Urartiaanse muurfragment van twee bulle - Geskiedenis Podcasts - 2022
Urartiaanse muurskilderyfragment van twee bulle
Die ystertydperk bied meer bewyse vir die versiering van mure met verf. Eerstens het die versterkte terreine van die Urartiese koninkryk in die ooste van Anatolië in die 8de-7de eeu vC 'n paar skilderye wat Neo-Assiriese en Anatoliese stilistiese elemente kombineer. Skilderye uit die tempel in Patnos (Anzavur/Kot Tepe) beeld bulle uit wat kniel en kniel.  By Van-Toprakkale is spore van blou en rooi verf in 'n tempel ontdek.  Bewyse vir skildery is ook by Altıntepe en Çavuştepe ontdek.
In die middel van die 6de eeu vC het die Achaemenidiese Persiese Ryk, onder leiding van Kores die Grote, die meeste polities wat destyds in Wes -Anatolië bestaan ​​het, veral die Lydiese koninkryk Croesus, verower. Die konsolidasie van hierdie gebied onder 'n enkele eksterne krag uit die ooste het die inheemse kulture beïnvloed. 'N Regerende Persiese elite het ongetwyfeld 'n kennis van die imperiale ikonografie van die huis af saamgebring. Hierdie idees van buite word gekombineer met sowel plaaslike idees as Griekse idees uit die weste, om 'n nuwe styl te vorm wat Anatoliërs gebruik het om hul mure te versier. Die meeste van ons artistieke bewyse uit hierdie tydperk kom uit grafkamers.
Vir 'n halwe eeu voordat die Perse binnegeval het, begrawe die Lydiërs van Wes-Sentraal-Anatolië hul heersers in grafkelders in klipkamers onder monumentale graftekens vir tumulus, 'n vorm wat gedeeltelik by die Frigiërs geleen is. Alhoewel die Lydiaanse tumuli kleiner word na die Persiese inval, word hulle ook meer. So is 'n plaaslike begrafnisstradisie toegelaat om voort te gaan, maar met veranderinge gebaseer op invloede van buite. Steenklinai (sterfbanke) het byvoorbeeld Griekse hout oorspronklikes in vorm en geverfde versiering nageboots. Twee van die bekende grafte van Lydian Tumuli het mure geverf. Ongelukkig het plundering en vernietiging van die grafte, sowel as die daaropvolgende verspreiding van die skilderye en voorwerpe op die kunsmark die wetenskaplike ondersoek van hierdie grafte aansienlik beperk. Die eerste graf, genaamd Harta, of Abidintepe, is in die provinsie Manisa geleë en het drie afsonderlike profielbeskouings van menslike figure. Daar word geglo dat hierdie drie persone agter mekaar geloop het met baie ander figure in 'n optog om die grafkamer, moontlik met geskenke vir die oorledene. Hierdie tipe optog is baie soortgelyk aan die een wat in reliëf op die Apadana in Persepolis gekerf is. Verdere Persiese invloed blyk uit die dienskostuum van 'n figuur wat die kostuums weerspieël wat in die paleis van Darius I in Susa gesien is. 
'N Tweede Lydiaanse tumulus, genaamd Aktepe en in die moderne provinsie Uşak, het twee mensfigure op teenoorgestelde mure van die grafkamer geskilder. Hulle flank en kyk na waar die liggaam sou lê. Hulle gebare sluit in om 'n tak met die een hand na die liggaam te hou en die ander hand voor hul mond te hou, moontlik as 'n teken van stille eerbied. Dit lyk asof hulle klere in Griekse styl dra. Op pad na die suidoostelike rand van Lydia vind ons 'n hout grafkamer van die Tatarlı tumulus naby Dinar in die moderne Afyon -provinsie. Die panele van hierdie graf is geverf en bevat 'n toneel van strydende soldate wat herinner aan die Griekse vaasverf. 
Twee grafte uit hierdie tydperk met muurskilderye is ook in Lycia ontdek. Die Karaburun -graf bevat 'n toneel waarin 'n man uitgebeeld word terwyl hy 'n drinkbak omhoog hou. Dit weerspieël moontlik elemente van die Anatoliese tradisie van die begrafnisfees, bekend uit tumulus -begrafnisse in Gordion. Die ander geskilderde Lyciese graf is Kızılbel, wat Griekse legendes uit die Homeriese epos uitbeeld, sowel as aspekte van koningskap wat soortgelyk is aan dié wat in Assiriese beelde gesien word. 
Een unieke stel muurskilderye van ongeveer 500 vC is gevind in Gordion, die vorige hoofstad van die Frygiese koninkryk. 'N Klein gebou met baie geverfde gipsfragmente is op die sitadel tussen twee groter megara ontdek en is' die geverfde huis 'genoem. Die fragmente bevat stukke mensfigure in profiel, en was dus moontlik deel van 'n optog soortgelyk aan die wat in die Harta tumulus gesien word. Die presiese doel van die geverfde huis is onduidelik, hoewel 'n ritueel of selfs 'n begrafnisfunksie nie uitgesluit kan word nie. 
Die ikoniese status van Wild Bill Hickok en aposs is gewortel in 'n skietgeveg in Julie 1861 in wat bekend gestaan ​​het as die McCanles -slagting in Rock Creek, Nebraska. Die voorval het begin toe David McCanles, sy broer William en verskeie plaasmanne na die stasie gekom het om betaling te eis vir 'n eiendom wat van hom gekoop is. Hickok, destyds net 'n stabiele hand, het die drie mans doodgemaak, ten spyte daarvan dat hy ernstig beseer is.
Die verhaal het vinnig koerant- en tydskrifvoer geword. Miskien die bekendste, Harper & aposs New Monthly Magazine het 'n verslag van die verhaal in 1867 gedruk en beweer dat Hickok 10 mans doodgemaak het. Oor die algemeen is berig dat Hickok gedurende sy leeftyd meer as 100 mans vermoor het.
Tydens die Burgeroorlog het Wild Bill Hickok in die Unie -leër gedien as 'n burgerlike verkenner en later 'n voorste marshal. Alhoewel daar geen vaste rekord bestaan ​​nie, het hy voor die ontslag in 1865 as vakbond in die Konfederale weermag gedien.
In Julie 1865, in Springfield, Missouri & aposs stadsplein, vermoor Hickok Davis Tutt, 'n ou vriend wat na 'n persoonlike wrok toegeneem het en#xA0 – 'n vyand geword het. Die twee mans het mekaar sywaarts gekonfronteer vir 'n tweestryd. Tutt reik na sy pistool, maar Hickok was die eerste om sy wapen te trek en skiet Tutt onmiddellik, van ongeveer 75 meter.
Die legende van Wild Bill Hickok het net verder gegroei toe ander verhale oor sy vegkuns opgeduik het. Een verhaal beweer dat hy 'n beer met sy kaal hande en 'n bowie -mes doodgemaak het. Die stuk Harper & aposs vertel ook die verhaal van hoe Hickok gewys het op 'n letter wat groter was as 'n man se hart. & Quot; Op 'n afstand van 50 meter van sy onderwerp af staan ​​Hickok sonder om sy pistool te sien en met sy oog & quot; van hulle wat die direkte middel van die brief raak.
Jackson Pollock was die 'grootste lewende skilder' gedurende sy leeftyd en was 'n Amerikaanse skilder wat in die 20ste eeu 'n abstrakte ekspressionistiese kuns in die kunstenaar was. Pollock is tydens sy vormingsjare uit twee hoërskole geskors, waarvan die tweede Los Angeles Manual Arts School was, waar hy aangemoedig is om sy belangstelling in kuns na te streef. In 1930 verhuis hy na New York om kuns te studeer en kry 'n werk onder die WPA Federal Art Project, 'n New Deal -projek, wat hom in staat stel om geld te verdien uit sy skildery.
Terwyl hy professionele en sosiale sukses behaal, beveg Pollock die verslawing van alkoholisme en herhalende aanvalle van depressie. Twee van sy broers stel Jungiaanse psigoterapie voor, saam met dr. Joseph Henderson, wat Pollock aangemoedig het in sy artistieke pogings as deel van sy terapie. Alhoewel die psigoterapie sy drink nie genees het nie, het dit hom blootgestel aan Jungiaanse konsepte, wat hy destyds in sy skilderye uitgedruk het. In 1945 verhuis Pollock saam met sy vrou en Amerikaanse skilder Lee Krasner na Springs, New York, waar hy die res van sy lewe sou bly. In die skuur agter die huis, wat hy na sy ateljee omskep het, ontwikkel Pollock 'n nuwe en heeltemal nuwe skildertegniek met behulp van wat hy sy 'drup' -tegniek noem. Met behulp van geharde borsels, stokke en kalkoenbasters, en huishoudelike emaljeverf, spuit Pollock, spat en drup sy verf op doek wat oor sy ateljeevloer uitgerol is. In 1956 het die tydskrif Time Pollock die naam 'Jack the Dripper' gegee, met verwysing na sy unieke aksiestyl.
Onlangse studies deur kunshistorici en wetenskaplikes het vasgestel dat sommige van Pollock se werk eienskappe van wiskundige fraktale vertoon, wat beweer dat sy werke gedurende sy loopbaan meer fraktaalagtig geword het. In sy latere skilderye het Pollock die titels van al sy skilderye tot getalle verminder, om die kykers se poging om enige verteenwoordigende element in sy skilderye te identifiseer, te verminder. Onder druk van sy groeiende roem en die vraag van kunsversamelaars, het Pollock se alkoholisme vererger. In Augustus 1956, terwyl hy onder die invloed van alkohol bestuur het, was hy in 'n motorongeluk betrokke wat homself en een van sy passasiers doodgemaak het. Die nalatenskap van Pollock is verseker deur sy weduwee, Lee Krasner, wat sy boedel ná sy dood bestuur het. Sy nalatenskap bevat 'n aantal verwysings in sosiale media, insluitend liedjies, gedigte, boeke en dokumentêre programme, en die rolprent biopic Pollock, geregisseer deur Ed Harris.
Jackson Pollock (28 Januarie 1912 - 11 Augustus 1956) was 'n Amerikaanse skilder en 'n belangrike figuur in die abstrakte ekspressionistiese beweging. Hy was bekend vir sy unieke styl van drupskildery.
Gedurende sy leeftyd het Pollock aansienlike roem en bekendheid geniet, want hy was 'n belangrike kunstenaar van sy generasie. Hy word as teruggetrokke beskou, en het 'n onbestendige persoonlikheid gehad en het die grootste deel van sy lewe met alkoholisme gesukkel. In 1945 trou hy met die kunstenaar Lee Krasner, wat 'n belangrike invloed op sy loopbaan en op sy nalatenskap geword het.
Pollock is op 44-jarige ouderdom dood in 'n alkoholverwante enkelmotorongeluk toe hy bestuur het. In Desember 1956, vier maande na sy dood, word Pollock 'n gedenk -retrospektiewe uitstalling in die Museum of Modern Art (MoMA) in New York aangebied. 'N Groter, meer omvattende uitstalling van sy werk is daar gehou in 1967. In 1998 en 1999 is sy werk vereer met grootskaalse retrospektiewe uitstallings by MoMA en The Tate in Londen.
Paul Jackson Pollock is in 1912 in Cody, Wyoming, gebore, die jongste van vyf seuns. Sy ouers, Stella May (n ée McClure) en LeRoy Pollock, is gebore en het grootgeword in Tingley, Iowa, en is opgelei aan die Tingley High School. Die ma van Pollock word begrawe by Tingley Cemetery, Ringgold County, Iowa. Sy pa is gebore met die van McCoy, maar het die van van sy aanneemouers, bure wat hom aangeneem het nadat sy eie ouers binne 'n jaar na mekaar gesterf het, aangeneem. Stella en LeRoy Pollock was presbiteriaans, hulle was onderskeidelik van Ierse en Skotse-Ierse afkoms. LeRoy Pollock was 'n boer en later 'n landmeter vir die regering en het vir verskillende poste gaan werk. Stella, trots op haar familie se erfenis as wewer, het as tiener rokke gemaak en verkoop. In November 1912 het Stella haar seuns na San Diego geneem, Jackson was net 10 maande oud en sou nooit weer na Cody terugkeer nie. Hy het daarna grootgeword in Arizona en Chico, Kalifornië.
Terwyl hy in Echo Park, Kalifornië, gewoon het, het hy hom aan die Los Angeles ' Manual Arts High School ingeskryf, waaruit hy geskors is. Hy is reeds in 1928 uit 'n ander hoërskool geskors. Gedurende sy vroeë lewe het Pollock die inheemse Amerikaanse kultuur ondersoek terwyl hy op reis was saam met sy pa.
In 1930, na sy ouer broer Charles Pollock, verhuis hy na New York, waar hulle albei onder Thomas Hart Benton aan die Art Students League studeer. Benton se plattelandse Amerikaanse onderwerp het min invloed op die werk van Pollock gehad, maar sy ritmiese gebruik van verf en sy kwaai onafhanklikheid was meer blywend. In die vroeë 1930's het Pollock 'n somer deur die Wes -Verenigde State gereis saam met Glen Rounds, 'n mede -kunsstudent, en Benton, hul onderwyser.
Pollock het die Mexikaanse muurskilder David Alfaro Siqueiros in 1936 in 'n eksperimentele werkswinkel in New York bekend gemaak met die gebruik van vloeibare verf. Hy gebruik later verfskildery as een van verskeie tegnieke op doeke van die vroeë veertigerjare, soos Man en vrou en Composition with Pouring I. Na sy verhuising na Springs, begin hy skilder met sy doeke op die ateljeevloer, en ontwikkel hy wat later sy & quotdrip & quot tegniek genoem is.
Dit is 'n deel van die Wikipedia-artikel wat gebruik word onder die Creative Commons Attribution-Sharealike 3.0 Unported License (CC-BY-SA). Die volledige teks van die artikel is hier →
Uitsonderlike vondste uit die vesting Teishebaini (Karmir Blour) wat in 1940-1970 opgegrawe is onder leiding van die akademikus Boris Pyotrovsky, sowel as uit die Urartiaanse en ander monumente op die grondgebied van die Republiek Armenië: Erebuni, Argishtikhinili-Armavir, Lori berd , Bjni, Geghovit, Dvin, Talin en Tavush.
Spykerskrif -inskripsies, ook die een, wat verklaar dat die stad Jerevan in 782 vC gestig is, bevat ook kort tekste van aanbidding, briewe en rangskikkings wat op klip of tafels gebrande klei gesny is.
Seëls van klip en been met die beelde van lewensbome, gevleuelde wesens, tonele van aanbidding van gode, leeukopleeus, gevleuelde perde en sterre simbole.
Die geskiedenis lê voor ons: daar is meer as duisend eksklusiewe bevindings ontdek tydens die opgrawings in Armenië.
Argeologiese opgrawings het getoon dat groente, korrels (koring, gars, gierst, hawer), sesam hennep, peulgewasse (lensies en kekerertjies), sowel as vrugte (appel, perske, okkerneut, granaatjie, kersie, druiwe en pruim) verbou is Druiwe saad wat hier aangetref is, het twaalf druiwe uit hierdie tydperk in die Ararat -vallei getoon, waaronder Voskehat (Kharji), Mskhali (Ararat), Hachabash en 'n paar variëteite swart druiwe. Hierdie ou variëteite word steeds in die moderne Armenië verbou.
Wilde koringsoorte is gevind in die koringveld Shorbulakh in Armenië. Slegs Pyramid of Cheops uit Seven Wonders of the World is bewaar, en koringland Shorbulakh, wat 5000 jaar ouer is as Pyramid of Cheops, is van graanplante.
Op grond van al hierdie dinge kan ons sê dat die tuisland van koring Armenië is en dat die eerste mense wat brood eet, Armeniërs was. Dit is dus natuurlik dat die Armeense kombuis gebaseer is op pulse, korrels en korrels.
OUDE BIER IN URARTU
In antieke tye, veral in die tydperk en era van die Urartiese koninkryk (9-6 eeue v.C.), was die land wat in die Armeense landskap woon, besig met landbou, veeteelt en het hulle ook landbouprodukte as gereedgemaakte organiese produkte aangeneem. Tydens die opgrawings van Karmir Blur in 1958 is baie antieke dinge gevind, soos groot skure, potte vol koring, spesiale houers om bier te brou en te hou, meer as 40 langwerpige vate om bier te bêre.
As ons dit alles ontleed, kom ons tot die gevolgtrekking dat die nasie in Urartu ook 'n groot hoeveelheid gars verbou: dit was egter 'n feit dat in daardie dae bier brou was wyd versprei, behalwe dat hulle as grondstof nie net gars nie, maar ook gierst was.
WITBOU EN WYNMAKING
Sedert antieke tye was Armenië bekend vir die wynmakers waar oorspronklike tradisies tot vandag toe gehandhaaf is. Dit kan selfs van sulke filosowe, soos Herodotus en Strabone, in kennis gestel word. In 401-400 v.C., toe die Griekse troepe onder leiding van Ksenofon deur die land Nairi (die ou naam vir Armenië) gegaan het, is hulle in hul huise met bier en wyn behandel, en die wyne is in diep ondergrondse stoorplekke in spesiale kleikanne geberg "karases". Dit is interessant dat riete in karases met bier ingevoeg is wat vir ons voorouers as soutkelders gedien het.
In die 19-20ste eeu het die opgrawings wat deur die akademikus Petrovski gedoen is, bevestig dat hierdie land wat in die 9de vC gebore is, in die interaksie van die Ooste en die Weste 'n ontwikkelde was wynmaakland.
Argeoloë het in die vesting Teyshebaini -wynopslagplek met 480 karase uitgevind, wat 37 duisend deciliter wyn kan maak. Tydens opgrawings in Karmir Blur (een van die ou nedersettings in Armenië waar die eerste tekens van lewe gevind word) en Erebouni (stadsvesting op die gebied van die huidige Jerevan, wat 2800 jaar gelede gebou is, wat in 2700 die hoofstad van Armenië geword het), is gevind 10 wynstoorhuise waarin 200 karase was.
Tuine, boorde en veral wingerde was goed ontwikkel in Urartu. Dit word aangetoon deur die ontdekking van sade, klippe, kuile ​​en verkoolde oorblyfsels van pruime, druiwe, granate, appels, appelkose, kersies, okkerneute en waatlemoene.
Wingerdbou is veral ontwikkel rondom Van, die Aratsani -vallei, die Urmia -meer en die Tigris -rivierbekkens en die Araratvallei. Sommige van die dosyn plus druiwe wat nog in die Araratvallei verbou word-Voskehat (Kharji), Mskhali (Ararat), Hachabash en ander variëteite swart druiwe-is ook in Urartu verbou. Die voortbestaan ​​en toepassing van wingerd- en wynmaak-tradisies wat in die Armeense Hooglande beoefen word, dra by tot die argument van 'n Armeense band met die ou inwoners van Urartu (Van Kingdom).
DIERE- EN PAARDETEL
Diereteelt is sedert die Neolitiese tyd op die Hoogland van Oos -Anatolië beoefen. Dit was 'n belangrike besetting van die voor-Urartiese stam Nairi-die hoofdoel van Assiriese aanvalle op Nairi-nedersettings in die 2de millennium vC was die steel van beeste.
Alhoewel diereteelt gedurende die Urartu -tydperk sekondêr geword het vir die landbou, was dit steeds 'n belangrike tak van die ekonomie en word dit ook gebruik vir gereelde offerdienste in die Urartiese godsdiens.
Die geteelde diere sluit in beeste (naby Bos primigenius), bul (Bos taurus), buffels (Bubalus bubalis), skape (Ovis aries), bokke (die Oos -Kaukasiese tur, Capra cylindricornis) en Capra domestica), varke (Sus scrofa domestica) ), Persiese gazelle (Gazella subgutturosa) en sebu (Bos indicus). Argeologiese vondste dui op die teenwoordigheid van melkverwerking en kaasmaak in Urartu. In teenstelling met beeste, het perde 'n strategiese militêre belang en is dit vir strydwaens gebruik. Perdteelt was 'n belangrike beroep in Urartu, en as gevolg van oorvloedige alpiene weide, was dit beter ontwikkel as in nabygeleë lande.
URARTIESE KUNS EN HANDWERKE
Klein beeldhouwerke uit brons en klip uit Urartia, wat in Van en Karmir Blur voorkom, gee ons die beste begrip van Urartiese beeldhouwerk. Bronsbeelde was dele van trone en handvatsels van rituele ketels en beeld gode uit wat op die denkbeeldige diere, leeus, osse, sowel as gevleuelde leeus, osse, voëls soos 'n menslike gesig staan.
Sekulêr en godsdienstig Muurskildery het ook 'n unieke plek in die Van- of Urartiese kultuur beklee. Die paleis en tempels in die Erebuni -vesting was ryklik versier met veelkleurige en hoogs artistieke fresco's. Die dominante fresko -kleure was swart, wit, rooi, blou en geel. Hierdie palet is bewaar in die Armeense Middeleeuse miniatuurskildery.
Die grond het nie net die geheue bewaar nie, maar ook spesifieke herinneringe: afgodsbeelde, 1200 liter wynrituele karase, rituele houers, pylpunte, lansies, skilde, goue oorbelle en armbande, pragtige halssnoere. Tydens opgrawings in die kasteel van Teyshebaini is daar 97 bronsbakke in die groot karas gevind. Op die bekers van hoogstaande kwaliteit met die mengsel van brons en blik is die spykerskrifinskrywings van Urartiaanse vier konings Menua, Argishti, Sarduri en Rusa I. Afgebeeld.
Al die genoemde kookkuns, huishoudelike items, maaltye, voedsel, suiwel, groente en vrugte vorm nou 'n spesiale deel van voedsel in landelike en stedelike bevolkings in Armenië.
Na die val van Urartu in die sesde eeu v.C. is baie kenmerke van die kunste van Urart behou in die buurlande. Opmerkings deur Boris Piotrovsky dui daarop dat versiering en vervaardigingstegnieke van Skytiese gordels en skede by Urartu geleen is. Die Urartiese manier om ketels te versier, het oor die antieke wêreld versprei, en daar word geglo dat die Armeense kuns gedeeltelik gebaseer was op die Urartiese tradisies.
Krasner was oorweldig deur die behoeftes van Pollock en aposs en kon ook nie werk nie. Hulle huwelik het onrustig geraak, en die gesondheid van Pollock en aposs het misluk. Hy het met ander vroue begin uitgaan. Teen 1956 het hy opgehou skilder, en sy huwelik was in skerwe. Krasner vertrek onwillig na Parys om Pollock ruimte te gee.
Net na 22:00. op 11 Augustus 1956 het Pollock, wat gedrink het, met sy motor teen 'n boom minder as 'n kilometer van sy huis af gestamp. Ruth Kligman, sy destydse vriendin, is uit die motor geslinger en het oorleef. 'N Ander passasier, Edith Metzger, is dood, en Pollock is 50 meter in die lug en in 'n berkboom gegooi. Hy is onmiddellik dood.
Krasner het teruggekeer uit Frankryk om Pollock te begrawe, en daarna het sy gerou wat die res van haar lewe sou duur. Krasner het haar kreatiwiteit en produktiwiteit behou en nog 20 jaar geleef en geskilder. Sy het ook die verkoop van Pollock & aposs -skilderye bestuur en dit sorgvuldig aan museums versprei. Voor haar dood het Krasner die Pollock-Krasner-stigting gestig, wat toekennings verleen aan jong, belowende kunstenaars. Toe Krasner op 19 Junie 1984 sterf, was die boedel $ 20 miljoen werd.
Sukses en lof
Haring het gou sy universeel herkenbare beelde op vrystaande tekeninge en skilderye begin toepas. Die energie en optimisme van sy kuns, met sy vet lyne en helder kleure, het hom gewildheid gebring by 'n wye gehoor. Hy het sy eerste solotentoonstelling in 1981 in die Westbeth Painters Space in Manhattan gehad. In 1982 begin hy sy kuns wys in die Tony Shafrazi -galery, wat hom vir die res van sy loopbaan sou verteenwoordig. Gedurende die tagtigerjare is Haring & aposs -werk wyd in die Verenigde State en internasionaal uitgestal. Hy werk ook saam met ander kunstenaars en kunstenaars, waaronder Andy Warhol, Grace Jones en William S. Burroughs.
Om sy kuns altyd toegankliker te maak, het Haring in 1986 'n kleinhandelwinkel met die naam Pop Shop in New York City en die aposs SoHo-omgewing geopen. Gedurende die kort tydperk van sy loopbaan het die kunstenaar meer as 50 openbare werke voltooi, waaronder die muurskerm teen dwelms Crack is Wack in 'n speelterrein in Harlem en 'n verligte, geanimeerde advertensiebord van sy 'wonderlike baba' vir New York en Aposs Times Square. Hy het ook talle kunswerkswinkels vir kinders aangebied.
In 1988 is VIGS by Haring gediagnoseer. Die jaar daarna het hy die Keith Haring -stigting gestig ter ondersteuning van kinders en programme en organisasies wat hulself toespits op die bewusmaking van vigs.
Kuns en beeldhouwerke
Gedurende die vyftigerjare het Botero met proporsie en grootte geëksperimenteer, en hy het sy handelsmerkstyl begin ontwikkel, ronde, opgeblase mense en diere nadat hy in 1960 na New York verhuis het. Die opgeblase verhoudings van sy figure, insluitend dié Presidensiële familie (1967), dui op 'n element van politieke satire, en word uitgebeeld met plat, helder kleur en prominent omskrewe vorms en 'n knipoog na Latyns-Amerikaanse volkskuns. En hoewel sy werk stillewes en landskappe insluit, het Botero hom gewoonlik toegespits op sy emblematiese situasieportret.
Nadat hy 'n internasionale gehoor met sy kuns bereik het, verhuis Botero in 1973 na Parys, waar hy begin om beelde te skep. Hierdie werke het die fundamentele temas van sy skildery uitgebrei, aangesien hy weer op sy opgeblase onderwerpe gefokus het. Namate sy beeldhouwerk ontwikkel het, is teen die negentigerjare buitenshuise uitstallings van groot bronsfigure regoor die wêreld met groot sukses opgevoer.
Sommige historici beskuldig Jesse en Frank daarvan dat hulle wreed was teen soldate van die Unie, terwyl ander beweer dat dit die wrede behandeling was wat die broers gekry het wat hulle tot 'n lewe van misdaad gelei het. Hulle het in elk geval in opstand gekom teen die harde na -oorlogse burgerwetgewing en die reg in eie hande geneem. Hulle het begin om treine, koetsiers en banke te beroof wat deur 'n Noordelike instelling besit of bedryf is.
Daar is bespiegelinge dat die seuns en hul bendes soos Robin Hood was, die rykes beroof en aan die armes gegee het, maar daar is geen bewyse daarvoor nie. Heel waarskynlik het hulle die geld vir hulself gehou. Van 1860 tot 1882 was die James Gang die band wat die mees gevreesde in die Amerikaanse geskiedenis was, verantwoordelik vir meer as 20 bank- en treinrooftogte en die moord op talle individue wat hulle in die pad gesteek het. Hulle het na raming $ 200 000 gesteel. Hulle was legendes in hul eie tyd, gewild in Missouri omdat hulle die Konfederale saak aktief probeer bevorder het.
Op 7 Desember 1869 beroof die bende die Gallatin -bank in Missouri. Jesse het gevra om 'n rekening van $ 100 te verander, en dink dat die bankier verantwoordelik was vir die dood van Bloody Bill, het die man in die hart geskiet. Plaaslike koerante het die optrede as wreedaardig en bloeddorstig bestempel en 'n beroep op die vaslegging van die bende gedoen. Van die roof tot die einde van hul loopbane het lede van die James Gang 'n prys op hul kop gehad, dood of lewendig.
In 1874 trou Jesse met sy jarelange geliefde en eerste neef, Zerelda, en het hy twee kinders. Beide James -broers was bekend as goeie gesinsmanne wat hul vrouens liefgehad het en tyd saam met hul kinders deurgebring het, maar hulle het steeds hul lewe met misdaad voortgesit.
Alhoewel hulle deur hul gemeenskap beskerm was, was hulle altyd aan die gang. Selfs nadat ander lede van die bende doodgemaak is en hul vriende, die Youngers, in 1879 vir 25 jaar tronk toe gestuur is, het die James -broers nog 'n roof met Charlie en Bob Ford beplan. Min het hulle geweet dat goewerneur Crittenden van Missouri 'n beloningsfonds saamgestel het wat so groot was dat die Fords verraaier geword het om dit te verdien.
Ontleding van Guernica deur Pablo Picasso
Een van die bekendste 20ste eeuse skilderye, Guernica is deur Picasso geskep om sy woede uit te spreek oor die Nazi -bombardement van 'n Baskiese stad in die noorde van Spanje, beveel deur generaal Franco. Sedertdien het hierdie monumentale swart-en-wit doek 'n internasionale simbool geword van volksmoord wat tydens oorlogstyd gepleeg is. Soos 'n ander groot werk van die Spaanse skildery, getiteld Die derde Mei 1808 deur Goya, Guernica is 'n beeldende veroordeling van 'n koelbloedige, gesiglose slagting van onskuldige mense. Dit het ontstaan ​​nadat Picasso in opdrag van die republikeinse regering van Spanje 'n muurskildery vir die Spaanse paviljoen op die Wêreldtentoonstelling in Parys vervaardig het. Destyds is Picasso, wat in Parys woonagtig was, aangestel as eredirekteur-in-ballingskap van die Prado-museum, Madrid. (Sy laaste besoek aan Spanje het in 1934 plaasgevind en hy het nooit weer teruggekeer nie.) Na die voltooiing daarvan is die muurskildery in Parys uitgestal, te midde van groeiende steun vir fascistiese partye in Frankryk en ander Europese lande, waar dit groot kontroversie veroorsaak het vir sy kubistiese styl figuurskildery en die politieke tema daarvan. Na Parys reis dit na Amerika, waar dit uitgestal is in die San Francisco Museum of Art sowel as die Museum of Modern Art in New York, in wie se hande dit uiteindelik vir bewaring geplaas is. Dit het voortgegaan om gereeld in Noord -Amerika en Europa te toer, maar Picasso het geweier om dit na sy geboorteland, Spanje, terug te stuur totdat die demokrasie herstel is.
Samestelling en interpretasie
Propvol simboliek, Guernica is 'n massiewe werk, 3,5 meter hoog en 7,8 meter breed. Alhoewel dit vol angstige beelde is wat die lyding van mense en diere toon, is dit in monochroom geverf met 'n palet grys, swart en wit. Miskien wou Picasso sy skildery 'n fineer van fotojoernalistieke realisme gee, of miskien het die donker, nagkleurige skema die kronkelende vorms en verskrikte gesigte aangevul, en dit het die gevoel van paniek en angs vererger. Die gebrek aan kleur gee in elk geval 'n groter impak op die afgeplatte kubistiese vorms, en dra by tot die drama van die werk deur Picasso toe te laat om belangrike gesigte en voorwerpe in wit uit te lig.
Let wel: Guernica is 'n relatief laat voorbeeld van kubisme, wat - soos Huilende vrou (1937, Tate Gallery, Londen) - is uitgevoer in 'n meer realistiese styl as (sê) sy werke van analitiese kubisme, soos Meisie Met Mandolien (1910, Museum of Modern Art, NY), hoewel dit laasgenoemde se monochrome palet deel. Die ander kubistiese idioom wat deur Picasso en Georges Braque (1882-1963) ontwikkel is, was sintetiese kubisme, 'n styl wat nuwe materiale (soos collage) in die beeldoppervlak opgeneem het. Kyk: Kubistiese skilders (1906-14).
Die toneel in Guernica is 'n kamer vol bewegende, gillende en sterwende volwassenes, kinders en diere. Die meeste van die individuele beelde is ook simbole (sien voorgestelde betekenis tussen hakies). Aan die linkerkant staan ​​'n bul (manlikheid van die mens) deurboor deur kronkelende granaatsels (sy wonde plus passiwiteit dui daarop dat die mens in die moeilikheid is) oor 'n huilende vrou met 'n dooie kind in haar arms (pieta beeld, die eeue oue lyding van vroue in oorlog). In die middel huil 'n perd (wat onskuldige mense verteenwoordig) in pyn van 'n vreeslike besering aan sy sy. Onder die perd is die verpletterde oorblyfsels van 'n dooie soldaat in die greep van die hand op sy afgesnyde arm is 'n gebreekte swaard waaruit 'n blom groei. Op die palm van sy ander hand tekens van die stigmata van Christus sigbaar is, wat dui op martelaarskap. Bo die sterwende perd is 'n brandende lig (simboliseer brandbomme wat op die stad geval het), wat ook herinner aan die kaal gloeilamp in 'n tronksel (marteling). Regs van die perd lyk dit asof 'n oopmond vrou haar kop en arm deur 'n venster gesteek het (afgryse waarnemer). In haar hand hou sy 'n aangesteekte lamp vas. 'N Ander verwarde vrou beweeg van regs na die lig in die middel (verdwaasde slagoffer). Heel regs van die kamer skree 'n figuur van pyn terwyl dit deur vlamme verswelg word (onskuldige slagoffer).
Daar is talle ander simbole en fragmente in Guernica. Dit bevat 'n duif (vrede), waarvan 'n deel 'n ligstraal in die muur (hoop) vorm, asook mespunte in die plek van die tonge van die bul, perd en huilende vrou (wat moontlik dui op die skerpte van hul pyn). Daarbenewens is twee sogenaamde 'versteekte beelde' geïdentifiseer: 'n menslike skedel waarvan die vorm gevorm word deur die neusgate en boonste tande van die perd en die skedelagtige kop van 'n ander bul wat gevorm word deur die hoek van sy voorpoot.
In September 1981 het Guernica is van MOMA in New York na die The Cason del Buen Retiro, 'n bylae van die Prado Museum -kompleks in Madrid. In 1992 verhuis dit na 'n doelgeboude galery in die Museo Reina Sofia, die tuiste van die nasionale versameling moderne kuns van die 20ste eeu.
Nota: 'n Tapisserie -kopie van Picasso's Guernica die skildery is in 1955 deur die sakeman Nelson Rockefeller in opdrag gegee, nadat Picasso geweier het om die oorspronklike aan hom te verkoop. Dit is van 1985 tot 2009 op die muur van die Verenigde Nasies se gebou in New York by die ingang van die Veiligheidsraad vertoon, en is gedurende die tydperk 2009 tot 2012 na die San Antonio Museum of Art verskuif voordat dit na die VN terugbesorg is.