Charon (Grieks: Χάρων) is die grootste en naaste van die vyf bekende mane van die dwergplaneet Pluto. Sy gemiddelde deursnee is 1 212 km, wat effens meer as die helfte van die deursnee van Pluto uitmaak. Dit is in vergelyking met ander mane in die sonnestelsel buitengewoon groot.
Charon, soos waargeneem deur die New Horizons-ruimtetuig op 13 Julie 2015
22 Junie 1978
Epog 2 452 600,5
17 536 ± 4 km (tot stelselbarisentrum)
19 571 ± 4 km (tot sentrum van Pluto)
(tot Pluto se ewenaar)
(tot Pluto se wentelbaan)
603,5 ± 1,5 km
(1,52 ± 0,06)×1021 kg
(11,6% van Pluto)
1,65 ± 0,06 g/cm3
wissel van 0,36 tot 0,39
Pluto, die helder voorwerp in die middel, en sy mane: Charon, die tweede helderste voorwerp, met Nix links-bo en Hidra links-onder, soos waargeneem deur die Hubble-ruimteteleskoop op 15 Februarie 2006.
'n Kunstenaarskonsep van Pluto met Charon in die agtergrond.
Die maan is op 22 Junie 1978 deur die Amerikaanse sterrekundige James W. Christy ontdek, byna 50 jaar ná die ontdekking van Pluto. Ná die ontdekking van Nix en Hidra in 2005, die ontdekking van Kerberos in 2011 en Styx in 2012 word Charon ook (134340) Pluto I genoem.
Op 14 Julie 2015 het die New Horizons-sending foto's van Charon en Pluto na die aarde gestuur. Die ruimtetuig was op daardie stadium 12,500km vanaf Pluto en 466,610 km vanaf Charon.
2 Sy oseaan
Charon was eers bekend onder die tydelike naam S/1978 P 1. Op 24 Junie 1978 het Christy die naam "Charon" voorgestel as ’n weergawe van sy vrou, Charlene, se bynaam, "Char". Ondanks ander voorstelle het hy aangedring op dié naam toe hy uitvind dit verwys na ’n figuur uit die Griekse mitologie – Charon is die bootsman van die dooies en word verbind met die god Hades, wat in die Romeinse mitologie Pluto genoem word. Die Internasionale Sterrekundevereniging (IAU) het die naam in 1985 goedgekeur en op 3 Januarie 1986 bekend gestel.
Die ander mane (Styx, Nix, Hidra en Kerberos) het ook name gekry uit die Griekse mitologie wat met die onderwêreld verband hou.
Op basis van die LORRI (LOng-Range Reconnaisance Imager) se resultate van die New Horizons besoek aan die Plutostelsel word gedink dat Charon 'n ondergrondse oseaan gehad moet hê, wat aanvanklik deur die radioaktiwiteit in sy binneste vloeibaar gehou is. Later het egter die hele oseaan bevries. En omrede ys uitsit wanneer dit bevries het die kors van die maan daardeur gebars. Die gevolg is klowe wat 1 800 km lank en 7,5 km diep is.
↑ 1,0 1,1 (en) Jennifer Blue (9 November 2009). "Gazetteer of Planetary Nomenclature". IAU Working Group for Planetary System Nomenclature (WGPSN). Besoek op 14 Julie 2012.
↑ 2,0 2,1 2,2 (en) New Constraints on Additional Satellites of the Pluto System was A. J. Steffl, M. J. Mutchler, H. A. Weaver, S. A. Stern, D. D. Durda, D. Terrell, W. J. Merline, L. A. Young, E. F. Young, M. W. Buie, en J. R. Spencer, Astronomical Journal, Volume 132, Uitgawe 2, bl. 614–619 (Augustus 2006)
↑ (en) B. Sicardy (2006). “Charon's size and an upper limit on its atmosphere from a stellar occultation”. Nature 439 (7072): 52–4. doi:10.1038/nature04351.
↑ (en) "Classic Satellites of the Solar System". Observatorio ARVAL. Besoek op 14 Julie 2012.
↑ (en) David Jewitt (Junie 2008). "The 1000 km Scale KBOs". Institute for Astronomy (UH). Besoek op 14 Julie 2012.
↑ (en) "Stellar occultation allows VLT to determine Charon's size and to put upper limit on its atmosphere". ESO 02/06 – Science Release. 4 Januarie 2006. Besoek op 14 Julie 2012.
↑ "IAU Circular No. 4157". 3 Januarie 1986. Besoek op 5 Julie 2011.
↑ "NASA se Newhorizons / Pluto webwerf" (in Engels).
Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Charon (maan).
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Charon_(maan)&oldid=2011645"
Last edited on 8 Julie 2019, at 11:52