Gobekli Tepe - die wêreld se eerste tempel? - Geskiedenis Podcasts - 2022
Gobekli Tepe - die wêreld se eerste tempel?
Göbekli Tepe, geleë in die moderne Turkye, is een van die belangrikste argeologiese terreine ter wêreld. Die ontdekking van hierdie pragtige 10 000 jaar oue terrein in die negentigerjare het 'n skokgolwe deur die argeologiese wêreld en verder gestuur, en sommige navorsers het selfs beweer dat dit die tuiste van die Bybelse tuin van Eden was. Die talle voorbeelde van beeldhouwerke en megalitiese argitektuur wat deel uitmaak van die miskien die wêreld se vroegste tempel in Göbekli Tepe, is voor aardewerk, metallurgie, die uitvinding van die skrif, die wiel en die begin van die landbou. Die feit dat jagter-versamelaars die konstruksie van so 'n komplekse terrein so vroeg as die 10de of 11de millennium v.C. kon reël, het nie net 'n omwenteling in ons begrip van die jagter-versamelaarkultuur veroorsaak nie, maar 'n ernstige uitdaging vir die konvensionele siening van die opkoms van die beskawing .
'N Beskrywing van die Göbekli Tepe -terrein
Göbekli Tepe (Turks vir die 'heuwel van die naeltjie') is 'n heuwel van 1000 voet in die hoogste punt van 'n bergrug, ongeveer 9 myl noordoos van die stad Şanlıurfa (Urfa) in die suidooste van Turkye. Sedert 1994 het opgrawings deur Klaus Schmidt van die Duitse argeologiese instituut in Istanbul, met die samewerking van die Şanlıurfa -museum, op die terrein plaasgevind. Resultate tot op hede was verstommend; veral met inagneming van die graafmachines beraam dat hul werk slegs 5% van die perseel ontbloot het.
Göbekli Tepe bestaan ​​uit vier rangskikkings van monolitiese pilare wat aan mekaar gekoppel is deur dele grof geboude droë klipmure om 'n reeks sirkelvormige of ovaalstrukture te vorm. Daar is twee groot pilare in die middel van elke kompleks wat omring is deur effens kleiner klippe wat na binne wys. Argeoloë glo dat hierdie pilare eens dakke kon ondersteun. Die strukture wissel in grootte tussen ongeveer 33 en 98 voet in deursnee en het vloere van terrazzo (verbrande kalk).
Die Megaliete by Göbekli Tepe
Die megaliete self, waarvan 43 tot dusver opgegrawe is, is hoofsaaklik T-vormige pilare van sagte kalksteen tot ongeveer 16 voet hoog, en is opgegrawe en uit 'n steengroef op die onderste suidwestelike helling van die heuwel vervoer. Geofisiese opnames op die heuwel dui aan dat daar nog 250 megaliete rondom die terrein begrawe lê, wat daarop dui dat nog eens 16 komplekse by Göbekli Tepe bestaan ​​het.
Alhoewel sommige van die staande klippe by Göbekli Tepe leeg is, vertoon ander buitengewone kunswerke in die vorm van uitgebreide gesnyde jakkalse, leeus, bulle, skerpioene en meer.
Alhoewel sommige van die staande klippe by Göbekli Tepe leeg is, vertoon ander buitengewone kunswerke in die vorm van uitgebreide gekerfde jakkalse, leeus, bulle, skerpioene, slange, wildevarke, aasvoëls, watervoëls, insekte en spinnekoppe. Daar is ook abstrakte vorms en een reliëf van 'n naakte vrou, wat voor in 'n sittende posisie sit. 'N Aantal T-vormige klippe bevat afbeeldings van wapens aan hul kante, wat kan aandui dat die klippe gestileerde mense of gode voorstel. Alhoewel die piktogramme by Göbekli Tepe nie 'n skryfvorm verteenwoordig nie, het dit moontlik as heilige simbole gefunksioneer waarvan die betekenisse destyds implisiet deur die plaaslike bevolking verstaan ​​is.
Die uitbeeldings van aasvoëls by Göbekli Tepe het parallelle op ander Anatoliese en Nabye Oosterse terreine. Die mure van baie van die heiligdomme by die groot neolitiese nedersetting Çatal Höyük (bestaan ​​ongeveer 7500 v.C. tot 5700 v.C.) in die suid-sentrale Turkye is versier met groot skeletvoorstellings van aasvoëls.
Een teorie wat voorgehou is om die prominensie van aasvoëls in die vroeë Anatoliese Neolitiese te verduidelik, is in die konteks van moontlike inkarnasiepraktyke wat dui op 'n begrafniskultus. Na die dood sou liggame doelbewus buite gelaat en blootgestel gewees het, miskien op 'n soort houtraamwerk, waar hul geraamtes deur aasvoëls en ander roofvoëls van vlees gestroop is. Die geraamtes sou dan êrens anders begrawe word. Miskien was die ritueel van inkarnasie die fokus van 'n dooieskultus wat deur die inwoners van Göbekli Tepe beoefen is, soos dit beslis elders in Anatolië en die Nabye Ooste in die Neolithicum voor die Aarde was.
Vreemd genoeg, het Schmidt en sy span tot dusver geen bewyse gevind van vestiging by Göbekli Tepe nie - huise, kaggels en vullisputte is almal afwesig. Die argeoloë het egter meer as 100,000 dierbeenfragmente gevind, waarvan baie snymerke en gesplete rande vertoon het wat daarop dui dat diere iewers in die omgewing geslag en gekook word. Die bene kom van wilde wild soos gazelle (wat meer as 60% van die bene uitmaak), varke, skape en rooibokke, en verskillende voëlsoorte soos aasvoëls, kraanvoëls, eende en ganse. Al die bene was van wilde spesies; bewys dat die mense wat Göbekli Tepe bewoon het jagter-versamelaars was eerder as vroeë boere wat mak diere gehou het.
Soortgelyke webwerwe in die omgewing
Vanweë die teenwoordigheid van verskeie monumentale komplekse op so 'n vroeë datum, is Göbekli Tepe 'n ietwat unieke plek. Daar is egter 'n paar parallelle met die plek in die vroeë neolitiese nedersetting Nevalı Çori, aan die middelste Eufraatrivier in Oos-Turkye, wat slegs 12,5 noord-wes van Göbekli Tepe lê. Die hooftempel in Nevalı Çori is omstreeks 8 000 vC gedateer, miskien duisend jaar later as Göbekli Tepe. Die kultuskomplekse by die nedersetting het 'n aantal kenmerke gemeen met Göbekli Tepe, soos 'n kalk-sementvloer in terrazzostyl, monolitiese T-vormige pilare wat in droë klipmure ingebou is, en twee vrystaande pilare in die middel van die kompleks gebied. Die T-vormige pilare toon reliëf van mensehande. Ongelukkig is Nevali Çori nou verlore, onder water onder 'n meer wat deur die Atatürk -dam in 1992 gestig is.
Die graafmachines van Göbekli Tepe glo dat die mense op die terrein omstreeks 8 000 vC die monumente doelbewus begrawe het onder berge grond en afsettingsvullis, soos vuurstene en beendere van elders. Hierdie aanvulling is die belangrikste rede waarom die terrein na soveel duisende jare bewaar is. Waarom die inwoners van Göbekli Tepe die terrein verlaat het, word nie duidelik verstaan ​​nie, alhoewel die monumente duidelik hul relevansie verloor het, wat moontlik 'n verband gehad het met die nuwe lewenswyse wat gepaard gegaan het met die ontwikkeling van landbou en veeteelt wat rondom hierdie tyd plaasgevind het.
Ons weet uit tipologiese datering (van klipgereedskap) en radiokoolstofdatums dat die laaste boufase by Göbekli Tepe dateer uit ongeveer. 8000 vC. Die datum van sy vroegste beroep is egter nog lank nie duidelik nie. Nietemin dateer radiokoolstof (uit houtskool) vir die mees onlangse deel van die vroegste laag (laag III) by die terrein omstreeks 9 000 vC. Klaus Schmidt en sy span skat dat Göbekli Tepe se klipmonumente ongeveer hierdie ouderdom is, alhoewel die strukture nie direk gedateer is nie. Uit die beskikbare bewyse skat die graafmachines van die werf die begin van Göbekli Tepe op 11 000 vC of vroeër, wat ongelooflik vroeg is vir so 'n komplekse stel monumente.
'N Georganiseerde genootskap?
Die beplanning en bou van so 'n perseel soos Göbekli Tepe sou 'n mate van organisasie en hulpbronne vereis het wat tot dusver onbekend was in jagters-versamelaarsverenigings. Schmidt het die interessante voorstel gemaak dat die jagter-versamelaars van die gebied eers megalitiese plekke soos Göbekli Tepe gebou het, eerder as om tempels en ander godsdienstige strukture te bou nadat hulle geleer het om in gevestigde gemeenskappe te boer en te woon, en dus die grondslag gelê het vir die latere ontwikkeling van komplekse samelewings.
Ondersoeke na ander terreine rondom Göbekli Tepe het inderdaad 'n prehistoriese dorpie onthul, net 32 ​​km daarvandaan, waar bewyse van die wêreld se oudste koringstamme ter wêreld gevind is. Volgens radiokoolstofdatums het die landbou ongeveer 10 500 jaar gelede in die gebied ontwikkel, net 'n paar honderd jaar na die bou van Göbekli Tepe. Ander terreine in die streek toon bewyse vir die makmaak van skape, beeste en varke 1.000 jaar nadat Göbekli Tepe se monumente opgerig is. Al hierdie bewyse dui daarop dat die gebied rondom Göbekli Tepe aan die voorpunt van die landbourevolusie was.
Miskien is die mees ontwykende aspek van die megalitiese strukture by Göbekli Tepe hul funksie-waarom het jagter-versamelaars sulke uitgebreide monumente gebou? Volgens Schmidt was die terrein 'n belangrike plek vir 'n dooieskultus, en hoewel daar tot dusver geen definitiewe begrafnisse gevind is nie, glo hy dat dit onder die vloere van die sirkelmonumente gevind sal word.
By gebrek aan huise of huishoudelike geboue van enige aard in die omgewing, beskou Schmidt Göbekli Tepe as 'n pelgrimstogbestemming wat aanbidders van so ver as 'n honderd kilometer ver gelok het. Die groot hoeveelheid dierbeen wat op die terrein ontdek is, dui beslis daarop dat die ritueel (en selfs opoffering) gereeld hier plaasgevind het. Daar is miskien 'n parallel hier met die veel later perseel by Durrington Walls, naby Stonehenge, in Wiltshire, Engeland. Durrington-mure dateer uit ongeveer 2600 v.G.J. was 'n groot rituele houtkring waar enorme hoeveelhede dierbeen, veral varke en beeste, ontdek is, wat aan die graaf, professor Mike Parker-Pearson, voorgestel het dat rituele maaltye 'n belangrike kenmerk van die terrein is.
Opvallend is dat tydens onlangse opgrawings by die span van Göbekli Tepe Schmidt se stukke menslike bene in die grond ontdek is wat uit die nisse agter die klippilare op die terrein gekom het. Schmidt meen die bene toon dat lyke na die rituele gebiede gebring is wat deur die gegraveerde T-vormige klip afgebaken is, waar dit dan uitgelê is en deur wilde diere van hul sagte weefsel gestroop is. So 'n aktiwiteit sou Göbekli Tepe sowel 'n begraafplaas as 'n sentrum van 'n plaaslike doodskultus wees.
Die tuin van Eden?
Dit is moeilik om te glo dat die onvrugbare halfwoestyn waar Göbekli Tepe geleë was eens 'n gebied was van groen weivelde, woude en veld van gars en koring. Die gebied sou ook wemel van groot troppe gazelle, troppe ganse en eende. Die dier- en plantreste dui op so 'n ryk en idilliese toneel dat Göbekli Tepe met die Bybelse verhaal van die tuin van Eden verbind is. Vir diegene wat die verhaal as 'n letterlike waarheid beskou, is die Bybelse ligging van Eden - op 'n punt waar vier riviere daal - geïnterpreteer as binne die vrugbare halfmaan.
Die antieke vrugbare halfmaan word gedefinieer as 'n landbouryke streek in Wes-Asië, wat bestaan ​​uit die huidige Irak, Sirië, Libanon, Israel, Koeweit, Jordanië, suidoostelike Turkye en Wes- en Suidwes-Iran. Die vier riviere van die Bybelse Eden sluit die Tigris en die Eufraat in, en gelowiges in die verband tussen die twee plekke, soos die skrywer David Rohl, wys daarop dat Göbekli Tepe tussen beide lê. Die boek Genesis sê ook dat Eden omring word deur berge, net soos Göbekli Tepe.
Ander navorsers meen dat die Eden-verhaal in die Bybel beter geïnterpreteer kan word as 'n allegorie vir die oorgang van 'n jagter-versamel-leefstyl na landbou; hoewel Bybelse verslae millennia opgeteken is nadat hierdie oorgang plaasgevind het. Interessant genoeg is dit die mening van Klaus Schmidt dat die verskuiwing van jag na boerdery in die omgewing die agteruitgang van Göbekli Tepe teweeggebring het. Met die intense werk wat nodig was om landbougenootskappe te slaag, was daar nie meer die tyd of miskien die behoefte aan die monumente van Göbekli Tepe nie. In die omliggende gebied is bome afgekap, gronde uitgeput en die landskap geleidelik verander in die dorre wildernis wat ons vandag sien.
Ongelukkig het die dief van Göbekli Tepe kunsdiewe versprei en is onwettige oudheidsverkopers ingelig. Teen die einde van September 2010 is 'n T-vormige stele van 1,3 voet hoog, versier met 'n menslike kop en 'n dierfiguur, van die terrein gesteel. Sedert die diefstal is die veiligheid op die terrein verbeter deur die installering van 'n sluithek en 'n kamerastelsel; hopelik is dit genoeg om toekomstige diewe af te skrik.
Solank slegs 'n klein fraksie van die ongelooflike terrein van Göbekli Tepe opgegrawe is, kan ons nooit seker weet waarom dit gebou is en waarom dit begrawe en verlaat is nie. Toekomstige werk op die terrein sal ongetwyfeld nie net meer lig werp op hierdie raaisels nie, maar ook op ons begrip van 'n kritieke stadium in die ontwikkeling van menslike samelewings. Een ding is seker - Göbekli Tepe het nog baie boeiende geheime om te onthul.
Göbekli Tepe (Turks: [gœbecˈli teˈpe],  "Potbelly Hill"  bekend as Girê Mirazan of Xirabreşkê in Koerdies ) is 'n neolitiese argeologiese terrein naby die stad Şanlıurfa in Suidoos -Anatolië, Turkye. Dit bevat twee fases van gebruik, vermoedelik van sosiale of rituele aard deur die webwerfontdekker en graafmachine Klaus Schmidt.  Die oudste laag dateer uit ongeveer 9000 vC, die einde van die Pre-Pottery Neolithic A (PPNA).  Die jonger fase, radiokoolstof wat tussen 8300 en 7400 vC gedateer is, behoort tot die Pre-Pottery Neolithic B. Tydens die vroeë fase is sirkels van massiewe T-vormige klippilare opgerig, geklassifiseer as die oudste bekende megaliete ter wêreld, [ 6] kontemporêr met ander nedersettings in die omgewing, soos Nevalı Çori en Çayönü. In 2018 is die terrein aangewys as 'n UNESCO -wêrelderfenisgebied. 
Die tel of kunsmatige heuwel het 'n hoogte van 15 m (50 voet) en is ongeveer 300 m (1000 voet) in deursnee,  ongeveer 760 m (2 500 voet) bo seespieël. Meer as 200 pilare in ongeveer 20 sirkels is (vanaf Mei 2020) bekend deur geofisiese opnames. Elke pilaar het 'n hoogte van tot 6 m (20 voet) en weeg tot 10 ton. Hulle is ingerig in voetstukke wat uit die plaaslike rots uitgesteek is.  In die tweede fase, wat deel uitmaak van die Pre-Pottery Neolithic B (PPNB), is die opgerigte pilare kleiner en staan ​​dit in reghoekige kamers met vloere van gepoleerde kalk. Die terrein is verlate na die Pre-Pottery Neolithic B (PPNB). Jonger strukture dateer uit die klassieke tyd.
Die opgrawings duur sedert 1996 deur die Duitse Argeologiese Instituut voort, maar groot dele bly steeds onopgegrawe.
Andrew Curry op "The World 's First Temple? "
Wat het jou tot hierdie verhaal getrek? Kan u die ontstaan ​​daarvan beskryf?
Aangesien ek in Berlyn is, praat ek baie met Duitse argeoloë. Daar was baie gons oor Gobekli Tepe, en hierdie verhaal is in Duitsland gerapporteer, maar nie in die Engelse media nie. Omdat dit so 'n ongelooflike vonds is, is Schmidt onder groot druk, so dit het my ongeveer 'n jaar geneem om my besoek te reël vir 'n tyd toe hy in Urfa grawe.
Wat was jou gunsteling oomblik toe jy Gobekli Tepe bedek het?
Dit was 'n ongelooflike oomblik om te sien hoe die son oor die klippe opkom. Hulle is groot, en dit is moeilik om te dink hoe primitiewe jagters hulle sonder metaalgereedskap gekerf het. En tog is daar 'n gevoel van misterie oor hulle wat ek 'n bietjie afskuwelik gevind het. Ek wou 'n diep verbinding of resonansie voel, maar die simbole en vorms is so ver verwyderd van alles wat ek ken, dat ek soos 'n vreemdeling gevoel het.
Het daar probleme ontstaan ​​sedert hulle die terrein begin opgrawe het?
Schmidt het goeie rede om hom oor die pers bekommerd te maak: 'n Duitse tydskrif het verlede jaar 'n voorbladverhaal op die webwerf gehad wat daarop dui dat dit die historiese basis was vir die Bybelse verhaal oor die 'tuin van Eden'. Omdat Moslems Adam as 'n Moslem -profeet beskou (soos Abraham, Moses en Jesus) toe die Turkse media die verhaal onder die knie kry, was daar baie druk op hom om op te hou grawe by die "Adam se geboorteplek" en#8212a heilige plek. Dus wou Schmidt my baie beklemtoon dat die gebied in 'n prehistoriese tyd 'n baie goeie plek was om te woon, maar nie letterlik 'die paradys' nie, uit vrees dat ek die misverstand nuwe bene sou gee.
Was daar interessante oomblikke wat nie tot die finale konsep gekom het nie?
Ek het ook 'n geruime tyd met mense in Urfa gesels oor die webwerf. Die meeste inwoners was nog nooit daar nie, en het baie vreemde idees daaroor. Hulle sien dit veral as 'n manier om toeriste in te bring. Urfa is in 'n redelik arm deel van Turkye, dus is kultuurtoerisme 'n groot probleem. Maar die terrein is nog nie gereed vir 'n vloed besoekers nie; dit word nog opgegrawe; dit is op 'n heuwel aan die einde van 'n slegte grondpad, en die enigste mense daar is argeoloë wat so vinnig as moontlik werk om uit te vind wat die Die webwerf gaan oor en het nie baie tyd om besoekers rond te wys nie. As hulle nie grawe nie, bedek die argeoloë baie van die pilare met klippe om hulle teen die elemente te beskerm. Een plaaslike toerismebeampte het my gevra waarom Schmidt so stadig werk, en toe ek dink dat hy toerbusse na die top van Gobekli Tepe kan begin stuur. Ek het nie 'n goeie antwoord nie. Schmidt probeer geld vind om 'n besoekersentrum in die omgewing te bou, en miskien looppaadjies of iets te bou sodat toeriste die klippe kan sien sonder om die terrein te beskadig.
Is daar teorieë oor wat daartoe gelei het dat die webwerf laat vaar het?
Schmidt dink die samelewing het dit gegroei. Sy teorie is dat hulle op een of ander manier in die behoeftes van 'n jagter-versamelaarskultuur voorsien het, en namate die jagter-versamelaars landbou ontwikkel en diere makgemaak het, het hul geestelike behoeftes radikaal genoeg verander sodat die tempels in Gobekli Tepe nie meer aan hul behoeftes voldoen nie.
Waarom is die webwerf aanvanklik deur akademici ontslaan?
Die groot stukkende klippe bo -op die heuwel en eintlik fragmente van pilare word as middeleeuse grafstene verwar, en die akademici wat die oorspronklike opname in die 1960's gedoen het, het eenvoudig nie dieper gelyk nie. Die terrein is ver genoeg dat slegs 'n paar argeoloë daar was. Gewoonlik word prehistoriese nedersettings in die omgewing naby waterbronne of riviere aangetref, so dit was regtig verbasend om so iets bo -op 'n droë plato te vind.
Oor Jesse Rhodes
Jesse Rhodes is 'n voormalige Smithsonian tydskrifpersoneel. Jesse was 'n bydraer tot die Metgesel van die Library of Congress Tweede Wêreldoorlog.
Göbekli Tepe: Die tempel wat dui op wat mense tot 11 000 jaar gelede was
Elfduisend jaar gelede het die wêreld anders gelyk.
Daar was nie net welige woude waar daar nou woestyne is nie, grasvelde waar daar nou koraalriwwe is, mense het nog nie baie dinge begin bou nie. Natuurlik kan ons nooit regtig weet presies wat ons voorouers tienduisende jare gelede gehad het nie, maar een plek - die argeologiese terrein Göbekli Tepe - kan ons 'n paar leidrade gee.
Göbekli Tepe, 'n monument in die rigting van Stonehenge in die Germuş -bergreeks in die suidooste van Turkye, is in die 1960's deur 'n span Amerikaanse en Turkse landmeters ontdek, maar hul ontdekking van kalksteenblaaie en vuursteen -artefakte word nie erken nie was tot 1994, toe 'n Duitse argeoloog met die naam Klaus Schmidt inspring en die betekenis daarvan besef. Dit is tot vandag toe 'n geheimsinnige webwerf, deels omdat ons so min aannames kan maak oor die mense wat dit gebou het.
& quotMonumente is in die algemeen 'n besondere voorbeeld van argitektuur wat uitstaan ​​as gevolg van hul grootte en/of die moeite wat nodig is om dit te skep, & quot; sê Jens Notroff, 'n argeoloog wat sedert 2006 aan die Göbekli Tepe -projek gewerk het, in 'n e -pos. Göbekli Tepe is 'n noemenswaardige voorbeeld in hierdie konteks, aangesien die monumente daar die eerste, maar nog steeds bekende voorbeeld van monumentale argitektuur is, en dat dit gebou is in 'n kulturele konteks van nog steeds baie mobiele jagter-versamelaars. & quot
'N Mobiele jagter-versamelaarsvereniging
Uit wat argeoloë van die Göbekli Tepe-terrein self kon vermoed, was die mense wat dit gebou het, baie mobiele jagter-versamelaars-daar is geen bewyse dat hulle vee aangehou het, hul eie voedsel geplant het of metaalgereedskap gemaak het nie. Dit pas by wat ons weet van die mense in die vroeë neolitiese tyd:
"Göbekli Tepe kom uit 'n tydperk genaamd 'Pre-Pottery Neolithic', wat beteken voor die uitvinding van keramiekvate," sê Notroff. Ons ken nedersettings en hul argitektuur uit die tydperk en streek wat langer bewoon is. Die geboue wat by Göbekli Tepe opgegrawe is, lyk blykbaar nie regtig soos hierdie 'tipiese' nedersettingsargitektuur nie, maar eerder 'n eienaardige tipe gebou wat geïnterpreteer word as 'spesiale' gemeenskaplike geboue. & Quot
Was dit 'n tempel of 'n huis?
'Spesiale doel' verwys na 'n tipe struktuur wat nie gereeld bewoon is nie: 'n tempel, 'n heiligdom of 'n plek waar verspreide groepe op vasgestelde tye kan vergader. Volgens Notroff, sluit die huidige interpretasie van Göbekli Tepe as 'n monument eerder as 'n huis nie uit dat die bewoning van die perseel op 'n stadium of die bestaan ​​van ander argitektuur in die omgewing wat nog ontbloot is nie. Göbekli Tepe is egter bo -op 'n blootgestelde heuwel, 5 kilometer van die naaste fontein, gebou, wat sy vooruitsigte as 'n opstal swak maak - en die werf het nog nie kookhaard, afvalput of enige van die gewone tekens dat ou mense hul daaglikse sake daar bedryf het.
Dit lyk asof Göbekli Tepe 'n paar duisend jaar lank aan die gang was, maar volgens argeoloë se gevolgtrekking is die meerderheid daarvan gedurende drie hoofperiodes gebou. Die terrein self bestaan ​​uit ongeveer 200 kalksteenpilare, geleë in 20 sirkels, wat nog nie almal opgegrawe is nie. Die ringe is op dieselfde manier uitgelê, met twee groter T-vormige pilare in die middel, omring deur 'n bank met korter, kleiner pilare wat na die twee klippe in die middel kyk. Die hoogste pilare is 4,8 meter lank en weeg tussen sewe en 10 ton (6 en 9 ton) elk.
Die pilare self is bedek met allerhande gravures, waarvan die meeste diere uitbeeld - maar nie altyd die diere wat u noodwendig sou verwag nie. Benewens wilddiere soos gazelle en varke, beeld die pilare van Göbekli Tepe jakkalse, slange, leeus, voëls soos hyskrane en aasvoëls af, sowel as spinnekoppe en skerpioene - dit lyk eintlik asof die piktogramme oorheers word deur diere wat nie was veral lekker om te eet. Dit lyk asof sommige van die pilare self antropomorfe beeldhouwerke wat groter is as die lewe: Hulle het elkeen 'n gesiglose kop, arms, 'n gordel en 'n lendedoek.
Terwyl die vroeë monumentaliteit van die webwerf beslis indrukwekkend is, is dit vir my die sosiale implikasies voor die deur van een van die belangrikste punte in die geskiedenis van ons spesie, wat hierdie navorsing so fassinerend maak, "sê Notroff.
Ongeveer 10 millennium v.G.J. Toe Göbekli Tepe die eerste keer gebou is, het mense alreeds begin om semi-permanente nedersettings te bou, hoewel hulle nog nie 'n paar duisend jaar lank oorgegaan het van jag en versamel na landbou nie. Maar Göbekli Tepe wys wat 'n brug kan wees tussen twee lewenswyses. Sommige van die omheinings bied bewys van groot maaltye, wat kan beteken dat daar 'n geritualiseerde maaltyd plaasgevind het.
Alhoewel ons nooit weet wat werklik by Göbekli Tepe gebeur het nie, glo sommige mense dat dit 'n menslike skedelkultus was! -dit is waarskynlik 'n plek wat deur 'n jagter-versamelaarsvereniging gebou en onderhou is om byeen te kom, inligting te ruil, goedere uit te ruil, huweliksmaats te vind, lewenshacks te deel en vriende te maak wat later in 'n knippie kan help.
En as hulle was hoe kan u 'n gemeenskap bou?
Gobekli Tepe, die oudste megaliet ter wêreld en moontlik die eerste tempel in die wêreld
Gobekli Tepe word beskou as 'n plek van groot belang vir argeoloë, aangesien dit behoort tot die vroeë neolitiese tydperk toe mense nog jagters en versamelaars was. Dit is noord van die vrugbare halfmaan geleë, 'n ongeveer halfmaanvormige gebied in die huidige Egipte en in Wes-Asiatiese lande waar landbou en vroeë menslike beskawings floreer het. Die struktuur is gemaak van massiewe klippe en is 'n wonder en 'n raaisel vir argeoloë wat wonder hoe 'n samelewing wat voor aardewerk, metallurgie, skryfwerk of die uitvinding van die wiel was, dit kon bou. Volgens huidige waarnemings kan Gobekli Tepe, wat 6000 jaar ouer is as Stonehenge, die eerste tempel ter wêreld wees en die oudste megaliete hê.
Gobekli Tepe is 'n argeologiese terrein in die suidoostelike Anatolië -streek van Turkye wat die eerste keer in 1963 ontdek is tydens 'n opname deur die Universiteit van Istanbul en die Universiteit van Chicago. Die opgrawingswerk is in 1996 deur die Duitse argeoloog Klaus Schmidt begin.
Gobekli Tepe, Suidoos -Anatolië en Klaus Schmidt. Beeldbron: GoogleMaps, wikipedia
Gobekli Tepe, of "Potbelly Hill" in Turks, is 'n kelder of 'n kunsmatige heuwel wat 15 meter hoog en ongeveer 300 meter in deursnee is. Toe dit eers ontdek is, identifiseer die Amerikaanse argeoloog Peter Benedict die klipgereedskap wat van die oppervlak afgehaal is as Aceramic Neolithic. Hy het egter geglo dat die klipblaaie grafstene is en dat die prehistoriese terrein net deur 'n Bisantynse begraafplaas bedek is. Klaus Schmidt, wat voorheen by Nevalı Çori gewerk het, het in 1963 die rekords van die terrein in 1994 herondersoek, en hy en sy span het tot met sy dood in 2014 begin met opgrawings in samewerking met Şanlıurfa Museum.
Die webwerf dateer uit die 10de tot 8ste millennium vC en word vermoedelik vir rituele doeleindes gebruik. Dit bestaan ​​uit 200 massiewe, T-vormige klippilare tot ses meter hoog, opgerig in 20 sirkels, wat hulle die oudste megaliete ter wêreld maak.
Gobekli Tepe webwerf. Beeldbron: Teomancimit
Daar word vermoed dat die staal in twee fases gebruik is: Pre-Pottery Neolithic A (PPNA) en Pre-Pottery Neolithic B (PPNB). Daar word vermoed dat die groter klippe wat elk tot 20 ton weeg, tydens die eerste fase opgerig is en in die voetstukke wat in die grond gesteek is, aangebring is. Argeoloë skat dat die pilare tot 500 individue benodig om dit uit die steengroewe te haal en die 100 tot 500 meter na die terrein te skuif.
Die geofisiese opnames wat tot dusver gedoen is, dui aan dat die aantal pilare 200 in 20 sirkels is, waarvan slegs vier sirkels opgegrawe is. Gedurende die tweede fase was die opgerigte pilare kleiner en het hulle in reghoekige vertrekke gestaan ​​met vloere van gepoleerde kalk. Die strukture wat tydens die eerste fase gebou is, dateer uit die 10de millennium en die 2de tot 9de millennium. Ter vergelyking is Stonehenge tussen 3 000 en 2 000 vC gebou.
Sommige van die pilare bevat ook versierings van diere, piktogramme en abstrakte simbole. Argeoloë glo dat die terrein, toe dit gebou is, omring is deur 'n woud met 'n verskeidenheid wild.
Dierreliëfs en beeldhouwerk op die T-vormige pilare. Beeldbron: wikipedia
Alhoewel dit onseker is of die sirkels destyds 'n dak gehad het, het die argeoloë klipbanke gevind om binne te sit. Daar word vermoed dat die piktogramme wat hulle op die pilare gevind het, heilige simbole is. Onder die reliëfs wat hulle gevind het, is soogdiere soos leeus, varke, bulle, gazelle, jakkalse en donkies. Daar is ook slange, ander reptiele, geleedpotiges en voëls, veral aasvoëls. Aasvoëls kom ook baie voor in die ikonografie van Çatalhoyük en Jericho. Volgens professor Argeologie, Steven Mithen, het die vroeë neolitiese kultuur van Anatolië doelbewus die dooies blootgestel vir die aasvoëls om van te voed, 'n gebruik wat moontlik die vroegste vorm van hemelbegrafnisse in Boeddhisme en Zoroastrianisme kan wees.
Met die koms van landbou en veeteelt verloor Gobekli Tepe sy belangrikheid in die 8ste millennium. Toe 'n nuwe leefstyl ontstaan ​​het, is die hele terrein doelbewus onder 300 tot 500 kubieke meter vullis begrawe.
Slypsteen vir die verwerking van graan in die neolitiese tydperk. Beeldbron: José-Manuel Benito
Die neolitiese rewolusie het 'n jag- en versamelingsvereniging omskep in 'n landbou en vestiging. Die individue het graan begin groei en mak diere om 'n volhoubare bestaan ​​te lewer waar hulle woon. Dit het beteken dat die steentydperk -gebou sy relevansie verloor het, en om een ​​of ander onbekende rede, in plaas daarvan om die struktuur eenvoudig te laat vaar of te vergeet, was dit gevul met tonne klein fragmente van kalksteen, klipgereedskap en vate, en diere en selfs menslike bene.
Alhoewel dit 'n raaisel bly, beskou argeoloë die terrein se begrawe as 'n goeie ding, aangesien dit goed bewaar en beskerm is teen toekomstige beskawings. Volgens Klaus Schmidt moet al die waarnemings wat op die terrein gemaak is, as voorlopig beskou word, aangesien nie eers vyf persent van die terrein opgegrawe is nie. Hy het die res onaangeraak gelaat vir toekomstige geslagte om te ondersoek, aangesien die tegnieke teen daardie tyd verbeter het.
[bronne: Wikipedia, Smithsonian]
'Vingerafdrukke van die gode '
Maar hierdie bewerings is verre van die mees ekstreme wat gemaak word oor Gobekli Tepe en die mense wat dit gebou het.
Graham Hancock is die gewilde skrywer van Fingerprints of the Gods. Dit is 'n pseudowetenskaplike boek wat sonder bewyse voorstel dat 'n geheimsinnige antieke kultuur gedink het dat die vermoë om die presessie van die sterre op te spoor so belangrik was dat hulle 'n reeks belangrike getalle in groot verhale ingebed het om te verseker dat die kennis deur geslagte heen oorgedra word. Hy noem dit '' 'n spookagtige vingerafdruk van 'n gevorderde wetenskaplike kennis wat op die oudste mites en tradisies van ons planeet beïndruk is. '
Een van sy gunsteling voorbeelde is Gobekli Tepe. In 'n onderhoud van 2015 oor die Joe Rogan Experience wat meer as 11 miljoen keer gekyk is, noem Hancock Gobekli Tepe 'n 'diep astronomiese webwerf'.
Die idees van Hancock het gehelp om die belangstelling in Gobekli Tepe as 'n ou sterrewag te verhoog. Maar hy het 'n nog meer fantastiese aanspraak oor die aasvoël en ander kerfwerk op pilaar 43. Hy glo weer, sonder bewyse, dat dit 'n antieke konstellasiediagram is wat die wintersonstilstand toon teen die agtergrond van die moderne lug.
'Dit is spookagtig en onheilspellend', het Hancock gesê, 'want dit blyk dat daar oorweldigende bewyse is dat die mense wat Gobekli Tepe gemaak het 'n diepgaande kennis van presessie gehad het. En dit blyk dat hulle doelbewus 'n prentjie van die lug in ons tyd in die tyd gestuur het - in hierdie tydkapsule. & Quot
Die besonderhede van sy idees word net meer fantasties namate hy dit verduidelik, maar dit het Hancock nie verhinder om groot aandag te kry omdat hy dit uitgespreek het nie. En as gevolg hiervan is Gobekli Tepe opgeneem in pseudowetenskaplike bewerings en vreemde afvallighede oor wat hoofstroom argeoloë wil hê dat die publiek moet glo.
Mann, Charles. " The Birth of Religion" National Geographic , vol. 1315, no. 1, 2011, pp. 41-50.
Nevalı Çori is a similar site located east of Göbekli Tepe, though it is slightly more recent than Layer II. Nevalı Çori gives an interesting comparison to the enclosures at Göbekli Tepe the structures at Nevalı Çori are evidently residential, with one religious structure. Ε] The purported shrine at Nevalı Çori demonstrates "significant differences in design and internal features between these buildings and "ordinary" houses" Ζ] , in contrast to the structures present at Göbekli Tepe. Claims regarding ritual structures at other similar sites in the region have also been made, though the sites always exhibit the same differentiation between residential space and religious space as seen in Nevalı Çori. Ζ ]
Returning to Karahan Tepe, according to a report in Daaglikse Sabah , many more years of excavations and research must be conducted to determine what exactly it was used for. However, while it does happen, scientists seldom make big claims without equally big proof, and in this instance the researchers think that when they ultimately get to Karahan Tepe's excavation center "it will be "much older than 12 thousand years."
Kyk die video: Тайны Гёбекли-Тепе раскрыты - что скрывали храмы возрастом 10 тысяч лет (Januarie 2022).