Samantha byt op haar onderlip. Die ongeduld vreet aan haar, maar sy besef dat sy nêrens met suster Klein gaan kom as sy haar humeur gaan verloor nie.
Elke steeks donkie in die wêreld het buitendien by suster Klein tips gevang oor hoe om onmoontlik te wees.
By ’n ouerige huis hou hulle stil. Samantha staar stom na die sinkdakhuisie. Die verf is al aan die afdop en toe hulle uit die kar klim, kom ’n pavement special van ’n hond aangehardloop en blaf by die hekkie.
Suster Klein knik en grawe in haar bra rond. Dan bring sy ’n sakdoen te voorskyn waarmee sy die sweet van haar voorkop afvee.
Samantha voel Mary se oë op haar brand, maar sy kan haarself nie so ver kry om die vrou in die oë te kyk nie. In die huis gekom, gee Mary haar onverwags ’n drukkie en bars uit van die huil.
“Toe ek die dag hoor dat jy joernalistiek gaan swot het, het ek geweet dis ’n kwessie van tyd voordat jy my gaan opspoor,” sê sy en blaas die rook uit.
“Hy is my kind en ek is jammer om dit te sê, maar dit lyk asof daar ’n paar van sy varkies weggehardloop het.”