Fetale makrosoom - wat dit is, veroorsaak en gevare - Ginekologie - 2020
Fetale maksomia is 'n voorwaarde waar (afhangende van die definisie wat gebruik word) die fetus meer as 4000-4,500 g, of die 90ste persentiel weeg vir 'n gegewe swangerskap ouderdom. Dit is belangrik om makrosomie betyds te diagnoseer en, indien moontlik, die onderliggende oorsake uit te skakel. Die verloskundige moet die potensiële probleme van die lewering van groot vrugte deur die geboortekanaal voorsien. Insluitende verlenging van die tweede stadium van kraam, dystocia van die skouers en allerhande beserings aan die fetus en moeder.
Behandeling van makrosomie:
Prenatale waarneming is gemik op die identifisering en behandeling van die oorsaak van makrosomie. Die uitvoering van bevalling hang af van die keuse van afleweringsmodus. Sommige kenners glo dat fetale makrosie 'n absolute aanduiding is vir keisersnee. Hul teenstanders beweer dat die operasionele risiko vir die moeder nie geregverdig is nie, aangesien die waarskynlikheid van perinatale komplikasies nie afhanklik is van die modus van aflewering nie. Die algemeen aanvaarde aanduiding vir keisersnee met makrosomie is die massa van die fetus 4000 g met diabetes in die moeder of 4500 g in die afwesigheid van diabetes in die moeder.
Om 'n konserwatiewe aflewering, 'n verloskundige te kies, moet bereid wees om te help met die voorkoms van dystopie van die skouers. Die risiko van moeilike geboorte van die skouers kan met behulp van ultraklank beoordeel word, met die omtrek van die kop met die omtrek van die bors van die fetus. In die geval van dystocia van die skouers word Mac-Robertson gebruik: die vrou in kraag buig die bene in die heupgewrigte en druk die knieë na die bors. Terselfdertyd druk op die suprapubiese gebied. Druk onder aan die baarmoeder moet vermy word, aangesien dit dikwels veroorsaak dat die voorskouer wig. As die voorskouer nie verwyder kan word nie, voer 'n perineotomie uit en verwyder die agterste skouer.
As hierdie metodes onsuksesvol is - word die kop van die fetus terug in die vaginale kanaal teruggekeer en word 'n nood keisersnee uitgevoer.
'N Mens kan makrosomie vermoed deur meer as 6 kg gewig in die 3de trimester by te voeg.
In die gewone verloskundige studie kan nie 'n akkurate diagnose gemaak word nie. Die hoogte van die baarmoeder is nie 'n betroubare aanwyser nie. Dit word beïnvloed deur die groei van die moeder, die hoeveelheid amniotiese vloeistof, die posisie van die ongebore kind en baie ander faktore. Maar die verskil tussen die hoogte van die baarmoederbasis en die swangerskap ouderdom veroorsaak dat die vrou verwys word vir 'n bykomende ultraklankskandering, wat 'n abnormaal groot fetusgrootte openbaar. Ultraklankdiagnostiek bied nie 100% akkuraatheid nie.
Baie dokters in die praktyk gebruik 'n formule om die verwagte gewig van 'n kind by geboorte te bepaal: die hoogte van die baarmoeder in cm word vermenigvuldig met die abdominale omtrek in cm, die massa van die fetus in gram is verkry. Daar word ook vermoed dat die baarmoederhoogte meer as 40 cm is voordat 'n vrou sonder oedeem en vetsug gebore word, en die omtrek van die buik is meer as 110 cm. Sulke metodes is ook nie akkuraat nie.
Versuim om die makrosomia van die fetus voor die geboorte akkuraat te bepaal, kan lei tot hiper- en onderdiagnose van hierdie toestand. Wanneer oordiagnose (oordrywing van die ware gewig) moontlik is:
lewering van 'n onvolwasse premature fetus, byvoorbeeld tydens vroeë operatiewe aflewering of stimulering van arbeid,
Gevare van hipodiagnose van makrosomie (onderskatting van die ware gewig) - dystokia van die skouers, geboortebesering van die pasgebore baba, skade aan die moeder se geboorte kanaal, noodbehandeling.
Die volgende faktore kan lei tot oordiagnose van makrosomie:
Onakkurate bepaling van die duur van swangerskap
bekken tumore, insluitend baarmoeder fibroids.
Die hoof toets vir die identifisering van risiko is die bepaling van glukosetoleransie by 24-28 weke van swangerskap. Diagnose en behandeling van swangerskap diabetes verminder die waarskynlikheid om patologie te ontwikkel.
Gereelde bloedsuiker toetsing is nodig vir vroue met risikofaktore vir diabetes. Dit is vetsug, die teenwoordigheid van familie met die siekte, swangerskap diabetes of 'n groot fetus tydens 'n vorige swangerskap.
Ultraklank-bepaling van fetale gewig word getoon wanneer die baarmoedergrootte nie ooreenstem met die gestasie-ouderdom op 32-36 weke nie. Hoe hoër die massa van die ongebore kind, hoe laer is die meting akkuraatheid. Dit skep probleme om besluite te neem oor die hantering van swangerskap en bevalling in die voorgestelde makrosomie.
Die vermoë om patologie op ultraklank te identifiseer, is ongeveer 56%. Die waarskynlikheid van sy teenwoordigheid wanneer dit nie op ultraklank aangetref word nie, is ongeveer 15%.
Een van die mees waardevolle ultraklank aanwysers is die abdominale omtrek van die fetus tydens die 38ste week van swangerskap. As dit 35 cm oorskry, is die kans dat 'n kind meer as 4 kg weeg, meer as 90%. Die akkuraatheid van hierdie meting hang grootliks af van die dokters se kwalifikasies en ervaring, asook die vermoëns van die toerusting.
Doppler sonografie van uteropiele bloedvloei en kardiotokografie word gebruik om die toestand van 'n kind met makrosomie te bepaal.
Die pasiënt word aangeraai om 'n endokrinoloog, 'n voedingsdeskundige, indien nodig, 'n lae-karbo dieet te raadpleeg. In die afwesigheid van diabetes, is die aanbevole kalorie-inname 2,000-2,200 kcal per dag, in diabetes verlaag dit tot 1.200 kcal. U moet klein maaltye tot 6 keer per dag eet.
Roetine hospitalisasie word uitgevoer met stimulering van arbeid of beplande keisersnee.
Die besluit oor aflewering word individueel gemaak. Induksie van arbeid by week 39 verminder die risiko van geboortebesering en brachiale dystocia. 'N Keisersnee word aanbeveel vir 'n pasgeborene met 'n beraamde gewig van meer as 4,5 kg met 'n normale toets van glukosetoleransie in die moeder en meer as 5 kg vir diabetes.
Ander indikasies vir 'n beplande operasie met makrosomie:
swangerskap na IVF,
ernstige gepaardgaande siektes.
Die operasie verhoog egter die risiko van komplikasies in die moeder, insluitend dié wat met 'n litteken in die baarmoeder geassosieer word tydens die daaropvolgende aflewering. Dit kan ook nie alle gevalle van skade aan die brachiale pleksus van die kind voorkom nie, aangesien sommige van hulle in die utero voorkom.
Vakuumonttrekking van die fetus tydens kraam of die oplegging van verloskundige tang moet met omsigtigheid gebruik word, aangesien dit dikwels tot geboorte-trauma lei.
Natuurlike bevalling vind plaas sonder komplikasies by 80% van pasiënte met groot fetusse, veral as daar 'n 1-graad makrosomie (4000-4500 gram) is. In elk geval, op hierdie tydstip, moet dokters gereed wees vir nood keisersnee.
Aanwysings vir noodoperasie:
afwykings van arbeid (swakheid, diskoersing, ens.),
anatomies smal bekken
versmoring (verstikking) van die fetus.
Daarna, sowel in die moeder as in die kind (insluitend tydens adolessensie), is gereelde vasstelling van die bloedsuikervlak nodig aangesien makrosomie dien as 'n voorspeller (aanwyser) van die moontlike ontwikkeling van diabetes.
Pasiënte met diabetes wat nog nie kinders wil hê nie, benodig hulp om effektiewe voorbehoeding te kies.
Daar is geen metode om die risiko om patologie te ontwikkel, heeltemal uit te skakel nie. Daar is egter sekere voorkomingsmetodes geïdentifiseer wat die risiko van so 'n toestand verminder:
Beheer bloedsuiker, insulien en dieet wat maklik verteerbare koolhidrate in swanger vroue met diabetes insluit, insluitend swangerskap.
Die normalisering van gewig vroue tydens die beplanningstadium van swangerskap.
In ernstige vetsug word bariatriese chirurgie aangedui.
Die duur van 'n normale swangerskap wissel van 38 tot 42 weke. So 'n swangerskap word beskou as "volle termyn" en eindig op bevalling op tyd ("dringend"). Met ander woorde, die aflewering in tyd vind plaas na 40 ± 2 weke van swangerskap. As die swangerskap langer as 42 weke duur (294 dae vanaf die 1ste dag van die laaste normale menstruele siklus), word dit beskou as uitgestel en eindig met laat aflewering. Vervanging vind plaas by 8-10% van swangerskappe en word geassosieer met 'n hoë risiko vir nadelige gevolge vir beide moeder en fetus. Laat aflewerings word geassosieer met 'n verhoogde risiko van swak uitkomste.
verhoogde morbiditeit en sterftes vereis spesiale aandag aan sulke swangerskappe en bevalling. Langdurige swangerskap is 'n bron van stres vir die pasiënt, haar familie en die mediese personeel. Die verloskundige moet probeer om die swanger vrou te kalmeer, haar die eienaardighede van haar toestand te verduidelik en 'n plan van aksie te bespreek.
Presiese rede perenashivanie swangerskap Nie gevestig nie, maar 'n aantal predisponerende faktore is bekend. In sommige gevalle is die oorsaak van die verandering 'n skending van die kontraktiliteit van die baarmoeder, waarskynlik weens aangebore eienskappe van die myometrium. Ongeag die etiologie, is daar 'n neiging tot herhaling. By 50% van pasiënte met oorverf, word die volgende swangerskap ook uitgestel.
morbiditeit en die mortaliteit van na-gebore fetusse / babas is verskeie kere hoër as dié vir 'n dringende swangerskap. Ongeveer 20% van die ware uitgestelde babas toon tekens van verswakte volwassenheid of oormatige sindroom. In postpartum-babas word groei gewoonlik waargeneem en daar is 'n gebrek aan subkutane vet, wat die kind 'n klassieke, verkreukelde, outydse voorkoms gee. Daar is ook veranderinge in die buitekleed - lang naels, exfolierende epidermis, meconiale kleuring van die naels, vel en naelstring.
Ongeveer 25% van die gedra van swangerskappe eindig met die geboorte van babas met makrosomie (dws weeg meer as 4000 g). Hierdie kinders kan verswakte metabolisme van glukose en bilirubien hê, hulle het ook 'n risiko om hipoglykemie en hiperbilirubinemie te ontwikkel. Hulle het die frekwensie van geboortebeserings verhoog, veral dystocia van die skouers en klavikelfrakture in kombinasie met beserings van die brachiale pleksus (verlamming / parese van Erb of Erb-Duchene), wat tydens geboorte deur die natuurlike geboortekanaal verkry is. As gevolg van die gereelde wanverhouding tussen die grootte van die fetus en die bekken, moet die ma 'n keisersnit gebruik.
Met fetale makrosomie verhoogde risiko van moederbesering met skade aan die perineum of, in die geval van keisersnee, die uterus en ander bekkenorgane.
Skade aan die brachiale pleksus kom voor met 'n frekwensie van 1 geval per 500 dringende aflewerings en is veral waarskynlik tydens fetale makrosie, tydens aflewering in die pelvispresentasie van die fetus of in moeilike aflewering, hoewel dit ook voorkom in skynbaar ongekompliseerde, maklike aflewering. Met verlamming of parese van Erb (of Dushen) ontstaan ​​'n strek of breuk van die boonste takke van die bragiale pleksus. As gevolg hiervan vind verlamming van die deltoïede en infusiespiere, sowel as die buigspiere van die voorarm plaas. Gevolglik hang die hand vrylik langs die liggaam, die voorarm is ongebore en rototirovan binne. Die funksie van die vingers word gewoonlik bewaar. Minder gereeld word die onderste takke van die pleksus beskadig, wat tot Klyumpke se verlamming of handverlamming lei.
Sedert die meeste skade 'n sagte graad het, is die behandeling hoofsaaklik verwagtend met die gebruik van bande en fisioterapie. As 'n reël, na 3-6 maande, vind 'n volledige of byna volledige herstel plaas.
Volume vermindering vrugwater, of gebrek aan water, wat dikwels verband hou met post-termyn swangerskap, is 'n belangrike oorsaak van intrauteriene hipoksie, wat die fetus ervaar in die laat swangerskap en tydens kraam. Die volume van amniotiese vloeistof bereik sy maksimum waarde (ongeveer 1 liter) by 36-37 weke van die swangerskap en verlaag dan met 'n gemiddelde van half tot 42 weke. Die naelstring vloei normaalweg vrylik in die vrugwater. Die verlies van 'n beduidende volume vloeistof beteken 'n afname in die beskerming van die naelstring en 'n toename in die waarskynlikheid van die skade.
By die aanpassing van swangerskap vinnig groeiende plasentale disfunksie kan ontwikkel. Dit word gemanifesteer deur 'n afname in die oordrag van water, elektroliete, glukose, aminosure en suurstof na die fetus. In ongeveer 40% van die post-termiese swangerskappe word hartaanvalle, verkalking en plasentale fibrose gevind, wat die funksionaliteit verminder. Mislukking van intrauteriene voeding en respirasie kan bydra tot die ontwikkeling van intrauteriene hipoksie en oormatige sindroom.
Nog 'n spesiale probleem wanneer die swangerskap verleng word is die verloop van mekonium in die amniotiese vloeistof en die moontlikheid van sy aspirasie (mekonium aspirasiesindroom). Dit kan lei tot ernstige respiratoriese versaking as gevolg van meganiese obstruksie van beide klein en groot lugweë, sowel as chemiese mkonneuse longontsteking. Die verloop van mekonium kom nie net voor in die geval van 'n post-termiese swangerskap nie, maar word waargeneem in 13-15% van dringende swangerskappe, maar die frekwensie styg namate die duur oorskry. As ons van mening is dat die volume amniotiese vloeistof gedurende die swangerskap verminder, is die waarskynlikheid dat die pasgeborene 'n meer gekonsentreerde en giftige oplossing van mekonium aspiraseer.
Hoe beïnvloed hierdie toestand bevalling?
Volgens sommige dokters, hierdie die diagnose is 'n aanduiding vir keisersnee. Ander kenners beweer dat die risiko van chirurgie vir vroue nie geregverdig is nie, aangesien die waarskynlikheid van komplikasies nie onderhewig aan afleweringsmodus nie.
Soos u weet, die aanduiding vir die implementering keisersnee Met hierdie toestand is die baba se liggaamsgewig 4 kg met diabetes in die moeder, of 4,5 kilogram sonder hierdie diagnose.
Geboorte groot genoeg baba kan plaasvind vir 'n vrou is baie moeilik. Hulle kan vergesel word van sterk breek perineum, sowel as 'n groot verlies aan bloed en 'n stertbeenbesering. Daarbenewens is daar die risiko die feit dat tydens die bevalling die kind sal plaasvind distosie skouers - 'n toestand waarin die skouers van die kind na die voorkoms van die kop in die bene van die moeder val. Dit kom baie selde voor, maar dit die probleem ernstig beskou en benodig onmiddellike hulp van dokters. As 'n reël moet 'n vrou 'n sekere aanvaar inhou, dan sal alles sonder episiotomie of ander chirurgie gaan.
As die dokter nie adviseer nie natuurlike geboorte, maar slegs keisersnee, dan is dit nodig om alle moontlike risiko's van so 'n operasie te bespreek. waarskynlikheid die feit dat 'n vrou op 'n natuurlike manier 'n baba kan baar, is redelik groot. Gebaseer op statistiese data, het ongeveer 88% van vroue met groot fetusse suksesvol gelewer sonder 'n keisersnee.
Ook die dokter kan daarop aandring stimulasie aflewering voor die verwagte datum. In hierdie situasie moet jy uitvind waarom die dokter hierdie opsie bied. In die meeste gevalle met vermoed makrosomie is die stimulering van die genera onvanpas.
Die invloed van makrosomie op die gesondheid van die kind na geboorte.
As 'n vrou natuurlike geboorte kies, is dit waarskynlik dat die baba tydens die bevalling sal hê verbreking klavikel of senuwee besering aan die skouer en arm. Volgens statistieke gebeur dit in 4-16% van die gevalle. Terselfdertyd verhoog die risiko as baba Die lig het die hulp van spesialiste nodig. Sterk toestande kan egter dit veroorsaak. kontraksies.
'N Klavikelfraktuur is nie 'n groot probleem nie. Behoorlik toegewys terapie Mooi vinnig help kinders om te herstel. Enige ander komplikasies met gesondheid daar is geen groot kinders nie.
Moet dus nie die verpligte misloop nie inspeksies, luister na die dokters se aanbevelings en neem die reg oplossings - dan sal jou held sonder probleme en komplikasies gebore word.