Een ding wat my sedert die verkiesing baie gepla het, is die idee in die lug dat ons nie dinge kan verander terwyl die huidige administrasie in die kantoor is nie. Daar is 'n skadelike idee dat die regering so sterk is dat niks vasgestel of verander kan word sonder om eers vas te stel of te verander nie.
Natuurlik moet ons werk om die regering te verander, maar ons moet ook nie uit die oog verloor dat ons dinge op baie maniere kan verander nie - op die gemeenskaps-, stad- en staatsvlakke - en dat ons almal in staat is om die wêreld 'n beter plek, selfs as die presidensiële administrasie teen ons werk.
Om onsself van hierdie feit te herinner, wou ek 'n storie uit my boek herhaal Hoe om te lewe: 'n Gids tot die soort geluk wat die wêreld help. Dit is die verhaal van my vriend, Kate Zidar, wat in die vroeë 2000's een van die inwoners van New York was wat geweier het om te wag vir 'n verandering in die regering om te kry wat hulle vir hul gemeenskappe wou hê - in hierdie geval, 'n kompos program om voedselafval te bestuur.
In plaas van om te wag vir 'n verandering in die regering se beleid, het Kate haar eie gemeenskapskompostie in 'n hoek van 'n stadspark begin. Komposhoenders soos haar het in ander gemeenskappe oral in die stad opgekom. In 2013 het die burgemeester Michael Bloomberg se regering uiteindelik aangekondig dat dit na 'n citywide curbside-komposprogram sal beweeg.
Hier is wat Kate sê oor haar storie:
Terug in die vroeë 2000'e was ek vrywillig in 'n gemeenskapstuin in Williamsburg, in Brooklyn se McCarren Park, en my fokus het grondtoksisiteit geword. Daar was baie dioxine en lood in die grond as gevolg van die uitval oor die jare van 'n nabygeleë verbrandingsoond. Ek wou die boonste laag grond vervang, sodat ons voedsel veilig kon groei.
Ook die vragmotors wat voedselafval en ander vullis in die vaste afvalbestuurstelsel bevat, het die luggehalte in die gebied vasgestel. Dit was dus sinvol om albei goeie bogrond te skep en kosstowwe van die afvalstroom af te lei deur 'n gemeenskapskompostie te begin.
In McCarren Park was daar 'n deel van 'n hondloop wat nie gebruik is nie, so ek het dit geannekseer. Ek het 'n brief aan die parke-kommissaris geskryf, insluitend 'n kaart wat die ligging van my nuwe komposstapel wys. Ek het ook 'n blombol gestuur, met die hoop dat dit sy aandag sou kry en toestemming gevra het. Hy het nooit terug geskryf nie, maar ek het 'n afskrif van my brief gehou en ek het aan enigiemand gesê wat probeer om inmeng wat die parke kommissaris van die komposstapel geweet het.
Daarbenewens het ek baie swaar 55-galon plastiekbomme gebruik om die komposstelsel te huisves. Hulle kon nie maklik geskuif word nie. My idee was om dit te maak, sodat die werk wat betrokke is by die afsluiting van die komposstelsel, groter sou wees as wat dit ookal voorkom asof parkwerkers dit gevoel het.
Eers het ek net my kombuisskrape na die vate gehaal. Maar verbygaande voetverkeer het dadelik willekeurige mense gelok wat ook hul kosskrape laat val. Vroeër het 'n vrou genaamd Jo Micek begin help. Sy was 'n gemeenskapsorganiseerder, en sy het geweet hoe om fondse in te samel. Prettig, die komposhoop word deur 'n "vuil dosyn" bestuur. (Kry dit?)
Nie lank daar nie, was daar meer as 100-gesinne wat elke week hul kosskrape laat vaar, en die komposprojek het in 'n kollektief geword en nie net deur my gelei nie. Intussen het die kompos teruggegaan na die gemeenskapstuin, tuiniartjies het dit huis toe geneem, en uiteindelik het die parkwerkers selfs die park begin gebruik.
Hoekom het ons nie begin om na die stadsregering te gaan en hulle te vra om 'n komposstok vir ons te begin nie?
Almal wat in gemeenskaps tuine werk, weet dat die tuine in wese begin deur op 'n verlate, ongebruikte stuk grond te krap. Jy begin nie met die regering saamwerk nie, maar deur met jou gemeenskap te werk vir verbeterings, wil almal. Wanneer jy met die stadsagentskappe probeer werk, stonewall hulle die idee omdat hulle 'n hele reeks missies en verpligtinge het om te oorweeg. Maar jy het net een: jou tuin of komposhoop.
Ek wou nie my energie gebruik om die burokrasie te hanteer nie. Ek wou kompos hê. Plus, ek het geweet dat die projek eintlik 'n gemeenskapsverbetering sou verteenwoordig. Ek wou nie toestemming vra nie. Ek kan altyd later om vergifnis vra. Uiteindelik was daar geen manier waarop die parkdepartement dit kon keer nie omdat dit so gewild geword het met die plaaslike gemeenskap.
Dit is een manier om 'n breër stad of sosiale verandering teweeg te bring. Jy vra die regering nie om dit te doen nie. In plaas daarvan versamel jy met ander burgers en jy wys aan die regering dat dit nodig is, is en wil werk. Daarom is New York nou besig om kompas te maak. Omdat so baie gemeenskappe soos ons s'n bewys het dat komposering benodig word, is dit nodig en werk.
Intussen was die persoonlike voordele vir my die mense wat ek ontmoet het en die vriende wat ek gemaak het. Ook, ek het dit self uitgevind. Ek het nie geweet wat ek gedoen het nie, en ek het dit begin en gesien het. Ek het my eie stelsel ontwikkel om iets te doen. Sodra jy dit op een gebied van jou lewe doen, kan jy dit op alle gebiede doen. Dit het my minder ongemaklik gemaak omdat ek nie geweet het hoe om te begin nie.
Hier is die moraal van hierdie storie vir my: Ons kan deur middel van ons eie lewenstyl en ons deelname aan gemeenskappe en plaaslike en staatsregerings steeds positiewe verandering inisieer. Ons hoef nie net te vereffen vir die weerstaan ​​van negatiewe verandering nie.
Colin Beavan het hierdie artikel geskryf vir JA! Magazine. Colin help mense en organisasies om te leef en te werk op maniere wat 'n betekenisvolle impak op die wêreld het. Sy mees onlangse boek is "Hoe om lewendig te wees," en hy blogs by ColinBeavan.com. Behalwe JA! tydskrif, sy artikels het verskyn in Esquire, Atlantic, en die New York Times. Hy woon in Brooklyn, New York.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Aktivisme > Hoe een persoon se klein, dapper komposstap verander New York City