Hulle varieer van oer oue mitiese verhale tot stukkies hartseer geskiedenis. Dit gaan oor die lewe op die diepe platteland, maar ook oor die harde bestaan in die grote stad. Wat die verhale in gemeen het, is dat dit in Afrikaans vertel of geskryf word.
’n Mens kan byvoeg dat in die Afrikaanse taal Suid-Afrikaners ook meer van mekaar kan leer en verstaan.
Op 81 verfilm Robert Redford ná 78 flieks aan sy laaste rol. Hier is ’n oorsig oor die hartebreker se lewe op en van die stel.
Kuier jy weer saam met ’n klompie vriende of familielede, kan jy hulle gerus vra in watter rol hulle die meeste van Robert Redford gehou het.
“Die hartseer van ouer word is jy moet sekere dinge laat vaar wat jy gehad het toe jy jonk was,” het hy toe gesê. Hy was altyd atleties, maar deesdae moet hy versigtig wees, “anders kan dit ernstige gevolge hê”.
Robert was altyd uiters privaat en sy persoonlike lewe was ietwat van ’n raaisel. Selfs sy naaste kollegas was nie altyd bewus van die pyn wat agter daardie blou oë en betowerende glimlag skuil nie.
Hy was 18 toe sy ma sterf ná ’n bevalling waarin haar baba dood gebore is. Robert was verpletter en het so erg begin drink dat hy uit die universiteit geskop is. ’n Tyd lank het hy rigtingloos rondgedobber en toe aan die American Academy of Dramatic Art gaan studeer. Daar het hy verlief geraak op ’n Mormoonse meisie, Lola van Wagenen.
Hulle het in 1957 na Las Vegas weggeloop en ’n jaar later ’n babaseun, Scott, gehad. In dieselfde tyd het Robert sy eerste Broadway-rol losgeslaan en die gesin het na New York getrek. Dit het gelyk of dinge beter gaan. Maar toe slaan die tragedie weer toe.
Een aand het Robert sy 10 weke oue seun gesoen en hom in sy bababed gesit. Die volgende oggend was die baba dood.
“Dit was moeilik,” het hy later gesê. “Ons het destyds niks oor wiegiedood geweet nie. As ’n ouer blameer jy jouself. Dit laat ’n letsel wat nooit genees nie.”
Ten spyte van sy reputasie as hartebreker het Robert homself nooit as aantreklik beskou nie. Hy het al vertel hy is op skool oor sy haarkleur en sproete gespot.
“Aanhangers het soms ’n bietjie van hul trollie af geraak. Hulle kon obsessief word. Dit het ál moeiliker geraak en toe word dit uitputtend. Ek skat die lekker ding van ouer word is dat jy nie meer so baie daarvan het nie.”
“Hy het my heelwat geleer,” vertel J.C. Chandor, Robert se regisseur in die eenmanfliek All Is Lost: “Hoe om ’n loopbaan te volg en ’n verantwoordelike man en pa te wees; hoe om te beskerm wat vir jou betekenisvol is en hoe om verskeie sopies tequila te hanteer terwyl jy antibiotikum vir ’n oorinfeksie drink.”
Robert se hoekige gelaatstrekke het dalk met die ouderdom ’n bietjie versag, maar sy kenmerkende rooiblonde haredos het hy nog nie verloor nie.