Groepshuwelik - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Groepshuwelik is 'n vorm van poligame huwelike waarin meer as een man en meer as een vrou 'n familie-eenheid vorm. In beginsel het alle huwelikslede ouerlike verantwoordelikheid vir kinders wat uit die huwelik voortspruit.
Groephuwelik is skriftelik meer geïdealiseerd as wat dit in die praktyk verwesenlik is. Terwyl groephuwelike af en toe gevorm is, en 'n paar deur 'n paar dekades geduur het, is die meeste sulke eksperimente met die verdeling van die groep geëindig. Twee van die grootste uitdagings vir sulke groepe was die opvoering en opvoeding van kinders, en die handhawing van die verwagte ekwivalente en nie-spesifieke emosionele verhoudings sonder vergelyking, oordeel en jaloesie, terwyl hulle voortgaan met intieme verhoudings. Opmerklike en betreklik langlewende voorbeelde van groephuwelik was die Oneida-gemeenskap in die negentiende eeu in die noordooste van die Verenigde State, en die Kerista-gemeente in San Francisco in die twintigste eeu.
Groepshuwelik (ook bekend as Sirkelhuwelik) is 'n vorm van poligame huwelike waarin meer as een man en meer as een vrou 'n familie-eenheid vorm, en al die lede van die huwelik deel ouerlike verantwoordelikheid vir enige kinders wat uit die huwelik voortspruit (Murdoch 1949).
"Line Huwelik" is 'n vorm van groepshuwelik waarin die gesinseenheid voortdurend nuwe eggenote van albei geslagte toevoeg sodat die huwelik nie beëindig word nie.
Groephuwelik word soms "veelhoekigheid" genoem, uit 'n kombinasie van die woorde poligonie en poliandrie, wat onderskeidelik poligame verhoudings met veelvuldige vrouens of veelvuldige mans beskryf.
Groepshuwelik is in tradisionele samelewings skaars beoordeel, hoewel hierdie oordeel ongegrond kan wees, aangesien die moderne begrip van sulke samelewings minder as perfek is. Baie tradisionele samelewings is byna of heeltemal vernietig deur kolonisasie en ander magte. Nietemin, onder die kulture wat in George Peter Murdock gelys is Etnografiese atlas, die mense van Brasilië in Caingang het meestal groepshuwelike beoefen as 'n sosiaal aanvaarde vorm van huwelik. Selfs onder hulle was slegs agt persent van die vakbonde groepshuwelike (Murdock 1949). Sonder aanvullende antropologiese navorsing is daar dus min bewyse om die voorkoms van hierdie vakbonde te ondersteun.
Dit is moeilik om die aantal mense te bereken wat in 'n moderne samelewing groephuwelik beoefen, aangesien hierdie vorm van huwelik nie amptelik in enige jurisdiksie erken word nie en in baie onwettig is; Dit blyk egter dat die praktyk beperk is tot relatief klein getalle mense. Met die wettiging van die huwelik van dieselfde geslag in Kanada en sommige dele van die Verenigde State, is daar gepraat oor pogings om groepshuwelike te wettig.
Die Oneida-gemeenskap was 'n utopiese gemeente wat in 1848 deur John Humphrey Noyes gestig is in Oneida, New York. Noyes het geleer dat hy en sy volgelinge heiligmaking ondergaan het; dit wil sê, dit was onmoontlik vir hulle om te sondig en dat die huwelike (saam met privaatbesit) vir die geheiligdes afgeskaf is as 'n uitdrukking van jaloesie en eksklusiwiteit.
Die Oneida-gemeente het seksuele kommunalisme beoefen en ouerlike verantwoordelikhede gedeel, en het in werklikheid as 'n groot groepshuwelik tot een of ander tyd in die periode 1879-1881 gefunksioneer. Die gemeenskap het geglo dat, aangesien Christus reeds in die jaar 70 vC teruggekeer het, dit vir hulle moontlik was om Christus se duisendjarige koninkryk self te bewerkstellig en vry te wees van sonde en volmaak in hierdie leeftyd ('n geloof genaamd 'perfeksionisme').
Die Oneida-gemeenskap het 'kommunisme' (in die sin van gemeenskaplike eiendom en besittings), 'komplekse huwelike', 'groepshuwelik', 'manlike kontinent', 'wedersydse kritiek' en 'opgaande gemeenskap' beoefen. Daar was kleiner gemeenskappe in Wallingford, Connecticut; Newark, New Jersey; Putney, Vermont; en Cambridge, Vermont. Die oorspronklike 87 lede van die gemeenskap het gegroei tot 172 teen Februarie 1850, 208 teen 1852 en 306 teen 1878. Met die uitsondering van die Wallingford-gemeenskap, wat in werking bly totdat hulle in 1878 deur 'n tornado verwoes is, is al die ander takke buite Oneida in 1854 gesluit Die Oneida Gemeenskap het in 1880 ontbind en uiteindelik die silwerware reus Oneida Limited geword.
Alhoewel die gemeenskap 'n maksimum bevolking van ongeveer driehonderd bereik het, het dit 'n ingewikkelde burokrasie van 27 staande komitees en 48 administratiewe afdelings gehad. Mans en vrouens het gelykheid en gelyke stem gehad in die bestuur van die gemeenskap. 'N Gemeenskapskwekery het babas en kinders versorg sodat albei ouers kon werk.
In teorie was elke man getroud met elke vrou. In die praktyk het dit beteken dat die meeste volwassenes deurlopende seksuele toegang tot 'n maat gehad het. Gemeenskapslede het nie 'n eksklusiewe seksuele of romantiese verhouding met mekaar nie, maar moes voortdurend in sirkulasie bly. Elke gemeenskapslid het sy of haar eie slaapkamer gehad om te help om 'n 'spesiale liefde' te vorm. Dit geld selfs vir paartjies wat na die gemeenskap gekom het wat reeds getroud is. Daar word nie van 'n getroude paartjie wat die gemeenskap betree, gevra of selfs aangemoedig om hul vakbond wettig te ontbind nie, maar eerder om die grense daarvan uit te brei na die res van die gemeenskap in komplekse huwelike. Die gemiddelde vroulike gemeenskapslid het elke week drie seksuele ontmoetings, oftewel 'onderhoude', gehad.
Vroue na-menopousale is aangemoedig om mans aan tieners voor te stel aan seks, en albei het wettige vennote wat selde swangerskappe tot gevolg gehad het. Verder het hierdie vroue godsdienstige rolmodelle vir die jong mans geword. Noyes het dikwels sy eie oordeel gebruik om die vennootskappe wat gevorm sou word te bepaal en dikwels verhoudings tussen die nie-toegewyde en die toegewyde mense in die gemeenskap aan te moedig in die hoop dat die houding en gedrag van die godsdienstige die nie-toegewydes sou beïnvloed. Mans word aangemoedig om hul semen te hou tydens seksuele omgang en sodoende die bevrugting van kinders te beheer.
John Humphrey Noyes het geglo dat seks sosiale en geestelike doeleindes het, nie net biologies nie. Vir gemeentelede was dit nog 'n weg na volmaaktheid. In die algemeen word geglo dat ouer mense geestelik beter was as jonger mense, en dat mans geestelik beter was as vroue. Noyes en sy binnekring was aan die bopunt van hierdie hiërargie in die gemeenskap. Om jouself te verbeter, moes 'n mens slegs seksuele verhoudings hê met diegene wat geestelik meerderwaardig was. Dit word 'stygende genootskap' genoem. Nadat 'n lid van die gemeenskap 'n sekere vlak bereik het (gewoonlik bepaal deur Noyes en sy binnekring), moes hulle omdraai en 'neerdaalende gemeenskap' beoefen met die kommunitariste wat probeer om op te werk.
Die ideaal van sulke hoogs gestruktureerde seksualiteit het aan die werklikheid van menslike emosies voldoen, en ontevredenheid het mettertyd ontstaan. In 1879 vlug John Humphrey Noyes na Kanada onder dreigement van arrestasie op die aanklag van statutêre verkragting. Kort daarna het hy aan sy gemeenskap geskryf om te adviseer dat hulle nie meer 'komplekse huwelike' moet beoefen nie. Daarna is die Oneida-gemeenskap ontbind en in die daaropvolgende jaar het meer as 70 van die voormalige lede aan tradisionele man-vrou-egpare deelgeneem.
Kerista was 'n nuwe godsdiens wat in 1956 in New York begin is deur Bro Jud Presmont. Oor die grootste deel van sy geskiedenis was Kerista gesentreer op die ideale van "seriële monogamie en die skepping van opsetlike gemeenskappe."
Vanaf 1971 tot 1991 het die gemeenskap gesentreer in die "Kerista Commune" (nie 'n enkele fisieke gebou nie), gestig in San Francisco, Kalifornië. Die Keristans het groepshuwelike beoefen en het 'n baie hoë profiel behou, wat die publikasie van 'n gewilde gratis koerant en verskeie nasionale media-verskynings insluit. Die Keristans het 'n werkopsionele lewe geleef, 'n gedeelde inkomste gedeel en kon kies of hulle betaalbare werk sou hê of nie. 'Hunter-versamelaars', met betalende werk buite Kerista, sou die pogings van Keristans finansieel ondersteun wat gekies het vir ander, nie-betalende pogings.
Op die amptelike Kerista-webwerf is 33 mense op die een of ander tydstip by Kerista aangesluit tydens die geskiedenis van die gemeenskap in San Francisco. In 1979 en 1980 het twee vroulike lede geboorte geskenk. In 1983 het die volwasse manlike Keristans vasektomie gehad as 'n manier om geboortebeperking in die groep te hanteer, nuwe lede wat nie teel nie, benadruk en kwessies oor die wêreldbevolking aangespreek word. Daarna het alle manlike aansoekers 'n vasektomie ondergaan nadat hulle by die gemeenskap aangesluit het.
Die terme "polyfidelity" en "compersion" is op die Kerista-gemeente geskep om hul groepverhoudinge te beskryf. Polyfidelity verwys na hul gesinsstruktuur waarin groepe vriende bymekaar gekom het rondom gedeelde belangstellings en wedersydse aantrekkingskrag. Binne hierdie groep was lede nie-monogaam, wat met al hul vennote verband hou sonder 'n hiërargie van voorkeur. Dus het elkeen van die vroue seksuele verhoudings met elkeen van die mans gehad, en geen groeplid het seksueel met iemand buite die familiegroep verband gehou nie.
Die term kompersie is bedoel om die probleem aan te spreek dat dit normaal is om jaloesie te ervaar wanneer 'n persoon se seksmaat 'n verhouding met ander het. Kompersie beteken dus die teenoorgestelde van jaloesie, positiewe gevoelens oor ander se intimiteit van 'n persoon.
Alhoewel Kerista-lede uitgespreek het dat hierdie soort groepshuwelik die ideale gesinsituasie was, het baie mense in werklikheid met gevoelens van jaloesie en 'n gebrek aan waarde gesukkel. Soos 'Even Eve', een van die vroeë stigterslede, stel dit:
Polyfidelity is 'n goeie idee. Selfs vandag kon ek met 'n lang lys funksies vorendag kom. Die idee is dat die idee moeilik is om homself in 'n suksesvolle praktyk te vertaal.… Hoe toegewyd soos ek vroeër aan die ideaal van gelyke verhoudings was, het ek soms die verskil tussen die emosionele werklikheid gevind (om die meeste verlief te wees op een maat) en die intellektuele uitgangspunt (van nie-voorkeur) om redelik buitensporig te wees ... Ek het uiteindelik by myself erken dat ek inderdaad so 'n begeerte gehad het ... en dat daar niks daarmee verkeerd was nie. Om gesê te word: "Ek is lief vir niemand meer as u nie" (ongesê: maar ander net soveel) pak nie dieselfde bevredigende stoot as 'ek het jou lief nie' (ongesê: meer as enigiemand anders in die wêreld). Of om hierdie soort liefde te hê, is 'n kwessie van kulturele kondisionering of aangebore genetiese aanleg is nie belangrik nie. Geen mate van indoktrinasie vir feministiese of ander ideologiese retoriek kan die feit verander dat sukses in liefde die belangrikste persoon in my intieme lewe van my geliefde is nie.
In 1991 ervaar die gemeenskap 'n groot skeuring, en die stigter het 'The World Academy of Keristan Education' geskep.
Groepshuwelik in fiksie
Belangstelling in en beoefening van nie-monogame verhoudings is welbekend in wetenskapfiksie. Groephuwelik was 'n tema in wetenskaplike fiksiewerk, veral die latere romans van Robert A. Heinlein, soos Vreemdeling in 'n vreemde land en Die maan is 'n harde meesteres. Die verhouding in Vreemdeling in 'n vreemde land is 'n gemeenskaplike groep, baie soos die Oneida Colony.
Heinlein het "lynfamilies" in detail beskryf Die maan is 'n harde meesteres, met karakters wat meen dat die lyngesin ekonomiese kontinuïteit en ouerlike stabiliteit in 'n onvoorspelbare, gevaarlike omgewing skep. 'Manuel' se lynhuwelik was meer as honderd jaar oud, en die gesin word as ekonomies gemaklik voorgestel omdat die verbeterings en beleggings wat vorige eggenote gemaak het, toegeneem het, eerder as om tussen generasies verlore te gaan.
Huwelike wat groepe van meerdere individue as 'n enkele gesin verbind, kan in teorie diegene wat betrokke is met heiligdom en finansiële sekuriteit voorsien. Deur die kinders groot te maak wat in so 'n huwelik geproduseer word, kan die kinders in teorie 'n meer afgeronde opvoeding gee as wat hulle in die gemeenskaplike tweelingouer kan ontvang. Die oënskynlike voordele van groephuwelike blyk egter meer teoreties te wees as waar, in ag genome die kort lewensduur en oorlewingsyfer van sulke groepe.
Reproduksie was 'n probleem vir die groep Oneida en die Kerista, en elkeen het sy eie vorm van geboortebeperking gevind as 'n manier om die groep se stabiliteit te verseker. Nie een van hulle kon die vermoedelike voordele verwesenlik deur die gemeenskaplik groot te maak nie. Alhoewel die groepe moontlik ongewenste swangerskappe kon keer, was daar geen manier om probleme soos jaloesie, wantroue en emosionele voorkeur te vermy nie. Die getuienis dui sterk daarop dat 'n groepshuwelik al die uitdagings van 'n konvensionele huwelik het en dat hierdie uitdagings slegs vermenigvuldig word deur die huwelik te verbreed om 'n groep in te sluit.
Emens, Elizabeth F., "Monogamy's Law: Compulsory Monogamy and Polyamorous Existence." New York University Review of Law & Social Change 29(2) (2004):277.
Selfs Eva. 'Selfs Eva sê Hallo en skryf oor haar bekering tot monogamie!' kerrista.com. Onthou 22 Augustus 2007.