John Dudley en die regering - Verloop van Geskiedenis - 2021
John Dudley en die regering
John Dudley was net soos Somerset 'n lid van die Privy Council wat deur Henry VIII aangestel is om te regeer terwyl Edward minderjarig was. Dudley was, soos Somerset, gretig om sy mag uit te brei. In die beginjare van Edward se bewind was Somerset egter die belangrikste figuur, en totdat sy sukses die boer-rebellies in Norfolk verslaan het, het Dudley 'n sekondêre figuur in die regering gebly. Die verwydering van Somerset in 1549 het Dudley egter die geleentheid gebied om sy eie magsbasis uit te brei.
Dudley was 'n slim politikus. Hy weet wat nodig is om soveel mense as moontlik te hou. Dudley het die indruk geskep dat hy simpatiseer met die Katolieke, maar ook met godsdienstige konserwatiewes. Hy het die indruk geskep dat hy met die Privy Council sou werk, terwyl Somerset dit effektief omseil. Terwyl Dudley hierdie verhoudings kweek, ontwikkel hy ook sy vriendskap met aartsbiskop Thomas Cranmer, wat 'n groot invloed in die koninklike huishouding gehad het. Cranmer gebruik sy posisie om te verseker dat Dudley onmiddellik toegang tot Edward VI het. Dudley het gedoen wat hy kon om hom vir die jong koning lief te hê - iets wat hy met sukses gedoen het. Teen Februarie 1550 was hy sterk genoeg om die konserwatiewes uit die Privy-raad te laat verdryf. Om sy beheer oor die Raad te verseker, is hy as die Here se president aangestel. Teen die tyd van die teregstelling van Somerset in Januarie 1552 was Dudley generaal Warden van die Noorde (wat hom 'n groot militêre invloed gegee het) en hertog van Northumberland. Terwyl hy in die regering was, gebruik Dudley sy posisie om sy eie mag uit te brei, maar hy het ook 'n reeks belangrike hervormings ingestel. Terwyl geskiedkundiges geneig is om Somerset as minder bekwaam te beskou, word Dudley as 'n bekwame en slim politikus beskou.
Die belangrikste les wat Dudley uit Somerset se foute geleer het, was om 'n positiewe verhouding met die Privy Council te ontwikkel. Dudley wou die Raad beheer, maar dit aan sy kant hê. Hy laat toe dat William Cecil en William Paget - albei ondersteuners van Somerset. Dudley was egter bewus daarvan dat albei mans bekwame operateurs was. Hy het geweet dat Cecil en Paget hom effektief sou bedank dat hy hulle weer in die vou gebring het en in teorie vir hom sou werk. Dudley het ook die aantal mans in die Privy Council tot 33 vergroot - hoewel hy sy eie mans daarvoor aangestel het. Dudley het veral mans met militêre ervaring aangestel, sodat hy militêre steun kon verseker indien nodig. 33 mans was egter te groot vir die Raad om doeltreffend te werk. Daarom het Dudley 'n kleiner binnekring binne die Raad geskep, maar hy het wel verseker dat die Raad as entiteit die middelpunt van die regering was en sodoende nie vervreem soos Somerset gedoen het nie.
Dudley het 'n moeilike situasie geërf. Frankryk het in Augustus 1549 oorlog teen Engeland verklaar in 'n poging om voordeel te trek uit die binnelandse probleme wat Engeland ondervind. Dudley het vir die vrede met die Franse gedagvaar omdat hy besef het dat dit 'n oorlog was wat Engeland nie kon wen nie. Selfs hierdie diplomatieke beweging het weer tot stand gebring toe die Heilige Romeinse keiser, Charles V, die Engelse 'nuwe' beleid teenoor Frankryk wantrou het. Charles was ook kwaad dat Dudley hom in lyn gebring het met die meer ekstreme biskoppe, soos Nicholas Ridley en Hooper, wat die Kerk van Engeland in die rigting van die Calvinisme wou stoot. Charles het 'n beleid van godsdienstige moderering versoek en so 'n stap was duidelik nie matig in die oë van die keiser nie. Die reddende genade wat Dudley oor Charles gehad het, was dat die keiser skaars in die posisie was om Engeland onder druk te plaas, aangesien sy posisie op die vasteland van Europa ver van sterk was.
Die grootste probleem waarmee Dudley te kampe gehad het, was Engeland se chroniese finansiële situasie. In alle opsigte was Engeland teen die einde van 1549 bankrot. Somerset het oorloë geveg wat nie bekostigbaar was nie en wat afkomstig was van kroonlande wat eens weg was, geen kans gehad het om iets meer by die tesourie te voeg nie. Aan die einde van 1549 moes die koninklike huishouding £ 50,000 per jaar leen om bloot te bestaan. Dudley gebruik die muntstuk, wat op kort termyn £ 114,000 ingebring het, maar inflasionêr was. Ongeag hiervan moes Dudley geld van Europese bankiers tot die bedrag van £ 243,000 leen. Hy het William Cecil weer aan bewind gebring as Staatsekretaris, wat saam met Sir Thomas Gresham die mag het om die ekonomie van Engeland uit te sorteer. Albei mans het die welgestelde Londense handelsondernemings oorreed om staatskuld te ondersteun, en Gresham is met £ 12,000 per week na Nederland gestuur om die aandelemarkte ten gunste van die Engelse mark te manipuleer. In Maart 1552 is die silwerinhoud in munte op die vlak van 1527 herstel, alles in 'n poging om die vertroue in die ekonomie te herstel. Teen 1553 is Dudley se werk allesbehalwe opgelos - alhoewel hy nog meer Kroonlande moes verkoop. Dudley het die ekonomie voldoende gebalanseer om 'n 'privy coffer' in te stel - 'n bedrag geld wat vir noodgevalle opsygesit is. "Hy het die vermoë getoon om gesag te delegeer en die vaardigheid om die regte persone vir die taak te kies." (Nigel Heard)
Met die ontwikkeling van sy fiskale hervormings wou Dudley die manier waarop koninklike inkomste ingesamel is, vereenvoudig. Sy idee was om die aantal kantore wat koninklike inkomste ingesamel het, tot net twee te verminder - die Skatkis en die Kantoor van Kroonlande - of om alles in die Skatkis saam te smelt. Dudley het geglo dat dit korrupsie sou verminder, want hy was deeglik bewus daarvan dat geld wat vir die koninklike koffers bestem is, nie daar sou kom nie. Hierdie hervormings is nie in die bewind van Edward ingestel as gevolg van sy vroeë dood nie, maar is in die regering van Maria I ingestel.
Dudley het ook die sosiale probleme van die dag met vaardigheid hanteer. Algemene inflasie, werkloosheid en hoë voedselpryse het almal gedreig om die samelewing te destabiliseer. Dudley gebruik 'n tweestemmige benadering. Aan die een kant onttrek hy ongewilde wetgewing soos die 154 Wet op Geurmiddels. Aan die ander kant het hy die wetlike beheer van beamptes in die streke verskerp. Daar kan egter min twyfel bestaan ​​dat Dudley die nood van die armes probeer verlig het. Hy het die wetgewing teen omhulsel kragtig goedgekeur en die werk van omheiningskommissies is gestaak. Dudley het ook wetgewing ingestel om te keer dat buitensporige rente op skuld gehef word. Om dit te ondersteun, het hy meer wetgewing ingestel om te verseker dat plaaslike beamptes bejaardes, pasiënte en gestremdes ondersteun. Alhoewel hy nie kon hoop om al die finansiële probleme van Engeland op te los nie, was Dudley voldoende om te verseker dat baie mense glo dat hy doen wat hy kon om die minderbevoorregtes te help.
Teen middel 1552 het dit gelyk of Dudley 'n posisie het wat so kragtig was dat niemand sy mag kon betwis nie. Hierdie mag het egter 'n groot swakheid gehad. Dit was afhanklik van Edward VI. As hy jonk sterf, dan sou sy opvolger die Katolieke Mary wees. Sy sou geen vragmotor hê met die godsdienstige hervormings van Dudley nie en sou haar eie mans ingebring het. Haar 'span' sou Dudley nie ingesluit het nie. Die vroeë - en vir Dudley ontydige - dood van Edward in Julie 1553 beëindig die kanse wat hy gehad het om sy mag te sementeer.
Dudley se poging om Lady Jane Gray, getroud met sy oudste seun Guildford, op die troon te plaas, was 'n slegte mislukking. Dudley het nie daarin geslaag om in ag te neem dat die bevolking van Engeland 'n natuurlike instink het om 'n dinastiese erfenis te ondersteun nie. Dit was waar by Maria. Hy is op 22 Augustus tereggestelnd 1553.
John Dudley, hertog van Northumberland
John Dudley, hertog van Northumberland, was 'n Tudor-soldaat en politikus wat hoofminister geword het in die bewind van Edward VI. John Dudley is die meeste ...