Moenie... | Mossel Bay Advertiser
Cornelle Carstens | 13 June 2019
Kinderbeskermingsweek in Mosselbaai het niks anders as 'n wrang smaak in die mond gebring nie. Verlede Donderdag, terwyl ek foto's ontvang van 'n byeenkoms waar glimlaggende sorggewers en kleuters getrakteer word tydens 'n opheffingsprogram by 'n saal in Aslapark, woon 'n kollega die toneel by waar 'n driejarige deur 'n taxi doodgery is. Hy was skynbaar in die sorg van 'n 11-jarige.
In Groot Brak, loop 'n tiener deur toe 'n man op straat beserk raak en nog vier ander mense met messe aanval. Die tiener oorleef, maar wat van die skade aan sy menswees?
Twee hoërskoolseuns by dieselfde skool in KwaNonqaba, dra dieselfde steekwonde ná twee sogenaamde bendeverwante voorvalle.
Letsels wat hulle tot in die toekoms sal herinner dat hulle nie "behoort" nie. Een van die verdagtes in die messtekery, 'n 16-jarige is in sy ma se sorg gelaat. Sorg?
Met 'n paar dae oor voor die skoolvakansie begin, stap 'n sewejarige seun huis toe van die skool af. Die pad Sonskynvallei toe is veelbesproke en kort-kort in die nuus omdat leerders van Laerskool Hartenbos daagliks daarlangs moet stap. Die seun word raakgery deur 'n trokkie toe hy skynbaar voor dit ingehardloop het. Sewe – hy is maar net sewe.
Op dieselfde dag, ry ek Ridgeview Primêre Skool toe om 'n kind te gaan soek wat 'n borgskap benodig. Sy is gekies vir die SA skolenetbaltoernooi, maar kan nie bekostig om te gaan nie. Ek weet iets van haar, genoeg om met die grootste deernis te probeer help dat sy êrens in die lewe kom.
Haar afrigter vertel dat sy, terugslae ten spyt, 'n besondere dryf toon. Met stukkende tekkies die netbalproewe gespeel, maar in die Wes-Kaapspan wóú sy wees.
Die afrigter sê sy is 'n rolmodel vir haar maats. Sy sê sy weet nie hoe sy vir die kind sou moes sê dat sy nie die toernooi kan bywoon nie. Wat van drome, sê sy, ons kinders het nie meer drome nie mevrou…
Die meisie ontmoet my in die onderhoof se kantoor met dieselfde glimlag as die een wat my op 'n foto van haar al beïndruk het. Sy glimlag so, nog vóór ek haar van die borgskap vertel.
Buite die skool in die straat staan hordes kinders, skaars halflyf my lengte. 'n Taxi staan gereed om hulle op te laai. Ek dink aan die driejarige wat doodgery is en ek wonder onmiddellik oor hulle veiligheid – hier en waar ookal huis is. Ek kyk na die gesiggies. Hoor die vrolike geselsery, die gelag. Hulle is onbewus van my en my angs oor hulle toekoms en wat van hulle drome word.
Terwyl ek deur die kinders vleg, dink ek aan Laurika Rauch se liedjie, Moenie dat die kinders hoor nie.