New England Farmers Revolt, weereens - Tradisionele resepte - 2021
New England Farmers Revolt, weereens
Maine -boere protesteer teen regulasies oor goedere wat plaaslik versprei word
Boere in klein dorpies in Maine is opgewonde oor nuwe regeringsregulasies.
Volgens NPR, het dorpe soos die eiland Isle au Haut gelokaliseerde wetgewing goedgekeur wat bekend staan ​​as ordonnansies vir voedselsoewereiniteit. In 'n staat met 'n groot bevolking van klein, plaaslike plase, is dit geen wonder dat die steun vir hierdie verordeninge versprei word nie.
Hierdie soewereiniteitsverklarings het begin nadat die staatsregering besluit het om kleinboere toe te laat om hoenders op hul eiendom te slag, eerder as om dit na 'n slaghuis te vervoer. Dit was bedoel om boere aan te moedig om meer pluimvee groot te maak, maar reëls wat deur die regering uiteengesit is, beteken dat die proses boere meer as $ 30 000 sal kos.
Dit het plaaslike boere in opstand laat kom. Blue Hill, Maine, was een van die eerste dorpe wat betoog het, en het 'n heen en weer tussen plaaslike produsente en staatsreguleerders begin. Staatswetgewers het nou verskeie wetsontwerpe goedgekeur ten gunste van hierdie revolusionêre se eise. Tien dorpe in die staat het nou soortgelyke verklarings aangeneem ná hierdie suksesse.
Terwyl baie plaaslike boere hierdie soewereiniteitsvoorskrifte ondersteun, beweer sommige dat dit steeds in die belang van verbruikersveiligheid is om die regeringsmandate na te kom. In 'n staat soos Maine waar voedselvoorskrifte reeds los is, is sommige bang dat verbruikers die prys kan betaal vir boere se vryheid.
BOERE BEGIN OM TE ORGANISEER
Die aanvanklike reaksie deur toenemend gefrustreerde en woedende boere was om in groepe te vergelyk wat soortgelyk was aan vroeë vakbonde. Deur op te let hoe die industriële arbeidersbeweging in die laaste kwart van die eeu ontwikkel het, het boere begin verstaan ​​dat 'n gesamentlike stem aansienlike druk onder politieke leiers kan veroorsaak en wesenlike veranderinge kan meebring. Terwyl boere hul eie uitdagings gehad het, insluitend die van aardrykskunde en uiteenlopende behoeftes onder verskillende soorte famers, was hulle van mening dat hierdie model nuttig was vir hul doel.
Hierdie afdruk uit die vroeë 1870's, met tonele van die plaaslewe, was 'n advertensieplakkaat vir die Grangers, een van die vroegste hervormingsgroepe vir boere.
Een van die eerste pogings om boere te organiseer, het plaasgevind in 1867 met die skepping van Oliver Hudson Kelly van die Patrons of Husbandry, meer algemeen bekend as die Grange. Na die burgeroorlog het die Grangers in minder as 'n dekade vinnig gegroei tot meer as 1.5 miljoen lede. Kelly het geglo dat boere hulself die beste kan help deur boere -koöperasies te skep waarin hulle hulpbronne kan bymekaarmaak en beter afleweringstariewe kan verkry, asook pryse op sade, kunsmis, masjinerie en ander noodsaaklike insette. Hy het geglo dat hierdie koöperasies hulle sou toelaat om die produksie self te reguleer en gesamentlik beter tariewe by spoorwegondernemings en ander besighede te verkry.
Op staatsvlak, spesifiek in Wisconsin, Minnesota, Illinois en Iowa, het die Patrons of Husbandry kortliks daarin geslaag om Granger Laws te aanvaar, wat 'n aantal spoorlyntariewe gereguleer het saam met die pryse wat deur graanhysbakoperateurs gehef word. Die beweging het ook 'n politieke party gestig - die Greenback Party, wat so genoem is vanweë die ondersteuning van drukgeld (of "greenbacks") wat nie op 'n goue standaard gebaseer was nie - wat kort sukses behaal het met die verkiesing van vyftien kongreslede. Sulke suksesse was egter van korte duur en het min invloed op die lewens van alledaagse boere gehad. In die Wabash -saak van 1886, gebring deur die Wabash, St. Louis, en Pacific Railroad Company, het die Amerikaanse hooggeregshof beslis teen die staat Illinois omdat hy Granger -wette aangeneem het wat spoorwegpryse beheer, die hof bevind dat sulke wette ongrondwetlik is. Hulle argument was dat state nie die bevoegdheid gehad het om handel in die staat te beheer nie. Wat die Greenback Party betref, toe slegs sewe afgevaardigdes by 'n nasionale byeenkoms van 1888 verskyn het, het die party verdwyn.
Die Farmers 'Alliance -vlag vertoon die leuse:' Die beste vir die meeste mense ', duidelik 'n sentiment wat hulle gehoop het dat ander sou glo.
Die Farmers 'Alliance, 'n konglomerasie van drie streeksalliansies wat in die middel van die 1880's gevorm is, het in die nasleep van die Grange-beweging posgevat. In 1890 dring dr Charles Macune aan, wat die Southern Alliance gelei het, wat in Texas gevestig was en teen 1886 meer as 100,000 lede gehad het, 'n nasionale alliansie tussen sy organisasie, die Northwest Alliance, en die Colored Alliance, die grootste Afrika Amerikaanse organisasie in die Verenigde State. Onder leiding van Tom Watson het die Colored Alliance, wat in Texas gestig is, maar vinnig deur die Ou Suid versprei het, meer as een miljoen lede getel. Alhoewel hulle oorspronklik vir selfhulp gepleit het, het Afro-Amerikaners in die groep gou die voordele van politieke organisasie en 'n verenigde stem verstaan ​​om hul lot te verbeter, ongeag ras. Terwyl rassisme die alliansie onder die drie komponente vertak het, het hulle steeds daarin geslaag om 'n nasionale agenda op te stel wat 'n beroep op hul groot lidmaatskap was. Alles in ag genome, het die Farmers 'Alliance meer as 2,5 miljoen lede, 1,5 miljoen wit en 1 miljoen swart, bymekaar gebring.
Die alliansiebeweging en die daaropvolgende politieke party wat daaruit voortspruit, het ook prominente rolle vir vroue gespeel. Byna 250 000 vroue het by die beweging aangesluit vanweë hul gedeelde belangstelling in die verslegtende situasie van die boere sowel as die belofte om 'n volwaardige vennoot te wees met politieke regte binne die groep, wat hulle as 'n belangrike stap beskou het in die stryd teen vrouestemreg op nasionale vlak. . Die vermoë om in die organisasie te stem en vir die amp te staan, het baie vroue aangemoedig wat soortgelyke regte op die groter Amerikaanse politieke toneel gesoek het. Die vooraanstaande woordvoerder van die alliansie, Mary Elizabeth Lease van Kansas, het dikwels gepraat oor lidmaatskap by die Farmers 'Alliance as 'n geleentheid om' minder koring en meer hel in te samel! '
Die alliansiebeweging het verskeie doelwitte gehad, soortgelyk aan dié van die oorspronklike Grange, insluitend groter regulering van spoorwegpryse en die daarstelling van 'n inflasionêre nasionale monetêre beleid. Die mees kreatiewe onder die oplossings wat deur die Farmers 'Alliance gebied word, was egter die oproep om 'n sub -gebiedsplan. Ingevolge hierdie plan sou die federale regering 'n kort rukkie boere se oeste in stoorhuise stoor, waartydens die regering lenings sou gee aan boere ter waarde van 80 persent van die huidige oespryse. Boere sou dus onmiddellik kontant byderhand hê om skuld te vereffen en goedere te koop, terwyl hul gewasse in pakhuise sit en plaaspryse styg as gevolg van hierdie beheer oor die aanbod op die mark. As markpryse voldoende hoog gestyg het, kon die boer sy gewasse onttrek, teen die hoër prys verkoop, die staatslening terugbetaal en steeds wins oorbly.
Ekonome het destyds gedink dat die plan 'n mate van verdienste het; 'n sterk veranderende weergawe sal later tydens die Groot Depressie van die dertigerjare aanvaar word, in die vorm van die Landbouaanpassingswet. Die federale regering het die plan egter nooit ernstig oorweeg nie, aangesien kongreslede die geskiktheid van die regering wat as landelike skuldeiser dien, bevraagteken het, sonder dat die produksiebeheer hoër kommoditeitspryse tot gevolg sou hê. Die weiering van die regering om op die voorstel op te tree, het baie boere laat wonder wat nodig is om oplossings vir hul groeiende skuld te vind.
Nasaump is 'n tradisionele Wampanoag -gereg wat gemaak word van gedroogde mielies, plaaslike bessies en neute. Dit word in water gekook totdat dit verdik, en is soortgelyk aan pap of hawermout.
1 1/2 koppies mieliemeel
1 koppie aarbeie, frambose, bloubessies of 'n kombinasie van al drie
1/2 fyngedrukte okkerneute, haselneute, sonneblomsaad of 'n kombinasie van al drie
esdoornstroop of suiker na smaak (opsioneel)
Meng mieliemeel, bessies, fyngedrukte neute en die opsionele versoeter in 'n pot water en bring tot kookpunt. Verlaag die hitte tot medium en kook, roer gereeld, vir 15 minute.
Sobaheg is die Wampanoag -woord vir bredie. Soos die meeste bredies, word hierdie gereg maklik aangepas by seisoenale bestanddele. Die gemaalde neute help om die sobaheg te verdik. Daar word vandag nog in die Wampanoag -land variasies van hierdie gereg gemaak.
1/2 pond droëbone (wit, rooi, bruin of gevlekte niervormige bone)
1/2 pond wit hominy mielies of geel samp of grof korrels, beskikbaar in ons winkels, en gemaal by Plimoth Grist Mill!
1 pond kalkoenvleis (bene of bors, met been en vel)
1/4 pond groenbone, gesny en in lengte van 1 duim gesny
1/2 pond winterpampoen, gesny en in blokkies gesny
1/2 koppie rou sonneblomsaadvleis, gekap tot 'n kursus meel (of okkerneute)
gedroogde ui en/of knoffel na smaak
sout of sout na smaak (opsioneel)
Meng gedroogde bone, mielies, kalkoen, geurmiddels en water in 'n groot pot. Bring tot kookpunt oor medium hitte, verlaag tot 'n baie lae kookpunt en kook ongeveer 2 1/2 uur. Roer af en toe om seker te maak dat die bodem nie vassit nie.
As droëbone sag is, maar nie pap nie, breek kalkoenvleis af, verwyder vel en bene. Voeg groenbone en pampoen by, en laat prut baie saggies tot sag.
Voeg sonneblom- of neutmeel by, roer tot deeglik gemeng.
Gekookte brood is 'n klein pattie wat meestal gemaak is van mieliemeel, met fyngedrukte neute en bessies. Dit word in 'n pot kookwater laat val, en styg tot bo.
1 liter effens gekookte water
1/2 koppie gedroogde bosbessies, bloubessies en/of aalbessies
1/2 koppie fyngedrukte neute of sade (okkerneute, haselneute of sonneblomsaad)
Meng al die bestanddele in 'n groot bak en meng deeglik. Na mengsel, voeg 'n lepel stadig by 'n bietjie kookwater stadig by. As die mengsel dik genoeg is om taai te wees, vorm ronde patties (ongeveer 3 duim in deursnee en 1/2 duim dik). Laat die water effens kook en gooi 1 of 2 patties in, sorg dat dit nie aan die onderkant vassteek nie. Verwyder die brood wanneer dit begin dryf.
Mexikaanse boere is in opstand omdat water tydens die droogte na die VSA gestuur is
Mexikaanse boere in die droogtegeteisterde deelstaat Chihuahua staan ​​in 'n toenemend gewelddadige stryd teen oproerplanne van die nasionale wag teen die regering se besluit om skaars watertoevoer na die Verenigde State te stuur.
Die konfrontasie het reeds tot bloedvergieting gelei: vroeër hierdie maand is 'n vrou doodgeskiet en haar man is gewond nadat wagte op boere losgebrand het met stokke en klippe.
Die Mexikaanse regering het intussen die betogers daarvan beskuldig dat hulle deur opposisiepolitici gesteun word en die La Boquilladam gesaboteer het, wat 'n deel van die water bevat wat dit noord wil stuur.
Die opstand in Chihuahua beklemtoon die erns van watertekorte, aangesien die klimaatkrisis erger droogtes veroorsaak en die landbou onder druk plaas.
Dit het ook vrae laat ontstaan ​​oor hoekom die nasionalistiese president van Mexiko, Andrés Manuel López Obrador, so 'n prioriteit geplaas het om waterskulde aan die VSA terug te betaal eerder as om vir Mexikaanse boere te gaan kolf.
"In die hele geskiedenis van Chihuahua is die weermag nog nooit gestuur om die damme te neem nie," het Mario Mata Carrasco, 'n federale wetgewer van Chihuahua, gesê. 'In plaas daarvan om georganiseerde misdaad en dwelmhandelaars te bekamp, ​​veg hulle teen ons boere.
Geskille oor water is niks nuuts op die hoë vlaktes van die staat Chihuahua nie, waar reënval steeds onreëlmatiger word. Stuur ook nie water na die VSA nie, wat ingevolge 'n verdrag van 1944 vereis word.
Maar die onrus het toegeneem te midde van Amerikaanse eise dat Mexiko sy kwota van vyf jaar moet nakom en die oordrag van meer as 100 miljard liter teen 24 Oktober moet voltooi.
Plaaslike boere dring daarop aan dat 'n tekort aan die kwota in die toekoms terugbetaal kan word, en voer aan dat water wat agter Mexikaanse damme gehou is - waarvoor hulle toegewings het - nog nooit deel van die ooreenkoms was nie.
'As die regering ons eiendom kom steel, het ons geen ander opsie as om dit te verdedig nie,' sê Raymundo Soto, 'n woordvoerder van die boere. "Die internasionale waterverdrag stel duidelik alternatiewe vir die oplossing van hierdie probleme vas."
Ingevolge die verdrag stuur Mexiko water uit riviere in die Rio Grande -bekken na die Verenigde State, wat weer Mexiko -water in die Colorado -rivier na die weste stuur.
Die verdrag is onderhandel toe Mexiko en die VSA bondgenote van die tweede wêreldoorlog was en 'baie gunstig is vir Mexiko', het Lorenzo Meyer, 'n Mexikaanse historikus en kommentator, getwiet. 'As ons nie ons verdragsverpligtinge nakom nie, sou 'n ooreenkoms eindig wat onmoontlik is om op te verbeter.'
Gebakte bone is so sinoniem met New England dat dit algemeen na Boston gebakte bone verwys. Hierdie gestoofde marinebone word versoet - dikwels met melasse of esdoringstroop, ook 'n New England -ikoon - en met spek (in die moderne tyd) of soutvark (in die vroeë dae). Inheemse mense kry ook krediet vir hierdie gereg - hulle het die setlaars geleer hoe om dit te maak.
Cranberries word sterk geïdentifiseer met New England dat jy basies nie Thanksgiving sonder hulle kan hê nie - in sous, lekkernye of brood. Hulle is inheems aan Massachusetts, maar word gegroei om te voldoen aan die groot seisoenale vraag in sanderige moerasse.
Meer kos per werker
'N Tweede rede waarom ons 'n landbou -revolusie in die eeu na 1750 kan eis, is dat namate elke landbouwerker meer voedsel produseer, die deel van die arbeidsmag in die landbou gedaal het. Hierdie dalende deel van die werkers in die landbou het die aandeel in die nywerheid en dienste laat toeneem: met ander woorde verbeterde landbouproduksie het die industriële revolusie moontlik gemaak, en baie sou die industriële revolusie as die begin van die moderne wêreld beskou. Teen 1850 was slegs 22 persent van die Britse arbeidsmag in die landbou die kleinste deel van enige land ter wêreld.
Die ontwikkeling van agrariese kapitalisme in Engeland het gelei tot beter plaasbestuur en meer doeltreffende gebruik van die arbeidsmag.
Presies hoe diegene wat op die land werk, meer voedsel kon produseer, bly 'n raaisel. Daar was meer dierekrag beskikbaar vir Engelse boere as vir hul eweknieë elders, en vanaf die 1820's en 30's is 'n wye verskeidenheid masjinerie ontwikkel, wat veral belangrik was om die doeltreffendheid van die sny en dors van graan te verbeter. Die verbetering in arbeidsproduktiwiteit het egter lank hiervoor begin.
Die sleutel lê waarskynlik in die manier waarop die Engelse arbeidsmag georganiseer en in diens was. Die ontwikkeling van agrariese kapitalisme in Engeland, met diegene wat by die landbou betrokke was, verdeel in grondeienaars, kapitalistiese huurders en arbeiders, het gelei tot 'n beter plaasbestuur en meer doeltreffende gebruik van die arbeidsmag.
Die debat oor die landbou -revolusie in Engeland is steeds vol kontroversie. Sommige historici, veral diegene wat die tegnieke van die ekonomie gebruik om die produksie- en produktiwiteitsindekse uit pryse te haal, verwerp die idee van 'n landbourevolusie ná 1750 heeltemal en voer aan dat die groot veranderinge vroeër plaasgevind het. Aangesien geen nasionale landboustatistieke tot 1866 gepubliseer is nie, is dit begryplik dat historici tegnieke soek wat hulle die inligting wil gee wat hulle wil hê, maar dit is moeilik om die oorweldigende hoeveelheid bewyse uit 'n wye verskeidenheid bronne te vermy wat dui op die tydperk daarna 1750 as getuie van 'n landbou -revolusie.
New England Anadama -brood
Hierdie eenvoudige meel, mieliemeel, gis en melasse het al jare lank kombuise in New England gemaak. Dit is ideaal vir toebroodjies, en dit is ook lekker saam met soppe.
3/4 koppie (113 g) geel mieliemeel
3 eetlepels (43 g) botter
1/4 koppie (85 g) donker melasse
1 koppie (227 g) tot 1 koppie + 2 eetlepels (255 g) kookwater*
1 koppie (113 g) King Arthur Witkoringmeel
Klits die mieliemeel en sout saam.
Voeg die botter en melasse by die bak.
Giet die kookwater by, roer tot die botter gesmelt en die mengsel glad is. Laat die mengsel afkoel tot louwarm, ongeveer 15 minute.
Weeg jou meel of meet dit deur dit liggies in 'n koppie te skep en vee dit dan uit. Meng die droë melk, meel en gis by. Laat die deeg 20 minute rus, sodat die meel en mieliemeel die vloeistof kan absorbeer.
Knie die deeg vir ongeveer 7 minute teen 'n matige spoed van 'n staafmenger, tot glad. Dit sal effens styf wees, maar nog steeds taai op die oppervlak. Bedek die bak en laat die deeg rys tot dit omtrent verdubbel is, ongeveer 1 uur.
Maak die deeg liggies leeg en vorm dit in 'n 8 "blok. Plaas die hout in 'n 8 1/2" x 4 1/2 "broodpan. (Wil jy 'n ronde brood bak? Sien" wenke "hieronder.) Bedek die pan en laat die deeg rys tot die middel ongeveer 90 cm bo die rand van die broodpap uitsteek.
Teen die einde van die rystyd, verhit die oond tot 350 ° F.
Bak die brood vir 35 tot 40 minute totdat 'n digitale termometer wat in die middel geplaas is, minstens 190 ° F registreer. As u 'n ligter kors verkies, moet u die brood losweg met aluminiumfoelie tent vir die laaste 15 minute bak.
Sommige variasies van hierdie brood sluit rogmeel in. Indien nodig, vervang 1/2 koppie (53 g) wit rogmeel vir 1/2 koppie (57 g) volkoringmeel.
Hierdie soet en helderkleurige pekel met 'n snaakse naam kom waarskynlik uit Nieu -Engeland uit Indië, gebring deur matrose op walvisskepe, of op skeepskepe in die China -handel. Die Britse weergawe, wat soms Indiese lekkernye genoem word, bevat dikwels blomkool, courgette en borrie, terwyl jy in die Amerikaanse suide kool onder die bestanddele vind en dit word chow-chow genoem. Bedien dit saam met hamburgers, worsbroodjies, of 'n bord ham, vark of vleis.
2 pond groen (onryp) tamaties
1/3 koppie growwe kosher sout
2 rooi soetrissies, ontpit en gerasper
1 geel soetrissie, ontpit en gerasper
1. Rasper die tamaties en uie in 'n voedselverwerker met 'n growwe rasper. As jy nie 'n voedselverwerker het nie, sny dit met die hand fyn.
2. Smeer die tamaties en uie in 'n groot bak met die sout. Sit eenkant vir 4 uur.
3. Dreineer die tamaties en uie in 'n vergiet in die wasbak. Spoel 3 keer in groot hoeveelhede koue water om die meeste sout te verwyder. Dreineer weer. Druk met u hande oortollige vloeistof uit.
4. Meng asyn, water, suiker, mosterdsaad, naeltjies, peper, borrie, wortels, rooi en geel soetrissie in 'n soppot oor medium hitte, en gedreineerde tamaties en uie. Bring tot kookpunt. Verlaag die hitte tot kookpunt en kook, af en toe roer, vir 15 minute.
5. Skep in gesteriliseerde flesse, verseël en bêre tot 4 maande in die yskas. Of verwerk die flesse vir 10 minute terwyl dit nog warm is in 'n kookwaterbad (sien instruksies) en bêre tot 1 jaar op 'n koel plek.
Betekenis van Shays ' Rebellie
Ten tyde van Shays ' Rebellion, is die nuutgestigte Verenigde State beheer deur die Statute van die Konfederasie, 'n dokument wat volgens baie mense in die land te swak was om die jong land effektief te bestuur.
Die spook van Shays ' Rebellion het die debat ingelig oor die opstel van 'n nuwe Amerikaanse grondwet, wat brandstof verskaf aan Alexander Hamilton en ander federaliste wat pleit vir 'n sterk federale regering en die vermindering van die regte en state.
Nasionaliste het die opstand gebruik om paranoia te verhoog, en George Washington was genoeg oortuig deur hul argumente om uit pensioen te kom en deel te neem aan die Grondwetlike Konvensie, waar hy tot die eerste president van die Verenigde State verkies is.
Shays ' se naam is dikwels genoem in aanvalle deur die Federaliste op kritici van die Grondwet, waarna verwys is as "Shaysites. "
Toe die Massachusetts Ratifying Convention begin, het baie gemeenskappe in Massachusetts wat die rebellie ondersteun het, afgevaardigdes gestuur wat daaraan deelgeneem het. Van die 97 " Shaysite " dorpe wat afgevaardigdes stuur, het slegs sewe ten gunste van die Grondwet gestem.
Back To The Grind (Stone): 'n Graanherlewing styg in New England 05:13
Die plaaslike voedselbeweging het dit makliker gemaak om vars groente en vrugte in die omgewing te vind. Maar korrels? Nie soseer nie. Die meeste brood wat New Englanders breek, word gemaak met meel van industriële, Midwest -plase. Dit verander egter namate boere, meulenaars en sjefs saamtrek om 'n verlore streeks 'graanekonomie' te herontdek.
Michael Morway is een van hulle.
Sjef Michael Morway maak Burrata bymekaar met pluots en gegrilde Plimoth -maïsbrood in die kombuis by Trillium Brewing Fort Point. (Jesse Costa/WBUR)
By die Trillium Brewing Company in Boston gooi hy 'n geel, vierkantige stuk mieliebrood in 'n pan wat gesmelt is met gesmelte botter. Die sjef het gesê die resep is standaard en die mieliemeel is nie so nie.
'Dit is agt ry mielies,' verduidelik hy en wys, 'u kan die klein stukkies daarin sien, blou, rooi, oranje.'
Die kleurvleisbrood is 'n stapelvoedsel op die spyskaart van Morway. Hy sit dit voor met plaaslike burrata -kaas, vleis en seisoenale vrugte. Die Eight Row -mieliemeel kom ook hier rond, en vir Morway laat dit die gereg sing. Hy het dit sowat ses jaar gelede vir die eerste keer geproe en onthou hoe dit in sy kop geval het.
'Dit proe soos mielies en mdash nommer een en mdash, mieliemeel smaak nie soos mielies as u dit by Stop & amp Shop koop nie,' het hy gesê. 'Dit is lekkerder, soos om 'n mieliekop te eet. Dit is bisar. "
Sjef Michael Morway braai 'n stukkie van sy Plimoth Cornbread, 'n deel van 'n gewilde burrata -gereg op die Trillium -spyskaart. (Jesse Costa/WBUR)
Inheemse Amerikaners het hierdie ou koringstam van Eight Row eeue lank gegroei voordat die pelgrims opgedaag het. Morway het die maaltyd by Nosh, sy voormalige restaurant in Plymouth, begin gebruik nadat 'n meulenaar van die Plimoth Plantation Grist Mill hom 'n vars sak gegee het. Die sjef maak sedertdien brood en polenta met hul produk.
'Ek het nou een en 50 pond mieliemeel in my motor,' het hy laggend gesê. 'Ek moes daarvoor Plymouth toe ry.'
Morway het die swaar sakke mieliemeel met wit kappies terug na Boston gebring vir die brouers by Trillium om in 'n mielielager te gebruik. Hy was die eerste kommersiële kliënt van die Plimoth Mill. Hy het die organiese mieliemeel van organiese oorsprong aan ander bakkers en sjefs in Boston voorgestel. Clover Food Lab het dit gebruik vir korrels en bloubessie -muffins.
Burrata met pluots, gegrilde Plimoth -mieliebrood, knapperige prosciutto en ertjie -lote by Trillium Brewing Fort Point. (Jesse Costa/WBUR)
Dit is moeilik om terug te keer as u dit eers probeer het, het Morway gesê. Hy betreur hoe massaproduksiemolens geur, vet en voedingstowwe uit korrels en mdash verwyder, insluitend geneties gemodifiseerde mielies en mash wat in die broodmandjie van Amerika verbou word.
'Hulle het soveel daarmee gemors en geraak net om vinniger te groei, langer te word, dikker te word, meer geld te verdien. Dit is niks soos dit was nie, "het Morway gesê," en dan laat dit jou wonder wat ons verkeerd gedoen het. Ek weet dus waar dit vandaan kom. Ek ken die boer. Ek ken die persoon wat dit gemaal het. "
Kim VanWormer maak die vullisdrom oop om die gemaalde witdop -mielies te wys. (Jesse Costa/WBUR)
Daardie persoon is Kim VanWormer. Die dra van 'n T-hemp wat lui: "Waar 'n meule is, is daar 'n weg." VanWormer het onlangs voorberei om mielies op 'n pre-industriële manier vir 'n groep nuuskierige besoekers by die meule te maal.
'N Waterwiel buite dryf twee massiewe, sirkelvormige slypstene in 'n gebou wat gerekonstrueer is nadat die oorspronklike meule in 1837 afgebrand het. Gedurende die proses pas VanWormer die grofheid van die maaltyd aan om dit reg te kry. Hierdie kleinskaalse proses is ver van die moderne meulmeule wat die meeste van die land se meel maak.
Die Plimoth Plantation Grist Mill. (Jesse Costa/WBUR)
Voor 1900 was daar meer as 25 000 slypmeulens regoor die VSA. Vooruitgang in tegnologie en vervoer het graanboere en meulenaars in New England na die weste gelok. Nou is VanWormer verheug om deel te wees van 'n vakmanbeweging wat 'n 'plaaslike graanekonomie' in die noordooste herlaai.
'Dit is iets wat u kan opspoor,' het sy gesê, 'jy kan nie net die boer ken wat jou tamatie verbou het nie, maar ook die boer wat jou koring gekweek het, of die boer wat die gemoute gars verbou het wat jy in die bier het drink. "
Ongeveer ses jaar gelede het VanWormer en haar voormalige maalmaat Matt Tavares besluit om mieliemeel wat hulle vir demonstrasie by die Plimoth Grist Mill vervaardig het, te verkoop. Nou werk sy saam met 'n halfdosyn boere van Rhode Island en Massachusetts wat passievol is om inheemse mielies groot te maak wat arbeidsintensief en duur is om te verbou. Sy glo nie dat die streek meer van hulle nodig het nie, saam met ekstra meulens om plaaslike mielies en ander korrels te verwerk vir die stygende geledere van bakkers, brouers en sjefs wat 'n herlewing oplewer.
Kim VanWormer, regs, en Sydney Tierney skuif die meulsteen van 2,500 pond versigtig op sy plek. (Jesse Costa/WBUR)
'Ons het ook baie aktiviste wat agter die skerms werk om die mark te skep en mense op te voed,' het die skrywer Amy Halloran gesê. Sy spoor die fondamente van die Amerikaanse graanbedryf na die huidige renaissance in haar boek, "The New Bread Basket: How the New Crop of Grain Telers, Plant Telers, Millers, Maltsters, Bakers, Brewers, and Local Food Activists Defined Our Daily Loaf . "
Halloran het gesê dat graan om verskeie redes stadig nie by die groter plaaslike voedselbeweging kon inkom nie. Om dit te kweek en te verwerk, verg vergete kennis, gespesialiseerde vaardighede en kritieke infrastruktuur wat verlore gegaan het nadat klein meulens in die laat 19de en vroeë 20ste eeu gesluit het.
'Dit was 'n deel van ons lewe om 'n meule naby te hê, en nou is dit ongewoon, maar dit verander regtig,' het Halloran gesê.
Baie van die stukrag van die beweging het sy oorsprong in die organisasie GrowNYC, nadat boere wat plaaslike produkte moes verkoop, dieselfde van bakkers by boeremarkte aangevra het. Die bakkers was wild, het Halloran gesê, maar hulle benodig toegang tot plaaslike meel wat gewoonlik nie op die meeste winkelrakke beskikbaar is nie. En dit het gegroei van daar na New England en verder.
Halloran wys op 'n nuwe oes van 'mikro-meulens', soortgelyk aan mikrobrouerye, in New York, Connecticut, Rhode Island en Vermont. Die Maine Grain Alliance het 'n ou gevangenis in 'n moderne meule verander in deel, verskaf bakkers uit Boston en New York wat geval het vir noordoostelike meel (Maine Grains -produkte is ook in Whole Foods beskikbaar). 'n Lynn -bakkery met die naam One Mighty Mill maal Maine -koring op die perseel vir bagels, pretzels en meel wat kliënte huis toe kan neem .
Kim VanWormer, regs, en Sydney Tierney plaas die bak in posisie terwyl besoekers van die kant af kyk. (Jesse Costa/WBUR)
Halloran het gesê broodfeeste, broodkonferensies en broodklubs stel meer mense bloot aan die vreugde van plaaslike graan. Sy word aangemoedig deur die momentum, maar sê regeringsaansporings en groter verbruikersondersteuning sal help om meer korrels in die grond te kry.
'Ons gaan nooit al ons graan in die noordooste, in New England, verbou nie,' het sy gesê, 'maar daar is baie energie om te probeer herstel en weer vars meel en vars mout te kan proe.'
Halloran se gateway -smaak was 'n hawermoutstaaf gemaak van koring wat in die staat New York, waar sy woon, verbou en gemaal word. Een hap en sy was verslaaf. Sy hoop dat meer van ons sal oorweeg wat anders kan wees die volgende keer as ons 'n toebroodjie maak.
Om my verslagdoeningsverpligtinge na te kom, het ek sakke Eight Row en Rhode Island -mieliemeel van wit kap by die Plimoth Grist Mill -geskenkwinkel gekoop. (Jy kan ook!) Tot dusver het ek polenta en koekpapbrood gemaak. Al wat ek kan sê is: yum.
Mieliebrood gemaak deur die skrywer. (Andrea Shea/WBUR)
Die Boere -opstand is gevoed deur die ekonomiese en sosiale omwenteling van die 14de eeu.  Aan die begin van die eeu werk die meerderheid Engelse mense in die plattelandse ekonomie wat die dorpe en stede van die land voed en 'n uitgebreide internasionale handel ondersteun.  In groot dele van Engeland is die produksie georganiseer rondom herehuise, beheer deur plaaslike here - insluitend die heerskappy en die kerk - en beheer deur 'n stelsel van herenishowe.  Sommige van die bevolking was onvrye diensknegte, wat elke jaar vir 'n tydperk op hul land se grond moes werk, alhoewel die balans tussen vry en onvry in Engeland verskil, en in die suidooste was daar relatief min diensknegte.  Sommige diensknegte is onvry gebore en kon nie hul landgoed elders laat werk sonder die toestemming van die plaaslike heer nie. Ander het beperkings op hul vryheid aanvaar as deel van die huurooreenkoms vir hul landbougrond.  Bevolkingsgroei het gelei tot druk op die beskikbare landbougrond, wat die krag van plaaslike grondeienaars verhoog het. 
In 1348 het 'n plaag, bekend as die Swart Dood, van die vasteland van Europa na Engeland gekom en 'n geraamde 50 persent van die bevolking is vinnig dood.  Na 'n aanvanklike tydperk van ekonomiese skok het Engeland begin aanpas by die veranderde ekonomiese situasie.  Die sterftesyfer onder die boere het beteken dat land skielik relatief volop was en arbeiders baie korter was.  Arbeiders kon meer betaal vir hul werk, en in die gevolglike mededinging om arbeid is die lone skerp opwaarts gedryf.  Op sy beurt is die wins van grondeienaars erodeer.  Die handels-, kommersiële en finansiële netwerke in die dorpe het verbrokkel. 
Die owerhede reageer op die chaos met noodwetgewing, die Ordonnansie van Arbeiders word in 1349 aangeneem en die Statuut van Arbeiders in 1351.  Dit het gepoog om lone op voorvlakke te bepaal, wat dit 'n misdaad maak om werk te weier of te breek 'n bestaande kontrak, wat boetes oplê aan diegene wat oortree het.  Die stelsel is aanvanklik toegepas deur spesiale regters van arbeiders en daarna, vanaf die 1360's, deur die normale vrederegters, tipies lede van die plaaslike heerskappy.  Alhoewel hierdie wette in teorie van toepassing was op beide arbeiders wat hoër lone soek en op werkgewers wat in die versoeking was om hul mededingers vir werknemers uit te bied, was dit in die praktyk slegs van toepassing op arbeiders, en dan op 'n redelik willekeurige manier.  Die wetgewing is in 1361 versterk, met die boetes verhoog na handelsmerk en gevangenisstraf.  Die koninklike regering het nog nooit op hierdie manier ingegryp nie, en ook nie op so 'n voor die hand liggende of ongewilde manier met die plaaslike grondeienaars verbind nie. 
Oor die volgende paar dekades het die ekonomiese geleenthede vir die Engelse boerdery toegeneem.  Sommige arbeiders het spesialis -poste aangeneem wat hulle vroeër belet sou word, en ander het van werkgewer na werkgewer oorgegaan of bediendes geword in ryker huishoudings.  Hierdie veranderinge is sterk aangetref in die suidooste van Engeland, waar die Londense mark 'n wye verskeidenheid geleenthede vir boere en ambagsmanne geskep het.  Plaaslike here het die reg gehad om te voorkom dat diensknegte hul herehuise verlaat, maar toe diensknegte hulself in die herenishowe geblokkeer het, het baie mense eenvoudig verlaat om op 'n ander plek onwettig aan landgoed te werk.  Lone het steeds gestyg, en tussen die 1340's en die 1380's het die koopkrag van landelike arbeiders met ongeveer 40 persent toegeneem.  Namate die welvaart van die laer klasse toegeneem het, het die parlement in 1363 nuwe wette ingestel om te verhoed dat hulle duur goedere voorheen slegs deur die elite bekostigbaar was. Hierdie opsommingswette was onafdwingbaar, maar die breër arbeidswette is steeds stewig toegepas. 
Oorlog en finansies Redigeer
'N Ander faktor in die opstand van 1381 was die voering van die oorlog met Frankryk. In 1337 druk Edward III van Engeland sy aansprake op die Franse troon, met 'n langdurige konflik wat bekend staan ​​as die Honderdjarige Oorlog. Edward het aanvanklike suksesse behaal, maar sy veldtogte was nie deurslaggewend nie. Karel V van Frankryk het na 1369 meer aktief in die konflik geraak en gebruik gemaak van die groter ekonomiese krag van sy land om aanvalle op Engeland te begin.  Teen die 1370's was die leërs van Engeland op die vasteland onder groot militêre en finansiële druk; die garnisoene in Calais en Brest alleen het byvoorbeeld £ 36,000 per jaar gekos om te onderhou, terwyl militêre ekspedisies in slegs ses maande £ 50,000 kon verbruik .  [nb 1] Edward sterf in 1377 en laat die troon oor aan sy kleinseun, Richard II, toe slegs tien jaar oud. 
Richard se regering is gevorm rondom sy ooms, veral die ryk en magtige Johannes van Gaunt, en baie van die voormalige senior amptenare van sy oupa. Hulle het die uitdaging gekonfronteer om die oorlog in Frankryk finansieel te onderhou. Belasting in die 14de eeu is verhoog op 'n ad hoc basis deur die parlement, wat dan bestaan ​​uit die here, die titel aristokrasie en geestelikes en die gemeentes, die verteenwoordigers van die ridders, handelaars en senior regeerders van regoor Engeland.  Hierdie belasting is tipies gehef op die roerende besittings van 'n huishouding, soos hul goedere of voorraad.  Die verhoging van hierdie belasting het die lede van die Commons baie meer geraak as die Lords.  Om sake te bemoeilik, het die amptelike statistieke wat gebruik is om die belastings voor die Swart Dood te administreer, en omdat die omvang en rykdom van plaaslike gemeenskappe grootliks verander het sedert die plaag, het effektiewe invordering al hoe moeiliker geword. 
Net voor Edward se dood het die parlement 'n nuwe vorm van belasting bekendgestel, genaamd die meningspeiling, wat teen elke persoon ouer as 14 jaar gehef word, met 'n aftrekking vir egpare.  [nb 2] Hierdie ronde van belasting was uiters ongewild, maar dit het £ 22 000 ingesamel om die koste van die oorlog oor 'n breër ekonomiese basis te versprei as vorige belastingheffings.  Die oorlog het steeds sleg gegaan, en ondanks die verkryging van geld deur gedwonge lenings het die Kroon in 1379 na die parlement teruggekeer om verdere fondse aan te vra.  Die Commons ondersteun die jong koning, maar was bekommerd oor die hoeveelheid geld wat gesoek word en hoe dit deur die raadslede van die koning bestee word, wat hulle vermoed het van korrupsie.  'n Tweede peilingsbelasting is goedgekeur, hierdie keer met 'n glyskaal van belasting teen sewe verskillende klasse van die Engelse samelewing, terwyl die hoër klasse meer in absolute terme betaal.  Wydverspreide ontduiking was 'n probleem, en die belasting het slegs £ 18,600 opgelewer - baie minder as die £ 50,000 waarop gehoop is. 
In November 1380 is die parlement weer in Northampton byeengeroep. Aartsbiskop Simon Sudbury, die nuwe Lord Chancellor, het die Commons opgedateer oor die verslegtende situasie in Frankryk, 'n ineenstorting in die internasionale handel en die risiko dat die Kroon sy skuld in gebreke moet bly.  Daar is aan die Commons gesê dat die kolossale bedrag van £ 160,000 nou in nuwe belasting vereis word, en daar het argumente ontstaan ​​tussen die koninklike raad en die parlement oor wat hulle volgende moet doen.  Die parlement het 'n derde peilingsbelasting goedgekeur (hierdie keer teen 'n vaste koers van 12 pennies op elke persoon ouer as 15 jaar, sonder dat getroude paartjies toegelaat word), wat na raming £ 66,666 sou oplewer.  Die derde peilingsbelasting was hoogs ongewild en baie in die suidooste het dit ontduik deur te weier om te registreer.  Die koninklike raad het in Maart 1381 nuwe kommissarisse aangestel om plaaslike dorps- en stadsamptenare te ondervra in 'n poging om diegene te vind wat weier om daaraan te voldoen.  Die buitengewone magte en inmenging van hierdie spanne ondersoekers in plaaslike gemeenskappe, hoofsaaklik in die suidooste en ooste van Engeland, het die spanning rondom die belasting nog verder verhoog. 
Protes en gesag Redigeer
Die dekades tot 1381 was 'n opstandige, moeilike tydperk.  Londen was veral 'n fokuspunt van onrus, en die bedrywighede van die stad se polities aktiewe gildes en broederskap het die owerhede dikwels ontstel.  Londenaars was mal oor die uitbreiding van die koninklike regstelsel in die hoofstad, veral die groter rol van die Marshalsea -hof in Southwark, wat met die stadsowerhede om geregtelike mag in Londen begin meeding het.  [nb 3] Die stad se bevolking was ook ontsteld oor die teenwoordigheid van buitelanders, veral Vlaamse wewers.  Londenaars het John of Gaunt verafsku omdat hy 'n voorstander was van die godsdienstige hervormer John Wycliffe, wat die Londense publiek as 'n ketter beskou het.  John of Gaunt was ook in 'n vete betrokke met die Londense elite en het gerugte beplan om die verkose burgemeester te vervang deur 'n kaptein, aangestel deur die Kroon.  Die Londense elite voer self 'n bose, interne stryd om politieke mag uit.  As gevolg hiervan was die heersende klasse in Londen in 1381 onstabiel en verdeeld. 
Landelike gemeenskappe, veral in die suidooste, was ontevrede oor die werking van die diensbaarheid en die gebruik van die plaaslike hof om tradisionele boetes en heffings te eis, nie die minste omdat dieselfde grondeienaars wat hierdie howe bestuur het, ook dikwels as handhawers van die ongewilde optrede opgetree het. arbeidswette of as koninklike regters.  Baie van die dorpselites het geweier om posisies in die plaaslike regering in te neem en het die werking van die howe begin frustreer.  Diere waaroor die howe beslag gelê het, is deur hul eienaars begin terugneem, en regsamptenare is aangerand.  Sommige het begin met die oprigting van onafhanklike dorpsgemeenskappe, met inagneming van tradisionele wette, maar los van die gehate regstelsel wat in Londen gesentreer is.  Soos die historikus Miri Rubin vir baie beskryf, "was die probleem nie die wette van die land nie, maar diegene wat belas is met die toepassing en beskerming daarvan". 
Kommer is uitgespreek oor hierdie veranderinge in die samelewing.  William Langland het die gedig geskryf Piers Ploughman in die jare voor 1380, geprys boere wat die wet respekteer en hard gewerk het vir hul here, maar kla oor gulsige, reisende arbeiders wat hoër lone eis.  Die digter John Gower het gewaarsku teen 'n toekomstige opstand in albei Mirour de l'Omme en Vox Clamantis.  Daar was 'n morele paniek oor die bedreiging wat nuut aangekomde werkers in die dorpe inhou en die moontlikheid dat bediendes teen hul meesters sou draai.  Nuwe wetgewing is in 1359 ingestel om migrante te hanteer, bestaande samesweringswette is wyer toegepas en die verraadwette is uitgebrei tot bediendes of vroue wat hul meesters en mans verraai het.  Teen die 1370's was daar die vrees dat as die Franse Engeland sou binnedring, die plattelandse klasse dalk die indringers sou skaar. 
Die ontevredenheid begin plek maak vir openlike betoging. In 1377 het die 'Groot Gerugte' plaasgevind in die suidooste en suidweste van Engeland.  Landelike werkers het hulself georganiseer en geweier om vir hul here te werk, met die argument dat hulle volgens die Domesday Book vrygestel was van sulke versoeke.  Die werkers het onsuksesvolle beroepe by die regshowe en die King gedoen.  Daar was ook wydverspreide stedelike spanning, veral in Londen, waar John of Gaunt nouliks ontkom het om lynch te word.  Die probleme het in 1380 weer toegeneem, met protesoptredes en versteurings in Noord -Engeland en in die westelike dorpe Shrewsbury en Bridgwater.  'n Opstand het plaasgevind in York, waartydens John de Gisborne, die stad se burgemeester, uit sy amp onthef is, en vars belastingoproer gevolg het vroeg in 1381.  Daar was 'n groot storm in Engeland gedurende Mei 1381, wat baie gevoel het om toekomstige verandering en omwenteling te profeteer, wat verder bydra tot die versteurde bui. 
Uitbraak van opstand Redigeer
Essex en Kent Edit
Die opstand van 1381 het in Essex uitgebreek, na die aankoms van John Bampton om die nie-betaling van die meningsbelasting op 30 Mei te ondersoek.  Bampton was 'n parlementslid, 'n vrederechter en goed verbind met koninklike kringe.  Hy het hom in Brentwood gevestig en het verteenwoordigers van die naburige dorpe Corringham, Fobbing en Stanford-le-Hope ontbied om die tekorte op 1 Junie te verduidelik en te herstel.  Dit lyk asof die dorpenaars goed georganiseerd aangekom het, gewapen met ou boë en stokke.  Bampton het die mense van Fobbing eers ondervra, wie se verteenwoordiger, Thomas Baker, verklaar het dat sy dorp reeds hul belasting betaal het, en dat daar nie meer geld sal kom nie.  Toe Bampton en twee sersante Baker probeer arresteer, het geweld uitgebreek.  Bampton het ontsnap en teruggetrek na Londen, maar drie van sy klerke en verskeie van die Brentwood -inwoners wat ingestem het om as jurielede op te tree, is dood.  Robert Bealknap, die hoofregter van die Court of Common Pleas, wat waarskynlik reeds die hof in die gebied beklee het, is gemagtig om die daders in hegtenis te neem en te hanteer. 
Die volgende dag het die opstand vinnig toegeneem.  Die dorpenaars het die nuus oor die hele streek versprei, en John Geoffrey, 'n plaaslike balju, het tussen Brentwood en Chelmsford gery, om ondersteuning te kry.  Op 4 Junie het die rebelle bymekaargekom in Bocking, waar hul toekomsplanne blykbaar bespreek is.  Die Essex -rebelle, moontlik 'n paar duisend sterk, vorder na Londen, sommige reis waarskynlik direk en ander via Kent.  Een groep, onder leiding van John Wrawe, 'n voormalige kapelaan, marsjeer noordwaarts na die naburige graafskap Suffolk, met die bedoeling om daar 'n opstand te maak. 
Opstand het ook opgevlam in die naburige Kent.  Sir Simon de Burley, 'n goeie medewerker van beide Edward III en die jong Richard, het beweer dat 'n man in Kent, genaamd Robert Belling, 'n ontsnapte dienskneg uit een van sy boedels was.  Burley het twee sersante na Gravesend, waar Belling gewoon het, gestuur om hom terug te eis.  Gravesend se plaaslike balju en Belling het probeer om 'n oplossing te onderhandel waarvolgens Burley 'n som geld sou aanvaar in ruil daarvoor dat hy sy saak laat vaar het, maar dit het misluk en Belling is weggeneem om in die gevangenis in Rochester Castle opgesluit te word.  'n Woedende groep plaaslike mense het byeengekom op Dartford, moontlik op 5 Junie, om die saak te bespreek.  Van daar af het die rebelle na Maidstone gereis, waar hulle die hof ingestorm het, en daarna op 6 Junie na Rochester.  Teenoor die woedende skare het die konstabel in beheer van Rochester Castle dit sonder 'n geveg oorgegee en Belling is bevry. 
Sommige van die Kentiese skares het nou versprei, maar ander het voortgegaan.  Vanaf hierdie punt blyk dit dat hulle gelei is deur Wat Tyler, wie die Anonimalle Chronicle suggereer dat hulle op 7 Junie tot hul leier verkies is tydens 'n groot byeenkoms in Maidstone.  Relatief min is bekend oor die voormalige lewensskrywers van Tyler, wat daarop dui dat hy van Essex was, as 'n boogskutter in Frankryk gedien het en 'n charismatiese en bekwame leier was.  Verskeie kroniekskrywers meen dat hy verantwoordelik was vir die vorming van die politieke doelwitte van die opstand.  Sommige noem ook 'n Jack Straw as 'n leier onder die Kentiese rebelle gedurende hierdie fase van die opstand, maar dit is onseker of dit 'n werklike persoon was, of 'n skuilnaam vir Wat Tyler of John Wrawe.  [nb 4]
Tyler en die Kentiese manne het na Canterbury gevorder en op 10 Junie die ommuurde stad en kasteel binnegegaan.  Die rebelle het die afwesige aartsbiskop van Canterbury, Sudbury, afgesit en die katedraalmonnike laat trou aan hul saak.  Hulle val eiendomme in die stad aan met skakels na die gehate koninklike raad, en soek die vermeende vyande in die stad deur die verdagtes uit hul huise te sleep en hulle tereg te stel.  Die stadsafspraak is oopgemaak en die gevangenes bevry.  Tyler oorreed toe 'n paar duisend van die rebelle om die volgende oggend Canterbury te verlaat en saam met hom op te trek. 
Maart oor die hoofstad Edit
Die Kentiese vooruitgang in Londen blyk te wees gekoördineer met die beweging van die rebelle in Essex, Suffolk en Norfolk.  Hulle magte was gewapen met wapens, insluitend stokke, strydbyle, ou swaarde en boë.  [nb 5] Onderweg het hulle Lady Joan, die koning se moeder, teëgekom wat teruggekeer het na die hoofstad om te verhoed dat sy vasgevang was in die opstand wat haar bespot, maar andersins ongedeerd gelaat het.  Die Kentiese rebelle het Blackheath, net suidoos van die hoofstad, op 12 Junie bereik.  [nb 6]
Die opstand van die opstand het die koning in die Windsor -kasteel die nag van 10 Junie bereik.  Hy reis die volgende dag per boot langs die Teems na Londen en vestig hom in veiligheid in die magtige vesting van die Tower of London, waar hy saam met sy ma, aartsbiskop Sudbury, die Lord High Treasurer Sir Robert Hales , die grawe van Arundel, Salisbury en Warwick en verskeie ander senior adellikes.  'n Afvaardiging, onder leiding van Thomas Brinton, die biskop van Rochester, is uit Londen gestuur om met die rebelle te onderhandel en hulle te oorreed om terug te keer huis toe. 
Op Blackheath het John Ball 'n beroemde preek gehou vir die saamgestelde Kentishmen.  Ball was 'n bekende priester en radikale prediker uit Kent, wat nou nou verbonde was aan Tyler.  Die kronieke van die kroniekskrywers verskil oor hoe hy by die opstand betrokke geraak het, moontlik deur die skare vrygelaat uit Maidstone, of moontlik al vry was toe die opstand uitbreek.  Ball het retories die skare gevra: "Toe Adam delf en Eva span, wie was dan 'n heer?" en bevorder die rebelslagspreuk "With King Richard and the true commons of England".  Die frases beklemtoon die rebelle se opposisie teen die voortsetting van diensbaarheid en die hiërargieë van die kerk en staat wat die onderwerp van die koning skei, terwyl dit beklemtoon dat hulle lojaal was aan die monargie en, in teenstelling met die adviseurs van die koning, 'waar' was "aan Richard.  Die rebelle verwerp voorstelle van die biskop van Rochester dat hulle huis toe moet keer, en berei hulle eerder voor om op te trek. 
Gesprekke het plaasgevind in die Tower of London oor hoe om die opstand te hanteer.  Die koning het slegs 'n paar troepe byderhand, in die vorm van die kasteel se garnisoen, sy onmiddellike lyfwag en hoogstens honderde soldate.  [nb 7] Baie van die meer ervare militêre bevelvoerders was in Frankryk, Ierland en Duitsland, en die naaste groot militêre mag was in die noorde van Engeland en het gewaak teen 'n moontlike Skotse inval.  Weerstand in die provinsies is ook ingewikkeld deur die Engelse wetgewing, wat verklaar dat slegs die koning plaaslike milisies kon oproep of wettiglik rebelle en misdadigers kon teregstel, wat baie plaaslike here nie bereid was om die opstande op eie gesag te onderdruk nie. 
Aangesien die Blackheath -onderhandelinge misluk het, is die besluit geneem dat die koning self die rebelle in Greenwich, aan die suidekant van die Teems, moet ontmoet.  Bewaak deur vier bakkies soldate, vaar Richard die oggend van 13 Junie uit die toring, waar hy aan die ander kant deur die rebellemassas ontmoet word.  Die onderhandelinge het misluk, aangesien Richard nie bereid was om aan wal te kom nie en die rebelle geweier het om gesprekke te voer totdat hy dit gedoen het.  Richard keer terug oor die rivier na die toring. 
Gebeurtenisse in Londen Wysig
Toegang tot die stad Wysig
Die rebelle het die middag van 13 Junie van Southwark na die London Bridge begin oorsteek.  Die verdediging op die London Bridge is van binne oopgemaak, hetsy in simpatie vir die rebelliesaak of uit vrees, en die rebelle het die stad binnegedring.  [nb 8] Terselfdertyd het die rebellemag van Essex na Aldgate aan die noordekant van die stad gegaan.  Die rebelle het deur die middel van die stad weswaarts gevee, en Aldgate is oopgemaak om die res van die rebelle in te laat. 
Die Kentiese rebelle het 'n uitgebreide lys saamgestel van mense wat hulle wou hê die koning moes oorhandig vir teregstelling.  Dit bevat nasionale figure, soos John van Gaunt, aartsbiskop Sudbury en Hales, ander sleutellede van die koninklike raadsamptenare, soos Belknap en Bampton wat in Kent ingegryp het en ander gehate lede van die breër koninklike kring.  Toe hulle die Marshalsea -gevangenis in Southwark bereik, het hulle dit verskeur.  Teen hierdie tyd het die rebelle in Kent en Essex deur baie opstandige Londenaars saamgevoeg.  Die vloot- en Newgate -gevangenisse is deur die skare aangeval, en die rebelle het ook huise van Vlaamse immigrante geteiken. 
Aan die noordekant van Londen het die rebelle Smithfield en Clerkenwell Priory genader, die hoofkwartier van die Knights Hospitaller onder leiding van Hales.  Die klooster is verwoes, saam met die nabygeleë herehuis.  Op pad weswaarts langs Fleetstraat val die rebelle die Tempel aan, 'n kompleks van regsgeboue en kantore wat die Hospitallers besit.  Die inhoud, boeke en papierwerk is in die straat uitgebring en verbrand, en die geboue is stelselmatig gesloop.  Intussen het John Fordham, die Bewaarder van die Privy Seal en een van die mans op die teregstellingslys van die rebelle, nouliks ontsnap toe die skare sy woonstel oorval, maar hy kon nie agterkom dat hy nog in die gebou was nie. 
Die Savoye -paleis, 'n groot, luukse gebou wat aan Johannes van Gaunt behoort, is langs Fleetstraat aangeval.  Volgens die kroniekskrywer Henry Knighton bevat dit "sulke hoeveelhede vate en silwer bord, sonder om die pakkie vergulde en soliede goud te tel, dat vyf karre skaars genoeg sou wees om dit te dra" amptelike ramings het die waarde van die inhoud ongeveer geplaas £ 10 000.  Die binnekant is stelselmatig verwoes deur die rebelle, wat die sagte meubels verbrand het, die edelmetaalwerk stukkend geslaan het, die edelstene vermorsel het, die rekords van die hertog aan die brand gesteek en die oorskot in die Teems en die stad se dreine gegooi het.  Byna niks is gesteel deur die rebelle, wat hulself as "yweraars vir waarheid en geregtigheid, nie diewe en rowers" verklaar het nie.  Die oorblyfsels van die gebou is toe aan die brand gesteek.  Die aand het rebellemagte bymekaargekom buite die Tower of London, vanwaar die koning die vure wat oor die stad sien brand het, aanskou het. 
Neem die Tower of London Edit
Die oggend van 14 Junie het die skare weswaarts langs die Teems voortgegaan, die huise van amptenare rondom Westminster gebrand en die Westminster -hof oopgemaak.  Hulle trek toe terug na die middel van Londen, steek meer geboue aan die brand en bestorm die Newgate -gevangenis.  Die jag op Vlaminge het voortgegaan, en diegene met Vlaams klinkende aksente is doodgemaak, waaronder die koninklike adviseur, Richard Lyons.  [nb 9] In een stadswyk is die lyke van 40 tereggestelde Vlaminge in die straat opgehoop, en by die kerk van St Martin Vintry, gewild onder die Vlaamse, is 35 van die gemeenskap dood.  Historikus Rodney Hilton voer aan dat hierdie aanvalle moontlik gekoördineer is deur die wewersgilde van Londen, wat kommersiële mededingers van die Vlaamse wewers was. 
Die koninklike regering was in die toring geïsoleer en was in skok oor die wending.  Die koning het die kasteel die oggend verlaat en onderhandel met die rebelle by Mile End in die ooste van Londen, en het slegs 'n baie klein lyfwag saamgeneem.  Die koning het Sudbury en Hales in die toring agtergelaat, hetsy vir hul eie veiligheid, óf omdat Richard besluit het dat dit veiliger sou wees om afstand te neem van sy ongewilde predikante.  Langs die pad het verskeie Londenaars die koning aangekla om te kla oor beweerde onreg. 
Dit is onseker wie vir die rebelle by Mile End gepraat het, en Wat Tyler was moontlik nie by hierdie geleentheid nie, maar dit lyk asof hulle hul verskillende eise aan die koning voorgelê het, insluitend die oorgawe van die gehate amptenare op hul lyste vir teregstelling die afskaffing van diensbaarheid en onvrye ampstermyn "dat daar geen wet in die koninkryk mag wees behalwe die wet van Winchester", en 'n algemene amnestie vir die rebelle.  Dit is onduidelik presies wat met die wet van Winchester bedoel is, maar dit het waarskynlik verwys na die rebelle-ideaal van selfregulerende dorpsgemeenskappe.  [nb 10] Richard het handveste uitgereik waarin die afskaffing van diensbaarheid aangekondig word, wat onmiddellik oor die hele land begin versprei word.  Hy wou nie een van sy amptenare oorhandig nie, en blykbaar belowe dat hy persoonlik die nodige geregtigheid sou uitvoer. 
Terwyl Richard by Mile End was, is die toring deur die rebelle geneem.  Hierdie mag, apart van die wat onder Tyler op Mile End werksaam was, het die kasteel genader, moontlik laat in die oggend.  [nb 11] Die poorte was oop om Richard by sy terugkeer te ontvang en 'n skare van ongeveer 400 rebelle het die vesting binnegekom, sonder enige weerstand, moontlik omdat die wagte deur hulle bang was. 
Toe hulle binne was, het die rebelle hul belangrikste teikens begin soek en aartsbiskop Sudbury en Robert Hales in die kapel van die Wit toring gevind.  Saam met William Appleton, John of Gaunt se dokter, en John Legge, 'n koninklike sersant, is hulle na Tower Hill geneem en onthoof.  Hulle koppe was in die stad geparadeer voordat hulle op die London Bridge aangebring is.  Die rebelle het John van Gaunt se seun, die toekomstige Henry IV, gevind en was op die punt om hom ook tereg te stel, toe John Ferrour, een van die koninklike wagte, suksesvol namens hom intree.  Die rebelle het ook Lady Joan en Joan Holland, Richard se suster, in die kasteel ontdek, maar het hulle ongedeerd laat gaan nadat hulle met hulle gespot het.  Die kasteel is deeglik van wapens en koninklike toebehore gebuit. 
Die historikus Sylvia Federico, wat Latynse hofstukke uit die National Archives vertaal het, noem Johanna Ferrour die leier van hierdie mag wat die kasteel ingeneem het. Sy word saam met haar man, , beskryf as 'hoof -oortreder en leier van opstandige kwaaddoeners uit Kent'.  Sy het Sudbury gearresteer en hom na die hakblok gesleep en gelas dat hy onthoof word, asook die dood van die tesourier, Robert Hales. Daar word bespiegel dat haar naam nie in die werk van hedendaagse kroniekskrywers voorkom nie, aangesien hulle moontlik gevoel het dat 'n vroulike leier die opstand sou trivialiseer.  Van toe af egter, sê Marc Boone, word vroue egter meer gereeld in die hedendaagse literatuur aanvaar as 'n rol in maatskaplike geweld. 
Na die aanval het Richard nie na die toring teruggekeer nie, maar eerder van Mile End na die Great Wardrobe, een van sy koningshuise in Blackfriars, deel van die suidweste van Londen.  Daar het hy die militêre bevelvoerder Richard FitzAlan, die graaf van Arundel, aangestel om Sudbury as kanselier te vervang, en die volgende dag begin om planne te maak om 'n voordeel bo die rebelle te herwin.  Baie van die Essex -rebelle het nou begin versprei, tevrede met die beloftes van die koning, wat Tyler en die Kentiese magte die belangrikste faksie in Londen gelaat het.  Die mans van Tyler het die aand deur die stad getrek en John of Gaunt se werknemers, buitelanders en almal wat met die regstelsel verbonde was, gesoek en vermoor. 
Op 15 Junie het die koninklike regering en die oorblywende rebelle, wat ontevrede was met die handves wat die vorige dag toegestaan ​​is, ooreengekom om by Smithfield, net buite die stadsmure, te vergader.  Londen was in verwarring, met verskillende groepe rebelle wat onafhanklik deur die stad rondbeweeg.  Richard het in die Westminster Abbey gebid voordat hy laatmiddag na die vergadering gegaan het.  Die kroniekskrywers se vertellings oor die ontmoeting wissel almal oor detail, maar stem ooreen oor die breë volgorde van gebeure.  Die Koning en sy party, ten minste 200 sterk en met wapens bymekaar, het hulself buite St Bartholomew's Priory ten ooste van Smithfield geposisioneer, en die duisende rebelle het langs die westelike kant saamgedrom.  [nb 12]
Richard het Tyler waarskynlik uit die skare vorentoe gebel om hom te ontmoet, en Tyler begroet die koning met wat die koninklike party as buitensporig bekend beskou, en noem Richard sy "broer" en belowe hom sy vriendskap.  Richard het gevra waarom Tyler en die rebelle nog nie Londen verlaat het na die ondertekening van die handvatsels die vorige dag nie, maar dit het 'n woedende bestraffing van Tyler meegebring, wat versoek het dat 'n verdere handves opgestel word.  Die rebelleleier het onbeskof verversing geëis en, nadat dit voorsien is, probeer om te vertrek. 
'N Stryery ontstaan ​​toe tussen Tyler en sommige van die koninklike dienaars.  Die burgemeester van Londen, William Walworth, stap na vore om in te gryp, Tyler maak 'n beweging na die koning en die koninklike soldate spring in.  Of Walworth of Richard beveel dat Tyler gearresteer moet word, Tyler probeer die burgemeester aanval , en Walworth het gereageer deur Tyler te steek.  Ralph Standish, 'n koninklike kampvrou, het Tyler daarna herhaaldelik met sy swaard gesteek en hom dodelik beseer. 
Die situasie was nou bedenklik en geweld het waarskynlik verskyn omdat die rebelle bereid was om 'n sarsie pyle los te laat.  Richard ry vorentoe in die rigting van die skare en oorreed hulle om hom van Smithfield af te volg, na Clerkenwell Fields, wat die situasie ontlont.  Walworth het intussen weer beheer oor die situasie begin, gesteun deur versterkings uit die stad.  Tyler se kop is afgekap en op 'n paal vertoon, en met hul leier dood en die koninklike regering wat nou deur die Londense milisie gesteun word, het die rebellebeweging begin ineenstort.  Richard het Walworth en sy voorste ondersteuners dadelik tot ridder geslaan vir hul dienste. 
Wyer opstand Redigeer
Oos -Engeland Edit
Terwyl die opstand in Londen ontvou het, het John Wrawe sy mag na Suffolk gelei.  Wrawe het 'n aansienlike invloed gehad op die ontwikkeling van die opstand in Oos -Engeland, waar daar moontlik byna net soveel rebelle was as in die opstand in Londen.  Die owerhede het baie min weerstand teen die opstand gelewer: die groot edeles kon nie verdediging organiseer nie, belangrike versterkings val maklik op die rebelle en die plaaslike milisies is nie gemobiliseer nie.  Net soos in Londen en die suidooste was dit deels te wyte aan die afwesigheid van belangrike militêre leiers en die aard van die Engelse reg, maar enige plaaslik gewerkte mans kon ook onbetroubaar gewees het tydens 'n volksopstand. 
Op 12 Junie val Wrawe die eiendom van Sir Richard Lyons in Overhall aan, en stap die volgende dag verder na Cavendish en Bury St Edmunds in die weste van Suffolk, en kry verdere ondersteuning terwyl hulle gaan.  John Cambridge, die prior van die welgestelde Bury St Edmunds Abbey, was 'n afkeer in die stad, en Wrawe het hom met die inwoners verbind en die abdij bestorm.  Die Prior het ontsnap, maar is twee dae later gevind en onthoof.  'n Klein groepie rebelle het noordwaarts na Thetford opgeruk om beskermingsgeld uit die stad af te dwing, en 'n ander groep het sir John Cavendish, die hoofregter van die King's Bench en kanselier van die Universiteit van Cambridge, opgespoor.  Cavendish is in Lakenheath gevang en vermoor.  John Battisford en Thomas Sampson het op 14 Junie onafhanklik 'n opstand naby Ipswich gelei.  Hulle het die stad sonder opposisie ingeneem en die eiendomme van die aartsdiaken en plaaslike belastingamptenare geplunder.  Die geweld het verder uitgebrei, met aanvalle op baie eiendomme en die verbranding van die plaaslike hofrekords.  Een amptenaar, Edmund Lakenheath, is gedwing om per boot van die kus van Suffolk te vlug. 
Opstand het laat op 13 Junie in St Albans in Hertfordshire begin roer, toe nuus oor die gebeure in Londen bekend geword het.  Daar was langdurige meningsverskille in St Albans tussen die stad en die plaaslike abdij, wat uitgebreide voorregte in die streek gehad het.  Op 14 Junie het betogers met die abt, Thomas de la Mare, vergader en geëis dat hulle van die abdij vrygemaak moes word.  'n Groep stedelinge onder leiding van William Grindecobbe het na Londen gereis, waar hulle 'n beroep op die koning gedoen het om die regte van die abdij af te skaf.  Wat Tyler, toe nog in beheer van die stad, verleen hulle intussen die bevoegdheid om regstreeks teen die abdy op te tree.  Grindecobbe en die rebelle keer terug na St Albans, waar hulle vind dat die Prior reeds gevlug het.  Die rebelle breek die abdijopening oop, vernietig die heinings wat die abdijlande aandui en verbrand die abdijrekords op die stadsplein.  Hulle het Thomas de la Mare daarna gedwing om die abdys se regte in 'n handves op 16 Junie af te staan.  Die opstand teen die abdij het oor die volgende paar dae versprei, met eiendom van die abdij en finansiële rekords wat in die hele land vernietig is. 
Op 15 Junie het 'n opstand in Cambridgeshire uitgebreek, gelei deur elemente van Wrawe se Suffolk -rebellie en 'n paar plaaslike mans, soos John Greyston, wat by die gebeure in Londen betrokke was en na sy tuisland teruggekeer het om die opstand te versprei, en Geoffrey Cobbe en John Hanchach, lede van die plaaslike owerheid.  Die Universiteit van Cambridge, wat deur priesters beman is en spesiale koninklike voorregte geniet, is wyd gehaat deur die ander inwoners van die stad.  'n Opstand wat die burgemeester van Cambridge ondersteun, het uitgebreek met die universiteit as die hoofdoelwit.  Die rebelle het die Corpus Christi College, wat verbintenis gehad het met Johannes van Gaunt, en die universiteit se kerk, geplunder en gepoog om die bedel van die Universiteit, wat ontsnap het, tereg te stel.  Die biblioteek en argiewe van die universiteit is in die middel van die stad verbrand, met ene Margery Starre wat die skare in 'n dans na die saamtrekgeroep gelei het "Weg met die leer van klerke, weg daarmee!" terwyl die dokumente gebrand het.  Die volgende dag was die universiteit gedwing om 'n nuwe handves te beding, wat sy koninklike voorregte prysgegee het.  Opstand versprei daarna noord van Cambridge in die rigting van Ely, waar die gevangenis oopgemaak is en die plaaslike vrederegter tereggestel is. 
In Norfolk is die opstand gelei deur Geoffrey Litster, 'n wewer, en sir Roger Bacon, 'n plaaslike heer met bande met die Suffolk -rebelle.  ​​Litster het op 14 Junie boodskappers oor die hele provinsie begin stuur, en geïsoleerde uitbrake van geweld het plaasgevind.  Die rebelle vergader op 17 Junie buite Norwich en vermoor sir Robert Salle, wat in beheer was van die stadsverdediging en probeer het om 'n skikking te beding.  Die mense van die stad het toe die hekke oopgemaak om die rebelle in te laat.  Hulle het geboue begin plunder en Reginald Eccles, 'n plaaslike amptenaar, vermoor.  William de Ufford, die graaf van Suffolk, vlug uit sy boedels en reis vermom na Londen.  Die ander voorste lede van die plaaslike heerskappy is gevange geneem en gedwing om die rolle van 'n koninklike huishouding in Litster te speel.  Geweld het oor die hele provinsie versprei, toe opsigters oopgemaak is, Vlaamse immigrante doodgemaak, hofrekords verbrand en eiendom geplunder en vernietig is. 
Noord- en Wes -Engeland Redigeer
Opstand het ook plaasgevind in die res van Engeland, veral in die stede in die noorde, tradisioneel sentrums van politieke onrus.  In die stad Beverley het geweld gedurende die Mei tussen die ryker handelselite en die armer stedelinge uitgebreek.  Teen die einde van die maand het die rebelle die mag oorgeneem en die voormalige stadsbestuur met hul eie vervang.  Die rebelle het probeer om die steun van Alexander Neville, die aartsbiskop van York, in te win en in Junie die voormalige stadsregering genoop om tot arbitrasie deur Neville in te stem.  Die vrede is herstel in Junie 1382, maar die spanning het jare lank voortgeduur. 
Die probleem van die probleme in die suidooste het noord versprei, vertraag deur die swak kommunikasieverbindings van die Middeleeuse Engeland.  In Leicester, waar Johannes van Gaunt 'n aansienlike kasteel gehad het, het waarskuwings gekom van 'n mag van rebelle wat uit die stad opgetrek het uit Lincolnshire, wat daarop gemik was om die kasteel en die inhoud daarvan te vernietig.  Die burgemeester en die stad het hul verdediging ingesluit, insluitend 'n plaaslike milisie, maar die rebelle het nooit opgedaag nie.  John van Gaunt was in Berwick toe die woord hom op 17 Junie van die opstand bereik het.  Omdat hy nie geweet het dat Wat Tyler al dood was nie, het John van Gaunt sy kastele in Yorkshire en Wallis op hul hoede geplaas.  Verse gerugte, waarvan baie verkeerd, het steeds in Berwick aangekom, wat dui op wydverspreide rebellies in die weste en ooste van Engeland en dat die plundering van die hertoglike huishouding in Leicester -rebelleenhede selfs op soek was na die hertog self.  Gaunt begin na Bamburgh -kasteel marsjeer, maar verander dan koers en lei noordwaarts na Skotland, en keer eers terug suid nadat die geveg verby was. 
Die nuus oor die aanvanklike gebeure in Londen het ook omstreeks 17 Junie York bereik, en aanvalle het onmiddellik uitgebreek op die eiendomme van die Dominikaanse monnike, die Franciskaanse broers en ander godsdienstige instellings.  Geweld duur voort in die komende weke, en op 1 Julie het 'n groep gewapende mans, onder bevel van John de Gisbourne, die stad ingedwing en probeer om beheer oor te neem.  Die burgemeester, Simon de Quixlay, het geleidelik begin om die gesag terug te eis, maar die orde is eers in 1382 behoorlik herstel.  Die nuus van die suidelike opstand het Scarborough bereik waar onluste teen die regerende elite op 23 Junie uitgebreek het, met die rebelle geklee in wit kappies met 'n rooi stert aan die agterkant.  Lede van die plaaslike regering is uit hul amp ontslaan, en een tollenaar is byna gelanseer.  Teen 1382 het die elite die mag weer gevestig. 
In die Somerset -stad Bridgwater het op 19 Junie opstand uitgebreek onder leiding van Thomas Ingleby en Adam Brugge.  Die skare het die plaaslike huis van Augustinus aangeval en hul meester gedwing om sy plaaslike voorregte prys te gee en 'n losprys te betaal.  Die rebelle draai toe om die eiendom van John Sydenham, 'n plaaslike handelaar en amptenaar, terwyl hy sy herehuis plunder en papierwerk verbrand, voordat hy Walter Baron, 'n plaaslike man, teregstel.  Die Ilchester -slagoffer is bestorm en een ongewilde gevangene is tereggestel. 
Die koninklike onderdrukking van die opstand het begin kort na die dood van Wat Tyler op 15 Junie.  Sir Robert Knolles, sir Nicholas Brembre en sir Robert Launde is aangestel om beheer in die hoofstad te herstel.  'n Dagvaarding is vir soldate uitgereik, waarskynlik is ongeveer 4 000 mans in Londen bymekaargemaak, en ekspedisies na die ander moeilike dele van die land het spoedig gevolg. 
Die opstand in East Anglia is onafhanklik onderdruk deur Henry Despenser, die biskop van Norwich.  Henry was in Stamford in Lincolnshire toe die opstand uitbreek, en toe hy daarvan te wete kom, marsjeer hy suidwaarts met agt gewapende wapens en 'n klein boogskut, terwyl hy meer magte versamel.  Hy marsjeer eers na Peterborough, waar hy die plaaslike rebelle gerig en enige wat hy kon vang, teregstel, waaronder sommige wat in die plaaslike abdij skuiling geneem het.  Daarna is hy suid-oos via Huntingdon en Ely, het Cambridge op 19 Junie bereik en daarna verder gegaan na die rebelle-beheerde gebiede van Norfolk.  Henry het Norwich op 24 Junie teruggeneem, voordat hy met 'n groep mans op pad was om die rebelleleier, Geoffrey Litster, op te spoor.  Die twee magte het mekaar op 25 of 26 Junie by die Slag van North Walsham ontmoet. Die biskop se magte het geseëvier en Litster is gevange geneem en tereggestel.  Henry se vinnige optrede was noodsaaklik vir die onderdrukking van die opstand in East Anglia, maar hy was baie ongewoon om op hierdie manier sake in eie hande te neem, en sy teregstelling van die rebelle sonder koninklike sanksie was onwettig. 
Op 17 Junie het die koning sy halfbroer Thomas Holland en sir Thomas Trivet na Kent gestuur met 'n klein mag om die orde te herstel.  Hulle het howe in Maidstone en Rochester gehou.  William de Ufford, die graaf van Suffolk, keer op 23 Junie terug na sy graafskap, vergesel van 'n mag van 500 man.  Hy het die gebied vinnig bedwing en het gou die hof in Mildenhall gehou, waar baie van die beskuldigdes ter dood veroordeel is.  Hy verhuis op 6 Julie na Norfolk, terwyl hy die hof in Norwich, Great Yarmouth en Hacking hou.  Hugh, Lord la Zouche, het die regsgedinge teen die rebelle in Cambridgeshire gelei.  In St Albans het die Abt William Grindecobbe en sy belangrikste ondersteuners gearresteer. 
Op 20 Junie het die oom van die koning, Thomas van Woodstock, en Robert Tresilian, die vervangende hoofregter, spesiale opdragte in die hele Engeland gekry.  Thomas het toesig gehou oor hofsake in Essex, gerugsteun deur 'n aansienlike militêre mag terwyl weerstand voortduur en die graafskap nog in 'n onrus was.  Richard self het Essex besoek, waar hy met 'n rebelle -afvaardiging vergader het om bevestiging te kry van die toelaes wat die koning by Mile End gegee het.  Richard het hulle verwerp en na bewering vir hulle gesê dat "jy rustiek was en jy nog steeds rustiek is. Jy sal in slawerny bly, nie soos voorheen nie, maar onvergelyklik harder".  [nb 13] Tresilian het gou by Thomas aangesluit en 31 teregstellings uitgevoer in Chelmsford, waarna hy in Julie na St Albans gereis het vir verdere hofverhore, wat blykbaar twyfelagtige tegnieke gebruik het om skuldigbevindings te verseker.  Thomas het met 200 soldate na Gloucester gegaan om die onrus daar te onderdruk.  Henry Percy, die graaf van Northumberland, het die opdrag gekry om die orde in Yorkshire te herstel. 
'N Wye reeks wette is ingeroep tydens die onderdrukking, van algemene verraad tot aanklagte van boekbrand of die afbreek van huise, 'n proses wat bemoeilik is deur die destyds relatief eng definisie van verraad.  Die gebruik van informante en veroordelings het algemeen geword, wat veroorsaak het dat daar teen November teen 1500 mense in die geveg tereggestel of vermoor is.  Baie van diegene wat eiendom in die opstand verloor het, het probeer om regsvergoeding te vra, en Johannes van Gaunt het besondere pogings aangewend om diegene op te spoor wat verantwoordelik was vir die vernietiging van sy Savoye -paleis.  Die meeste het slegs 'n beperkte sukses behaal, aangesien die verweerders selde bereid was om die hof by te woon.  Die laaste van hierdie sake is in 1387 opgelos. 
Die rebelleiers is vinnig bymekaargemaak.  'n Rebelleier met die naam Jack Straw is in Londen gevange geneem en tereggestel.  [nb 14] John Ball is in Coventry gevang, verhoor in St Albans en tereggestel op 15 Julie.  Grindecobbe is ook in St Albans verhoor en tereggestel.  John Wrawe is verhoor in Londen. Hy het waarskynlik getuienis afgelê teen 24 van sy kollegas in die hoop op vergifnis, maar is gevonnis om tereggestel te word deur op 6 Mei 1382 opgehang, getrek en in kwartiere te wees.  Sir Roger Bacon was waarskynlik gearresteer voor die laaste geveg in Norfolk, en is verhoor en in die Tower of London opgesluit voordat hy uiteindelik deur die Kroon begenadig is.  Vanaf September 1381 het Thomas Ingleby van Bridgwater die owerhede suksesvol ontduik. 
Die koninklike regering en die parlement het begin om die normale regeringsprosesse te herstel na die opstand, soos die historikus Michael Postan beskryf, die opstand was in baie opsigte 'n 'verbygaande episode'.  Op 30 Junie het die koning die dienaars van Engeland beveel om terug te keer na hul vorige diensvoorwaardes, en op 2 Julie is die koninklike handveste onder dwang tydens die styging formeel ingetrek.  Die parlement het in November vergader om die gebeure van die jaar te bespreek en hoe hulle die beste op hul uitdagings kan reageer.  Die opstand is toegeskryf aan die wangedrag van koninklike amptenare, wat, volgens die argument, buitensporig gulsig en aanmatigend was.  Die Commons het agter die bestaande arbeidswette gestaan, maar versoek veranderinge in die koninklike raad, wat Richard toegestaan ​​het.  Richard het ook algemene vergifnis verleen aan diegene wat sonder die nodige proses rebelle uitgevoer het, aan almal wat lojaal gebly het en aan almal wat in opstand gekom het - met die uitsondering van die manne van Bury St Edmunds, alle mans wat betrokke by die moord op die adviseurs van die koning en diegene wat nog uit die gevangenis was. 
Ondanks die geweld van die onderdrukking, was die regering en plaaslike here na die opstand relatief versigtig om die orde te herstel, en was hulle vir etlike dekades steeds bekommerd oor vars opstand.  Min here het wraak geneem op hul boere behalwe deur die regsprosesse van die howe.  Onrus op lae vlak het nog etlike jare voortgeduur.  In September 1382 was daar probleme in Norfolk, wat 'n skynbare komplot teen die biskop van Norwich behels, en in Maart die volgende jaar was daar 'n ondersoek na 'n komplot om die balju van Devon te vermoor.  By die onderhandeling van huurgeld met hul verhuurders het boere verwys na die herinnering aan die opstand en die dreigement van geweld. 
Daar was geen verdere pogings deur die parlement om 'n meningspeilbelasting op te lê of om die fiskale stelsel van Engeland te hervorm nie.  In plaas daarvan het die Commons aan die einde van 1381 tot die gevolgtrekking gekom dat die militêre inspanning op die vasteland 'versigtig maar aansienlik verminder' moet word.  Omdat die regering nie nuwe belasting kon verhoog nie, moes die regering sy buitelandse beleid en militêre ekspedisies inperk en begin die opsies vir vrede ondersoek.  Die instelling van diensbaarheid het na 1381 afgeneem, maar hoofsaaklik om ekonomiese eerder as om politieke redes.  Landelike lone het steeds toegeneem, en here het steeds meer die vryheid van hul dienaars verkoop in ruil vir kontant, of tradisionele verblyfregte omgeskakel na nuwe huurooreenkomste.  Gedurende die 15de eeu het die instelling in Engeland verdwyn. 
Kroniekskrywers beskryf die rebelle hoofsaaklik as landelike diensknegte deur gebruik te maak van breë, neerhalende Latynse terme soos serviles rustici, diensbare genus en rusticitas.  Sommige kroniekskrywers, waaronder Knighton, het ook kennis geneem van die teenwoordigheid van weglopende vakleerlinge, ambagsmanne en ander, wat hulle soms die 'mindere algemene' noem.  Die getuienis uit die hofrekords na die opstand, hoewel op verskillende maniere bevooroordeeld, toon ook die betrokkenheid van 'n veel breër gemeenskap, en die vroeëre opvatting dat die rebelle slegs uit onvrye dienaars bestaan ​​het, word nou verwerp.  [nb 15]
Die plattelandse rebelle kom uit 'n wye verskeidenheid agtergronde, maar tipies was hulle, soos die historikus Christopher Dyer beskryf, "mense ver onder die geledere van die heersers, maar wat hoofsaaklik grond en goed gehad het", en nie die armstes in die samelewing nie. , wat 'n minderheid van die rebellebeweging gevorm het.  Baie mense het gesagsposisies beklee in plaaslike dorpsbestuur, en dit het blykbaar leiding aan die opstand gebied.  Sommige was ambagsmanne, waaronder, soos die historikus Rodney Hilton noem, "timmermanne, saagmakers, messelaars, skoenmakers, kleermakers, wewers, vullers, handskoene, kousies, vakkundiges, bakkers, slagters, herbergiers, kokke en 'n kalkbrander" .  Hulle was oorwegend manlik, maar met 'n paar vroue in hul geledere. Die rebelle was tipies ongeletterd, slegs tussen 5 en 15 persent van Engeland kon gedurende hierdie tydperk lees.  Hulle kom ook uit 'n wye verskeidenheid plaaslike gemeenskappe, waaronder minstens 330 suidoostelike dorpe. 
Baie van die rebelle het stedelike agtergronde gehad, en die meerderheid van diegene wat by die gebeure in Londen betrokke was, was waarskynlik plaaslike inwoners eerder as boere.  In sommige gevalle was die stedelinge wat by die opstand aangesluit het, armes in die stad, wat probeer het om dit ten koste van die plaaslike elite te wen.  In Londen blyk dit byvoorbeeld dat die stedelike rebelle grootliks die armes en ongeskooldes was.  Ander stedelike rebelle was deel van die elite, soos in York, waar die betogers tipies welvarende lede van die plaaslike gemeenskap was, terwyl inwoners in sommige gevalle hulself met die plattelandse bevolking verbind het, soos in Bury St Edmunds.  In ander gevalle, soos Canterbury, het die toestroming van bevolking uit die dorpe na die Swart Dood enige onderskeid tussen stedelik en platteland minder betekenisvol gemaak. 
Die oorgrote meerderheid van die betrokkenes by die opstand van 1381 was nie in die parlement verteenwoordig nie en is uitgesluit van sy besluitneming.  In 'n paar gevalle is die rebelle gelei of aangesluit deur relatief welvarende lede van die heerskappy, soos sir Roger Bacon in Norfolk.  Sommige van hulle beweer later dat hulle deur die rebelle gedwing is om by die opstand aan te sluit.  Geestelikes het ook deel uitgemaak van die opstand, sowel as die meer prominente leiers, soos John Ball of John Wrawe, word byna 20 in die rekords van die opstand in die suidooste genoem.  Sommige het plaaslike griewe nagestreef, sommige was benadeeld en het relatiewe armoede gehad, en ander het blykbaar gemotiveer deur sterk radikale oortuigings. 
Baie van die betrokkenes by die opstand het skuilname gebruik, veral in die briewe wat regoor die land gestuur is om ondersteuning en nuwe opstande aan te moedig.  Hulle is gebruik om beide individue te vermy en om te verwys na populêre waardes en verhale.  Een gewilde veronderstelde naam was Piers Ploughman, afkomstig van die hoofkarakter in die gedig van William Langland.  Jack was ook 'n wyd gebruikte rebel -skuilnaam, en historici Steven Justice en Carter Revard stel voor dat dit moontlik was omdat dit 'n paar dekades tevore by die Jacques van die Franse Jacquerie -opstand aanklank gevind het. 
Hedendaagse kroniekskrywers van die gebeure in die opstand het 'n belangrike bron vir historici gevorm. Die kroniekskrywers was bevooroordeeld teenoor die rebelsaak en het die rebelle tipies uitgebeeld, in die woorde van die historikus Susan Crane, as "diere, monsters of misleide dwase".  Londense kroniekskrywers was ook nie bereid om die rol van gewone Londenaars in die opstand te erken nie, en verkies om die blaam geheel en al op plattelandse boere uit die suidooste te plaas.  Onder die sleutelrekeninge was die anonieme Anonimalle Chronicle, wie se skrywer deel uitmaak van die koninklike hof en 'n ooggetuie was vir baie van die gebeure in Londen.  Die kroniekskrywer Thomas Walsingham was vir 'n groot deel van die opstand teenwoordig, maar fokus sy verslag op die skrik van die sosiale onrus en was uiters bevooroordeeld teenoor die rebelle.  Die gebeure is in Frankryk opgeteken deur Jean Froissart, die skrywer van die Kronieke.  Hy het goed geplaasde bronne naby die opstand, maar was geneig om die bekende feite met kleurvolle verhale uit te werk.  Geen simpatieke verslae van die rebelle bestaan ​​nie. 
Aan die einde van die 19de eeu was daar 'n toename in historiese belangstelling in die Boere -opstand, aangespoor deur die huidige groei van die arbeiders- en sosialistiese bewegings.  Werk deur Charles Oman, Edgar Powell, André Réville en G. M. Trevelyan het die verloop van die opstand bepaal.  Teen 1907 was die verslae van die kroniekskrywers almal in gedrukte vorm beskikbaar en die belangrikste openbare verslae oor die gebeure is geïdentifiseer.  Réville het die regsbeskuldigings wat na die opstand teen vermeende rebelle gebruik is, begin gebruik as 'n vars bron van historiese inligting, en in die volgende eeu is uitgebreide navorsing gedoen oor die plaaslike ekonomiese en sosiale geskiedenis van die opstand, verspreide plaaslike bronne oor Suidoos-Engeland. 
Interpretasies van die opstand het oor die jare verander. 17de-eeuse historici, soos John Smyth, het die idee gevestig dat die opstand die einde van onvrye arbeid en diensbaarheid in Engeland was.  19de-eeuse historici soos William Stubbs en Thorold Rogers versterk hierdie gevolgtrekking, en Stubbs beskryf dit as 'een van die belangrikste gebeurtenisse in ons hele geskiedenis'.  In die 20ste eeu word hierdie interpretasie toenemend uitgedaag deur historici soos May McKisack, Michael Postan en Richard Dobson, wat die impak van die opstand op verdere politieke en ekonomiese gebeure in Engeland hersien het.  In die middel van die 20ste eeu was Marxistiese historici beide geïnteresseerd in en oor die algemeen simpatiek teenoor die rebelse saak, 'n neiging wat uitloop op Hilton se verslag oor die opstand in 1973, wat teen die breër konteks van boere-opstande in Europa gedurende die periode ingestel is.  The Peasants 'Revolt het meer akademiese aandag gekry as enige ander Middeleeuse opstand, en hierdie navorsing was interdissiplinêr, wat historici, letterkundiges en internasionale samewerking behels. 
Die naam 'the Peasants' Revolt 'het in die 18de en vroeë 19de eeu ontstaan, en die eerste opgetekende gebruik daarvan deur historici was in John Richard Green's Kort geskiedenis van die Engelse volk in 1874.  Hedendaagse kronieke het die opstand nie 'n spesifieke titel gegee nie, en die term "boer" het eers in die 15de eeu in die Engelse taal verskyn.  Die titel is bekritiseer deur moderne historici soos Miri Rubin en Paul Strohm, beide op grond daarvan dat baie in die bewegings nie kleinboere was nie, en dat die gebeure meer lyk op 'n langdurige protes of opstand, eerder as 'n opstand of rebellie. 
'N Groot gedenkteken vir' The Great Rising 'is in opdrag van Matthew Bell gemaak en gesny deur Emily Hoffnung. Dit is op 15 Julie 2015 deur die filmregisseur Ken Loach onthul in Smithfield. 
Populêre kultuur Redigeer
Die Boereopstand het 'n gewilde literêre onderwerp geword.  Die digter John Gower, wat noue bande gehad het met amptenare wat betrokke was by die onderdrukking van die opstand, het sy beroemde gedig gewysig Vox Clamantis na die opstand, voeg 'n gedeelte in wat die rebelle veroordeel en dit met wilde diere vergelyk.  Geoffrey Chaucer, wat in Aldgate gewoon het en moontlik tydens die opstand in Londen was, het die rebelle -moord op Vlaminge gebruik as 'n metafoor vir 'n groter wanorde in Die non -priester se verhaal deel van Die Canterbury -verhale, parodieer Gower se gedig.  Chaucer het andersins nie na die opstand in sy werk verwys nie, moontlik omdat dit polities onverstandig sou gewees het as dit 'n kliënt van die koning was.  William Langland, die skrywer van die gedig Piers Ploughman, wat wyd deur die rebelle gebruik is, het na die opstand verskeie teksveranderings aangebring om hom van die saak te distansieer. 
Die opstand vorm die basis vir die laat 16de-eeuse toneelstuk, Die lewe en dood van Jack Straw, moontlik geskryf deur George Peele en waarskynlik oorspronklik ontwerp vir produksie in die stad se gildewedstryde.  Dit beeld Jack Straw uit as 'n tragiese figuur, wat deur John Ball tot onregmatige opstand gelei word, wat duidelike politieke bande tussen die onstabiliteit van laat-Elizabethaanse Engeland en die 14de eeu maak.  Die verhaal van die opstand is in pamflette gebruik tydens die Engelse burgeroorlog van die 17de eeu en vorm deel van John Cleveland se vroeë geskiedenis van die oorlog.  Dit is gedurende die 18de eeu as 'n waarskuwingsverslag in politieke toesprake ontplooi, en 'n hoofboek met die titel Die geskiedenis van Wat Tyler en Jack Strawe gewild geword tydens die opkoms van die Jacobiete en die Amerikaanse onafhanklikheidsoorlog.  Thomas Paine en Edmund Burke het gestry oor die lesse uit die opstand, en Paine betuig simpatie met die rebelle en Burke veroordeel die geweld.  Die romantiese digter Robert Southey het sy toneelstuk uit 1794 gebaseer Wat Tyler oor die gebeure, met 'n radikale en rebelliese perspektief. 
Soos die historikus Michael Postan beskryf, het die opstand beroemd geword "as 'n baken in sosiale ontwikkeling en [as] 'n tipiese voorbeeld van opstand teen die onderdrukking van die werkersklas", en word dit wyd gebruik in die sosialistiese literatuur van die 19de en 20ste eeu.  William Morris het op Chaucer in sy roman gebou 'N Droom van John Ball, gepubliseer in 1888, wat 'n verteller skep wat openlik simpatiek was vir die boeresaak, hoewel 'n 19de-eeuse persona wat deur 'n droom na die 14de eeu teruggebring is.  Die verhaal eindig met 'n profesie dat sosialistiese ideale eendag suksesvol sal wees.  Op sy beurt het hierdie voorstelling van die opstand Morris se utopiese sosialis beïnvloed Nuus van nêrens.  Florence Converse gebruik die opstand in haar roman Lang testament in 1903.  Later in die 20ste eeu het sosialiste steeds parallelle getrek tussen die opstand en hedendaagse politieke stryd, onder meer tydens die argumente oor die instelling van die gemeenskapsbevel in die Verenigde Koninkryk gedurende die tagtigerjare. 
Samesweringsteoretici, waaronder skrywer John Robinson, het gepoog om beweerde gebreke in die hoofstroom historiese verslae van die gebeure van 1381 te verduidelik, soos die spoed waarmee die rebellie gekoördineer is.  Teorieë sluit in dat die opstand gelei is deur 'n geheime, okkultiese organisasie genaamd "die Groot Genootskap", wat na bewering 'n uitloop was in die orde van die Tempeliers wat in 1312 vernietig is, of dat die broederskap van die Vrymesselaars heimlik betrokke was by die opstand te organiseer.  [nb 16]
Dit is die wenner van die S.Pellegrino Jong sjef wat die VSA sal verteenwoordig in 'n wêreldwye kompetisie