Die Arbeidersparty en Irak - Verloop van Geskiedenis - 2022
Die Arbeidersparty en Irak
Die besluit van die Arbeidersregering om Amerika te ondersteun en Irak aan te val, sou altyd 'n kontroversiële besluit wees. Die inval in Irak in 2003 het gelei tot 'n vinnige militêre oorwinning. Die vredesproses ná die militêre nederlaag van Saddam Hussein se magte is egter ondanks 'n groot vredesmag deur talle probleme binne Irak besoedel. Sterftes is 'n daaglikse voorval en 'n daaglikse risiko vir Irakezen, veral diegene wat in Bagdad woon. Sektariese geweld was 'n groot en oënskynlik onoplosbare probleem, en baie mense in die Verenigde Koninkryk twyfel nou aan die wysheid van die VK se voortgesette rol in Irak. Sommige het die probleme in Irak en die Midde-Ooste met die groei van Islamitiese ekstremisme in die Verenigde Koninkryk verbind, veral onder jong mans.
Die besluit van die Arbeidersregering om Irak aan te val, is gebaseer op die mislukking van Irak om die VN-inspekteurs 'wapens van massavernietiging' (WMDD) te laat soek. Die vermoë van Irak om binne 45 minute missiele te lanseer, was voldoende om die House of Commons te oorreed om die regering te ondersteun in die gebruik van militêre mag teen Irak.
'Wat ek glo dat die beoordeelde intelligensie bo alle twyfel vasgestel is, is dat Saddam voortgegaan het om chemiese en biologiese wapens te vervaardig.'
'Wapens van massavernietiging was sedert die 1980's 'n sentrale pilaar in Saddam se diktatorskap. Irak is twaalf jaar gelede skuldig bevind. Tog het hulle weer gelieg en gelieg. "
Geoff Hoon - voormalige minister van verdediging - Januarie 2003.
Sedert 'Shock and Awe' moes die premier Tony Blair toegee dat daar geen WMDD was nie - of dat daar in elk geval niemand in die post-Saddam Irak gevind is nie. President Bush moes dit ook doen.
'Ek moet aanvaar dat ons hulle nie gevind het nie en dat ons hulle miskien nie vind nie. Hy (Saddam) het moontlik die wapens verwyder of verberg of selfs vernietig. "
Tony Blair - Julie 2004.
"Na aanleiding van die gevolgtrekkings van die uitgebreide verslag ... is die Irak Survey Group nie meer besig met 'n aktiewe program vir veldondersoeke na massavernietigingswapens nie."
Sommige op die Commons was kwaad in die oortuiging dat hulle mislei is en die steun vir die regering se optrede afgeneem het, hoewel die steun vir die troepe in Irak sterk was. Daar is sommige in die openbare arena wat glo dat Blair onwettig opgetree het en daar is gepraat van 'n private vervolging teen die Eerste Minister - hoewel dit hoogs onwaarskynlik sal wees.
Met die toenemende Britse ongevalle (125 dienspersoneel vermoor middel November 2006) en met 'n groeiende groep mense wat voel dat met die oorlog oor Brittanje geen rol in Irak te speel het nie, raak die regering al hoe meer betrokke by 'n oorlog van woorde. Dit het selfs opgeduik toe die premier gevra is vir sy mening oor die uitspraak van die doodsvonnis vir Saddam Hussein. Blair het verklaar dat Brittanje teen die doodstraf is, maar dat Irak die reg het om self te besluit. Toe dit agtervolg word, 'as Irak die reg het om self te besluit, waarom dan nie die Britse troepe uittrek en hulself laat regeer nie?' die Eerste Minister het geantwoord dat die Britse troepe nou (06 November) nie die tyd moes maak om te kap en te hardloop nie.
Dit word al hoe duideliker dat namate 2006 tot 'n einde kom, die steun aan die premier binne sy eie party verswak. Daar is verskillende redes hiervoor, maar Irak is primêr. Tydens die Amerikaanse tussenverkiesings is die nederlaag van die Republikeinse Party in die Kongres hoofsaaklik verklaar deur die Amerikaanse betrokkenheid in Irak. Die gevolge wat Brittanje se betrokkenheid by die algemene verkiesing sou hê, is onmoontlik om te spekuleer, want die volgende een kan so ver as in 2010 wees.
Met 'n ingewikkelde betrokkenheid in Afghanistan en 'n al hoe moeiliker rol in Irak - veral in Basra - lyk die militêre situasie moeilik. Terwyl die Iraki's wat anti-Brits is, nie die Britse magte rondom Basra kan verslaan nie, kan hulle voortdurend op hulle aanval. Dit is buitengewoon moeilik om selfmoordbomaanvallers te verdedig (hoewel dit 'n primêre saak in Bagdad was in teenstelling met Basra), maar die onvermoë om een ​​daarvan op te spoor totdat dit te laat is, moet die moraal negatief beïnvloed. Kolonel Tim Collins het sy beroemde toespraak met sy mans gelewer voordat die stryd teen die Irakezen in 2003 'n aanvang geneem het:
'Ons gaan bevry, nie om te oorwin nie. Ons sal nie ons vlae in hul land laat vlieg nie. Ons betree Irak om 'n volk te bevry ... respekteer hulle. '
In Oktober 2006 het Collins gesê:
'Drie jaar na die besetting, sonder enige werklike verbetering, is dit tyd om mislukking te erken ... Britse mislukking in Irak word deur die geskiedenis gesien as' sleg bedink en sonder genoeg moeite '.
Sedert die val van Saddam het Irak 'n demokraties verkose regering. Groot godsdienstige / faksie-wedywering word egter op groot dele van die land gery; gewelddadige dood is 'n daaglikse voorkoms; 'n gebrek aan die mees basiese benodigdhede kom daagliks voor (vars water, elektrisiteit, ens); 'n Grap wat die inwoners van Bagdad onder die plaaslike bevolking doen, is dat Irak 'n sterk en kragtige leier nodig het om al die probleme in die land te beëindig - waarom Saddam nie teruggebring word nie?
Tony Blair sal nie meer premier wees as die volgende algemene verkiesing gehou word nie. Daarom sal Brittanje se betrokkenheid by Irak die toekomstige leier van die Arbeidersparty beïnvloed. Tans dui die meningspeilings in die Verenigde Koninkryk aan dat die onlangse geskiedenis van Brittanje se betrokkenheid by Irak nie die saak van Arbeid sal help nie.
Kyk die video: Exposing the Secrets of the CIA: Agents, Experiments, Service, Missions, Operations, Weapons, Army (Mei 2022).