Nelis Janse van Rensburg skryf in Van waar ’n Seisoen van Menswaardigheid? oor die oorsprong van die idee by die vier kerke van die NG Kerk­familie. Hy wy uit oor die waardes: respekteer, luister, omarm en liefhê, en die verskillende aksies wat in terme van prosesse en produkte daarrondom onderneem word.
Neels Jackson maak in Jesus voorste eksponent van “horisontale teologie” ons oë oop vir een van die onbedoelde gevolge van die Reformasie. In die sterk reaksie op die vergrype van pous Leo X, het die klem tereg geval op die verlossing uit genade alleen. Daarmee saam is egter die totale verdorwenheid van die mens só sterk beklemtoon dat die boodskap van die Bybel dat die mens vir God hoë waarde het, nie meer so helder gesien is nie. Die woord “menswaardigheid” kan dus dalk ongemaklik op party kerklike ore val, maar die betekenis daarvan lê in die hart van die evangelie.
Chris van Wyk skryf in Om mekaar te ontmoet oor die navorsing van Thomas Pettigrew en Linda Tropp. Hy gee ’n sinopsis van ’n paar van die resultate daarvan wat in die ontwikkeling van produkte in die Seisoen van Mens­waardigheid gebruik sal word.
Lyn van Rooyen skryf in Nee, “I can’t share” oor die skadukant van die sosiale media wat aan skadumense ’n ruimte vir hulle onmenslikheid gegee het. Sy noem hulle die “internet-trolle” en die “cyber bullies” wat hulle aan geen etiese kode hou nie. Daar­teen­oor gee sy ’n goeie grondslag vir ’n verantwoorde etiese benadering wat aanlyn gekry kan word, soos die “Charter of Compassion”, geïnspireer deur die werk van Karen Armstrong, die “Covenant for Civility” wat deur ’n groot groep kerkleiers ontwikkel is, asook haar eie organisasie CABSA se “Guiding Principles”. Aan die hand van ’n paar belangrike Bybeltekste gee sy haar eie etiese kode vir die sosiale media. Sal graag wil hoor wat lesers daarvan dink.