiddelde netto waarde van plaashuishoudings tien keer die van alle Amerikaanse huishoudings.
Die meeste landbousubsidies wat die sogenaamde "veiligheidsnet" uitmaak, bevoordeel groot landbouprodusente. Volgens die Environmental Working Group was die top 20 persent van die federale oesversekerings polishouers in 2011 die begunstigdes van 73 persent van die totale premiesubsidies (belastingbetalers subsidieer ongeveer 62 persent van die premies wat boere betaal) …
Die federale 'veiligheidsnet' vir boere verwyder bykans alle risiko's vir landboubesighede … Slegs 'n geringe afname in verwagte inkomste sal 'n versekeringstjek oplewer. In wese beskerm belastingbetalers boere net teen die gewone risiko's van sake doen
Die fokus moet wees op die uitskakeling van staatsinmenging, wat dit vir boere moeiliker maak om risiko's te bestuur en aan boerderybedrywighede deel te neem om aan die verbruikersvraag te voldoen."
2019 nuusberig "$ 1 miljoen [miljoen] per minuut: die boerderysubsidies wat die wêreld vernietig – verslag"
Uittreksels: " Die publiek bied meer as $ 1 miljoen per minuut aan wêreldwye boeresubsidies, waarvan 'n groot deel die klimaatskrisis en die vernietiging van wildlewe dryf, volgens 'n nuwe verslag. 
Slegs 1% van die $ 700 miljard (£ 560 miljard) per jaar aan boere word aangewend om die omgewing te bevoordeel, het die ontleding bevind. Baie van die totale bevorder eerder hoëproduksie-beesproduksie, bosvernietiging en besoedeling deur die oormatige gebruik van kunsmis.
Die veiligheid van die mensdom word bedreig sonder hervorming van hierdie subsidies, 'n groot afname in vleisopname in ryk lande en ander skadelike gebruike van grond, lui die verslag. Maar om die subsidies te herlei na die berging van koolstof in die grond, die vervaardiging van gesonder voedsel, die sny van afval en die groei van bome, is 'n groot geleentheid.
'N Reeks groot onlangse verslae het tot die gevolgtrekking gekom dat die wêreld se voedselstelsel stukkend is. Dit dryf die planeet na klimaatsrampe terwyl miljarde mense ondervoed of oorgewig agterbly
In 'n ander verslag is bevind dat die vermyding van vleis en suiwel die grootste manier is om u omgewingsimpak op die planeet te verminder, met vee wat 83% van die landbougrond gebruik om slegs 18% kalorieë te produseer.
Die 'planetêre gesondheidsdieet' wat wetenskaplikes in Januarie gepubliseer het, vereis dat die rooivleis wat die Europeërs en Noord -Amerikaners eet, met 80% verminder word. As u hierdie dieet in die komende dekades aanneem, beteken dit dat 60% van die huidige weiding vir wild of ander doeleindes gebruik kan word, 'n gebied soortgelyk aan die grootte van Brasilië …
dit het gesê dat die transformasie van die voedsel- en grondgebruikstelsels in die volgende dekade 'n merkwaardige geleentheid is, wat 'n samelewingsopbrengs van meer as 15 keer die beleggingskoste kan oplewer, wat na raming op minder as 0,5% van die wêreldwye BBP … " geskat word
'N Ander faktor wat bepaal of die grond in aanmerking kom vir die vrystelling van kapitaalwins, is of die betrokke grond aan die definisie van gekwalifiseerde plaaseiendom voldoen.
Eiendom, soos grond en geboue, voldoen slegs aan die definisie as dit deur een van die volgende in 'n boerdery in Kanada bedryf word:
U, u eggenoot of gemeenregtelike vennoot
Jou ouers of kinders
Die begunstigde van 'n persoonlike trust of die gade of gemeenskaplike vennoot of kind van so 'n begunstigde
'N Familieboerdery waarin enige van die bogenoemde persone 'n aandeel in die korporasie besit
'N Familie-boerdery-vennootskap waar een van die bogenoemde persone 'n belang in die vennootskap besit
Daar is ook twee afsonderlike toetse wat kan bepaal of u grond 'n gekwalifiseerde plaaseiendom is.
As u aan een van hierdie toetse voldoen, kan u u grond huur solank u wil en steeds kwalifiseer vir die vrystelling van kapitaalwins.
Covid-19 skep uitdagings vir die beesbedryf
Deur middel van 'n laat Vrydagaankondiging het veeartse verneem dat Tyson $ 5 per honderd gewig meer sal betaal as die ooreengekome prys vir alle beeste wat gedurende die week vanaf 23 Maart 2020 geslag word.
Direkteur van die U.S. Cattlemen's Association Region X, Justin Tupper, St. Onge, S.D., het gesê dat die aankondiging "heeltemal uit die bloute kom" en dat die styging in die boksvleispryse die afgelope weke ongekend was.
'Die waardes van boksbeesvleis het met ongeveer $ 42/cwt gestyg. Op 'n karkas van 900 pond wat neerkom op byna $ 400 meer as die verpakking. "
Die St. Onge Livestock -bestuurder was verstom oor die aankondiging van Tyson, wat volgens hom 'n 'druppel in die emmer' is - waarskynlik ongeveer $ 60 per kop ekstra wat voerders sal sien.
Sy organisasie het die kongres aangemoedig om die departement van justisie te ondersoek na moontlike wangedrag van die pakkers.
'Ek is seker dat hulle druk ondervind het na die ongekende styging in die prys van boksvleis,' het hy gesê.
Lewende beeste (voltooide beeste) het verlede week vir ongeveer $ 105/cwt verkoop, het Tupper gesê, terwyl boksbees $ 154/cw werd was.
Maart en April is histories die beste maande van die jaar om vet beeste te verkoop, het Tupper gesê, en die tuimel in die mark slaan veral swaar.
Die beesmark voel nou al weke lank die uitwerking van COVID-19 (koronavirus).
Die ekonoom en landbouer Brett Crosby, Cowley, Wyo., Het gesê dat hy saam met die Amerikaanse Veeverenigingsvereniging werk om vas te stel hoeveel dollar voerders en beeste in waarde verloor het weens die koronaviruspandemie. Die organisasie beplan om 'n versoek vir 'n hulppakket van die federale regering in te dien.
'Die agtergrond en die voeders is die twee sektore wat die swaarste getref is,' het hy gesê, omdat agtergronders gewoonlik hierdie tyd van die jaar speenkalwers verkoop om na 'n voerkraal of gras toe te gaan. Voere het klaar beeste gereed om te slag, en elke dag wat die beeste wag om bemark te word, kry hulle ekstra, onnodige vet en verloor hulle waarde, ongeag die marksituasie. In die afgelope weke het hulle daagliks aansienlik meer waarde verloor as gevolg van die voortgesette afname in die mark.
Vet vee het met $ 140 tot $ 200 per kop gestyg, wat neerkom op 'n devaluasie van $ 5 000-$ 7 000 of meer vir elke vrag verkoop. Baie van die beeste wat op pad was om te slag, is reeds met 'n verlies gevoer, het hy gesê.
Intussen bly die pakkermarges sterk, sê Stephen Koontz, professor in die ekonomie aan die Colorado State University.
'Pakers word goed betaal om te probeer om oop te bly,' het hy gesê. Die vleisverwerkingsbedryf sukkel om op enige gegewe dag werkers te vind, en die huidige pandemie vererger die probleem net, het hy gesê.
'Die pakwerk is een van die moeilikste ter wêreld, dit sal moeilik wees om mense daar te laat werk as baie ander werk vergelykbaar is.'
Die daling in die lewende beesmark kon verwag word, hoewel dit nie so erg was nie, nog voordat die koronavirus die media getref het, het hy gesê.
'Ons het groot getalle, groot gewigte,' het hy gesê en bygevoeg dat die Amerikaanse ekonomie waarskynlik nie vir altyd so goed sal vaar nie.
'Die enigste kans om hul verlies te verminder, is om goedkoop voerbeeste te koop en te hoop dat ons dit binne ses maande nie kan doen nie. Hulle is gemotiveerd om beeste nou te skuif sodat hulle goedkoper beeste kan koop, "het hy gesê. Alhoewel voederbeespryse vir agtergrond en boere onder die gelykwaardigheid gewaardeer word, is dit steeds nie laag genoeg dat die veevoer dit kan koop en wins kan maak in die huidige markomgewing nie, het Crosby gesê.
Baie voerders verwag 'n sterk mark gedurende die lente, omdat die getalle in Januarie en Februarie effens gedaal het as gevolg van voedingsbeeste wat nie verkoop het tydens die brandongeluk in Holcomb, Kan. 'Die beeste sou normaalweg in Januarie en Februarie uitgekom het en hulle is afgestoot,' het hy gesê. Crosby het gesê dat die kleiner getalle die voeders die kans moes gegee het om goed te verskans, maar die pandemiese skrik het die geleentheid weggeneem.
Siekte in Asië veroorsaak kommer oor die uitvoermark, wat aanvanklik die beesmark in Januarie onderdruk het, het Crosby gesê. "Hong Kong, Japan en Suid -Korea koop meer Amerikaanse beesvleis as die res van die wêreld saam," het hy gesê. As ons na die gegewens kyk, was die uitvoer van Asië egter jaarliks ​​tot dusver 20 persent hoër as die jaar tevore.
Crosby verduidelik dat verskansde beeste minder verloor het, maar die feit dat sommige verskans word en ander nie, kan die afswaai in die mark vererger.
'Verpakkers verstaan ​​dat solank hulle genoeg hoër bied as die termynkontrakte, 'n aansporing vir almal wat verskans is om 'n bod te neem,' het hy gesê. 'Wat gebeur, is dat u net genoeg mense het wat net genoeg verskans is en bereid is om te laat gaan, en 'n bod van die pakkers aanvaar. En dan dwing die soort almal om dieselfde prys te neem. "
En in wese is niemand 100 % verskans nie, omdat hulle ook die geleentheid wil behou om geld te verdien in 'n hoër mark, het hy verduidelik.
R-CALF USA vra president Trump vir vyf 'stop gapings' maatreëls in die lig van die afswaai van die veemark:
1. Direkte leners moet noodsaaklike verlengings van die sperdatums vir terugbetaling van lenings toestaan ​​en noodsaaklike bedryfsfondse voorsien.
2. Verleen federale kapitaalwinsbelastingvermindering vir boere wat grond, beeste en toerusting verkoop om hul huidige finansiële probleme reg te stel.
3. Skrap die rompslomp wat verhoed dat staatsgeinspekteerde vleisaanlegte beesvleis oor staatsgrense verkoop, om die mededinging vir beeste te verhoog en die huidige knelpunt in die verspreiding van beesvleis aan verbruikers uit te skakel.
4. Skort die besluit om rou beesvleis uit Brasilië wat deur siektes geraak word, toe te laat.
5. Gee 'n opdrag aan die Amerikaanse departement van justisie om onmiddellik die oorsaak van die onverklaarbare markonbestendigheid van die week te ondersoek, gekenmerk deur erg onderdrukte beespryse en die stygende prys van grootvleis.
Die organisasie het ook 'n kort aangesig -tot -aangesig -ontmoeting met die president en die administrasie versoek om:
Beperk onmiddellik die persentasie beeste wat verpakkers kan aanskaf deur middel van reëlings wat die mededingende kontantmark sowel omseil as ondermyn (om die integriteit van die bedryf se byna vernietigde mark vir prysontdekking te behou, wat die toekomstige mark van ons bedryf inlig).
Vereis dat alle beesvleis wat in Amerika verkoop word, onderskei moet word van waar die dier waaruit dit afkomstig is, gebore, grootgemaak en geoes is, sodat Amerikaanse verbruikers Amerikaanse veeprodusente eerste kan stel en kan kies om veilige, gesonde, uitsluitlik Amerikaanse beesvleis te koop.
Die U.C. Cattlemen's Association is bekommerd oor mededingingsbestryding deur verpakkers wat beeste op 'n afslagmark koop en beesvleis in 'n mark met 'n aansienlike vraag verkoop.
Die National Cattlemen's Beef Association vra 'n regeringshulppakket.
'Om hierdie ontsaglike las te bekamp, ​​was NCBA aktief in gesprek met leiers in die Amerikaanse senaat en die Huis van Verteenwoordigers om te verseker dat hulpverlening uit enige hulppakket hierdie sukkelende veeprodusente direk bereik. Dit is belangrik dat sodanige verligting die blywende markveranderende gevolge van 'n prysondersteuningsprogram, soos dié wat deur sommige lede van die Senaat voorgestel is, vermy. Ons moet eerder daarop fokus om vinnige, doelgerigte verligting te bied aan produsente wat sukkel. Alhoewel die gevolge van COVID-19 oor die hele land gevoel sal word, moet ons verseker dat ons permanente, fundamentele veranderinge in die werking van die Amerikaanse beesmark vermy. Ons juig senatore en verteenwoordigers van regoor die land toe wat daaraan werk om die oplossings te bied deur middel van bewese maniere, soos die Commodity Credit Corporation, soos toegedien deur USDA.
Crosby is bekommerd oor die produsente wat koeie en verse sal moet verkoop om rekeninge te betaal. 'Ons het reeds 'n likwidasie gesien, dit sal dit waarskynlik versnel,' het hy gesê.
Suid -Dakota, senator Mike Rounds, 'n Republikein, is bekommerd oor toenemende bankrotskappe.
Luidens 'n nuusverklaring is Rounds van voorneme om wetgewing in te stel wat die minister van landbou sal verplig om fondse van Commodity Credit Corporation te gebruik om die verliese wat beesprodusente in die lewende en voedende beesmarkte opdoen, te vergoed. Hy vra dat beesprodusente betaal moet word op grond van die geraamde gemiddelde voerprys van USDA, so as hul beeste vir minder as die genoemde waarde verkoop, sal die produsent die verskil kry.
Rondes het ook 'n beroep op die president gedoen om handelstransaksies te ondersteun wat verpligte etikettering van land van herkoms ondersteun vir beesvleis, en het gevra dat ondersoek ingestel word na die beste vleispakkers van die land wat mededinging bestry het deur hul konsentrasie van markmag te misbruik en 'n onwettige prysvasstellingskema.
Koontz het gesê dat die bedryf nog 'n maand nodig het om uit te vind wat die ekonomie doen, of die arbeidsmark op lang termyn geraak sal word, en meer. Hy het gesê omdat beesvleis die hoogste prys is, word dit aansienlik beïnvloed as verbruikers onseker is oor hul inkomste. Hy erken egter dat sommige voerders wat beeste moet aflaai, nie 'n maand of twee het om te wag nie. Die beesbedryf is nie alleen in sy stryd nie. 'Almal is in dieselfde bootjie,' het Koontz gesê. Wat ons deurgaan is markwyd. "
Veeboere in elke sektor moet risikobestuursinstrumente oorweeg, soos die prysversekering van USDA, het hy gesê. 'Ons het gewoond geraak daaraan om nie aan risikobestuur te dink nie. Ek dink dit moet gereeld oorweeg word in enige boerdery en boerdery. "
Terwyl die sosiale media vol verbruikersgetuienisse is van 'leë rakke' in vleisverkoelers in die kruidenierswinkel regoor die land (hierdie skrywer het bewyse hiervan van koper in Kalifornië, Arizona, Noord -Dakota, Montana en meer gesien), vlieg bees nie noodwendig nie uit die rakke regoor die land, het Koontz gesê.
Kinders wat tuis is van die skool, sal nie 'n beduidende uitwerking hê op voedselaankope nie, omdat die totale aantal verbruikers in die land nie verander het nie, het hy gesê.
Wat kan beeste in die komende weke verwag? Dit is die miljoen dollar vraag. 'Die wasgoedlys van goed wat ons nie weet nie, is enorm,' het Koontz gesê. "Ons het tyd nodig."
'Dit is ongekende tye. Maar elke generasie het daardie tye, "het Crosby gesê.
Begin 'n dialoog, bly by die onderwerp en wees burgerlik.
As u nie die reëls volg nie, kan u kommentaar uitgevee word.
Sal vleis en suiwel vermy die planeet red?
Diegene wat die hulpbronne het, kan kies om pligsgetroue verbruikers te wees deur vleis van plaaslike plase te koop of heeltemal van diereprodukte te onthou. Maar 'stem met ons vurke' is nie genoeg nie. 116 Amerikaanse fabrieksplase produseer reeds vleis en voer baie daarvan uit. 117 Selfs as almal in die VSA môre vegan gaan, sal die bedryf waarskynlik vleis voortbring. Net so sal die vermindering of uitskakeling van vleisverbruik nie die aansporings wat ander ekologies-uitputtende boerderystelsels wat fabrieksplase aanjaag, verander nie, soos die oorproduksie van kommoditeitsgewasse op monokulture.
Boonop speel diere lank 'n belangrike rol in gesonde, gediversifiseerde boerderystelsels, en 'verskaf die ontbrekende element wat nodig is om volhoubare stelsels te ontwikkel, veral wat die gesondheid van die grond betref'. 118 Deur beeste in gewasrotasies te integreer, kan dit organiese materiaal in die grond bou en opbrengste verhoog, terwyl kunsmisgebruik verminder word. 119 Weidende vee kan landerye skoonmaak van skadelike onkruide wat andersins deur chemiese onkruiddoders doodgemaak kan word. 120 En volhoubare weiding kan gedoen word op grond wat nie geskik is vir gewasproduksie nie, soos weivelde in die weiveld, waar beeste in die ekologiese behoeftes voorsien wat bison een keer gevul het en help om die grondfunksie te herstel. 121 Diversifikasie verhoog ook 'n boerdery se ekonomiese veerkragtigheid deur nie net op een of twee produkte te fokus nie. 122
Die oorgang na kleiner veestelsels wat op weiding gebaseer is, sal uiteindelik die hoeveelheid vleis wat beskikbaar is, verminder en moontlik die prys van vleis verhoog. 123 Baie Amerikaners heroorweeg egter reeds die rol van vleis in hul dieet, en twee derdes rapporteer 'n verminderde verbruik om gesondheids- en omgewingsredes. 124 Om die proteïeninname tot die aanbevole vlakke te verminder deur besnoeiing met diereprodukte te verminder, sou die uitstoot van kweekhuisgasse in die VSA per persoon met 40 tot 45 persent verminder. 125 'n Skuif na volhoubare vleis van beter gehalte is 'n wen-wen-wen vir ons gesondheid, boere en die klimaat.
Eenvoudig gestel, die kragte agter wat ons verbou en eet, is te kragtig gegrond om vir ons 'uit die weg te ruim'. Ons moet ons antitrustwette afdwing en die boerderybeleid hersien-en dit sal slegs gebeur as ons besluitnemers kies wat nie by die landbouondernemings van korporatiewe belang is nie.
Debat van reg tot plaas word warm
Krediet: cwwycoff1 / foto op flickr
As ek u sou vra om te dink aan 'n landbou-aangeleentheid wat onlangs in state regoor die land nuus gemaak het, sou u waarskynlik u hande in die lug gooi. Miskien sou u u skouers ophaal en iets voorstel wat verband hou met die etikettering van geneties gemodifiseerde voedsel (GMO). En as ek vir jou gesê het, soos ek is, dat die antwoord op my vraag die regte op die plaas was, wat NPR vroeër vanjaar '' 'n verdelende nasionale kwessie '' genoem het, dan vermoed ek dat my eerste taak sou wees om te verduidelik presies wat die hel is. die term beteken.
Wette van reg tot plaas is in al vyftig state op die boeke. Hulle is vasgelê in sommige staatsgrondwette, insluitend in Missouri, waar die staatsgrondwet voortdurend "die reg van boere en boere om in die boerdery en boerderypraktyke" in die staat te verseker, verseker.
Wette oor reg op plaas, soos dié van Missouri, dien oor die algemeen twee hoofdoelwitte. Eerstens beskerm hulle plaaseienaars teen staats- en plaaslike regulasies wat die boerdery kan beperk. Louisiana het byvoorbeeld onlangs 'n verbod op alle private brandwonde in die staat uitgevoer, 'n maatreël wat as gevolg van droë toestande aanvaar is. Maar die staat se boere is vrygestel van die verbod. Dit is omdat Louisiana's Right to Farm Law die brand definieer as 'n algemeen aanvaarde landboupraktyk.
Tweedens beskerm Right-to-Farm-wette boere ook teen die werklike dreigemente van hinderlike regsgedinge. In die besonder help hulle om boere te beskerm teen regsgedinge deur bure wat - in wettige taalgebruik - tot oorlas kom. "In baie landbougebiede het individue sonder plaasagtergrond en min begrip van plaasbedrywighede in die buurt gesien," lui 'n verslag van die Universiteit van Maryland oor die staat se reg op plaas op die plaas. "Daar gekom, vind hulle geluide, insekte, plaastoerusting op die paaie, reuke en normale eienskappe van die landbou- en landelike lewe onverwags en aanstootlik en dan kla hulle."
Wette van Right-to-Farm beskerm boere dus teen diegene wat naby landbougrond trek, om dan te kla oor die boerdery wat rondom hulle plaasvind. Die wette kan ook nuwe landboubesighede beskerm. Byvoorbeeld, 'n New York Right-to-Farm-wet het onlangs 'n bokboerdery in die Catskills gehelp om die opposisie van bure terug te keer nadat die eienaar probeer het om 'n leë skuur in die middel van die klein dorpie Andes weer oop te maak en dit in 'n mikroboerdery te verander.
Alhoewel die bakkery of die gebruik van landbouverbranding in Louisiana nie vreeslik omstrede mag wees nie, het ander algemeen aanvaarde landboupraktyke regoor die land, tesame met die wettige beskerming van boere, die afgelope paar jaar wette op die regte plaas plaas.
Die Humane Society of the United States, 'n toonaangewende diereregtegroep, is gekant teen die regte op die plaas. In 'n artikel oor Missouri se Right-to-Farm-wet, Moderne Boer noem HSUS die 'buite -groep wat die meeste verband hou met die poging om te bepaal hoe die boere van Missouri werk' in die staat. NPR noem die geveg in Missouri, wat geëindig het in 'n nederlaag vir voorstanders van diereregte, '' 'n geveg tussen twee partye wat mekaar verafsku '.
Sommige omgewingsgroepe is ook teen die maatreëls. Dit is die geval in Indiana, waar die afgetrede boer Dick Himsel 'n buurman, 'n varkboerdery, dagvaar, ten spyte van die sterk reg van die land om te boer. Die Hoosier Environmental Council, 'n groep wat "gerig is op voedselveiligheid, diereregte en die omgewingsimpak wat die korporatiewe veebedryf in Indiana het", het die saak namens Himsel ingedien, wie se regsgeding fokus op sy bewerings oor reuke en stof, sê hy. die naburige CAFO het uitgestraal sedert dit twee jaar gelede die eerste keer oopgemaak is.
Maar verhinder wette van die reg op plaas nie regsgedinge soos die van Himsel nie? Nie heeltemal nie. Die feit dat hulle as 'n bevestigende verweer dien, verhinder (en het nie verhinder nie) mense soos Himsel om regsgedinge teen boerdery aanhangig te maak.Dit maak sulke regsgedinge net baie minder suksesvol as regsgedinge wat nie deur die landbou veroorsaak word nie.
Himsel sê dat hy graag wil inpak en van sy plaas in Indiana verhuis, maar hy beweer dat die varkplaas sy eiendom so gedevalueer het dat hy dit nie kon verkoop nie. In 'n volmaakte wêreld, as die bewerings van Himsel waar is, bied die varkboerdery moontlik aan om Himsel se eiendom teen 'n redelike prys te koop. Wette op die gebied van reg tot plaas plaas 'n billike markwaarde soos dit, baie minder waarskynlik.
Die ander kant van Himsel se argument is wat baie beskou as die regte hulp vir diereregtegroepe. Hierdie groepe het die wet gebruik om foie gras te beperk, minimum groottes vir hoenderhokke en varkratte te bepaal en ander landboupraktyke te bekamp. Vir jare was hulle op die aanval. Wette van reg tot plaas-veral dié wat in staatsgrondwette vervat is-plaas hierdie groepe op die verdediging.
As diereregtegroepe probeer het om hul eie regte te verdedig om hul agenda op die mark van idees te bevorder, het ek die reg verdedig. Maar die gebruik van die wet om die regte van boere in die wiele te ry, het die onbedoelde gevolg gehad dat hulle dieselfde boere genoop het om met hul eie wette terug te veg.
Ondersteuners van Right-to-Farm-wette sluit in Protect the Harvest, 'n voorspraakgroep in Missouri wat in 2011 deur die entrepreneur Forrest Lucas gestig is. , en diere -eienaars. " Protect the Harvest voer aan dat die regte op die plaas wette "bloot verhoed dat buitestaanders" inmeng in "huidige wette en regulasies wat ons voedsel gesond hou, 'n sterk welstand vir ons diere behou en die impak op die omgewing verminder."
In baie gevalle stem ek saam met Protect the Harvest. Ek twyfel glad nie daaraan dat Right-to-Farm-wette belangrike beskerming bied vir boere van alle groottes nie.
Tog gaan ek nie heeltemal oor die wette nie. Tien jaar gelede het die goewerneur van Indiana, Mitch Daniels, aktief 'n verdubbeling van die varkboerdery in die staat aangemoedig en die beskerming van Right-to-Farm vir CAFO's in Indiana versterk. As daar vandag 'n probleem in Indiana is, dan is dit een wat Daniels gehelp het om te bevorder.
Uiteindelik dink ek dat state ook niks moet doen nie ontmoedig of om aanmoedig boer. Hulle moet altyd hul pogings om die belangrike regte van boere om te boer, weerhou. Maar state moet ook nie gesentraliseerde landboudoelwitte stel wat poog om die markvraag kunsmatig te versterk nie.
Die toekoms van Right-to-Farm-wette speel af in Indiana en ander state in die komende jare. Kiesers in Oklahoma sal volgende jaar besluit of hulle die reg op die plaas-taal by die grondwet van die staat wil voeg. En op die pad kan wette van Right-to-Farm beskerming vir dagga-produsente insluit. As u tot vandag nog nie gehoor het van Right-to-Farm-wette nie, verwag dan dat u in die komende jare nog baie meer daarvan sal sien.
USDA sal ophou om boerderysubsidies uit te deel aan almal wat nie 'aktief betrokke is' in boerdery nie - resepte
Die fynskrif: Die volgende opmerkings is die eiendom van diegene wat dit geplaas het. Ons is op geen manier daarvoor verantwoordelik nie.
Dit is soos 'n patenttroll -subsidie ​​(telling: 2)
Die gemeenskaplike landboubeleid moet eenvoudig gestaak word. Belasting terugbetaal en verminder.
Re: (telling: 3)
Re: (telling: 2)
dit kom neer op "al die ander ouens subsidieer, so ons doen ook." Is dit nie die geval nie?
Nie soveel nie, ek was onder die indruk dat al die ander ouens (waar ander ouens die derde wêreld is) op sommige plekke nie 'n mark kan begin nie, omdat euro- en Amerikaanse boere uit die wazoo gesubsidieer word.
O ja, albei hierdie groot ekonomiese blokke praat graag oor vrye markte, maar as dit by boerdery kom, is ons nie bereid om regverdig mee te ding in ons interne of eksterne markte nie.
'N Deel hiervan is omdat Frankryk dit sou doen
My vorige opmerking was weliswaar eerder eensydig. U kan nie die voedselproduksie in Europa heeltemal laat stilstaan ​​as die ergste gebeur nie.
Ek weet nie waar die lyn presies is nie.
'Ja, sommige onskuldige mense (maar nie goeie mense nie) kan verkeerdelik tereggestel word'
Raak nou uit die demokrasie. Jy is te dom om die stem te hê.
kos wat ons in die grond begrawe (ja, regtig)
Dit is 'n goeie beleid. Ons moet altyd ekstra kos produseer en dan die ekstra begrawe.
Op hierdie manier, as daar 'n droogte is, begrawe u net minder kos en niemand honger nie, en pryse bly relatief stabiel.
Voedselstabiliteit moet gebalanseer word teenoor voedseldoeltreffendheid - nie alles moet na die vrye mark gewerp word nie.
Behalwe dat daar tans 'n droogte in Oos -Afrika is. Ek is seker daardie mense sal al die kos wat jy begrawe baie waardeer. Dankie.
Hulle sou dit beslis doen, maar dan is dit nie regtig relevant vir die gesprek nie. As u die subsidie ​​wegneem, is daar geen kos om te begrawe nie. Kortom, hulle sou presies in dieselfde situasie verkeer.
Miskien is daar 'n manier waarop u oortollige voedsel kan versprei sonder om voedselpryse te laat val, maar dit is 'n ander bespreking.
Sterkte om die kos by die 'mense' te kry, en nie die plaaslike krygsheer/junta/diktator sonder militêre interdikasie op die grond nie.
Dit kom in die ekonomie van voedsel = krag. Die VSA kan maklik genoeg kos stuur om te verhoed dat hulle honger ly, maar dit is regtig nie die punt nie. As 'n land nie self die landbou bestuur nie, word voedsel 'n ander WAPEN. Dit is presies wat ons voedselsubsidies tans is. dit is wapens vir die plaaslike diktator aan bewind. Hulle het al die plaaslike plase afgekap en verbrand om 'weerstand te voorkom', en hulle gebruik die liefdadigheidsorganisasie uit lande uit die eerste wêreld, sodat hulle die enigste is wat kos het.
Die EU het dit probeer. Dit het die plaaslike ekonomieë heeltemal vernietig toe Europa sulke groot hoeveelhede voedsel gegee het. Kos gee het uiteindelik meer hongerkrisisse veroorsaak as wat dit opgelos het omdat die ontvangerslande opgehou het om voedsel te produseer. Daarom word hierdie soort liefdadigheid nou beperk tot beperkte tyd, en slegs tydens buitengewone omstandighede.
Die beëindiging van hierdie subsidies sal nie 'n sent in die hande van belastingbetalers belê nie, dit gaan net terug na die skatkis van die lidlande.
Die EU het dieselfde probleem as enige regeringsvlak wat nie sy eie belasting verhoog nie, want as hulle hul begroting een jaar verlaag as die geld nie nodig is nie, is dit amper onmoontlik om dit weer te verhoog later toe dit is benodig. Alhoewel ek nie noodwendig van die situasie hou nie, verstaan ​​ek waarom die EU nie die geld wil teruggee nie.
In die VSA moet dit werk.
Vir ons wat geen nasionale skuld het nie. ? Nee, dit is 'n goeie voorstel!
Maar regerings hou daarvan om aan die mag te bly. Onthou, u is altyd ongeveer 9 maaltye weg van 'n revolusie. Soos Juvenal opgemerk het, gaan dit oor brood en sirkusse. Landbousubsidies kan help om voedselvoorsiening te verseker en pryse te stabiliseer. Soos met alle regeringsubsidies (behuising, onderwys), speel die ryk die stelsel, maar sonder hulle sou u baie meer onstabiliteit in voedselpryse sien.
U sê dat asof 'n begeerte om massahonger te vermy 'n slegte sameswering was.
Om seker te maak dat die mense wat u verkies nie die risiko loop om honger te loop nie, is redelik hoog op die prioriteitslys vir 'n ordentlike en bekwame politikus.
Re: Dit is soos 'n patenttroll -subsidie ​​(telling: 4, interessant)
Regerings kan goeie dinge doen. Net omdat u grootgeword het in 'n tyd nadat die regering die meeste groot mense se probleme opgelos het, beteken dit nie dat u nou teen die regering moet draai nie.
Honderd jaar gelede het mense gebuk gegaan onder die gebrek aan 'n sosiale veiligheidsnet, ongereguleerde rowerbaronne, onregverdige werksomstandighede en feitlik geen staatsinvestering in infrastruktuur en wetenskap nie. Gedurende die 1900's het ons baie dinge bereik deur noukeurige, afgemete toepassing van belasting, belegging en regulering. Baie van hierdie dinge is goed, sommige is swak ontwerp en moet hersien word. As u en u soort daarin slaag om elke regulasie, belasting en belegging op te hef, val ons samelewing in duie.
Verstandige belegging en regulering van die regering moet ondersteun word, en nie teen hom nie.
Die eintlike doel met plaassubsidies is dat stadsmense nie daarvan hou om honger te ly nie! Slegs 5% van die Amerikaanse bevolking is eintlik besig om voedsel vir die ander 95% te verbou. En met die huidige voedselpryse, loop die getal eintlik die gevaar om te daal. Een van die groot lesse uit die era van die Groot Depressie was die 'stofbak' -probleem. Swak boerderytegnieke het veroorsaak dat boere slegs plant en groei vir wat hulle op die mark kon kry. Dit was goed totdat 'n massadroogte getref het, en toe die plekke verwoes het waar kos nog in staat was
Ha, ja, baie geluk daarmee (telling: 2, insiggewend)
Die boerdery -lobby is een van die sterkste in die kongres. U sal elke senator van die Midde -Weste en sy broer laat skreeuende bloedige moord voordat die debat begin. En dit is nog te sê dat Archer Daniels Midland [wikipedia.org] (ADM) basies die helfte daarvan besit (jy dink hulle gaan net omdraai en miljarde dollars aan subsidies prysgee aan 'n klomp eggehoofde sonder 'n nare stryd. ?).
U het meer geluk as u besnoeiings in oliesubsidies kry deur besware van Texas en Alaska. En selfs dit is byna onmoontlik.
Re: Ha, ja, baie geluk daarmee (telling: 4, insiggewend)
Die "boerdery -lobby" handel meer oor groot megacorps as oor regte boere. Dit is die eintlike probleem hier. As u die plaassubsidies uitskakel, word 'n paar baie groot ondernemings in die sakboek gehamer. Hulle gaan dit nie lê nie. Republikeine ook nie.
Dit gaan alles oor 'groot sake'. Die gebruik van die woord "plaas" om hierna te verwys, is 'n groot en misleidende verkeerde benaming.
Re: Ha, ja, baie geluk daarmee (telling: 5, insiggewend)
Regtig? Jy woon in die stad, reg?
Ek ken seker baie plase in familiebesit hier in die ooste van die middel van Illinois wat die subsidieprogramme volg.
Maar, wat weet ek. Ek kuier net met boere en besit my eie landbougrond. Ek verseker jou ek is skaars 'n megacorp.
Ja, die groot korporasies soos ADM en vele ander doen groot drukwerk, maar hulle stem nie direk nie. In plaasstate (jy noem dit waarskynlik 'n oorgangstaat), maak die kongresgangers dikwels staat op die plaasstem om hul werk te behou.
Of dit so moet wees, is 'n ander bespreking, maar die eenvoudige prentjie wat jy skets, is hoogstens misleidend.
Ja, maar (telling: 2)
Ek ken beslis baie plase in familiebesit hier in die ooste van die middel van Illinois wat die subsidieprogramme volg.
En hoeveel van hulle huur bloot die grond wat hulle bewerk? Een van die grootste eienaars van landbougrond in die VSA het 'n adres op Park Place, IIRC. Ja, die behoud van plaasgesinne is 'n goeie ding, maar minder as dit nie veel meer is as slawe nie.
Daar is baie kontanthuur en oesaandeel, maar die meeste boere waar ek op my eie is, het hul eie grond. Dit is gewoonlik al geslagte lank in gesinne.
U kry mense om grond te koop vir belegging, maar dit is verbasend dikwels dat dit ten minste plaaslik is. Ons het 'n plaaslike hartchirurg wat groot hoeveelhede in hierdie land besit. Hy is ook nie 'n megacorp nie. (Disclaimer: hy het my pa geopereer vir 'n aorta -aneurisme. Verskeie boere wat ek ken, is grond wat hy besit, maar hulle het ook hul eie grond.)
WTF? 4, insiggewend? Die staaltjie oortref die totale getalle? En so wat as u 'n paar goeie knoppe ontvang wat kontant ontvang word van oom Sugar-Daddy Sam? Ek sou die 90+% van die subsidies wat nie eers aan familieboere gaan nie, ignoreer, net om nie die gevoelens van u vriende te benadeel nie?
Hulle kan self gaan fok. Hulle kan werk kry om iets te doen wat nie naakte afpersing van belastingbetalers vereis nie. Jy weet, soos nie-sosiopate.
Bugs Bunny: "What a maroon": (telling: 2)
Aangesien dit lyk asof u weet wat my (en hulle) opinies oor subsidies beter is as ek, laat ek u dit net vertel.
Maak die argument vir u baie makliker, nie waar nie? Ek sal net luister hoe jy raas. Slaag die springmielies.
U het die subsidies net verdedig op grond van die feit dat mense van wie u hou dit kry. Selfs as daar meer is as dit, pleit u steeds uiteindelik vir sosiaal-onproduktiewe welsynsbetalings aan boere wat op hul eie goed kan doen-en iets * nuttig * sou doen as hulle nie met Oom Sugar Daddy sou aansluit nie.
Die subsidies moet eindig. Heeltemal. Solank u nie saamstem nie, reageer my argumente redelik op u standpunt. (Ek gebruik die term "posisie" natuurlik losweg hier. Dit gee eintlik
'Uhm, u het net die subsidies verdedig op grond daarvan dat mense van wie u hou dit kry.'
U moet regtig 'n kritiese leeskursus volg. Of interpreteer u dinge net weer volgens u geestelike model van die wêreld?
Ek het geskryf dat wat Jedidiah gesê het, nie my eie ervaring strook nie, en ek het gedink dit is 'n simplistiese siening van 'n meer komplekse werklikheid.
"Of dit so moet wees, is 'n ander bespreking, maar die eenvoudige prentjie wat jy skets, is op sy beste misleidend."
Ek het nie gesê dat iemand subsidies moet prysgee terwyl hy moet kompeteer met diegene wat gesubsidieer word nie. Ek het gesê dat die subsidies moet eindig sodat alle welsyn -babas vir een keer in hul lewens iets kan doen wat die moeite werd is. (Of beter, * moenie * meeding nie, aangesien daar reeds 'n oorproduksie in die gebied is, kry 'n werk en sluit aan by die beëindiging van begunstiging in die regering, soos 'n eerbare mens.)
Regtig, jy het gesê dat omdat jy 'n paar knoppe het (dit wil sê anekdotiese bewyse), dit die een of ander manier weerlê
Ek moet 'n bietjie met boere hieroor staan. U verminder subsidies, stel baie boere uit die sak, grond gaan terug na inheemse, ens. Dit is goed en wel totdat 'n puinhoop of iets die een jaar die helfte van die oes uitwis.
Dan het u voedseltekorte en chaos. Kos is een van die dinge waarmee jy net nie wil rondloop nie. Ek het geen probleme om belasting te betaal vir plaassubsidies nie.
Onthou jy die Ierse aartappelhongersnood? Verminder die boerdery slegs na behoefte, en dit is waarvoor u ingestel is. Soos dit is, het ons 'n hu
Ek is nie 'n groot fan van subsidies nie. Baie boere wat ek ken, is ook nie. Maar as u boer, is dit 'n besigheid. As die subsidies beskikbaar is, moet u dit amper neem om mededingend te bly met diegene wat dit doen.
Daar is situasies waarin lande dit moet gebruik, maar in die meeste gevalle is dit 'n swak kruk en hou dit baie langer as wat dit werklik nodig is.
Hulle is verslawend. Mense/besighede raak gewoond daaraan as u subsidies het, en as u dit verminder, kan dit seermaak.
Dit is Slashdot. Dit is nie asof daar van ons verwag is om die fokken titel te lees nie.
Om eerlik te wees, dit is alles dieselfde, verander net 'n paar woorde na 'Frankryk'.
Re: (telling: 3, insiggewend)
Die boerdery -lobby is een van die sterkste in die kongres. U sal elke senator van die Midde -Weste en sy broer skreeuende heilige moord skree voordat die debat begin. En dit is nog te sê dat Archer Daniels Midland [wikipedia.org] (ADM) basies die helfte daarvan besit (jy dink hulle gaan net omdraai en miljarde dollars aan subsidies prysgee aan 'n klomp eggehoofde sonder 'n nare stryd. ?).
Verrassend genoeg het die Amerikaanse kongres en senatore in die midweste baie min oor die EU.
En hoe het dit met die EU te doen?
Hulle het waarskynlik hul eie weergawes van ADM en Con Agra.
Ek dink die EU sal dit moeilik vind om Amerikaanse subsidies te verminder. WTF? Kom u nie eers verby die eerste woord van die onderwerpreël van die artikel nie?
En moenie vergeet dat landbounavorsing in Europa die neiging het om aan die verkeerde kant te kom van 'n kwaai [expatica.com] desrtuctive [google.com] mob. [redgreenandblue.org] Voedselprodusente sal nie van die verlore subsidies hou nie, en baie mense in Europa wil net nie wetenskap in hul kos hê nie, so ek kan my nie voorstel dat hulle ook meer navorsing sal ondersteun nie.
EU! = VS (telling: 2)
Die boerdery -lobby is een van die sterkste in die kongres. U sal elke senator van die Midde -Weste en sy broer skreeuende heilige moord skree voordat die debat begin.
Ek is eintlik redelik seker dat die grootste deel van die kongres, en veral Midde -westelike senatore wat ingeskakel is by Amerikaanse landboubelange, sal baie tevrede wees met die Europese Unie beëindiging van plaassubsidies die E.U. (anders as die EE.UU.) is die VSA nie
Goed dat die Farming -voorportaal en die kongres niks met die EU te doen het nie!
Ek was van plan om op die boodskap hierbo te antwoord, met verwysing na 'n poging om dit in die VSA te probeer. Ek dink ek het die verkeerde antwoordknoppie gedruk en in 'n nuwe draad beland.
Goed dat ons in die EU (waar dit voorgestel word) nie ag moet slaan op die Amerikaanse kongres nie?
Ons kan dit in die VSA doen (telling: 2)
Sommige dinge verander nie (telling: 2)
Dit is duidelik dat die partye wat tans aan bewind is, nie in die verandering sou belangstel nie.
Dit is erger as dit. Die onproportionele mag van die kleiner state in die senaat is nie net ingebou in ons Grondwet nie, maar ook die enigste deel wat nie gewysig kan word nie.
Die klein funksie verander nie, tensy ons die een wat ons het, gooi en dit met 'n heel nuwe een vervang - 'n plan waarvan ek dink u saamstem, is nie sonder groot risiko nie.
Subsidies is 'n druppel in die emmer. (Telling: 3, Insiggewend)
Stel jou voor wat ons kan doen as ons nie miljarde per maand aan oorlog bestee nie.
Ons probleme met die begroting het niks te doen met werkloosheid, welsyn, SSI of vakbonde, of watter monster ook al wat die Republikeine sê onder die bed skuil nie. Dit het alles te doen met die feit dat ons geld weggooi oor oorloë waarvoor ons/nie gedoen het nie en nie/nie. (Verlaag belasting terwyl u oorlog voer? Wie is die fiscale verantwoordelikheid hier?)
Ons gee die wetenskap hier kortliks kennis as dit/ onbetwis/ deur mense aan weerskante van die paadjie (behalwe vir kaste soos Palin) is dat basiese en toegepaste wetenskap waardevolle dividende gee aan die samelewing as geheel.
En moenie vir my sê dat die 'vrye mark' en die maatskappye die moeite sal doen nie. PARC bestaan ​​nie meer nie en Bell Labs ook nie. R & ampD was die eerste ding wat in die afgelope 30 jaar deur boontjiebanke gesny is.
Moenie toelaat dat u onnadenkende Republikeinse gesukkel 'n verhaal oor die EU is nie.
Republikanisme is moreel en fiskaal bankrot.
En elkeen wat dink dat Republikeine en Demokrate nie dieselfde party is nie (met 'n ander naam) wat dieselfde dom kak doen, is 'n idioot.
Mense moet die koolaid ernstig neerlê.
Valse ekwivalensie -dwaling.
Die Republikaniste en hul propaganda -vleuel, Fox News, wil hê dat u moet glo dat 'die Demokrate net so sleg soos ons is' om te laat lyk dat hulle nie so erg is as wat hulle werklik is nie.
Daar is verskeie oorloë aan die gang. kan nie die begroting balanseer nie. Ek weet laat ons die ruimteprogram sny. [rol oë]
Ter illustrasie: elke JDAM kos $ 35,000 - $ 70,000 [wikipedia.org]. Ons kan net sowel kratte luukse motors uitstuur en agter op die vliegtuie stoot.
Die oorlogsmasjien ondersteun die Amerikaanse dollar (telling: 2)
Die Amerikaanse dollar bring die wêreld se rykdom na die VSA en laat die VSA toe om die res van die wêreld effektief te belas deur middel van inflasie.
Die 40% van die staatsuitgawes wat vir die weermag aangewend word, is om Amerikaners vet en gelukkig te hou. Sonder dat die dollar die rykdom van die res van die wêreld afskuif, sou dit baie moeiliker wees om die Amerikaanse lewenswyse te handhaaf.
Ek is nie seker hoe 'n kragtige weermag dit afdwing nie, maar die situasie bestaan ​​meestal omdat die VSA die grootste enkele en enkele taalmark is. Die dollar word nie deur koeëls gesteun nie, maar deur belasting.
Amerika moet dieselfde doen (telling: 4, insiggewend)
Doen dieselfde hier. (Telling: 3)
Selfs met my sterk liberale neiging besef ek dat daar 'n sosiale voordeel is om werklike wetenskap en innovasie te lees.
Ons moet dieselfde hier doen. Van my kop af is my vinnige lys van subsidies wat gesny moet word:
Subsidieer julle olie?
In die meeste Europese lande is daar hoë energiebelasting op olie. In Denemarke is 8 dollar/liter redelik normaal.
Bedoel u nie verskrik nie? As gas ooit $ 5 per liter bereik het, sou die nuus dit amptelik Oilageddon noem.
Ek wed jou pa. (Telling: 2)
Die GLB is swak bestuur, ondoeltreffend, maar 'n goeie idee (telling: 5, interessant)
Die GLB is swak bestuur, ondoeltreffend, maar 'n goeie idee. Die EU is baie sleg daarin om die werklike doel van die GLB, wat voedselsekerheid is, bekend te maak. Die meeste mense dink blykbaar dat dit net 'n politieke terugslag vir boere is, maar die waarheid is dat daarsonder Europese boere nie op 'n oop mark kon meeding nie. Dit sou lei tot die afhanklikheid van lande in Afrika, Asië, ens. Vir die meeste van ons voedsel. As daar tekorte is, kan hierdie lande 'n beperking op uitvoer plaas. China en Indië het in die verlede albei uitvoer van rys beperk. As lande ook weet dat ons van hulle afhanklik is, word dit 'n politieke wapen. Dit is die moeite werd om geld te spandeer om te verseker dat ons nie heeltemal afhanklik is van voedsel van buite nie.
As hulle nou geld wil bespaar op ondoeltreffendheid in die implementering van die GLB en dit aan die wetenskap wil bestee, is ek 100% agter dit, maar as hulle op die wêreldmark wil staatmaak vir ons voedselvoorsiening, dink ek dit is 'n gevaarlike idee.
maar die waarheid is dat daarsonder Europese boere nie op 'n oop mark kon meeding nie
Dus, waarom het Brittanje nog steeds landbou - ons kry nie veel subsidies nie; dit is veral die Franse wat die leeue -aandeel van die subsidies kry - dit is die hele rede waarom Brittanje die groot korting kry, en ons stry almal oor elke begroting .
Ek ondersteun nie 'n sent meer aan die EU nie - hulle het probeer om die weermag oor te neem en het 'n ekstreme militêre ekspansionistiese beleid gehad laas toe hulle (en wie is hulle?) Die sogenaamde 'grondwet' geskryf het - grondwet my gat, korporatief nat droom meer soos.
Dus, waarom het Brittanje nog steeds landbou - ons kry nie veel subsidies nie; dit is veral die Franse wat die grootste deel van die subsidies kry.
Frankryk kry byna 2,5 keer die subsidies van die Verenigde Koninkryk. Hulle het effens minder as twee keer [wikipedia.org] die oppervlakte landbougrond wat die Verenigde Koninkryk het. Dit is duidelik onregverdig, maar nie op die bruto vlak wat sommige mense dink nie. Na die korting is dit ongeveer gelyk.
dit is die hele rede waarom Brittanje die groot korting kry, en ons redeneer almal hieroor elke begroting.
Ek ondersteun nie 'n sent meer aan die EU nie - hulle het probeer om die weermag oor te neem en het 'n ekstreme militêre ekspansionistiese beleid gehad die laaste keer dat hulle (en wie is hulle?) Die sogenaamde 'grondwet' geskryf het - grondwet my gat, korporatief nat droom meer soos.
Die EU is 'n slegte idee, dit is nie demokraties nie, niemand het 'n idee wie die wette kies en skryf nie, een lid van die parlementslid vir miljoene mense is uiters ondemokraties en nie verteenwoordigend nie, en dit laat korporatiewe lobbyiste meer in staat as gewone burgers. Sommige wette is selfs gedeeltelik geskryf deur korporasies namens die onverkose kommissie wat die wette gekies het. Parlementslede mag slegs daaroor stem en hulle word deur 'n kommissie gesneeu met 'n wet wat verslawing buite beheer skryf.
Inwoners van Europa verstaan ​​nie dat hul plaaslike regerings slegs besluit oor gevangenisstraf en plaaslike belasting nie; alles word deur gesiglose, onverkose burokrate beslis.
OK, so u is in die algemeen teen die EU. Dit beteken waarskynlik dat u tevrede is dat die Verenigde Koninkryk vir 40% van sy voedselbehoeftes op die ope mark staatmaak. Ek dink dat dit in die toekoms 'n rampspoedige stap sal wees namate die bevolking wêreldwyd toeneem.
Reg. Die EP is ondemokraties. Sê 'n Brit wie se stemstelsel die eerste keer verby die pos is (jy stem is nie verdun nie, dit tel eenvoudig nie) en 'n huis van here. Daar is 500 000 000 burgers van die EU. Hulle tel almal.
"Niemand het 'n idee wie die wette kies en skryf nie" is nie net 'n dom argument nie. Dit is die uiteindelike punt "Ek is geregtig op my onkunde en my standpunt", wat alles wat u sê, heeltemal ongeldig maak. Gaan lees WP of iets. Dit is net nie so ingewikkeld nie.
Ek hou ook nie daarvan om eers na die pos te gaan nie, maar in Brittanje kan u met u parlementslid praat en 'n verskil maak.
'niemand het 'n idee wie die wette kies en skryf nie' is glad nie 'n argument nie; dit is 'n feitlike waarneming - die feit dat die Europeërs nie weet hoe die Europese regering werk nie en dat dit nie goed kan wees vir demokrasie nie.
Die Europese Kommissie is net so demokraties soos die herehuis. Die verskil is dat die huis van die here slegte wette tref terwyl die Kommissie dit opstel.
Hoe sou jy weet? Die media in die Verenigde Koninkryk ignoreer die EU heeltemal, tensy hulle dit berispe. Die BBC het op verskillende tye van die dag goeie dekking van Europese politiek oor spesialisprogramme op die nuuskanaal, maar u sal nooit sien volwasse dekking van die EU -beleid oor enige algemene nuusprogram of in enige hoofstroomkoerant in die Verenigde Koninkryk, selfs op die webwerf
Ek stem saam, Britse media is erg, ek weet hoe die EU werk, want ek het uit my pad gegaan om uit te vind, Wikipedia was nutteloos - dit dokumenteer nie die werking van die EU -bestuur goed nie.
Media dek nie die EU nie, want die Britse mense is net soos Amerikaners apaties oor regte politiek - hulle wil eerder praat oor sokker of 'sterre in hul oë'. Dit lyk asof honderde jare van politieke stryd besig is om af te val omdat mense te lui is om self te dink en toegegee het aan die korporatiewe messa
& gt onverkose burokrate sonder gesig
- die lede van die Europese Parlement word direk deur die burgers verkies
- die Europese Raad bestaan ​​uit staatshoofde, soos sê David Cameron, wat (ek hoop) deur die burgers verkies word.
- die Europese Kommissie is inderdaad nie direk gekies nie, maar moet deur die Parlement goedgekeur word en deur die Raad aangestel word - dit lyk asof daar nog demokratiese kontrole is.
Net omdat u hierdie 'vreemde' mense nie ken nie, beteken dit nie dat hulle nie gekies is nie
Brittanje kies nie sy staatshoof nie - die koningin, dit verkies ook nie sy premier nie - die hoofparty in die parlement se leier word premier.
Parlementslede neem nie die meeste besluite nie, die besluite wat tel, word geneem deur die Kommissie en hul en ander burokrate.
Net omdat u hierdie 'vreemde' mense nie ken nie, beteken dit nie dat hulle nie verkies is nie.
Waarom probeer u rassistiese woorde in my mond plaas, dit hoort beslis nie daar nie. En wat laat jou dink ek is nie een van 'hierdie' vreemde 'mense' soos * jy * dit stel nie.
U kan alles wat u wil, aan u parlementslid rig - hulle maak nie
Dit was vroeër die geval (vir melk en botter, om presies te wees) sedert die 1970's tot 2007. Daar is aandag aan die saak gegee.
Dit sal nooit gebeur nie (telling: 5, interessant)
Die gemeenskaplike landboubeleid [wikipedia.org] (GLB) is bedoel as 'n manier om 'n strategiese bate te behou, die vermoë om voedsel te produseer sonder om van buitelandse moondhede afhanklik te wees, ondanks enige ekonomiese druk wat boere kan dwing om die boerdery heeltemal te laat vaar en daarom die potensiaal van voedselproduksie van die EU -lede te verkwis. Dit word hoofsaaklik bereik deur 'n reeks landbousubsidies wat bedoel is om boerderye aan die gang te hou, selfs al is hul produksie op die huidige mark baie duurder as enige invoervoedsel, veral in die derde wêreld.
Deur dit te weet, verminder die GLB-subsidies sodat die geld elders gerig word, die vernietiging van die landboupotensiaal in Europa en die afstanddoening van die Europese doelwit om selfafhanklik te wees ten opsigte van voedselproduksie. Alhoewel belegging in wetenskap en tegnologie altyd 'n goeie ding is, is dit nie 'n goeie stap om dit ten koste van die basiese behoeftes van Europa te kan waarborg nie. Dit plaas die plaas letterlik op die verwagting dat 'n oplewing in tersiêre en kwaternêre nywerhede genoeg sal wees om die afhanklikheid van derde wêreldlande, waarvan sommige deur despote bestuur word, te vergoed vir die vermoë om 'n maaltyd te eet. Net om dit in perspektief te stel, dink net aan 'n OPEC [wikipedia.org] wat gevorm is om die invoer van voedsel in Europa te beheer, en dink aan die effek van 'n spekulasie -aanval op die prys van voedsel. Dit sou selfmoord wees.
En ek noem nie eens die lobby vir die landboubedryf nie.
So nee, moenie verwag dat hierdie verskuiwing sal plaasvind nie. Die GLB -subsidies sal steeds aan die boere gerig word, en die wetenskap sal noodgedwonge geld van elders moet kry.
dink net aan 'n OPEC wat gestig is om die invoer van voedsel in Europa te beheer, en dink aan die effek van 'n spekulasie -aanval op die prys van voedsel. Dit sou selfmoord wees.
Kartelle werk nie, want u is deel van die kartel en stem in tot kwotas, as u glo dat almal net hul kwota sal nakom, kan u ook bo dit gaan, want dit is nie 'n groot probleem nie van die totale uitset.
As u egter glo dat alle ander hul kwota oorskry, is dit regtig dom vir u om nie bo dit uit te kom nie.
Dit beteken dat ongeag wat die kartel ooreengekom het, almal bedrieg en probeer om meer te verkoop as wat hulle ooreengekom het
Waarom moet Europa selfonderhoudend wees in voedselproduksie?
Hoe dom stelling kan jy maak?
Argikulturele grond bestaan ​​nie net nie, dit is argikulturele grond omdat dit aktief as landbougrond onderhou word en baie vinnig na die natuurlike gewoonte sal terugkeer. Baie meer as 'n dekade buite gebruik, en u kon dit nie sonder groot inspanning weer in argikulturele grond omskep nie (bome sny, grasgrond ploeg, ens.) wees baie
Akrich, M. 1992. Die beskrywing van tegniese voorwerpe. In Vorming van tegnologie/bou -samelewing, red. W.E. Bijker en J. Law, 205–224. Cambridge, MA: MIT Press.
Anon. 2008. Robotuitbarsting. Melkveehouders Prikkebord. http://melkveehouders.nieuwsgrazer.nl/topic/35889/. Besoek op 11 Desember 2010.
"Anton". 2010. Re: Robotmelken: die waarheid, en niks en die waarheid DEEL 2, 12 Januarie 2010. 13: 04. Veeteeltforum. http://www.veeteeltforum.nl/viewtopic.php?f=5&ampt=3767&ampstart=1320. Besoek op 11 Desember 2010.
Arendzen, I. en A.T.J. van Scheppingen. 2000. Ekonomiese sensitiwiteit van vier hoofparameters wat die ruimte bepaal vir die belegging van outomatiese melkstelsels op melkplase. In Robotmelk, verrigtinge van die internasionale simposium gehou op Lelystad, Nederland, 17-19 Augustus 2000, red. H. Hogeveen, en A. Meijering, 201–211. Wageningen: Wageningen Pers.
Atkins, P. 2010. Vloeibare wesenlikhede: 'n Geskiedenis van melk, wetenskap en die wet. Aldershot: Ashgate.
Bieleman, J. 2000. Landbouw en Voeding. In Techniek in Nederland in de Twintigste Eeuw, vol. III, uitg. J.W. Schot, 211–233. Zutphen: Walburg Pers.
Bijker, W.E. en Law. 1992. Vormingstegnologie/bou-samelewing: Studies in sosio-tegniese verandering. Cambridge, MA: MIT Press.
Boogaard, B.K., B.B. Bock, S.J. Oosting, J.S.C. Wiskerke, en A.J. Van der Zijpp. 2011. Sosiale aanvaarding van melkboerdery: Die ambivalensie tussen die twee gesigte van moderniteit. Journal of Agricultural and Environmental Ethics 24: 259–282.
Booij, A. 2004. Drie robots te koop. Veeteelt. 1 April: 42–43.
Borgmann, A. 2000. Antwoord my kritici. In Tegnologie en die goeie lewe?, red. E. Higgs, A. Light en D. Strong, 341–370. Chicago: Universiteit van Chicago Press.
Brambell, F.W.R. 1965. Verslag van die tegniese komitee om navraag te doen oor die welsyn van diere wat onder intensiewe veeteeltstelsels gehou word, 2836. Londen: HMSO Cmnd.
Buller, H. en E. Roe. 2012. Kommodifisering van dierewelsyn. Animal Welfare — The UFAW Journal 21(1): 131.
Crist, E. 2004. Teen die sosiale konstruksie van natuur en wildernis. Omgewingsetiek 26(1): 5–24.
Crowell, S. 2012. Robotmelkers blaas nuwe lewe in die Pennsylvania-melkery van drie generasies. Plaas en suiwel: 14 Junie. http://www.farmanddairy.com/top-stories/robotic-milkers-breathe-new-life-into-three-generation-pennsylvania-dairy/38363.html. Besoek op 18 Julie 2012.
Davies, G. 2012. Omgee vir die veelvoud en die menigte: Die samestelling van dierewelsyn en die moontlikheid van etiese kritiek. Omgewing en beplanning D: Samelewing en ruimte 30(4): 623–638.
Davis, K.L. en J.G. Jago. 2002. Hoe dit gedoen word: Koei -opleiding by 'n outomatiese melkboerdery. Nieu -Seelandse suiweluitvoerder. 54–55.
Debergh, A. 2007. Automatisch Managen. Veeteelt 24(10): 26–31.
Debergh, A. 2005. Intensief robotmelken in Canada. Veeteelt 22(1/2): 50–51.
De Boer, P.B., J.H.M. Metz, F.L. Pater-Huijsen. 1994. Volautomatische Melksystemen. Ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij, Directie Wetenschap en Kennisoverdracht, Stuurgroep Technologisch Aspectenonderzoek, Report no. 4.
DeLaval. 2009. DeLaval VMS vrywillige melkstelsel. https://www.youtube.com/watch?v=24zwbJhS9kI. Besoek 11 Maart 2014.
Despret, V. 2013. Van geheime agente tot interagentskap. Geskiedenis en teorie 52(4): 29–44.
Dewey, J. 2005. Kuns as ervaring. New York: Pikkewyn.
de Koning, C.J.A.M. en J. Rodenburg. 2004. Outomatiese melk: die nuutste in Europa en Noord -Amerika. In Outomatiese melk: 'n beter begrip, red. A. Meijering, H. Hogeveen en C.J.A.M. de Koning, 27–37. Wageningen: Wageningen Academic Publishers.
De Wilde, R. 2000. De Voorspellers: een kritiek op die toekomsindustrie. Amsterdam: De Balie.
Dohmen, W., F. Neijenhuis en H. Hogeveen. 2010. Verhouding tussen uiergesondheid en higiëne op plase met 'n outomatiese melksisteem. Journal of Dairy Science 93: 4019–4033.
Driessen, C. 2012. Boere wat betrokke is by beraadslagende praktyke: 'n Etnografiese ondersoek van die mosaïek van bekommernisse in veeteelt. Journal of Agricultural and Environmental Ethics 25: 163–179.
Driessen, C. en M. Korthals. 2012. Vark torings en in vitro vleis: Openbare morele wêrelde by ontwerp. Sosiale Wetenskapstudies 42(6): 797–820.
Fraser, D. 1995. Wetenskap, waardes en dierewelsyn: Verken die 'onlosmaaklike verband'. Dierewelsyn 4(2): 103–117.
"Grasbaal". 2009. Melkvee Academie — Anton Stokman. Melkveehouders Prikkebord. http://melkveehouders.nieuwsgrazer.nl/topic/31947/. Besoek op 24 Maart 2014.
Hansen, P. 2013. Word bees: Meganika en metamorfose in Hokkaido se dier-mens-masjien. Tydskrif vir Landelike Studies 33(1): 119–130.
Haraway, D.J. 2008. Wanneer spesies ontmoet. Minneapolis, MN: University of Minnesota Press.
Harbers, H. 2002. Swak etiek, sterk gevoelens. In Pragmatistiese etiek vir 'n tegnologiese kultuur, red. J. Keulartz, M. Korthals, M. Schermer en T. Swierstra, 143–149. Deventer: Kluwer Akademiese Uitgewers.
Hermans, G.G.N., M. Melin, G. Petterson en H. Wiktorsson 2004. Gedrag van melkkoeie met 'n hoë en lae posisie na herleiding in keuringshekke in 'n outomatiese melksisteem. In Outomatiese melk: 'n beter begrip, red. Meijering, A., H. Hogeveen en C.J.A.M. de Koning, 418–419. Wageningen: Wageningen Academic Publishers.
Heutinck, L.F.M. en C. Driessen. 2007. Die etiek van outomatiese melkstelsels en weiding by melkbeeste. In Volhoubare voedselproduksie en etiek: Voorafdrukke van die 7de kongres van die European Society for Agricultural and Food Ethics EurSAFE 2007, Wene, Oostenryk, 249–254. Wageningen: Wageningen Academic Publishers.
Heutinck, L.F.M., H.J.C. van Dooren, en G. Biewenga. 2004. Outomatiese melk en weiding by melkbeeste: Uitwerking op gedrag. In Outomatiese melk: 'n beter begrip, red. A. Meijering, H. Hogeveen en C.J.A.M. de Koning, 407–413. Wageningen: Wageningen Academic Publishers.
Hird, Myra J. 2010. Koevolusie, simbiose en sosiologie. Ekologiese ekonomie 69(4): 737–742.
Hoard's Dairyman. 2012. Eerste Amerikaanse melkrobotfaktor open volgende week. Hoard's Dairyman 21 Maart. http://www.hoards.com/blog_Lely-robotic-factory. Besoek op 30 Julie 2012.
Hoefman, R. 1998. Klanten gezocht die by de robot passes. Boerderij/Veehouderij 84(21): 18–19.
Hofs, Y. 2010. Veearts maak koeienuier "passend" vir melkrobot. Volkskrant 4 Januarie.
Hogeveen, H., en A. Meijering 2000. Robotmelk. Verrigtinge van die internasionale simposium gehou in Lelystad, Nederland, 17–19 Augustus 2000. Wageningen: Wageningen Academic Publishers.
Hopster, H., R.M. Bruckmaier, J.T.N. Van der Werf, S.M. Korte, J. Macuhova, G. Korte-Bouws en C.G. van Reenen. 2002. Stresreaksies tydens melk: Vergelyking van konvensionele en outomatiese melk by primiparous melkkoeie. Journal of Dairy Science 85: 3206–3216.
Holloway, L. 2007. Koeie onderwerp aan robotte: boerderytegnologieë en die maak van diere. Omgewing en beplanning D: Samelewing en ruimte 25: 1041–1060.
Holloway, L., C. Bear en K. Wilkinson. 2013. Herlewing van beeslewe: Robot-koei-verhoudings, vryheid en beheer in melkboerdery. Tydskrif vir Landelike Studies 33(1): 131–140.
Holloway, L., C. Bear en K. Wilkinson. 2014. Robotiese melktegnologieë en heronderhandeling van gevestigde etiese verhoudings op Britse melkplase. Landbou en menswaardes 31(2): 185–199.
Huiden, F. 2009. De melkrobot is volwasse. Boerderij 94(24): 21–22.
Jacobs, J.A. en Siegford, J.M. 2012. Uitgenooi oorsig: Die impak van outomatiese melksisteme op melkkoeibestuur, gedrag, gesondheid en welsyn. Journal of Dairy Science 95: 2227–2247.
James, S. 2009. Phenomenology and the problem of animal minds. Omgewingswaardes 18: 33–49. doi: 10.3197/096327109X404735.
Jasanoff, S. 2013. Kennisstate: die medeproduksie van wetenskap en die sosiale orde. Londen: Routledge.
Johnston, C.L. 2013. Aardrykskunde, wetenskap en subjektiwiteit: Plaasdierewelsyn in die Verenigde State en Europa. Aardrykskunde kompas 7(2): 139–148.
Ketelaar-de Lauwere, C.C., S. Devir en J.H.M. Metz. 1996. Die invloed van sosiale hiërargie op die tydsbegroting van koeie en hul besoeke aan 'n outomatiese melkstelsel. Toegepaste Dieregedragskunde 49: 199–211.
Ketelaar-De Lauwere, C.C., A.H. Ipema, J.H.M. Metz, J.P.T.M. Noordhuizen, en W.G.P. Schouten. 1999. Die invloed van die toeganklikheid van konsentraat op die gedrag van koeie wat in 'n outomatiese melksisteem gemelk word. Netherlands Journal of Agriculture Science 47: 1–16.
Keulartz, J., M. Schermer, M. Korthals en T. Swierstra. 2004. Etiek in 'n tegnologiese kultuur. 'N Programmatiese voorstel vir 'n pragmatistiese benadering. Wetenskap, tegnologie en menswaardes 29: 3–29.
Kingmans, R. 1999. Melkrobot is nie vir almal weggelegd nie. Boerderij/Veehouderij 84(8): 8–9.
Klerkx, L., B. van Mierlo en C. Leeuwis. 2012. Evolusie van stelselbenaderings tot landbou -innovasie: konsepte, analise en intervensies. In Boerderystelselnavorsing na die 21ste eeu: die nuwe dinamika, red. I. Darnhofer, D. Gibbon en B. Dedieu, 457–483. Dordrecht: Springer.
Klop, A. en C.H. Bos. 2004. Luiekoeienprobleem. Veeteelt 21(6): 67.
Kruip, T.A.M., H. Morice, M. Robert, en W. Ouweltjes. 2002. Robotmelk en die effek daarvan op vrugbaarheid en seltellings. Journal of Dairy Science 85: 2576–2581.
Latour, B. 1996. Aramis, of die liefde vir tegnologie. Cambridge, MA: Harvard University Press.
Latour, B. 1992. Waar is die vermiste massas? Die sosiologie van 'n paar alledaagse artefakte. In W. E. Bijker & J. Law (red.), Vorming van tegnologie/bou -samelewing (bl. 225–259). Cambridge, MA: The MIT Press.
Lorimer, J. en C. Driessen. 2013. Beesbiopolitiek en die belofte van monsters in die heropbou van Heck -beeste. Geoforum 48: 249–259.
Mandersloot, F. en A.T.J. van Scheppingen. 1991. Is er toekomst voor die melkrobot? Praktijkonderzoek, Waiboerhoeve 4: 28–30.
Meijering, A., H. Hogeveen en C.J.A.M. de Koning (reds.). 2004. Outomatiese melk: 'n beter begrip. Wageningen: Wageningen Academic Publishers.
Millar, K. 2000. Respek vir die outonomie van diere in bio -etiese analise: Die geval van outomatiese melksisteme. Journal of Agricultural and Environmental Ethics 12: 41–50.
Mons, G., 2007. Vraag: wat doen die melkrobotboer met die vrygekomen tyd? Agrarisch Dagblad 23 Maart: 7.
Munksgaard, L. en M. Søndergaard. 2004. Twee gevallestudies op plase wat outomatiese melk met weiding kombineer - tydsbegrotings, sinchronisasie van gedrag en besoeke aan die robot. In Outomatiese melk: 'n beter begrip, red. A. Meijering, H. Hogeveen en C.J.A.M. de Koning, 286–291. Wageningen: Wageningen Academic Publishers.
Noordhoff, I. 2009. Vrije keuse koeien. NRC Handelsblad 24 Januarie.
Ouweltjes, W., en C.J.A.M. de Koning. 2004. Eise en geleenthede vir operasionele bestuursondersteuning. In Outomatiese melk: 'n beter begrip, red. A. Meijering, H. Hogeveen en C.J.A.M. de Koning, 433–443. Wageningen: Wageningen Academic Publishers.
Prins, R. 2006. Melkkwaliteit met melkrobot. Veeteelt forum. http://www.veeteeltforum.nl/viewtopic.php?t=286. Besoek op 21 Desember 2013.
Risan, L. 2005. Die grens van dierlikheid. Omgewing en beplanning D: Samelewing en ruimte 23: 787–793.
Rodenburg, J. n.d. Tyd vir tegnologie: Robotmelk hou groot voordele in vir arbeidsbesparing. DairyLogix. http://www.dairylogix.com/14-%20Robotic%20Milking%20has%20big%20labour%20saving%20benefits.pdf. Besoek op 14 Junie 2012.
Roe, E., H. Buller en J. Bull. 2011. Die prestasie van plaasdiere -assessering. Dierewelsyn 20(1): 69–78.
Rossing, W, A.H. Ipema en P.F. Veltman, 1985. Die moontlikheid om in 'n voerbak te melk. IMAG Navorsingsverslag 85–2. Wageningen.
Ruis-Heutinck, L.F.M., H.J.C. van Dooren, A.J.H. van Lent, C.J. Jagtenberg en H. Hogeveen 2001. Outomatiese melk in kombinasie met weiding op melkplase in Nederland. In Verrigtinge van die 35ste Internasionale Kongres van die ISAE, red. J.P. Garner, J.A. Mench en SP Heekin, 188. Davis, CA: Die sentrum vir dierewelsyn by UC Davis.
Segerdahl, P. 2007. Kan natuurlike gedrag gekweek word? Die plaas as 'n plaaslike mens/dier kultuur. Journal of Agricultural and Environmental Ethics 20: 167–193.
Smink, E.C. 2006. Onderwerp: melkrobot. Melkveeacademie forum. 27 Julie. http://af-app.melkveeacademie.nl/forum/default.asp. Besoek 7 April 2009.
Stichting K.O.M. n.d. Oorsig van veegetalle en verslae. http://www.stichtingkom.nl/index.php/stichting_kom/category/statistiek. Besoek 1 Februarie 2014.
Stuart, D., R. L. Schewe en R. Gunderson. 2013. Uitbreiding van sosiale teorie tot plaasdiere: Die aanspreek van vervreemding in die suiwelsektor. Sociologia Ruralis 53(2): 201–222.
Svennersten-Sjaunja, K.M. en G. Pettersson. 2008. Voor- en nadele van outomatiese melk in Europa. Journal of Animal Science 86 (13 aanvulling): 37–46.
Swierstra, T., D. Stemerding en M. Boenink. 2009. Verken techno-morele verandering: die geval van die obesitypill. In Evaluering van nuwe tegnologie, 119–138. Dordrecht: Springer.
Theunisssen, B. 2008. Teel sonder mendelisme: Teorie en praktyk van melkbeesteling in Nederland 1900–1950. Tydskrif vir die geskiedenis van biologie 41: 637–676.
Thompson, P.B. 2000. Boerdery as fokuspraktyk. In Tegnologie en die goeie lewe?, red. E. Higgs, A. Light en D. Strong, 166–180. Chicago: Universiteit van Chicago Press.
Van Adrichem Boogaert, D.H. 1970. Die ontwikkeling van die Nederlandse rundveehouderij in hierdie eeuw. 'N Historiese oorsig oor die tydperk tot 1970. S.l .: Ministerie van Landbouw en Visserij.
Van der Knaap, J. 2003a. Koeien met karakter. Veeteelt 20(11): 20–21.
Van der Knaap, J. 2003b. De sociale melkrobot. Veeteelt 20(21): 74–75.
Van der Knaap, J. 2008. Voeding beinvloedt robotbezoek. Veeteelt 25(11): 80–81.
Van der Ploeg, J.D. 2003. Die virtuele boer: Verlede, hede en toekoms van die Nederlandse boerdery. Assen: Van Gorcum.
Van Drie, I. 2005. Robotboer en koeienmanager. Veeteelt 22(3): 64–65.
Van Drie, I. 2003. Op soek na juist management. Veeteelt 20(6): 16–17.
Van Leeuwen, R. 2012 Nederlandse robot maak van melkboerenbestuurders. Sinkroniseer Businesstrends. http://sync.nl/nederlandse-robot-maakt-van-melkboeren-managers. Besoek op 12 Maart 2014.
Van Raay, C. 2003. Onbeperkt weiden naast melkrobot. Veeteelt 20(8): 14–15.
Van Zessen, T. 2007. De prijs van vrije tijd. Veeteelt 24(10): 36–37.
Veissier, I., A. Butterworth, B. Bock en E. Roe. 2008. Europese benaderings om goeie dierewelsyn te verseker. Toegepaste Diergedragskunde 113(4): 279–297.
Ventura, B.A., M.A.G. von Keyserlingk, C.A. Schuppli en D.M. Moeg. 2013. Standpunte oor omstrede praktyke in melkboerdery: Die geval van vroeë koeikalfskeiding. Journal of Dairy Science 96(9): 6105–6116.
Verhue, D. en D. Verzijden. 2003. Burgeroordelen oor die veehouderij. Uitkomsten publieksonderzoek. Amsterdam: Veldkamp.
Von Keyserlingk, M.A.G., N.P. Martin, E. Kebreab, K.F. Knowlton, R.J. Grant, M. Stephenson, C.J. Sniffen, J.P. Harner, A.D. Wright en S.I. Smith. 2013. Uitgenodigde resensie: Volhoubaarheid van die Amerikaanse suiwelbedryf. Journal of Dairy Science 96(9): 5405–5425.
Weisberg, Z. 2009. Die gebroke beloftes van monsters: wegkom, diere en die humanistiese nalatenskap. Journal for Critical Animal Studies 7(2): 22–62.
Weiss, D., S. Helmreich, E. Moestl, A. Dzidic en R.M. Bruckmaier. 2004. Kapingskapasiteit van melkkoeie tydens die verandering van konvensionele na outomatiese melk. Journal of Animal Science 82: 563–570.
Wat meer, S. 2002. Hibriede geografiese gebiede: natuur, kulture, ruimtes. Londen: Sage.
Wiepkema, P.R. 1993. Gedrag, welzijn en duurzaamheid. Afscheidsrede (Afskeidsrede). Wageningen: Landbouwuniversiteit Wageningen.
Wiktorsson, H. en J.T. Sorensen. 2004. Implikasie van outomatiese melking op dierewelsyn. In Outomatiese melk: 'n beter begrip, red. A. Meijering, H. Hogeveen en C.J.A.M. de Koning, 371–381. Wageningen: Wageningen Academic Publishers.
Wynsberghe, A. 2012. Ontwerp van robotte met sorg: Die skep van 'n etiese raamwerk vir die toekomstige ontwerp en implementering van sorgrobotte. PhD proefskrif, Universiteit van Twente.
Youker, D. 2010. PA -suiwelman gaan hoë -tegnologie met robotmelkers en verwerkers. Farm & amp Suiwel, 18. Junie http://www.farmanddairy.com/news/pa-dairyman-goes-high-tech-with-robotic-milkers-and-digesters/15153.html. Besoek op 18 Julie 2012.
Zellmer, D. 2012. Robotiese melkstelsels groei stadig op melkplase in Wisconsin. Holsteinworld.com. http://www.holsteinworld.com/story.php?id=2491. Besoek op 15 Aug 2012.
Tyson stoot die organiese boer van sy eiendom af
Die stryd teen reuse landboubesighede is nie net tot Washington beperk nie. Hierdie jaar word die oorlog gevoer in wat vroeër 'n ongerepte, stil oewelike bosveld in Macon County, Tennessee, was. Dit is die plek waar Tennessee se oudste en grootste organiese boerdery dit met 'n Tyson -voedselfiliaal ontduik het.
Long Hungry Creek Farm is die eiendom van Jeff Poppen, ook bekend as "The Barefoot Farmer " in sy talle PBS -optredes. Jeff het meer as 'n jaar lank 'n stryd gevoer met sy bure, wat 'n Tyson -hoender CAFO wou bou binne 'n honderd meter van die huis van Jeff ' en 'n groot deel van sy organiese boerdery.
Die bure besit meer as 70 hektaar waarop hulle kon gebou het, maar in die totale minagting van alle menslike ordentlikheid, hulle het gekies om reg op die grens tussen die twee eiendomme en binne 'n paar honderd voet van Jeff's huis te bou!
Dit, ondanks die feit dat Tyson 's eie regulasies vereis dat hoenderhuise nie binne 500 meter van 'n skool, besigheid of openbare plekke gebou moet word nie.
In reaksie op hierdie argument het die Tyson -filiaal aangevoer dat Long Hungry Creek Farm nie 'n besigheid is nie.
Alan Powell, die CSA -bestuurder van Long Hungry Creek Farm, berig:
Almal met 'n gevoel van regverdigheid erken dat dit nie reg is om so naby aan Jeff te bou as u meer as 70 hektaar besit om so 'n operasie uit te voer nie, en dit lyk amper as wraakgierig. Cobb [die buurman] het die hinderlike wette in Macon County suksesvol verander om enige eenvoudige oplossing te verwyder om die inbreuk te maak en die daaropvolgende bedreiging wat 'n operasie vir hulle inhou vir 'n chemikalievrye, biodinamiese, dekades oue gevestigde plaas en onderneming soos Jeff's. Terwyl die onderneming aanhou aandring dat daar geen bedreiging is vir afloop of besmetting van hul hoenderhuise nie, is dit nie sinvol nie, gegewe die nabyheid en volume van hoenders net op die heuwel van Long Hungry Creek Farm.
Ongelukkig het die twee nuwe hoenderhuise wat die nuwe CAFO huisves, meer as 37 500 voëls!
Hierdie voëls is nie net nie direk opdraand van Jeff se huis en hierdie gedeelte van sy plaas af, draai hulle ook opwaarts, wat beteken dat alle bespuitings, plaagdoders, reuke uit ammoniak en afloop van hoenderafval teen die heuwel na Long Hungry Creek Farm sal kom.
Die dreigement van hierdie besmetting en die verlies van Jeff Poppin se organiese sertifisering het Long Hungry Creek Farm aangespoor om 'n jaar lange stryd te voer teen die bou van hierdie hoenderhuise so naby hul grense.
As deel van die poging het vriende van die plaas 'n lang briefskrywingsveldtog aan Cobb-Vantress (die Tyson-filiaal) gedoen en hulle gevra om hul nuwe fasiliteite verder van die eiendomslyn af te bou. Selfs 'n ekstra 1.000 voet sou 'n GROOT verskil gemaak het!
Ons weet dat hulle insekdoders en onkruiddoders rondom die geboue spuit.
Ons het dit beveg en dit reggekry om die operasie langer as 'n jaar uit te hou, voordat die onderneming 'n skuiwergat kry wat hulle vrystel van die permit wat voorheen verhoed het dat die hoenders op die terrein toegelaat word. Hulle herhaal gereeld in korrespondensie dat hulle saamgewerk het, en het eintlik die huise heroriënteer sodat die vents van die plaas wegwaai. Ek is van mening dat die heroriëntasie van die huise toon dat daar iets vuil (geen woordspeling bedoel) uit hierdie huise kom nie, selfs al is dit net die reuk, maar moontlik uit die hoender ontlasting wat antibiotika bevat, ammoniak, en as die praktyk nog steeds gebruik word, arseen, wat voorheen standaard was in industriële hoendervoer.
Hierdie afval word nie bloot aanvaar of verwag nie. Dit is 's reeds eerstehands ervaar deur Jeff en sy werknemers in Long Hungry Creek Farm. Vroeër verlede jaar, na 'n besonder swaar reën, het hulle 'n modderstorting van die nuutgeboude hoenderhuise teen die heuwel in hul tuine ondervind.
Toe hy die afloop sien, het een getuie gevra om te verklaar:
Dit verg nie veel om jou voor te stel dat hierdie modder 'n ewe groot hoeveelheid dwelmkip is wat in die reën sit terwyl dit wag om opgetel te word nie. Na verwagting word ongeveer 200 ton afval van die CAFO twee keer per jaar skoongemaak, wat meer as 11 000 kubieke voet in volume is. 'N voet diep, hoeveel voetbalvelde is dit?
As gevolg hiervan het Jeff 'n hartverskeurende besluit geneem om bedrywighede aan hierdie kant van sy plaas te beëindig, sy gesin uit byna 40 jaar uit sy huis te trek en na die ander kant van sy eiendom te verhuis.
Ek kan nie meer organiese produksie hier waarborg nie, het Poppen gesê.
Vanweë hoe naby hulle dit gebou het, sal daar nie meer tuine hier wees nie, nie meer TV -programme wat hier verfilm word nie, nie meer kerk- en skooltoere hierheen nie en ek en my gesin verhuis, en#8221 Poppen het op sy Facebook -blad geplaas.
Klik hier om 'n lugfoto van die inbraak van die Tyson -filiaal te sien (en hoe skokkend dit naby Jeff's Farm is).
LET WEL: Dit is verkeerd gerapporteer dat Long Hungry Creek Farm sluit. In plaas van om te sluit, verlaat die plaas hierdie deel van sy bedrywighede eenvoudig. Dit sal steeds oop wees, en dit neem tans aansoeke om lidmaatskap in sy 2013 CSA -program. Tog het die plaas, en veral Jeff Poppen, 'n ernstige knou gekry.
Jared Fogle behaal werk in die gevangenis om toebroodjies vir ander gevangenes te maak
Soet lekkerny van 100 kalorieë: ons gunsteling sesam-amandels
Copyright 2022 \ USDA sal ophou om boerderysubsidies uit te deel aan almal wat nie 'aktief betrokke is' in boerdery nie...