Inentings: Is vryheid belangriker as dwang?(Argieffoto: Unsplash) Die geskiedenis van die mensdom – en meer spesifiek dié van Afrikaners – word deur ’n strewe na vryheid gekenmerk. In teenstelling hiermee word hierdie geskiedenis ook deur onverdraagsame meningsverskille op persoonlike vlak en erge onderlinge twis in ons gemeenskappe, instellings en selfs families gekenmerk. ’n Meningsverskil is op sigself natuurlik nie ’n slegte ding nie, aangesien dit daartoe bydra dat kultuurgemeenskappe deurlopend onderling kan besin oor wat die beste oplossings vir die uitdagings is wat hulle in die gesig staar. Wanneer meningsverskille egter ontaard in ‘n volskaalse twis, ondermyn dit ’n gemeenskap se vermoë om saam te werk – selfs aan menige saak waaroor hulle wel saamstem. ’n Bekende voorbeeld hiervan is die erge “broedertwis” wat tydens die eerste helfte van die vorige eeu tussen ondersteuners van die destydse Nasionale Party (Natte) en die Suid-Afrikaanse Party (Sappe) ontstaan het. Families, kerke en gemeenskappe is in twee geskeur – en in sommige gevalle selfs gesinne. Dit het samewerking oor gemeenskaplike sake byna onmoontlik gemaak, wat uiteindelik tot nadeel van die hele gemeenskap was. Die onverdraagsaamheid teenoor verskille was ook lynreg in botsing met die strewe na vryheid, wat natuurlik ook die vryheid om ’n eie mening te mag hê insluit. Meer onlangs, tydens die laaste dekade van die vorige bedeling, het Afrikaners weereens in ’n ernstige twis verval. Dié keer was dit ’n stryd tussen ondersteuners van die Nasionale Party (NP) en Konserwatiewe Party (KP). Ongelukkig is die twis tot só ’n mate op die spits gedryf dat dit in ’n situasie ontaard het waar nie een van die twee groepe met ’n volhoubare langtermynoplossing vorendag kon kom nie. Dit het uiteindelik die ANC tot voordeel en Afrikaners tot nadeel gestrek. Weereens was vryheid die slagoffer. Sedert AfriForum se stigting 15 jaar gelede het die organisasie hard daaraan gewerk om die ou verdelingslyne tussen Afrikaners te oorbrug. Dié poging was bo verwagting suksesvol. Dit is oorbrug deur te fokus op die gemeenskaplike belang wat die meerderheid Afrikaners deel: dat elkeen ’n beter toekoms vir hulself, hul gesinne, nageslag en gemeenskap wil bou op ’n grondslag van wedersydse erkenning en respek tussen gemeenskappe. Verskillende standpunte onder Afrikaners oor baie sake word op volwasse wyse gerespekteer. Die klem word daarop geplaas dat dit in almal se belang is om, ten spyte van hierdie verskille, met groot vrug saam te werk aan dit waaroor ons, tot ons almal se voordeel, saamstem. ’n Praktiese voorbeeld hiervan is dat AfriForum se sowat 10 000 vrywilligers wat deel vorm van ons 164 landswye buurtwagte die visie deel dat hulle hul gemeenskappe veiliger wil maak. Om saam ’n suksesvolle buurtwagpatrollie te ry, maak dit nie saak of die persoon wat saam met jou in die motor ry ja of nee gestem het tydens die 1992-referendum, of nou vir die DA, VF+, ACDP of ’n ander party stem of nie stem nie. Al wat saak maak, is dat hulle aan ’n gemeenskaplike belang werk wat sulke verskille ondergeskik stel. AfriForum en die Solidariteit Beweging se sukses om Afrikaners ten spyte van duidelik bestaande verskille te laat saamwerk, word deur interne navorsing onder AfriForum-lede onderstreep, wat wys dat hulle grootliks eweredig in die sogenaamde 80%-middelgroep van Afrikaners versprei is. Daar is wel kleiner groeperings aan sowel die vêrlinkse as vêrregse kante van die spektrum wat vyandig teenoor AfriForum is. Dit is egter nie nadelig nie, aangesien die teenwoordigheid van die uiteenlopende pole aan die rante van die spektrum in AfriForum onafwendbaar sou meebring dat samewerking tussen die 80%-middelgroep Afrikaners onmoontlik sou wees. Ons moet die reusevordering koester wat gemaak is om Afrikaners oor ’n wye spektrum heen te laat saamwerk. Ons moenie toelaat dat nuwe meningsverskille weer in ’n volskaalse twis ontaard nie. Daarom moet ons daarteen waak dat die huidige debat oor of mense teen Covid-19 ingeënt moet word of nie, en dat inentings en ivermektien nou onnodig as teenpole tot mekaar geposisioneer word, nie op ’n volskaalse twis en die toepassing van dwangmaatreëls uitloop nie. Ek het my vryheid van keuse uitgeoefen en ná deeglike oorweging ’n persoonlike besluit geneem om wel ingeënt te word. Wat my betref, het ek besluit dat die voordele wat die inenting inhou groter as die moontlike nadele is. Die voordele van die entstof word ook in ’n verslag van die Solidariteit Beweging uiteengesit. Ek het reeds my tweede inenting sonder enige newe-effekte ontvang. Kallie Kriel. (Foto: Reint Dykema) Van my beste vriende het egter die persoonlike besluit geneem om nie ingeënt te word nie. Dit is hul goeie reg, net soos wat dit my goeie reg is om anders te besluit. Dié benadering voorveronderstel dat ons nie onsself die mag toe-eien om namens ander te besluit oor sake wat hulle as persone direk raak nie. Hierdie respek vir mekaar se standpunte het tot gevolg dat ons met groot gemak kan voortgaan om op dit wat gemeenskaplik is en ons saambind te fokus. Dit is binne dié konteks dat AfriForum veg dat elkeen wat besluit om ingeënt te word sonder rompslomp en so gou moontlik toegang tot ’n entstof kry. AfriForum het reeds regsaksies geloods om vrye toegang tot entstowwe te help verseker. Op grond van dieselfde beginsel van vryheid van keuse sal AfriForum ook enige maatreëls deur die staat teenstaan wat mense dwing om ingeënt te word, selfs al is ek persoonlik ten gunste van inentings. Dié van ons wat wel inentings ondersteun, moet versigtig wees om nie die staat se moontlike planne te ondersteun om mense se liggaamlike integriteit te skend deur ’n naald onder dwang in hul arms te wil druk nie. As ons toelaat dat staatsdwang oor iets plaasvind waaroor van ons dalk op die oomblik persoonlik mee saamstem, open ons die deur vir die staat om in die toekoms iets op ons te kan afdwing waarmee ons self dalk ’n beginselprobleem het. Staatsdwang is en bly gevaarlik, ongeag die onderwerp daarvan. Kom ons elkeen – ongeag ons standpunt oor entstowwe – werk saam aan dit waaroor ons saamstem, sonder om in twis oor ons verskille te verval. En bowenal, kom ons staan saam om te verhoed dat ’n magshonger ANC-regering ons aan dwangmaatreëls onderwerp. Kom ons kies vryheid bo dwang en onverdraagsaamheid.