Die Mormoonse kerk is steeds besig om met 'n rasse-verlede te worstel. AP Foto / Rick Bowmer, File
Op Junie 1 van hierdie jaar sal die Kerk van Jesus Christus van die Allerheiligste Heiliges - of die Mormone - vier die 40th herdenking van wat hulle glo om 'n openbaring van God te wees.
Hierdie openbaring aan die destydse president van die kerk Spencer W. Kimball - wat bekend staan ​​as "Amptelike Verklaring 2"- Omgekeer langdurige beperkinge op mense van swart afkoms in die kerk.
As 'n geleerde van die Amerikaanse godsdiens en die Mormonisme, glo ek hierdie geskiedenis illustreer die stryd wat die Mormon-kerk gehad het met rasse-diversiteit - iets wat die kerkleierskap nog steeds met vandag bemoei.
Vroeë geskiedenis van swart priesterdom en beperkings
In die Mormonse kerk dien alle mans bo die ouderdom van 12 in 'n priesterlike amp, wat die Mormone gesamentlik noem "die priesterdom. "Daarbenewens word alle Mormone, mans en vroue, geleer dat die sakramentale rituele wat noodsaaklik is vir hul verlossing in Mormon-tempels uitgevoer word.
Die belangrikste van hierdie rituele is 'n seremonie genaamd "verseëling, "Waarin gesinsverhoudings ewig gemaak word. Alhoewel Mormone glo dat feitlik die hele mensdom na die dood 'n mate van hemel sal geniet, sal slegs diegene in verseëelde verhoudings die hoogste vlakke van die hemel betree.
In die 1830s en 1840s, die vroegste jare van die kerk, onder leiding van stigter Joseph Smith, Afro-Amerikaanse mans is tot die priesterdom gereël en historici het geïdentifiseer ten minste een swartman wat deelgeneem het aan sommige tempelrituele.
Onder Smith se opvolgers is hierdie beleid egter omgekeer.
In 1852 Smith se onmiddellike opvolger, Brigham Young aangekondig daardie swartmanne kon nie die priesterskap hou nie. In die volgende dekades was beide swartmanne en swart vroue verbied van tempel aanbidding.
Hierdie beleide het 'n klein aantal swartmormone geraak. 'N Klein aantal verslaafde swart mense is deur die witmormone na Utah in die 1840s en 1850s gebring, en sommige is in die kerk gedoop. Slawerny is in Utah in 1852 gewettig en bly tot die Burgeroorlog. Daar was ook vrye Afro-Amerikaners wat Mormon geword het. Mees prominente was Elia Abel, 'n timmerman wat by die kerk in 1832 aangesluit het en tot priesterskapskantoor georden is. Hy het verskeie missies voor sy dood in 1884 gedien. Jane Manning James was 'n vrye swart vrou wat 'n Mormoon in 1841 geword het en Brigham Young na Utah gevolg het. Geskiedkundiges het gevind rekords of beide Elia Abel en Jane Manning James vra toestemming om in Mormon tempels verseël te word. Beide versoeke is geweier.
Meer algemeen, nadat hierdie beperkings in plek was, het Mormon sendelinge gekom vermy proselytizing mense van Afrika afkoms.
Regverdigings vir die beperking
Jong en ander Mormoonse leiers het verskeie verduidelikings vir hierdie besluite aangebied. jong, byvoorbeeld, herhaal a langdurige volksvertroue dat swart mense van Cain afstam, 'n Bybelse figuur wat God vervloek het vir die moord op sy broer.
Historiese bewyse dui dat Young en sy kollegas was bekommerd toe swart kerklede probeer het om met wit vroue te trou. Jong het dit glo geglo sonder swart mans Uit die priesterskap en beide swart mans en vroue uit die ritueel van verseëling sou rasseversmelting in die kerk voorkom.
In die jare wat gevolg het, het ander Mormoonse leiers ander verduidelikings vir die beperking aangebied. Sommige het gesê dat swart mense besit het minder regverdige siele as wat wit mense gedoen het. Ander Mormone het so onlangs as 2012 voorgestel dat swart mense moes geestelik verouder voordat hulle volle deelname aan die kerk kon kry.
As gevolg hiervan, het Mormonisme histories het min swart bekeerlinge aangetrek.
Globale verspreiding van Mormonisme
Teen die middel van die XVI-XIX eeu het kerklidmaatskap vinnig oor die hele wêreld gegroei, en dit het duidelik geword dat die beperkings op lede van Afrika-afkoms die kerkgroei stamp.
In die 1940s en 1950s het Christelike gelowe baie bekeerlinge in Wes-Afrika aangetrek. In Nigerië het sommige van hierdie Afrika-Christene Mormon-publikasies ontdek en briewe begin skryf aan die leiers van Mormon die doop in die kerk versoek, beweer dat hulle aangetrek word deur die kerk se tempelaanbidding en leringe oor die hemel.
Mormon leiers in Utah is geskeur. Aangesien die kerk se rassebeperkings dit onmoontlik gemaak het om Afrika-mans te verorden, kon daar geen gemeentes onder swart Afrikaners gevestig word nie. Terselfdertyd het die Nigeriese regering visums vir Mormon-sendelinge ontken. Uiteindelik kon die kerk nie sendelinge of amptelike gemeentes stuur nie, maar het die Mormonliteratuur gestuur om 'n poging aan te spoor om gelowiges van Afrika te lei.
Die rassebeperkings het ook probleme in ander lande in Afrika veroorsaak. In Suid-Afrika moes byvoorbeeld bekeerlinge dokumenteer hul genealogie om 'n gebrek aan Afrika-afkoms te demonstreer voordat hulle die priesterskap of aanbidding in tempels kan ontvang. In 1954, kerkpresident David O. McKay 'n richtlijn uitgereik dat, tensy bekeerlinge se voorkoms swart Afrika-afkoms aangedui het, hulle volle deelname aan die kerk sal kry.
By die 1960s en 1970s het kerkmissie in Latyns-Amerika uitgebrei, veral in Brasilië. Soos in Suid-Afrika was Mormon sendelinge gekonfronteer met die kwessie van die bepaling van die voorgeslagte van hul bekeerlinge in 'n nasie waar intermarriage veel meer algemeen was as wat dit in die Verenigde State was.
Druk het ook in die Verenigde State ontstaan. Namate die swart vryheidsbeweging in die 1960s en 1970's uitgebrei het, het kritiek op die kerk aangebring. Deur die laat 1960's en vroeë 1970's het universiteitsspanne oor die land beswaar gemaak of geboikot speel spanne van die Brigham Young Universiteit in die kerk.
Maar die leierskap van die kerk wat oorgebly het, was verdeeld oor of die priesterskap en tempelbeperking heeltemal moes beëindig word. Dit was in 1978 dat die konflik opgelos is toe president Kimball aangekondig het dat hy 'n openbaring van God ontvang het.
Die nalatenskap van die beperking vandag
Alhoewel die kerk die beperkings teen swartes beëindig het, het hulle blywende gevolge.
Vandag oor een in 10 Bekering tot Mormonisme is swart, maar opnames meld dit net oor 1 te 3 persent van die Mormone in die Verenigde State is Afrikaans-Amerikaans.
Ten spyte van die veranderinge, sê die Afro-Amerikaanse lede dat hulle steeds gesig het rassediskriminasie. In 2012, byvoorbeeld, 'n professor aan die Brigham Young Universiteit voorgestel dat God die vorige verbod in plek gestel het omdat swartmense geestelike volwassenheid ontbreek het.
Vandag het kerkleiers 'n viering van Kimball se openbaring aangekondig onder die tema "Wees een. "Hulle het 'n beroep gedoen op eenheid teen" vooroordeel, insluitende rassisme, seksisme en nasionalisme. "Hierdie taal bied 'n visie van Mormonisme veel meer inklusief as taal wat in die verlede gebruik word. Vir sommige Afrika-Amerikaanse lede van die kerk, alhoewel, sulke feeste lyk voortydig gegewe die aanhoudende teenwoordigheid van rassistiese idees binne die kerk.
Nietemin, in 'n tyd wanneer die kerk se groeikoerse In die Verenigde State vertraag en groeikoerse in die wêreldwye Suid - veral Afrika en Latyns-Amerika - styg. Die vieringe in Junie dui op 'n begeerte van kerkleierskap om die waarde van sy diversiteit te erken.
Kimball se verwydering van die priesterskap en tempelbeperkings op mense van kleur kan die deure na 'n moderne kerk oopgemaak het, maar die besluit om sy verklaring te vier, wys hoe die kerk steeds met sy nalatenskap van rassediskriminasie worstel.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > Kultuurverskille > Hoe Mormone 'n Geskiedenis van Kerkrasisme konfronteer