Terpsichore (illustrasie) - Geskiedenis Podcasts - 2021
Lindeman beskryf haarself as '' 'n divers opgevoede professionele persoon met meer as 10 jaar ervaring wat CONUS en OCONUS bereik het in militêre, federale en internasionale omgewings wat verbruikersmarkte, goedere, kuberruimte, finansiële produkte en onlangs gesondheidsorg dek '. Ώ ] Nadat 'n voorval in Desember 2017 ondersoek is na beweerde oortredings van die wette op verbruikersbedrog en wette vir liefdadigheid. ΐ ]
Navy Linguist and Intelligence Contractor, Harvard opgelei met 'verskillende sertifisering', 'n O-4 Naval Officer by The Office of Naval Intelligence, 'n Cultural Intelligence and Linguistics Officer, en is ook opgelei aan die University of Kentucky College of Medicine. "Dr. Lindeman is 'n gesondheidsorg- en mediese en linguistiese beampte en is ook opgelei aan die University of Kentucky College of Medicine." Dr. Lindeman is 'n gesondheidswerker en mediese beroep en kan gesaghebbend oor talle onderwerpe praat, 'lui die kiekie regs.
Daar word beweer dat sy getroud is met Barry M. Lindeman, 'n seksuele roofdier van kinders.
'N 40-jarige Minot-man staan ​​tereg op 'n AA-klag op aanklag dat hy het 'n tienjarige kind seksueel aangerand.
Aanklaers het aangekla Barry M. Lindeman met growwe seksuele oplegging, slagoffer onder 15 en verweerder minstens 22.
Volgens die kriminele beëdigde verklaring het die Minot -polisie die polisiehoof van Surrey vroeg Saterdagoggend in kennis gestel dat 'n man, wat later as Lindeman geïdentifiseer is, erken het dat hy 'n kind seksueel aangerand het terwyl hy in Surrey.
Ondersoekers sê Lindeman het aan die polisiehoof in Surrey erken dat hy verskeie kere seksuele dade op die slagoffer uitgevoer het terwyl hy in Surrey gewoon het toe die slagoffer 10 jaar oud was. Hy het ook gesê dat hierdie dade plaasgevind het terwyl hy gewoon het Harvey.
Lindeman het Maandag sy eerste verskyning op die aanklag gemaak. Hy bly in aanhouding in die gevangenis van die Ward County en sal terug wees in die hof vir sy voorlopige verhoor en verhoor op 16 Januarie.
Die aanklag dra die maksimum vonnis van lewenslange tronkstraf sonder parool.
'N Prokureur is teen Maandagaand nie vir Lindeman genoteer nie. Β ]
Maras-Lindeman bedryf 'n podcast genaamd Sê Tore. Γ]
Daar word beweer dat die anonieme plakkaat regs op die skermkiekie '#Tore is 'n leuenaar', met die hand getranskribeer:
Shadownet -dokumentêr saamgestel deur 'n 'ingebedde' FAKE Patriot Tore L. aka ToreSays/RedState Radio Patriots - Wees versigtig wie u volg!
- Valse dokter - Geen mediese lisensies nie
- Valse 'Harvard' -gegradueerde - SLEGS 1 aanlyn klas
- Valse 'Intel -beampte' - SLEGS 8 ma Navy diens
- Het nie vir CIA gewerk nie 's John O. Brennan
- Gesteelde dapperheid - Purple Heart (en ander vals toekennings)
- Geld gesteel van Kersfees liefdadigheid in die tuisstad om te betaal vir kitskos en aanlyn aankope
- Mislukte politieke kandidaat vir die stadsraad
- Staatsaanklaer -generaal het probeer om haar internet te beperk vir mishandeling, afknouery, teistering en om vals verklarings af te lê op sosiale media.
- Staatseenheid vir verbruikersbeskerming ondersoek vir die werwing van skenkings vir 'n valse liefdadigheid
- Griekse nasionaliteit - (Tom Hanks ontsnap)
- Man Barry nie Amerikaanse burger nie
- Mensehandel ondersoeker wat nie die man se seksuele aanranding OP HAAR EIE DOGTER/FAMILIE/HUISE opgemerk het nie - Desember 2019
Daar word beweer dat Tore deur die Anonieme skermkiekie regs 'n bedrogspulkunstenaar is, met die hand getranskribeer:
Standbeeld van 'n godin of muze (Terpsichore)
Etiketteks Alhoewel haar identiteit nie seker is nie, kan hierdie gedrapeerde vroulike figuur Terpsichore, die muismans van dans, uitbeeld. Sy staan ​​in kontraposto met haar gewig op haar regte regterbeen, leun haar linker elmboog op 'n boomstomp. Sy dra 'n dun ioniese chiton, vasgemaak aan die skouers en langs elke arm, vasgebind met 'n koord wat onder die borste gaan, onder die skouers en kruise aan die agterkant. Hieroor word 'n swaar himasie laag om die heupe en bene gedraai. Die een punt is oor haar linker elmboog gedek en verberg die steun onder sy voue. Haar hare is ingewikkeld gevleg in 'n kroon wat om die kop draai, met 'n gevlegte voorlok wat uit die middel van die wenkbrou oor die kop van die kop terugloop. Haar ore is deurboor vir die bevestiging van oorbelle. Spore van pigment bly op die lippe, oë en hare. Dowelgate aan die bokant van die boomstam dui op die aanhegting van 'n eienskap, miskien 'n kithara.
Uitstallingsgeskiedenis MCCM Permanente versameling herinstallasie, September 2004 - Hede
Gepubliseerde Verwysings MCCM Nuusbrief, Desember 2002 - Februarie 2003.
"Museumverkrygings", kunskoerant 135 (April 2003): 20.
MCCM Nuusbrief, September - Oktober 2004.
Robert H. Tykot, et al. "Analise van klassieke marmerbeelde in die Michael C. Carlos Museum, Emory University, Atlanta," in ASMOSIA XI: Interdissiplinêre studies oor antieke klip, red. Daniela Matetic Poljak en Katja Marasovic (Split: Universiteit van Split, 2018), 501, figuur 1.
Praetorius: Danse uit Terpsichore
Philip Pickett en die New London Consort het 'n sensasie in die vroeë musiekwêreld van die 1980's geskep met hierdie sublieme opname van danse uit Michael Praetorius se Terpsichore (1612) dat die album so hoog aangeskryf is, dat hierdie uitsonderlike kunstenaars uiteindelik lof ontvang het in die aanlyn New Grove Dictionary of Music and Musicians vir hul 'majestueuse weergawe' van hierdie kenmerkende Renaissance -stukke. Pickett, 'n kollega van David Munrow, was een van die leidende figure in die beweging vir outentieke uitvoeringspraktyk, en sy deeglike studie van Duitse instrumente van die tyd af het hom in staat gestel om met redelike getrouheid die klanke en verbuigings van die musiek te herskep. geloofwaardig moontlik gehoor is. Die New London Consort, met 40 spelers vir hierdie opname, het Pickett die volle moontlike reeks tydperkinstrumente aangebied wat in Praetorius 'Syntagma musicum aangedui is, sodat hy uit 'n wye verskeidenheid snare, blaas en perkussie kon kies, en veral sjawes ingesluit het , rakette en krummels. Die gevolglike klank is wonderlik kleurvol en soms heerlik grof, en die lewendige gees van die uitvoerings laat hierdie musiek soos die regte ding voel, anders as stywe, out-of-tune en swak gespeelde vertolkings van die 1960's en 70's wat weinig musikaliteit weerspieël. en historiese begrip. Voeg die glans van die ensemble en die towerkuns van die uitvoerings by tot die glorieryke klankgehalte van die duidelikste alles-digitale opname, en hierdie album moet as 'n noodsaaklike luister en een van die mees opwindende musikale ervarings in enige kategorie beskou word. , genre of styl.
Die massiewe versameling Franse hofdanse wat Michael Praetorius versamel en gereël het vir sy bundel getiteld Terpsichore in 1612 was slegs een uit die buitengewone reeks publikasies wat hy binne slegs 15 jaar uitgereik het.
Getiteld "Terpsichore"turp-SIK-uh-ree, sal die werk 'n visuele komponent bevat in die vorm van 'n 'ligorgaan', bestaande uit sewe akrielbuise wat op 'n binnemuur in die traptoring gemonteer is.
Getiteld "Terpsichore"turp-SIK-uh-ree, sal die werk 'n visuele komponent bevat in die vorm van 'n 'ligorgaan', bestaande uit sewe akrielbuise wat op 'n binnemuur in die traptoring aangebring is.
Die tweede luitenant van die Terpsichore was 'n jong Ier, met 'n soet, musikale stem, en toe die bote die skepe verlaat, word hy moeilik in die ry gehou, gespanne om vooruit te gaan, met sy gesig op 'n grynslag, en sy gejuig wat die manne stimuleer tot onnodige of onredelike pogings.
Die vyfde boek van die geskiedenis, genoem Terpsichore
Kullak, ou ou pedagoog, verdeel hierdie danse in twee groepe, die eerste gewy aan "Terpsichore, "die tweede 'n raam vir buie.
Te Deums ses psalms twintig volksliedere drie Duitse operas een Engelse opera nege en dertig Italiaanse operas twee Italiaanse serenates, twee Engelse serenate een Italiaanse intermezzo, "Terpsichore"vier odes vier-en-twintig kamerduette vier-en-negentig kantates sewe Franse liedjies drie-en-dertig konserte negentien Engelse liedere sestien Italiaanse uitsendings vier en twintig sonates.
'Terpsichore'[1: 50] 03 - OPLEIDING - Twee doedelsak solo's deur David Munrow [2: 56] 04 - OP DIE PAD - Basse danse' Dont vient cela 'uit Susato se' Danserye '[4: 07] 05 - KLAGT -' O die dood maak my aan die slaap ', anon.
Hierdie gravure is deel van die Tarocchi -groep, gemerk met die letter "D", en die naam Apollo en die muise. In die Griekse mitologie was die nege muise (Calliope, Urania, Terpsichore, Erato, Polyhymnia, Thalia, Melpomene, Euterpe en Clio) die dogters van Zeus, die koning van die gode, en Mnemosyne, die Titaness van die geheue. Die muise was godinne wat die verskillende takke van die kunste en wetenskappe voorgesit het. Hul leier en toesighouer was Apollo, die god van lig, musiek, profesie en poësie.
Hier, Terpsicore (Terpsichore) word verpersoonlik as 'n vollengte vroulike figuur, vooraan, in 'n denkbeeldige landskap langs die see. Sy speel 'n instrument, waarskynlik 'n Middeleeuse kitaar. Terpsichore word beskou as die muse van dans en liedjies.
Onder die prentjie van Terpsicore (Terpsichore) geskryf: · D · / · TERPSICORE · XIII / 
Wie was die 9 Griekse muise?
Die muise was die dogters van Zeus, die koning van die gode, en Mnemosyne, die godin van die geheue. Hulle is gebore nadat die paar nege nagte in 'n ry saam gelê het. Elke Muses is pragtig, grasieus en aanloklik en het 'n besondere artistieke talent. Die muise verheug die gode en mense met hul liedjies, danse en gedigte en inspireer menslike kunstenaars tot groter artistieke prestasies.
In die legende is die muise op verskillende maniere beskryf dat hulle op Mount Olympus, Helicon (in Boeotia) of Mount Parnassus woon. Terwyl hulle pragtig was om aan te sien en wonderlik begaafd was, moes hulle talente nie uitgedaag word nie. Mites oor uitdagings aan die Muses eindig noodwendig daarin dat die uitdager die uitdaging verloor en 'n vreeslike straf kry. Volgens een mite het koning Pierus van Masedonië byvoorbeeld sy nege dogters na die muise vernoem en geglo dat hulle mooier en talentvoller was. Die gevolg: sy dogters is in eksters verander.
Die muise verskyn in skilderye en beeldhouwerke in Griekeland en verder, en was dikwels die onderwerp van die rooi en swart erdewerk wat gewild was gedurende die 5de en 4de eeu vC. Hulle het deur die eeue heen verskyn, elk met sy eie spesifieke simbool, in skilderye, argitektuur en beeldhouwerk.
Die eerste opera verskyn in die middel van die 17de eeu as 'n eksperimentele vorm van die musiekkonsert wat minder optredes vereis. Opera was 'n samesmelting van musiek en poësie wat geboorte gegee het aan 'n dramatiese uitdrukking van sielemusiek. Die mense begin hierdie musiekstyl opmerk, en in Parys het verskillende operahuise begin ontstaan. Hierdie musiekstyl het uiteindelik tydens die bewind van Louis XIV gefloreer. Veral Italiaanse operas.
Die gewildheid van operas het gedurende die 19de eeu begin afneem toe die meeste operas met die dood van hul hoofkarakters begin uitsterf het. Die operas wat vandag bekend is, het hul oorsprong in die 19de eeu. volksmusiek beïnvloed deur verskillende musiekstyle regoor die wêreld.
Ten slotte kan ons sê dat die geskiedenis van Franse musiek lank en gediversifiseerd is. Die musiekelemente van die Franse kan ook in die Amerikaanse musiek gevind word, selfs toe die Franse musiekblyspel vroeër begin het voordat Amerika gekoloniseer is. Dit vertel dat die geskiedenis van Franse musiek baie teruggaan en ook baie groot is.
Terpsichore (1981) is gebaseer op danse uit die hof van Henry IV van Frankryk deur Michael Praetorius in 1612. Margolis gee 'n uiteensetting van die stuk:
Terpsichore is die Griekse dansmuse. Sy is een van die nege muise wat die dogters is van Mnemosyne (die godin van die geheue) en Zeus.
Die begin van hierdie orkeswerk is 'n rustige aanroep tot die gees van antieke dans, en word gevolg deur 'n straattoneel wat wilde en woeste gebeure uitbeeld. Die energievlak en deuntjies is plofbaar, die buie verander voortdurend en onvoorspelbaar. Spoed, buigsaamheid en energie oorheers. In die middel van die beweging speel 'n koperblaaskwintet die oorspronklike Renaissance -musiek waarop die beweging gebaseer is. Die aanroeping verskyn weer, en die musiek eindig in 'n florerende werveling van note.
Die tweede deel begin met 'n kwintet van saggies tjirpende fluitjies, gevolg deur 'n stadige Spaanse dans vir solo -harp en dan orkes. Daarna kom 'n onstuimige ballet, Amazones en uiteindelik stel 'n harde klokkie 'n skitterende en lewendige springdans, of "volte", bekend, wat tot 'n asemlose en abrupte einde kom.
Die derde deel begin met 'n helder xylofoon -solo, gevolg deur 'n reeks "bourrés." Klanke is helder en deursigtig. Die einde van die beweging gee, so amper as moontlik in die moderne simfoniese orkes, die geluid van 'n werklike Renaissance -blaasorkest weer.
Die laaste beweging - die langste, mees komplekse en opwindendste - begin met 'n vinnige "gaillarde" vir solo -orrel. Dit word gevolg deur 'n reeks warm vreedsame variasies genaamd "herdrukke", daarna volg 'n unieke reeks deuntjies met die individuele instrumentale kore van die orkes. Uiteindelik pronk 'n opwindende en sterk ritmiese "volte" eers met die euphonium -solis, en bou dit energie tot 'n uitstekende einde.
Die werk is gevul met simboliek en emosie, maar twee besondere musikale elemente roep aspekte van die metafisiese op onverwagte maniere op: die deurdringende gebruik van perkussiemetale en die keuse van 'n slaapliedjie aan die einde. Die helder, glinsterende glans van die metaalslagwerk herinner aan die beelde in Prediker 12: 7, "Dan sal die stof na die aarde terugkeer soos dit was; en die gees sal terugkeer na God wat dit gegee het." Alhoewel die fisiese liggaam nie meer uithou nie, bly en sing die siel, verteenwoordig deur die tuba, 'n lieflike, rustige melodie bo die meegaande note van die klavier. Deur te harmoniseer met die ander koperblaasinstrumente, vertoef die siel aanvanklik by die gesin, dan, soos aangedui wanneer die klavier van die laagste D na die hoogste styg, styg dit op na die hemel. Stof… gees… siel. Soos Prospero van Shakespeare gesê het: 'Ons is dinge waarop drome gemaak word', en watter beter manier is om hierdie stuk af te sluit as met 'n wiegelied, wat ons aan die slaap maak en die droom voortsit.
- Programnota van die konsertprogram van die University of North Texas Symphonic Band, 28 April 2016
Die mense van Gallatinstraat
Die nabyheid van Gallatinstraat aan die hawe was 'n vinnige en gereelde stop vir diegene wat naby die bloeiende ekonomiese gebied aangelê, gewerk of gewoon het. Byna 'n halfmiljoen immigrante het tussen 1841 en 1860 deur die hawe van New Orleans gekom, en baie van hulle het nie by Gallatinstraat verby gekom nie. Volgens historikus Judith Kellehar Schafer was die meerderheid prostitute in en om die omgewing immigrantevroue. Prostitusie, bekend as die tweede winsgewendste bedryf in New Orleans, die tweede winsgewendste bedryf in New Orleans, prostitusie, het ook baat gevind by die verbygaande gaste van Gallatinstraat.
Schafer noem 'n studie wat deur William W. Sanger in 1858 oor die seksbedryf gepubliseer is. Sanger het bevind dat vroue dikwels binne vier jaar dood is nadat vroue in sekswerk verstrengel was. Hy het ook bevind dat minstens vyftig persent van die prostitute seksueel oordraagbare siektes het. Alhoewel die studie van Sanger ' in New York gebaseer is, pas Schafer sy bevindings toe op New Orleans, en versterk sy die prominensie van geslagsiektes in New Orleans deur die herhalende advertensies in New Orleans se koerante gedurende daardie tydperk aan te dui vir "genesing" en middels. vir seksueel oordraagbare siektes.
Gerald Capers merk op dat tydens die burgeroorlog, toe uniesoldate in New Orleans gestasioneer was, geslagsiekte onder soldate (wat gereeld bordele besoek het) die departement van die Golf "50 000 tot 100 000 dae diens gekos het." As openbare vroue nie aan siektes gesterf het nie, het hulle gesterf as gevolg van geweld deur die dronkbeskermers of kwaai kroegeienaars. In 1857 sterf 'n jong Ierse immigrant met die naam Mary Jane aan die mes van 'n woedende kliënt in die bordeel van John Swan nadat hy sekere seksuele dienste geweier het. Sulke gewelddadige dade was nie ongewoon in Gallatinstraat nie.
Terwyl vroue dikwels die slagoffers van geweldsmisdaad was, was sommige vroue ook aktiewe misdadigers. In 1859 word drie prostitute aangekla van diefstal nadat hulle saamgewerk het om te steel van 'n beskermheer van Archy Murphy se bordeel, waar die vroue in diens was. 'N Ander beroemde vrou, Mary Jane Jackson, beter bekend as Bricktop, het diefstal oorgeslaan en het dadelik begin aanval. Bricktop, 'n plaag in New Orleans, werk ook vir Archy Murphy totdat sy te rof geag is vir selfs een van die moeilikste danshuise in Gallatinstraat. Daar word gesê dat sy 'n mes gedra het wat persoonlik ontwerp was met twee lemme van vyf duim aan weerskante. In Desember 1861 neem sy haar gewelddadige reeks so ver dat sy haar eie man vermoor het. The Times-Picayune het as sodanig kommentaar gelewer op die moord: "Albei was vervalle wesens, gewone gevangenes, gewone dronkaards en is onwaardig vir verdere kennisgewing van eerlike mense."
Drie bordeleienaars in Gallatinstraat was besonder gewelddadig - Archy Murphy, die bordeleienaar, George Kent en John Swan. In 1856 het Swan 'n geveg van mans en vroue suksesvol teen die polisie gelei, en daarna 'n man aangerand en 'n vrou in twee afsonderlike gevalle geslaan. Kent en Swan se geweld was blykbaar 'n familie -aangeleentheid. In 1858 was die twee kroeg eienaars se vroue betrokke by 'n geveg waarin die vrou van George Kent die vrou van John Swan aangeval en geskop het. Die kroegeienaars moes moeilik wees om 'n klub op hierdie straat te bestuur, wie se dronk en lawaaierige klante dikwels in 'n geveg kon stry en baie min te verloor het.
'N Groep mans bekend as die Live Oak Gang het Gallatinstraat besoek. Alhoewel dit 'n bont bemanning was, was dit die naaste aan georganiseerde misdaad in die omgewing. Herbert Asbury beweer dat die groep hul naam verdien het deur eikehoutklubs rond te dra, en as gevolg van hul ontmoetingsplek naby die rivier in 'n hoop lewende eikeknieë. Hulle was oor die algemeen onwelkom by bordele omdat hulle beslis 'n geveg sou veroorsaak. Die enigste klub waar hulle welkom was, was Bill Swan's Fireproof Saloon. Asbury beweer dat Bill Swan eens lid was van die Live Oak Gang, maar nadat Swan 'n goeie bedrag geld gemaak het, het hy eerder in besigheid as in misdaad belê. Die Live Oak -seuns was selfs gewelddadig teenoor mekaar. In 1886 het die O'Brien -broers onder mekaar gestry by Bill Swan's Fireproof Saloon wat geëindig het met die jonger broer, Matt, wat sy ouer broer, Hugh, geskiet het. Hugh is later in die Charity -hospitaal dood. Dit was 'n waagstuk om 'n lid van die Live Oak Gang te vertrou, selfs al was u self lid.
Dit is bekend dat die polisie Gallatinstraat sonder 'n vennoot vermy het, veral snags. Die polisie in die Antebellum-era in New Orleans was onderbetaal en te min betaal-twee faktore wat volgens Schafer beweer het dat beamptes vatbaar was vir omkoopgeld en apatie. Sommige polisielede het egter voordeel getrek uit die onderwêreld wat hulle moes beskerm. Byvoorbeeld, in 1852 het die Times-Picayune berig dat 'n wag in Gallatinstraat dreig om 'n vrou se bordeel te sluit "tensy sy toestemming gee vir sekere stellings wat hy gemaak het." In 1857 word 'n polisiebeampte genaamd luitenant Legget daarvan beskuldig dat hy die arrestasie van Arthur Guerin verhinder het. 'N Jaar tevore is Guerin uit die polisiemag ontslaan nadat hy 'n moord in Gallatinstraat probeer verbloem het. Die moordenaar, 'Dutch Pete', voormalige eienaar van die California House in Gallatinstraat, het 'n man naby sy danshuis vermoor. Guerin het die Nederlandse Pete toegelaat om na Havana te vlug terwyl Guerin die getuies van die moord in New Orleans "versorg" het. Die gebrek aan polisieteenwoordigheid in Gallatinstraat het 'n omgewing geskep waar misdaad en geweld die strate regeer.
Sommige polisiebeamptes het natuurlik probeer om die wet te handhaaf. In 1860 noem Schafer byvoorbeeld dat 36 vroue in bordele in Gallatinstraat gearresteer is en vir ses maande na die werkshuis gestuur is, maar spoedig op die tegniese vlak ontslaan is. Dikwels sou die polisie prostitute teiken terwyl hulle die gewelddadiger misdade in die omgewing ignoreer. Die slegte polisiemanne was egter meer as die goeie, en dus het prostitute, dronkaards en misdadigers die wetstoepassers van Gallatinstraat geword.