Liefdesgedicht.nl | Gedicht | weemoed in die wind ()
weemoed in die wind
weemoed in die wind wek hartseer in my hart
donker in die wolk ontketen van vooraf my smart
en hier in die hoek van my oog
blink 'n druppel goud
wind en wolk nou saam verswelg
in een massa rotsre�n
dit breek in my, vreet in my
sy warm ronde haelstene
en hier uit die hoek van my oog
l� sy ewebeeld, goud
hoog, in die hoogste hemele
praat die wind aanhoudend bly
die wolke suutjies aan verdwyn
met 'n son wat skyn en skyn
en voor my lewensgroot oop
hardloop ons ewebeeld, goud
maar ook soos baie ander vlesies goud
het ook haar blaartjies hul glans verloor
sy ontkenning en lange wegbly
het op ons gesigte vaal strepe gelaat
ken hy dan nie ons honger, smag, lyding en verlange
as hy maar tog net sal kom, tot nou toe ... nog nie
Geef je beoordeling aan het gedicht: weemoed in die wind