Androscoggin - Geskiedenis Podcasts - 2021
Androscoggin - Geskiedenis
(RC: dp. 1,605; lbp. 210'0 "; b. 35'2"; dr. 17'6 "(gemiddelde); s. 13,2
k .; kpl. 44; a. 4 6 stuks .; kl. Androscoggin)
Androscoggin-'n inkomste-snyer met houtomhulde wat spesiaal ontwerp is vir ysbrekende pligte-is gebou vir die United States Revenue Cutter Service (USRCS) by Tompkins Cove e, N.Y. deur Rodermond Brothers; op 16 Januarie 1907 gelanseer; geborg deur juffrou Emma Frye White; en op 8 Julie 1908 in gebruik geneem.
Daardie somer het Androscoggin vir die komende sewe jaar begin werk uit Portland, Maine, haar tuiste. Sy het die werk van die USRCS uitgevoer, waters van die noordoostelike seebodem van Eastport, Maine, na Cape Ann, Massa, vaar. Elke winter, as gevolg van haar besondere konstruksie en haar ysterstene wat boog gebuig het, sal sy skepe en vaartuie help wanneer nodig en vernietig die bedreiging vir navigasie in haar toegewese waters, behalwe om ysbrekende take in die hawens in haar vaargebied te verrig.
Op 11 Augustus 1909 het Androscoggin bevele ontvang om haar te soek na ses mans op 'n reddingsvlot. Gelukkig is alle hande opgetel deur 'n ander skip wat eers die toneel van die ramp bereik het. Later dieselfde jaar het Androscoggin die internasionale seiljagwedrenne in Marblehead, ass., Gepatrolleer en in September aan die Hudson-Fulton-vieringe in New York deelgeneem.
Op 11 Januarie 1910, terwyl hy in Portland was, het Androscoggin 'n draadlose boodskap ontvang om te soek na die stoomaansteker Columbia wat die dag voor Kersfees van 1909 uit New York vertrek het, op pad na Port-au-Prince, Haïti, met 'n bemanning van 11 man aan boord. Die snyer het die volgende dag aan die gang gegaan en 2,399 myl afgelê tydens 'n vrugtelose soektog van twee weke waarin sy geen spoor van die vermiste aansteker of die 11-man bemanning gevind het nie. Androscoggin hervat toe haar pligte uit Portland wat tot in die somer geduur het, toe sy in November tydelik na Washington, DC terugkeer vir herstelwerk by die Boston Navy Yard, bly sy daar in Januarie 1911 en begin dan weer uit Portland.
In die somer is sy suidwaarts op pad na herstelwerk in die depot, Arundel Cove, South Baltimore, Md., Dit duur tot in November. Op die 12de van die maand het sy aan die gang gegaan, maar sy het noordwaarts op pad na haar vaarterrein, maar het vroeg in Desember kortliks in die Boston Navy Yard gesit vir herstelwerk aan haar boogomhulsel wat beskadig is toe 'n ysterplaat losgeruk het op die
oggend van 9 Desember.
Die skip het kort daarna weer van Portland af begin werk, en die skip was besig met haar gewone "wintervaart", insluitend ysbreek. Terwyl sy vroeg in Februarie 1912 deur die swaar ys van Penobscotbaai werk, het die aksie van die ys en die skip die boogplate losgemaak. Sy het herstelwerk gedoen en haar arbeid hervat. Haar kaptein het later berig dat die temperatuur waaronder sy opereer gemiddeld 5 tot 10 grade was. lae nul.
Gedurende die winter van 1912 en 1913 het Androscoggin in Januarie 1913 deelgeneem aan soektogte na twee skuts, Future en Winslow van die Virginia -kaap. die agt mense aan boord.
Op 10 April 1913 beperk die USRCS die werking van sy skepe, aangesien sy fondse vir steenkool vir die res van die boekjaar so laag was dat sy skepe kon vaar "slegs op tye wat absoluut noodsaaklik is om vaartuie in nood te help." Kapteins is aangemoedig om 'die mees rigiede ekonomie' uit te oefen, maar om te alle tye 'voldoende steenkool byderhand te hê om die vinnige reaksie van die vaartuig te verseker op enige oproep om hulp gedurende hierdie tydperk'. As aanvulling ook verminder is, het Androscoggin gedurende die lente onaktief gebly voordat die boekjaar op 30 Junie 1913 geëindig het en nuwe krediete haar in staat gestel het om 'n meer aktiewe regime te hervat.
Later die somer het Androscoggin 'n aantal belangrike besoekers vermaak, te begin met agbare William Gibbs McAdoo, die sekretaris van die tesourie, wat tussen 15 en 21 Augustus 1913 in die skip van Rye, NY, na New York gereis het. Gedurende daardie tyd , het sy ook kolonel Edward M.
House, 'n invloedryke adviseur van president Woodrow Wilson, Salem, Mass., Op 17 Augustus tydens die vaart van sekretaris McAdoo. Later, op 1 September 1913, het Androscoggin, dr. Constantin Theodor Dumba, die Oostenryk-Hongaarse ambassadeur in die Verenigde State, begin om die internasionale seiljagwedstryde daardie jaar in Marblehead, Mass.
Daarna is Androscoggin op 13 Desember 1913 daar aangekom om herstelwerk aan die depot by Arundel Cove te doen vir herstelwerk en het die res van die maand herstelwerk en veranderinge ondergaan. Op Nuwejaarsdag 1914 het sy aan die strand gekom by Cove Point, Md., Drie dae later. Androscoggin is oorgedra en blykbaar min beskadig en het na Boston gegaan.
Op 28 Januarie 1914 het die vlootboot Potomac uit Newport, RI, vertrek om vaartuie wat aan die kus van Newfoundland vasgebind is, te red, maar het self 'n versiersel opgedoen. Androscoggin het haar stasie in Portland verlaat om aan te meld by Halifax of Sydney, Nova Scotia, "soos aangedui" en om deel te neem aan die pogings om die vloot se sleepboot te bevry. Uiteindelik is die poging op 14 Februarie opgegee, Potomac het vir die winterinterval aan die ys oorgegee, maar die volgende lente gered en na herstel herstel. Androscoggin het daarna op 16 Februarie uit Halifax vertrek.
Die snyer het 'n bietjie meer as die eerste helfte van die jaar 1914 bestee aan roetine -operasies wat beklemtoon word deur 'n seremoniële besoek aan Gresham. Androscoggin het middel Maart Boston besoek om Fart te neem tydens die jaarlikse Evacuation Day-feeste en het later daardie lente teruggekeer om die Spaanse-Amerikaanse oorlogsveterane op Boston op 24 Mei te vereer. By Memorial Day het die skip in Rockland, Maine, plaasgevind.
Op 21 Julie het Androscoggin bevele ontvang wat deelneem aan seremonies, wat op 5 Augustus deur die Maine Historic Society gehou sal word in Monhegan Bay, Maine. Voordat sy egter 'n langdurige spanning op die Balkan kon neem, het ek aan die brand gesteek wat tot die Eerste Wêreldoorlog toegeneem het. Die verre gebeure het die onmiddellike toekoms van Androscoggin beïnvloed.
Die dag voor die beplande feeste op die eiland Monhegan sou begin, het die Noord-Duitse Lloyd Line-stoomskip SS Kronprinzessin Cecilie in die hawe geloods deur 'n bankier- wie se pa 'n somerhuis in die omgewing besit, aangesien nie een van die skeepsbeamptes die plaaslike persoon ken nie. waters het in die slaperige Maine-hawe van Bar Harbor gestaan ​​en baie oproer onder die plaaslike bevolking veroorsaak. Die rede vir hierdie onortodokse hawe -oproep het gou duidelik geword. Die majestueuse skip, haar meester bekommerd oor die moontlikheid om deur Britse of Franse kruisers op die oop see gevang te word, was naby Liverpool, Engeland, toe sy telegrafiese bevele ontvang het om terug te keer na die neutrale Verenigde State, en na die naaste hawe, wat, met die oog op die verminderde steenkoolvoorraad van die voering, soos Bar Harbor gelyk het. Een rede vir die kaptein se angs het gou duidelik geword. Benewens haar 1,216 passasiers (waarvan sommige reserviste van die Britse weermag was), het die skip $ 10,679,000 in goud en ongeveer $ 3,000,000 in silwer gedra. Hierdie vrag het nuusmanne aangespoor om haar 'The Treasure Ship' te noem.
In antwoord op die versoek van die New Yorkse kantoor van die Noord -Duitse Lloyd Line in New York, het verteenwoordigers van die departemente van die staat, tesourie en handel en die USRCS in Washington vergader om die situasie te bespreek. Sekretaris McAdoo beveel Androscoggin gevolglik op 5 Augustus 1914 na Bar Harbor, "om geen buitelandse vaartuig toe te laat om die omgewing sonder toestemming te verlaat nie." Soortgelyke bevele het gegaan aan USRC Woodbury (in Portland) en USRC Gresham (in Boston). Die doel van die besoek van die Androscoggin aan Bar Harbor sou hoofsaaklik wees om die oordrag van goud en silwer van die voering na die tenders te beskerm waarin dit aan wal geneem sou word, na 'n trein gelaai word en na New York teruggekeer word.
Gevolglik het Androscoggin, kapt. W. E. Hall, USRCS, in bevel, op 5 Augustus uit Portland vertrek en die volgende dag by haar bestemming gekom, nadat sy onderweg saam met War ring ton (Destroyer No. 30), lt. Comdr. Daniel Pratt Mannix bevelvoerend. Laasgenoemde oorlogskip is op so 'n kort kennisgewing van die eiland Monhegan gestuur dat die sowat 30 manne aan wal vir vryheid vinnig opgejaag is.
Die aankoms van die vernietiger en die snyer het wilde spekulasie in die pers veroorsaak. Die New York Times berig op 7 Augustus dat hulle gekom het "om die goud wat die vlugtelingvoertuig dra, na New York terug te neem en moontlik terug te neem." van die twee vaartuie was nie kommunikatief nie. "Die enigste ding wat kapt. Hall en luitenant Mannix sou sê, was dat hulle" instruksies gekry het om die teutraliteit van die Verenigde State te beskerm en om te sien dat alle vaartuie wat hier vertrek, behoorlike goedkeuringspapiere het. " Uiteindelik, met die situasie in Bar Harbor opgelos, het goud, silwer, passasiers en pos alles aan wal oorgedra en Kronprins in Cecilie geïnterneer-Androscoggin het anker geweeg en op 16 Augustus vertrek uit Bar Harbor, verlig op stasie deur USRC Mohawk. Nadat hy kort by Portland aangeraak het, het Androscoggin gekry
aan die gang op die 18de, op pad na die depot in Suid -Baltimore. Sy het Arundel Cove op die 22d bereik en later na Baltimore verskuif, waar sy drooggemaak is vir rompherstelwerk wat geduur het
deur die res van die somer. Terwyl hy in Baltimore was, het die snyer 'n landingspartytjie bygedra om tydens die Star-Spangled Banner-vieringe in daardie stad op 11 September op te trek. Keer terug na
op die 22e van daardie maand het Androscoggin die winter by Arundel Cove gebly voordat hy drie dae voor Kersfees aan die gang was na Boston. Sy het daar aangekom vir diens
met die Oostelike Afdeling op die laaste dag van 1914.
Androscoggin se bedrywighede die winter weerspieël die nuwe klem in die verskaffing van andersins onbeskikbare mediese dienste vir die manne van die Amerikaanse vissersvlote. 'N Wet van 24 Junie 1914 het die Kommandant van die Inkomstediensdiens gemagtig om "besonderhede oor belasting op inkomstebeskermers van die chirurge en ander persone van die Openbare Gesondheidsdiens te gee as wat nodig is." As gevolg van hierdie daad is Androscoggin ingerig as 'n hospitaalskip en "onthef van die gewone pligte soos gewoonlik deur snyers uitgevoer" om die vissersbanke van Nova Scotia en New E en.
kort nadat Androscoggin op 15 Januarie 1915 uit Boston vertrek het na Gloucester, Mass., om met verteenwoordigers van die visserybedryf te vergader, is die Revenue Cutter Service en die Lifesaving Service saamgesmelt deur die Wet van 28 Januarie 1915 tot oprigting van die Amerikaanse kuswag. Die snyer, gebaseer in Boston, het die hawens van Halifax, Liverpool en Shelburne, Nova Scotia, aangeraak en die Brown en Lahave Banks besoek. Die vangste vir die gewone seisoen was teleurstellend klein teen die tyd dat die skip se verwagte diens by die vissersvloot gestyg het, en die vissers het in die waters van Nova Scotia gebly in die hoop om meer geld uit die see te haal. Hierdie ontwikkeling het kapt. Hall of Androscoggin beweeg om die noodsaaklikheid om in die vroeë lente te bly, aan te meld. Hierdie verlenging, Androscoggin, het van die Grand Banks af opgehou en kortliks stilgestaan ​​om steenkool en water aan te neem tot einde Mei 1915. Die dokter van Androscoggin behandel meer as 100 mediese gevalle gedurende die eerste vyf maande wat die skip in twee at- seestydperke onder die vaartuie van die oewer af. Gedurende daardie tyd het sy nie haar ander tradisionele funksies verwaarloos om drie vaartuie in nood te help nie.
Na hierdie moeisame plig, vaar Androscoggin suidwaarts na die Coast Guard Depot in Suid -Baltimore en arriveer die oggend van 7 Junie. Sy het daar gebly totdat sy die oggend van 12 Oktober na Boston gevaar het. Die skip het in November 1916 weer begin werk met die vissersvlote, en het weer vanaf Halifax en Shelburne in Mei 1916 opgehou. , en haar plig bly my 'wêreldwyd' toe die Verenigde State in 1917 binnekom. Die volgende dag het Androscoggin 'n boodskap ontvang om 'Plan One' te erken.
Aangesien die kuswag onder die beheer van die vloot was vir die duur van "Die oorlog om alle oorloë te beëindig," het Androscoggin hom vinnig voorberei op oorlogstyd. Binne 10 dae nadat Amerika vyandelikheid aangegaan het, het bevelvoerder, eskader 1, patrolliemag, Atlantiese vloot, waaraan Androscoggin aanvanklik aangewys is, aanbeveel dat sy met 'n battery van vier 3-duim-gewere weer opgeblaas word, teenoor haar 6-pond. Die tekort aan sulke wapens het egter teen die somer hul taak opgedra aan Androscoggin, en in plaas daarvan is haar "verslete" gewere vervang deur wapens van soortgelyke kaliber wat USCGC Tampa afgehaal het toe laasgenoemde vir oorlogsdiens herbestel is.
Androscoggin, gevestig in Provincetown, Mass., Was "te alle tye bereid om met twee uur kennisgewing aan die gang te kom vir patrollie of ander pligte" van die Patrol Force. verrig haar gewone taak in vredestyd om noodleniging te help. Een voorbeeld hiervan was toe sy op 9 November 1917 'n verslag ontvang dat SS Santa Rita afgebreek het; Androscoggin de het Boston om 1030 daardie dag geskei en om 1135 op die 12de verneem dat Santa Rita nie meer hulp nodig het nie, aangesien 'n ander vaartuig aangekom het en genoeg brandstof vir haar voorsien het. Androscoggin het die oggend van die 15de na die hawe teruggekeer. 'N Kort rukkie later is haar roer en stuurrat in 'n storm beskadig en het sy verhinder om vroeg in Desember skepe in die moeilikheid by New Brunswick en Prince Edward -eilande te help.
In die loop van haar daaropvolgende herstelwerk was dit nodig om die snyer op die mariene spoorlyn by die Boston Navy Yard te plaas. Winterversierseltoestande het die skip egter vertraag om die spoorweg te verlaat.
Androscoggin is op 15 Februarie ontkoppel en het kort daarna sy bedrywighede hervat. Begin Maart het die skip die gestremde handelaar, SS Turret Crown, op sleeptou geneem en haar na Boston geneem waar 'n sleepboot die sleepwa geneem het en die skip vir herstelwerk geneem het. In Maart het Androscoggin-in-onderneming met USCGC Tuscarora 'n formasie van 110 voet subchasers na Bermuda begelei. Na die toer van die konvooi het sy in April bote van Guantanamobaai na Hampton Roads gesleep.
Na voltooiing van die herstelwerk in Boston, vaar Androscoggin op Ice Patrol en meld middel Mei ystoestande buite St. John's, Newfoundland. In die loop van haar eerste patrollie in die waters sien sy op 29 Mei vyf groot ysberge, twee klein en sewe "growlers" en een klein berg op I Junie. Haar finale verslag gee 'n opsomming van wat sy gesien het-geen ysberge by die Grand Banks nie, maar sommige na die suide en oostelike rigting, en tot die gevolgtrekking gekom dat vaartuie in daardie gebied versigtig moet gaan tydens 'dik weer'.
Nadat Androscoggin kortliks by Boston gestop was vir onderhoud, keer hy in Junie 'n tweede keer terug na die noordelike waters, vir die diens van die yspatrollie, voordat sy haar aktiwiteite in Augustus hervat het met die oog op die vissersvloot buite Georges en Grand Banks. Tydens die daaropvolgende herstelwerk in Boston, het die pogings om die bewapening van Androscoggin op te gradeer, uiteindelik vrugte afgewerp toe die skip 3-duim gewere ontvang het wat aanvanklik vir nuwe konstruksiemynveërs bestem was.
Androscoggin werk vroeg in Oktober 1918 kortliks in die waters van Nova Scotia en raak teen die einde van die maand by Quebec aan. Op 11 November is die wapenstilstand onderteken
vyandelikhede. Tussen 5 en 9 Desember 1918 konvooi die snyer 'n vloot van nege treilers van Halifax na Boston.
Losgemaak van die 1ste vlootdistrik vir tydelike diens op bevel van die "Commodore Commandant of the Coast Guard" op 7 Maart 1919, het Androscoggin-haar battery verwyder
voor die vertrek hervat die yspatrolliediens kort daarna. Hierdie skip en die snyer Tallapoosa het bevele ontvang om die stoomskipbane te patrolleer om die grense van ysgebiede te bepaal en die inligting aan skepe in hul omgewing uit te saai. Toe ek Tallapoosa op 1 Mei op die stasie verlig en op die 16de op sy beurt verlig het, het Androscoggin nog 'n patrollie uitgevoer voordat hy na Boston Junie teruggekeer het.
Op 5 Julie is sy diens by die Ice Patrol onthef, en Androscoggin hervat haar bedrywighede verbonde aan die 1ste vlootdistrik. Op 20 Julie 1919 vertrek die skip uit Boston en gaan na Halifax, waar hy vier Kanadese treilers en twee Kanadese swerwers konvooi om na die regering teruggestuur te word na hul kort diens by die vloot. Kort na middernag verdwyn een van die treilers (nr. 55) in die troebel.
Terwyl die konvooi gestop het, het Androscoggin met tussenposes begin fluit en 'n antwoord van drie keer gehoor wat sy vermoedelik uit die vermiste nr. 55 kom, en Androscoggin het toe amper 'n uur lank gewag en wag totdat die treiler terugkeer na die konvooi en hoor duidelik 'n fluitjie in die mistige donkerte. Met die rigting van die geluid, maar sonder om die ligte te sien, het die snyer vyf myl verder gegaan, maar nie meer gesien of gehoor nie. Sy lê toe weer, maar soos die dag breek oor die kalm, wasige see-was daar geen teken van die verlore treiler nie. Om 0600, op die 21ste, het Androscoggin op haar reis voortgegaan en die drie oorblywende treilers en die twee swerwers konvooi, en Halifax bereik op die 23d. Gelukkig het die vermiste trawler gesond en gesond opgedaag en haar posisie op die oggend van 23 Julie aangemeld by die mistige ingang na Dover, Nova Scotia, en aangedui dat sy voornemens is om voort te gaan wanneer die mis opklaar.
Nadat hy teruggekeer het na Boston, het Androscoggin 'n tweede konvooi Kanadese swerwers na Halifax (30 Augustus tot 2 September) begelei voordat hy op 5de in Boston aangekom het. Alhoewel die kuswag op 28 Augustus 1919 na die jurisdiksie van die tesourie -afdeling oorgeplaas is, is Androscoggin saam met die snyers Ossipee, Acushnet, Mackinac en Winnisimmet eers op 22 September 1919 aan die departement van tesourie terugbesorg.
Androscoggin hervat die gewone lente die volgende lente, gebaseer in Boston, en is in die oostelike afdeling aangewys, wat gereed was om oproepe te beantwoord om vaartuie in nood te help "en al die ander pligte van 'n gewone vaarsnyer te verrig." Haar vaarterrein sou die waters van Eastport, Maine, tot by Nantucket Shoals insluit. Hoogtepunte van haar bedrywighede in die volgende paar maande was twee gevalle waarin sy gereageer het op oproepe om hulp van vaartuie en tydelike diens op die New York -stasie met die International Yacht Races.
Die val het die snyer na Gloucester, Mass., Gereis, 'n besoek wat veroorsaak is deur 'n klag, wat deur vissermanne by die plaaslike kongreslid ingedien is, dat 'n aantal Gloucester -visnette deur onbekende persone gepeuter is. Hulle het die regering gevra om hul nette te beskerm "teen plegtiges" wat hulle daagliks ongeveer drie tot vier kilometer van Kaap Ann vernietig het. Androscoggin het gevolglik die oggend van 22 Oktober 1920 na Gloucester geseil en die saak ondersoek en die nuus versprei dat die kuswag "op die uitkyk was vir die persone wat skuldig is aan die sny van die visnette of enige ander inmenging met die vissermanne in hul gereelde strewe na handel. . "
Na die missie hervat Androscoggin die werksaamhede uit Boston en spandeer die laaste deel van die jaar onder rr by die Boston Navy Yard voordat hy sy diens op 1 1921 hervat. Een keer in Januarie en weer in Februarie het Androscoggin tevergeefs gesoek na wrak wat aangemeld is deur verby te gaan stoomboot, op soek na moontlike bedreigings vir navigasie wat vernietig moes word. Daardie lente, in die afwesigheid van Acushnet van haar gewone stasie in Woods Hole, Mass., Was Androscoggin tydelik gevestig. daar, neem Acushnet se vaargebied uit die hawe oor. Sy het voortgegaan om vir ander skepe in te staan ​​toe sy vroeg in Junie uit New London opereer in die afwesigheid van USCGC Ossipee. In die loop van die operasies het Androscoggin tussen 6 en 15 Junie 1921 besoek afgelewer aan Gloucester, Portland, Rockland, Cutler, Eastport, Lubec, Pleasant Bay Castine, Belfast, Boothbsy, Kittery Point en terugbetalingsoproepe na Rockport en Gloucester. haar aan boord van vaartuie, die doeane-, navigasie- en bootwette afdwing om vas te stel "of daar bekende oortredings van wette is wat onder die kennis van die Kuswag val en daarvolgens op te tree."
Daarna het hy suidwaarts na Norfolk gevaar, en Androscoggin het op 1 Julie USCGC Manning verlig en die snyer bevry om 'n opknapping te ondergaan. Gedurende die kort tydperk van vervangingsplig, het Androscoggin die eiland Chincoteague besoek, op soek na die skoenbote Bertha en Pocomo, wie se eienaars hulle na bewering in stryd met die verbodsreg gebruik het, toe die skip nie suksesvol was nie. Norfolk op 12 Julie.
Toe Manning terugkeer na haar gewone stasie, het Androscoggin haar laaste bevele ontvang: om na die kuswagdepot in Suid -Baltimore te gaan vir ontmanteling. Vertrek
mense op die oggend van 3 Augustus, het Androscoggin die volgende middag die Washington Navy Yard bereik. Voordat dit op 16 Augustus by die depot van die kuswag aangekom het, het die skip 'n kort vaart langs die Potomac onderneem met 'n kongresafvaardiging, met lede van die komitee oor interstate en buitelandse handel, insluitend die voorsitter, die agbare Samuel E. Winslow van Massachusetts. "Die aanloop was heerlik en die ervaring leersaam," het Winslow later ter waardering aan kommodoor William E. Reynolds, die kommandant van die kuswag, geskryf: "Alles omtrent die boot [sic] met betrekking tot die netheid, orde en goeie gedrag van die bemanning dui op 'n nougesette nakoming van die plig van almal .... 11
Na die verwydering van winkels en toerusting om behoorlik gestoor te word in die depot, is Androscoggin op 26 Augustus 1921 uit diens geneem by die Coast Guard Depot, Suid -Baltimore,
bemanning is toegewys aan die nuutgeboude USCG Tampa. Op 10 Mei 1922 is Androscoggin saam met die voormalige snyer Itasca (oud-Bancroft) verkoop aan Charles A. Jording van Baltimore.
Die naam En soos aanvanklik aan AOG-24 toegeken, maar die geprojekteerde tenkwa van die Mettawee-klas, is herdoop tot Sheepscot (q.v.) om verwarring met die Owasco-klas se kus te voorkom
Bewaarder (WPG-68) met dieselfde naam.
Die geskiedenis van Androscoggin Mill
Dit is 'n wonderlike Pulp and Paper Mill in Jay, Marine, in die noordooste van die Verenigde State. Die beskrywing van die Androscoggin -meule gaan van 'n openbare opprobrium en die konflik wat elke geval vir omgewingsbestuur toon. Daar was 'n staking in die vroeë tagtigerjare, wat 'n staking van 18 maande was wat die meule in tabelle gelaat het. In reaksie op die omgewingsoortredings van die fabriek, het sommige van die twee voormalige werknemers op korporatiewe vlak gesoek om veranderinge in die onderneming aan te bring en IP's die beste presteerder in die omgewing te maak (Peck & Daley, 1994). Die primêre rede vir die staking was die feit dat die Meule praktyke onderneem het wat tot die besoedeling van die omgewing gelei het. Dit is later in die jaar 1990 ontwikkel, waardeur die Meule die beginsels van industriële ekologie gevolg het.
Nuwe benaderings fokus daarop om die voordele van die afval van stortingsterreine en vervangings vir die gevaarlikste chemikalieë en die vermindering van aktiewe, skadelike chemikalieë te benut. 'N Stigting is ingestel waardeur 'n openbare advieskomitee in 1992 ingestel is om die pulp en die papierfabrieke te integreer. Dit word beskou as die grootste meul in die bosproduksie wat 117 000 werknemers wêreldwyd beloop (Peck & amp Daley, 1994). Teen die einde van 2001 het die Androscoggin -meule ongeveer 1,200 werksmag gebruik, waar 150 op die vlak was om salaris te bekom. Die tegnologie van Kraft -verpulping is gebruik en dit het seker gemaak dat dit 1600 ton meestal bedekte papier per dag produseer.
Dit was die uitnodiging van president George H. Bush om by die kommissie vir omgewingsgehalte aan te sluit, sodat hulle advies by die private sektor oor die omgewingskwessies kon inwin. Die Withuisraad het die mandaat gekry om die maatskappy te versoek om maniere en strategieë te vind wat die beginsels van besoedeling voorkom, sowel as om nuwe strategieë op die proef te stel en die resultate te deel. Die transformasie het in die 1990's en 2000's plaasgevind, waardeur die primêre fokus was om besoedelingsvoorkomingsprojekte na te streef, deelname -projekte te vorm wat funksioneer en meer oop sal word vir die gemeenskap wat betrokke is saam met die insette (Peck & amp Daley, 1994). Die doel was ook om 'n omgewingsmodel te ontwikkel waaruit ander fasiliteite kan leer.
Toe die Meul by die onderneming aangesluit het, was dit 'n manier om aan te dui dat hulle die reëls en regulasies sou volg om 'n omgewing te kry wat vry is van besoedeling en daarna streef om die impak van die omgewing tot 'n minimum te beperk. Toe David Critchfield en Thomas Saviello by die samewerking aansluit, het hulle gefokus op die daarstelling van hoë standaarde saam met vertroue -reguleerders en die plaaslike gemeenskappe. Hulle het saamgewerk om seker te maak dat die meule vry is van die oortredings en die strafregtelike aanklagte, en het die maatskappy 'n uitstekende omgewing vir die bewaring van die omgewing gemaak (Hill, 2002). Die onderneming kon later 'n toekenning ontvang vir Environmental Excellent vanweë hul pogings om besoedeling te voorkom. Dit was hierdie toekenning wat die werknemers kon motiveer en 'n versterking vir hulle was om harder te werk aan die bereiking van die omgewing
Die koerant stel die leser in staat om te identifiseer dat die Meul eers aktiwiteite uitgevoer het wat tot die besoedeling van die omgewing gelei het. Met die produksie van 1600 ton papier, was dit duidelik dat iets gedoen moes word. Alhoewel die onderneming uitstekend gevaar het om 'n omgewing vir werkskepping te bied, was daar 'n ekstra stap nodig. Na die uitnodiging om by die korporasie aan te sluit wat die omgewingsbeginsels handhaaf, kon die Meule meer moeite doen en ook 'n omgewing wat op daardie tydstip vry was van besoedeling (Hill, 2002). Dit beteken dus dat dit te wyte was aan die oproep om die korrupsie te stop wat die meule 'n poging en 'n stap vooruit gemaak het.
In 1992 is geleenthede vir voorkoming van besoedeling gevestig, waardeur die span 'n verbleikingsproses van pulp op emissie gevorm het. As gevolg van die spanaanbevelings het twee persone metodes ingestel as gevolg van die span se aanbevelings dat die bleikprosesse gebruik kan word om die voering van pulp tot 'n minimum te beperk. Die Meul het uitgebreide delignifikasie gekombineer wat pulp met hoëdruksuurstof behandel het om die lignieninhoud en die vereiste bleiking te verminder. Die projekte vir die voorkoming van besoedeling het gelei tot 'n proses wat in 2002 verander het toe die meul by twee USA EPA XL -projekte aangesluit het (Hill, 2002). Die verskeie pogings tot voorkoming was onder meer die uitbreiding van die uitbreiding van suurstofuitbreiding.
Die meule kon die vervanging van twee gevaarlike produkte wat stikstof en fosfor produseer insluit, insluitend die groei van mikroörganismes wat die organiese materiaal in die afvalwater van die faktor afbreek. Die pogings om die opeenhoping en produksie van gevaarlike materiale te verminder, het aandag gegee aan die voorkoming van bytende drank, die vervanging van barium, die sifting van die verfprodukte voor die aankoop, sodat dit die gevaarlike bestanddele kan vermy en die aankoop van lae kwik. fluoresserende gloeilampe om die opwekking van herliggings tot 'n minimum te beperk.
Sommige van die maatreëls wat ingesluit is, was onder meer die herwinning van die hout, metale en ook die papier, die samesmelting van die verbeterde kalkwarmte, nie-herwinbare papier in brandbare korrels, sodat die kalk modder wat afgevuur kan word, kan word. Die verkoop van die vloerkorrel aan 'n kontrakteur wat dit in die landskap sou verwerk, sou ook gedoen word, die bas en die slik verbrand en 'n bietjie as in die askreta opgeneem word en die groentesoort in AshCrete opgeneem word.
Die pulp en die papierbedryf het 'n geskiedenis van besoedeling deur die omgewing. Daar is baie kritici oor hoe hulle hul aktiwiteite en hul prosesse saam met hul werking bestuur. Daar is aangevoer dat die manier waarop hulle hul hout en vir die verwerking bewerk. Die omgewingsregulasies word beskou as die redder van die omgewing deur verskillende perspektiewe te vestig wat maatskappye soos die pulp- en papierbedryf in die regte prosedures en benaderings van volhoubare omgewingsaksies lei (Hill, 2002). op papier, en die skeiding kan meganies of deur die gebruik van chemikalieë uitgevoer word. Die gebruik van die Kraft -proses identifiseer die herwinning van vloeistowwe sodat dit hergebruik of vir 'n ander doel gebruik kan word. Dit bied dus 'n groot verskeidenheid P2 -geleenthede waar gewas en gekeur word, en die pulp kan in papier gebleik word.
Dit was te wyte aan die voorkoms van 'n krisis wat veroorsaak het dat die bedryf 'n wekroep het en 'n suksesvolle uitkoms vir die meule en die omgewing kon skep. Die IP -besluit om mense te vind wat verantwoordelik was vir die hervorming, was 'n belangrike stap wat daartoe gelei het dat die bedryf 'n toekenning ontvang het en die werknemers dus gemotiveer het. Na die sukses daarvan het die meule nie moed opgegee nie, en dit het sy veranderingsgebiede uitgebrei deur verskillende projekte op te stel en ook belanghebbendes genooi wat dieselfde belang as hulle gehad het, en dit was om toesig te hou oor die groei in die produksie van die meule in 'n besoedeling vrye omgewing.
Hill, S. a. (2002). Die vergroening van 'n pulp- en papiermeul. Tydskrif vir Nywerheidsekologie, 120.
In die middel van die tagtigerjare het die moontlike verkoop van 'n groot stuk grond langs die Androscoggin-rivier in Turner 'n gekoesterde plaaslike landskap kwesbaar vir ontwikkeling gelaat. 'N Klein groepie inwoners in die omgewing het gedwing om tot aksie te begin dink oor maniere om die grond as 'n oop ruimte te bewaar en om sy langdurige openbare toegang te behou. Op grond van die kundigheid van staatsbewaringsorganisasies, het hulle daarin geslaag om fondse van die jong lande vir Maine's Future -program te bekom om die grond te koop, wat dan na die Maine Bureau of Parks and Lands oorgeplaas is vir bestuur.
Vandag is die Androscoggin Riverlands State Park die vyfde grootste in die staatsparkstelsel, 'n oppervlakte van 2675 hektaar wat kilometers van openbare roetes, toegang tot rivier, ontspanningsgeleenthede die hele jaar deur en 'n beduidende natuurlike habitat vir wild bied.
Hierdie suksesvolle voetsoolvlakpoging vir grondbeskerming was die katalisator vir die stigting van die Androscoggin Land Trust (ALT) in 1989 as 'n middel tot voortgesette bewaringspogings in die streek. Gedurende die 26 jaar sedert die stigting daarvan, het ALT hand-aan-hand saamgewerk met plaaslike grondeienaars en organisasies om belangrike plaaslike lande te beskerm wat ons streek sy karakter gee en dit vir toekomstige geslagte te beskerm.