Junie | 2018 | MaanKind
01 Vrydag Jun 2018
Kultuur is ‘n vreemde ding. Mens ken mos jou eie en beskou dit as die norm. Niks verbreed ‘n mens se uitkyk meer as om ander kulture op ander plekke te beleef nie. Dan sien ‘n mens dat ander weer dit wat eie is aan hulle, as die norm beskou.
Een van die dinge in Amerika wat vir my mooi is daar, is dat die meeste mense eenvouding by die reëls hou. Mense is vriendelik en beleefd en dit is die norm. Eenvoudige dinge soos wag vir die stap-mannetjie by ‘n robot voordat jy stap, is net eenvoudig hoe dit gedoen word. Niemand sal droom om voor ‘n brandkraan of by ‘n parkeerplek vir gestremdes te parkeer nie.
Om die waarheid te sê, ons het twee maal met die gereg gebots. As daardie uniforman jou skielik, net soos in die flieks vra, Sir, could you kindly step out of the car? Wel, dan step Sir dadelik uit die kar en dit is yes, Officer voor en I’ll do that immediately, Officer, agter. Ons sonde was dat die permit van die huurkar in die agterruit pleks van ‘n nommerplaat, nie duidelik sigbaar was nie. Die ander keer was ‘n vriendelike aanmaning op die venster.
In teenstelling hiermee kan ek onthou hoe geskok die 10-jarige Kiara was toe ons as haar ouma en oupa in Desember twee maal die reëls oortree het op een dag. Die mense in ‘n gesagsposisie en vertrouensposisie. Eerstens het ons om ‘n toe hek in ‘n plaaspad deurgewurm en ingery om vir haar die groot windlaaiers te gaan wys, en tweedens het ons waarskuwings om nie naby die dooie walvis te gaan nie geïgnoreer en met ‘n ompad oor die rotse geklouter.
Laat mens dink, nè?
Ons het so baie beleef in Amerika. Nuwe goed gesien en vreemde kosse geëet. Met mense van ander kulture gepraat en geleer van dinge in die geskiedenis wat ons nie ken nie. Tog was alles op ‘n manier so bekend dat mens baie klein voel as jy dink aan jou eie klein spikkeltjie in die grote Universe. Hoe onbenullig jyself eintlik is in die groter prentjie. Daar is wêrelde buite jouself wat aanhou draai, terwyl ons elkeen op ons eie klein eilandjie bly woon. Waar ons graag ons eie interpretasie van die reëls as normaal beskou.
Soms is reëls beperkend en lê dit inisiatief en vryheid aan bande, maar daar is tog iets gerusstellend aan die veiligheidsnet wat dit skep. As mens presies weet wat om te doen en dit net doen, is daar soveel minder onderliggende angs en vrees, as mens meer orde om jou het, is jy veel rustiger as wat chaos jou laat voel. Daar is soveel minder rede vir verskille en woede.
Elke keer as ons in ‘n eerstewêreldland reis, wonder ek waarom ek nooit daar die onderliggende vyandigheid en woede by die mense beleef as hier nie, en ek het my antwoord gekry. Ons leef in ‘n maak-of-breek wêreld, ons maak soos ons lus kry, ons pas in by wat ons ken.