RADIOADRES DEUR DIE PRESIDENT AAN DIE VOLK - Inligting
RADIOADRES DEUR DIE PRESIDENT AAN DIE NASIE - Geskiedenis
________________________________________________________________________ Vir onmiddellike vrystelling 28 Oktober 1995
RADIOADRES DEUR DIE PRESIDENT AAN DIE VOLK
DIE PRESIDENT: Goeie more. Ek wil vandag met u praat oor wat op die spel is vir die Amerikaanse bevolking in die groot begrotingsdebat wat nou in Washington plaasvind. Maar eers het ek goeie nuus om oor te dra.
Ons land is aan die gang. Ons ekonomie is die sterkste ter wêreld en groei. Gister het die amptelike verslag oor die ekonomie vir die afgelope drie maande 'n sterk ekonomiese groei met baie lae inflasie getoon. En hierdie week het ons ook geleer dat ons die begrotingstekort byna in die helfte verminder het sedert ek president geword het.
Dit het vir die eerste keer sedert president Truman drie jaar agtereenvolgens gedaal. Die Amerikaanse volk moet trots wees op hul prestasie.
Nou is dit tyd om die werk te voltooi en die begroting te balanseer, sodat ons nie 'n berg skuld aan ons kinders deurgee nie en ons meer geld vrystel om in ons ekonomie te belê. Maar ons moet dit doen op 'n manier wat ons kernwaardes weerspieël: die geleentheid vir alle Amerikaners om hul eie lewens optimaal te benut. Verantwoordelikheid - ons moet almal ons deel doen; niks meer verniet nie. En ten derde: erkenning van ons gemeenskap, ons gemeenskaplike verpligtinge om ons gesinne te bewaar en te versterk, om ons plig teenoor ons ouers na te kom, om ons plig na te kom om ons kinders die beste moontlike toekoms te gee met goeie skole en goeie gesondheidsorg en veilige strate en 'n skoon straat omgewing.
En ten slotte 'n vasberadenheid om ons land die sterkste ter wêreld te hou.
Ek het 'n gebalanseerde begroting voorgestel wat Medicare in die toekoms verseker, wat ons belegging in onderwys en tegnologie verhoog, wat die omgewing beskerm, wat ons land die sterkste ter wêreld hou. Omdat werkende mense wel 'n belastingverlaging verdien, sluit dit 'n belastingverlaging in wat op onderwys en kinderopvoeding gemik is.
My gebalanseerde begroting weerspieël ons nasionale waardes.
Dit is ook in ons nasionale belang. Ons het nou drie jaar bewyse dat ons ekonomiese strategie werk. Verminder die tekort, verkoop meer Amerikaanse produkte regoor die wêreld, belê in onderwys en tegnologie - dit gee u meer werk, meer nuwe ondernemings, meer huiseienaars, 'n sterker toekoms vir alle Amerikaners. Maar hierdie week het die Republikeinse kongres gestem om 'n uiterste begroting in te stel wat ons waardes skend, en ek glo dat dit sleg is vir ons langtermynbelang.
Alle Amerikaners glo daarin om ons ouers te eer en ons belofte te behou dat hulle hul laaste jare waardig sal uitleef. Maar die Republikeinse begroting sny $ 450 miljard uit die gesondheidsorgstelsel, en verdubbel premies vir senior burgers. En die Huis se begroting herroep eintlik die reël genaamd huweliksverarming. Wat dit beteken, sou hulle 'n staat aan 'n bejaarde egpaar laat sê dat as die man of die vrou na 'n verpleeginrigting moet gaan, die ander die huis, die motor moet verkoop en die bankrekening moet opruim voordat daar kan wees enige hulp van die regering. Hulle sê, ons sal u dan help, en hoe u daarna oor die weg kom, is u eie probleem.
Die Republikeine sê hulle ondersteun Medicare. Hulle sê dat hulle dit net wil hervorm. Maar net hierdie week het ons verneem dat die leier van die meerderheid van die senaat spog dat hy Medicare van die begin af teëgestaan ​​het, en die Speaker van die Huis erken dat sy doel is om Medicare - aanhaling - te laat "verdor op die wingerdstok". As hulle hierdie dinge sê, is dit duidelik dat die Republikeine nie Medicare kom prys nie, maar om dit te begrawe.
Alle Amerikaners glo dat ons 'n fundamentele plig het om die geleentheid vir ons jongmense te bied en om die wêreld te beskerm wat God ons gegee het. Maar die Republikeinse begroting onderskei onderwys en die omgewing vir diepe en verwoestende besnoeiings.
En dit is 'n basiese Amerikaanse waarde om harde werk te eer. Maar die republikeinse kongres lê miljarde dollars aan nuwe belasting en fooie direk op werkende mense op. Gesinne wat minder as $ 30 000 per jaar verdien, kry gemiddeld 'n belastingverhoging, nie 'n belastingverlaging nie, volgens hul plan.
Laat ek dit anders stel. Hulle wil belasting op werkende gesinne met kinders wat $ 20 000 per jaar of minder leef, verhoog, en mense in my inkomstegroep belastingverlaging gee. Dit is verkeerd. 'N Land waar Medicare op die wingerdstok verdor, waar ons kinders die opvoedkundige geleentheid ontneem word, waar besoedeling vererger, waar werkende mense 'n belastingverhoging kry - dit is nie die soort Amerika wat ek vir die 21ste eeu wil hê nie.
Ek wil 'n nasie hê wat geleenthede bevorder en verantwoordelikheid vereis; wat gesinne behou, werk vergroot; dit erken die plig wat ons aan mekaar verskuldig is; en dit is steeds die sterkste land ter wêreld.
Hoe meer die Amerikaanse bevolking van hierdie begroting sien, hoe minder hou hulle daarvan. Daarom het die Republikeine in die kongres hulself tot buitengewone afpersingstaktieke gewend om hul program deur te voer.
Hulle het gesê dat hulle nie 'n wetsontwerp sal aanvaar wat die regering toelaat om sy rekeninge te betaal nie, tensy ek hul uiterste en verkeerde begrotingsprioriteite aanvaar.
Wel, vir meer as twee eeue, deur oorlog en depressie, het die Verenigde State altyd sy rekeninge betaal en altyd sy verpligtinge nagekom. Vir al hul los praatjies weet die kongresleiers dat 'n wanbetaling 'n ernstige impak op ons land sal hê.
Deur dit vir die regering duurder te maak om geld in te samel, sal dit die tekort vergroot, finansiële markte onrustig maak en rentekoerse verhoog. Hoër rentekoerse beteken hoër verbandkoerse vir huiseienaars, veral die 10 miljoen van hulle wie se verbande verband hou met federale rentekoerse. Hoër rentekoerse beteken hoër kredietkaartkoerse vir verbruikers en groter leenkoste vir besighede.
Nou, ek gaan nie toegee aan die soort afpersing nie.
Die kongres moet dus eenvoudig ophou om politieke speletjies te speel met die volle geloof en eer van die Verenigde State van Amerika. Hulle moet die skuldlimiet vir my stuur om te onderteken, soos elke kongres in die Amerikaanse geskiedenis, indien nodig, gedoen het.
Net gister het die sekretaris van die tesourie die kongres weereens gevra om die skuldlimiet uit die begrotingsrekening te verwyder, of dit ten minste tot middel Januarie te verleng. Op hierdie manier kan ons hierdie begrotingsdood oplos sonder om ons ekonomie te benadeel. Selfs hierdie aanbod is opsy geslaan.
Ek sal nie toelaat dat iemand gesondheidsorg, opvoeding of die omgewing as gyselaar hou nie. As hulle vir my 'n begrotingsrekening stuur wat sê: Neem ons besnoeiings, anders laat ons die land in gebreke bly, sal ek dit steeds veto. En hoor dit: Voor of na 'n veto, is ek nie bereid om die vernietiging van Medicare en Medicaid te bespreek nie, die vernietiging van ons verbintenis tot onderwys, die verwoesting van ons omgewing of die verhoging van belasting op werkende mense.
Ek sê dus vir die Republikeinse leiers: Staak u besnoeiing op hierdie belangrike gebiede. Totdat u dit doen, is daar niks waaroor ons kan praat nie. U sê dat u beginsels 'n gebalanseerde begroting is, 'n belastingverlaging wat die lewensduur van die Medicare Trustfonds verleng. Ek wil al die dinge hê. Dit is ook my beginsels. Maar daar is ander belangrike beginsels, die wat ek uiteengesit het. Hulle is moreel reg vir Amerika, en dit is goed vir ons ekonomie.
Dit is 'n tyd van ware belofte vir ons land. Ons is aan die gang. Ons ekonomie is die afguns van die wêreld. Geen nasie op aarde is beter geposisioneer vir die nuwe eeu as Amerika nie, as gevolg van die diversiteit van die ekonomie en ons burgers; as gevolg van ons verbintenis tot uitnemendheid; as gevolg van ons tegnologiese voordele.
Die 21ste eeu sal ons s'n wees as ons die regte keuses maak en die regte ding vir die Amerikaanse volk doen.
Die toespraak oor die staatsrede is 'n toespraak wat jaarliks ​​deur die president van die Verenigde State gelewer word tydens 'n gesamentlike sitting van die Amerikaanse kongres. Die staatsrede word egter nie tydens die eerste jaar van 'n nuwe president se eerste ampstermyn gelewer nie. In die toespraak doen die president tipies verslag oor die algemene toestand van die land op die gebied van binnelandse en buitelandse beleidskwessies en gee hy 'n uiteensetting van sy of haar wetgewende platform en nasionale prioriteite.
Aflewering van die staatsrede voldoen aan artikel II, art. 3, van die Amerikaanse grondwet wat dit vereis 'Die president sal van tyd tot tyd inligting aan die kongres oor die toestand van die unie gee en by hul oorweging die maatreëls aanbeveel wat hy nodig en nuttig ag.'
As 'n beleid van die leerstuk oor die skeiding van magte, moet die Speaker van die Huis die president uitnooi om die staatsrede persoonlik voor te lê. In plaas van 'n uitnodiging, kan die adres skriftelik by die kongres afgelewer word.
Sedert 8 Januarie 1790, toe George Washington persoonlik die eerste jaarlikse boodskap aan die kongres gelewer het, het presidente "van tyd tot tyd" presies dit gedoen in wat bekend geword het as die staatsrede.
Die toespraak is slegs deur middel van koerante met die publiek gedeel tot 1923 toe president Calvin Coolidge se jaarlikse boodskap op radio uitgesaai is. Franklin D. Roosevelt gebruik die uitdrukking "State of the Union" vir die eerste keer in 1935, en in 1947 word Harry S. Truman, opvolger van Roosevelt, die eerste president wat 'n televisie -toespraak lewer.
Adres aan die nasie op die eerste herdenking van die COVID-19-pandemie
Die president. Goeienaand, my mede -Amerikaners.
Vanaand wil ek met u praat oor waar ons is, want ons is 1 jaar sedert alles opgehou het weens hierdie pandemie. 'N Jaar gelede is ons getref deur 'n virus wat met stilte ontmoet is en ongemerk versprei is. Ontkenning vir dae, weke en maande wat gelei het tot meer sterftes, meer infeksies, meer stres en meer eensaamheid.
Foto's en video's van 2019 voel asof dit in 'n ander era geneem is. Die laaste vakansie. Die laaste verjaarsdag saam met vriende. Die laaste vakansie saam met die uitgebreide gesin. Alhoewel dit vir almal anders was, het ons almal iets verloor. 'N Kollektiewe lyding. 'N Kollektiewe opoffering. 'N Jaar gevul met lewensverlies en lewensverlies vir ons almal.
Maar in die verlies het ons gesien hoeveel daar te win is in waardering, respek en dankbaarheid. Om lig in die duisternis te vind, is 'n baie Amerikaanse ding om te doen. Dit is eintlik die mees Amerikaanse ding wat ons doen. En dit is wat ons gedoen het.
Ons het frontlinie en noodsaaklike werkers gesien wat hul lewens in gevaar stel - soms verloor hulle - om ander te red en te help. Navorsers en wetenskaplikes jaag om 'n entstof. En so baie van julle, soos Hemingway geskryf het, was sterk op al die gebroke plekke. Ek weet dit was moeilik. Ek weet regtig.
Soos ek u al voorheen gesê het, dra ek 'n kaart in my sak met die aantal Amerikaners wat tot dusver aan COVID gesterf het. Dit is agter op my skedule. Tot dusver is die totale sterftes in Amerika: 527,726. Dit is meer sterftes as in die Eerste Wêreldoorlog, die Tweede Wêreldoorlog, die Viëtnam -oorlog en 9/11 saam. Hulle was mans, vroue, seuns en dogters, grootouers, vriende, bure - jonk en oud. Hulle laat geliefdes agter wat nie werklik kan treur of genees nie, selfs nie om 'n begrafnis te hou nie.
Maar ek dink ook aan almal wat die afgelope jaar weens natuurlike oorsake verloor het deur die wrede lot van 'n ongeluk of ander siektes. Ook hulle is alleen dood. Ook hulle laat geliefdes wat erg seer het agter.
Weet jy, jy het my al gereeld hoor sê: ek praat van die langste staptog wat 'n ouer kan maak, met 'n trappie na sy kind se slaapkamer om te sê: "Ek is jammer, maar ek het my werk verloor. Kan ' sal nie meer hier wees nie. " Soos my pa my vertel het toe hy sy werk in Scranton verloor het.
Soveel van julle moes dieselfde stap die afgelope jaar maak. Jy het jou werk verloor. Jy het jou besigheid gesluit. Teenoor uitsetting, dakloosheid, honger, verlies aan beheer en miskien die ergste, verlies aan hoop.
Kyk na 'n generasie kinders wat 'n jaar of langer kan herstel - omdat hulle nie op skool was nie - vanweë hul leerverlies.
Dit is die besonderhede van die lewe wat die belangrikste is, en ons het die besonderhede, die groot besonderhede en klein oomblikke gemis: troues, verjaarsdae, gradeplegtighede - al die dinge wat moes gebeur, maar wat nie gebeur het nie. Die eerste afspraak. Die familie reünies. Die rituele van die Sondagaand. Dit het alles 'n ontsaglike koste in die psige van so baie van ons ingehou. Want ons is basies 'n volk wat by ander wil wees: om te praat, te lag, te knuffel, om mekaar vas te hou.
Maar hierdie virus het ons uitmekaar gehou. Grootouers het nie hul kinders of kleinkinders gesien nie. Ouers het hul kinders nie gesien nie. Kinders het nog nie hul vriende gesien nie. Die dinge wat ons vroeër gedoen het, wat ons altyd met vreugde vervul het, het dinge geword wat ons nie kon doen nie en het ons harte gebreek. Te dikwels het ons teen mekaar gedraai. 'N Masker - die maklikste om lewens te red - skei ons soms. State het teen mekaar opgetree in plaas van om met mekaar saam te werk.
Grusame haatmisdade teen Asiatiese Amerikaners, wat aangeval, geteister, geblameer en sondebokke is. Op hierdie oomblik is so baie van hulle - ons mede -Amerikaners - op die voorpunt van hierdie pandemie, wat lewens probeer red, en nog steeds - hulle is gedwing om te lewe in vrees vir hul lewens deur die strate in Amerika . Dit is verkeerd, dit is nie-Amerikaans, en dit moet stop.
Kyk, ons weet wat ons moet doen om hierdie virus te verslaan: Vertel die waarheid. Volg die wetenskaplikes en die wetenskap. Werk saam. Vertrou en vertrou ons regering om sy belangrikste funksie, die beskerming van die Amerikaanse bevolking, te vervul - geen funksie belangriker nie.
Ons moet onthou, die regering is nie 'n vreemde mag in 'n verre hoofstad nie. Nee, dit is ons. Ons almal. "Ons die mense." Vir u en ek, dat Amerika floreer as ons ons harte gee, as ons ons hande na 'n gemeenskaplike doel wend. En nou, my vriende, doen ons presies dit. En ek moet u, as u president, dankbaar wees vir u.
Verlede somer was ek in Philadelphia, en ek het 'n eienaar van 'n klein onderneming ontmoet-'n vrou. Ek het haar gevra - ek het gesê: "Wat het u die nodigste?" Ek sal nooit vergeet wat sy vir my gesê het nie. Sy het gesê - terwyl sy my in die oë kyk en gesê: "Ek wil net die waarheid hê. Die waarheid. Vertel my net die waarheid." Dink daaraan. My mede -Amerikaners, julle skuld niks minder as die waarheid nie.
En vir almal wat vra wanneer dinge weer normaal gaan word, hier is die waarheid: die enigste manier om ons lewens terug te kry, om ons ekonomie weer op dreef te kry, is om die virus te verslaan. U hoor my dit al sê - terwyl ek hardloop en die afgelope 50 dae was ek president. Maar dit is een van die mees komplekse operasies wat ons in 'n lang tyd as 'n nasie onderneem het.
Daarom gebruik ek elke mag wat ek as president van die Verenigde State het om ons op 'n oorlogsvoet te plaas om die taak te verrig. Dit klink soos hiperbool, maar ek bedoel dit: 'n oorlogsvoet. En dank God dat ons nou werklik vordering maak.
In my eerste volle dag in die amp, het ek vir u 'n omvattende strategie uiteengesit om hierdie pandemie te verslaan. En ons het elke dag deurgebring sedert ons dit probeer uitvoer het. Twee maande gelede het die land — hierdie land nie naastenby genoeg entstofvoorraad gehad om die hele Amerikaanse of enige plek in te ent nie. Maar binnekort sal ons.
Ons werk saam met die entstofvervaardigers - Pfizer, Moderna, Johnson en Johnson - om honderde miljoene dosisse van hierdie drie veilige, effektiewe entstowwe te vervaardig en aan te koop. En nou, in die rigting en met die hulp van my administrasie, werk Johnson en Johnson saam met 'n mededinger, Merck, om die vermoë om 'n nuwe Johnson en Johnson -entstof te vervaardig, te versnel en te vergroot.
Eintlik het ek gister aangekondig - en ek het die uitvoerende hoofde van albei maatskappye ontmoet - ek het ons plan aangekondig om 'n bykomende 100 miljoen dosisse Johnson en Johnson -entstowwe te koop. Hierdie twee ondernemings - mededingers - het saamgekom ten bate van die nasie, en hulle moet daarvoor toegejuig word.
Dit is werklik 'n nasionale poging, net soos ons tydens die Tweede Wêreldoorlog gesien het. Vanweë al die werk wat ons gedoen het, het ons teen einde Mei genoeg entstofvoorsiening vir alle volwassenes in Amerika. Dit is maande voor skedule. En ons mobiliseer duisende entstowwe om die entstof in u arm te sit. 'N beroep op Active Duty -weermag, FEMA, afgetrede dokters en verpleegsters, administrateurs en diegene om die skote toe te dien.
En ons het meer plekke geskep om die foto's te kry. Ons het dit vir u moontlik gemaak om byna een te kry - een van byna 10 000 apteke regoor die land, net soos u griepinspuitings kry. En ons werk ook saam met goewerneurs en burgemeesters, in rooi state en blou state, om byna 600 federale gesteunde inentingsentrums op te rig en te ondersteun wat honderde duisende skote per dag toedien. U kan na 'n stadion of 'n groot parkeerterrein ry, u kans kry, nooit u motor verlaat nie en binne minder as 'n uur huis toe ry.
Ons het entstowwe gestuur na honderde gemeenskapsgesondheidsentrums regoor Amerika, geleë in onderbediende gebiede. En ons het mobiele voertuie en opspringklinieke ingespan-en ons sal meer ontplooi-om u te ontmoet waar u woon, sodat diegene wat die minste die entstof kan kry, dit kan kry.
Ons werk steeds daaraan om tuis toetse beskikbaar te stel. En ons het ons daarop toegespits om mense in die gemeenskappe wat die swaarste getref is, te bedien: swart, Latino, inheemse Amerikaanse en plattelandse gemeenskappe.
So, wat beteken dit alles? Toe ek 50 dae gelede die amp beklee, het slegs 8 persent van die Amerikaners na maande - slegs 8 persent van diegene ouer as 65 jaar hul eerste inenting gekry. Vandag is dit [byna]* 65 persent. Slegs 14 persent van die Amerikaners ouer as 75, 50 dae gelede, het hul eerste skoot gekry. Vandag is dit meer as 70 persent.
Met nuwe leiding van die Centers for Disease Control and Prevention - die CDC - wat Maandag verskyn het, beteken dit eenvoudig dit: Miljoene en miljoene grootouers wat maande gegaan het sonder om hul kleinkinders te kon omhels, kan dit nou doen. En hoe meer mense wat volledig ingeënt is, die CD [CDC]* sal steeds leiding gee oor wat u op die werkplek, plekke van aanbidding, met u vriende en reis kan doen.
Toe ek in die amp kom, onthou u, het ek 'n doelwit gestel wat baie van u gesê het, baie goed was. Ek het gesê ek is van plan om honderd miljoen skote in die arms van mense te kry in my eerste honderd dae in die amp. Vanaand kan ek sê dat ons nie net die doelwit gaan bereik nie, ons sal ook die doel bereik. Omdat ons eintlik op koers is om hierdie doel van honderdmiljoen skote op my 60ste dag in die amp te bereik. Geen ander land ter wêreld het dit gedoen nie. Geen.
Nou wil ek praat oor die volgende stappe waaraan ons dink. Eerstens kondig ek vanaand aan dat ek alle state, stamme en gebiede sal opdrag gee dat alle volwassenes - mense van 18 jaar en ouer - nie later as 1 Mei ingeënt moet word nie.Laat ek dit weer sê: Alle volwasse Amerikaners sal in aanmerking kom om nie later as 1 Mei 'n entstof te kry nie. Dit is baie vroeër as wat verwag is.
Laat ek duidelik wees: dit beteken nie dat almal die skoot onmiddellik gaan kry nie, maar dit beteken dat u vanaf 1 Mei in die ry kan kom. Elke volwassene kan in aanmerking kom.
En om dit te doen, gaan ons van 'n miljoen skote per dag wat ek in Desember belowe het, voor ek ingesweer is, om te handhaaf - om ons huidige tempo van 2 miljoen skote per dag te oortref, wat die res van die wêreld oortref .
Tweedens, op die tydstip dat elke volwassene in Mei in aanmerking kom, sal ons saam met ons vennote nuwe hulpmiddels bekendstel om die entstof makliker te vind en waar u die kans kry, insluitend 'n nuwe webwerf wat u sal help om eers te vind die plek om ingeënt te word en die naaste aan u. Nie meer dag en nag soek na 'n afspraak vir u en u geliefdes nie.
Derdens, met die aanvaarding van die Amerikaanse reddingsplan - en ek bedank nogmaals die Huis en die Senaat vir die goedkeuring daarvan - en my aankondiging verlede maand van 'n plan om onderwysers en skoolpersoneel, insluitend busbestuurders, in te ent, kan ons die massiewe, landwye poging versnel om ons skole veilig te heropen en my doel te bereik, dat ek terselfdertyd ongeveer honderdmiljoen skote verklaar het, om die meerderheid K-tot-8-skole in my eerste honderd dae op kantoor te open. Dit gaan die eerste prioriteit van my nuwe minister van onderwys, Miguel Cardona, wees.
Vierdens, in die komende weke, sal ons verdere leiding gee oor wat u wel en nie kan doen as u volledig ingeënt is nie, om die verwarring te verminder, om mense veilig te hou en om meer mense aan te moedig om ingeënt te word.
En ten slotte, die vyfde, en miskien die belangrikste: ek belowe ek sal alles in my vermoë doen, ek sal nie opgee totdat ons hierdie virus verslaan het nie, maar ek het u, die Amerikaanse volk, nodig. Ek het jou nodig. Ek het elke Amerikaner nodig om hul deel te doen. En dit is nie hiperbool nie. Ek het jou nodig.
Ek het nodig dat u ingeënt word wanneer dit u beurt is en as u 'n geleentheid kan vind en u familie en vriende en bure kan help om ook ingeënt te word.
Want hier is die punt: as ons dit alles doen, as ons ons deel doen, as ons dit saam doen, teen 4 Julie, is die kans groot dat u, u gesinne en vriende bymekaar kan kom in u agterplaas of in in u omgewing, kook en braai en vier onafhanklikheidsdag. Dit beteken nie groot geleenthede met baie mense saam nie, maar dit beteken wel dat klein groepies bymekaar kan kom.
Na hierdie lang, harde jaar, sal dit van hierdie Onafhanklikheidsdag iets besonders maak, waar ons nie net ons onafhanklikheid as 'n nasie kenmerk nie, maar ons ons onafhanklikheid van hierdie virus begin kenmerk.
Maar om daar te kom, kan ons ons wag nie in die steek laat nie. Hierdie stryd is ver van orde - van verby. Soos ek vir die vrou in Pennsylvania gesê het: "Ek sal jou die waarheid vertel." 'N 4 Julie saam met jou geliefdes is die doelwit. Maar 'n doel - baie kan gebeur, toestande kan verander.
Die wetenskaplikes het duidelik gemaak dat dinge weer erger kan word namate nuwe variante van die virus versprei. En ons moet werk doen om te verseker dat almal vertroue het in die veiligheid en doeltreffendheid van al drie entstowwe.
My boodskap aan u is dus die volgende: Luister na Dr Fauci, een van die mees gerespekteerde en betroubare stemme ter wêreld. Hy het ons verseker die entstowwe is veilig. Hulle het streng wetenskaplike ondersoeke ondergaan. Ek weet hulle is veilig. Ek en vise -president Harris weet dat hulle veilig is. Daarom het ons die entstof in die openbaar voor kameras gekry - sodat die wêreld dit kan sien, sodat u ons kan sien hoe ons dit doen. Die presidentsvrou en die tweede heer is ook ingeënt.
Praat met jou familie, jou vriende, jou bure - die mense wat jy die beste ken wat die entstof gekry het. Ons het almal nodig om ingeënt te word. Ons het almal nodig om hul hande te was, sosiaal gedistansieerd te bly en die maskers te dra soos deur die CDC aanbeveel.
Want selfs as ons al ons hulpbronne bestee, hang dit van nasionale eenheid af om hierdie virus te verslaan en terug te keer na normaal. En nasionale eenheid is nie net hoe politiek en politici in Washington stem of wat die hardste stemme op die kabel of aanlyn sê nie. Eenheid is wat ons saam doen as mede -Amerikaners. Want as ons nie waaksaam bly nie en die voorwaardes verander, moet ons moontlik beperkings instel om weer op dreef te kom. En asseblief, ons wil nie weer doen nie.
Ons het soveel vordering gemaak. Dit is nie die tyd om op te hou nie. Net soos ons opkom uit 'n donker winter na 'n hoopvolle lente en somer, is dit nie die tyd om nie by die reëls te hou nie.
Ek sal hiermee afsluit. Ons het die afgelope jaar soveel verloor. Ons het familie en vriende verloor. Ons het besighede verloor en drome wat ons jare lank gebou het. Ons het tyd verloor, tyd met mekaar.
En ons kinders het soveel tyd met hul vriende, tyd met hul skole verloor. Geen gradeplegtighede hierdie lente nie. Geen gradeplegtighede van die kollege, hoërskool, oproeringseremonies nie. Weet jy, en daar is nog iets wat ons verloor het. Ons het die vertroue verloor of ons regering en ons demokrasie werklik moeilike dinge vir die Amerikaanse bevolking kan lewer.
Maar terwyl ek vanaand hier staan, bewys ons weereens iets wat ek al telkemale gesê het totdat hulle waarskynlik moeg is om dit te hoor sê. Ek sê dit buitelandse leiers sowel as binnelandse: Dit is nooit 'n goeie weddenskap om teen die Amerikaanse volk te wed nie. Amerika kom terug.
Die ontwikkeling, vervaardiging en verspreiding van die entstowwe in 'n rekordtyd is 'n ware wonder van die wetenskap. Dit is een van die buitengewoonste prestasies wat enige land ooit behaal het. En ons het ook net die Volharding roverland op Mars. Pragtige beelde van ons drome wat nou 'n werklikheid is. Nog 'n voorbeeld van die buitengewone Amerikaanse vindingrykheid, toewyding en geloof in die wetenskap en mekaar.
En vandag het ek die Amerikaanse reddingsplan onderteken, 'n historiese wetgewing wat miljoene mense onmiddellik verlig. Dit sluit $ 1,400 in direkte reddingsondersoeke in - betalings. Dit beteken dat 'n tipiese gesin van vier wat ongeveer $ 110,000 verdien, tjeks van $ 5,600 gedeponeer sal kry as hulle 'n direkte deposito of 'n tjek het - 'n tesourie -tjek.
Dit verleng werkloosheidsvoordele. Dit help klein besighede. Dit verlaag gesondheidsorgpremies vir baie. Dit bied voedsel en voeding, hou gesinne in hul huise. Volgens die kenners sal dit die armoede van kinders in hierdie land met die helfte verminder. En dit finansier al die stappe wat ek pas beskryf het om die virus te verslaan en miljoene werkgeleenthede te skep.
In die komende weke en maande reis ek saam met die presidentsvrou, die vise -president, die tweede heer en lede van my kabinet, om direk met u te praat, om u die waarheid te vertel oor hoe die Amerikaanse reddingsplan ontmoet die oomblik. En as dit op enige plek misluk, sal ek erken dat dit misluk het. Maar dit sal nie.
Oor hoe daar na 'n lang, donker jaar - 1 hele jaar - hoop en lig is van beter dae wat voorlê. As ons almal ons deel doen, sal hierdie land binnekort ingeënt word, ons ekonomie is besig om te herstel, ons kinders is terug in die skool en ons sal weer bewys het dat hierdie land alles kan doen - harde dinge, groot dinge , belangrike dinge.
Meer as 'n jaar gelede sou niemand kon dink wat ons gaan deurmaak nie, maar nou kom ons daardeur, en dit is 'n gedeelde ervaring wat ons as 'n nasie saambind. Ons is saamgebind deur die verlies en die pyn van die dae wat verby is. Maar ons is ook saamgebind deur die hoop en die moontlikhede van die dae voor ons.
My vurige gebed vir ons land is dat ons, ná alles wat ons deurgemaak het, as een volk, een nasie, een Amerika bymekaar sal kom. Ek glo ons kan, en ons sal. Ons gryp hierdie oomblik aan. En die geskiedenis sal, volgens my, opneem: Ons het een van die moeilikste en donkerste tydperke in die geskiedenis van hierdie nasie teëgekom, die donkerste wat ons ooit geken het.
Ek belowe u, ons sal sterker uitkom met 'n hernude geloof in onsself, 'n hernieude toewyding aan mekaar, aan ons gemeenskappe en aan ons land. Dit is die Verenigde State van Amerika, en daar is niks - niks - uit my hart uit, ek glo dit - daar is niks wat ons nie kan doen as ons dit saam doen nie.
So God seën julle almal. En asseblief, God, gee vertroosting aan al die mense wat iemand verloor het. En mag God ons troepe beskerm.
Dankie dat u die tyd geneem het om te luister. Ek sien uit daarna om jou te sien.
Q. Beskou u dit, president Biden, as 'n nuwe fase van die pandemie?
Toespraak aan die nasie deur die president
** Sien hieronder vir 'n regstelling, gemerk met 'n sterretjie.
DIE PRESIDENT: Goeienaand. Woensdag is 14 Amerikaners dood toe hulle bymekaar gekom het om die vakansie te vier. Hulle is geneem uit familie en vriende wat hulle baie liefgehad het. Dit was wit en swart Latynse en Asiatiese immigrante en in Amerika gebore ma's en pa's dogters en seuns. Elkeen van hulle het hul medeburgers bedien en almal was deel van ons Amerikaanse familie.
Vanaand wil ek met u praat oor hierdie tragedie, die groter bedreiging van terrorisme en hoe ons ons land veilig kan hou.
Die FBI versamel nog steeds die feite oor wat in San Bernardino gebeur het, maar dit is wat ons weet. Die slagoffers is wreed vermoor en beseer deur een van hul kollegas en sy vrou. Tot dusver het ons geen bewyse dat die moordenaars deur 'n terroriste -organisasie in die buiteland gelei is nie, of dat hulle deel was van 'n groter sameswering hier tuis. Maar dit is duidelik dat hulle twee die donker pad van radikalisering afgelê het, met 'n verdraaide interpretasie van Islam wat 'n oproep tot oorlog teen Amerika en die Weste vereis. Hulle het aanvalswapens, ammunisie en pypbomme opgeberg. Dit was dus 'n daad van terrorisme, wat bedoel was om onskuldige mense dood te maak.
Ons land is in 'n oorlog met terroriste sedert Al Qaeda op 9/11 byna 3 000 Amerikaners doodgemaak het. In die proses het ons ons verdediging verhard - van lughawens tot finansiële sentrums, tot ander kritieke infrastruktuur. Intelligensie- en wetstoepassingsagentskappe het talle erwe hier en oorsee ontwrig en die hele dag gewerk om ons veilig te hou. Ons militêre en terroriste -professionele persone het terroriste -netwerke in die buiteland meedoënloos nagestreef - veilige hawens in verskeie verskillende lande ontwrig, Osama bin Laden vermoor en die leierskap van Al Qaida afgekap.
Die afgelope paar jaar het die terroristebedreiging egter in 'n nuwe fase ontwikkel. Namate ons beter geword het in die voorkoming van ingewikkelde, veelvlakkige aanvalle soos 9/11, het terroriste hulle tot minder ingewikkelde gewelddade gewend, soos die massa -skietery wat te algemeen in ons samelewing voorkom. Dit is hierdie tipe aanval wat ons vroeër vanjaar in Fort Hood in 2009 in Chattanooga en nou in San Bernardino gesien het. En namate groepe soos ISIL sterker geword het te midde van die chaos van oorlog in Irak en dan in Sirië, en namate die internet die afstand tussen lande uitvee, sien ons toenemende pogings van terroriste om die gedagtes van mense soos die Boston Marathon -bomwerpers en die San Bernardino -moordenaars te vergiftig. .
Vir sewe jaar het ek hierdie ontwikkelende bedreiging elke oggend in my inligtingsbriefing gekonfronteer. En sedert die dag dat ek hierdie amp beklee het, het ek Amerikaanse magte gemagtig om terroriste in die buiteland uit te neem, juis omdat ek weet hoe werklik die gevaar is. As opperbevelhebber het ek geen groter verantwoordelikheid as die veiligheid van die Amerikaanse volk nie. As vader van twee jong dogters wat die kosbaarste deel van my lewe is, weet ek dat ons onsself saam met vriende en kollegas sien tydens 'n vakansiepartytjie soos in San Bernardino. Ek weet ons sien ons kinders in die gesig van die jongmense wat in Parys vermoor is. En ek weet dat baie Amerikaners na soveel oorlog vra of ons gekonfronteer word met 'n kanker wat nie onmiddellik genees kan word nie.
Hier is wat ek wil hê u moet weet: die bedreiging van terrorisme is werklik, maar ons sal dit oorkom. Ons sal ISIL en enige ander organisasie wat ons probeer benadeel, vernietig. Ons sukses hang nie af van harde praatjies, of om ons waardes te laat vaar of om bang te wees nie. Dit is waarop groepe soos ISIL hoop. In plaas daarvan sal ons die oorhand kry deur sterk en slim, veerkragtig en meedoënloos te wees en deur elke aspek van die Amerikaanse mag te gebruik.
Hier is hoe. Eerstens sal ons weermag voortgaan met die jag van terroriste in enige land waar dit nodig is. In Irak en Sirië neem lugaanvalle ISIL -leiers, swaar wapens, olietenkskepe, infrastruktuur uit. En sedert die aanvalle in Parys, het ons naaste bondgenote - insluitend Frankryk, Duitsland en die Verenigde Koninkryk - hul bydraes tot ons militêre veldtog verskerp, wat ons sal help om ons poging om ISIL te vernietig, te versnel.
Tweedens sal ons voortgaan met opleiding en toerusting aan tienduisende Irakse en Siriese magte wat op die grond teen ISIL veg, sodat ons hul veilige hawens kan wegneem. In albei lande ontplooi ons spesiale operasionele magte wat die offensief kan versnel. Ons het hierdie poging verskerp sedert die aanvalle in Parys, en ons sal aanhou om meer te belê in benaderings wat op die grond werk.
Derdens werk ons ​​saam met vriende en bondgenote om die operasies van ISIL te staak - om erwe te ontwrig, hul finansiering af te sny en te verhoed dat hulle meer vegters werf. Sedert die aanvalle in Parys het ons meer inligting met ons Europese bondgenote gedeel. Ons werk saam met Turkye om die grens met Sirië te sluit. En ons werk saam met lande met 'n meerderheid Moslem-en met ons Moslem-gemeenskappe hier tuis-om die goddelose ideologie wat ISIL aanlyn bevorder, teen te werk.
Vierdens, met Amerikaanse leierskap, het die internasionale gemeenskap begin om 'n proses - en 'n tydlyn - op te stel om skietstilstand en 'n politieke oplossing vir die Siriese oorlog na te streef. Deur dit te doen, kan die Siriese mense en elke land, insluitend ons bondgenote, maar ook lande soos Rusland, fokus op die gemeenskaplike doel om ISIL te vernietig - 'n groep wat ons almal bedreig.
Dit is ons strategie om ISIL te vernietig. Dit is ontwerp en ondersteun deur ons militêre bevelvoerders en deskundiges teen terrorisme, tesame met 65 lande wat by 'n koalisie onder leiding van Amerika aangesluit het. En ons ondersoek ons ​​strategie voortdurend om te bepaal wanneer addisionele stappe nodig is om die werk te verrig. Daarom het ek die departemente van staats- en binnelandse veiligheid beveel om die visum *ontheffingsprogram waaronder die vroulike terroris in San Bernardino oorspronklik na hierdie land gekom het, te hersien. En daarom sal ek hoë-tegnologie- en wetstoepassers aanmoedig om dit vir terroriste moeiliker te maak om tegnologie te gebruik om uit die gereg te ontsnap.
Nou, hier tuis, moet ons saamwerk om die uitdaging die hoof te bied. Die kongres moet dadelik verskeie stappe neem.
Om mee te begin, moet die kongres optree om seker te maak dat niemand op 'n vlieglys 'n geweer kan koop nie. Wat kan moontlik die argument wees om 'n terroriste-verdagte toe te laat om 'n semi-outomatiese wapen te koop? Dit is 'n kwessie van nasionale veiligheid.
Ons moet dit ook moeiliker maak vir mense om kragtige aanvalswapens te koop, soos dié wat in San Bernardino gebruik is. Ek weet dat daar sommige is wat geweerveiligheidsmaatreëls verwerp. Maar die feit is dat ons intelligensie- en wetstoepassingsagentskappe-hoe effektief hulle ook al is-nie elke moontlike massaskieter kan identifiseer nie, of die individu gemotiveer is deur ISIL of 'n ander haatdraende ideologie. Wat ons kan doen - en moet doen - maak dit vir hulle moeiliker om dood te maak.
Vervolgens moet ons 'n sterker ondersoek instel vir diegene wat sonder 'n visum na Amerika kom, sodat ons kan kyk of hulle na warzones gereis het. En ons werk saam met lede van albei partye in die kongres om presies dit te doen.
Ten slotte, as die kongres, net soos ek, van mening is dat ons in oorlog is met ISIL, moet hy voortgaan om te stem om die voortgesette gebruik van militêre geweld teen hierdie terroriste te magtig. Ek het al meer as 'n jaar beveel dat ons weermag duisende lugaanvalle teen ISIL -teikens moet onderneem. Ek dink dit is tyd dat die kongres stem om aan te toon dat die Amerikaanse volk verenig en toegewyd is aan hierdie stryd.
My mede -Amerikaners, dit is die stappe wat ons saam kan neem om die terroristebedreiging te verslaan. Laat ek nou 'n woord sê oor wat ons nie moet doen nie.
Ons moet nie weer in 'n lang en duur oorlog in Irak of Sirië ingetrek word nie. Dit is wat groepe soos ISIL wil hê. Hulle weet dat hulle ons nie op die slagveld kan verslaan nie. ISIL -vegters was deel van die opstand wat ons in Irak ondervind het. Maar hulle weet ook dat as ons vreemde lande beset, hulle jare lank opstand kan onderhou, duisende van ons troepe kan doodmaak, ons hulpbronne kan uitput en ons teenwoordigheid kan gebruik om nuwe rekrute aan te trek.
Die strategie wat ons nou gebruik - lugaanvalle, spesiale magte en werk saam met plaaslike magte wat veg om beheer oor hul eie land te herwin - dit is hoe ons 'n meer volhoubare oorwinning behaal. En dit sal nie vereis dat ons 'n nuwe generasie Amerikaners oorsee stuur om nog 'n dekade lank op vreemde bodem te veg en te sterf nie.
Hier is wat ons nog nie kan doen nie. Ons kan nie teen mekaar draai deur hierdie stryd te laat omskryf as 'n oorlog tussen Amerika en Islam nie. Dit is ook wat groepe soos ISIL wil hê. ISIL praat nie vir Islam nie. Hulle is boewe en moordenaars, deel van 'n doodskultus, en hulle is verantwoordelik vir 'n klein fraksie van meer as 'n miljard Moslems regoor die wêreld - insluitend miljoene patriotiese Moslem -Amerikaners wat hul haatlike ideologie verwerp. Boonop is die oorgrote meerderheid van die terroriste -slagoffers regoor die wêreld Moslem. As ons daarin slaag om terrorisme te verslaan, moet ons Moslem -gemeenskappe as 'n van ons sterkste bondgenote aanstel, eerder as om hulle deur agterdog en haat weg te dryf.
Dit beteken nie dat die feit dat 'n ekstremistiese ideologie binne sommige Moslem -gemeenskappe versprei het, ontken moet word nie. Dit is 'n werklike probleem wat Moslems sonder verskoning die hoof moet bied. Moslemleiers hier en regoor die wêreld moet saam met ons werk om die haatlike ideologie wat groepe soos ISIL en Al -Qaida bevorder, beslis en ondubbelsinnig te verwerp, om hulle te beywer teen nie net gewelddade nie, maar ook teen die interpretasies van Islam wat onverenigbaar is met die waardes van godsdienstige verdraagsaamheid, wedersydse respek en menswaardigheid.
Maar net soos dit die verantwoordelikheid van Moslems regoor die wêreld is om verkeerde idees wat tot radikalisering lei, uit die weg te ruim, is dit die verantwoordelikheid van alle Amerikaners - van elke geloof - om diskriminasie te verwerp. Dit is ons verantwoordelikheid om godsdienstige toetse te verwerp oor wie ons in hierdie land toelaat. Dit is ons verantwoordelikheid om voorstelle te verwerp dat Moslem -Amerikaners op een of ander manier anders behandel moet word. Want as ons op daardie pad ry, verloor ons. Die soort verdeeldheid, die verraad van ons waardes speel in die hande van groepe soos ISIL. Moslem-Amerikaners is ons vriende en ons bure, ons medewerkers, ons sporthelde-en ja, dit is ons manne en vroue in uniform wat bereid is om te sterf ter verdediging van ons land. Ons moet dit onthou.
Ek, my mede -Amerikaners, is vol vertroue dat ons hierdie missie sal slaag omdat ons aan die regte kant van die geskiedenis is.Ons was gegrond op 'n geloof in menswaardigheid - ongeag wie u is, of waar u vandaan kom, of hoe u lyk, of watter godsdiens u beoefen, u is gelyk in God se oë en gelyk in die oë van die wet.
Selfs in hierdie politieke seisoen, as ons behoorlik debatteer oor watter stappe ek en toekomstige presidente moet neem om ons land veilig te hou, laat ons seker maak dat ons nooit vergeet wat ons besonders maak nie. Laat ons nie vergeet dat vryheid kragtiger is as vrees dat ons altyd uitdagings die hoof gebied het nie - hetsy oorlog of depressie, natuurrampe of terreuraanvalle - deur saam te kom rondom ons gemeenskaplike ideale as een nasie, as een volk. Solank ons ​​getrou bly aan die tradisie, het ek geen twyfel dat Amerika die oorhand sal kry nie.
Dankie. God seën u, en mag God die Verenigde State van Amerika seën.
Hier is die belangrikste oomblikke van die toespraak van Biden tot die kongres
President Joe Biden het Woensdag sy eerste toespraak tydens 'n gesamentlike kongres gehou, waarin hy die prestasies van sy eerste 100 dae en sy voorstelle om toekomstige doelwitte te bereik, beklemtoon.
Die president se eerste 100 dae in die amp is gekenmerk deur krisisse wat uit alle hoeke gekom het, van die koronaviruspandemie tot klimaatsverandering tot rasse -onreg aan die herstel van die ekonomie. Biden het met wetgewers gepraat oor hoe hy die krisisse tot dusver bestuur het en wat hy wil hê dat die kongres hom moet help bereik.
'Ek kan aan die land rapporteer: Amerika is weer aan die gang,' het Biden gesê. 'Om gevaar te verander. Krisis in geleentheid. Terugslag in sterkte. "
Hier is 'n paar van die belangrikste oomblikke van Biden se adres:
Harris en Pelosi maak geskiedenis
Woensdag was die eerste keer dat twee vroue, die vise -president en die speaker van die Huis, die verhoog agter die president gedeel het tydens 'n toespraak tydens 'n gesamentlike kongres.
Nancy Pelosi (D-Kalifornië) het reeds geskiedenis gemaak as die eerste vrou wat in 2007 as speaker van die huis ingesweer is. Tydens Biden se presidentskap het Harris die eerste vrou, Swart-Amerikaner en Indiër-Amerikaner, geword wat vise-president geword het.
'Mevrou die speaker, die ondervoorsitter,' het Biden gesê en beduie na die vroue. 'Geen president het ooit hierdie woorde van hierdie podium gesê nie, en dit is tyd dat dit tyd is.'
Tydens 'n toespraak van 'n president aan die kongres is dit gebruiklik dat die vise -president en die speaker van die huis agter hom sit. Hoewel Pelosi voorheen die pos as spreker beklee het, noudat Kamala Harris vise -president is, het dit die eerste keer geskep dat twee vroue by die huis aangesluit het.
Stel voor om onderwys te befonds deur belasting op die rykes te verhoog
Biden het formeel sy Amerikaanse gesinsplan bekendgestel, wat 'n voorstel bevat om $ 1.8 biljoen in die komende dekade aan die land se onderwysstelsel te bestee.
Volgens die president spreek die plan vier groot uitdagings wat Amerikaanse gesinne in die gesig staar aan: toegang tot goeie opvoeding, toegang tot bekostigbare kindersorg, betaalde gesins- en mediese verlof en belastingkrediete vir die middelklas.
Die voorstel het 'n onseker politieke pad, aangesien Biden 'n aantal belastingverhogings voorgestel het vir sommige van die rykste Amerikaners as 'n manier om vir die plan te betaal.
'Ons gaan ondernemingsbelasting hervorm, sodat hulle hul billike deel betaal - en help om te betaal vir die openbare beleggings waaruit hul besighede baat sal vind. En ons gaan werk beloon, nie rykdom nie, "het hy gesê en bygevoeg dat diegene wat $ 400,000 of meer verdien, hul belastingkoers tot 39,6%sal laat terugkom.
Wet op dwelmpryse
Biden het die kongres gevra om hierdie jaar wetgewing aan te neem wat die federale regering die bevoegdheid sal gee om oor voorskrifmedisyne te onderhandel.
'Ons weet almal hoe ongelooflik duur dit is,' het hy gesê oor voorskrifmedisyne. 'Trouens, ons betaal die hoogste voorskrifmedisyne ter wêreld hier in Amerika - byna drie keer soveel as ander lande. Ons kan dit verander. "
Tydens sy toespraak het die president gepraat oor die gee van Medicare die mag om 'honderde miljarde dollars' te bespaar deur te onderhandel om die dwelmkoste te verlaag, met die geld wat bespaar word om die Wet op Bekostigbare Sorg te versterk sonder om belastingbetalers meer te kos.
Maak voedselvoordele oop vir mense wat skuldig bevind is aan oortredings
'N Deel van Biden se Amerikaanse gesinsplan bevat 'n bepaling wat die toegang van diegene wat skuldig bevind is aan dwelmmisdrywe effens verbeter, om toegang tot die bestaande veiligheidsnet van die federale regering te verkry.
'Een van die belangrikste beelde van hierdie krisis is motors wat kilometers lank tou gestaan ​​het en wag dat 'n boks kos in die kofferbak gesit word. Het u ooit gedink dat u dit in Amerika sou sien? " hy het gesê. 'Daarom lewer die Amerikaanse reddingsplan voedsel- en voedingshulp aan miljoene Amerikaners wat honger ly - en die honger is reeds skerp.
Die wet op hervorming van welsyn van 1996 verbied mense met oortredings van dwelms om federale welsyns- of voedselvoordele te ontvang, selfs al het hulle hul vonnisse afgehandel en die gemeenskap binnegekom. Die voorstel van die president sal die misdaadbeperking vir voedingshulp ophef, insluitend die aanvullende voedingshulpprogram, bekend as voedselsegmente, een van die grootste armoede-programme van die federale regering.
Vereis dat die kongres die polisie hervorm
Biden het 'n beroep op Amerikaners gedoen om 'sistemiese rassisme uit te skakel' en het die kongres onder druk geplaas om die hervormingswetgewing van die polisie op te neem in die naam van George Floyd, wie se moord deur 'n polisiebeampte in Minneapolis verlede jaar 'n landwye afrekening oor polisie -brutaliteit en rasse -onreg veroorsaak het.
'Ons het almal die knie van onreg op die nek van Black America gesien. Dit is nou ons geleentheid om werklik vordering te maak, "het hy gesê.
Biden het gesê dat hy wil hê dat die kongres teen volgende maand die George Floyd Justice in Policing Act moet aanvaar, wat die Huis onder leiding van die Demokrate vroeër vanjaar goedgekeur het. Die wetsontwerp verbied polisiemanne en lasbriewe, vereis dat data ingesamel word oor polisiekonferensies en dat gekwalifiseerde immuniteit vir polisiebeamptes beëindig word.
[GESAGTE GESERTIFISEERD: Teksweergawe hieronder getranskribeer direk vanaf klank. (2)]
Goeienaand, my mede -Amerikaners.
Eerstens wil ek my dank uitspreek teenoor die radio- en televisienetwerke vir die geleenthede wat hulle my deur die jare gegee het om verslae en boodskappe aan ons land te bring. My spesiale dank gaan aan hulle vir die geleentheid om u vanaand toe te spreek.
Drie dae van nou af, na 'n halwe eeu in diens van ons land, sal ek die pligte van die amp neerlê, aangesien ek by die tradisionele en plegtige seremonie die gesag van my president is by my opvolger. Vanaand kom ek na u toe met 'n boodskap van afskeid en afskeid, en om 'n paar laaste gedagtes met u te deel, my landgenote.
Soos elke ander - Net soos elke ander burger wens ek die nuwe president toe, en almal wat saam met hom sal werk, Godspeed. Ek bid dat die komende jare geseën sal word met vrede en voorspoed vir almal.
Ons mense verwag dat hul president en die kongres noodsaaklike ooreenkoms sal vind oor kwessies van groot oomblik, waarvan die wyse besluit die toekoms van die land beter sal vorm. My eie betrekkinge met die kongres, wat op 'n afgeleë en vaag manier begin het toe 'n lid van die senaat my lank gelede in West Point aangestel het, het sedertdien tot die intieme gewissel tydens die oorlog en onmiddellike naoorlogse tydperk, en uiteindelik tot die onderling interafhanklike gedurende die afgelope agt jaar. In hierdie laaste verhouding het die kongres en die administrasie, op die belangrikste aspekte, goed saamgewerk om die nasie te dien in plaas van slegs partydigheid, en het hulle verseker dat die sake van die land voortgaan. My amptelike verhouding met die kongres eindig dus in 'n gevoel van dankbaarheid dat ons soveel saam kon doen.
Ons staan ​​nou tien jaar na die middelpunt van 'n eeu wat vier groot oorloë tussen groot nasies beleef het. Drie hiervan was ons eie land. Ondanks hierdie holocausts, is Amerika vandag die sterkste, mees invloedryke en produktiefste nasie ter wêreld. Begryplik trots op hierdie uitnemendheid, besef ons tog dat Amerika se leierskap en aansien nie net afhang van ons ongeëwenaarde materiële vooruitgang, rykdom en militêre krag nie, maar van hoe ons ons mag gebruik in die belang van wêreldvrede en menslike verbetering.
Gedurende Amerika se avontuur in vrye regering was ons basiese doelwitte om die vrede te behou, om vordering in menslike prestasie te bevorder en om vryheid, waardigheid en integriteit tussen mense en nasies te verbeter. Om na minder te streef sou 'n vrye en godsdienstige volk onwaardig wees. Elke mislukking wat te wyte is aan arrogansie, of ons gebrek aan begrip, of bereidheid om op te offer, sal ons ernstige seer opdoen, tuis sowel as in die buiteland.
Die vordering tot hierdie edele doelwitte word voortdurend bedreig deur die konflik wat die wêreld nou verswelg. Dit trek ons ​​hele aandag, absorbeer ons wesens. Ons word gekonfronteer met 'n vyandige ideologie wat wêreldwyd van aard is, ateïsties van aard, genadeloos van doel en verraderlik [verraderlik] in metode. Ongelukkig beloof die gevaar wat dit inhou om 'n onbepaalde tyd te wees. Om suksesvol daaraan te voldoen, word nie net emosionele en verbygaande opofferings van krisis gevra nie, maar eerder die wat ons in staat stel om die laste van 'n langdurige en komplekse stryd met die vryheid gestadig, seker en sonder klagte voort te sit. Slegs so sal ons, ondanks elke provokasie, ons koers na permanente vrede en menslike verbetering bly.
Daar sal steeds krisisse wees. By die ontmoeting met hulle, hetsy buitelandse of binnelandse, groot of klein, is daar 'n herhalende versoeking om te voel dat 'n skouspelagtige en duur aksie die wonderbaarlike oplossing vir alle huidige probleme kan word. 'N Groot toename in nuwer elemente van ons verdediging van die ontwikkeling van onrealistiese programme om elke siek mens in die landbou 'n dramatiese uitbreiding in basiese en toegepaste navorsing te genees - hierdie en vele ander moontlikhede, wat moontlik op sigself belowend is, kan as die enigste manier vir die pad wat ons wil ry.
Maar elke voorstel moet geweeg word in die lig van 'n breër oorweging: die noodsaaklikheid om balans in en tussen nasionale programme te handhaaf, balans tussen die private en die openbare ekonomie, balans tussen die koste en gehoop op voordele, balans tussen die duidelik noodsaaklike en die gemaklik wenslik, 'n balans tussen ons noodsaaklike vereistes as 'n nasie en die pligte wat die nasie op die individu opgelê het, 'n balans tussen aksies van die oomblik en die nasionale welsyn van die toekoms. Goeie oordeel soek balans en vooruitgang. Gebrek daaraan vind uiteindelik wanbalans en frustrasie. Die rekord van baie dekades is 'n bewys dat ons mense en hul regering hierdie waarhede hoofsaaklik verstaan ​​het en goed hierop gereageer het, te midde van bedreiging en spanning.
Maar bedreigings, nuut in natura of graad, kom voortdurend voor. Hiervan noem ek slegs twee.
'N Belangrike element om die vrede te behou, is ons militêre instelling. Ons arms moet sterk wees, gereed vir onmiddellike aksie, sodat geen moontlike aggressor in die versoeking kom om sy eie vernietiging te waag nie. Ons militêre organisasie het vandag min verband met die wat van my voorgangers in vredestyd, of inderdaad, deur die vegtende manne van die Tweede Wêreldoorlog of Korea, bekend was.
Tot die jongste van ons wêreldkonflikte het die Verenigde State geen wapensbedryf gehad nie. Amerikaanse vervaardigers van ploegskare kan ook mettertyd en soos nodig swaarde maak. Maar ons kan nie meer die noodgeval van nasionale verdediging waag nie. Ons is genoodsaak om 'n permanente wapenbedryf van groot omvang te skep. Daarby is drie en 'n half miljoen mans en vroue direk betrokke by die verdedigingsinstelling. Ons bestee jaarliks ​​meer aan militêre veiligheid meer as die netto inkomste van alle Amerikaanse korporasies - korporasies.
Hierdie samesmelting van 'n enorme militêre onderneming en 'n groot wapenindustrie is nuut in die Amerikaanse ervaring. Die totale invloed - ekonomies, polities, selfs geestelik - voel in elke stad, elke staatshuis, elke kantoor van die federale regering. Ons erken die noodsaaklike behoefte aan hierdie ontwikkeling. Tog moet ons nie die ernstige implikasies daarvan begryp nie. Ons moeite, hulpbronne en lewensbestaan ​​is almal betrokke. So is die struktuur van ons samelewing.
In die regeringsrade moet ons waak teen die verkryging van ongeregverdigde invloed, hetsy gesoek of ongesoek, deur die militêr-industriële kompleks. Die potensiaal vir die rampspoedige styging van misplaaste mag bestaan ​​en sal voortduur. Ons moet nooit toelaat dat die gewig van hierdie kombinasie ons vryhede of demokratiese prosesse in gevaar stel nie. Ons moet niks as vanselfsprekend aanvaar nie. Slegs 'n waaksaam en kundige burger kan die regte indeling van die groot industriële en militêre masjinerie van verdediging met ons vreedsame metodes en doelwitte dwing, sodat veiligheid en vryheid saam kan floreer.
Net soos, en grootliks verantwoordelik vir die ingrypende veranderings in ons industriële-militêre postuur, was die tegnologiese revolusie die afgelope dekades. In hierdie rewolusie het navorsing sentraal geword, dit word ook meer geformaliseerd, kompleks en duurder. 'N Bestendige toename word gedoen deur, of onder leiding van, die federale regering.
Vandag is die eensame uitvinder, wat in sy winkel geknoei het, oorskadu deur taakgroepe van wetenskaplikes in laboratoriums en toetsvelde. Op dieselfde manier het die gratis universiteit, histories die bron van gratis idees en wetenskaplike ontdekking, 'n revolusie in die uitvoering van navorsing beleef. Vanweë die groot koste daaraan verbonde, word 'n regeringskontrak feitlik 'n plaasvervanger vir intellektuele nuuskierigheid. Vir elke ou bord is daar nou honderde nuwe elektroniese rekenaars. Die vooruitsig om die land se geleerdes te oorheers deur federale werkgeleenthede, toewysing van projekte en die mag van geld is altyd aanwesig - en dit moet ernstig beskou word.
Maar as ons wetenskaplike navorsing en ontdekking in respek hou, moet ons ook bedag wees op die gelyke en teenoorgestelde gevaar dat openbare beleid self die gevangene van 'n wetenskaplik-tegnologiese elite kan word.
Dit is die taak van staatsmanskap om hierdie en ander kragte, nuut en oud, te vorm, te balanseer en te integreer binne die beginsels van ons demokratiese stelsel - ooit gerig op die hoogste doelwitte van ons vrye samelewing.
'N Ander faktor vir die handhawing van balans behels die element van tyd. Terwyl ons kyk na die toekoms van die samelewing, moet ons - ek en u, en ons regering - die impuls vermy om slegs vir vandag te lewe, en plunder vir ons gemak en gemak die kosbare hulpbronne van more. Ons kan nie die materiële bates van ons kleinkinders verpand sonder om ook die politieke en geestelike erfenis te verloor nie. Ons wil hê dat demokrasie vir alle geslagte sal voortbestaan, nie dat dit die insolvente spook van môre word nie.
Tydens die lang baan van die geskiedenis wat nog geskryf moet word, weet Amerika dat hierdie wêreld van ons, wat steeds kleiner word, moet vermy om 'n gemeenskap van ontsaglike vrees en haat te word, en eerder 'n trotse konfederasie van wedersydse vertroue en respek wees. So 'n konfederasie moet een van gelykes wees. Die swakstes moet met dieselfde selfvertroue na ons toe kom, beskerm deur ons morele, ekonomiese en militêre krag. Die tafel, alhoewel dit deur baie frustrasies in die verlede - deur frustrasies uit die verlede - aangetas is, kan nie laat vaar word nie weens die sekere pyn van ontwapening - op die slagveld.
Ontwapening, met wedersydse eer en vertroue, is 'n voortdurende noodsaaklikheid. Saam moet ons leer hoe om verskille saam te stel, nie met arms nie, maar met verstand en ordentlike doel. Omdat hierdie behoefte so skerp en duidelik is, erken ek dat ek my amptelike verantwoordelikhede op hierdie gebied met 'n besliste teleurstelling neergelê het. As een wat die verskrikking en die voortslepende hartseer van die oorlog aanskou het, as een wat weet dat 'n ander oorlog hierdie beskawing wat so stadig en pynlik oor duisende jare gebou is, heeltemal kan vernietig, sou ek vanaand kon sê dat 'n blywende vrede is in sig.
Gelukkig kan ek sê dat oorlog vermy is. Bestendige vordering in die rigting van ons einddoel is gemaak. Maar soveel moet nog gedoen word. As 'n privaat burger sal ek nooit ophou om my bes te doen om die wêreld te help om op hierdie pad te vorder nie.
In hierdie, my laaste goeie nag vir u as u president, bedank ek u vir die vele geleenthede wat u my vir staatsdiens in oorlog en in vrede gegee het. Ek vertrou daarop dat u in daardie diens 'n paar dinge waardig vind. Wat die res betref, weet ek dat u in die toekoms maniere sal vind om die prestasie te verbeter.
Ek en jy, my medeburgers, moet sterk wees in ons geloof dat alle nasies onder God die doel van vrede met geregtigheid sal bereik. Mag ons altyd onwrikbaar wees in toewyding aan die beginsel, selfversekerd maar nederig met krag, ywerig om die groot doelwitte van die Nasies na te streef.
Aan al die mense van die wêreld gee ek weereens uiting aan die biddende en volgehoue ​​strewe van Amerika: Ons bid dat mense van alle gelowe, alle rasse, alle nasies, aan hul groot menslike behoeftes sal voldoen dat diegene wat nou die geleentheid ontken word, sal geniet dit ten volle dat almal wat na vryheid smag, die paar geestelike seëninge daarvan mag ervaar. Diegene wat vryheid het, sal ook die swaar verantwoordelikheid daarvan verstaan ​​dat almal wat ongevoelig is vir die behoeftes van ander, liefde sal leer en dat die bronne - plae van armoede, siektes en onkunde van die aarde af sal verdwyn en dat in die goeie tyd alle mense saam sal kom woon in 'n vrede gewaarborg deur die bindende krag van wedersydse respek en liefde.
Nou, Vrydagmiddag, word ek 'n privaat burger. Ek is trots om dit te doen. Ek sien daarna uit.
Oudiobron: The Mills Center for Public Affairs - Scripps Library and Multimedia Archive
Dit is die gebed wat oorspronklik getiteld was "Laat ons harte stout wees" geskryf deur president Franklin D. Roosevelt terwyl geallieerde troepe tydens die Tweede Wêreldoorlog die Duits-besette Europa binnedring. Die gebed is op die aand van D-Day, 6 Junie 1944, aan die Nasie op radio voorgelees, terwyl Amerikaanse, Britse en Kanadese troepe baklei het om vyf strandkoppe aan die kus van Normandië in Noord-Frankryk te vestig.
Die vorige aand, 5 Junie, was die president ook op die radio om aan te kondig dat die geallieerde troepe Rome binnegekom het. Die skouspelagtige nuus dat Rome bevry is, word vinnig opgevolg deur nuus oor die reuse D-Day-inval wat op 6 Junie om 06:30 begin het. Teen middernag het ongeveer 57 000 Amerikaanse en 75 000 Britse en Kanadese soldate aan wal gekom, te midde van verliese wat 2,500 gedood en 8500 gewondes insluit.
My mede -Amerikaners:
Toe ek gisteraand met u praat oor die val van Rome, het ek op daardie oomblik geweet dat troepe van die Verenigde State en ons bondgenote die kanaal oorsteek in 'n ander en groter operasie. Dit het tot dusver met sukses gebeur.
En daarom, in hierdie aangrypende uur, vra ek u om saam met my te bid:
Almagtige God: Ons seuns, trots op ons volk, het hierdie dag 'n magtige poging aangepak, 'n stryd om ons Republiek, ons godsdiens en ons beskawing te bewaar en 'n lydende mensdom te bevry.
Lei hulle reguit en opreg, gee krag aan hul arms, sterkte aan hul harte, standvastigheid in hul geloof.
Hulle sal u seëninge nodig hê. Hulle pad sal lank en moeilik wees. Want die vyand is sterk. Hy kan ons magte terugslaan. Sukses kom dalk nie vinnig nie, maar ons sal keer op keer terugkeer en ons weet dat deur u genade en deur die geregtigheid van ons saak ons ​​seuns sal seëvier.
Hulle sal seer, snags en bedags sonder rus - totdat die oorwinning behaal is. Die duisternis sal deur lawaai en vlam gehul word. Mans se siele sal geskud word deur die gewelddadige oorlog.
Want hierdie manne is die afgelope tyd getrek uit die weë van vrede. Hulle veg nie om die begeerlikheid van verowering nie. Hulle veg om die verowering te beëindig. Hulle veg om te bevry. Hulle veg om geregtigheid te laat ontstaan, en verdraagsaamheid en welwillendheid onder al u mense. Hulle smag maar na die einde van die geveg, na hul terugkeer na die tuiste.
Sommige sal nooit terugkeer nie. Omhels hierdie, Vader, en ontvang hulle, u heldhaftige dienaars, in u koninkryk.
En vir ons tuis - vaders, moeders, kinders, vroue, susters en broers van dapper manne in die buiteland, wie se gedagtes en gebede altyd by hulle is - help ons, Almagtige God, om ons te hernu in hernude geloof in U hierin uur van groot opoffering.
Baie mense het daarop aangedring dat ek die nasie oproep tot 'n enkele dag van spesiale gebed. Maar omdat die pad lank is en die begeerte groot is, vra ek dat ons mense hulself sal toewy in 'n voortgesette gebed. Terwyl ons na elke nuwe dag opstaan, en weer as elke dag spandeer word, laat ons gebedswoorde op u lippe lê en u hulp aanroep vir ons pogings.
Gee ons ook krag - krag in ons daaglikse take, om die bydraes wat ons lewer in die fisiese en materiële ondersteuning van ons weermag te verdubbel.
En laat ons harte moedig wees, om die lang swaarkry uit te wag, die droefhede wat kom, te dra, om ons moed aan ons seuns te gee waar hulle ook al mag wees.
En, Here, gee ons geloof. Gee ons geloof in U geloof in ons seuns geloof in mekaar geloof in ons verenigde kruistog. Laat die ywer van ons gees nooit verdof word nie. Laat die gevolge van tydelike gebeurtenisse, tydelike aangeleenthede van 'n kortstondige oomblik - laat ons dit nie afskrik in ons onoorwinlike doel nie.
Met u seën sal ons seëvier oor die onheilige magte van ons vyand. Help ons om die apostels van hebsug en rasse -arrogansie te oorwin. Lei ons tot die redding van ons land en saam met ons susterlande in 'n wêreldeenheid wat 'n seker vrede sal uitspreek - 'n vrede wat onaantasbaar is vir die planne van onwaardige mans. En 'n vrede wat alle mense in vryheid sal laat lewe en die regverdige vrugte van hul eerlike moeite sal pluk.
Laat u wil geskied, almagtige God.
President Franklin D. Roosevelt - 6 Junie 1944
Opmerkings deur die president aan die nasie oor immigrasie
DIE PRESIDENT: My mede -Amerikaners, vanaand wil ek graag met u praat oor immigrasie.
Ons tradisie om immigrante van regoor die wêreld te verwelkom, bied ons meer as 200 jaar 'n geweldige voordeel bo ander lande. Dit het ons jeugdig, dinamies en ondernemend gehou. Dit het ons karakter gevorm as 'n volk met onbeperkte moontlikhede en mense wat nie deur ons verlede vasgevang is nie, maar in staat is om onsself te verander soos ons kies.
Maar vandag is ons immigrasiestelsel stukkend - en almal weet dit.
Gesinne wat ons land op die regte manier binnekom en volgens die reëls kyk, kyk hoe ander die reëls oortref. Besigheidseienaars wat hul werknemers goeie lone en voordele bied, sien dat die kompetisie ongedokumenteerde immigrante uitbuit deur hulle baie minder te betaal. Almal van ons neem aanstoot aan almal wat die vrugte pluk om in Amerika te woon sonder om die verantwoordelikhede van die lewe in Amerika op te neem. En ongedokumenteerde immigrante wat die verantwoordelikhede wanhopig wil aanvaar, sien weinig anders as om in die skadu te bly of te waag dat hul gesinne uitmekaar ruk.
Dit was dekades lank so. En dekades lank het ons nie veel daaraan gedoen nie.
Toe ek die amp beklee, het ek my daartoe verbind om hierdie stukkende immigrasiestelsel reg te stel. En ek het begin deur te doen wat ek kon om ons grense te beveilig. Vandag het ons meer agente en tegnologie ingespan om ons suidelike grens te beveilig as ooit in ons geskiedenis. En die afgelope ses jaar is onwettige grensoorgange met meer as die helfte gesny. Alhoewel daar hierdie somer 'n kort styging was in die begeleiding van onbegeleide kinders, is die aantal kinders nou eintlik laer as wat dit in byna twee jaar was. In die algemeen is die aantal mense wat onwettig ons grens probeer oorsteek, op die laagste vlak sedert die sewentigerjare. Dit is die feite.
Intussen het ek saam met die kongres gewerk aan 'n omvattende oplossing, en verlede jaar het 68 Demokrate, Republikeine en onafhanklikes bymekaargekom om 'n tweeledige wetsontwerp in die senaat aan te neem. Dit was nie perfek nie. Dit was 'n kompromie. Maar dit weerspieël gesonde verstand. Dit sou die aantal grenspatrollie -agente verdubbel het terwyl immigrante sonder papiere 'n weg na burgerskap sou kry as hulle 'n boete betaal, hul belasting begin betaal en agter in die ry gaan. En onafhanklike kenners het gesê dat dit ons ekonomie sal laat groei en ons tekorte sal verminder.
As die Huis van Verteenwoordigers die soort wetsontwerp 'n eenvoudige ja-of-nee-stem sou toelaat, sou dit met steun van beide partye geslaag het, en vandag sou dit die wet wees. Maar nou en 'n half jaar lank het Republikeinse leiers in die Huis geweier om hierdie eenvoudige stemming toe te laat.
Ek glo steeds dat die beste manier om hierdie probleem op te los, is deur saam te werk om die soort gesonde verstandwet te aanvaar. Maar totdat dit gebeur, is daar aksies wat ek as president en wettige gesag het om te neem - dieselfde soort optrede wat deur die Demokratiese en Republikeinse presidente voor my geneem is - en dit sal help om ons immigrasiestelsel regverdiger en meer regverdig te maak.
Vanaand kondig ek die optrede aan.
Eerstens bou ons voort op ons vordering op die grens met ekstra hulpbronne vir ons wetstoepassingspersoneel, sodat hulle die vloei van onwettige kruisings kan stuit en die terugkeer van diegene wat wel kan oorkom, kan bespoedig.
Tweedens maak I & rsquoll dit makliker en vinniger vir hoogs geskoolde immigrante, gegradueerdes en entrepreneurs om te bly en by te dra tot ons ekonomie, soos soveel sakeleiers voorgestel het.
Derdens neem ons stappe om verantwoordelik verantwoordelik te wees vir die miljoene ongedokumenteerde immigrante wat reeds in ons land woon.
Ek wil meer sê oor hierdie derde kwessie, want dit genereer die meeste passie en omstredenheid. Alhoewel ons 'n nasie van immigrante is, is ons ook 'n nasie van wette. Werkers sonder dokumente het ons immigrasiewette oortree, en ek glo dat hulle aanspreeklik gehou moet word -en veral diegene wat gevaarlik kan wees. Dit is waarom die deportasies van misdadigers die afgelope ses jaar met 80 % gestyg het. En dit is die rede waarom ons die handhawingshulpbronne sal bly fokus op werklike bedreigings vir ons veiligheid. Felons, nie gesinne nie. Kriminele, nie kinders nie. Bendelede, nie 'n ma wat hard werk om vir haar kinders te sorg nie. Ons gee prioriteit, net soos wetstoepassing elke dag doen.
Maar selfs al fokus ons daarop om misdadigers te deporteer, maar die feit is dat miljoene immigrante in elke staat, van elke ras en nasionaliteit steeds onwettig hier woon. En laat rsquos eerlik wees -en om miljoene mense op te spoor, af te rond en te deporteer, is nie realisties nie. Almal wat anders suggereer, is nie reguit met jou nie. Dit is ook nie wie ons as Amerikaners is nie. Die meeste van hierdie immigrante was immers al lank hier. Hulle werk hard, dikwels in moeilike, lae betalende poste. Hulle ondersteun hul gesinne. Hulle aanbid by ons kerke. Baie van hul kinders is gebore in Amerika of het die grootste deel van hul lewens hier deurgebring, en hul hoop, drome en patriotisme is net soos ons s'n. Soos my voorganger, president Bush, dit eens gestel het: & ldquoHulle is deel van die Amerikaanse lewe. & Rdquo
Hier is nou die ding: ons verwag dat mense wat in hierdie land woon, volgens die reëls moet voldoen. Ons verwag dat diegene wat die lyn sny nie onregverdig beloon sal word nie. Ons bied dus die volgende ooreenkoms aan: As u meer as vyf jaar in Amerika was as u kinders het wat Amerikaanse burgers of wettige inwoners is as u registreer, slaag u 'n kriminele agtergrondtjek en is u bereid om u billike deel van belasting te betaal - u kan aansoek doen om tydelik in hierdie land te bly sonder vrees vir deportasie. U kan uit die skaduwee kom en regkom met die wet. Dit is wat hierdie ooreenkoms is.
Laat ons nou duidelik wees wat dit is en nie. Hierdie ooreenkoms is nie van toepassing op almal wat onlangs na hierdie land gekom het nie. Dit is nie van toepassing op almal wat in die toekoms onwettig na Amerika kan kom nie. Dit verleen nie burgerskap of die reg om permanent hier te bly nie, of bied dieselfde voordele as wat burgers ontvang -en slegs die kongres kan dit doen. Al wat ons sê, is dat ons u nie sal deporteer nie.
Ek weet dat sommige van die kritici van hierdie optrede dit amnestie noem. Wel, dit is nie so nie. Amnestie is die immigrasiestelsel wat ons vandag het -en vermy miljoene mense wat hier woon sonder om hul belasting te betaal of volgens die reëls te bly, terwyl politici die kwessie gebruik om mense bang te maak en stemme tydens die verkiesingstyd op te slaan.
Dit is die ware amnestie en dit laat hierdie gebroke stelsel soos dit is. Massamnestie sou onregverdig wees. Massa -deportasie sou onmoontlik en in stryd met ons karakter wees. Wat ek beskryf, is aanspreeklikheid-'n gesonde verstand, middelgrondbenadering: as u aan die kriteria voldoen, kan u uit die skaduwee kom en met die wet regkom. As u 'n misdadiger kry, word u gedeporteer. As u van plan is om onwettig in die VSA in te gaan, het u kans om gevang en teruggestuur te word net groter geword.
Die aksies wat ek onderneem het, is nie net geoorloof nie, maar ook die soorte optrede wat elke enkele Republikeinse president en elke demokratiese president die afgelope halfeeu uitgevoer het. En aan die lede van die kongres wat my gesag bevraagteken om ons immigrasiestelsel beter te laat werk, of die wysheid bevraagteken van my optrede waar die kongres misluk het, het ek een antwoord: 'n wetsontwerp deurgee.
Ek wil met albei partye saamwerk om 'n meer permanente wetgewende oplossing te kry. En die dag dat ek die wetsontwerp onderteken, is die aksies wat ek neem nie meer nodig nie. Moenie toelaat dat 'n meningsverskil oor 'n enkele kwessie 'n ooreenkoms oor elke kwessie is nie. Dit is nie hoe ons demokrasie werk nie, en die kongres moet beslis nie ons regering weer sluit nie, net omdat ons hieroor verskil. Amerikaners is moeg vir rommel. Wat ons land nou van ons nodig het, is 'n algemene doel en 'n hoër doel.
Die meeste Amerikaners ondersteun die tipe hervormings waaroor ek vanaand gepraat het. Maar ek verstaan ​​die meningsverskille wat baie van u tuis hou. Miljoene van ons, ek ingesluit, gaan geslagte terug in hierdie land, met voorouers wat die moeite gedoen het om burgers te word. Ons hou dus nie van die idee dat iemand 'n gratis toegang tot Amerikaanse burgerskap kan kry nie.
Ek weet dat 'n bekommernis is dat immigrasie die struktuur van wie ons is, sal verander, of ons werk sal neem, of dit by die middelklasgesinne sal hou op 'n tydstip dat hulle al meer as 'n dekade lank die gevoel het dat hulle 'n rou ooreenkoms gekry het. Ek hoor hierdie bekommernisse. Maar dit is nie wat hierdie stappe sou doen nie. Ons geskiedenis en die feite toon dat immigrante 'n netto pluspunt is vir ons ekonomie en ons samelewing. En ek glo dat dit belangrik is dat ons almal hierdie debat voer sonder om mekaar se karakter te bestry.
Omdat ons heen en weer van Washington moet onthou dat hierdie debat oor iets groter gaan. Dit gaan oor wie ons as 'n land is en wie ons wil wees vir toekomstige geslagte.
Is ons 'n nasie wat die skynheiligheid duld van 'n stelsel waar werkers wat ons vrugte pluk en ons beddings maak, nooit die kans kry om reg te kom met die wet nie? Of is ons 'n nasie wat hulle die kans gee om te herstel, verantwoordelikheid te neem en hul kinders 'n beter toekoms te gee?
Is ons 'n nasie wat die wreedheid aanvaar om kinders uit hul ouers te verwyder? Of is ons 'n nasie wat gesinne hoog ag en saamwerk om dit bymekaar te hou?
Is ons 'n nasie wat die wêreld die beste en helderste in ons universiteite opvoed, net om hulle huis toe te stuur om besighede te stig in lande wat teen ons meeding? Of is ons 'n nasie wat hulle aanmoedig om hier te bly en werk te skep, ondernemings te skep, nywerhede hier in Amerika te skep?
Dit is presies waaroor hierdie debat gaan. Ons het meer as gewoonlik politiek nodig as dit kom by immigrasie. Ons het 'n redelike, deurdagte, deernisvolle debat nodig wat fokus op ons hoop, nie op ons vrese nie. Ek weet dat die politiek van hierdie kwessie taai is. Maar laat ek jou vertel waarom ek so sterk daaroor gevoel het.
Die afgelope paar jaar het ek die vasberadenheid gesien van immigrantevaders wat twee of drie werksgeleenthede gewerk het sonder om 'n sent van die regering te neem, en die risiko loop om dit alles te verloor, net om 'n beter lewe vir hul kinders te bou. Ek het die hartseer en angs van kinders gesien wie se moeders van hulle weggeneem kan word net omdat hulle nie die regte papiere het nie. Ek het die moed gesien van studente wat, behalwe die omstandighede van hul geboorte, net so Amerikaans is soos Malia- of Sasha -studente wat dapper as papiere uitkom in die hoop dat hulle 'n verskil kan maak in die land waarvoor hulle lief is.
Hierdie mense en ons bure, ons klasmaats, ons vriende en ons het nie hierheen gekom op soek na 'n gratis rit of 'n maklike lewe nie. Hulle het gekom om te werk, te studeer en te dien in ons weermag, en dra veral by tot die sukses van Amerika.
Ek reis môre na Las Vegas en ontmoet 'n paar van hierdie studente, waaronder 'n jong vrou met die naam Astrid Silva. Astrid is na Amerika gebring toe sy vier jaar oud was. Haar enigste besittings was 'n kruis, haar pop en die rillerige rok wat sy aangehad het. Toe sy begin skoolgaan, kon sy nie Engels praat nie. Sy het ander kinders ingehaal deur koerante te lees en PBS te kyk, en sy het 'n goeie student geword. Haar pa het in landskapsontwerp gewerk. Haar ma het ander mense en huise skoongemaak. Hulle sou Astrid nie by 'n tegnologiese magneetskool laat aansoek doen nie, nie omdat hulle haar liefgehad het nie, maar omdat hulle bang was dat die papierwerk haar as 'n ongedokumenteerde immigrant sou uitmaak; daarom het sy agter hul rug aansoek gedoen en ingekom. Tog het sy meestal gewoon die skaduwees- totdat haar ouma, wat elke jaar uit Mexiko besoek het, oorlede is en sy nie na die begrafnis kon reis sonder om die risiko te vind dat sy uitgevind en gedeporteer word. Omtrent daardie tyd het sy besluit om vir haarself en ander soos sy te begin pleit, en vandag is Astrid Silva 'n universiteitstudent wat aan haar derde graad werk.
Is ons 'n nasie wat 'n strewe, hoopvolle immigrant soos Astrid uitskop, of is ons 'n nasie wat 'n manier vind om haar te verwelkom? Die Skrif sê vir ons dat ons geen vreemdeling sal onderdruk nie, want ons ken die hart van 'n vreemdeling en ons was ook eens vreemdelinge.
My mede -Amerikaners, ons is en sal altyd 'n nasie van immigrante wees. Ons was ook een keer vreemdelinge. En of ons voorvaders vreemdelinge was wat die Atlantiese Oseaan, of die Stille Oseaan, of die Rio Grande oorgesteek het, ons is hier net omdat hierdie land hulle verwelkom het en geleer het dat 'n Amerikaner gaan oor iets meer as hoe ons lyk, of wat ons van is, of hoe ons aanbid. Wat ons Amerikaners maak, is ons gedeelde verbintenis tot 'n ideaal -en dat ons almal gelyk geskape is en dat ons almal die kans het om van ons lewens te maak wat ons wil.
Dit is die land wat ons ouers en grootouers en geslagte voor hulle vir ons gebou het. Dit is die tradisie wat ons moet handhaaf. Dit is die nalatenskap wat ons moet nalaat vir diegene wat nog moet kom.
Wie het die langste staat van die Unie en ander trivia gelewer
Op 8 Januarie 1790 het George Washington voor 'n gesamentlike kongresgeleentheid gestaan ​​om die land se eerste staatsrede te lewer. In sy toespraak het Washington besin oor die eerste jaar van sy presidentskap en sy beleid vir die nog nuwe Verenigde State uiteengesit. Sodoende het hy die toon aangegee vir alle toekomstige presidente om dringende binnelandse en buitelandse aangeleenthede van die dag te bespreek en beleidsidees te bevorder om hierdie probleme te bekamp.
Voor president Donald Trump se eerste toespraak oor die staatsrede, kyk hier na die geskiedenis van die toespraak saam met sy verskillende tradisies en rituele.
Washington het sy eerste jaarlikse toespraak op 8 Januarie 1790 in die Federal Hall in New York aan die kongres gelewer. Destyds is daar nog nie na hom verwys as die staat van die unie nie.
President Washington het elke toespraak begin deur te sê: "Medeburgers van die Senaat en Huis van Verteenwoordigers …" Ter vergelyking, tydens die 2015 State of the Union, het voormalige president Barack Obama sy toespraak begin met: "Mr. Speaker, meneer vise -president, kongreslede, my mede -Amerikaners en#8230 "
President Lyndon Johnson was die eerste president wat die frase "My mede -Amerikaners " in sy inleiding van die State of the Union gebruik het.
Die jaarlikse toespraak is eers in 1947 amptelik die 'Staat van die Unie' genoem. Dit was in 1942 dat mense informeel die naam begin gebruik het. Voor dit was dit eenvoudig bekend as die 'Jaarlikse boodskap', of 'Jaarlikse adres. "
Die eerste State of the Union in Washington, DC, is gelewer deur president John Adams in sy laaste jaarlikse toespraak in 1800.
Slegs twee presidente kon nie 'n enkele staatsrede lewer nie, maar hulle het albei 'n goeie verskoning. William Henry Harrison was presies een maand in die amp toe hy aan longontsteking oorlede is, en James Garfield is ses maande in sy presidentskap vermoor.
President Bill Clinton tydens sy laaste staatsrede voor die kongres. Foto deur Douglas Graham/Congressional Quarterly/Getty Images
President Barack Obama lewer sy toespraak oor die staat van die Unie op Capitol Hill op 28 Januarie 2014 in Washington, DC. Foto deur Larry Downing-Pool/Getty Images
Regstelling: 'n Vorige weergawe van hierdie berig het verkeerdelik geïmpliseer dat John F. Kennedy die eerste president was wat die term gebruik het, "My mede -Amerikaners. "
Spesiale podcast: Sluit Woensdagoggend, 6 Februarie 2019, aan by die PBS NewsHour se Amna Nawaz, Lisa Desjardins, Yamiche Alcindor en Daniel Bush terwyl hulle hul gedagtes deel oor die toespraak van president Donald Trump in 2019 in die staat.Hulle sal ingaan wat werklik belangrik was in die toespraak en die Demokratiese reaksie watter stellings trefkrag het en wat net retoriek is. Soos altyd kan u slim analise, nuttige insigte en die soort gesprekke verwag wat u nêrens anders sal kry nie. Vind die spesiale episode in ons bestaande podcast -feeds, op ons webwerf of waar u ook al op podcasts inteken.
Links: President Woodrow Wilson spreek die kongres toe in Desember 1915 tydens die State of the Union -adres. Foto deur Universal History Archive/UIG via Getty Images
Roosevelt se eerste inhuldigingstoespraak
Hy tree op soos 'n ouer en probeer om die vrese van die publiek oor die toestand van die land te kalmeer, soos 'n ouer die vrese van 'n kind sou kalmeer.
Deur & quotwe & quot te gebruik, vermy hy 'n neerbuigende toon wat andersins afgelei kan word.
Hierdie verklaring beteken dat die Amerikaanse volk net bang moet wees om toe te laat dat hul vrees hul pogings om die ekonomiese probleme waarmee die land te kampe het, op te los.
Hulle moet hierdie sielkundige padblokkade oorkom voordat hulle fisies kan begin optree.
In militêre sin beteken terugtog om terug te keer of weg te beweeg van 'n vyand of konflik. Om vooruit te gaan, is om vorentoe te beweeg, grondgebied te bekom of die vyand te betrek.
Die konnotasie van "terugkeer" is verslaan, die konnotasie van "vooruitgang" is oorwinning of sukses.
Roosevelt stel voor dat die Amerikaanse volk hul oortuiging moet verander van 'n gevoel van nederlaag of mislukking in 'n beweging in 'n meer positiewe rigting.
Roosevelt beplan om 'n oorlog te voer oor die ekonomiese krisis wat die Verenigde State beïnvloed.
Roosevelt se gebruik van 'algemeen' dui daarop dat hy en vele ander die kommer oor die stygende belasting, dalende lone en die nasionale produksie van industriële en landbougoedere in die gesig staar.
Hy gebruik die retoriese aantrekkingskrag van etos, want hy noem gebeurtenisse wat baie, indien nie almal nie, Amerikaners voor sy verkiesing hanteer het.
In die verhaal eet swerms sprinkane alles wat in sig is, en laat die geteisterde land vernietig en sonder hulpbronne.
Roosevelt verseker die burgers dat hulle nie God se toorn ervaar nie en nie bestem is vir gesamentlike straf nie.
Gewetenlose middele sonder sedes of oneerlik.
Die term "geldwisselaar" is 'n ander Bybelse verwysing wat dit verwys na mense wat geld geleen het vir rente (vroeë bankiers). In die Nuwe Testament gaan Jesus die tempel in en gooi die geldwisselaars fisies weg en vermaan hulle dat hulle sake in God se huis gedoen het.
Hy impliseer dat die status van die land die gevolg is van sekere swak besluite en oneerlike optrede van 'n paar, nie 'n verklaring oor die ontoereikendhede van die Amerikaanse volk nie.
Hy blameer die bankiers en hul beleid vir die land se ekonomiese probleme.
Roosevelt sê verder dat die geldwisselaars aanspreeklik gehou sal word vir hul optrede deur die hof van openbare mening. & Quot Hulle sal nie ongestraf bly oor die probleme wat hulle veroorsaak het nie.
Hy wil die gewone mense distansieer van diegene wat die probleme veroorsaak het - om 'n & quotus vs hulle & quot verhouding te vestig. (Etos)
Etos: die onderskeidende karakter, sentiment, morele aard of leidende oortuigings van 'n persoon, groep of instelling