Cymbal Kids Hoodies | TeePublic
Cymbal Kids Hoodies
Main Tag Cymbalsmith Kids Hoodie
Tags: baterista, drumming, drums, drummer, cymbal
Cymbal Addict Kids Hoodie
Main Tag Dinosaur Parade Kids Hoodie
Cymbal-o-saurus Kids Hoodie
Tags: whiplash, jazz, drums, cymbal, oscars
Mobile Drum Set - Steering Wheel Kids Hoodie DIE WARE INLIGTING- SKANDAAL (27)Geskep op 22 Februarie 2017 | Druk | E-Pos
Terwyl ek in Frankryk was, het ek meer as genoeg inligting gehad om my ’n idee te gee van wat gebeur het om die eerste krake in die plafon te veroorsaak. Maar terwyl ek op die uitspraak van die Appèlhof gewag het, het ek genoeg vryheid van beweging gehad, al was dit tot Pretoria en Johannesburg beperk, sodat ek vriende in die regering, in die Buro vir Staatsveiligheid, die Departement van Buitelandse Sake en Inligting, joernaliste wat vir jare aan die saak gewerk het, advokate, politici en oud-Kabinetsministers, kon kontak. ’n Hele paar het my uit hul eie kom sien. Met ander het ek self in aanraking gekom. Met sommige van hulle moes ek met die uiterste omsigtigheid te werk gaan. Hulle het my van die stukkies en brokkies voorsien waarmee ek amper die legkaart van Die Groot Inligtingskandaal kon opvul.
Hierdie soort uitlatings het my nie by die ministers bemind gemaak nie en ek het regtig my eie keel afgesny, in ’n politieke sin, toe ek in Mei 1977 aan die regering oor die aktiwiteite van die Departement van Inligting in 1976 verslag gedoen het. Ek het in my verslag geskryf dat in die oë van die wêreld-pers mnr. Vorster gesien word as ’n man wat nie in staat is om verwikkelinge in Suid-Afrika te beheer nie, en ook nie in staat is, of miskien onwillig is, om die nodige veranderinge te bewerkstellig wat vereis word om rasse-konflik te voorkom. Om alles te kroon, het ek in my oorsig van sake in 1976 geskryf dat indien inter-groep betrekkinge in Suid-Afrika te veel te wense oorlaat, geen bedrag geld wat in die buiteland bestee word, nog enige uitbreiding van mannekrag, enige uitwerking sal hê om Suid-Afrika se saak te bevorder nie. Ek het my prognose afgesluit deur te sê dat buitelandse mening oor Suid-Afrika nie sal verander, behalwe deur groot-skaalse en verbeeldingryke stappe in Suid-Afrika en die implementering van voorgenome Regeringsbeleid om weg te beweeg van rasse-diskriminasie nie.
Gedurende 1976 het generaal van den Bergh en ek dikwels oor noodsaaklike beleidsveranderinge ten opsigte van die Kleurling en Indiërs gesels, veranderinge wat die P.W. Botha-regering, ironies genoeg, uiteindelik in 1982 begin regskaaf het om die praktyk toe te pas. Generaal van den Bergh het sy eie idees van tyd tot tyd aan getroue vriende en genote oorgedra wie hy tydens maaltye in sy persoonlike restaurant by sy kantoor onthaal het. Een van hulle was Piet Rautenbach, Voorsitter van die Staatsdiens Kommissie, maar Rautenbach het, soos Retief van Rooyen met my gemaak het, Generaal van den Bergh se idees sistematies stilweg aan Vorster verklap. Ons verbasing was groot toe mnr. Vorster aan dr. Connie Mulder gesê het dat Van den Bergh hom “in die rug gesteek het” en dat hy ’n volledige weergawe van Rautenbach gekry het. “En jy weet dat Piet ’n vriend van Hendrik is”, het hy toegevoeg.
In teenstelling met sy vroeëre houding het Barrie in Julie maand persoonlik teruggeskryf dat ek nie agter geheimhouding van buitelandse besoeke kon skuil nie. Ek het weer eens geantwoord dat ek alleenlik inligting aangaande die ope rekening van die Departement sou verskaf, maar nie van die geheime besteding nie. Ek het hom daaraan herinner dat die Tesourie my in September 1973 per brief in kennis gestel het dat selfs hulle geen beheer oor hierdie fondse gehad het nie. Die bevindinge van die Erasmus-Kommissie in hul eerste verslag dat Gerald Barrie nie van die reg om die geheime rekeninge te oudit uitgesluit was nie, was totaal foutief en ongegrond want die Minister van Finansies het hom nooit die reg, soos bepaal in die toepaslike Wet van die Parlement, toegesê nie. Die Tesourie se brief (B. 8/5/2 van 21 September 1973) het gelui dat:
Die enigste persoon wat wettiglik die aanwending van Projek Senekal se fondse kon goedkeur en sertifiseer, mnr. P. W. Botha, het voortgegaan om tot die bitter einde, die benodigde jaarlikse oudit-sertifikate te teken. Agterna het mnr. Botha aangevoer dat hy op ’n vroeë stadium oor die stelsel gekla het, mondelings natuurlik, maar deur sy handtekening het hy wettige verantwoordelikheid vir al die geheime uitgawes van die Departement van Inligting aanvaar. In terme van afdeling 2 van die Wet op die Spesiale Verdedigingsrekening van 1974, was mnr. P. W. Botha duidelik belas met die projekte waaraan sy geld bestee word. Nogtans het hy beweer dat hy nie alleen kapsie teen die stand van sake gemaak het nie, maar hy het onder eed gesweer dat hy nie geweet het waarvoor dit gebruik was nie. Op die allerminste was dit flagrante nalatigheid. Hy moes gesorg het dat hy weet.
Mnr. Botha moes formeel en saaklik geweier het om die oudit-sertifikate te teken. Op die allerminste, om homself te beskerm, moes hy dit op rekord gestel het aan die Voorsitter van die Kabinetskomitee wat beheer oor die geheime propaganda-oorlog gehad het dat hy wel die oudit-sertifikate geteken het, maar aangesien hy geen kennis van, of deel gehad het aan die propaganda-projekte nie, hy dit as vanselfsprekend aangeneem het dat die Kabinetskomitee volle verantwoordelikheid vir die uitgawes aanvaar het. Mnr. Botha het dit natuurlik nie gedoen nie, vir die eenvoudige rede dat, om sy Kabinet-lidmaatskap te behou, hy die Eerste Minister se besluite oor die propaganda-oorlog moes aanvaar.
Min het ek egter geweet dat die Hoof van my Administratiewe Afdeling, mnr. J.F. (Koos) Waldeck, agter my rug ’n aktiewe medewerker van die Ouditeur-Generaal geword het, waarskynlik met al die skinderpraatjies aangaande die spesiale afdeling van die Departement wat met die geheime operasies en die besoeke van sy amptenare aan die buiteland te doen gehad het waarop hy sy hande kon lê. Op een stadium het ’n gerug my bereik dat die Ouditeur-Generaal ’n ooreenkoms met ’n amptenaar van die Departement van Inligting aangegaan het om die rol van ’n geheime agent te speel, in ruil vir ’n belofte van vrywaring. Ek het my rekenmeester, Braam Fourie, trompop hieromtrent uitgevra, maar hy het dit ontken dat hy die betrokke amptenaar was. Daama het ek nie getwyfel oor my afleiding dat Waldeck die betrokke persoon was nie. Soos ek ’n bietjie later sal bewys, het Barrie en die politieke opposisie se openbare lofuitinge oor Waldeck enige twyfel wat ek mag gehad het uit die weg geruim. Dit is belangrik om na die Waldeck aangeleentheid te kyk want die Erasmus-Kommissie het hom as die enigste standvastige, verantwoordelike element in die Departement van Inligting beskryf. Die opposisie het aanhoudend ’n beroep op die Parlement gedoen om op die Waldeck-saak in te gaan. Die opposisie-pers het hom as ’n held voorgestel, ’n voorbeeld van hoe ’n ware staatsamptenaar moet optree. Gerald Barrie self het Waldeck keer op keer in die openbaar geloof en, so onlangs as 1982, het The Sunday Express geskryf oor die prys wat Waldeck vir eerlikheid en lojaliteit moes betaal.
Besoekers aanlynOns het 1534 gaste aanlyn