Europese ontdekkingsreisigers van ’n eeu of twee gelede kon hulle nog aan die tonele verwonder: die massas wildsbokke op ons golwende grasvlaktes en ewe veel ander diere in ons boswêrelde. Want toe was Afrika nog grotendeels ongerep... ’n vasteland waarvan die pragtige plante- en dierelewe in ’n harmonieuse ewewig verkeer het.
Daar is twee afsonderlike sones in die dierewêreld van Afrika: die noordelike en noordwestelike sone, wat die Sahara insluit, en die Ethiopiese sone, waarby die hele vasteland suid van die Sahara inbegrepe is.
Die noordelike en noordwestelike sone word gekenmerk deur diere wat soortgelyk is aan dié wat ’n mens in Eurasië vind. Dis ’n wêreld van makgemaakte diere soos skape, bokke, perde en kamele. Die Barbaryse skaap, Afrika-edelhert en twee soorte Europese steenbokke is inheems aan die Noord-Afrikaanse kus. Woestynvosse word in die Sahara aangetref, asook hase, gaselle en die jerboa (woestynspringmuis, ’n springende knaagdiertjie).
Die voëls behoort meestal tot Ou Wêreldse groepe. Die tarentaal is ’n belangrike wilde voël. Watervoëls, vernaamlik pelikane, reiers, flaminke en ooievaars, versamel in hul menigtes. Die ibis (Nylreier) is darem ook nog volop in die Nylgebied, terwyl die volstruis in Oos- en Suidelike Afrika voorkom.
Die reptiele is ook meestal Ou Wêrelds en sluit akkedisse, krokodille en skilpaaie in. ’n Verskeidenheid van giftige slange, waaronder die mamba, word regdeur die Ethiopiese sone aangetref. Luislange kom veral in Wes-Afrika voor.
''Afrika,'' sê een waarnemer, ''is vandag in ’n gedurige stryd om oorlewing gewikkel. Jy sien dit aan die oorloë, die hongersnode, die stryd teen vigs. Maar jy sien dit ook in sy natuur. Waar dit alles nog gaan eindig, is ’n ope vraag.''
Die drastiese verkleining van die hougebied van die leeu was die gevolg van menslike indringing in die savanne—omdat leeus in oop gebiede hou, word hulle maklik deur jagters en veewagters geskiet.
Leeus se prooi wissel van insekte tot kameelperde. Hulle verkies groot diere soos sebras. Dis hoofsaaklik die wyfies wat jag en wel saans en as ’n groep. Eers nadat ’n prooidier platgetrek is, maak die mannetjie sy verskyning om vir die maaltyd aan te sit.
Die ivoortande, wat diep in die skedel vassit, is eintlik enorme snytande wat regdeur die dier se lewe aanhou groei.
En dan het die Afrika-bosolifant normaalweg vier toon­naels aan die voorpoot en drie aan die agterpoot, teenoor die Afrika-woudolifant wat in die reël vyf toonnaels aan die voorpoot en vier aan die agterpoot het.
Selfs die toonverskille toon dus dat die woudolifant op sy eie vier pote kan staan as ’n olifanttipe uit eie reg!
wat dit op hierdie bladsy by Wikimedia Commons op die wêreldwye web geplaas het en gelisensieer het ingevolge die Creative Commons Attribution ShareAlike 2.5-lisensie. Kortom, deling en afgeleide werke word vergun mits behoorlike erkenning gegee word en dit slegs versprei word ingevolge ’n lisensie wat identies is aan hierdie een. Amptelike lisensie
Die renoster is die grootste lewende landsoogdier met die uitsondering van die olifant en miskien die seekoei, met ’n uiteindelike skouerhoogte van een en ’n halwe tot iets onder die twee meter en ’n lengte van so drie, vier meter. Die wyfie kry een kalfie ná ’n draagtyd van vyftien tot agttien maande. Die kalf kan dertig maande lank by die koei bly, maar wanneer ’n tweede kalf gebore word, word die oudste spruit deur die ma weggejaag, ten minste tydelik.
DIE arme buffel is blykbaar ’n dier met ’n reputasie! ’n Onbeskofte mens word immers ’n buffel genoem, en soms ook ’n nukkerige, nors mens. Maar eintlik is die buffel ook maar net ’n neef van die doodgewone melkbees, weliswaar sterker en meer formidabel, dog sekerlik nie meer ongepoets as sekere ander groot bullebakke in die natuur nie!
Die Kaapse buffel, wat verspreid oor die grootste gedeelte van Suidelike Afrika en Midde-Afrika voorkom, het ’n skouerhoogte van sowat 1,7 meter. Hy is bekend vir sy horings wat ’n helm oor sy voorkop vorm en tot omtrent een meter lank word.
Die dwerg-woudbuffel hou in beboste dele van Midde- en Wes-Afrika. Hy is sowat anderhalf meter hoog, het ’n rooi vel en horings van sowat 75 cm lank wat na agter gedraai is.
BO: Veral in die laaste jare van die Berlynse Muur het ’n kaal strook tussen die grensheining en die betonversperring gesorg dat die grenswagte enige vlugteling na Wes-Berlyn maklik kon raaksien—en skiet. Maar aan die Wes-Berlynse kant van die Muur het die vrye Berlyners steeds die somberheid probeer verdryf... met kleurige tekeninge soos dié wat des te skerper afgesteek het teen die verskrikking.
wat dit vir gebruik beskikbaar stel ingevolge die GNU Free Documentation License, waarvan die bepalings verstrek word by hierdie skakel van die vrye Wikipedia-ensiklopedie
REGS: Die foto wat die wêreld geruk het. Die jong vlugteling Peter Fechter lê langer as ’n uur dodelik gewond en kermend langs die Berlynse Muur, maar die grenswagte wat hom geskiet het, weier om hom te help.
DIE seun se hulpkrete is verskriklik. Langer as ’n uur vul dit die lug langs die grou Muur van Skande. Maar die grenswagte wat hom geskiet het toe hy probeer het om oor die Muur te vlug waar die vryheid vir hom gewink het, verroer geen vinger om hom te help terwyl die lewe uit hom bloei nie.
Dit was toe die Russiese Sowjet-unie met sy Oos-Duitse lakeie die oostelike deel van die stad beset het—en mettertyd ’n hoë betonmuur om die vrye Amerikaanse, Britse en Franse sektore van Wes-Berlyn opgerig het om te keer dat Oos-Duitsers soontoe padgee.
DIE Tweede Wêreldoorlog (1939-1945) sou sy skadu oor Europa bly gooi lange dekades nadat die oorlog verby was.
In Maart 1946 het die destydse Britse premier, Winston Churchill, gewaarsku dat ’n “ystergordyn” besig was om oor Oos-Europa neer te daal omdat die Russiese Sowjet-unie nie-demokratiese Kommunistiese regerings afgedwing het op elke land wat ná die oorlog onder sy militêre beheer was.
Dit het ook in ’n deel van Duitsland gebeur, waar die Russe die oostekant van die land beset het, teenoor die besetting deur die Amerikaners en andere in die westelike deel. In die Duitse hoofstad Berlyn was daar eweneens ’n Russiese besetting in die ooste, terwyl die Amerikaners, Britte en Franse in beheer van Wes-Berlyn was.
En soveel Duitsers het juis in Berlyn van die ooskant na die westekant oorgeloop, dat die Kommuniste ’n reuse-muur reg rondom Wes-Berlyn gebou het om dit te verhinder.
Dit was die jare van die sogenaamde Koue Oorlog tussen die Weste en die Sowjet-unie en dié se Kommunistiese meelopers in Oos-Europa. Die taktiek van Amerika en sy bondgenote was om kernwapens as ’n afskrikmiddel te gebruik ten einde te verhinder dat die Sowjet-unie Wes-Europa binneval en om tyd te koop en te hoop op die Sowjet-unie en sy satellietstate se interne hervorming en selfs die ineenstorting van die Kommunisme.
Dit het uiteindelik gebeur. Ná vier dekades van ’n geweldige duur wapenwedloop, het die Sowjet-ekonomie in die 1980’s in duie gestort. Sodra dit duidelik geword het dat nie Sowjet-unie nie langer militêr sou ingryp nie, het die volkere van Oos-Europa die Kommunisme oorweldigend verwerp in ’n golf van meestal vreedsame revolusies regdeur 1989 en 1990.
DIE Berlynse Muur (of “Berliner Mauer” soos die Duitsers dit noem) was ’n betonkonstruksie wat reg rondom Wes-Berlyn gespan het in die tyd toe Duitsland, soos ons gesê het, nog ’n verdeelde land was. Die muur het van 1961 tot 1989 bestaan, waarna dit afgebreek is toe die toestande wat tot die oprigting daarvan gelei het, radikaal verander het.
Net soos Duitsland ná die Tweede Wêreldoorlog opgekerf was in ’n vrye Weste en ’n Kommunistiese Ooste, só was Berlyn ook letterlik in twee gesny met ’n woelige kapitalistiese westelike sektor aan die een kant en ’n stug en bekrompe Kommunistiese Oos-Berlyn aan die ander. Wat die verdeling egter geweldig gekompliseer het, was dat die hele stad, soos ook reeds genoem, soos ’n eilandjie reg binne-in die Kommunistiese Oos-Duitsland gelê het.
Berlyn het in der waarheid ’n brandpunt geword van die geweldige spanning wat in die Koue Oorlog geheers tussen die magtige Sowjet-unie en al die Kommunistiese state wat destyds deur hom oorheers is (natuurlik ook Oos-Duitsland) en die groep Westerse lande wat deur die Verenigde State van Amerika gelei is.
Van die vlugtelinge sou oor die Muur wou klouter net om ’n hanetreetjie van vryheid af koelbloedig deur grenswagte teen die Muur doodgeskiet te word. Desondanks was daar na bewering nagenoeg 5000 geslaagde ontsnappings na Wes-Berlyn.
Aanvanklik kon mense makliker vlug deur oor die doringdraadversperrings te skarrel of uit woonstelvensters op die grens in veiligheid te spring, maar namate die betonmuur verbeter is, kon dit nie meer gedoen word nie. Vernuftiges kon egter steeds wegkom deur onder meer lang tonnels te grawe of met prakseersels soos dié wat in die taal van die Suid-Afrikaanse jongspan as ’n “foefie-slaaid” bekend staan. Dit is ’n lang draad of kabel waarteen met iets soos ’n stuk tuinslang afgegly word.
Ander het eenvoudig hul kans afgewag en maar net gehoop dat die wagte hulle nie sou raaksien wanneer hulle oor die kaal strook land sou hardloop wat algaande langs die Oos-Duitse en Oos-Berlynse deel van die Muur aangebring is nie.
LINKS: Midde-in die Koue Oorlog staan die gewese Amerikaanse president Richard Nixon êrens op ’n stellasie in Wes-Berlyn om bo-oor die hoë Berlynse Muur te kyk.
En by die bekende Brandenberg-hek, ’n landmerk in Berlyn wat gesluit was ten tyde van die bestaan van die Muur, word brokstukkies van die Muur as aandenkings aan toeriste verkwansel.