Dieetfruktose gekoppel aan lewerskade - Nuwe resepte - 2022
Dieetfruktose gekoppel aan lewerskade
Sit die koeldrank neer, want die vrugtige besmette produk kan u meer beïnvloed, dankie
'N Nuwe studie toon die impak van 'n hoë-fruktose dieet op die lewer.
Ons dink almal dat die kunsmatige versoeter wat ons by ons koffie voeg, beter is vir ons dieet, maar 'n nuwe studie toon dat dit gekoppel kan wees aan lewerskade.
Alhoewel die verband tussen dieet fruktose en vetterige lewersiektes en vetsug omstrede bly, 'n nuwe studie van die Wake Forest Baptist Medical Center het getoon dat fruktose die lewer ernstig kan beïnvloed - selfs sonder tekens van gewigstoename. Die studie gepubliseer in die American Journal of Clinical Nutrition op 19 Junie verduidelik dat twee kalorieë moontlik nie gelyk geskep is nie; In werklikheid het lewerskade meer as verdubbel by ape wat vir 'n tydperk van ses weke 'n dieet van vetvrye voedsel met hoë fruktose gehad het. In vergelyking met die kontrolegroep wat met 'n lae-fruktose-vetvet-dieet gevoer is, het die hoë-fruktose-ape drie keer vinniger diabetes opgedoen en hepatiese steatose, of nie-alkoholiese vetterige lewersiekte.
Die hoofskrywer van die studie, professor Wyl Forest Baptist Kylie Kavanagh, D.V.M., het in 'n verklaring gesê: "Ons het fruktose bestudeer omdat dit die mees bygevoegde suiker in die Amerikaanse dieet is." Alhoewel sy nie beslis kan sê dat fruktose die lewerskade veroorsaak nie, sê Kavanaugh dat bewys is dat hoë vlakke bygevoegde suikers veroorsaak dat bakterieë die ingewande verlaat, in die bloedstroom ingaan en die lewer beskadig.
As u die volgende keer dink dat u uself 'n guns doen deur kunsmatige versoeter, koeldrank of energiedrankie op te tel, dink aan die gebruik van die natuurlike goed, parkeer agter in die parkeerterrein en stap 'n entjie verder as gewoonlik . Jou lewer sal jou bedank.
Hoë inname van dieetfruktose kan die lewer se vermoë om vet te verbrand, beskadig: bestudeer
Om fiks en gesond te bly, is dit noodsaaklik om 'n dieet te volg wat sonder vetterige en gemorskos is en ryk is aan seisoenale groente en vrugte. Alhoewel dit nie ontken word dat dit noodsaaklik is om alle makro- en mikrovoedingstowwe te gebruik nie, kan die oorverbruik van enige komponent in die dieet ongunstig wees vir u algemene gesondheid. Volgens 'n onlangse studie wat in die tydskrif 'Cell Metabolism' gepubliseer is, het hoë fruktose in verwerkte voedsel en suikerversoete drankies meer negatiewe gevolge vir die gesondheid as glukose, alhoewel hulle dieselfde kalorie-inhoud het. Die navorsers van die studie waarsku dat 'n hoë-fruktose dieet die lewer se vermoë om vet reg te verbrand, kan benadeel.
"Die belangrikste wegneem van hierdie studie is dat hoë fruktose in die dieet sleg is," sê hoofstudie -skrywer C. Ronald Kahn, professor in medisyne aan die Harvard Medical School.
"Dit is nie sleg nie, want dit is meer kalorieë, maar omdat dit 'n uitwerking op die lewermetabolisme het om dit te vererger om vet te verbrand. As gevolg hiervan kan die toevoeging van fruktose by die dieet tot meer vet in die lewer stoor, en dit is sleg vir die lewer en sleg vir die hele liggaamsmetabolisme, "het Kahn, wat ook dien as die akademiese hoof by die Joslin Diabetes Center in die VSA, gesê.
Die navorsers vergelyk die effek op die metabolisme van ses verskillende diëte in 'n reeks dierstudies: gereelde chow, chow met hoë glukose, chow met hoë fruktose, 'n vetryke dieet met 'n hoë fruktose, 'n vetvet dieet en 'n vetryke dieet met hoë glukose. Die verskillende bekende merkers van vetterige lewer is daarna deur die navorsers ontleed in 'n poging om die gevolge van elke dieet te bepaal.
Volgens die bevindinge van die studie was Acylcarnitines die hoogste by die diere op die vetvet plus hoë fruktose dieet. Aan die ander kant was Acylcarnitines laer in die dieet met 'n hoë vet plus glukose as in die gewone vetryke dieet. Hierdie spesifieke bevinding het aangedui dat glukose 'n ondersteunende vetverbrandingsaksie by hierdie diere verrig het.
Daarbenewens het die navorsers ook die aktiwiteit van CPT1a gemonitor, wat 'n kritieke ensiem is om vet te verbrand. Die navorsers het uitgevind dat die vlakke van CPT1a in die hoë-vet plus fruktose dieet laag is en hul aktiwiteit baie laag was, wat beteken dat mitochondria nie behoorlik kan funksioneer nie.
Van fruktose tot vet
Die toediening van fruktose in die lewer begin 'n reeks komplekse chemiese transformasies. (U kan 'n diagram hiervan op health.harvard.edu/172 sien.) Een merkwaardige verandering is dat die lewer fruktose, 'n koolhidraat, gebruik om vet te skep. Hierdie proses word lipogenese genoem. Gee die lewer genoeg fruktose, en daar begin klein vetdruppels in lewerselle ophoop (sien figuur). Hierdie opbou word nie -alkoholiese vetterige lewersiekte genoem, omdat dit lyk soos wat gebeur in die lewers van mense wat te veel alkohol drink.
Byna onbekend voor 1980, raak nie -alkoholiese vetterige lewersiekte nou tot 30% van die volwassenes in die Verenigde State en ander ontwikkelde lande, en tussen 70% en 90% van diegene wat vetsugtig is of diabetes het.
Vroeg is nie -alkoholiese vetterige lewersiekte omkeerbaar. Op 'n stadium kan die lewer egter ontsteek word. Dit kan die laegraadse skade, wat bekend staan ​​as nie-alkoholiese steatohepatitis (steato beteken vet en hepatitis wat lewerontsteking beteken). As die ontsteking ernstig word, kan dit lei tot sirrose - 'n opeenhoping van littekenweefsel en die daaropvolgende degenerasie van die lewerfunksie.
Fruktose en vetterige lewer - waarom suiker 'n gifstof is
Fruktose is selfs sterker gekoppel aan vetsug en diabetes as glukose. Uit voedingsoogpunt bevat nóg fruktose of glukose noodsaaklike voedingstowwe. As versoeter is albei soortgelyk. Tog is fruktose veral kwaadwillig vir die mens se gesondheid in vergelyking met glukose as gevolg van sy unieke metabolisme in die liggaam.
Glukose en fruktose metabolisme verskil op baie belangrike maniere. Terwyl byna elke sel in die liggaam glukose vir energie kan gebruik, het geen sel die vermoë om fruktose te gebruik nie. As dit eers in die liggaam is, kan slegs die lewer fruktose metaboliseer. Waar glukose deur die liggaam versprei kan word vir gebruik as energie, word fruktose soos 'n geleide missiel na die lewer gerig.
As groot hoeveelhede glukose geëet word, sirkuleer dit na feitlik elke sel in die liggaam, wat die las help versprei. Ander liggaamsweefsel as die lewer metaboliseer tagtig persent van die ingeneemde glukose. Elke sel in die liggaam, insluitend die hart, longe, spiere, brein en niere help hulself met hierdie alles-in-eet-glukose-buffet. Dit laat slegs die oorblywende twintig persent van die inkomende glukose -lading deur die lewer op. Baie van hierdie glukose word omgeskakel in glikogeen vir opberging, en laat 'n bietjie glukose as substraat vir nuwe vetproduksie.
Dieselfde geld nie vir fruktose nie. Groot hoeveelhede ingeneemde fruktose gaan direk na die lewer, aangesien geen ander selle dit kan gebruik of metaboliseer nie, wat aansienlike druk op die lewer plaas. Die vlakke van koolhidrate en insulien kan hier 10 keer hoër wees as in ander dele van die sirkulasie. Die lewer word dus blootgestel aan baie hoër vlakke van koolhidrate - fruktose en glukose as enige ander orgaan.
Dit is die verskil tussen druk met 'n hamer en druk met 'n naald: al die druk word op 'n enkele punt gerig. Sukrose verskaf gelyke hoeveelhede glukose en fruktose. As die glukose gemetaboliseer word deur al die 170 pond van 'n gemiddelde persoon se weefsel, moet 'n gelyke hoeveelheid fruktose dapper gemetaboliseer word deur slegs 5 pond lewer. Wat dit prakties beteken, is dat fruktose waarskynlik 20 keer meer geneig is om vetterige lewer te veroorsaak (die belangrikste probleem van insulienweerstand) in vergelyking met glukose alleen. Dit verklaar hoeveel primitiewe samelewings 'n baie hoë koolhidraatdieet kan verdra sonder om hiperinsulinemie of insulienweerstandigheid te ontwikkel.
Die lewer metaboliseer fruktose in glukose, laktose en glikogeen. Daar is geen beperkings op hierdie metabolisme stelsel vir fruktose nie. Hoe meer jy eet, hoe meer metaboliseer jy. As die beperkte glikogeenopslag vol is, word die oortollige fruktose direk verander in lewervet deur de novo lipogenese. Oorvoeding van fruktose kan DNL vyfvoudig vermeerder, en die vervanging van glukose deur 'n kalorie -hoeveelheid fruktose verhoog lewervet met 'n massiewe 38% binne slegs agt dae. Dit is juis hierdie vet lewer wat deurslaggewend is vir die ontwikkeling van insulienweerstandigheid.
Fruktose se neiging om vetterige lewer te veroorsaak, is uniek onder koolhidrate. Die vetterige lewer veroorsaak dat insulienweerstand direk die bose kringloop van hiperinsulinemie - insulienweerstand - aan die gang sit. Boonop vereis hierdie skadelike effek van fruktose nie hoë bloedglukose of bloedinsulienvlakke om verwoesting te veroorsaak nie. Verder kan hierdie vetmakende effek, omdat dit deur vetterige lewer en insulienweerstandigheid werk, nie op kort termyn gesien word nie, maar slegs op lang termyn.
Die metabolisme van etanol (alkohol) is baie soortgelyk aan die van fruktose. Sodra dit ingeneem is, kan weefsels slegs 20% van die alkohol metaboliseer, wat 80% direk na die lewer lewer, waarna dit gemetaboliseer word na asetaldehied, wat de novo lipogenese stimuleer. Die uiteinde is dat alkohol maklik in lewervet verander word.
Oormatige etanolverbruik is 'n bekende oorsaak van vetterige lewer. Aangesien die vetterige lewer 'n kritieke stap in die rigting van insulienweerstand is, is dit geen verrassing dat oormatige etanolgebruik ook 'n risikofaktor is vir die ontwikkeling van metaboliese sindroom nie.
Fruktose en insulienweerstandigheid
Dat fruktose -oorvoeding insulienweerstand kan veroorsaak, is al in 1980 bekend. Gesonde proefpersone wat 1000 kalorieë per dag fruktose geëet het, het 'n 25 persent verslegting van hul insuliengevoeligheid getoon - na slegs sewe dae! Diegene wat 'n ekstra 1000 kalorieë per dag glukose gegee het, het geen soortgelyke agteruitgang getoon nie.
'N Meer onlangse studie uit 2009 versterk hoe maklik fruktose insulienweerstand veroorsaak by gesonde vrywilligers. Die proefpersone het 25 persent van hul daaglikse kalorieë gevoer as Kool-Aid versoet met glukose of fruktose. Alhoewel dit hoog lyk, verbruik baie mense hierdie groot hoeveelheid suiker in hul dieet. Die fruktose, maar nie die glukosegroep nie, het hul insulienweerstand so verhoog dat hulle klinies as pre-diabetes geklassifiseer sou word. Nog merkwaardiger, hierdie ontwikkeling het slegs agt weke fruktose -oorverbruik nodig gehad.
Dit neem slegs ses dae oortollige fruktose om insulienweerstand te veroorsaak. Dit neem slegs agt weke voordat pre-diabetes 'n strandkop kan vestig. Wat gebeur na dekades van hoë fruktoseverbruik? Die gevolg is 'n diabetesramp wat ons tans ondervind. Oormatige verbruik van fruktose stimuleer vetterige lewer en lei direk tot insulienweerstand.
Daar is beslis iets sinisters aan die te veel verbruik van fruktose. Ja, Dr Robert Lustig is korrek. Suiker is 'n gifstof.
Fruktose is veral giftig om verskeie redes. Eerstens vind metabolisme slegs in die lewer plaas, sodat feitlik alle ingeneemde fruktose gestoor word as nuutgeskepte vet. Daarteenoor kan alle selle help om glukose te metaboliseer.
Tweedens word fruktose sonder grense gemetaboliseer. Meer ingeneemde fruktose lei tot meer hepatiese de novo lipogenese en meer lewervet. Daar is geen natuurlike remme om die produksie van nuwe vet te vertraag nie. Fruktose stimuleer DNL direk onafhanklik van insulien, aangesien fruktose in die dieet 'n minimale uitwerking op bloedglukose of serum insulienvlakke het.
Die metabolisme van fruktose word minder streng gereguleer. Dit kan die uitvoermasjinerie van die lewer dus oorweldig, wat lei tot oormatige opbou van vet in die lewer. Ons sal in die volgende hoofstuk meer praat oor hoe die lewer van die nuutgemaakte vet probeer ontslae raak.
Derdens is daar geen alternatiewe afloopbaan vir fruktose nie. Oormaat glukose word veilig en maklik in die lewer gestoor as glikogeen. As dit nodig is, word glikogeen in glukose teruggebreek vir maklike toegang tot energie. Fruktose het geen meganisme vir maklike berging nie. Dit word gemetaboliseer na vet, wat nie maklik omgeskakel kan word nie.
Alhoewel fruktose 'n natuurlike suiker is en sedert die oudheid deel is van die menslike dieet, moet ons altyd die eerste beginsel van toksikologie onthou. Die dosis maak die gif. Die liggaam het die vermoë om 'n klein hoeveelheid fruktose te hanteer. Dit beteken nie dat dit onbeperkte hoeveelhede daarvan kan hanteer sonder nadelige gevolge vir die gesondheid.
Fruktose is vroeër as onskadelik beskou omdat dit 'n lae glukemiese indeks het. Op kort termyn is daar min duidelike gesondheidsrisiko's. Fruktose oefen eerder sy toksisiteit uit, veral deur langtermyn effekte op vetterige lewer en insulienweerstandigheid. Hierdie effek word dikwels in dekades gemeet, wat tot aansienlike debat gelei het.
Sukrose of hoë fruktose mieliesiroop, met ongeveer gelyke dele glukose en fruktose, speel dus 'n dubbele rol by vetsug en tipe 2 -diabetes. Dit is nie bloot 'leë kalorieë' nie. Dit is iets baie meer sinister soos mense stadigaan besef.
Glukose is 'n verfynde koolhidraat wat insulien direk stimuleer. Baie daarvan kan egter direk verbrand word vir energie, sodat slegs kleiner hoeveelhede by die lewer gemetaboliseer kan word. Tog kan 'n baie hoë glukose -inname ook lei tot vetlewer. Die effek van glukose is onmiddellik duidelik in die bloedglukose- en insulienreaksies.
Oormatige verbruik van fruktose produseer direk 'n vetterige lewer, wat weer insulienweerstand veroorsaak. Dit is vyf tot tien keer meer waarskynlik dat fruktose vetterige lewer veroorsaak as glukose. Dit veroorsaak 'n bose kringloop. Insulienweerstandigheid lei tot hiperinsulinemie, om hierdie weerstand te 'oorkom'. Hierdie terugslag kom egter voor, aangesien die hiperinsulinemie, wat vererger word deur die gepaardgaande glukose, tot verdere insulienweerstand lei.
Sukrose stimuleer dus insulienproduksie op kort en lang termyn. Op hierdie manier is sukrose baie bedreigender as stysels wat glukose bevat, soos amylopektien. As ons na die glukemiese indeks kyk, is die effek van glukose duidelik, maar die effek van fruktose is heeltemal verborge. Hierdie feit het wetenskaplikes lankal mislei om die rol van suiker in vetsug te verminder.
Die bykomende vetterende effek van insulienweerstandigheid bly jare of selfs dekades lank voor dit duidelik word. Korttermynvoedingstudies mis hierdie effek heeltemal. 'N Onlangse sistemiese analise, deur baie studies wat minder as 'n week duur, te ontleed, het tot die gevolgtrekking gekom dat fruktose geen spesiale effek het buite sy kalorieë nie. Maar die effekte van fruktose, sowel as vetsug, ontwikkel oor dekades, nie weke nie. As ons slegs korttermynstudies oor rook sou ontleed, kan ons dieselfde fout maak en tot die gevolgtrekking kom dat rook nie longkanker veroorsaak nie.
Vermindering van suikers en lekkers was nog altyd die eerste stap in gewigsvermindering in feitlik alle diëte deur die geskiedenis. Sukrose is nie net leë kalorieë of verfynde koolhidrate nie. Dit is baie gevaarliker, aangesien dit gelyktydig insulien en insulienweerstand stimuleer. Ons voorouers het hierdie feit nog altyd geweet, selfs al het hulle nie die fisiologie geken nie.
Ons het probeer om dit te ontken tydens ons 50-jarige obsessie met kalorieë. In ons poging om alles op kalorieë te blameer, het ons nie die inherente gevaar van oormatige verbruik van fruktose erken nie. Maar die waarheid kan nie vir altyd ontken word nie, en daar was 'n prys vir onkunde. Ons het betaal vir die kaloriepeper met die tweelingepidemies van tipe 2 -diabetes en vetsug. Maar die unieke vetmaak -effek van suiker is uiteindelik weer herken. Dit was 'n lang onderdrukte waarheid.
Dus, toe dr Lustig sy lesing in 2009 op 'n eensame verhoog aanbied en verklaar dat suiker giftig is, luister die wêreld met groot aandag. Omdat hierdie professor in endokrinologie ons iets vertel wat ons alreeds instinktief geweet het dat dit waar is. Ondanks al die meervoudighede en die versekering dat suiker nie 'n probleem was nie, het die wêreld reeds in sy hart die ware waarheid geken. Suiker is 'n gifstof.
Hou kos soet met lewersiekte
Deur na die feite oor kunsmatige versoeters, mieliesiroop met hoë fruktose en tafelsuiker te kyk, kan diegene met lewersiekte ingeligte keuses maak oor hoe hulle hul lekkers die beste kan eet.
Die debat oor watter suikervorm die gesondste is, is 'n geruime tyd aan die gang. Die verskillende soorte suiker is veral verwarrend vir diegene wat bedag moet wees op voeding, soos mense met lewersiekte. Of dit nou met kunsmatige versoeters, hoë fruktose mieliesiroop (HFCS) of rou rietsuiker is, elke bedryf laat jou glo dat die versoeter daarvan beter is. Al drie hierdie soet bymiddels het hul eie gesondheidsvoorskrifte, maar twee daarvan is veral bevorderlik vir die verslegtende lewersiekte.
Elke persoon met chroniese lewersiekte - insluitend hepatitis, vetterige lewer en lewerkanker - het 'n ekstra las op sy of haar bloedsuiweringsisteem. Een van die belangrikste verantwoordelikhede van die lewer is om die bloed te ontgift. As die lewer onder die optimale funksioneringsvlak werk, verminder die vermoë om die bloed te suiwer. As u nie die daaglikse behoefte aan ontgifting kan byhou nie, lei dit tot 'n opbou van gifstowwe in die bloed wat meer geneig is tot lewerskade.
In die lig van lewersiekte, is die ideale manier om te voorkom dat die lewer oorlaai word en gevolglik afskakel, die hoeveelheid gifstowwe wat dit moet verwerk, verminder. Om potensiële gifstowwe wat ingeneem kan word, te identifiseer sodat dit in die dieet verminder kan word, is dus 'n belangrike, gesonde verstandstap om die daaglikse toksiese aanval van die lewer te verminder.
Kenners het nog nie vasgestel waarom nie, maar 'n geskatte 30 persent van die Amerikaners het 'n vetterige lewer. Vetleversiekte is die waarskynlikste hoogtepunt van 'n verskeidenheid faktore, hoewel vetsug beslis 'n rol speel in die ophoping van vet in die lewer. Terwyl 'n vetterige lewer op sigself nie 'n gevaarlike toestand is nie, kan herhaalde lewerontsteking en littekens maklik veroorsaak dat 'n vetterige lewer tot gevorderde lewersiekte vorder.
Ook bekend as suikervervangers of lae-kalorie versoeters, bied kunsmatige versoeters 'n manier om te eet met minder kalorieë as suiker. Behalwe dat dit gereeld gebruik word as deel van 'n gewigsverliesplan of om gewigstoename te beheer, mag mense met diabetes kunsmatige versoeters gebruik omdat hulle kos soet laat smaak sonder om die bloedsuikervlakke soveel te verhoog as gewone suiker.
Hierdie stowwe, algemeen bekend onder die name Aspartame®, Splenda®, sucralose, acesulfame K, NutraSweet®, sakkarien en Equal®, is almal chemies vervaardigde versoeters wat giftige reaksies in die menslike liggaam kan veroorsaak. Die regering waarsku kinders en swanger vroue teen die gebruik van kunsmatige versoeters. As gevolg van die ekstra las van die ontgifting van kunsmatige versoeters, word mense met lewersiekte tipies aangeraai om hierdie tipe versoeter te vermy.
Maisstroop met hoë fruktose
In plaas van sukrose (natuurlike suiker), is die suiker in die meeste koeldrank en baie verwerkte voedsel hoë mieliesiroop. Mieliestroop met hoë fruktose is 'n dik vloeistof wat twee basiese boublokke vir suiker bevat: fruktose en glukose. Baie bewerings van gesondheidsprobleme (veral die bevordering van vetsug) word met HFCS verbind. Ter verdediging van HFCS, beweer die Corn Refiners Association dat koringstroop met hoë fruktose dieselfde is as tafelsuiker, en het 'n nasionale TV -veldtog geloods om verbruikers oor hul standpunt op te voed.
Ondanks die voorstanders wat beweer dat HFCS soortgelyk is aan suiker, beweer onlangse navorsing van die Duke University Medical Center dat koringstroop met hoë fruktose skadelik vir die lewer kan wees. Dit bevestig die voorgestelde verband tussen mieliesiroop met hoë fruktose en nie-alkoholiese vetterige lewersiekte wat in die Tydskrif vir hepatologie in 2008.
By die ondersoek van die dieetgewoontes en lewerbiopsies van meer as 400 volwassenes, het die Duke-navorsers bevind dat 'n verhoogde inname van fruktose verband hou met 'n toename in lewerfibrose by mense met nie-alkoholiese vetterige lewersiekte (NAFLD). Volgens Manal Abdelmalek, MD, MPH, medeprofessor in medisyne in die afdeling Gastroenterologie/Hepatologie aan die Duke University Medical Center, "het ons gevind dat die verhoogde verbruik van mieliesiroop met hoë fruktose verband hou met letsels in die lewer, of fibrose, onder pasiënte met nie-alkoholiese vetterige lewersiekte. "
Lees meer oor die chemie van mieliesiroop met hoë fruktose en hoe dit skadelik vir die lewer is Soda en jou lewer.
By die beoordeling van kunsmatige versoeters en mieliesiroop met hoë fruktose vir mense met lewersiekte, lyk gereelde tafelsuiker 'n logiese keuse. Die meeste van ons weet egter dat tafelsuiker ver van 'n gesonde kos is. Sonder voedingswaarde kan groot hoeveelhede suiker verteer word sonder 'n gevoel van volheid. Dit is dus maklik om te veel suiker in te neem en ly aan die vele gevolge daarvan - insluitend depressiewe immuniteit en gewigstoename. Veral 'n probleem vir diegene met vetterige lewersiekte, gewigstoename kan lei tot lewerontsteking en verhoogde lewerskade.
Om 'n soet drankie of nagereg te geniet, beteken dikwels dat u kunsmatige versoeters, mieliesiroop met hoë fruktose of suiker moet eet. Dit is duidelik dat nie een van hierdie keuses besonder lewervriendelik is nie - alhoewel kunsmatige versoeters en HFCS meer kommer oor 'n siek lewer as suiker veroorsaak. Tog kan selfs suikerverbruik lewerontsteking en vetophoping aanhelp. Alhoewel suiker 'n beter keuse is as kunsmatige versoeters of HFCS, beteken dit dat u gesond moet leef met lewersiekte, dat u u lekkers versigtig moet kies - en altyd met matigheid in gedagte.
Die mono dieet
Die mono-dieet, 'n soort eetplan waarin dieetkundiges slegs een soort voedsel eet om gewig te verloor, is nie net moeilik om op lang termyn te volg nie, maar kan lewerskade veroorsaak.
As u konsekwent voedsel met hoë suiker of rooivleis eet as deel van u mono-dieet, loop u moontlik 'n groter risiko om NAFLD te ontwikkel. Net so, as u monodieet op natriumryke voedsel staatmaak, kan u lewerskade loop-'n studie van 2021 wat in die joernaal gepubliseer is Voeding vir openbare gesondheid het bevind dat onder 11 022 volwasse deelnemers diegene met die hoogste natriuminname in hul dieet aansienlik hoër NAFLD -dosisse gehad het as diegene wat minder natrium verbruik het.
Kry nog meer gesonde wenke direk in u inkassie deur aan te meld by ons nuusbrief!
Eet, dieet en voeding vir NAFLD en NASH
As u nie 'n nie -alkoholiese vetterige lewersiekte (NAFLD) - nie -alkoholiese vetterige lewer (NAFL) of 'n nie -alkoholiese steatohepatitis (NASH) het - kan u hierdie toestande voorkom deur 'n gesonde dieet te eet, u porsiegroottes te beperk en 'n gesonde toestand te handhaaf gewig.
As u NAFLD het, kan u dokter aanbeveel om geleidelik gewig te verloor as u oorgewig is of vetsug het.
Jou dokter kan veranderinge aan jou dieet voorstel, soos
beperk u inname van vet, wat baie kalorieë bevat, en verhoog die kans op vetsug.
om versadigde vette en transvette in u dieet te vervang deur onversadigde vette, veral omega-3-vetsure, wat u kans op hartsiektes kan verminder as u NAFLD het.
eet meer voedsel met 'n lae glukemiese indeks, soos die meeste vrugte, groente en volgraan. Hierdie kosse beïnvloed u bloedglukose minder as voedsel met 'n hoë glukemiese indeks, soos witbrood, wit rys en aartappels.
vermy voedsel en drankies wat groot hoeveelhede eenvoudige suikers bevat, veral fruktose. Fruktose word aangetref in versoete koeldrank, sportdrankies, versoete tee en sappe. Tafelsuiker, genaamd sukrose, word vinnig verander na glukose en fruktose tydens vertering en is dus 'n belangrike bron van fruktose.
As u NAFLD het, moet u alkoholgebruik tot 'n minimum beperk, wat u lewer verder kan beskadig.
Hierdie inhoud word verskaf as 'n diens van die National Institute of Diabetes and Digestive and Kidney Diseases (NIDDK), deel van die National Institutes of Health. Die NIDDK vertaal en versprei navorsingsbevindinge om kennis en begrip oor gesondheid en siektes onder pasiënte, gesondheidswerkers en die publiek te verhoog. Inhoud wat deur die NIDDK vervaardig word, word noukeurig deur NIDDK -wetenskaplikes en ander kundiges nagegaan.
Verhoogde fruktose in die dieet wat verband hou met verhoogde uriensuurvlakke en laer lewerenergie -winkels
Vetsugtige pasiënte met tipe 2 -diabetes wat groter hoeveelhede fruktose inneem, vertoon verminderde vlakke van leweradenosientrifosfaat (ATP) en 'n verbinding wat betrokke is by die energie -oordrag tussen selle. Die bevindings, gepubliseer in die September -uitgawe van Hepatologie, 'n tydskrif van die American Association for the Study of Liver Diseases, dui aan dat verhoogde uriensuurvlakke (hiperurisemie) geassosieer word met 'n ernstiger uitputting van die lewer se ATP as gevolg van fruktose -inname.
Hierdie verkennende studie, gedeeltelik befonds deur toelaes van die National Institute of Diabetes and Digestive and Kidney Diseases (NIDDK), dui ook daarop dat uriensuurvlakke 'n aanduiding kan wees vir verhoogde fruktoseverbruik en uitputting van die lewer. Urinesuur word geproduseer deur die afbreek van puriene, natuurlike stowwe wat algemeen in voedsel voorkom. Volgens die skrywers kan verhoogde fruktose in die liggaam die metabolisme en energiebalans van die liggaam verander. Energie-uitputting in die lewer kan verband hou met lewerbesering by pasiënte met nie-alkoholiese vetterige lewersiekte (NAFLD) en by diegene wat die risiko loop om hierdie metaboliese toestand te ontwikkel.
Fruktose is 'n eenvoudige suiker wat die liggaam voed, en word aangetref in vrugte en groente. Koringstroop met hoë fruktose, 'n mengsel van glukose en fruktose, word gebruik as 'n versoeter in voedselprodukte soos brood, graan en koeldrank. Vorige navorsing berig dat die verbruik van fruktose in die Verenigde State die afgelope 30 jaar meer as verdubbel het. In werklikheid het studies getoon dat die inname van fruktose deur Amerikaners van 15 gram per dag in die vroeë 1900's tot 55 gram per dag in 1994 gestyg het, wat volgens kenners die gevolg is van 'n toename in die verbruik van koeldrank.
Daar is 'n kommerwekkende neiging tot toenemende vetsug, tipe 2 -diabetes en NAFLD in die Verenigde State, sê hoofskrywer dr. Manal Abdelmalek van die Duke University Medical Center. Gegewe die gelyktydige toename in fruktose-verbruik en metaboliese siektes, moet ons die impak van 'n hoë-fruktose-dieet op lewerfunksie en lewersiekte volledig begryp. "
Vir die huidige studie is 244 volwassenes met obesitas en diabete uit die Look AHEAD -studie geëvalueer, met die inname van fruktose wat deur die voedselvraelys bepaal word. Lewer ATP- en uriensuurvlakke is gemeet by 105 pasiënte wat deelgeneem het aan die Look AHEAD Vetlewer Aanvullende Studie. Navorsers het die verandering in die ATP -inhoud van die lewer beoordeel met behulp van 'n IV -fruktose -uitdaging by 25 proefpersone, en pasiënte met 'n lae fruktose -verbruik (minder as 15 gram per dag) vergelyk met dié met 'n hoë fruktose -verbruik (groter as 15 gram per dag).
Die span het bevind dat deelnemers met 'n hoë inname van fruktose in die dieet laer ATP -vlakke in die lewer gehad het en 'n groter verandering in ATP -inhoud na aanleiding van die fruktose -uitdaging as diegene wat 'n laer hoeveelheid fruktose verbruik het. Pasiënte met hoë uriensuurvlakke (5,5 mg/dL of meer) vertoon laer ATP -winkels as reaksie op fruktose.
Dr. Abdelmalek kom tot die gevolgtrekking: Hoë fruktose -verbruik en verhoogde uriensuurvlakke word geassosieer met 'n erger uitputting van lewer -ATP. Ons bevindinge dui daarop dat 'n verhoogde inname van fruktose die lewer en die energiebalans kan benadeel. Verdere navorsing om die kliniese implikasies van hierdie bevindings op metabolisme en NAFLD te definieer, is nodig. wat verband hou met 'n dieet met 'n hoë fruktose inhoud.
Bogenoemde verhaal is gebaseer op materiaal wat deur Wiley. Opmerking: materiaal kan geredigeer word vir inhoud en lengte.
Die lewenstylkuur van die vetterige lewer
In 'n oorsig van studies oor behandelings met nie -alkoholiese vetterige lewer, het die navorsers bevind dat gewigsverlies tot 'n aansienlike verbetering in hierdie toestand lei. Gewigsverlies van 3-5 % verminder lewervet, maar 'n gewigsverlies van 10 % kan nodig wees om lewerskade te keer. Om dit te bereik, het navorsers die bekendste maniere gebruik om gewigsverlies te bevorder: kaloriebeperking en oefening.
Laat ons begin met oefening. Fisiese aktiwiteit alleen verbeter insulien sensitiwiteit en verminder vet in die lewer. In werklikheid het een studie die liggaamsmassa van hul vakke konstant gehou terwyl hulle 'n oefenopleidingsprogram geïmplementeer het. Hulle het gevind dat oefening alleen tot 'n aansienlike afname in lewervet lei.
Verwante: As u koeldrank drink, is dit waarskynlik die ergste wat u aan uself doen (selfs erger as om te rook!)
In studies wat kaloriebeperking met oefening kombineer, is die resultate selfs meer belowend. Byvoorbeeld, een studie het vyf en twintig vetsugtige pasiënte met vetterige lewer geneem en vyftien daarvan op 'n kaloriebeperkte dieet- en oefenprogram vir 3 maande geplaas. Die kaloriebeperkte dieet was gebaseer op 'n daaglikse kalorie -inname van die pasiënt se ideale gewig in kilogram vermenigvuldig met 25 kalorieë, en die oefenprogram word beskryf as 'loop of draf'.
Die navorsers het bevind dat die gewig van die behandelingsgroep, biochemiese data van die bloed, soos aminotransferase, albumien, cholinesterase, totale cholesterol en vasende bloedglukosewaardes en steatose (vetterige lewer) aansienlik verminder is na die proef. In die kontrolegroep was daar geen beduidende verskille in die kliniese en histologiese bevindings voor en na die proef nie. "
Dit is so eenvoudig. Eet minder en beweeg meer, en u kan vetterige lewersiekte keer. Baie ander resensie -artikels oor die behandelings vir nie -alkoholiese vetterige lewersiekte stem ook saam oor hierdie eenvoudige beginsel.
Die jurie is egter nog steeds besig met die beste dieet vir nie -alkoholiese vetterige lewersiekte. Ons weet beslis dat die beperking van u kalorieë help, maar daar is nog 'n beter manier om siektes om te keer en lewergesondheid te verbeter.
Vetsugtige pasiënte met tipe 2 -diabetes wat groter hoeveelhede fruktose inneem, vertoon verminderde vlakke van leweradenosientrifosfaat (ATP) - 'n verbinding wat betrokke is by die energie -oordrag tussen selle. Die bevindings, gepubliseer in die September -uitgawe van Hepatologie, 'n joernaal van die American Association for the Study of Liver Diseases, dui aan dat verhoogde uriensuurvlakke (hiperurisemie) verband hou met 'n ernstiger uitputting van die lewer se ATP in reaksie op fruktose -inname.
Hierdie verkennende studie, gedeeltelik befonds deur toelaes van die National Institute of Diabetes and Digestive and Kidney Diseases (NIDDK), dui ook daarop dat uriensuurvlakke 'n aanduiding kan wees vir verhoogde fruktoseverbruik en uitputting van die lewer. Urinesuur word geproduseer deur die afbreek van puriene, natuurlike stowwe wat algemeen in voedsel voorkom. According to the authors, increased dietary fructose can alter the body's metabolism and energy balance. Energy depletion in the liver may be associated with liver injury in patients with non-alcoholic fatty liver disease (NAFLD) and in those at risk for developing this metabolic condition.
Fructose is a simple sugar that fuels the body, and is found in fruits and vegetables. High fructose corn syrup—a mixture of glucose and fructose—is used as a sweetener in consumer food products such as bread, cereal, and soda. Prior research reports that fructose consumption in the U.S. has more than doubled in the past 30 years. In fact, studies have shown that Americans' fructose intake climbed from 15 grams per day in the early 1900s to 55 grams per day in 1994, which experts believe stems from an increase in soft drink consumption.
"There is an alarming trend of increased rates of obesity, type 2 diabetes and NAFLD in the U.S.," said lead author Dr. Manal Abdelmalek from Duke University Medical Center. "Given the concurrent rise in fructose consumption and metabolic diseases, we need to fully understand the impact of a high-fructose diet on liver function and liver disease."