Gedig: Hans MerenskyHans Merensky Foto: UP Library Services Digitisation Vir my man, Dirk Met die kennis van ŉ geoloog bespied hy en vertolk gefnuikte struik, rots en rif. Teen ontgin van spoeldiamante voer en wen hy die betoog. Sy pa, sendeling by Botshabelo, ken die hartetaal van engele, mense. Hans peil dieper as die droë sand, sien verder as die oog se grense, beskik oor die astrale wete: Ek praat die taal van klippe, verstaan deur metafisika dat by beddings oesterfossiele – ostrea prismatica – diamante in prismas lê en wink soos hoë sterre – suiwerk, blink. Op Boegoeberg by Alexanderbaai waar Boesmans eens in ŉ ghaai gemsbok geskiet het met pyl en boog, het delwersdrome opgedroog – verpoeier tot dowwe njabbas in Namakwaland se duinesand. Voor ellende verder paddastoel het Merensky pragmaties gekeer: slegs die staat sal prospekteer en so die riskante mark beheer. Watersponse by Wesfalia laat hy herstel. sy werkers word goed versorg – eet vleis, poetoepap en marog. Jy is nie meer ŉ spoeldiamant – dobberend of dobbelend rakende nóg wal nóg kant – geen schlenter in die bybiesif maar nou ŉ skuiling: Botshabelo! Jy delf in hierdie kleim met oorleg tot God se doel. In die strata van jou brein lê vasgevoel ŉ knewel van die hoogste karaat.