As bostaande meelkos alleen, d.w.s. sonder graan, gevoer word, sal die beste resultate nie verkry word nie, want die vesel- en proteïen-gehalte is te hoog, terwyl die totaal verteerbare voedingsbestanddele te laag is. Die voedingsverhouding tussen die proteïene en koolhidrate in meelkos No.1 is 1 tot 2.4 en veels te eng vir 'n lêrantsoen. As dit alleen gevoer word, kan 'n mens dit 'n forserende meelkos noem.
In die geval van meelkos No.2, wat vir lêhoenders bestem is, word geelmielies as graan in skropgoed gevoer. Meelkos No.3 is 'n gebalanseerde lêrantsoen van suiwer meelkos, en dis nie nodig om dit saam met graan te voer nie. Hoewel die suiwer meelkosrantsoen reeds vir die grootmaak van kuikens gebruik is, word dit nie op groot skaal vir eierproduksie gebruik nie; vir laasgenoemde doel verkies die lêhenne nog 'n meelkos plus 'n graanrantsoen.
As slegs afgeroomde melk met mieliemeel gevoer word, vreet die kuiken nie voldoende verteerbare proteïen nie, aangesien afgeroomde melk, hoewel dit proteïen van hoë gehalte bevat, nie voldoende hoeveelhede daarvan bevat nie. Die kuiken moet 'n groot hoeveelheid afgeroomde melk inneem ten einde die proteïen te verkry wat vir sy normale groei nodig is, en aangesien sy krop en lyf waarskynlik daarvoor te klein is, kan hy dit nie doen nie. As verteerbare proteïen in gekonsentreerde vorm soos vleismeel by die kuiken se meelkos gevoeg word, sal hy vinniger groei. Dis 'n erkende feit dat 'n hoeveelheid vleismeel plus afgeroomde melk in 'n rantsoen beter proteïen verskaf vir kuikens wat groei, as wat verkry word wanneer vleismeel of afgeroomde melk alleen gevoer word.
Afgeroomde melk, vars of suur, is 'n goeie voer vir pluimvee. As 'n mens begin om hoenders met vars melk te voer, moet jy daarmee aanhou; maar dis soms moeilik om daarmee aan te hou. In die somer word afgeroomde melk gou suur, terwyl dit in die winter taamlik lank soet bly.
" Dis 'n stof met 'n eenvoudige chemiese samestelling wat in verskillende sterktes in verskillende natuurlike voedselsoorte voorkom, en die voortdurende gebrek daaraan in 'n dieet laat vroeër of later 'n siektetoestand ontstaan wat dit moontlik maak om definitief te sê watter vitamien kortkom ".
'n Tekort aan vitamien A veroorsaak voedings-" roup ", en 'n tekort aan vitamien B verlamming van die bene en vlerke; as daar 'n tekort aan vitamien D is, sal die bene nie behoorlik ontwikkel nie, en 'n tekort aan vitamien E is oorsaak dat die vrugbaarheid van die hen verswak of dat sy haar moederlike instink verloor.
Vitamien C word (sinteties) deur die lewer in die hoender se lyf gevorm en hoenders ly nooit aan 'n tekort hiervan nie, d. w .s., ly nie aan skeurbuik nie; vitamien D kan verskaf word in die vorm van afgeroomde melk, groen lusern en lewertraan - laasgenoemde is 'n uitstekende bron. Uitgeloopte graan is gewoonlik ryk aan vitamien E, maar moet gevoer word wanneer die groen kleur ontwikkel is. As die rantsoen 'n tekort aan vitamiene het, is die weerstandsvermoë van die liggaam so swak dat feitlik enige siekte wat deur 'n tekort daarvan veroorsaak word kan ontwikkel. In hierdie opsig is afgeroomde melk en groenvoer nuttig op 'n pluimveeplaas.
‘n Groot aantal rantsoene wat uit verskillende bestanddele en hoeveelhede bestaan kan vir pluimveevoer gebalanseer word. Dit word gehoop dat die inligting in hierdie artikel vervat die leser 'n duidelike begrip sal gee van gebalanseerde rantsoene en die faktore wat pluimveevoer beïnvloed.