Die delwer wil om die naaste rewolwer op te tel toe hy die gedreun en die gesnork hoor. Hy kyk om en sien die masiewe horingdraer aangestorm kom. Hy smyt die lamp dat dit daar trek en swenk in die teenoorgestelde rigting weg.
Lumu wat net die jagmes omhoog lig om Pat eens en vir altyd uit die wêreld te help, hoor skielik die woeste gedreun van aanstormende renosterpote, kyk half oor haar skouer en die volgende oomblik spring sy soos ‘n veer orent. Kans vir wegswenk is daar nie, dus raap sy haar op en spring reg in die lug op.
Soos ‘n gespanne veer wat losskiet, trek die luiperd soos blits deur die lug met oopgespreide kloue reg om die bewegende Esmo af.
Toe die vangtou om die Swart Luiperd se nek toeskuif en die vyand sy bene pak, flits sy jagmes deur die lug. Voordat die deurgesnyde tou nog behoorlik val, sink sy mes in een vyand se rug weg. Met sy ander hand gryp hy ‘n aanvaller, ruk hom met loutere geweld van sy been af en terwyl hy hom aan die nek hou, swaai hy hom soos ‘n knuppel om hom sodat die beengrypers soos vere van hom af wegtrek. Daar agter lê ‘n klomp vegters met hulle pyle aan, maar gelukkig vir die Swart Luiperd, storm ander Watervolk voor die skuts in en kan hulle nie skiet nie.
Met ‘n paar lang hale loop hy die leeu van agter af in. Toe die mannetjie met ‘n onaardse grom die Injani jongeling se nek afkap, slinger die Luiperdmasn hom op die dier se rug. Met die snelheid van die lenigheid van die jagluiperd. Met die krag wat nie veel minder is as die van ‘n jong leeu nie. En met die oordeelkundigheid wat net lang omswerwinge deur die oerwoud jou kan gee.
Toe hy op die leeu se rug beland, doen hy twee dinge tegelyk. Hy slinger sy kragtige arms om die dier se nek en ruk sy liggaam skeef. Die volgende oomblik swaai sy bene in die skroefgreep agter om die dier se middel.
Oorval deur hierdie onverwagte maneuver, val die leeu op sy sy en dit is toe dat die Luiperdman sy greep om die nek en om die middel van die dier met al sy voortreflike krag verskerp.
Een van die inboorlinge slaan die luiperdman voor die nek met die swaar steel van die roeispaan. Voor hom bars die sterre in die donker oop. Hy wankel op sy voete rond. Daar is ‘n suising in sy kop. Dit word dof voor sy oë en die volgende oomblik staan hy op sy knieë. Hy probeer op sy voete kom en slaag in werklikheid daarin, maar soos ‘n dronke steier en swaai hy oor die grond. Die krygers het weer ‘n kring om hom gegooi en wanneer hy teen hulle vasloop, gryp hulle hom en slinger hom in die kring terug onder woeste gelag en uitjouery. En toe een van hulle vinnig buk en hom op die krop van sy maag slaan, voel die Swart Luiperd hoedat die laaste krag in hom vergaan. Hy stort vooroor en val met sy gesig in die koel, donker grond.
Met ‘n blitsige beweging waarin twee aksies tegelyk plaasvind, tree die Luiperdman op. Hy slaan vir Dexter met sy regterhand teen die grond en met sy linkervoet trap hy die tafel om sodat Burton met rewolwer en al op sy rug beland, met sy regtervoet skop hy die lantern dat dit daar trek en byne oomblikilk doodgaan en toe, met ‘n wye boog, nog voordat Mapiri of een van die ander inboorlinge wat daar staan, hulle kan verroer, duik hy na die agterkant van die tent onder die seil deur.
‘n Tweede skoot tref hom byna onmiddelik. Dan ‘n derde en ‘n vierde en’n vyfde. Dalk was dit die gevaarlike nabyheid van die monster. Dalk was dit die vrees vir die dood.
Hy besef nou dat hierdie aaklige vyand van die oerwoud geen lewe meer oor het nie. Hy Iê roerloos daar in die ingang en sy donker bloed vloei stadig uit sy Iiggaam oor die sagte grond wat die bodem van hul houtgrot uitmaak.
Daar is egter nie nou tyd vir vertwyfeling nie. Daar is net tyd vir aksie. Sy mantel fladder hoog toe hy van die marmerlys afspring tot op die trap van die tempel. Met lang sierlike tree kom by die trap afgestap.
‘n Oomblik daarna deurklief die skreeu van die inboorling die nag toe dieselfde lot hom tref. Binne oomblikke hang hulle magteloos kop na onder, swaaiend in die strikke van die pigmee. Nou is hulle die magtelose prooi van enige dier wat uit die oerwoud gestap mag kom.
Met ‘n wilde bloedstollende skreeu, dra die monster die Swart Luiperd stap vir stap na die kant van die skeur. Toe gaan hy daar staan. Die Luiperdman draai sy kop en kyk af in die donker bodemloosheid.
Toe kom die monster by die volgende stap. Hy gryp die Luiperdman se hande agter sy kop vas en met ‘n onweerstaanbare krag breek by hulle los van mekaar. Buig hy die oerwoudman se arms oop asof hulle die arms van ‘n kind is. Toe hy daarmee klaar is, buig by die Luiperdman se liggaam stadig agteroor. Totdat die groot man se kop half omlaag hang. Sy taktiek is nou duidelik. Die Swart Luiperd hang nou net aan sy bene wat om die monster se bene geslaan is. Die volgende stap sal wees om die bene ook los te breek.
Leon Fouche, beter bekend as die Swart Luiperd, staan op die lughawe van Nairobi en wag op die aankoms van ‘n Boeing van die Suid Afrikaanse Lugdiens waarop sy vrou en seun onderweg na Kenia is. Na ‘n vertraging van meer as 12 uur árriveer die vliegtuig, maar dan moet hy tot sy onsteltenis verneem dat die vliegtuig van sy koers afgedwing is en dat sy vrou en seun iewers in die Kongo ontvoer is. Hy besluit om hulle te gaan soek en in die gebeure wat daarop volg loop die spanning hoog.