1 Konings 19: 1-21 – God se saak gaan voort | Nederduitsch Hervormde Kerk van Afrika
1 Konings 19: 1-21 – God se saak gaan voort
Ons almal ken die verhaal van Elia baie goed. Of dan, die verhaal van Elia se sogenaamde ondergang. ‘n Verhaal wat begin het waar Elia homself voor die magtige koning Agab bevind het en voorspel het dat daar die volgende paar jaar nie reën of dou sou val nie. Wat toe ook gebeur het. Dit is die verhaal van iemand vir wie die kraaie, op God se bevel, gesorg het. Die verhaal van iemand wat vir die we­duwee van Sarfat kon verseker: die meel in jou kruik sal nooit minder word nie, ook nie die olie in jou kan nie. Wat ook toe so gebeur het. Dit is ook ‘n verhaal met ‘n hoog­tepunt: by die Karmelberg het Elia 450 profete van Baäl en 400 van Asjera alleen aangevat en as ‘t ware alleen oorwin. Dus: ‘n verhaal van iemand wat bereid was om onverskrokke na God te luister en te volg waar God beveel het.
Maar dit is ook ‘n verhaal met ‘n laagtepunt, broers en susters. Want die oomblik toe Elia hoor dat Isebel letterlik sy bloed soek, hardloop Elia die barre, troostelose woestyn in waar hy onder ‘n besembos eindig met die woorde: ‘Nou is dit genoeg Here!. Laat my sterwe. Ek kan nie meer nie!’
Ek dink, broers en susters, dat dit ontsettend moet wees wanneer ‘n mens se lewe so ‘n punt bereik het. Waar iemand werklik meen dat daar niks meer op sy sakelys van die lewe iets oorbly wat die moeite werd is nie. Laat die bekendheid van hierdie verhaal nie laat ons hierdie moont­likheid miskyk nie. Mense kom wel soms by die punt wat hulle werklik meen dat die heel beste moontlikheid, inteendeel, dat die enigste en laaste moontlikheid totale oorgawe aan ellende, die dood is.
Maar goddank, broers en susters, God gee nie sommer met iemand boedel oor nie. Nie ons God vol liefde, genade en lankmoedigheid nie. Juis daarom skryf God ook hier nie vir Elia af nie, maar stuur Hy ‘n engel om Elia te gaan bemoedig. Elia het gemeen sy pad het by die besembos doodgeloop, maar God maak daarvan ‘n nuwe begin. Hy skuif die donker gordyne voor Elia weg. Hy maak vir hom nuwe deure oop. Want so is God: waar ons meen ons het onsself vasgeloop, ken Hy nog baie ander paaie.
Nou sou ons, broers en susters, vanaand die preek net hier kon eindig. Ons sou kon sê: die gedeelte leer ons dat ook ons besemboservaringe deur God omgekeer kan word. Dat ons oomblikke van boedel oorgee deur God as geleent­hede gebruik word om van voor af met ons te werk. Dat die einde van ons moontlikhede maar net die begin van God se moontlikhede is.
Want Elia het in ‘n sekere sin daar onder die besembos reg gehad. Sy moedeloosheid was nie maar net die gevolg van moeg word, luiheid of slapheid nie. Hy het rede gehad vir sy gemoedstoestand. Want dinge het maar sleg vir Israel gelyk. Isebel was goed op dreef wat haar skrikbewind betref. Niemand is oorgesien nie. Gaan lees maar gerus in Konings hoe sy byvoorbeeld aan Nabot se wingerd gekom het. Dit kon net sowel in een van ons koerante gestaan het. Eers word ‘n vasdag uitgeroep, en Nabot word in die voorste gestoeltes geplaas. Toe word twee manne aangestel om hom voor almal valslik te beskuldig dat hy glo die koning sou vervloek het. Waarop hy dan met klippe doodgegooi is.
Verder is die doemprofete volop, ook wat betref die toe­koms van die kerk. Mense wat, so lyk dit soms vir my, net die negatiewe en slegte wil raaksien, en miskien, as gevolg van hierdie ingesteldheid, nie meer die positiewe kan raaksien nie. Tydens die pas afgelope Algemene Kerk­vergadering was die vergadering vol van hulle (met alle respek).
Die kerk sal oor tien jaar nie meer lidmate oor hê nie. Ons sal nooit uit ons finansiële probleme kon nie. Gemeentes sal nie meer die heffing kan betaal nie. Ons kinders sal nie meer in die skool pertinent Christelik opgevoed mag word nie. Evangelisasie sal nooit op dreef kom nie. Die sendingaksie van die kerk het klaar misluk, en moet liewers toegemaak word. Die beroepafwagtende predikante sal geen beroepe ontvang nie. En so kan ek aangaan, broers en susters. Hierdie is maar net ‘n paar negatiewe tone wat ek daar opgetel het (en daarmee wil ek nie sê dat daar net so baie, indien nie meer, positiewe dinge gebeur het nie).
Kom ek gee u Sy antwoord, 1 Konings 19:9: ‘EK sal in Israel die sewe duisend laat oorbly wat nie die Baälbeeld aanbid het nie’. Ek sal ‘n paar ware gelowiges laat oorbly. Ek sal my verbond in stand hou. Ek sal die geskiedenis van my heil, die geskiedenis van volkere en kerke, laat voortgaan.
Wat omdat God daarvoor sorg, soos Hy in die tyd van Elia by wyse van die 7000 oorgeblewe getroues gesorg het, sal God se saak voortgaan. Ek wil amper sê: juis dit is die enigste sekerheid wat ‘n mens kan hê in die tye waarin ons leef. En hierdie sekerheid moet ons nie alleen van weet nie, ons moet dit glo, leef en uitleef.
God, broers en susters, laat midde-in die krisis sy koninkryk kom. God hou Sy saak in stand. God hou sy kerk in stand. Hieroor is die gedeelte baie, baie duidelik. So was dit in die tyd van Elia, so is dit ook in ons tyd. Maar dan moet ook ons, soos Elia (figuurlik gesproke, maar in som­mige gevalle letterlik) ook in ons spore omdraai.