Bitter Liefde... Soete Haat deur Naykie | Bydraes | Woes - Kreatiewe platform vir Afrikaans
Titel: Bitter Liefde... Soete Haat
Aantal woorde: 606
Datum gepubliseer: 07 Aug 2013
Dis 'n koue dag. Die wind is stil en die reën val sag op die aarde neer. Dit lyk buitekant soos wat dit voel binne in Carli. Koud en stil. Amper leeg. Vandag word haar pa begrawe. Sy wens net die Dominee wil klaar praat. Sy wens net hy wil stil bly.
"Renaldo Taljaard was 'n baie goeie mens. Hy het so baie gedoen vir die kerk en die gemeenskap."
Die Dominee se woorde val swaar op Carli se ore. Sy vee haar kuif uit haar oë. Elke goeie daad wat hierdie man ooit gedoen het sal nooit opmaak vir al die smart wat hy eintlik veroorsak het nie. Sy is lief vir John. Maar haar pa het nie die vehouding goed gekeur nie.
"Met 'n Van Wyk sal my dogter nooit trou nie. Ek gee nie om wat jy kwansuis voel of sê nie." Haar pa se woorde sny nou nog deur haar hart as sy net daaraan dink.
Met die jare het sy en John mekaar skelm ontmoet. Vrydae aande as sy kamma by Julia gaan oorbly het was al kosbare tyd wat sy met haar sielsgenoot kon deurbring.
Waarom haar pa so sterk gevoel het teenoor die Van Wyks sal sy nooit verstaan nie.
"Dis nou vir jou 'n skelm lot mense met g'n morele waardes nie!" Het haar pa geskel toe sy een middag na werk hom gekonfronteer het oor sy houding teenoor John.
Sy het so gevoelloos geword teenoor haar pa deur die jare, dat sy dood nie juis 'n groot uitwerking op haar gehad het nie. As iemand haar na die dertigjaar, wat sy by hom aan huis was, moet vra hoe 'n soort pa hy was sou sy dood eenvoudig kon antwoord: Oorheersend, besitlik en obsessief.
Sy wou al so graag uit getrek het toe sy haar hart op John verloor het, maar het geweet dat sy dit nie aan haar ma sou kon doen nie. Hoe kon sy die arme weerlose vrou met die blou oë en die sagte stem sommer so in die genade van 'n vark oorlaat?
Renaldo was voor in die koor by die kerk, maar sy woede uitbarstings agter geslote deure was net een te veel. Sy besitlikheid teenoor sy gesin het haar stadig maar seker begin versmoor. Sy kon nie meer nie.
Sy weet nou nog nie regtig wat presies daardie aand gebeur het nie. Sy onthou net die mes in haar nat geswete palm. Sy warm hande om haar nek. Sy onthou die bitter verwyt wat soos gal deur haar are gepomp het.
Sy onthou ook die laaste woorde aan haar pa: "Ek haat jou."
Sy kon die mes voel sny deur sy rug. Sy onthou die bloed wat gespat het teen haar gesig.
Sy vryf oor die mes wond in haar sy. Sy dink terug aan die polisieman met die dik snor: "Dame, kan jy vir ons beskryf hoe lyk die persoon wat dit aan julle gedoen het?"
Sy het 'n duidelike beeld in haar kop geskep. " 'n Bleek man. Met donker siellose oë." Het sy die gevoel van haat aan die offisier beskryf.
Sy staan op toe die orrel begin speel en die dominee aankondig dat hulle die kerk kan verlaat. Buite onder die wilgerboom wag hy vir haar.
In haar binneste is 'n tipe berou oor wat sy gedoen het, maar die oorweldigende kalmte wat in haar bruis stel haar gerus dat dinge van nou af net beter sal gaan.
Sy haak kalm by hom in. Nou kan sy uiteindelik haar lewe begin saam met die man wat sy byna tien jaar terug al lief gekry het.