Die Weerwolf van die vloot by Jonathan P. Brazee - Read Online
Privaat Eerste klas Aiden Kaas het by die Mariene aangesluiot vir al die verkeerde redes. Na ontplooing na Irak op negentien, wou hy net sy toer klaar maak. Maar nadat hy deur 'n waarskynlike mal majuhideen gebyt is, ly hy aan 'n seldsame siekte , een met nagevolge wat hy nie in sy woldse drome sou kon voorspel nie. En die siekte het hom aan groter gevare bloodgestel as wat sy onplooing ooit kon. Aiden besef wat dit beteken om 'n man te word, en hoe hy tot verhaal moet kom met wat hy geword het.
Waarskuwing: Boek bevat dele met geweld en seks.
Publisher: Semper Fi PressReleased: Apr 27, 2017ISBN: 9781507182178Format: book
Die Weerwolf van die vloot - Jonathan P. Brazee
WEERWOLF VAN DIE VLOOT:
Kopiereg©2014 Jonathan Brazee
Semper F1 pers
Alle regte voorbehou. Geen gedeelte van die boek mag gebruik of herproduseer word op enige wyse hetsy grafies, elektronies of meganies, insluitend fotostate, aantekeninge, bandopname of op enige berging opname toestel sonder die geskrewe toestemming van die uitgewer. Behalwe in die geval van kort kwotasies ingelyf in kritiese artikels en risensies.
Die is ‘n werk van fiksie. Al die kerakters, name, gebeurtenisse, organisasies en dialoog in die boek is of die produkte van die skrywer se verbeelding of is denkbeeldig gebruik.
Ek wil graag my eerste redakteur, Anne Gentilucci bedank. Sy het my ‘n beter skrywer gemaak met haar insigte en skerp oog vir besonderhede. Ek wil my kustenaar, Panicha Kasemsukkaphat bedank, vir die geduld met my vele vereistes vir die boekomslag. Ek DINK sy het geslaag. Laastens moet ek Ross Moore bedank wat my gehelp het om nie te veel foute te maak ten opsigte van die vloot rekonsiliasie nie. Ross het ontplooi na Irak ,saam met die Derde Verkennings Bataljon in 2005, en verskil baie van my ontplooing toe ek diens gedoen het in die bateljon in 1982. Ek het probeer kanse vat met rekon. Missie, maar Ross het daarin geslaag om my op koers te hou. Alle tikfoute en ongeruimdhede is alleenlik my fout.
Oorspronklike boekomslag kuns deur Panicha Kasemsukkaphat
Fok Teri Brubaker en die perd waarop sy gery het, mompel Privaat eerste klas vir homself.
Dit het sy rympie geword elke keer as hy spyt is oor die feit dat hy op die stippellyn geteken het, en is basies elke dag, 24/7. Sy was die een wat hy probeer beëindruk het, nou nie dat sy dit enigsins opgemerk het nie. Dit was sy keuse om vir diensplig aan te meld, maar hy het die blaam geheel en al op haar geplaas.
Hy gee ‘n half-sprong, ruk sy skouers op as hy probeer om sy ILBE vir die soveelste keer reg te stel. Die verbeterde lasdraende toerusting is die vloot se weergawe van die MOLLE wat deur die weermag gebruik word, maar vir Aiden was dit alles behalwe ‘n verbetering. Dit het nooit reg gehang nie, en hy het gesukkel in die versmorende Irakiese hitte, om die 80 pond ammunisie, kos, water en plofstof wat ingeprop is en daarvan afgehang het te dra. Die son het begin sak maar daar is geen daling in die temperatuur nie, en hy was al uitgedroog.
Bly by, Kaas, sis sersant Rickman, Kry jou gat in rat, of ek sweer ek los jou hier vir die hajjis.
Fok jou ook, fluister Aiden, versigtig om dit nie te hard te sê dat die troepleier hom kan hoor nie. Om eerlik te wees, Aiden was bang vir die groot Alabama sersant. Sersant.Rickman het nog nooit rêrig sy hande vir hom gelig nie, maar sy teenwoordigheid het skadu gegooi oor die kleiner PEK’s wat onder hom gedwerg het. Hy haas ‘n paar tree vorentoe, maak die gaping tussen hom en Slang, die soldaat voor hom, kleiner.
Die groep beweeg stadig deur die strate van die naamlose Irakiese dorp net buite Fallujah. Aiden het nie regtig geweet wat hulle missie was nie. Dit was die skoonmaak van ‘n gebou, sodat ‘n skerpskut span dit as ‘n skuilplek kon gebruik vir ‘n opkomende operasie, maar hy het nooit geluister wanneer die bevele uitgedeel is of die hoekoms en waaroms nie. Hy het net vergader waar hy gesê is, las gedra wat aan hom gegee is, en ingegaan waar aangedui. Hy was ‘n pakdonkie, niks meer nie, en nie ‘n goeie een nie. Die sersant het waarskynlik 180 pond op sy skouers gedra, en die minste wat al die ander gedra het was seker 130. Die mariene het geweet dat Aiden nie instaat was om meer as 80 pond te dra nie alhoewel ander gedink het hy het die vermoeë maar nie die bereidwilligheid nie.
Soos hy in die spoor van Slang strompel, laat hy sy gedagtes dwaal terug na Las Vegas, terug by Teri. Hy haat haar met ‘n passie, hy maak nie ‘n geheim daarvan nie, maar sy is voordurend in sy gedagtes. Sy moet teen die tyd al opgestaan het, besig om te stort- hy hou die beeld in sy kop- waar sy ontbyt eet, en dan regmaak om UNLV toe te gaan vir oggendklasse. Hy wonder met wie sy nou uitgaan, wie haar die naweek gaan uitvat, wie haar gaan bed toe vat.
Fok, Kaas, kyk waar jy loop, Snou Slang Aiden toe, toe hy hom stamp.
Hy is so besig om aan sy vyhande te dink dat hy nie gesien het dat hulle gestop het nie. Hy loop reg in Slang se rug vas. Hulle het die gebou bereik. Die vier vedieping gebou wat vroeër gekies is om die skerpskutters te verberg. Hulle moet die gebou skoonmaak en die vyfman skerpskutter span daar los om te doen wat skerpskutters doen.
Hy leun teen die muur wat die buitenste binnehof van die gebou uitmaak, probeer die las van sy voete verlig. Voor maak Luitenant korperaal Reggie D’Amato gereed om die hek met die stormram af te breek. D’Amato is gek oor die soort van ding. Hy was die persoonliking van die term oorywerig . Elke keer as daar ‘n misie was, elke keer as daar ‘n risiko was,het hy opgespring en dit vrywillig onderneem.
Aiden het gedink die man is ‘n maroon. Wie in sy gesonde verstand, wat terug is by die huis, soek ‘n vry kaartjie? Hy was selfs in die arm geskiet, maar het geweier om te ontruim, het verkies om te herstel by die kamp sodat hy weer by sy span kan aansluit.Hy sou waarskynlik ontslaan geword het en ongeskiktheid gekry het vir die res van sy lewe. Maar nee, hy wou soldaat speel in die godverlate plek.
D’Amato breek die hek oop en die tweede vuurspan bestorm die binnehof. Aiden sou eerder die deur oopgeblaas het. Dit was gevaarlik om hulle teenwoordigheid aan te kondig, maar Rickman kon net ‘n paar pond van die plofstof gebruik het wat hy om sy nek ronddra. Hy stoot sy helm terug, vee sy voorkop af, en wens dat Kpl Douglas vinnig die binnehof wil skoonmaak.
Dit was net ‘n minuut of twee toe het die eerste vuurspan hulle werk gedoen, die res van die span het na die voorste muur van die huis gehaas en met hulle rue teen die muur gaan staan. Aiden het op sy eie tyd net saam die span beweeg.
D’Amato was weer voor, het die deur probeer maar dit was gesluit. Die glimlag op sy gesig het duidelik sy planne weggegee. Hy was weer reg met sy stormram. Aiden het gedink die man gaan ‘n orgasme hê toe hy die deur van sy skaniere afbreek.
Die skoonmaak van die gebou was soos ‘n geweldadige ballet met gechoreografeerde dans en bevele uit verskillende oorde. Dit was net soos die opleiding. En terwyl die ander troepe en korpsmanne hulle deel doen met oproepe van kom in regs en skoon wat ego deur die gange, was Aiden stil met sy M16 wat vloer toe wys. In die vier maande van ontplooing, en tenminste ‘n dosyn vuurgevegte, het hy nog nooit sy geweer gevuur nie. Hy het gemeen as die vyhand op hulle begin skiet sal hulle op die soldate skiet was aktief betrokke is en nie die stil ou agter nie.
Die eerste vloer was tipiese Irakie huise.Daar was ‘n klein kamertjie in die voorkant dan ‘n gang wat strek na die agterkant van die huis met vertakkings na ander kamers. Die huis lyk of hy al geruime tyd verlate is met meeste van die meubels verwyder. Die skoonmaak van die tweede vloer was vinnig. Hy volg Slang, Wilson en korperaal Rudy, sy vuur spanleier, soos hulle twee van die kamers aan die linkerkant van die gang skoonmaak. Tegnies gesproke, as infanterie moes hy puntsman wees in elke kamer, maar dit het lank reeds verander sedert Pendleton en 29Palms, hy is eenkant gerankeerd en Lkorp. Steve Wilson het sy plek ingeneem.
Dit was reg met Aiden. Selfs al was daar geen mujahideen wat wegkruip in die kamer nie kon daar lokvalle wees, so hy was heel tevrede met die idee dat Wilson eerste ingaan. Dit was baie moeilik om ‘n muurblommetjie te wees in ‘n geveg, maar Aiden het sy beste gegee.
Hulle beweeg na die trap wat na die volgende vloer ly. Die eerste vuurspan is aan die voorpunt en gaan die gang skoonhou terwyl die tweede vuurspan die kamers skoonmaak. Wilson beweeg teen die trappe op, een tree op ‘n slag, sy M16 gelig en op die uitkyk vir enige beweging, enige iets soos ‘n handgranaat wat na hulle toe kom.
Die hangranaat sal waarskynlik verby die ander hop tot by Aiden se voete en daar ontplof so dit sal verstandig wees vir hom om aandag te gee. Maar sy gedagtes het weer gedwaal. Iets omtrend die trappe herhinder hom aan die trappe wat na Terri se huis ly, die tweede verdieping woonstel wat sy met haar ouers en suster gedeel het. Die Vegas son was bloedig warm daardie laat middag, net soos die Irakiese son. Hy was nie geklee in volle stryd drag nie, natuurlik, maar was net so gesweet onder sy gehuurde tuxedo. Sy gevoel van angs was dieselfde daar ook. Hy het nie gedink hy gaan na die senior dans toe nie, maar toe Teri Brubaker hom vra kon hy sy geluk nie glo nie. Sulke dinge gebeur nie met hom nie. Hy probeer sy asem ruik deur in sy bakhand te blaas. Hy vee sy linkerhand af aan sy bloubroek, sit die corsage in sy linkerhand, vee sy regterhand af en druk die deurklokkie.
Dit was nie Teri wat die deur oopmaak nie maar Ben Souter, geklee in sy swart en geel tuxedo.
Wat wil jy hê? vra hy, grimlag gepleister op sy gesig.
Aiden het begin paniekerig raak. Ben was ‘n Jock, op die skool se A-lys. Belangriker nog hy was al geruime tyd aan en af met Teri.
Ek ,uh, ek...?
Uit daarmee.dipwad, spoor Ben aan.
Ek is hier vir Teri, stamel hy.
Haai, Teri! Daai ou, Kaas, van die skool is hier. Hy sê hy is hier vir jou. Het Ben uitgeroep.
Dis eers toe dat Aiden Teri in die voorhuis van die woonstel opmerk. Verskeie ander A-lys paartjies was daar, insluitend Teri se jonger suster, Chloe. Almal het duidelik probeer om nie te lag nie.
Aiden, wat maak jy hier? vra Teri.
Tenspyte van sy gevoel van onheil en paniek kon hy nie help om te sien hoe mooi Teri se rok was nie, en dat dit dieselfde kleur as Ben se baadtjie was nie. Lank en skraal, haar gesig geraam met haar kort bruin hare, sy was net die mooiste meisie wat hy nog ooit gesien het.
Ek, ek, wel, ek is hier om jou dans toe te vat. Kry hy die woorde uit.
Hoekom sal jy dit wil doen? Jy weet ek en Ben is saam , andwoord sy onskuldig met Ben wat oor haar skouer kyk.
Mat Keller bars uit van die lag maar stop toe Avery Booth hom toe sy hom op die arm klap.
Jy het my dans toe gevra, verlede Donderdag, in Wêreld geskietenis, andwoord hy, sy stem skaars hoorbaar.
Jy het gedink ek vra jou saam dans toe? Ek dink jy het verkeerd verstaan. Almal weet ek gaan saam met Ben. Ek het jou gevra wie jy gaan saamvat nie om my te vat nie.
Dit stop Aiden. Kon hy verkeerd wees? Nee, sy het hom gevra en self gesê hoe laat hy haar moet oplaai.
Dink jy regtig sy sou jou vra? vra Ben, sy stem drup van spot.
Ek...EK... was al wat hy kon sê.
Ek...EK...spoeg dit uit, naboots Ben hom.
Hy kyk pleitend na Teri met die hoop dat sy hom sou red. Daar is ‘n engel glimlag op haar gesig, maar in haar oë glinster iets anders iets meer wreed.Agter haar het die ander hard probeer om nie te lag nie. Selfs die veertien jarige Chloe hou haar hand voor haar mond.
Hy moet daar wegkom. Hy draai om en hardloop met die trappe af, twee op ‘n slag. Agter bars almal uit van die lag en hy hardloop uit in die son na waar sy ma wag in die Grand Am, sy chauffeer vir die aand.
Wat de fok, Kaas! Kom weg van my gat af, KPL Ruddy gee hom ‘n stamp en ruk hom uit sy droom uit.
Aiden skud sy kop om sy gedagtes skoon te maak. Hy sien nou. Sy neighing om met tye te dag droom het hom nog nie laat seerkry nie, maar hierdie is ‘n oorlogzone, so hy moet fokus op wat hy doen.
Bo hom bereik Wilson en Slang die volgende vloer. Aiden volg KPL Ruddie en hulle stop, die tweede span gaan verby en kyk na die kamer aan die linkerkant. Oomblikke later hoor Aiden die verwagte gill Skoon, kom op en kom uit die kamer uit, die spanbeweeg na die volgende kamer in die gang aan die regterkant. KPL Ruddie beveel sy span verby die ingang aan die linkerkant en plaas hulleself om ‘n beter uitsig van die volgende kamer te kry aan die regterkant.
Aiden loer in die skoongemaakte kamer. Daar was niks meubels nie maar ‘n paar asblikke is omgestoot teen die muur. Nie een van sy spanmaats sien hom nie. Hy het dit al voorheen gedoen. Hy het Iets gesien of iets gehoor wat hy moes ondersoek. As dit hom uit die spervuur uithou is dit nog beter.
Hy plaas sy M16 op die dek met die kolf teen die muur. Sersant Rickman het aangedring op vol beskutte drag, so dit was die eerste geleentheid om dit uit te trek. Hy was nie seker wat die ergste is nie, die sweet of die gejeuk, maar hy was verlig om sy helm vir ‘n oomblik af te haal.
Drie-en-sestig dae en ‘n wakker word, dink hy by homself. Dan kan hy uit hierdie plek uitkom. Na hy eers terug is by Pendleton, dan kan hy begin aan ‘n mannier dink om sy ontplooing te verkort. Hy wil niks onverskillig doen nie. Hy wil in ere ontslaan word. En hy het steeds dagdrome van homself wat in uniform loop en Teri hom sien, en op haar knee gaan en onverskoning vra oor die mannier wat sy hom behandel het. Hy gaan kalm wees natuurlik, haar laat sien hy is grootmoedig...
‘n Sagte geluid buite die gebreekte venster ruk hom uit sy dagdroom. Dit was waarskynlik net ‘n voël, vertel hy homself. Maar ongeag daarvan tel hy sy wapen op. Hy kyk by die deur uit in die gang in. Hy kon hoor dat nog ‘n kamer skoongemaak is. Die hele gebou was duidelik verlate, en gevoel hulle kan dit vir die skerpskutter span los om hulle eie vuil werk te doen. Laat hulle enige lokvalle kry.
Nog ‘n geluid trek sy aandag. Hy swaai terug na die venster.Ten spyte van homself gee hy ‘n tree vorentoe. Hy wou uitroep na KPL Ruddy maar iets spoor hom aan om voorente te loop, stop ‘n voet of so van wat eens ‘n venster was. Al wat oor was is ‘n paar skerwe gebreekte glas.
Dis was oor die algemeen nie ‘n goeie idee om voor enige venster te staan in Irak nie, ‘n reël wat Aiden altyd gevolg het. Vyhandige skerpskutters het altyd die mannier om jou te laat betaal vir sulke foute. Maar Aiden kon nie terugstaan nie hy moet sien wat daar buite is.
Hy gee nog ‘n tree nader en leun stadig by die venster uit.
Sy oë sien die reuse figuur wat daar hang, maar sy brein weier om dit te erken. ‘n Harige hand, meer van ‘n klou, gryp hom aan die keel en wurg hom. Met sy ander arm trek die kreatuur homself in die kamer in, met sy hand nogsteeds om Aiden se keel, en lig hom twee voet van die grond af op.
Aiden se M16 val op die sement vloer soos hy na die hand gryp wat die besig is om die lewe stadig uit hom uit te druk. Hy kon net sowel aan die arm van ‘n standbeeld probeer trek. Hy voel hoe hy bewussyn verloor en panniek oorweldig hom soos hy baklei. Hy skop met sy voet en tref iets solied maar die greep om sy nek verslap nie.
Hy staar net voor hom uit. Eers het hy gedink dit is ‘n aap wat uit die dieretuin ontsnap het of iets. Maar die slagtande aan die ding, die snoet wat na hom uitreik, geen aap het so iets nie. Soos dinge begin vaag raak om hom, kon hy sweer die ding het met hom gepraat, maar in iets wat soos Arabies klink. Niks maak sin nie. Hy gaan in Irak sterf, soos so baie ander, maar deur iets uit ‘n nagmerrrie. Die grys kolle voor Aiden se oë raak groter en Aiden het geweet hy gaan sy bewussyn verloor. ‘n Pynvolle steek pyn in sy skouer ruk hom amper by sy positiewe, myle en myle ver hoor hy die geluid van geweerskote wat skaars in sy brein registreer. Hy val op die harde vloer van die kamer, die drukking van sy keel af. Die geweerskote duur voort maar al wat hy kon doen is hyg na asem. Voete stamp by hom en stemme skreeu opgewonde. Hande gryp hom en plaas hom in ‘n sittende possisie.
Kaas, is jy okey? vra Dok Mainz besig om sy skouer te ondersoek. Die pyn maak sy kop skoon en hy skreeu en ruk die korpsman se hand weg.
Donner, Dok, stadig!
Hey, ek moet die ding ondersoek, Wat het gebeur? Daai ou jou gebyt?
Ek weet nie. Wat de fok het nou net gebeur? vra hy.
Gebondel bo hom was altwee vuur spanne, en probeer by die venster uit kyk.
Fokken mooi, hy het my vol maggesyn gevat, sê Slang terwyl hy afkyk na iets, sy SAW gereed.
Hy het meer as dit gevat. Ons almal het op hom leeggemaak, sê Dontrell Jordan, van die tweede vuurspan, en tuur by die venster uit.
Aiden druk die dok weg met sy ander arm en staan op. Hy moet sien. Agt of nege soldate was saamgebondel voor die venster, maar hy slaag daarin om deur hulle te kom. Hy kyk af om te sien wie of wat hom probeer doodmaak het. Onder in die binnehof lê die lyk van ‘n naakte man uitgestrek. Hy was vol koeël wonde, plus- minus vyftig, genoeg om hom uit mekaar uit te ruk. Maar hy lyk verrassend heel. Hy was dood, geen twyfel daaraan nie, maar ongeag die feit dat hy naak was, lyk hy soos enige Irakier, niks spesiaal nie. Geen slagtande, geen harige kloue.
Aiden se wêreld word koud toe hy inmekaar sak.
Dr. Marc Gutierrez kyk terug na die jong soldaat op die tafel.
So jy sê vir my dat daardie man hom gebyt het? vra hy die korpsman, HM3 Mainz. ’n persoon?
Ja, meneer. ‘n Man. ‘n Naakte man, inteendeel. Ons het hom vrek geskiet maar nie voor hy ‘n hap uit PEK Kaas hier gevat het nie.
Die skeeps mediese ofisier kyk weer na die hemplose PEK. Die wond op sy skouer bedek tenminste 6 of 7 duime buide voor en agter. Die gate was uitgesprei en rond. Die was defnitief nie ‘n mens byt nie. As dit Tanzania was kon hy sweer dit was ‘n leeu byt. Hier in Irak kan dit net ‘n hond gewees- ‘n baie groot hond.
Hy kyk weer na die man op die tafel. Hy het gedink dat Mainz was een van die beter korpmanne, baie profesioneel in elke sin van die woord. Maar hy was duidelik verkeerd. Mainz weet dat hondbytte anders behandel moet word as mensbytte, maar hier staan hy en lieg vir hom.
Soldate lieg gereeld as hulle hospitaal toe kom. Gewoonlik probeer hulle om hulle beserings minder ernstig te laat klink oor hulle terug gaan na hulle groep, terug na die aksie. Maar hoekom hulle hierdie keer lieg, en hoekom die vloot korpsman die leuen beam, verstaan hy glad nie. Hy laat Mainz gaan en vra die susters om PEK Kaas skoon te maak. Wanneer Kaas klaar ondersoek is sal hy na hulle bateljon senior offisier toe gaan en hom vra om Mainz aan te spreek. Die offisiere is die enigstes wat dissiplinêre gevalle hanteer het.
Aiden loop uit die helder sonlig, bly om weer in die dowwer lig binne die laaghout SWA te kom wat dien as hulle slaapkwartiere. Hy was die afgelope drie dae in die hospitaal, nie dat hy veel daarvan kan onthou nie. Hy het glo ‘n koors van 106 grade gehad en hulle was van plan om hom Balad toe te vlieg toe die koors breek. Toe hy bykom het hy goed gevoel. Beter as goed. Maar die dokters wou hom hou vir observasie, veral toe een van die susters sy verbande wou ruil en sien dat die wonde heeltemal genees het, met net fyn rooi merke wat die enigste tekens was dat hy gebyt was.
Aiden se primêre missie in Irak was om sy vel te beskerm. Hy het gedink dat, sou hy aandiens beseer word, hy dit sou melk vir al wat dit werd is. Hy wil kyk of hy dit nie vir‘n goue kaartjie terug Amerika toe kan gebruik nie. Dit kan tot ontslag ly as hy sy kaarte reg speel. Hy het homself egter verbaas toe hy sê hy gesond genoeg is en wil terugkeer na sy afdeling. Die dokters het ingestem oor hulle geen rede gehad het om hom vir verdere observasie te hou nie.
Kyk wie is terug, sê Slang vir niemand spesifiek nie toe Aiden instap.Die soldate in die afdeling was besig om hulle wapens skoon te maak, duidelik net terug van ‘n missie af. Hy het na sy rak toe gestap en gaan lê.
Boots, Kaas, sê Sersant Rickman soos hy al telke male gesê het na ontplooing.
Aiden sig en trek hulle uit. Dit was sy rak en as hy wil kan hy mos met vol miletêre wapenrusting daar lê as hy