Geel dele in oë | Health24
Posted by: Tanya | 2010/03/29
Geel dele in oë
Ek wil net graag weet wat hierdie geel " vet" stukke in my oë is.
as dit in jou oog is (op die wit) is dit waarskynlik 'n pterigium - irritasie van die konjunktiva agv allergie, stof, rook etc. Spersallerg druppels mag help maar soms moet 'n oogspesialis dit met laser verwyder.
Geel vetterige areas om jou oë in die ooglede se vel kan dui op hoë cholesterol.
Posted by: Rika | 2010/04/03
Dankie vir die vraag en antwoord.Ek het dieselfde probleem,nou weet ek. PressReader - SA Jagter Hunter: 2017-09-01 - Dooierus – ’n Lang lang dag
Dooierus – ’n Lang lang dag
SA Jagter Hunter - 2017-09-01 - INHOUD - Deur HERMAN JONKER
Die lang­ste dag van die jaar, sê hul­le, is 21 De­sem­ber. Dis die dag wan­neer die son by sy sui­de­li­ke keer­punt, die S­teen­bok­skeer­kring daar an­der­kant S­teen­bok­pan, kom draai voor hy weer sy neus noord druk en gas gee om be­tyds vir Ra­ma­dan in Abu D­ha­bi te wees.
Dit is in­der­daad so dat die 21ste De­sem­ber ’n lang dag is. So skuins voor Kers­fees skyn die son mos al sog­gens half­ses by jou tent in en dan sak hy eers agt­uur die aand ag­ter die wes­kus se bran­ders.
Dat dit ’n pyn­li­ke lang dag raak as die vo­ri­ge aand se vuur eers na son­on­der aan­ge­steek is en daar met oor­ga­we by die kreef­pot ge­waak is tot skuins voor dag­breek, het ek ook al ge­leer. En dat dit ’n nóg lan­ger dag kan raak as jy ê­rens voor ’n rak vol speel­goed vas­ge­druk staan met jou trol­lie vol kris­mis­kal­koen en bal­lon­ne ter­wyl Jingle Bells deur jou ske­del weer­galm, weet ek ook.
Maar dat dit die lang­ste dag van die jaar is, is een­vou­dig nie waar nie. Nie eers naas­te­by nie. Om die waar­heid te sê die lang­ste dag van die jaar val nie eens in die so­mer nie. Dis ge­woon­lik in die win­ter ê­rens, hier in Ju­nie of Ju­lie rond. Want die lang­ste dag van die jaar – en ek is se­ker daar’s baie man­ne wat dit weet – is die Maan­dag na ’n jag.
Kyk, ’n Maan­dag is klaar ’n lang dag. Dis los­han­de die lang­ste dag van die week. Maar die Maan­dag ná ’n jag­va­kan­sie, daar­die eer­ste dag te­rug by die werk na ’n sa­li­ge week of wat in die veld, duur ’n e­wig­heid. Op só ’n Maan­dag voel dit of die aar­de bê­riengs ge­slaan het en vas­ge­steek het op sy as, keer­krin­ge ten spyt.
Daar­die og­gend kruip die hor­lo­sie soos ’n ou ru­ma­tiek­skil­pad wat bult-uit suk­kel. El­ke keer as jy kyk, staan hy maar nog steeds min of meer daar waar hy was. Teen tien­uur is dit nog steeds kwart voor ne­ge.
Die tyd sloer en bin­ne in jou krie­wel dit want be­hal­we vir werk, gaan daar by die kan­toor niks aan nie. Die he­le plek voel ook som­mer nie reg nie. Hier’s nie eens ven­sters waar­deur ’n mens kan bui­ten­toe kyk nie, net kuns­ma­ti­ge lig en lug­re­ë­ling. En be­hal­we vir die se­ku­ri­teits­wag se foon wat soos ’n hoen­der­haan lui, hoor jy geen na­tuur­li­ke ge­luid nie, nie eens ’n ou vin­kie of die ge­zoem van ’n brom­mer nie.
Teen elf­uur bel jy jou jag­maat. Mis­kien sal sy ge­sel­skap jou ’n bie­tjie op­beur.
Hy sug. “Ons het ’n baie groot fout ge­maak om te­rug te kom,” sê hy. “Ek weet nie of ek dit gaan maak deur hier­die dag nie.”
Ter­wyl die Maan­dag so teen ’n slak­ke­pas voort­poer-poer leer jy da­rem ’n paar din­ge.
Jy leer dat ’n stre­pies­hemp se kraag nie so lek­ker om ’n mens se nek sit soos ’n ca­mo- hemp s’n nie. Jy leer dat kof­fie wat uit ’n ke­tel oor ’n oop vuur kom, lek­ker­der smaak as e­lek­trie­se kof­fie. En jy leer ook, tot jou groot frus­tra­sie, dat jou kol­le­gas – al­mal be­hal­we daai spy­kerkuif in ad­min wat sê sy eet in elk ge­val niks wat ’n ge­luid maak nie – el­ke goeie jag­sto­rie kel­der met “so wan­neer bring jy vir ons bil­tong?”
Nie dat die din­ge wat jy leer só ’n Maan­dag gou­er laat ver­by­gaan nie. In­teen­deel. Daai hor­lo­sie teen die muur se wy­ser loop en draal soos ’n bang hond op ’n leeu­spoor. Dit voel of jy vas­ge­vang is, nie net in ’n on­aard­se plek saam met ver­wy­der­de we­sens nie, maar in ’n heel vreem­de tyds­be­stel.
Jou baas het eg­ter dui­de­lik nie die­self­de pro­bleem nie. Hy kies hier­die Maan­dag om jou in te roep en met me­ning uit te trap – se­ker oor hy gat­vol ge­suk­kel is ter­wyl jy weg was.
Jy sit en luis­ter hoe hy tier en skel en dreig, die ar­me ge­stres­de vent. Jy be­kyk hom, so met sy bleek han­de en be­wen­de bril­le­tjie. So iets sou da­rem erg on­van­pas ge­wees het in die veld, dink jy. Stel jou voor; sul­ke on­smaak­li­ke ge­drag ê­rens on­der ’n kre­me­tart of ie­wers teen ’n rant­jie waar twee jag­ters ge­sels. On­denk­baar, so ’n ver­bre­king van span­gees en re­spek...
Jy kyk na die hor­lo­sie en pro­beer om nie te sug nie. Die se­kon­de­wy­ser sit en wik soos ’n bid­den­de hot­ten­tots­got.
Ui­t­ein­de­lik – na eeue – breek mid­dag­e­te aan en jy glip gou weg wa­pen­win­kel toe, net om ’n slag tus­sen men­se te kom wat ver­staan.
Jy voel som­mer klaar be­ter wan­neer jy daar in­stap. Voor die am­mu­ni­sie­toon­bank staan drie mans en ge­sels. Ook pas te­rug van ’n jag af – hul­le praat oor hul­le skote. Jy luis­ter hul­le sto­ries en be­gin ver­tel van jou koe­doe­jag, van die bul wat ge­lyk het of hy gaan stop en dwars draai, maar toe glip hy ag­ter ’n har­de­kool in en toe vat dit jou drie ure op sy spoor voor jy hom weer on­der skoot kry, en toe...
O blik­be­ker, sien jy skie­lik, mid­dag­e­te is lank­al ver­by! Jy’s al am­per ’n uur laat!! Jy hard­loop uit kar toe en haas jou deur die ver­keer. Jou baas gaan ’n ys­ter­vark baar, jy weet dit som­mer. Hy’t jou mos al klaar ’n waar­sku­wing ge­gee van­og­gend. Ont­slag, be­sef jy met ’n skok, is nou ’n we­sen­li­ke moont­lik­heid.
Jy toet on­ge­dul­dig vir ’n taxi wat dub­bel ge­par­keer staan. Jy ver­staan dit nie. Hoe het dit ge­beur dat die tyd so vin­nig ver­by­ge­gaan het?!
O blik­be­ker, sien jy skie­lik, mid­dag­e­te is lank­al ver­by! Jy’s al am­per ’n uur laat!! Jy hard­loop uit kar toe en haas jou deur die ver­keer. Jou baas gaan ’n ys­ter­vark baar, jy weet dit som­mer.