Die verlies van 'n olyfboom in die kaal heuwels van Bethlehem - Interessant
Die verlies van 'n olyfboom in die kaal heuwels van Bethlehem
Sabina leun oor my en staar by die venster uit. 'Ek het nog nooit die Dooie See gesien nie,' sê sy met haar hand op my been. Die South Hebron Hills lyk soos 'n onvoltooide skets in 'n reeks olieverfskilderye, stowwerige buitelyne wat nog wag vir die was van 'n verfkwas.
Sy leun terug in haar stoel, neem my hand en beduie na dinge, merk hul name in Arabies en dan in Engels af. Sy stop net toe ons deur die kontrolepunt rol, en druk my vingers in totdat ek ongemaklik skuif en grimas.
Die bus beweeg traag deur die woestyn, sy enjin kreun en fluit terwyl die bestuurder van die snelweg af en na 'n grondpad trek. Iyad kyk na sy klembord en raadpleeg die bestuurder. Die studente klim in die gang deur, druk deur die nou ingang van die bus en mors dan in die woestyn uit. Hulle hou hul arms op om hul oë te beskerm, en oriënteer hul teen die heuwels voordat hulle teen die steil wal en na die oewer van die Dooie See jaag.
'Pasop vir sinkgate', skree ek paniekbevange, maar Amira glimlag net. 'Dit is veilig hier, habibti. Halas. Hou op om jou te bekommer. "
'Oorgrens', vertel sy vir hulle. "Besoedeling is grensoverschrijdend."
Iyad loop oor die grond en meet waar die studente moet staan. Hy kyk na sy horlosie. 'Die vliegtuig sal binnekort hier wees.' Ek knik en Amira en ek stap langs die wal om die studente bymekaar te maak. Regoor die Dooie See vergader Israeliërs en Jordaniërs om die nommers 3 en 0 te vorm. Ons is die 5. As die vliegtuig met 'n fotograaf vlieg wat by die deur uitvlieg, vorm ons gesamentlike liggame die nommer 350. Die dele per miljoen CO2 wat wetenskaplikes aan ons gesê het ons moet onder bly om katastrofale klimaatsverandering te voorkom. Die foto sal saam met duisende ander deelneem van klimaatsproteste oor die hele wêreld.
Die klimaatbeweging in die destydse Palestynse gebiede is slegs 'n handvol proaktiewe omgewingsbewustes en wetenskaplikes. Iyad is een van hulle. Ek is 'n nuutgesette gegradueerde, 'n klimaatnavorser, en werk aan aanpassingsbeleid in konflikgebiede. Amira is 'n opvoeder, vasbeslote dat haar studente die gevolge van verwoestyning leer en hoe om waterbesoedeling te karteer. 'Oorgrens', vertel sy vir hulle. "Besoedeling is grensoverschrijdend."
Ons staan ​​op die lyn wat Iyad uitgemaak het, hande vashou en oor ons skouers kyk na die glinster van die water agter ons. Die mengsel van hoërskool- en universiteitstudente was gretig om deel te neem toe ons die projek uiteensit, maar ek vermoed dat hul entoesiasme 'n reis na die Dooie See omring het. Sabina kyk voortdurend na haar weerkaatsing in die water, steek haar hand uit en gooi haar vingers in die modder. 'Hulle het nog nooit soveel water op een plek gesien nie,' sê Iyad terwyl hy agter my aanstap.
Die son is op sy hoogste punt en blaas neer en bak die grond. Iyad fluit en waai met sy arms. Ons kudde die studente terug na die bus en ry na Ein Gedi. Op die kantoor in Beit Jala het Iyad besluit dat ons 'n volle dag uit die uitstappie gaan maak, middagete by die botaniese tuine in Ein Gedi gaan hou, en die sonsondergang vanuit 'n pretpark in Jerigo gaan kyk.
Amira en ek sak op 'n piekniekbank neer terwyl die studente versprei. Die skaduwee versamel in swembaddens rondom die bome, niks soos die skroeiende wit hitte van die heuwels rondom Bethlehem nie - heuwels wat van hul woude gestroop is en vervang word met die gewone mure en rooi dakke van nedersettings. Amira beweeg na die Adenium-blomme. 'My vader wil dit graag sien.'
Ek knik. Elke Sondag, na 'n massa by die Church of the Nativity, stap ek saam met Amira se familie middagete, waar ons ure lank om die eetsaal sit, koffie drink en lui praat oor die weer. Verlede week het ek na hul olyfbome gevra en bewondering uitgespreek oor die silweragtige blare en die skaduwee. 'N Skaduwee gaan deur sy bruin oë voordat Amira se pa opstaan ​​en uit die kamer in sy pantoffels skuifel. Hy het teruggekom met 'n swart-en-wit foto en dit aan my oorhandig oor 'n skinkbord met klewerige heuningdesserte.
Die foto is korrelig en krul aan die rande. Ek glo nie dat dit Bethlehem is nie, maar die heuwels op die foto openbaar hulle stadig maar seker as bekende silhoeëtte, dieselfde klontjies aarde wat ek elke aand van my dakwoonstel af staar. Maar op die foto strek 'n woud oor die heuwels.
'Daar was baie bome,' sê haar pa voordat hy in stilte verval en suiker in sy koffie roer.
Ek draai in my stoel in, draai my oë na die son terwyl ek by die venster by die beige heuwels uitkyk.
'Pinebos', sê hy en beantwoord die vraag wat ek nie gevra het nie. 'Pragtige dennebos. Ek was vroeër saam met my gesin toe ek as kind was. "
Sy stem is so versmoor van emosie dat ek nie weet wat om te sê nie en mompel onsamehangend oor hoe mooi dit moes gewees het. Hy maak sy keel skoon, reik na die foto. Ons oë vergader en ek steek my kop in verwarring uit, gly my blik na Amira vir gerusstelling, maar sy staar na haar hande.
Sy is op my ouderdom, en kan nie dink hoe die woude gelyk het nie, en vertrou op haar pa en 'n ou foto om die geheue te beveilig.
In Ein Gedi kyk ek na Amira en wonder of dit haar manier is om te verseker dat haar vader se herinnering aan die woud voortleef. Ek weet dat sy die foto aan haar studente wys.
Die tieners gooi hul kosblik op die grond. Ek skree vir hulle om die asblik te gebruik. Amira frons. Sy skud haar kop. 'Hoe kon hulle die bome skeur?' eis sy. 'Hoe kon hulle?'
Ek leun my kop teen haar skouer en ons swyg. Ons bly so 'n rukkie en luister hoe die kinders in die kreek spat.
Die wind wat deur die bome beweeg, skep 'n droë, rasperende geluid. Ons kyk albei na die takke en ek vertel haar hoe die Cherokee glo dat God blyk uit die boomtoppe. My stem van my ouma vul my kop. 'Unelanuhi, sê sy, haar Britse aksent versigtig om die woord. 'Groot gees, aanbieder van die tyd.'
'N Israeliese parkwagter loop verby. 'Hierdie kinders is by jou? Hulle gooi asblik op die grond. "
Sy sanderige hare word in 'n poniestert getrek, sy blou oë is op my neergesit met agterdog. Amira het teruggetrek, haar skouers krul vorentoe, haar oë op die bome voor haar. Ek vra om verskoning, borsel die stof uit my broek en begin die asblik optel en skree vir die kinders om te kom help. Amira laat haar kop in haar hande rus en ek laat haar wees.
'N Week later stap ek en Hassan na Battir. Hy trek die ledemaat van 'n amandelboom af na my uitgestrekte hand. Ek pluk die fuzzy drupes en hy kraak dit oop met 'n rots. 'Probeer hier.' Ek knibbel die einde van 'n amandelskerf, en hy glimlag as ek hom bedank.
Ons gaan stap, struikel oor die rotse en droë grasse in ons sandale. Die groep - 'n span joernaliste, werkers van menseregte en nuuskieriges - is agter ons.
Twee soldate stap uit die stof, gryp die vrou aan die arms en lig haar op en uit die pad. Die stootskraper draai vorentoe.
Battir, 'n klein dorpie wat bekend is vir sy terrasvormige landskap, veg hard om homself te beskerm teen Israeliese ontwikkeling en die plasing van die Wesoewer se veiligheidshindernis deur UNESCO te versoek om die dorp as 'n wêrelderfenisgebied te erken. Hassan lei ons op 'n roete wat hy hoop toeriste sal lok om uit Bethlehem te gaan stap om die dorp te besoek. Gewoond aan die droë, stowwerige heuwels rondom my woonstel, voel ek net soos ek toe ek die eerste keer na die noorde van Israel gewyk het, waar ek Wally laat omdraai het sodat ek aan die kant van die pad kon staan ​​en die groen heuwels kon laat blus. my oë met kleur.
Terwyl ek in stilte loop, let ek op die wingerde, die olyf-, amandel- en vrugtebome - 'n ontploffing van die klein sakke tuin in die hoeke van Bethlehem wat gelukkig genoeg is om voldoende watervoorsiening te hê. Eikebome en terpentynbome laat sak hul ledemate op die grond, en strek skaduwee oor die woestyn. Die terrasvormige landskap is so 'n dramatiese kontras met waaraan ek gewoond is, dat ek aanhou om na Hassan te draai en dan weer terug te keer, 'n ongelooflike uitdrukking op my gesig. Hy wys op die lae rotsmure: "Palestyne verloor hierdie kennis; hulle vergeet hoe hul voorouers hierdie terrasmure met die hand gebou het."
Sy hand rus op die tak van 'n olyfboom, en hy dra dieselfde uitdrukking as Amira en Sabina: feitelik getint met 'n oorgeërfde nostalgie.
As die lug van 'n harde blou vervaag na die ligte pers van 'n Vartan-iris, loop ek huis toe, my hartseer en verwarring oor die Bethlehem-bome, die stryd om Battir, Sabina wat nog nooit die Dooie See gesien het nie. Idees oor plek en mense wat deur my optree, druk op die aangrypende, kwaad sere van my eie land, maar laat my verwonder aan die draad van kontinuïteit tussen mense, hoe ons uit die land gedryf kan word, en tientalle, honderde, duisende jare later, smag nog steeds daarna. Hierdie aanhegting is 'n balanserende handeling, 'n ewigdurende stryd tussen ekonomie en emosie, terwyl ons politieke stelsels sukkel om te begryp hoe 'n persoon tot 'n plek kan behoort, hoe die sweef van 'n spesifieke boom of die geknipte sny van 'n berg of die reuk van die stof. of die geluid van die sikades kan 'n hart vorm soos 'n legkaartstuk en dit in 'n nis gly soos een van Darwin se vinkies.
Die herinnering, geskenk van geslag tot geslag, word nie so maklik soos 'n olyfboom ontwortel nie, dat hartseer nie so maklik onttrek word nie.
Want as ek deur die beelde blaai, kan my gedagtes nie uitwis nie, hou my hart altyd op dieselfde een. 'N Ou vrou wat aan 'n boom vasklou. Haar geknarsde hande krap aan sy gladde bas, sy stam is versamel soos die senings van 'n voorarm. 'N Bulldozer druk vorentoe en stop dan, pluime stof styg bo sy bande uit, 'n fyn sand wat die longe verstik. Die vrou begrawe haar gesig teen die boom.
Twee soldate stap uit die stof, gryp die vrou aan die arms en lig haar op en uit die pad. Hulle gesigte is omgekrap en verraai niks. Die stootskraper draai vorentoe en druk die silwer blare van die boom in die stof in, met sy verduister wortels na die lug.
Die vrou sink op die grond, steek haar gesig in haar hande, skouers vorentoe geknak, bewe. Die blare sidder saggies in die briesie.
Ek is geïmmobiliseer. Ek is hier om 'n onderhoud met hierdie vrou en haar gesin te voer, alles te dokumenteer vir 'n verslag, maar my besinning in 'n venster naby is soos 'n spook wat terugkyk. Gesinslede kom bymekaar, beweeg styf oor die grond, harde stukke woestyn oop na die hemel. Hulle lig haar op en sy hang swaar. Haar huil eggo oor die leë land. Sy gil, skree in Arabies. 'Hierdie bome is net oor.' 'N Kind hou die einde van haar rok vas, met die oë breed. 'Hierdie een was duisend jaar oud,' huil sy.
Haar seuns buig hul koppe, maar die kind trek weg en hardloop na die boom. Die soldate lig hul wapens op, laat sak hulle dan. Daar is 'n ongemaklike stilte, huiwering hang in die lug voordat die seun sy hande op die boom plaas, 'n tak breek, dit bo sy kop hou terwyl hy terughardloop, sy hart toegedraai in die herinnering aan 'n boom. Sy nalatenskap, 'n tak het afgesplits.