Frans was, soos meeste dae, al vroeg wakker en teen die tyd dat sy vrou hom op die stoep kom kry het, was die koffiepot al koud.
Maar as jy wil mark toe gaan, moet jy vroeg oppad wees, anders brand die son jou en is jou paar stukkies hoender pap en jou bossie boontjies verlep, teen die tyd wat jy weer by die huis kom.
Die lewe is te kort daarvoor en daar sal altyd goed wees wat anders loop as wat ‘n mens gehoop of beplan het en as jy jou vreugde afhanklik maak van omstandighede sal dit jou altyd ontduik.
“Sy ‘gaming headphones’ het opgepak en hy’t ‘computer shop’ gaan soek”, verduidelik die dogter wat nie wou saam busry nie.
Terwyl hy dit gese het, het hy gedink aan sy eie stukkend en hoe verdomp onmoontlik dit is om jou kinders groot te maak, sonder dat jou stukkend hulle ook stukkend maak.
So hulle het maar probeer om hulle eie stukkend weg te hou van die kinders en vir die res het hulle gebid.
So maal dit in Frans se kop terwyl hy ry en kyk en ry en kyk en soek, in donkerte wat lankal die skemer weggestoot het.
Hy’t by die enigste winkeltjie ingestap, en toe die ‘villagers’ oor die skok is van ‘n vreemdeling wat laat-aand sy opwagting maak, toe’t hy gevra om ‘n taxi te bel.