Koos Kombuis: Vir mense sonder enige humorsin kan die Britte nogal blerrie snaaks wees!
How do the British manage to make such great comedy without a sense of humour? Koos Kombuis ponders the paradox in this week's column...
Koos Kombuis Week 3
In sy rubriek verlede week uiter Rob Boffard die volgende gevleuelde woorde:
“When Julius Malema starts speaking more sense than you, it’s time to have a long, hard look at your life and try to figure out what went wrong and where.”
Inderdaad. Oor die agtergrond van hierdie stelling het ek nie ruimte om uit te wei nie – julle moet maar self gaan grawe in die groenterakkie langs die gasverwarmer-skakelaar vir verlede week se South African om die volledige storie te kry, maar die punt wat ek wil maak, is dit: mens ontdek dikwels die mees onvanpaste en onverwagte waarhede op die mees onverwagte plekke.
Ek het nou al ‘n redelike deel van my lewe in Londen vertoef, meesal tydens lang vakansies, en, anders as die meeste Suid-Afrikaners, wie geneig is om saam te koek in kommunes met muwwerige matte met braai-area’s wat jare laas skoongemaak is, het ek nog tydens elke besoek ‘n punt daarvan gemaak om Britse mense van nader te leer ken. Ek dink dat hierdie proses my nogal ‘n insig gegee het – indien moontlik – in daardie rare geestelike entiteit genaamd die Britse nasionale psige.
Twee dinge val mens op. Eerstens is Britte nie baie snaaks nie. Hulle drink heeltemal te veel flou tee, en hulle is allesbehalwe uitbundig. En tog…
Ja tog! Tog het Brittanje die beste tradisie van rolprent- en TV-komedie ter wêreld.
In die tweede plek is Britse kos – laat ons dit nou maar erken – nie te waffers nie. Hulle het na eeue van beskawing nog skaars verby bangers en mash gevorder! In weerwil hiervan Brittanje het meer celebrity-sjefs as enige ander land.
Vir ‘n land wat voorgee dat hulle die ‘British breakfast’ uitgedink het, maar na soveel eeue van sogenaamde beskawing en oorloë en konings en onthoofdings nog nie geleer het hoe om bacon gaar te maak dat dit kraak op mens se tong nie, het hulle besonder baie ouens soos Jamie Oliver, Ainslee en Anthony!
Hoe kry hulle dit reg?
Om terug te keer na die movies. Van “Monty Python” tot “The Young Ones” en “Not the Nine o’Clock News”, om maar net die classics te noem, skop Britse humor almal se gat.
In teenstelling met hierdie verstommende kulturele prestasies, wat het ons Suid-Afrikaners? Ons,met die bulderende gasvryheid, die ruimheid van gees en die heerlikste gutturale vloekwoorde op die planeet? Waar is ons “The Office” of “Keeping Up Appearances”? Leon Schuster is soms snaakserig, maar hy’t nie daai ironiese edge van “Red Dwarf” of “Mr Bean” nie. O ja, ons het wel “Bakgat” – die dom ou se “High School Musical” – en, helaas, “Karate Kallie” (die baie dom ou se “Bakgat”). But that’s about it. Ons het dekades laas die (ietwat bedenklike) estetiese hoogtes van “Orkney Snork nie” of “Vetkoekpaleis” bereik.
Inderdaad stel die Britte hier vir ons ‘n wonderlike voorbeeld. Dat hulle, met hulle stiff upper lip en hulle baked beans-asems, daarin kan slaag om sulke goeie flieks en kookprogramme kan maak, bewys net weereens: enigiets is moontlik. It’s like making love out of nothing at all…
Dalk moet ons met nuwe oë kyk na die vermaaklikheidswaarde, met die oog op moontlike uitvoer, van ouens soos Julius Malema?
Lees verlede week se rubriek. En Koos se eerste rubriek vir The South African.