Verslae van majoor Albert J. Myer, seinhoof - Geskiedenis Podcasts - 2022
DIE SIEGE VAN YORKTOWN.
Ons magte was in hierdie posisie toe ons in die hoofkwartier kamp nr. 1, naby Yorktown, eers bekend gemaak het dat die korps onder bevel van generaal-majoor McDowell uit die Army of the Potomac onttrek is. Die hoop het by baie gevoel dat hierdie korps op 'n manier die vyand se verdedigingslinies by Yorktown sou omkeer. Terselfdertyd is berigte ontvang oor verkennings wat langs die voorkant gemaak is. Aardwerke was oral te vinde, en oral het liggame van die vyand, waaksaam en van onbekende getalle, enige bedreigde aanval weerstaan. Daar was swaar reën, en die modder het dieper geword. 'N Belegging het onvermydelik geword.
Op 10 April verhuis die hoofkwartier na Camp Winfield Scott, voor Yorktown. Op ongeveer hierdie datum het die weermagkorps onder bevel van generaal Sumner aangekom. Die seinafskeiding, onder bevel van Lieut. N. Daniels, waarnemende seinbeampte, vergesel hierdie korps. In die baai onder Yorktown, op 'n geskatte afstand van 3 tot 4 myl van die hoofkwartier en in sig, lê die samewerkende vloot, waarvan die Amerikaanse skip Wachusett vlagskip was. Van die oewer van hierdie baai suidwaarts tot byna die oewer van die Jamesrivier is die Army of the Potomac gespan, begrawe in dik bos en so verborge dat selde meer as 'n afdeling saam gesien kon word, en dikwels nie meer as 'n regiment nie vanuit een oogpunt sigbaar. Die rebellelyne bereik deur 'n ligte land van die werke van Yorktown tot byna die seewater van die Warwickrivier. Om van regs na links van ons lyne te ry, om die smal en kronkelende grondpaaie te volg en die myl van geboë paadjies deur die bos, was 'n reis van etlike ure, waartydens 'n mens as't ware op regimente en brigades verras het van soldate wat hier en daar in die woude kamp opgeslaan het, en batterye van swaar veldartillerie in posisie tussen bome en struike, en dikwels op 'n vyand gedra het wie se lyne en magte, versteek deur ander bome en struike, onsigbaar was. Langs hierdie hele lyn was daar die vuurpyl van beide musketry en artillerie.
Aan die regterkant, tussen die werke by Yorktown en die vloot daaronder, is woeste skote van groot gewig heen en weer geslinger van gewere en 11-duim-gewere. Op die land, langs die voorkant, as 'n waaghalsige pik of nuuskierige seinman van een van die weermagte homself in 'n skoot opdaag of 'n boom klim om waar te neem, word hy as 'n vuurwapen aangevuur. As 'n groep oral bymekaar was, was dit gebruiklik om dit met 'n dop uit 'n geweer te versprei. Die voorkoms van 'n  beampte met 'n teleskoop, of met enige verkenningsinstrument, het selde nie daarin geslaag om hierdie aandag te trek nie.
Links sou die rebellegeweerboot Teazer af en toe die Warwick van die Jamesrivier af kruip en die afstand van haar swaar gewere probeer op die punte waar haar bevelvoerder veronderstel het ons kampe kan wees. Met die uitsondering wat gemaak is deur die opening van die loopgrawe en die plasing van ons beleërbatterye (waarvan slegs een ooit losgebrand het), was hierdie toedrag van sake gedurende die hele beleg sonder verandering. Daar was 'n paar skermutselings, af en toe artillerieduels en die aangeleentheid van die Burnt Chimneys, of Lee's Mill.
Die stasies van die seinoffisiere was langs hierdie gevorderde lyn versprei, en hulle pligte het hulle elke dag daarheen gebring. Dit het met hulle gebeur, terwyl hulle voor hulle om die beurt gedien het, dat soveel van hul getalle op verskillende tye tydens die beleg aan die vyand se skerpskutters blootgestel was, of, wat veel meer algemeen was, aan die vuur van sy artillerie. Oral waar stasies bekend was of veronderstel was om die vyand te wees, het die oefenskote dag na dag gerig, óf met gewere uit hul batterye, óf, soos dit een of twee keer gebeur het, met ligter stukke vir die doel.
In die lys van offisiere wie se name ek die eer gehad het om te lê voor die generaal wat beveel het in my verslag van 26 Junie 1862, is daar, glo ek, niemand wat nie op 'n tydstip tydens die beleg blootgestel en naby die vyand was nie. Die moed en deursettingsvermoë waarmee sommige van hierdie beamptes die poste beklee het waaraan hulle beveel is (hoewel hulle dag en nag vir 'n week saam in gevaar verkeer het), was lofwaardig.
Official Records of the Rebellion: Volume Eleven, Chapter 23, Part 1: Peninsular Campaign: Reports, pp.228-229