Deur die jare het Die Akademie te kampe gehad met heelwat kritiek oor sy literêre prystoekennings wat dikwels te make gehad het met sy onduidelike en selfs omslagtige bestuurstrukture. Hiervan gee Carstens (2009) en Kapp (2009) heelwat voorbeelde. Die onweergebore, natuurlike mens is glad nie in staat om geestelike seëninge waar te neem nie. n Mens moet eers weergebore word, want hierdie seëninge word geestelik beoordeel (vgl. v. 14). Ongepubliseerde skrywers moet tradisioneel ‘n agent kry om hul werk voor te lê aan uitgewers, en kan nie self direk met die uitgewers werk nie. Vanuit ‘n skywersperspektief bied die Boekfees ‘n uitstekende geleentheid vir nuwe skrywers om agente te ontmoet. Daar moet uit die dilemma van óf eenheid ( n geslote orde) óf afsonderlikheid (chaotiese disorde) beweeg word. n Pluraliteit van faktore, nie n een of n ordelose verskeidenheid nie, maar n gesamentlikheid. Alhoewel dit nie hierdie presiese gedagtes is wat die spil vorm vir Krog se gedig “Dommelfei” (Verweerskrif, 2006) nie, vind ek tog in die gedig ’n blik op ’n vrou wat haar buite die bedrywighede van die media en kulturele kern bevind. Wat my op ’n manier ontstem (en waarom moet ek nog verder uitpluis) is die voorstelling van die ouer vrou as buitestander ten opsigte van ’n wêreld waarin sy geen inspraak / meer het nie”.