Verkenner 1 - Inligting
Op 31 Januarie 1958 het die Verenigde State sy eerste satelliet gelanseer, bekend as Verkenner 1, in 'n wentelbaan bo -op 'n gewysigde Jupiter-C vuurpyl. Daardeur het dit getoon dat dit in die ruimte mededingend was met die Sowjetunie, wat begin het Spoetnik Byna vier maande tevore was die wetenskaplike en ingenieur Wernher von Braun, terwyl hy by die Amerikaanse weermag se ballistiese missielagentskap in Huntsville, Alabama, gewerk het, aan die hoof van die vuurpylprojek. Die satelliet self is gebou deur William Pickering en 'n span by die Jet Propulsion Laboratory (JPL) in Pasadena, Kalifornië. Aan die Iowa State University het dr. James Van Allen, hoof van die departement fisika, en nagraadse student Wei Ching Lin, die kosmiese straal Geiger-tellers gebou wat die wetenskaplike instrumente van die Explorer-sending was. In vergelyking met die stewige 1 200 pond Spoetnik 2, Verkenner geweeg 'n dun 18 pond. Van Allen se instrumente, hieruit en twee later Verkenner satelliete, het 'n voorheen onbekende stralingsgordel rondom die planeet ontdek. Van Allen se eer, dit is die Van Allen -gordel genoem en is erken as die grootste wetenskaplike bydrae van die Internasionale Geofisiese Jaar (1958).
Internet Explorer weergawe geskiedenis
Internet Explorer (voorheen Microsoft Internet Explorer en Windows Internet Explorer, algemeen afgekort IE of MSIE) is 'n reeks grafiese blaaiers wat deur Microsoft ontwikkel is en wat in 1995 as deel van die Microsoft Windows -bedryfstelsel ingesluit is.
Die eerste weergawe van Internet Explorer, (destyds genoem Microsoft Internet Explorer, later na verwys as Internet Explorer 1) het sy debuut op 17 Augustus 1995 gemaak. Dit was 'n herbewerkte weergawe van Spyglass Mosaic, wat Microsoft deur Spyglass Inc. gelisensieer het, net soos baie ander ondernemings wat blaaierontwikkeling begin het. Dit is die eerste keer vrygestel as deel van die byvoegingspakket Plus! vir Windows 95 daardie jaar. Latere weergawes was beskikbaar as gratis aflaai, of in service packs, en ingesluit in die OEM -diensvrystellings van Windows 95 en latere weergawes van Windows.
Oorspronklik werk Microsoft Internet Explorer slegs op Windows met 'n Intel 80386 (IA-32) verwerker. Huidige weergawes werk ook op x64, 32-bis ARMv7, PowerPC en IA-64. Versies op Windows ondersteun MIPS, Alpha AXP en 16-bis en 32-bit x86, maar ondersteun tans slegs 32-bis of 64-bis. Daar bestaan ​​'n weergawe vir Xbox 360 genaamd Internet Explorer vir Xbox met PowerPC en 'n ingebedde OEM -weergawe genaamd Pocket Internet Explorer, later hermerkende Internet Explorer Mobile, wat tans gebaseer is op Internet Explorer 9 en gemaak is vir Windows Phone met ARMv7, Windows CE, en voorheen , gebaseer op Internet Explorer 7 vir Windows Mobile. Dit word steeds ontwikkel naas die lessenaarweergawes.
Internet Explorer ondersteun ander bedryfstelsels met Internet Explorer vir Mac (met Motorola 68020+, PowerPC) en Internet Explorer vir UNIX (Solaris met SPARC en HP-UX met PA-RISC), wat gestaak is.
Sedert sy eerste weergawe het Microsoft funksies en tegnologieë bygevoeg, soos basiese tafelvertoning (in weergawe 1.5) XMLHttpRequest (in weergawe 5), wat die skepping van dinamiese webblaaie en geïnternationaliseerde domeinname (in weergawe 7) toevoeg, wat webwerwe toelaat om het moedertaaladresse met nie-Latynse karakters. Die blaaier het ook gedurende die hele ontwikkeling ondersoek gekry na die gebruik van tegnologie van derde partye (soos die bronkode van Spyglass Mosaic, wat sonder vroeë weergawes gebruik word) en kwesbaarhede oor veiligheid en privaatheid, en sowel die Verenigde State as die Europese Unie beweer dat die integrasie van Internet Explorer met Windows tot nadeel van ander blaaiers was.
Die nuutste stabiele weergawe het 'n koppelvlak wat gebruik kan word as 'n lessenaarprogram en as 'n Windows 8 -toepassing.
Deur die Sowjets aangespoor
Explorer 1 se rit na die ruimte het gekom deur 'n ingewikkelde stel omstandighede. Die Verenigde State het ten minste drie hoofvuurpylopsies gehad om die satelliet die ruimte in te stuur. Diegene wat vandag die meeste onthou word, is Vanguard - onder ontwikkeling deur die vloot - en Juno. Laasgenoemde vuurpyl was gebaseer op 'n weermagraket wat ontwerp is deur die Duitse wetenskaplike Wernher Von Braun, wat gewerk het aan die V-2-missielprogram wat tydens die Tweede Wêreldoorlog bomme na Engeland gestuur het.
Die satelliet sou tydens die Internasionale Geofisiese Jaar (wat van 1957-1958 gestrek het) as die bydrae van die Verenigde State tot die wetenskap gelanseer word. Toe gryp die geskiedenis in. Die Sowjetunie het Spoetnik op 4 Oktober 1957 die ruimte in geskiet. Dit was die eerste kunsmatige satelliet wat 'n nasie uit die aarde gestuur het. Die bekendstelling - eers onthul nadat dit 'n sukses was - het die grootste deel van die Westerse wêreld verstom. Dit was 'n staatsgreep vir die Sowjet -vuurpyltegnologie, en het sommige laat dink dat bomme net so maklik soos 'n satelliet gelanseer kan word.
Dit het die planne van die Verenigde State versnel. Vuurpyl- en satellietingenieurs het vinnig aan die werk gekom en probeer bewys dat hulle ook in die ruimte kan vaar.
Rolex Explorer 14270 spesifikasies
In 1989 is die Rolex Explorer 14270 vrygestel. Hierdie model het die voorafgaande Explorer -model, vervang 1019, vervang. Nadat dit ten gunste van die 14270 gestaak is, was die 1019 al 26 jaar in produksie. Aangesien die horlosie so lank in produksie was, het elemente soos die plexiglas-kristal en die matte draaiknop die horlosie verouderd gemaak en nie op datum met die ontwerpstandaarde van die tyd nie.
Die verskille tussen die nuwe 14270 en die 1019 was nie groot nie. In werklikheid was dit ontwerpgewys baie duidelik waar die 14270-ontwerp vandaan kom. Maar tegnies het die modelle meer van mekaar verskil. Trouens, die nuwer 14270 het 'n klomp nuwe tegniese funksies gehad.
Eerstens was die Explorer I 14270 toegerus met 'n nuwe beweging, die Rolex Caliber 3000. Die beweging was COSC -gesertifiseer, en dit was dieselfde beweging wat ook in die Submariner 14060 gebruik is.
Soos die naam onthul, is die Explorer -model 'n horlosie in die Rolex -reeks wat vir die avonturier gemaak is. Die idee van die horlosie is dat dit veronderstel is om hoë temperature te weerstaan, sowel vir lae as hoë en uiterste klimate waarin die avonturier verkeer. As sodanig was hierdie beweging 'n baie sterk beweging, gebou om skokke en uiterste temperature te weerstaan. Die beweging van die 14270 beskik oor 27 juwele, het 'n 28,800 km / h en is die laaste van Rolex se bewegings om 'n balanshaan te gebruik, in teenstelling met 'n balansbrug.
'N Ander nuwe kenmerk van die Explorer 14270 was dat dit nou 'n saffierkristal bevat in plaas van 'n plexiglas -kristal, wat beteken dat die horlosie meer robuust en duursaam sou wees.
'N Meer opvallende ontwerpkenmerk was dat die Explorer 14270 nie meer geverfde indekse gehad het nie, maar eerder indekse toegepas het. Die mees ikoniese ontwerpfunksie sou egter steeds bestaan, wat die Arabiese getaluurmerke was. Die Explorer 14270 bevat aanvanklik tritium vanweë sy helder indekse, wat om 6 uur aan die onderkant van die draaiknop gesien kon word, waar daar 'T SWISS-T & lt 25' staan, maar Rolex het hierdie middelproduksie van die Explorer verander 14270 in die jare 1997/1998, verander van tritium na Super Luminova as die ligmateriaal. Dit beteken dat daar Explorer 14270 is wat tritium bevat, en dat daar diegene is wat Superluminova bevat.
Die nuwe Explorer 14270 het sy 36 mm-omhulsel behou, maar die nuwe ontwerp bevat 'n dikker en stewiger omhulsel, en dus meer op datum met die destydse standaarde. Die Oyster -armband is meer robuust en duursaam gemaak, maar dit was nog steeds baie soortgelyk in terme van ontwerp, met dieselfde eindskakels as op die 1016.
U kan sê dat die Explorer I 14270 'n horlosie is wat 'n eenvoudige elegansie het. Dit is gebou op die Oyster Perpetual -omhulsel en het 'n baie eenvoudige ontwerp, met die ikoniese Mercedes -uurwyser, 'n eenvoudige, gepoleerde ring en die simmetriese toegepaste Arabiese syfers. Dit is ook nie groot nie en sit baie diskreet op die pols. Teen die tyd dat die horlosie vrygestel is, was 36 mm die grootte waarin manshorlosies was, en daarom was dit sinvol vir Rolex om die 36 mm -omhulsel te behou.
Ondanks die feit dat dit 'n horlosie vir ontdekkingsreisigers is, is die eenvoudige, stylvolle en minimalistiese ontwerp van die Explorer 14270 'n baie universele horlosie wat net so goed lyk met 'n pak as met gewone alledaagse klere. Die Explorer 14270 is werklik 'n horlosie waarop u kan staatmaak, en dit sal jaar na jaar aanhou tik, soos dit gebou is om te hou, en as 'n werkperd te werk. Aangesien die Explorer 14270 'n baie diskrete horlosie is, is dit gewild onder mense wat nie die aandag op hul pols wil vestig nie.
As u 'n Rolex Explorer 14270 wil koop, hoef u nie een te vind nie. Die vraag na hulle is nie groot nie en was in wese nog nooit nie, maar vir die vintage 1016 Explorer het vintage Rolex -versamelaars hul oë begin oopkry, wat beteken dat die pryse stadig begin styg. Wat die 14270 betref, kan u dit steeds teen baie goeie pryse kry, onder die kleinhandelprys van wat u moet betaal vir 'n moderne Explorer I, maar wie weet wat in die toekoms gaan gebeur?
Die Explorer I is 'n onderskatte klassieke, en as u een kry, beteken dit dat u 'n horlosie koop wat baie waarde vir u geld bied.
Wat die voorgangers betref, dit het in prys begin styg, en vandag word dit al hoe moeiliker om die vroeëre ontdekkingsreisigers in 'n goeie toestand te vind.
Herinneringe aan Explorer 1
Sedert hy as 'n jong tiener die boek van professor Oberth oor die vuurpyl na die interplanetêre ruimte gelees het, het satelliete in von Braun se gedagtes gedraai. Op 15 -jarige ouderdom het hy geweet hoe om die snelheid wat 'n vuurpyl moes bereik, te bereken om 'n satelliet op 'n gegewe hoogte in 'n wentelbaan te plaas. Hy het artikels oor vuurpyle, wentelruimtestasies en reis na die maan geskryf vir sy hoërskooljoernaal, en hy het destyds besluit dat hy gedurende die res van sy lewe wou help om die pad oop te maak vir die reis van die mens na sy hemelse bure.
Terwyl von Braun langafstand-presisie-vuurpyle onder die leiding van die weermag in Peenemunde ontwikkel het, mag hy nie die gebruik van sulke vuurpyle vir die verkenning van die ruimte noem nie. Na die oorlog, toe hy en 'n aantal van sy medewerkers hulle in Fort Bliss in Texas gevestig het, het hy die vryheid geniet om te dink en selfs te praat en te skryf oor vuurpyle vir ruimtevlug, en hy het dit gedoen wanneer hy die geleentheid gehad het. In 1952, terwyl hy die Redstone -vuurpyl in Huntsville ontwikkel het, het hy eenkeer vir my gesê: "Met Redstone kon ons dit regkry! beskryf hoe 'n groep van drie fases van klein vaste vuurpyle in plaas van die kop van Redstone 'n satelliet van 'n paar kilogram in 'n wentelbaan kan plaas.
Twee jaar later, in 1952, het von Braun gedink dat die tyd aangebreek het om 'n satellietprojek aan die weermag voor te stel, gebaseer op bestaande en vlugbewese vuurpylkomponente. Eintlik was die saamgestelde multistadige Redstone-vuurpyl wat hy voorgestel het vir 'n satellietlanseer ook vir 'n ander doel nodig: Sy span het destyds die Jupiter-missiel van 1600 myl ontwikkel wat 'n termiese beskerming nodig gehad het vir sy kernkop, terwyl dit weer hoog in die atmosfeer ingekom het spoed. Von Braun het 'n beskermende laag van die kernkop voorgestel wat tydens die hitte onder intense verhitting sou blaas, maar hierdie nuwe tegniek moes onder realistiese omstandighede beproef word voordat dit op Jupiter -missiele gebruik kon word. 'N Meervoudige Redstone -vuurpyl sou byna ideaal wees as 'n toetsbed vir ablasie -koppe. Twee boonste fases van soliede dryfvuurpyle is voldoende vir toetse met drie sulke fases, 'n satelliet kan gelanseer word.
Von Braun se voorstel vir 'n Redstone -satelliet, gesamentlik uitgewerk deur die span van von Braun by Redstone Arsenal en lede van die Office of Naval Research wat later by die Jet Propulsion Laboratory aangesluit het, is nie aanvaar nie. In plaas daarvan het die regering gekies vir 'n satellietvoorstel wat deur 'n ander Navy -span ingedien is, gebaseer op 'n nuwe vuurpyl met die naam Vanguard.
Rondom daardie tyd het Sowjet -Rusland planne aangekondig om 'n satelliet te ontwikkel en om dit in 1957 te lanseer, beide die Amerikaanse en die Russiese satelliete behoort deel te wees van die navorsingsprogram van die Internasionale Geofisiese Jaar.
Von Braun se hertoetsprogram begin met 'n eerste bekendstelling op 20 September 1956 toe 'n meervoudige Redstone -vuurpyl 'n hoogte van 1097 km en 'n afstand van 5470 km bereik het. Die hertoetsprogram vir Jupiter -koppe het volle sukses behaal. Intussen het die Vanguard -projek probleme ondervind. Generaal Medaris, destyds bevelvoerder van Redstone Arsenal, en von Braun het die weermag se hulp aangebied, selfs in die mate dat die vloot se satelliet met 'n multistadium Redstone onder die naam Vanguard gelanseer sou word, maar die vloot het enige hulp van die weermag geweier, en von Braun mag nie sy Redstone -satelliet bou en lanseer nie.
Intussen het openbare verklarings deur Sowjet -wetenskaplikes oor 'n Russiese satelliet meer gereeld geword, maar die meeste Amerikaners, tot die hoogste rang in die regering, sou nie glo dat Sowjet -Rusland sou kon bou nie, wat nog te sê 'n satelliet lanseer. Toe, op 4 Oktober 1957, begin Sputnik om die aarde draai en bewys aan die wêreld dat Amerika nie die eerste in die ruimte was nie. Die skok in die hele land was geweldig, maar dit verg nog 'n hartverskeurende mislukking van Vanguard, nog 'n Spoetnik met die hond Laika aan boord, en nog vier weke se wanhopige wag voordat die von Braun-JPL-span toestemming kry om 'n Redstone-vuurpyl saam te stel met drie boonste stadiums en 'n satelliet, toegerus met die kosmiese straaltellers van dr. Allen, en om dit te lanseer. Na minder as drie maande het die saamgestelde Redstone sy satelliet in 'n wentelbaan gelanseer en dit is Explorer I genoem, die eerste satelliet van die vrye wêreld. "Ons het nou ons vastrapplek in die ruimte gevestig, ons sal dit nooit weer prysgee nie," het von Braun gesê.
Dit was die eerste van 'n paar duisend satelliete en ruimtesondes wat deur ingenieurs en wetenskaplikes oor die hele aarde gelanseer is. Hulle het wonderlike dinge gebring soos direkte wêreldwye kommunikasie, 'n deurlopende blik op alle dele van ons planeet, opvoeding vanuit 'n wentelbaan, 'n magdom wetenskaplike kennis oor die maan, die planete, die sterre en die heelal, en miskien die belangrikste, 'n intense bewustheid van die kwesbaarheid en kwesbaarheid van die dun laag op ons aarde waarin ons leef, die lug, die water, die groen bedekking van plante, die dierelewe- in kort, van al die kenmerke van die planeet Aarde wat dit moontlik maak om te lewe en te bly lewe in ons aardse huis. Ek glo dat hierdie bewustheid alleen genoeg is om die moeite en die uitgawes om satelliete en sonde te bou, te lanseer en te bedryf in die groot ruimtes wat ons planeet Aarde omring, te regverdig.
In die moderne tyd: verwysing 14270 en verwysing 114270
In 1989 het Rolex uiteindelik gestaak Ref. 1016, die modernisering van die klassieke Explorer met die vrystelling van Verwysing 14270. Die nuwe verwysing het die matte draaiknop van die laat 1016 opgedateer met 'n blink wyser en 'n witgoud omring op die toegepaste indekse. Die 14270 het getrou gebly aan die oorspronklike Explorer se 36 mm -deursnee, alhoewel met 'n nuwe Caliber 3000 -beweging binne. Die saak was ook groter en stewiger, wat dit in die moderne era gebring het. Boonop is die akrielkristal van die 1016 ook vervang met saffierglas, nog 'n baie moderne kenmerk.
Alhoewel die 14270 nie deur die versamelaars gesog is soos 'n 1016 nie, is daar een uitsondering: die Explorer Blackout. Die Rolex Explorer Blackout, wat in die vroeë 1990's 'n kort tydjie vervaardig is, het swart Arabiese syfers in plaas van wit. As u een soek, soek 'n reeksnommer in die E (of miskien vroeë X) reeks. En baie geluk met die vind van een. In die meer algemene weergawe met wit indekse is die indekse gevul met tritium, tot 1997-1998, toe Rolex Super Luminova as ligmateriaal begin gebruik het. U kan die verskil onderskei deur na die draaiknop te kyk: as tritium gebruik is, sal die draaiknop "T Swiss - T & lt 25" onder die 6 -uurmerker sê. Vir baie is die Ref. 14270 is die perfekte kombinasie van vorm en funksie: dit het nog nie heeltemal ontwikkel tot 'n heeltemal moderne mode nie en het getrou gebly aan die klassieke Explorer -voorkoms, terwyl dit steeds besonderhede bygevoeg het wat die Ref. 1016: witgoud rondom die indekse en 'n nuwe moderne beweging onder hulle.
Die Rolex Explorer -verwysing 14270 "Blackout". | Hoofkantoor Milton
In 2001 het Rolex die Ref. 14270 met die Verwysing 114270, wat 'n nuwe kaliber 3130 -beweging gehuisves het. Dit het die 114270 0,5 mm dikker gemaak as die 14270 (12 mm v. 11,5 mm), maar behalwe dit, is die twee horlosies dieselfde. Die volgende groot verandering vir die Explorer het in 2010 by Baselworld plaasgevind.
Stel weergawes van Internet Explorer vir Windows vry
Internet Explorer weergawenommers vir Windows Server 2008, Windows 7 en Windows 8 gebruik die volgende formaat:
hoof weergawe. klein weergawe. bou nommer. subbou nommer
Hierdie tabel toon moontlike weergawenommers van Internet Explorer.
11.0.9600.***** Internet Explorer 11 vir Windows 7 en Windows 8.1
11.0.9600.***** Internet Explorer 11 vir Windows Server 2008 R2, Windows Server 2012 en Windows Server 2012 R2
11.*****.10240.0 Internet Explorer 11 op Windows 10 (aanvanklike weergawe vrygestel in Julie 2015)
11.*****.14393.0 Internet Explorer 11 op Windows 10 weergawe 1607 en Windows Server 2016
11.*****.17134.0 Internet Explorer 11 op Windows 10 weergawe 1803
11.*****.17763.0 Internet Explorer 11 op Windows 10 weergawe 1809 en Windows Server 2019
11.*****.18362.0 Internet Explorer 11 op Windows 10 weergawe 1903 en Windows 10 weergawe 1909
Internet Explorer 11 sal 'n weergawenommer hê wat begin met 11.0.9600. ***** op:
Die weergawenommer vir die laaste ***** sal verander op grond van die opdaterings wat vir Internet Explorer geïnstalleer is.
Gaan na die weergawenommer en die mees onlangse opdatering wat geïnstalleer is Hulp kieslys en kies Oor Internet Explorer.
Internet Explorer 11 op Windows 10 het 'n effense ander weergawe. Internet Explorer 11 verander sy weergawe met elke opdatering in die tweede deel met die ooreenstemmende OS-Build-inligting. As u byvoorbeeld vanaf 10 Oktober 2020 Windows 10 weergawe 1607 met die KB4580346 het, toon die bedryfstelsel 'n OS-bou-nommer van 14393.3986 (volgens winver.exe). Internet Explorer 11 sal verskyn as weergawe 11.3986.14393.0.
Die geringe weergawenommer, build-nommer en sub-build-nommer kan vertoon word sonder nulle. Weergawe 7.00.5730.1100 kan byvoorbeeld as 7.0.5730.11 vertoon word.
Alle weergawes van Internet Explorer 9.0 en latere weergawes wat aangepas is met Microsoft Internet Explorer Administration Kit (IEAK) bevat een van die volgende snare na die weergawe nommer. Om hierdie inligting te sien, klik Ongeveer op die Hulp spyskaart:
EK SIEN = Internetinhoudverskaffer
IS = Internet diensverskaffer
CO = Korporatiewe administrateur
Internet Explorer weergawe 9.0 en Internet Explorer weergawe 11.0 op produkte via Windows 10 weergawe 1803 bevat 'n opdateringsreëlingsreël wat alle geïnstalleerde opdaterings of hotfixes by die huidige weergawe van Internet Explorer bevat.
Die weergawenommers van Internet Explorer in die lys is gebaseer op die weergawes van Windows. Die lysnommers kan verander word deur die nuutste opdatering. Die bougetal van Internet Explorer in die weergawe van Windows Vista is dieselfde as in ander weergawes.
Explorer 1 - Geskiedenis
Bron: Data Sheet, Department of Astronautics, National Air and Space Museum, Smithsonian Institution.
Explorer-I en Jupiter-C
Die eerste satelliet- en ruimte -lanseervoertuig in die Verenigde State
Klik op die prentjie om die vergrote weergawe te sien.
Explorer-I, amptelik bekend as Satelliet 1958 Alpha, was die eerste aardse satelliet in die Verenigde State en is as deel van die Amerikaanse program vir die Internasionale Geofisiese Jaar 1957-1958 omhoog gestuur. Dit is ontwerp en gebou deur die Jet Propulsion Laboratory (JPL) van die California Institute of Technology onder leiding van dr. William H. Pickering. Die satellietinstrumentasie van Explorer-I is ontwerp en gebou deur dr James Van Allen van die State University of Iowa.
Die satelliet is om 10:48 nm vanaf Cape Canaveral (nou Cape Kennedy) in Florida gelanseer. EST op 31 Januarie 1958 deur die Jupiter-C-voertuig-'n spesiale wysiging van die Redstone-ballistiese missiel-wat deur die Army Ballistic Missile Agency (ABMA) ontwerp, gebou en gelanseer is onder leiding van dr Wernher Von Braun. Jupiter-C, 'n direkte afstammeling van die Duitse A-4 (V-2) vuurpyl, is oorspronklik in 1955-1956 ontwikkel as 'n hoëprestasie-vuurpyl vir toetsdoeleindes.
Die Jupiter-C het sy oorsprong in die Amerikaanse weermag se Project Orbiter in 1954. Die projek is in 1955 gekanselleer, maar toe die besluit geneem is om met Project Vanguard voort te gaan.
Na die bekendstelling van die Sowjet-Spoetnik I op 4 Oktober 1957, is ABMA aangesê om voort te gaan met die lanseer van 'n satelliet met behulp van die Jupiter-C, wat reeds in die neus-keëltoegangstoetse vir die Jupiter-intermediêre toetse getoets is. reeks ballistiese missiele (IRBM). In noue samewerking het ABMA en JPL die taak voltooi om die Jupiter-C te verander en die Explorer-I in 84 dae te bou.
Die kosmiese straaltoerusting van Explorer-I was in 'n wentelbaan en dui op 'n baie laer kosmiese straaltelling as wat verwag is. Dr Van Allen het teoretiseer dat die toerusting moontlik deur baie sterk versadig is as gevolg van die bestaan ​​van 'n gordel gelaaide deeltjies wat deur die aarde se magnetiese veld in die ruimte vasgevang is. Die bestaan ​​van hierdie Van Allen-gordels, wat deur Explorer-I ontdek is, is bevestig deur Explorer-III, wat op 26 Maart 1958 deur 'n Jupiter-C gelanseer is.
Die ontdekking van die Van Allen -gordels deur die Explorer -satelliete word beskou as een van die uitstaande ontdekkings van die Internasionale Geofisiese Jaar.
Explorer-I is in 'n wentelbaan geplaas met 'n perigee van 224 myl en 'n afstand van 1,575 myl met 'n tydperk van 114,9 minute. Die totale gewig was 30,66 pond, waarvan 18,35 pond instrumente was. Die instrumentgedeelte aan die voorkant van die satelliet en die leë afgeskaalde vuurpylomhulsel van die sersant in die vierde fase wentel om 'n enkele eenheid en draai om sy lang as teen 750 omwentelinge per minuut.
Die instrumentasie bestaan ​​uit 'n kosmiese straalopsporingspakket, 'n interne temperatuursensor, drie eksterne temperatuursensors, 'n neuskegel-temperatuursensor, 'n mikrometeoriet-impakmikrofoon en 'n ring van mikrometeoriet-erosie-meters. Data van hierdie instrumente is na die grond oorgedra deur 'n sender van 60 milliwatt wat op 108,03 megasiklusse werk en 'n 10-milliwatt-sender wat op 108,00 megasiklusse werk.
Die stuur van antennas het bestaan ​​uit twee veselglas-gleufantennas in die liggaam van die satelliet self en vier buigsame swepe wat 'n draaikolkantenne vorm. Die draai van die satelliet om sy lang as het die buigsame swepe uitgebrei.
Die buitekant van die instrumentgedeelte is in alternatiewe stroke wit en donkergroen geverf om 'n passiewe temperatuurbeheer van die satelliet te verseker. Die verhoudings van die ligte en donker stroke is bepaal deur studies van intervalle tussen skaduwee en sonlig, gebaseer op vuurtyd, baan, baan en helling.
Elektriese krag word verskaf deur chemiese nikkel-kadmiumbatterye [sic]*, wat ongeveer 40 persent van die gewig laai. Dit verskaf krag wat die hoëkrag sender vir 31 dae en die lae-krag sender vir 105 dae aangedryf het.
Vanweë die beperkte beskikbare ruimte en die vereistes vir 'n lae gewig, is die Explorer-I-instrumentasie ontwerp en gebou met die oog op eenvoud en hoë betroubaarheid. Dit was heeltemal suksesvol.
Die Jupiter-C-vuurpyl is oorspronklik ontwikkel om die ablatiewe neuskegel van die Jupiter IRBM te toets, hoewel die satellietlanseervermoëns erken is toe dit ontwerp is.
Die voertuig bestaan ​​uit 'n aangepaste Redstone-ballistiese missiel bo-op drie soliede drywende boonste trappe. Die tenk van die Redstone is met 8 voet verleng om ekstra dryfmiddel te verskaf. Die instrumentkompartement is ook kleiner en ligter as dié van die Redstone. Die tweede en derde fase is saamgebind in 'n 'bad' bo -op die voertuig, terwyl die vierde fase bo -op die bad self is. Die tweede fase is 'n buitenste ring van elf afgeskaalde Sergeant-vuurpylmotors, en die derde fase is 'n groep van drie afgeskaalde Sergeant-vuurpyle wat binne-in gegroepeer is. Dit word in posisie gehou deur skote en ringe en word omring deur 'n silindriese buitenste dop. Die geweven basisplaat van die dop rus op 'n kogellageras wat op die eerste fase instrumentgedeelte gemonteer is. Twee elektriese motors draai in die bad met 'n snelheid wat wissel van 450 tot 750 omw / min om te vergoed vir die wanbalans van die stoot wanneer die groep motors begin. Die draaisnelheid word deur 'n programmeerder gewissel, sodat dit nie aansluit by die veranderende resonante frekwensie van die eerste fase tydens vlug nie.
Die bad in die boonste fase is voor die bekendstelling gespin. Tydens die eerste fase-vlug is die voertuig gelei deur 'n gyro-control-stuurautomaat wat beide lugwaaie en straalwaentjies op die eerste trap deur middel van servo's beheer. Na 'n vertikale lansering van 'n eenvoudige staaltafel, is die voertuig so geprogrammeer dat dit teen 'n hoek van 40 grade van die horisontaal af beweeg tydens die uitbranding van die eerste fase, wat 157 sekondes na die bekendstelling plaasgevind het. By die eerste fase-uitbranding het plofbare boute wat geskiet is en vere die instrumentgedeelte van die eerste-fase tenk geskei. Die instrumentgedeelte en die draaibad is stadig na 'n horisontale posisie gekantel deur middel van vier lugstrale aan die voet van die instrumentafdeling. Toe die hoogtepunt van die vertikale vlug plaasgevind het na 'n kusvlug van ongeveer 247 sekondes, het 'n radiosein van die grond die elf-vuurpylgroep van die tweede fase ontsteek, wat die bad van die instrumentafdeling geskei het. Die derde en vierde stadium is op hul beurt afgevuur om die satelliet en die vierde fase tot 'n wentelsnelheid van 18 000 myl per uur te verhoog.
Wanneer dit as 'n satelliet-lanseervoertuig gebruik word, word die Jupiter-C soms die Juno-I genoem.
Gewig (in pond)
Algehele (opstyg) 64,000 10,260
Fase 1 62,700 9,600
Fase 2 1,020 490
Fase 3 280 140
Fase 1 80 31.5
Fase 1: Rocketdyne A-7-enjin .--
Stoot, 83.000 lb brandtyd, 155 sekondes spesifieke impuls, 235 sekondes dryfmiddels, vloeibare suurstof, as oksideermiddel, en "Hydyne" (60% onsimmetries, dimetielhidrasien en 40% dietyleentriamien), as brandstofdryf, turbopomptipe turbopomp, 90% waterstofperoksied ontbind deur katalisatorbed om stoom te produseer.
Fase 2: Elf JPL afgeskaalde sersant-vuurpyle.-
Stoot, 16,500 lb brandtyd, 6,5 sekondes spesifieke impuls, 220 lb-sek/lb dryfmiddel, polisulfied-aluminium en ammoniumperchloraat (vaste dryfmiddel).
Fase 3: Drie JPL afgeskaalde sersant-vuurpyle.-
Stoot, 5,400 lb brandtyd, 6,5 sekondes spesifieke impuls, 235 lb-sek/lb dryfmiddel, dieselfde as vir fase 2.
Fase 4: Een afgeskaalde SPL-vuurpyl van 'n JPL.
JUPITER-C (konfigurasie in drie fases):
20 September 1956: 'n Nulvrag van 86,5 pond gestyg tot 'n hoogte van 680 myl en 'n afstand van 3 300 myl vanaf Cape Canaveral, Florida.
15 Mei 1957: 'n Jupiter ablatiewe neuskegel van 300 pond op 'n hoogte van 350 myl en 'n reikafstand van 710 myl.
8 Augustus 1957: 'n 1/3-skaal Jupiter-neuskegel op 'n hoogte van 285 myl en 'n reikafstand van 1.330 myl. JUNO-I (konfigurasie in vier fases).
31 Januarie 1958: Omwentelde Explorer-I-satelliet wat 30,66 pond weeg met 18,35 pond loonvrag, perigee 224 myl, apogee 1,575 myl. Nog steeds in 'n wentelbaan (1965).
5 Maart 1958: Poging om Explorer-II (31,36 pond met 18,83 pond loonvrag) se poging om die baan te misluk, omdat die vierde fase nie ontbrand het nie.
26 Maart 1958: Omwentelde Explorer-III-satelliet wat 31,0 pond weeg met 18,53 pond loonvrag, perigee 119 myl, apogee 1,740 myl. Af op 28 Junie 1958.
26 Julie 1958: Omwentelde Explorer-IV-satelliet met 'n gewig van 37,16 pond met 'n vragvrag van 25,76 pond, 163 myl perigee, 1,373 myl. Af op 23 Oktober 1959.
24 Augustus 1958: Poging in die baan van Explorer-V-satelliet (37,16 pond met 25,76 pond loonvrag) misluk omdat die booster na die skeiding met die tweede fase bots, wat veroorsaak dat die vuurhoek van die boonste fase afgeskakel word.
23 Oktober 1958: Poging om 'n baan van opblaasbare Beacon-satelliet van 12 voet (31,5 pond met 18,3 pond laadvermogen) het misluk toe die tweede fase voortydig van die booster geskei is.
Explorer -reeks ruimtetuie
Die gebrek aan konsekwentheid spruit deels uit die feit dat die eerste ontdekkingsreisigers voorafgegaan het tydens die vorming van NASA. As gevolg hiervan is ontdekkingsreisigers 2 en 5 in die volgorde getel, alhoewel hulle nie 'n wentelbaan kon bereik nie. Na die oprigting van NASA op 1 Oktober 1958, het die agentskap die praktyk vasgestel om sulke lanserings nie meer te tel nie, maar die definisieprobleem bly 'n werklike een.
Dit was omdat selfs die vroeë ontdekkingsreisigers 'n groot verskeidenheid wetenskaplike missies uitgevoer het, wat strek van die ondersoek van energie-deeltjies deur atmosferiese en ionosferiese studies tot ondersoeke na mikrometeroïede, lugdigtheid, radioastronomie, geodesie en gammastraal-astronomie-om nie eens te praat van interplanetêre en sonkrag nie monitering. Terwyl Langley Research Center en Goddard Space Flight Center baie van die vroeë "Explorer" satelliete ontwerp en gebou het, het kontrakteurs en universiteite 'n paar eksperimente, komponente en selfs hele ruimtetuie verskaf. Die een konstante te midde van hierdie diversiteit was dat die vroeë "ontdekkingsreisigers" kleiner, eenvoudiger en goedkoper was as die wentelbane wat ook in wetenskaplike verkenning van fisiese en astronomiese verskynsels gebruik is.