Sy het in ’n tyd geleef waarin ryk vroue vir ’n lewe van niksdoen bestem was. Maar die jong juffrou Nightingale sou eerder deur haar gesin en die gemeenskap verstoot wou wees as om ’n goddelike roeping te veronagsaam...
Op hierdie oggend van 7 Februarie 1837 (in Suid-Afrika het die Voortrekkerleier Piet Retief se Manifes pas in die Graham’s Town Journal verskyn) staan die meisie skielik van haar stoel af op en loop na die middel van die vertrek.
Die meisie is Florence Nightingale. Die stem wat sy gehoor het, só sou sy later in haar dagboek skryf, was dié van God. Hy sou aan haar gesê het dat sy eendag vir ’n baie belangrike sending gebruik sal word.
SY is op 12 Mei 1820 in die Villa Colombaia in Florence, Italië, gebore. Haar ouers, William en Frances, is in 1818 getroud en het ’n bra lang wittebrood in Italië geniet. Florence was nie hul eerste kind nie. ’n Dogter, Parthenope (na die Grieks vir Napels), is ’n jaar vroeër gebore.
Toe Florence ’n jaar oud was, het die Nightingales na Engeland teruggekeer. Voor sy troue het William, wat as W.E.N. bekend gestaan het, vir hom ’n groot, skilderagtige huis genaamd Lea Hurst gebou op grond wat hy in Derbyshire geërf het.
Hulle het nie skool toe gegaan nie. Fanny wou oorspronklik vir hulle ’n private goewernante kry, maar toe sy nie die regte een kon vind nie, het sy haar man oorreed om vir hulle skool te hou.
Om haar ma nog verder om te krap, het Florence jammer gevoel vir die arm, honger mense wat sy om haar gesien het—wat darem seker nie ’n Victoriaanse dogter van soveel aansien betaam het nie.
"Moenie jou lewe vermors nie, hartjie," het sy Florence aangemoedig. "Jy het ’n taak om in die wêreld te verrig. Ek kan dit sien. Wees gereed daarvoor wanneer God jou daarvoor roep."
Hierdie ondervinding was vir haar ’n openbaring dat God wou hê sy moet haar lewe daaraan wy om mense te help, veral die siekes.
Florence was egter nie tevrede daarmee om bloot die siekes te besoek nie. Sy wou ’n loopbaan daarvan maak, siektes bestudeer, weet wat die simptome is, met operasies help en leer hoe om die dood te hanteer. Kortom, sy wou verpleegster wees.
Terwyl sy in Rome was, het sy met Sidney en Elizabeth Herbert kennis gemaak, ’n egpaar uit die hoër stand wat hartstogtelike hervormers was met ’n spesiale belangstelling in die hervorming van hospitale. Hulle het Florence hul steun beloof.
Toe Florence ’n maand later huis toe gaan, het haar gesin haar gestraf omdat sy na Kaiserswerth gegaan het deur haar vir ses maande ’n "slaaf " van Parthenope te maak...
Vir die tweede keer in haar lewe het sy gevoel dat die Here haar persoonlik aangespreek het. Sy was dus seker dat sy die regte ding doen.
Sy het besluit dat die pasiënte warm kos moet kry en ’n hyser in die gebou laat installeer. Daar moes gereeld skoon lakens wees, en blompotte met blomme is in die sale geplaas.
Baie van die gevegte het in die Krim self plaasgevind—’n skiereilandjie wat in die Swart See en die See van Azof insteek. Hoewel die geallieerde magte sekere oorwinnings behaal het, het die Britse leër ’n ernstige tekort aan kos, beddegoed, tente, klere en mediese voorrade ondervind.
Die Britse generaals het dit probeer stilhou, maar vir die heel eerste keer het ’n Londense koerant, The Times, ’n spesiale beriggewer aangewys om ter plaatse oor die oorlog verslag te doen soos dit verloop.
Florence het geen tyd verspil nie. Binne vier dae het sy ’n geselskap van 38 verpleegsters en nonne uitgesoek en kleremaaksters aangesê om uniforms te maak. Hierdie keer het haar familie haar nie teëgegaan nie. Sy was oor die hele land beroemd.
Op 21 Oktober 1854 het Florence en haar personeel na Scutari vertrek. Namate die skip stadig weggevaar het, het ’n skare onder op die kaai gejuig en gewuif. ’n Nuwe era in die geneeskunde was ophande...