Chris Barnard, die skrywer, het ‘n kortverhaal geskryf met die titel “My broer se kraai”. In die verhaal kom my broer met ‘n beseerde kraai by die huis aan. Die kraai het sy vlerk gebreek. My broer het met liefde die kraai versorg, die vlerk gespalk en kos en water vir die kraai gegee. Hy het die beseerde kraai in ‘n koutjie in sy kamer gesit. Elke dag was dit dieselfde ritueel. Die kraai kry kos en water en my broer gesels met die kraai. Die kraai het baie gou gesond geword en die vlerk begin flap. Almal in die gesin het my broer aangespoor om die kraai los te laat. My broer wou nie, want het hy gesê “Dit is my kraai”.
Dit bly vir my ‘n baie mooi storie en wou graag die storie op Charlotte en Abel se troue vir hulle vertel. Die verhaal moes hulle aanspoor sodat twee harte wat saamklop mekaar nie insluk nie. Hoe verder ek die storie vertel het, hoe swaarder het ek gekry. Soveel so dat die trane spontaan my oë laat swem het. Skielik kom ek agter dat ek die storie nie vir hulle vertel nie, maar vir myself! ‘n Pa wat sukkel om die koutjie se deur oop te laat.
Gister het ek die pasgetroudes op die lughawe gaan haal. Hulle gelukkige saamwees het my gerus gestel. Ons dogter het ‘n nuwe koutjie gekry, maar sy sal altyd ons dogter bly.