Nsanzabaganwa, Monique (2012-12)
AFRIKAANSE OPSOMMING: Hierdie navorsing het faktore ondersoek wat onderliggend is aan die suksesvolle implementering van ontwikkelingsbeleid. Dit het nuwe institusionele ekonomiese analise op beleidmakingsprosesse toegepas, gesien vanuit die perspektiewe van teorie, metodologie en die praktyk. Daar het twee belangrike gevolge vanuit hierdie analise voortgevloei. Eerstens, beleidsprestasie hang af van die private rolspelers se optimaliseringsprosesse wat aan die einde van die dag in stryd met beleidsvoorskrifte mag wees – of dalk nie. Dit is dus ‘n groot bron van onsekerheid. Tweedens is die regkry van die beleidsinhoud ‘n noodsaaklike maar nie genoegsame voorwaarde vir sukses nie. Hoe beleidsaksies gelewer word (geïmplementeer word deur privaatagente) is baie belangrik. Die beleidmaker word dus uitgenooi om ‘n toepaslike meganisme-ontwerp te dien effekte te skep. Die navorsingstudie stel die verbondenheidsmodel voor as ‘n normatiewe metodologie om onsekerheid te minimaliseer en die waarskynlikheid van beleidsukses te verhoog. Die model is geïnspireer deur ‘n retroduktiewe afleiding wat gemaak is na aanleiding van ‘n paar Rwandese lewende eksperimente in beleidsbestuur wat die land gehelp het om vinnig te herstel na die menseslagting van die Tutsi’s gedurende 1994 en om hoë ekonomiese prestasie in ‘n rekordtyd te bereik. Die verbondenheidsmodel omskryf vier rolspelers van ‘n beleidsproses – die politikus, die beleidskundige/burokraat, die veranderingbestuurder/bewussynsversorger en die private rolspeler – en beskryf die aard van die interaksies tussen hulle wat na alle waarskynlikheid sukses kan waarborg. Hoe meer die rolspelers gekoördineer word, dieselfde visie deel en konsensusbouende meganismes implementeer, hoe hoër is die waarskynlikheid dat die beleid volgens plan sal lewer. Die navorsingstudie stel drie aanbevelings voor. Eerstens is verdere navorsing nodig om leierskap, die gees van die privaatsektor sowel as die verbondenheidsinstellings te operasionaliseer as endogene veranderlikes in die nuwe groeiteoriemodelle. Tweedens behoort daar nuwe metodologieë geskep te word om die gedrag van individue sowel as die dinamiese aard van beleidmakingsprosesse in makro-ekonomiese modellering vas te vang. Derdens behoort ekonome en beleidmakers die bydraes van dissiplines in die Sosiale Wetenskappe byvoorbeeld Sosiologie en Sielkunde hoër aan te slaan wanneer bewyse en instrumente bymekaar gemaak word om verandering op ‘n effektiewe manier te hanteer.
Please refer to this item in SUNScholar by using the following persistent URL: http://hdl.handle.net/10019.1/71932