"En die see was onstuimig, omdat 'n sterk wind gewaai het. En toe hulle omtrent drie of vier myl geroei het, sien hulle Jesus op die see loop en naby die skuit kom; en hulle het bang geword. Maar Hy sê vir hulle: Dit is Ek, moenie vrees nie." - Johannes 6:18-20 (53-vertaling).
Wanneer ons te staan kom teenoor God se albestuur, onderwerp ons onsself somtyds in 'n gees van "ek kan nie anders nie". Dan doen ons dit omdat ons dit moet doen, nie omdat ons dit wil doen nie. Maar die regte verhouding tussen die Christen en sy Here vra baie meer samewerking as dit. Wat van jou vereis word is 'n aktiewe gewilligheid om jou deel te doen en by te dra tot God se verlossingsplan.
Dit was aand en reeds donker. Die meer was onstuimig en 'n sterk wind het gewaai. Die dissipels het in hulle skuitjie geklim. Jesus was nie daar nie. Toe hulle Hom op die meer sien loop, word hulle bang. Dan spreek Hy 'n trooswoord tot hulle. In hierdie verhaal sien ons twee belangrike dinge wat naas mekaar staan: die storm wat woed en die almag van God wat naby is. Maar die storm woed nog voort en die skuitjie is nog op die meer. Rondom daardie klompie angsbevange, afgematte en half verkluimde dissipels in 'n dobberende bootjie vind ons: duisternis, wind, water, branders, storm en - Jesus!
Maar nóg het Jesus nie sy reddingswerk verrig nie. Waarom stel Hy dit uit? Ons kry die antwoord as ons verder lees. Johannes 6:21 gee dit vir ons: "Toe was hulle gewillig om Hom in die skuit te neem, en dadelik het die skuit by die land aangekom." Dink aan die vreugde en blydskap van daardie dissipels.
Ons bootjies vaar ook voort op die lewens-oseaan. Somtyds is dit mooiweer, ander tye is daar duisternis, wind, water, branders en storm. Maar God se almag is altyd daar. Jesus wag. Waarop? Op daardie aktiewe, positiewe gewilligheid van jou kant om Hom toe te laat om in jou lewensbootjie in te klim, om in jou huis te woon, om in jou gesprekke te deel, om in jou ondernemings mee te doen. Verwelkom jy Hom met vreugde en entoesiasme?