En dit is ongelukkig waar, want is die tyd wat jy met jou kinders spandeer, nie die kosbaarste tyd van jou lewe nie?
Hiermee skeer ek beslis nie almal oor dieselfde kam nie. Maar gesels ’n mens met ma’s (en pa’s) kom jy agter dat die meeste met dieselfde probleem sit: Ons voel die tyd met ons kinders word deur die vergrype van die lewe ingesluk.
Eendag terwyl jy iewers opkom vir asem, besef jy jou kinders het ontwikkel tot wesens wat jy amper nie herken nie.
Hulle het gegroei en geleer, so half in die verbygaan. Hulle bak skielik self eiers en reël speelafsprake (waar jy hulle maar ewe gedweë gaan aflaai).
Dit is soms nodig vir sommige werkende ma’s om hulself moed in te praat, wetenskaplike studies te lees om hulself te troos en agter ’n boom in ’n kussing te gaan skree waar niemand jou kan hoor nie.
Maar ook: dis ’n pad waar jy wys dat jy as vrou ’n waardevolle en positiewe bydrae tot die werksmag van die land kan maak.