Kookkuns: Spruitkool en kastaiings
Spruitkool en kastaiings
Kan jy kastaiings in die hande kry. ’n Uitstekende kombinasie is spruitkool en kastaiings. Maak beide gaar, gelyke hoeveelhede van elk. Bedien dit met ’n witsous.
op 7/01/2014 12:08:00 pm
Sleutelwoorde: Bykos , Groente , Suid-Afrikaans PressReader - Weg! Ry & Sleep: 2018-09-01 - RUBRIEK
Daar is niks soos ’n 15 kg-rug­sak en ’n ska­du­lo­se woes­tyn om jou ne­de­rig te hou nie, ver­tel
Weg! Ry & Sleep - 2018-09-01 - INHOUD - An­na­mi Mai­lo­vich.
Ek het ’n breuk­deel van ’n se­kon­de om te kies: Óf ek val teen ’n rots af óf ek tui­mel by die af­grond af. Oom­blik­ke la­ter is dit net bloed waar jy kyk...
Ons Vis­ri­vier-a­von­tuur is skaars 20 mi­nu­te oud en daar staan reeds men­se om my met Sa­vlon en pleis­ters, ter­wyl an­der skar­rel om al my ba­ga­sie tus­sen hul­le te ver­deel. “Is jy reg om aan te gaan?” vra hul­le be­kom­merd. Har­de­gat, maar met ’n ste­wi­ge do­sis pie­pe­rig­heid sê ek: “Ja, kom ons doen dit. Ons ís nou hier.”
LAAT EK BE­GIN met ’n be­ken­te­nis. Ek is nie spor­tief nie, daar is twee of drie rol­le­tjies om my mid­de­rif, ek hyg teen op­draan­des, ek is nie be­kend vir my fan­tas­tie­se ba­lans nie, en ek sou my voe­te en en­kels op hul­le bes­te as lam­sak­kig be­skryf. Maar ek is mál oor die bui­te­lug én ek het die uit­hou­ver­moë van ’n Ke­vin An­der­son in ’n Wim­ble­don-half­eind­stryd.
Toe my vrien­de ’n jaar of wat ge­le­de vra of ek die Vis­ri­vier­ca­nyon saam met hul­le wil gaan stap, het ek da­de­lik ja ge­sê en op die daad ver­lof in­ge­sit. Daar was nie ’n ma­nier dat dié Bos­veld­pop Na­mi­bië se groot woes­tyn­loop sou mis­loop nie. Teen die tyd dat ek my by Kaap­stad se stap-
pers­krin­ge in­ge­wrie­mel het, het ek al am­per ’n de­ka­de lank ge­dag­droom oor Die Vis. Ter­loops, jy gooi dié by­naam eers los en vas rond wan­neer jy hom self al aan­ge­durf het. En dan met ont­sag. Jy moet mooi trap, want dis hei­li­ge grond. Te oor­deel na die foto’s, my steeds be­teu­ter­de to­ne, min­stens vier ver­lo­re toon­na­els en al die sto­ries van val en seer­kry sal ’n mens dink Die Vis was een groot fi­as­ko. As jy my nou vra om die hel te be­skryf is dit mak­lik: ’n rots­bed­ding. Maar hoe lyk die he­mel? Die he­mel is die ys­wa­ter van Die Vis. Dis om op die naat van jou rug te lê in ’n dons­slaap­sak, op ’n sand­bed­ding, met ster­re teen die dak. Ek be­sef nou jou fiks­heid is nie die pro­bleem nie. Jy moet sterk wees, lig­gaam­lik én gees­te­lik. Jou lyf moet ste­wig staan en jou kop moet jou lyf dra. As jy droom oor Die Vis, doen dit. Gaan saam met er­va­re stap­pers wat jy ver­trou en wat weet hoe kaar­te en kom­pas­se werk. Ek het baie fou­te be­gaan, maar die goeie nuus is jy kan daar­uit leer. En ont­span... dis ’n skrik­wek­kend won­der­li­ke er­va­ring.
EK WAS DEEL van die groe­pie wat met ’n 9 vm.-bus­sie van Ai-Ais af na Ho­bas ver­trek het. Die res van ons groep was al op die sesuur­bus; dus kon hul­le tree­tjie vir tree­tjie ver­sig­tig vor­der en eers ge­woond raak aan die ge­wig van die rug­sak­ke teen die steil­te.
Om­dat ons la­ter op­ge­daag het, was ek op ’n be­dui­den­de af­draan­de se­nu­ag­tig, haas­tig en boon­op on­se­ker. Met ’n ge­leen­de top­swaar rug­sak en ie­mand anders se stap­stok wat nie heel­te­mal ge­mak­lik in my hand wou raak nie. Dit was on­af­wend­baar dat ek sou val.
Ek moet bieg, hier­die ma­je­stu­eu­se ca­nyon sou min­der vrees­aan­ja­end ge­lyk het as ek meer ge­oe­fen het. In my kop het ek ’n woes­te oe­fen­re­gi­me be­plan, maar aan die ein­de van De­sem­ber het ’n nood­blin­de­dermo­pe­ra­sie al my lug­kas­te­le in die hek laat duik. Ek het se­ker drie of vier keer mak­li­ke stap­pies teen die han­ge van Ta­fel­berg aan­ge­durf, en dít boon­op net een keer met ’n rug­sak vol 5 ℓ-wa­ter­bot­tels wat ek vir Dag Ze­ro op­ge­gaar het.
“Om te hi­ke is eint­lik maar ’n kom­bi­na­sie van lun­ges en squats,” ver­tel een me­de-Vis­trap­per non­cha­lant ter­wyl sy vir my wag om my tus­sen twee klip­pe op te trek. En sy is reg: Hier oe­fen jy jou be­ne en bou­de or­dent­lik. Hier­die le­de­ma­te weet nie wat hul­le tref nie.
Dit sou se­ker ’n an­der saak ge­wees het as ek ef­fens meer voor­be­reid was. En jy het nie ’n berg no­dig om voor te be­rei nie. Jy kan jou ewe goed ge­reed kry deur op die strand te stap en oor rot­se te klou­ter. Of los die hys­bak by die werk en klim eer­der daar­die se­we stel­le trap­pe. Of doen net ont­set­tend baie squats en lun­ges as jy nie rot­se of trap­pe na­by jou het nie.
Soos wat die land­skap ver­an­der – van sag­te sand na klip­pe na ri­vier na har­de sand na rot­ste en heu­wels en te­rug na sag­te sand – ver­tel ek my­self deur­gaans hoe plat dit gaan wees wan­neer ons die ein­de van dié af­draan­de be­reik. Die af­draan­des is in­der­daad die gru­saam­ste de­le van die tog, maar din­ge sou aan­sien­lik mak­li­ker ge­gaan het as ek my sak nie ver­keerd ge­pak het nie. As ek by­voor­beeld my slaap­sak en ma­tras bo ge­pak het en nié my kos nie, het ek in al­le waar­skyn­lik­heid nie bin­ne die eer­ste 20 mi­nu­te om­ge­tiep en my kop teen ’n rots oop­ge­val nie.
HOE LIG­TER JOU sak, hoe be­ter. Pak wat jy dink jy gaan wil eet en ver­min­der ver­al die kou­goed vir tus­sen­in met min­stens die helf­te, want dis warm en jou eet­lus is nie waf­fers nie. Pro­beer om ont­byt met min moei­te te maak – want as jy vroeg uit die ve­re kom, ska­kel jy die hit­te van die dag tot ’n groot ma­te uit. Dis ’n ge­suk­kel om ’n groot groep op­ge­pak te kry, ver­al as ’n mens nog ont­byt moet maak en pot­te skrop in die ri­vier. Hou die groot eet en kof­fie dalk vir die eer­ste tee­tyd wan­neer jy klaar af­stand ge­wen het.
Daar is niks soos ’n 15 kg-rug­sak en ’n ska­du­lo­se woes­tyn om jou ne­de­rig te hou nie. Ek het heel­te­mal te veel kos en heel­te­mal te min son­room saam­ge­bring. Ge­luk­kig het men­se my jam­mer ge­kry en hul­le son­room met my ge­deel.
Moet eg­ter nie dat ek jou só bang­praat dat jy – soos ek – net die broek aan jou lyf in­pak nie. Vat da­rem twéé broe­ke. Ek het nog nooit ge­skrik vir vuil wees nie, maar ek het on­der­skat hoe broek­skeur din­ge gaan as jy op jou bas oor rot­se rond­seil. My kort seil­broe­kie het bin­ne twee dae ag­ter op die naat ge­skeur en al­mal was wel­be­kend met my fleu­ri­ge on­der­kle­re.
Pak ge­noeg or­dent­li­ke pleis­ters – soos dié wat land­lo­pers ge­bruik – en an­ti­sep­tie­se en in­flam­ma­to­rie­se salf en pil­le. Ek moes in ’n sta­di­um my voe­te met duck­ta­pe ta­kel, want ek het sul­ke ver­piep­te pleis­ter­tjies ge­had wat skaars my moed by­me­kaar kon hou, wat nog te sê my to­ne op ’n ter­rein waar jy el­ke half­uur ’n ri­vier moet oor­steek.
Jou skoe­ne moet soos die ba­ba­beer­tjie se pap wees – net reg. My­ne was te oud, en teen dag 3 was my voe­te vol bla­se ge­skaaf en ek moes met my ri­vier­plak­kies loop. Ge­na­dig­lik het ’n stap­maat ’n ek­stra paar skoe­ne ge­had waar­mee ek die tog kon vol­tooi son­der ver­de­re ska­de.
’n Mens raak stel­sel­ma­tig ge­woond aan waar al jou be­sit­tings moet wees én aan die klip­pe on­der jou voe­te. Wa­ter, wa­ter­rei­ni­gings­drup­pels, kou­goed en jou hand­doek moet by­der­hand wees, anders gaan jy soos ek in jou on­der­kle­re sit en jou voe­te met jou hemp droog­maak. Want nat voe­te sorg vir bloed, angs en pyn.
EN WEET DÁN die men­se wat saam met jou stap, leer jou ken soos jy jou­self skaars ken. Die Vis vlek jou oop soos ’n goeie de­toks.
Is ’n mens ooit ge­reed vir Die Vis? Ek is nóú, ja. En na­tuur­lik sal ek dit weer doen. In ’n oog­wink.
Jou skoe­ne moet soos die ba­ba­beer­tjie se pap wees – net reg. My­ne was te oud, en teen dag 3 was my voe­te vol bla­se ge­skaaf.