Wanneer selle aanval - outo-immuun siekte ontwikkel wanneer immuunselle verkeerdelik 'n deel van die liggaam aanval. Ari Moore / Flickr, BK BY-NK-SA
Hierdie siektes kom redelik algemeen voor en beïnvloed die omgewing een uit 20 mense in Australië en Nieu-Seeland, maar hulle word dikwels nie waardeer nie, want hoewel dit tot langdurige verswakkende siektes lei, is hulle selde 'n primêre doodsoorsaak.
Die immuunstelsel beskerm die liggaam deur 'n wye verskeidenheid aansteeklike middels te herken en te hanteer, insluitend virusse, bakterieë, swamme en parasiete (saam bekend as patogene). Dit funksioneer soos 'n leër, patrolleer die liggaam op soek na patogene, en bevat dit óf om hulle dood te maak voordat hulle infeksie en siekte kan veroorsaak.
Ten einde 'n wye verskeidenheid patogene te hanteer, produseer die immuunstelsel miljoene individuele selle met die vermoë om verskillende, lukraak gegenereerde teikens op te spoor. Aangesien die immuunstelsel geen manier het om te weet watter patogeen dit mag voorkom nie, bied hierdie benadering die vermoë om 'n byna onbeperkte reeks teikens op te spoor.
As 'n immuun sel eers sy teiken ontmoet, word dit herhaal, sodat 'n groot aantal selle dieselfde doelwit kan herken. Dit bied die immuunstelsel genoeg selle om die patogeen te bevat en dood te maak, sowel as 'n voorraad selle wat die teiken vinnig in die toekoms sal herken.
Dit is hoe inenting werk - die entstof veroorsaak replikasie van immuunselle wat spesifieke patogene kan teiken en teen toekomstige infeksies kan beskerm.
Een ongelukkige newe-effek van die vervaardiging van selle wat soveel teikens kan herken, is dat sommige selle teikens binne ons eie liggame sal herken. Onder normale omstandighede word hierdie selle van die stelsel verwyder, sodat hulle nie aanval nie.
Maar in sommige mense word hierdie selle om redes wat nie goed verstaan ​​nie, verwyder. Die selle dink dat hulle 'n patogeen aanval as hulle die liggaam aanval - en hulle veroorsaak outo-immuunsiekte. Elke outo-immuun siekte is die gevolg van immuunselle wat 'n ander teiken binne die liggaam aanval.
Soortgelyke toestande, soos asma en allergieë, word dikwels verwar met outo-immuun siektes. Maar hulle word nie as outo-immuun beskou nie, omdat dit nie die gevolg is van immuunselle wat hul eie liggaam aanval nie. Inteendeel, dit word veroorsaak deur immuunselle wat herken en reageer op 'n teiken wat nie siektes veroorsaak nie, soos stuifmeel in allergiese asma of grondboonproteïne in voedselallergieë.
Behandelings teen outo-immuun siektes
Huidige benaderings tot die behandeling van outo-immuun siektebeheer simptome eerder as genesing. In die meeste gevalle vervang behandelings wat bekend staan ​​as funksionele vervangingsterapieë 'n funksie wat tydens siekte verlore gaan (soos insulieninspuitings by tipe I-diabetes).
Hierdie behandelings word dikwels gekombineer met anti-inflammatoriese medisyne, wat die hoeveelheid skade wat deur die immuunrespons veroorsaak word, beperk. Verskeie meer onlangse behandelings blokkeer ook spesifieke komponente van die immuunrespons.
Grondboontjie-allergie is nie 'n outo-immuun siekte nie, omdat dit nie spruit uit immuunselle wat die liggaam aanval nie. GFAF Expo / Flickr, BK BY-NK-SA
In ernstige gevalle word medikasie wat immuunrespons heeltemal blokkeer, gebruik om die simptome van siektes te verminder. Dit staan ​​bekend as immuunonderdrukking, en hierdie medikasie benodig 'n delikate balans. hoewel die immuunrespons kan beskerm word teen outo-immuun siektes, laat dit die individu ongelukkig oop vir ernstige infeksies.
Drie algemene outo-immuun siektes
Daar is baie erkende outo-immuun siektes, en 'n groeiende lys van siektes wat nie tradisioneel aan die immuunstelsel gekoppel word nie, soos skisofrenie en narkolepsie, word nou erken as 'n outo-immuun komponent.
Hier is hoe drie algemene outo-immuun siektes werk.
Ongeveer 10% tot 15% diabete het die outo-immuun vorm van die siekte, bekend as tik 1 diabetes.
Hierdie siekte, wat voorheen bekend staan ​​as insulienafhanklike of jeugdige diabetes, word veroorsaak wanneer die immuunstelsel die beta-selle in die pankreas aanval. Die pankreas is 'n klier wat agter die maag geleë is en beta-selle produseer normaalweg insulien (beta-selle is nog steeds teenwoordig in tipe 2-diabetes, maar reageer nie meer behoorlik op die liggaam se vraag na insulien nie).
Insulien reguleer die suiker (glukose) in die liggaam, en sorg dat u dit behoorlik bêre en afbreek. In die afwesigheid van insulien begin die liggaam vet gebruik as 'n plaasvervangende energiebron, wat kan lei tot die opbou van gevaarlike chemikalieë in die liggaam, wat 'n potensieel dodelike toestand, ketoacidose, kan veroorsaak.
Tipe 1-diabetes word oor die algemeen behandel deur insulieninspuitings en deur bloedsuikervlakke te monitor.
Veelvuldige sklerose beïnvloed die senuweestelsel. Senuweeselle in die brein en rugmurg kommunikeer seine deur die hele liggaam en word toegedraai in 'n beskermende bedekking genaamd myelin wat hierdie seine vinnig laat beweeg.
Die immuunstelsel val op en beskadig hierdie bedekking by mense met veelvuldige sklerose, bemoei hulle met seine en veroorsaak 'n wye verskeidenheid fisieke en geestelike simptome. Die liggaam kan nie die skade herstel nie, en die simptome word gewoonlik erger.
Die patrone van outo-immuunaanvalle kan tussen mense verskil, wat lei tot effens verskillende vorme van siektes. Sommige mense word geleidelik erger, terwyl ander baie kort aanvalle het, met stabiele periodes tussenin. Huidige medikasie kan die progressie van siektes slegs vertraag en simptome bestuur.
Artritis is 'n term vir 'n verskeidenheid toestande wat lei tot skade aan die gewrigte, wat swelling, pyn, styfheid en verminderde beweging veroorsaak. Terwyl verskillende vorme van artritis verskillende oorsake het, rumatoïede artritis resultate van 'n outo-immuun reaksie teen teikens binne die gewrig.
By rumatoïede artritis val immuun selle die gewrigsoppervlak aan en beskadig die kraakbeen wat normaalweg die been bedek, wat lei tot direkte korrel op die been. Dit lei tot permanente skade aan die been en weefsel rondom die gewrig, wat pyn veroorsaak en die mobiliteit verminder.
Die aantal outo-immuun siektes neem toe namate ons ontdek dat al hoe meer siektes 'n onderliggende outo-immuun komponent het. Huidige terapieë is hoofsaaklik daarop gemik om 'n verlore funksie by pasiënte te vervang, of om inflammasie breedweg te blokkeer.
Slegs deur 'n beter begrip van hoe outo-immuun siekte begin en hoe elke siekte ontwikkel, kan ons verbeterde terapieë bied en uiteindelik hierdie siektes genees.
Steven Maltby, postdoktorale genoot in immunologie en genetika, Universiteit van Newcastle en Vicki Maltby, postdoktorale genoot, Universiteit van Newcastle