’n Skets op ’n middagstappie - Diskoers
Aan die gesin om die hoek
Daar is een ding wat almal wat tot in gr. 9 in my klas was van my weet – ek kan glad nie mense teken nie. Gee vir my ’n liniaal en ’n tekenbord, driehoeke en ’n passer, dan kan ek (soortvan) iets reg kry. My vryehand stokmannetjies is egter uit proporsie.
As ek kon, sou ek wel hierdie prentjie geteken het. Met die beste tegnieke, vol kleure en skakerings.
Party middae gaan draf ek, ander middae vat ek net die hond en loop rustig in die straat af. Op pad terug, kom ek ’n gesin teë wat ek nog nooit voorheen ontmoet het nie. Ek is so 10 meter van hul inrypad af toe daar ’n ongeveer 6-jarige dogtertjie en ’n 8-jarige seuntjie opgewonde by die hek uitkom. Reg agter hulle kom die ma uit en nog twee tree later, die pa en ’n ongeveer 3-jarige seuntjie. Die ma begin draf met die 2 oudstes al rondom haar bene al die pad saam. Die heel kleintjie het probeer byhou, maar is heellaas nog té klein. Toe gebeur die mooiste ding – soos die ma en oudstes aan draf, tel die pa die kleintjie op; eers op die arm en later tot bo-op sy skouers. Dit het my net daar so baie herinner aan al my avonture op my pa se skouers. Die hoogtes vanwaar ek nog nooit weer kon tuur nie.
Net daar het ek die somme gedoen oor hoe oud ek wil wees wanneer ek so wil wees. Met die kinders al rondom my bene, in plaas van die hond aan die leiband. Anders as gewoonlik wanneer ek oor huwelike en kinders dink het ek nie gewonder óf ek dit wil hê nie – net wanneer.
’n Vinnige som het my by 36 gekry. 15 jaar van nou af.
Swot maak mens maar moeg, dit herinner jou gereeld aan jou loopbaandrome; aan jou volgende toetsdatum en die dosente huiwer ook nooit om jou te herinner dat hulle vak jou hoofprioriteit moet wees nie. Die gedagte wat my vanmiddag te binne geskiet het, was egter iets anders. Dit was die gelukwat ek gesien het. Uiteraard is niks ooit nét lekker nie. Ek is redelik seker die oulike seuntjie op sy pa se skouers kan ook ’n groot helsem in sy klein lyfie wees. Ek glo ook dat al 3 nie elke aand lus is om hulle groente te eet of in die bed te klim nie.
Maar soos ek, met die hond al draffende, gestap het, het ek net gedink: geluk. Ek wil so gelukkig wees soos daardie lyk. Dalk gaan my vorm daarvan nie drie kinders en ’n man wees nie. Almal se lewens lyk anders op 36 as wat hulle op 21 gedink het dit gaan lyk.
Die kleinste seuntjie het nuuskierig begin rondloer vanaf sy pa se skouers. Toe hy my sien het ek vriendelik gewaai. Toe hy terug waai, het sy pa ook omgedraai en net daar, met my hand in die lug sê ek iets wat ek nog bitter selde self erken het: “Dis waar ek oor 15 jaar wil wees.”
Lemmer Snyman is ’n derdejaar rekstudent. Partydae wreck rek haar lewe, ander dae sien sy die mense wat om die hoek bly in die straat stap en dan kan nie eers haar vervelige persoonlikheid haar keer om dit neer te skryf nie.