In 'n opname van byna 110,000-Amerikaners het navorsers bevind dat mense wat die meeste van hul erfenis voel, meer geneig is om 'n vrye toets te weier omdat hulle glo die uitslae sal bevestig wat hulle reeds weet - selfs as hulle persepsie van hul voorgeslagte dalk nie akkuraat is nie. .
Verskeie faktore, wat die sosioloë geleer het, vorm hierdie vertroue, insluitend 'n persoon se rasseidentiteit en wanneer hulle voorvaders na die Verenigde State geëmigreer het.
In hul koerant in Nuwe Genetika & Genootskap, die sosioloë vind dat die nader mense na die immigrantervaring is, hoe meer seker mense voel oor hul afkoms, hoe minder belangstel hulle om 'n DNA-herkoms toets te neem.
Diegene wat toetsdienste gebruik, sal waarskynlik later Amerikaners wees met self-geïdentifiseerde wit, swart en meerderjarige Amerikaners is waarskynlik reeds 'n toets geneem. Asiatiese Amerikaners, ongeag die aantal geslagte wat hulle uit immigrantvoorouers verwyder word, het die minste belangstelling uitgespreek.
Die opname was deel van 'n groter studie van Amerikaanse volwassenes wat geregistreer is by die National Marrow Donor Program wat rasse-, voorgeslagte- en genetiese maatreëls ondersoek het om donor-ontvanger transplantasie ooreenstem te verbeter.
"Wie neem nie hierdie toetse nie?"
"Die meeste van die debat oor DNA-herkoms toetse het gehandel oor wie hulle neem en wat hulle van hul resultate moet maak," sê Aliya Saperstein, 'n medeprofessor van sosiologie aan die Stanford Universiteit se Skool vir Geesteswetenskappe en Wetenskappe. "Ons wou dit van die ander kant af kom: Wie neem nie hierdie toetse nie?"
As deel van die opname het die navorsers gevra of mense geïnteresseerd sou wees in die neem van 'n DNA-herkoms toets as dit vry was. 'N Groot meerderheid-93-persent het gesê ja, 5-persent het reeds 'n naslagtoets getoon, en minder as 2-persent het gesê hulle stel nie belang nie. Egter respondente wat self geïdentifiseer as Asiatiese was meer as twee keer so geneig om oninteresses uit te druk, met 5 persentasie wat 'n hipotetiese vrye toets afneem.
Navorsers het respondente gevra wat geweier het om te verduidelik hoekom: Voorafgaande voorouersekerheid was een van die redes waarom die deelnemers die meeste aangehaal het. Die minste aangehaalde verduidelikings was data-privaatheidskwessies en skeptisisme oor toets akkuraatheid, maar die navorsers het kennis geneem omdat hulle met 'n monster van die beenmurgprogram gewerk het. Dié respondente was waarskynlik meer oop om hul biologiese inligting as ander te deel.
Asiatiese Amerikaners was die waarskynlikste om voorouersekerheid te eis - 1.2 tot 3.9 keer groter as self-geïdentifiseerde wit respondente - selfs vir Asiatiese Amerikaners wie se familie vier of meer generasies gelede na die Verenigde State geëmigreer het. Hulle was ook verreweg die waarskynlikste verslag dat al vier hul biologiese grootouers van dieselfde enkele oorsprong was.
"Sommige mense word getrek op genetiese afstammingstoetse omdat hulle 'n storie van jou verskil bied," sê Saperstein. "Ander mense, veral diegene wat hul voorgeslagte oortuig is, is homogeen, sien nie die punt nie."
Soos een respondent het gesê: "My familie en ek is almal uit Korea, wat slegs uit Koreaans tradisioneel bestaan, so ek weet ek is 100-persent Koreaans." Net so het 'n ander respondent na homogeniteit verwys - kom van net een deel van die wêreld - 'n rede vir hul oninteresses: "My hele familie, insluitend myself, kom uit China. Dit is uiters onwaarskynlik dat ek enige ander etnisiteite sou meng. "
Sekerheid vs onsekerheid
"Die geskiedenis en tydsberekening van migrasie na die VSA het familiebande vir sommige mense meer as ander vererger," sê Adam Horowitz, hoofskrywer van die koerant, wat sy doktorsgraad in sosiologie by Stanford ontvang het.
"Genetiese afkoms toetsing word bemark om onsekerheid te verlig," sê hy.
Byvoorbeeld, sê Saperstein, het toetsmaatskappye 'n beroep gedoen op swart Amerikaners wat nooit hul oorsprong geken het nie as gevolg van inligting wat verlore geraak het in die trans-Atlantiese slawehandel, sowel as afstammelinge van mense wat na die Verenigde State gekom het tydens die hoogte van die Europese immigrasie in die 19 en vroeg-20de eeue.
En soos data uit die opname bevestig, was die appèl vir DNA-herkoms toetsing die hoogste onder swart-en-wit-Amerikaners van derde of latere generasie, wat aansienlik minder homogeniteit en aansienlik meer algehele onsekerheid oor hul gesinsvoorvader gerapporteer het, sê die navorsers.
"Soos elke generasie Europese immigrante met mekaar getroud was, het spesifieke vooroudelike aanhangsels meer onbekend geword, meer ver en minder belangrik," sê Horowitz.
Derde of latere generasie swart en wit Amerikaners het ook die meeste belangstelling uitgespreek om 'n genetiese afkoms toets te neem en het waarskynlik reeds 'n toets geneem. Die sosioloë het ook bevind dat multiraciale respondente beduidend meer geneig was as monorakiale wit respondente om reeds 'n genetiese afkoms toets te hê.
Om uitgelaat te word
Hierdie verskille vorm diegene wat ingesluit is in genetiese afkoms databasisse, sê die navorsers, en let daarop dat dit implikasies het op watter gevolgtrekkings uit die data getrek kan word.
"Wat was verrassend was die duidelike patrone in wie nie 'n voorgeslagte toets wou neem nie," sê Saperstein. "Dit impliseer 'n goeie hoeveelheid seleksie in wie in die databasisse is, en dit beïnvloed die resultate wat almal ontvang."
Sommige van die grootste toetsmaatskappye bied opgraderings van vorige afkomsresultate aan as hul verbruikersdatabase uitbrei, sê Saperstein. Vorige toetstakers wat homogene voorvaders het, word as maatstawwe opgeneem, met hul DNA wat as die vergelykinggroep vir almal anders dien, sê sy.
"Dit is belangrik vir mense om hulself te leer oor wat genetiese afkoms toetse kan en kan nie openbaar nie, en ons resultate voeg nog 'n rede vir versigtigheid," sê Saperstein, wie se beurs fokus op ras en metodologie.
"Dit sal beslis ironies wees as mense wat die mees seker is dat hulle homogene voorvaders het, ook die minste waarskynlik in hierdie databasisse verteenwoordig kan word."
Ander mede-outeurs het gekom van die National Marrow Donor Program en die Universiteit van Kalifornië, San Francisco. Die Nasionale Instituut van Gesondheid het hierdie navorsing ondersteun.