Ek’t ‘n baie liewe man. Hy dra my op sy hande en probeer die lewe vir my so lekker en gerieflik moontlik maak.
Ek kan nog vrede maak met die wetter wat ons geld en paspoorte gesteel het. Ek kan nie vrede maak met die feit dat die Suid-Afrikaanse regering geen bystand lewer aan mense wat in die vreemde gestrand is nie. Dis nie so maklik om geld in die hande te kry nie. Ons bank by Nedbank, maar Nedbank Namibië en Nedbank Suid-Afrika is nie meer ‘gelink’ nie. Dis dus nie net van instap en geld trek nie. Veral nie as jy nie identifikasie by jou het nie. En eintlik was Namibië nie op ons reisprogram nie. Ons het half per ongeluk daar beland. Lang storie, maar ek weet nou dat ek nie die GPS queen is nie.
Eintlik het Namibië vir my so positief begin. Die polisieman by die grenspos het half afkeurend my man gevra hoekom hy ‘n Suid-Afrikaanse burger is as hy in Namibië gebore is? Ek het gevoel: hulle wil ons tog hier hê. Op hierdie kontinent. ‘n Paar dae later is ons in Windhoek. Ons ry met Robert Mugabe-straat af, kruis Laurent Kabila-straat. Die mees korrupte Afrika-leiers kan ‘n straatnaampie kry, solank daar tog nie ‘n Boerenaam is nie. (Toe ons oor Esther Brand ry, merk my man droogweg op: “Sy moes ‘n aktivis ‘of note’ gewees het.” Nee, lief. Ek het gaan Google. Sy was ‘n atleet! ) Later wag ek by die High Commission vir my paspoort. Ek blaai deur die tydskrifte op die tafeltjie. Daar is onder ander een oor Namibië se snelle ontwikkeling, en agter in is ‘n stukkie oor die geskiedenis van die land. Hulle praat oor Cassinga. Hoe 600 burgerlikes, hoofsaaklik vroue en kinders, deur die SA soldate vermoor is. Opmerklik is dat daar nie na hulle as ’soldate’ verwys word nie. Nee – “white racist colonialists”. Net so.
So, hier is ek nou. Meer bewus van die realiteite, maar nog nie rêrig oortuig dat dit tyd is om boedel oor te gee nie.
Verlede jaar het ons, in ons onkunde, op die pad van Lucira na Dombe Grande beland. In die nag. Dit was ‘n rit reg uit die hel, maar soos die tyd verby gegaan het, het ons begin praat oor teruggaan. Om te sien hoe dit in die dag lyk. Sommer twee of drie dae te vat om die ± 200 km rustig af te lê. As ek nie voorheen baie begeesterd was nie, is ek nou.
Ek is weer die barmaid vir die volgende twee weke, en eintlik wou ek oor al die kroegsnaaksighede geskryf het. Daar is baie. ‘n Argument oor hoeveel sintuie ‘n mens het en hoeveel sintuie ‘n kat het, kan in iets baie komies verander. Daar is uiteindelik besluit dat ‘n mens 5 sintuie het, maar ‘n kat 7. Tot ‘n effens-nugter ou wakker skrik en aankondig: “‘n Kat het nege lewens, nie sewe sintuie nie, jou f#$%%^ aap.”
Klein vet Dirkie se derde kind is in Januarie gebore; drie weke later was hy terug by die werk. Hy sien sy nuweling eers oor drie maande weer – vir twee weke. Hy is gelukkig, hy het nog nie ‘n werkspermit nie en moet elke drie maande die land uit wees om ‘n visum te kry. As hy ‘n werkspermit gehad het, sal hy so lank bly as wat die werk dit goed dink. Ses weke uit 52 weke by die huis. Dis hoekom ek hier is. Ses weke is nie vir my goed genoeg nie. Ses weke ‘n jaar is nie ‘n huwelik nie. Ses weke ‘n jaar is nie genoeg vir my kind om sy pa te sien nie.
As jy werk in Afrika het jy nie beskerming nie. As die werk jou nodig het, sal jy 24 uur aaneen werk. Jy sal op jou af naweek werk as jou werk dit vereis. Jy sal twee uur in die oggend ‘n masjien gaan regmaak want “jy is die ex-pat met al die kennis.” Jy mag nie kla as jy nie betaling kry daarvoor nie, want jy word maklik vervang. Daar is nog hordes in Suid Afrika wat sal spring vir hierdie voorreg. Moet dus nie wonder hoekom ons so baie rondry nie. Dis deels vir die lekker daarvan, maar dis een manier om te verseker dat my man ‘n ‘af ‘ naweek het.
‘n Gewilde kroegpraatjie is oor hoeveel miljoen elkeen in sy bankrekening het. Ek lag innerlik vir hulle. As jy ‘n multi-miljoenêr is, soos sommige beweer, sou jy verseker nie hier gesit het nie. Die toelae hier sal jou gemaklik laat lewe in Suid Afrika, maar kos en ontspanning is baie duur hier. Jy betaal dat jy hop as jy ‘n leefstyl wil hê soos by die huis. Baie min kan spaar wat hulle hier kry. Die salaris wat in Suid Afrika betaal word is uitstekend, maar almal het kinders, karre, huise…verpligtings. Maar dis ontvlugting. Om te vertel jy is nie verleë oor hierdie werk nie. Jy kan waai as jy wil.