Filmresensie: On the basis of sex | LitNet
Filmresensie: On the basis of sex
Suzette Kotzé-Myburgh Film 2019-02-11
Draaiboek: Daniel Stiepleman
Akteurs: Felicity Jones, Armie Hammer, Justin Theroux, Kathy Bates, Sam Waterston, Cailee Spaeny
Dis ’n worstelstryd wat al eeue duur: dat vroue dieselfde regte as mans moet geniet. Hierdie biografiese film oor Ruth Bader Ginsburg, sedert 1993 ’n regter van die Amerikaanse appèlhof, beeld ’n stuk van daardie geskiedenis op treffende wyse uit.
Die film open in 1956, met die 23-jarige Ginsburg wat haar studie by Harvard se gesogte regsfakulteit begin. As een van net agt vroue wat tot die kursus toegelaat is, word haar neus behoorlik daarin gevryf dat sy daardeur ’n man van die geleentheid ontneem het (boehoe, nè?). Ruth (Felicity Jones) is getroud met Martin Ginsburg (Armie Hammer), ’n tweedejaarstudent aan dieselfde fakulteit, en hulle het ’n baba, Jane.
Ná sy afgestudeer het, is Ruth se grootste begeerte om as prokureur te praktiseer. Maar ten spyte daarvan dat sy die beste student in haar klas was, is geen regsfirma bereid om haar aan te stel nie, onder meer omdat haar manlike kollegas se vrouens jaloers sal wees! Gevolglik begin sy ’n loopbaan as akademikus. In die 1970’s, te midde van die burgerregtebeweging, kry sy haar eerste kans om in die hof te veg vir vroueregte – deur op te tree vir ’n man wat benadeel word deur wetgewing wat gegrond is op rigiede geslagsrolle.
’n Sterk punt van hierdie fliek is dat vroue nie eenvoudig téén mans opgestel word, met die een party wat voorgestel word as reg en die ander as verkeerd nie. Die Ginsburgs had ’n gelyke verhouding in die huis, en Martin het ook ’n bepalende rol in Ruth se sukses gespeel. Daarby is dit die verhaal van drie geslagte vroue: die invloed van Ruth se ma, wat haar van kleins af geleer het om nie terug te staan omdat sy ’n vrou is nie, en op haar beurt Ruth se invloed op haar tienerdogter (gespeel deur Cailee Spaeny).
Die fliek trek wel ’n bietjie in sy middel, en van die besonderhede oor die Amerikaanse regstelsel is minder interessant vir ’n buitestander. Tog is dit een van daardie films wat ten slotte besonder bevredigend saamgetrek word, en daarom definitief die kyk werd.