Image deur Thomas Skirde
Argeologiese verslae bevat baie gevalle wat kuns misgekyk het. Die oog kom nooit onskuldig aan die onderwerp nie. Alles wat gesien word, is 'n mengsel van wat daar eintlik bestaan, die 'regte' voorwerp, en die kyker se verwagtinge, opvoeding en huidige gemoedstoestand. (John Pfeiffer, Die kreatiewe ontploffing)
'N Leeftyd van kuns maak en studeer het my geleer dat daar 'n wêreld van verskil is tussen kyk en kyk. As ons aanvaar dat ons nie gesiggestremd is nie, dink ons ​​graag dat ons sien waarna ons kyk. In werklikheid sien ons meestal wat ons dink daar is. Ons eie gedagtes speel truuks op ons. (En ek is redelik seker dat hierdie verskynsel die lewe van speurders wat misdade ondersoek, inderdaad baie moeilik maak!) Vorige ervarings, voorkeure, aannames en verwagtinge kleur die dinge in wat ons sien.
Om te kyk beteken om iets oor jou te werp. Om te sien beteken om die inligting wat u oë oordra, te verstaan ​​en ten volle te absorbeer. In sjamanisme gaan ons nog 'n stap verder: wat saak maak, is sien met toe oë, gesien met ons Inner Eye of die 'X-Ray Eyes of the Shaman'. uitsig oor wat is daar is dikwels net soveel van die probleem as om te sien wat nie daar is nie.
Ontbindende afdelings en grense
'N Sleuteltema in my eie persoonlike reis was die ontbinding van gevestigde afdelings en grense. My werk is heeltemal geestelik gelei, wat beteken dat selfs ek nie presies weet wat ek 'n jaar van nou af gaan doen nie (behalwe onderrigkursusse wat ek daartoe verbind het om te onderrig). Ek volg gereeld leiding wat op die oomblik kom (in my oor gefluister terwyl ek praat of uit 'n beduidende droom wat ek daardie aand gehad het).
Ongelooflike sinchronisasies kom voor terwyl werk wat ons op die innerlike vliegtuig doen, weerspieël word deur gebeure in die buite (alledaagse) wêreld. Hierdie werk weef waarlik werelde wat saam gesien en gesien is!
Publiek met ons innerlike kritikus
Geen mens ontsnap aan trauma wat ontstaan ​​as gevolg van interaksie met ander mense nie. As ons gelukkig is, is die 'skade wat aangerig is', en ons het 'n sterk, gesonde self wat besef as ons deur ou seerplekke verswelg word, en ons kan dit optree of aktief kies om dit te genees en die skrif te herskryf.
As ons minder gelukkig is, sal die stemme van die mense wat ons gekritiseer en ons getraumatiseer het, geïnternaliseer word tot op die punt waar ons skaars bewus is van wat aangaan. Ons hoor hierdie stemme dekades later as selfgesprek en lewer 'n onthutsende kommentaar op alles wat ons doen.
Ons moet ook hier erken dat ons almal ten minste 'n sekere mate die innerlike kritikus nodig het. Dit is 'n welkome ding om terug te stap en met 'n gesonde kritiek oor ons eie optrede en skeppings te besin. (Het u al ooit 'n persoon ontmoet wat nie hierdie heilige kuns bemeester het nie? Gee aanleiding tot lelike situasies, nie waar nie?)
Daarom nooi ek u vandag uit om 'n sjamanistiese reis (of meditasie) te onderneem en 'n gehoor te versoek met u innerlike kritikus, wat kan verskyn as 'n man, vrou of 'n ander vorm aanneem. In hierdie dialoog, bedank die innerlike kritikus vir die gawe van selfrefleksie en om weggelei te word om 'n totale gek van jouself te maak.
Vertel nou die Binnekritikus in watter dele van u lewe hy / sy welkom is om 'n tree terug te neem omdat u nie meer hul hulp nodig het nie. U kan selfs instem tot 'n gebaar of kodewoord wat 'terug!' Beteken. As u daardie gebaar maak (byvoorbeeld 'n klein golf), sal hy / sy u ruimte gee. Sê dankie en totsiens.
As u terugkeer, probeer om 'n prentjie te teken (of iets te skep) wat heeltemal buite u vermoë strek. Die punt van hierdie oefening is om jouself toestemming te gee, om te misluk sonder om soos 'n mislukking te voel en te leer dat 'n meesterwerk begin het met die skepper wat onseker is oor wat hulle aangepak het! Kunstenaars of skrywers sê nie vir hulself dat ons vandag 'n meesterwerk sal begin nie ... In plaas daarvan dink hulle, ek het 'n goeie idee gehad en ek sal vandag een hoofstuk begin skilder of skryf ...
Verbindings en geneste lae van betekenis
Ek was baie gelukkig daarmee dat ek 'n groot hoeveelheid materiaal wat ek privaat bestudeer het (na my geluk, toe my baie jong drie kinders saans in die bed opgepak was) relevant, resonans en diepgaande betekenis vir ander gehad het.
Wat die lewe begin het as 'n groot versameling van gees-geleide skilderye, het uiteindelik ook 'n groot versameling van gees-geleide leerstellings geword. Die onderrig van die materiaal het dan gelei tot die maak van kunsvideo's en die begeerte om baie verskillende vorme van uitdrukking saam te voeg, om die grense tussen kunsvorme te ontbind.
Dit is in groepwerk met ander talentvolle mense dat hierdie materiaal lewendig geword het, sodat ek (en ander) toegang gehad het tot verskeie geneste lae van betekenis deur te werk op die plek waar kuns aan shamanisme voldoen, daarvoor rede, ek nooi alle lesers van hierdie boek uit om hul eie groepe en gewyde kuns en / of geestelike gemeenskappe te vind (of gevind).
Ek sal herhaal: wat belangrik is, is nie die pad wat u kies nie, maar u heelhartige toewyding en oorgawe aan die dissipline en beproewing. Voel-goed pluizige spiritualiteit ('daar is geen perke nie; ek kan absoluut enigiets lok of skep') misluk vroeër of later omdat dit 'n ego-geleide spiritualiteit is.
Ek het reeds (sekere) stappe gedoen om 'n wêreldwye netwerk kunstenaars te begin wat toegewyd is aan die gewyde. Daar is 'n bladsy wat op my persoonlike webwerf verskyn, en ek bestuur ook verskillende groepe op Facebook met verskillende privaatheidinstellings.
Samewerking nie kompetisie nie
Dit het my jare geneem om 'n vae, irrasionele gevoel af te skud dat ek op een of ander manier in kompetisie met ander mense was. Ek het vroeg al 'n baie onkonvensionele rigting gekies binne 'n onortodokse veld (gewyde kuns as 'n weinig verstaanbare domein binne kontemporêre kunspraktyk). Ek het gekies vir die wêreld van hoofstroomkuns. Ek het die 'kantoorlewe' gekies, omdat ek verkies om tuis te werk met my kinders wat rondom my hardloop en my inspireer. Ek het ongeveer agt jaar lank amper eksklusief op moederskap gefokus en nie gedink aan watter 'loopbaangeleenthede' ek mis nie.
Ondanks al hierdie keuses (en ek het nooit een van hulle betreur nie), was daar die vaag geknetterende gevoel dat ander mense dalk net 'eerste daar sou inkom en miskien iets sou neem wat aan my behoort'. Dit was eers toe ek my sjamanistiese onderwyseropleiding by Sandra Ingerman gedoen het2 in die VS dat ek ontdek het hoe sy modelle van professionele samewerking en nie-mededinging aktief bevorder. Ek het dadelik tuis gevoel! Ek het hierdie nuwe sjabloon bewustelik met my eie studente en netwerk begin bevorder met onmiddellike effek en goeie resultate.
Ekstreme vorme van kompetisie (bo 'n algemene fokus op goed doen en 'n goeie sport om te verloor) is gebaseer op armoede-bewussyn. Die oortuiging dat as u iets moois of waardevols het, is daar op die een of ander manier minder vir my oor. Dit was die onaangename geknuffel wat my gevolg het totdat ek dit uiteindelik uit my lewe vrygelaat het nog 'n beperkende geloof!
As ons almal kies om te dink dat daar genoeg is om rond te gaan en dat daar meer goeie dinge sal wees as ons mekaar aktief help en ondersteun, dan is dit die nuwe lewendige werklikheid en norm wat ons almal saam sal skep. Hoekom nie begin nie nou dadelik?
Die skaduwee van die gemeenskap
Natuurlik het gemeenskappe 'n skaduwee net soveel as wat individue doen, en hoe groter gemeenskappe word, hoe groter is hul skaduwees.
As ons in 'n nabye omgewing met ander woon of werk, neem die geleenthede vir konflik toe net so eksponensieel soos die geleenthede vir leer en samewerking. Het u geweet dat daar iets soos 'die wiskunde van konflik' is?
Ek is die soort persoon wat baie ruimte en eensaamheid benodig om die wêreld in te vaar en groot groepe mense deur professionele opleidings of geheimsinnige skoolervarings te lei. Op 'n manier sou dit my pas om slak te wees en altyd my huis by my te hê sodat ek met gereelde tussenposes kan terugtrek! In plaas daarvan is ek 'n beer. Ek 'gaan grot' en soek kreatiewe vorme van winterslaap.
Na dit gesê het, het baie van my mees diepgaande ervarings en siellesse plaasgevind deur met ander mense te werk. Ek weet dus om nie 'oorboord' te gaan en die wilde vrou van die woud te word wat gevrees en slegs selde gesien word nie. Sy woon beslis binne my, maar om te leer en te ontwikkel, moet ons die gemaksone verlaat. Dit geld net soveel vir my studente as vir my studente!
My drome vir die toekoms sluit in dat heilige kuns sy plek inneem naas ander kunsvorme in die een-en-twintigste eeu. Die maak van heilige kuns het nooit uitgesterf nie, maar dit het gewildheid en sigbaarheid verloor, veral in die laat twintigste eeu.
Voordat ek sterf, hoop ek dat daar gewy word van gewyde kuns in hoofstroom museums en galerye. My droom is dat die maak van heilige kuns gestroop sal word van die 'geringe bedekking van belaglikheid' of 'geur van die uitgeworpenes', sodat dit weer 'n lewensvatbare opsie word op die groter spektrum van artistieke uitdrukking in die een-en-twintigste eeu. kan bestudeer, geoefen en getoon word sonder verskoning. Fancy word 'toegelaat' om weer die woorde heilig, goddelikheid, genade, sakrament, wonderwerk en pelgrimstog te gebruik.
Skildery Met 'n Groot Borsel Beroerte
Op 'n nog groter (sistemiese of kulturele) vlak hoop ek dat die skeuring wat gedurende die Renaissance, tussen wetenskap en godsdiens geopen het, nou geleidelik toemaak, aangesien die skeiding tussen verstand, gees en materie wanbalanse op alle lewensterreine teweeg gebring het binne onsself selfs.
As ons weereens daardie velde as verbind en as 'n ingewikkelde verweefd tapisserie kan sien, kan ons die interverbindings geniet en die verskillende lae van die verbinding tussen al die dinge ontdek.
My kinders weerspieël dikwels waaraan ek werk (selfs as ek dit nie aktief met hulle deel nie). Nie gereeld nie, hulle gee my die ontbrekende stuk of herinner my daaraan om iets op te lees.
Net gister het my oudste seun neergesak terwyl ek wegtik en gesê: 'Ek moet met jou praat oor Nietzsche en die idee dat God dood is!' Dit was (natuurlik) terwyl ek die laaste deel van die hoofstuk oor vergete en verwaarloosde gode wat deur die agterdeur ingekruip het, as siektes gebruik. Dieselfde aand klim my jongste seun saam met my in die bed en sê: 'Hoe kan ons woorde vind om mense te beskryf wat nog nooit 'n spook gesien het nie? Ons moet dan sorg dat ons hulle ook vertel wat die geeste anders as spoke maak. ' En so gaan dit.
Visie en organiseer 'n gemeenskapskunsprojek
Begin met 'n kunsprojek met 'n groep geeste. Dit hoef nie noodwendig te skilder of teken nie. Dit kan ook uitvoerende kunste, dans of 'n Kersfees-pantoom behels. Laat almal toe om hul seggenskap te sê en hul eie deel van die kollektiewe stuk te besit.
Tydens my kunsterapikursus het ons eenmaal 'n groepstaak opgestel waar ongeveer 15 van ons 'n groot rol papier gebruik het. Dit het onvermydelik beteken dat ons die 'sosiale grens' bereik het (wat beteken die plek waar ons werk aan ander se werk voldoen).
Sommige mense vind dit uiters ontstellend toe ander dit betree wat hulle as 'hul grondgebied' beskou het. Persoonlik hou ek van hierdie ontmoeting op wit papier. Waar ander mense begin teken het op die plek waar ek die eerste merke gemaak het, het 'n groot vergadering plaasgevind en het vars vorms ontstaan ​​uit die ontmoeting. Ek dink dit was omdat ek 'n sterk kunspraktyk gehad het, weg van hierdie universiteit, en daarom het ek dit gesien as 'n gemeenskapsprojek waaruit ek aktief iets kon leer. As iemand by my ateljee inbreek en oornag oor my persoonlike skilderye begin teken het, sou ek nie so gelukkig wees nie! (Ek vermoed tog dat ek steeds gefassineer is.)
'N Verwante taak wat ek sou stel, is dit: om aktief kontak te maak met ander (naby of ver) en organiseer 'n paar klein gemeenskapsprojekte. Sulke dinge neem sosiale media alreeds stormwind (toe skryf dit 'n golf van 'swart en wit foto's van u lewe - geen mense en geen troeteldiere', en ek sien mense raak baie kreatief daarmee).
Facebook laat u toe om groepe (met verskillende privaatheidinstellings) gratis te bestuur en dit is 'n maklike manier vir mense op verskillende plekke om te deel en saam te werk. Ek weet van jare af dat baie artistieke soorte sosiale media nie te veel wil hê nie en dat dit billik genoeg is. Ek dink wel dat daar in die hedendaagse 'globale dorp' bewus moet wees dat dit beteken dat u baie geleenthede uitgesluit het.
Desondanks kan Facebook-groepe nooit regte mense (wat in die lewe ontmoet het) vervang in werklike tyd en van aangesig tot aangesig nie. Elke kunstenaar sal hul eie plek op daardie spektrum moet vind en die voor- en nadele aanvaar, of miskien kies en meng.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Die skep van Realiteite > Kyk en kyk: Ontbinding van afdelings en grense