Koggelmanders, kurwes en virtuele reise
Ons sit hier geduldig soos koggelmanders teen die koppie en wag … die “kurwe” in Gauteng lyk soos ŉ vuurpyl gerig na die maan – geen daling in sig nie. Die onsekerheid vreet mens op. Ons weet almal gaan hierdeur. Ons kwel ons daagliks oor die verwoesting onder menselewens wat die virus saai maar ook oor die ekonomie, besighede wat ondergaan, kinders wat skool toe moet gaan, werkloosheid, armoede en hongersnood in ons land.
Ons twee wil sáám nog liters ervarings uit die kruik van die lewe skink – ons het so baie om in te haal nadat ons mekaar vir vier dekades nie gesien het nie. Ons wil elke oomblik druk dat hy brul! As ons gefrustreerd begin voel en die vier mure ons knel, gaan maak ons soms ons rekenaars se foto-lêers oop. Ons herleef dan telkens weer een van ons reise van die afgelope sewe jaar wanneer ons deur ons kiekies blaai. Ons onthou asemrowende tonele, hartroerende ontdekkings en hoe diep dit ons geraak het. Belewe in detail ons geliefkoosde plekkies. Ons verlang na besondere smake en geure, die kleure van verskillende landskappe en blommevelde in ander lande; mis die diep skakerings van verskillende emosies wat reis in mens wakkermaak.
En sien fanaties daarna uit om weer Wildtuin toe te gaan!
Dan onthou ons dalk weer sommige van die verrassendste oomblikke tydens interaksie met mense en wonder waar is hulle nou. Enersyds die halsstarrige verkeersman in Parys, die ongeskikte Italianer by die Colosseum, die vermakerige Hollanders in die Ooijpolder … Andersyds die bejaarde man trots tussen sy pragtige rose in die groen heuwels doer duskant Florence; die middeljarige, blonde kroegvrou in die bruinkroeg in Scheveningen wat so graag vir ons bierglase vol lou huiswyn skink; die genot op ons toerlede se gesigte as hulle op ŉ onverwagte juweeltjie iewers in Nederland afkom.
Droewe gedagtes aan skadumense oraloor word ook weer teen wil en dank afgestof: Die ou bedelaarvrou in Venesië in haar motgevrete kleding – sou sy as opgeskote dogter kon glo dat dít haar toekoms sou wees? Die helder en aangrypende klanke van ŉ vrou wat O mio babbino caro verlangend vanuit haar piepklein woonstel daar in Den Haag se vreemdelingebuurt sing – waar sou sy liewer graag wou wees?
Ná ons foto-avonture moet ons desnoods ook dan weer terugkeer na die werklikheid en aanvaar: Hier en nou is ons lewe, vir eers. Ons het ons skouers vierkantig gemaak, ons wil sterk bly want weet, ook dít sal verbygaan. Bly positief. Koggelmanders weet dit lankal: Dis beter in die son as in ŉ koue rotsgleuf.
Binnekort reis ons weer. Alles komt goed.​​
Tot gou weer.