EAN HENRI DUNANT is tot in sy siel geskok. Dié sakeman van die Switserse stad Genève is in Junie 1859 op reis deur Italië toe hy op ’n dag van ’n massiewe bloedbad te hore kom en besluit om self te gaan kyk hoe die plek lyk waar dit plaasgevind het. Daar aangekom, is hy die verbysterde getuie van ’n onbeskryflike toneel.
Dunant troos waar hy kan, verbind die gewondes en gee ’n sluk water aan sterwendes net voordat hulle die laaste asem uitblaas. Hy gaan haal ook vroue-helpers op die nabygeleë dorp Castiglione en gelas dat hulle die gewondes van die vyand net soos hul eie gewondes moet behandel.
DIE hel van Solferino sou sy eie gruwelike hoofstuk in die wêreldgeskiedenis inbrand—maar daardeur is oë van ’n onbetrokke wêreld ook vir die nood van oorlogsgewondes geopen. Want uit die saad van intense medelye wat Dunant op daardie dag gesaai het, het uiteindelik ’n humanitêre organisasie gegroei waarvan die naam en embleem tot vandag toe in alle beskaafde lande eerbiedig word: die Internasionale Rooi Kruis.
Dunant kon maar nie die lyding van die hulpeloses vergeet nie. Nadat hy na Genève teruggekeer het, het hy gaan sit en sy ervarings op geskrif gestel. Hy het sy boek Un souvenir de Solfèrino genoem—’n Herinnering aan Solferino—en kopieë daarvan aan al die regerings in Europa gestuur.
Die boek het bitter hard op die gewete van die beskaafde wêreld gedruk en die meeste regerings het Dunant se boodskap deeglik ter harte geneem. Sestien lande het dan ook altesaam 26 afgevaardigdes gestuur na 'n konferensie wat in 1863 in Dunant se tuisstad, Genève, gehou is.
In 1864 het regeringsverteenwoordigers in Genève regsgeldigheid aan die organisasie verleen deur hulle te verbind tot ’n internasionale verdrag vir die beskerming en versorging van gewonde soldate. Ter ere van Switserland, die land waarin die konferensie gehou is, is die embleem van die organisasie aanvaar: ’n rooi kruis op ’n wit agtergrond (LINKS BO), die omgekeerde van die Switserse vlag (LINKS ONDER).
Dunant, wat in 1828 gebore is, is in 1901 uit erkentlikheid vir sy humanitêre ywer met die Nobelprys vir vrede vereer. Hy is in 1910 oorlede.
En in Islamitiese lande is die rooi kruis-embleem sedert 1949 meestal vervang deur ’n rooi halfmaan en, in Iran, ’n rooi leeu met ’n rooi son daaragter. Trouens, die Rooi Kruis heet die Rooi Halfmaan in die meeste Moslem-lande.
HIERDIE grondbeginsels is in 1866 vir die eerste maal in die Pruisies-Oostenrykse oorlog toegepas, en in die Eerste Wêreldoorlog kon die organisasie sy onontbeerlike nut bewys as daar nog ooit iemand was wat daaraan getwyfel het.
DIE Rooi Kruis-embleem is ’n heraldiese rooi kruis op 'n wit agtergrond—die omgekeerde van die rooi en wit op die Switserse vlag. Dit is tegelyk ’n huldeblyk aan die stigter en sy geboorteland. In Islamitiese lande, uitgesonderd Iran, neem die Rooi Halfmaan as organisasie en embleem die plek van die Rooi Kruis in. Die eweknie is Iran is die Rooi Leeu en Rooi Son.