In hierdie gedeelte lees ons van ’n volk wat verkeerd beslis het oor ’n saak en daaroor gebuk moes gaan onder die oordeel van God.
En ons kan met reg sê dat hulle oordeel hulle nog verder in die steek gelaat het toe hulle gedink het dat die strawwe juis die aanduiding was dat die tyd nog nie ryp was om die tempel te bou nie.
Alle middele was tot hulle beskikking, want dit was ’n uitdruklike bevel van die Persiese koning dat die herbou van die tempel uit die staatskas betaal moes word.
So het dit gebeur dat die tempelbou heeltemal tot ’n stilstand gekom het tot die jaar 520. Dit was vir sestien jaar.
In die boek Sagaria verwys die Here na hulle as sy uitverkorenes wat Hy soos ’n stuk brandhout uit die vuur geruk het.
Die kerk en die gelowiges kan nooit sonder aanvegtinge wees nie, want ons moet die stryd voer vir God se koninkryk.
Ons moenie altyd so kla as ons iets oorkom nie – die kerk moet juis allerhande dinge oorkom, sodat sy kan veg teen die aanslae van die Satan!
Baie duidelik stel hy dit dat die volk ’n verkeerde siening van sake gehad het: Hulle eerste verantwoordelikheid het hulle eie huis geword, en nie die huis van God nie.
Dit is waarom sy prediking die klem dra dat dit nou tyd raak dat die volk dinge in die regte perspektief moet begin sien.
Ons moet natuurlik besef dat hierdie opwekking van Haggai nie net vir die volk alleen bedoel is nie.
Want ’n volk is tot nie veel beters in staat as waartoe sy leiers hom voer nie! Daarom word die twee manne aan die begin van die Godspraak op hulle name genoem!
Hierdie volk sê: Nog het die tyd nie gekom nie, die tyd dat die huis van die Here gebou moet word nie.
Die volk was almal daar. Elkeen het hierdie dag die preek van Haggai gehoor, want hy het dit gelewer op die feesvieringe van nuwemaansdag. Dit was die 29ste Augustus in die jaar 520 v.C. Die hele volk was vir die feesvieringe by die heiligdom bymekaar.
Uit die geskiedenis is hulle motivering baie duidelik: Hulle het gesê hulle het die teenkanting van die Samaritane.
Met dié vraag dui die Here aan dat die volk eintlik goed weet wat die regte tyd is, want hulle bewys dit met hulle ywer vir hulleself – maar hulle ywer is baie ver weg as dit by diens aan God kom!
Die Here wil hê sy volk se waardes moet reg wees. Met ander woorde dit moet in ooreenstemming wees met die waardes van die ewige koninkryk.
Vers 5 en 6 kan nie anders nie; dit moet verwys na die dinge wat die volk die vorige 16 jaar belewe het! Die profeet herinner die volk aan hulle rampe en teëspoed en al die ongeluk wat hulle getref het.
Hulle druiwe was so swak dat hulle nie eers vrolik en dronk geword het van die wyn wat hulle daarvan gemaak het nie.
Juis omdat verantwoordelikheid en diens aan God by hulle ontbreek het, daarom het die rampe oor hulle gekom!
In vers 9 sê die Here weer dat die straf was omdat hulle elkeen gehardloop het vir sy eie huis. Elkeen was fluks om tot sy eie voordeel dinge te doen, maar vir God was hulle traag.
Kerkbesoek: Is dit nie so dat ons ook hardloop vir ons eie huis nie? Ons is nie laat vir enige van ons sosiale afsprake nie, maar vir die afspraak wat God met ons het, daag ons baie keer nie eers op nie.
Waarom leer ’n klomp van ons nie vir ons kinders die Bybel nie – en ken self nie die inhoud van die binneblaaie van die Bybel nie?
Waarom kan lidmate so maklik vir die kerkraad sê dat hulle uit die kerk sal weggaan as ons hulle vermaan?
Daarna het Hy my Josua, die hoëpriester, laat sien, terwyl hy voor die Engel van die HERE staan, en die Satan aan sy regterhand staan om hom aan te klae (Sagaria 3:1).
Jesus het as die tweede Adam voor ’n proefgebod gestaan. Hy het duidelik die keuse gehad dat Hy sy eie menslike saak kon dien en die kruis misloop. Hy kon hardloop vir sy eie huis (in die woorde van ons teksvers), want Hy het baie duidelik in die versoeking van die duiwel die moontlikheid gehad om die kruis vry te spring.
Hy het ook die Heilige Gees teruggestuur, sodat ons nie meer ’n verskoning het nie, want die Gees van God laat ons baie goed weet wat reg is, en wat verkeerd is.
Die tyd waarin ons lewe stel mense voorop: ons besluite, ons insigte en ons eie verwaandheid en vermoëns.
Die Here Jesus het vir mense ‘n verlossing gegee wat deur die grense van die fisiese en die ewigheid breek.
Die Here Jesus het niks vir Homself gedoen nie. Hy het Homself laat martel en stukkend slaan en laat kruisig - vir ander mense: ons.
Hy het vir die wat Hy verlos ‘n lewe gegee wat toekoms het van nie net voor ons voete lê nie, maar wat van ons voete af oor die berge in die horison in tot verby die wederkoms na die ewige troon van God toe loop.