Verhale oor vroue in Frankryk in die 19de en 20ste eeu - Die versamelings - 2022
Onlangse navorsing plaas vroue as onderdane en akteurs van die geskiedenis, aktief op alle terreine van die openbare lewe. Dwarsoor die dominante ideologie wat wil hê dat hulle vrouens, moeders en huisvroue moet wees, is vroue in werklikheid, of hulle nou daarvan hou of nie, betrokke by al die veranderinge in die Franse samelewing gedurende die 19de en 20ste eeu. In hierdie tydperk het hulle nuwe regte verower, gelykheid en onafhanklikheid geëis, hulle van baie taboes bevry ... 'n Feministiese rewolusie het plaasgevind deur toegang tot onderwys, stemreg van vroue, sonder om die beheer van vrugbaarheid te vergeet.
Die verskil tussen die geslagte en die "swakheid" van die vroulike psige
Die wetenskaplike of romantiese gesprekke oor 'vrou' en die verskil tussen geslagte is ontelbaar. Die formule van Hippocrates vat die dominante gedagte saam: die vroulike geslag word gedefinieer deur haar aanleg vir moederskap en die vrou wat deur haar baarmoeder oorheers word. Sy lewe word onderdruk deur swangerskappe wat as aftakelend en menstruasie beskou word, as gevolg van buierigheid wat dit regverdig dat hulle uitgesluit word van enige openbare rol.
Geen urn, geen platform vir diegene wat elke maand bloei en kinders baar nie! Ewige siekes, dit is om die openbare orde te beskerm (en hulle self te beskerm) dat hulle tot die huis beperk moet word. Aan die mens se denke, rede, genie, aan vroulike skoonheid en generasie.
Is vroue, volgens die vreemdelinge, nie meer geneig tot waansin en mans in asiel nie? Histerie is 'n euwel waarvoor alle vroue eendag vatbaar is. Vanaf hierdie eeu bly dit die idee wat Simone de Beauvoir (1906-1986) in "The Second Sex" "" 'n mens word nie 'n vrou gebore nie, 'n mens word ', en aandring op die natuurlike verskille tussen mans en vroue.
Die tyd van die politieke uitsluiting van vroue
Die burgerlike wetboek van Napoleon van 1804 het die vaderlike mag tot stand gebring en die getroude vrou minderjarig gemaak, wat haar toekoms as burger afweeg. Vir Geneviève Fraisse word manlike ontsteltenis verklaar "deur die vrees vir verwarring tussen die geslagte", wat sou voortspruit uit vroulike burgerskap.
Tog was daar vroue oral in die tyd van uiterste politisering van 1789. Hulle praat op klubstandaarde, maak donasies aan die weermag, neem deel aan burgerlike seremonies, skryf petisies, skryf koerante, kyk en veroordeel, woon teregstellings by, dra onderrokke in die drie nasionale kleure, ens.
"Burgers sonder burgerskap", wat as breiers behandel word, raak betrokke by die gewilde beweging van die sans-culottes, en skrik die konvensionele. Die besluit van 20 Mei 1795 het vroue dan verbied om die erwe in te gaan en meer as vyf in die straat te groepeer.
Nietemin is die Franse rewolusie 'n belangrike verwysing vir die sosialiste van die 19de eeu. Reeds in 1808 merk Charles Fourier (1772-1837) op dat 'sosiale vooruitgang en periodeveranderings plaasvind teen die tempo van die vooruitgang van vroue na vryheid'.
Skuldige vroue en die wet
Misdade en misdrywe gepleeg deur vroue in die 19de en vroeë 20ste eeu is meestal spesifiek: kindermoord, aborsie, huisdiefstal. Die geregtigheid wat mans bied, is soms toegeeflik, soms uiters erg teen die beskuldigde, omdat die model van die sagte en onderdanige vrou hier in twyfel getrek word en enige afwyking is monsteragtig. Kindermoord tref een uit 10 000 pasgeborenes in die 19de eeu. Hy word onder die ou bewind as 'n misdaad en 'n sonde beskou, en hy is deur die dood gestraf. Meer toegeeflik, die revolusie vind verskonings: die ouderdom of die vlugtige waansin van die kriminele moeder.
As die landdroste, uit die burgerskap, die beskuldigdes as horlosies beskou, is die jurielede van meer beskeie oorsprong sensitiewer vir die nood van hierdie vroue, dikwels jong bediendes wat verlei en verlate is (hulle het 'n bring prostitute bymekaar, so gereeld is die seksuele misbruik waarvan hulle slagoffers is). Erns het homself opgelê namate die verenigings en wette wat kinders beskerm, later ontwikkel het.
Die weiering van die maat om sy verantwoordelikhede te aanvaar, tesame met verkragting en bloedskande, 'n rede wat vroue gee om hul optrede te verklaar, is die verbod op vaderskapnavorsing, vasgestel deur die Napoleontiese kode, toenemend betwis. Die wet van 1912 magtig dit, onderworpe aan voorwaardes, en skep ook die status van natuurlike kind.
Huishoudelike diefstal verwoord die dimensie van 'n opstand teen 'n vervreemdende toestand, of ekstreme armoede. Die 'diewe' van die diensmeisies stel hulself bloot aan swaar gevangenisstraf (in die 19de eeu verteenwoordig hulle die helfte van diegene wat na Cayenne gerelegeer is). Die erns met betrekking tot huishoudelike diefstal het eers aan die begin van die 20ste eeu vervaag.
Terwyl die wet van 1920 die strafmaatreëls versterk en die beëindiging van swangerskap en voorbehoedpropaganda gesamentlik straf, word die aborsie deur die wet van 1923 bestraf.
Onder Vichy in 1942 is aborsie herdefinieer as 'n 'misdaad teen ras' wat deur die staatshof beoordeel is wat die doodstraf kon uitspreek. Vroue wat 'n aborsie gehad het of 'n aborsie gehad het, is die belangrikste slagoffers van die onderdrukking. Hierdie geboortedruk wat onder die Derde Republiek begin is, versterk onder die besetting, is eers in die 1960's en 1970's in twyfel getrek. Die wet op die liberalisering van voorbehoeding, bekend as die Neuwirth-wet, is in 1967 aanvaar en in 1975 het die sluierwet aborsie toegestaan ​​(onder voorwaardes).
Die gewig van voorstellings
Paricides, maricides, infanticides, aborsies of aborters: al hierdie vroue kom uit die seksmisdaad wat die samelewing fassineer. Vroulike misdade word gesien deur 'n prisma van dominante voorstellings van vroue as 'n engel of 'n duiwel, 'n moeder of 'n hoer.
Die misdadiger betaal nie net vir haar optrede nie, maar ook vir die monsteragtige oortreding wat dit openbaar.
As die getrouheidsplig relatief vir mans is, is dit absoluut bindend vir vroue. Volgens artikel 324 van die strafwetgewing moet die moord wat die man op die vrou gepleeg het op grond van egbreuk, verskoon word! Hierdie denkwyse is deel van die diep vrouehaat in die 19de eeu. Die ongehoorsaamheid van 'n vrou kan haar moord regverdig.
Die howe vertoon 'n dubbele standaard van moraliteit volgens geslag: versoenend vir die man, kompromisloos vir die vrou. In die 19de eeu is die meeste mansmoorde gepleeg deur mans wat hul vrouens doodgeslaan het. Ons ondersoek die reputasie van die slagoffer wat as ontrou, dronk of spandabel beskou word, wat die skuldige verskoon! Maricide, daarenteen, word gekwalifiseer as moord met voorbedagte rade.
Verkragting, wat volgens die tye anders gesien en gedefinieer word, het 'n geskiedenis. In die 17de eeu, verwar met ontvoering, benadeel dit ook die reputasie van die twee protagoniste. Dit is 'n misdaad wat selde gestraf word. Aan die einde van die 18de eeu getuig die toename in gevalle van verkragting van kinders van die ontwikkeling van mentaliteite.
Tussen 1791 (of die strafwet het dit 'n misdaad teen mense gemaak) en 1863 het verskeie wette die definisie van verkragting verfyn. In 1857 spreek die regspraak vir die eerste keer net soveel as morele geweld. As die verdrukking meer op die aanvaller lê as op die aangeval, neem gendarmes en landdroste selde die maatstaf van die trauma wat die slagoffer ly.
Aan die einde van die 18de eeu geassimineer die openbare mening die aanvallers van kru monsters uit die plattelandse wêreld of edele libertines. In die 19de eeu neem die verkragter die figuur van die '' dwalende proletaris '' toe as die van die pedofielonderwyser, die bloedskande vader of die moordenaar van kinders.
Aan die einde van die twintigste eeu was die aanvaller 'almal' en die gevaar was oral, maar die pers en regsgeneeskunde het gefokus op die monsteragtige figure van kinderverkragters en het seksuele misdade teen vroue geringskat. .
Vir feministe is verkragting geweld wat veroorsaak word deur die patriargale samelewing, die paroksismale uitdrukking van 'n verhouding van oorheersing waarvan hulle geregtigheid beskuldig dat hulle die erns onderskat.
Aangesien slagoffers dit waag om 'n klag in te dien, neem die aantal verkragtingsake wat voor die gereg gebring word toe.
Die beskuldiging van hierdie wandade is die onderwerp van mediadekking (getuienisuitsendings, TV-films ens.). Ten spyte hiervan, toon opnames dat slegs 10 tot 15% van die vroue 'n klag indien (die verkragter is bekend of behoort tot die uitgebreide familie van die slagoffer) ...
Die omvang, diversiteit en erns van aanvalle op vroue het aanleiding gegee tot onlangse bewusmaking in die Franse samelewing.
Veilige en 'pynlose' bevalling
Terwyl vroue tuis geboorte geskenk het (soms met die hulp van 'n vroedvrou en dikwels baie twyfelagtige higiëniese toestande), versprei die praktyk om dit in klinieke te doen al hoe meer vanaf die sestigerjare. tien, wat lei tot 'n beduidende vermindering in kinder- en moedersterftes.
Gestig deur die dokter Fernand Lamaze, moet die pynlose bevallingsmetode in opdrag van dokters en die Vatikaan opgelê word. In 1956 het die Nasionale Vergadering gestem om vergaderingsessies te vergoed op grond van inligting, ontspanning en asemhaling.
Die verowering van voorbehoeding
Volgens die wet van 1920 wat die verkoop van voorbehoedmiddels verbied, is Franse vroue nie geregtig op spermdodende gelei, voorbehoed-eiers, spiraaltjies (1928), en ook nie op die pil wat in 1956 deur dokter Pincus in Puerto Rico getoets is nie. Die genoemde vereniging Planning Familial in 1960 het die debat herleef danksy vroulike dokters, prokureurs, vroue van briewe en gesinsmoeders.
Voorbehoedwetgewing (François Mitterrand se veldtogbelofte in 1965) is toe in die parlement bespreek en die wet wat in 1967 aanvaar is, is hoofsaaklik te danke aan die stemme van die linkses, maar ten koste van baie toegewings. Die Protestante is daarvoor, maar daar is sterk teenkanting van die Katolieke Kerk, wat slegs geboortebeperking deur onthouding toelaat. Die gebruik van klandestiene aborsie bly belangrik.
'N Liggaam wat onderhewig is aan ekonomiese orde
Vir vroue praat ons van oorbenutting in die wêreld van werk. In die bedryf word vroue per stuk betaal, terwyl mans per dag betaal word en gewoonlik beter betaal word vir gelyke werk. Onpersoonlik gemaak deur die dra van die uniform, besig met vuil take, word hulle voortdurend gemonitor, beperk in hul bewegings en gereeld verneder (beledigende strawwe ...). Huishoudelike werk gaan voort in die fabriek (skoonmaak van masjiene buite werksure, masjiene en die werkswinkel, sowel as maaltye voorberei en uniforms onderhou).
Die vroulike liggaam kan geskik wees vir seksuele gebruik deur mans, kollegas of toesighouers: 'laag of sterf!' dit is die leuse. Liggame wat met geweld of te koop geneem word: loonarbeid beskerm nie prostitusie nie, en eers in 1992 is seksuele teistering in die strafwetgewing ingevoer.
Vroue se toegang tot kultuur
In die 19de eeu was die druk van vroue op artistieke aktiwiteite onweerstaanbaar ondanks alles wat gedoen is om dit te voorkom. As die Julian Academy vanaf 1873 baie skilders opgelei het, het hulle gesukkel om hul werke uit te stal en te verkoop. Hélène Bertaux, stigter van die Union of Women Painters and Sculptors, organiseer spesifieke uitstallings vir vroue. Die Skool vir Beeldende Kunste het in 1897 gemeng geraak, terwyl kandidate vir die Prix de Rome 'n besluit magtig. Oorspronklike talente soos Camille Claudel het soms moeilike paaie. Tot die 1970's was die artistieke gemeenskap, selfs rewolusionêr, uitgesluit.
Uitgewershuise is geskep om die geskrifte van vroue te bevorder, maar hulle was steeds in die minderheid op die tentoonstelling "Twaalf jaar van kontemporêre kuns in Frankryk". Gekonfronteer met hierdie situasie van uitsluiting, is kollektiewe plastiekkunstenaars geskep, soos die groep "vroue in stryd", "die Collectif femmes / art" of "Art et regard de femmes".
Die geskiedenis van vroue en geslag lewer jaarliks ​​talle proefskrifte en publikasies op. Vier generasies historici werk nou aan die ontwikkeling daarvan in universiteite en navorsingslaboratoriums. Dit word ondersteun deur verenigings en wetenskaplike tydskrifte. Geslag word vandag erken as 'n "nuttige kategorie van historiese analise" om die verhouding tussen vroue en mans en die konstruksie van die vroulike en manlike oor tyd te oorweeg.
In die ondersoekte gebiede is wetlike, politieke, sosiale en kulturele beperkings beslis verlig ten koste van voortdurend hernieude onderhandelinge. Vroue het ruimtes van vryheid, outonomie en mag gekry. Maar as sekere struikelblokke vir geslagsgelykheid uitgewis word, gee dit plek vir nuwe konfigurasies waar die hiërargie van die geslagte nie verdwyn het nie.
Histoires des femmes dans la France des XIXe et XXe siècle, deur Christine Bard, met Frédérique El Amrani en Bibia Pavard. Editions Ellipses, Mei 2013.