Ons twee stap verlede week van Dusty se garage af. Waar ons haar gaan bêre het. Agter om die woonstelblokke wat aan ons s’n grens. Om so bietjie uit die son te wees. Hier gaan die son mos nou eers tienuur saans onder. Sesuur skyn hy dus nog soos ‘n warm middagson in Suid-Afrika.
‘n Vrou het onder die gebou deurgekom en die twee se neude wys na mekaar. Die man staan sy staan, die vrou moet padgee.
Die vrou wat ingedraai het, moet agteruit ry om vir hom pad te gee. Sy staan egter stil. Nie benuek stil dat hy moet padgee nie, net stil en sy kyk agtertoe.
Manlief kyk vir my en toe bars hy ook uit van die lag. Ons kyk nie vir haar nie, ons kyk vir mekaar en lag al hoe harder. Dit is die snaaksste oomblik sover nog in Kazakhstan.
‘n Kleinerige dogtertjie en haar groter boetie en sussie het van skuins oor die straat gestap. Reg agter die kar in. Hulle gee nie pad nie. Die stootdriewiel, soortgelyk aan die foto, waarop sy gestoot word, staan by hulle.
Ek stap verby en wys vir die kinders hulle moet agteruit staan. Uit die pad uit. Hulle is in die motor se pad. Hule verstaan, probeer, maar sukkel en toe verstaan ons die probleem.
Manlief tiep die karretjie op sy sy en poppe en speelgoed val uit die mandjies uit. Hulle staan verskrik.
Ouma tel vinnig op, mens kan sien manlief het nie sussies gehad nie. Weet nie hoe om met dogtertjie speelgoed te werk nie. Dit mag nie val nie. Dit is hulle kinders. Ek tel op en stof sommer ook af soos ek aangee.
En onthou toe sommer ook hoe dogtertjies sommer ‘n hou op die boud gekry het as hy roep vir bobbejaan ‘spanner’ en ons met ‘n “shifting” soos ek die woord onthou aangedraf gekom het. Weet steeds nie wat die regte woord vir hierdie stuk gereedskap is nie. Ek kon net nooit onthou dat die een met die lang bek die bobbejaan is nie. Later het ek met kleur vereenselwig. Die oranje is die bobbejaan, die silwer ene die ander ene.
Hy haal sy bossie sleutels uit sy sak, draai ‘n ringetjie uit en dit pas beter as myne. Buig ook makliker oop.
Die weermagman stap ook in die rigting wat hulle stap. Ek weet nie of hy hulle pappa is nie. En of hy, soos ons, net gou gestop het om drie kindertjies te help om ‘n ryding weer gangbaar te maak nie. Hier hoef kinders nie weermag of polisie te vrees nie.
Wonder ek nou eers wat hulle die aand vir pappa en mamma gaan vertel het. Hoe is ons beskryf? Hoe vreemd was dit nie vir die kinders om mense raak te loop wat nie hulle taal kan praat nie. Ek het mos al vertel dat ons uitlanders in ons stad ‘n vreemde verskynsel is. Hulle het darem nie bang gelyk nie …
Die Qazaqs het oral plek om langs die pad te step. Behalwe agter die woonstell. Daar gebruik ons en die karre dieselfde pad.
Ai jong, die lewe is maar nie baie maklik nie! Tog is die lewe ‘n lied en dis wat mens laat deurdruk.
‘n Pragtige vertelling. En die beste van ander help, is dat ‘n mens self so goed voel na die tyd! So asof die goeie die slegte wéér oorwin het! 💖