Paul O'Hare, Metropolitaanse Universiteit van Manchester; et al
Lugfoto's toon ernstige skade en oorstromings wat veroorsaak word deur orkaan Harvey in Port Aransas, Texas, Aug. 28, 2017. Foto's deur Army National Guard Sgt. 1st Klas Malcolm McClendon
In die nasleep van die verwoesting veroorsaak deur Orkaan Harvey en Orkaan Irma, is dit aangemeld dat tot 80% van tuisvergoedings was nie verseker nie. Versekeringsskemas word wyd voorgestel as 'n manier om herstel te fasiliteer van - of veerkragtigheid aan - natuurlike en mensgemaakte rampe. Vir diegene sonder versekering, of wat onderversekerd is, is die vooruitsigte van herstel moeilik. Baie sulke mense - wat dikwels reeds in onvoorsiene situasies woon - sal hul huise verlaat, nooit terugkeer nie, of sal woon in eiendomme wat ongeskik is vir bewoning.
maar ons navorsing dui daarop dat selfs diegene wat gelukkig genoeg is om versekeringsdekking te hê, is die pad na herstel krank. Vloed-geteisterde gemeenskappe het vergelyk met die hantering van verliesaanpassers, versekeraars, en daarna kontrakteurs om as "traumaties soos die vloed self" te wees. Meer fundamenteel, die bedryf se bevordering van 'n vinnige terugkeer na normaliteit ondermyn die pogings om 'n meer veerkragtige samelewing te skep deur geleenthede te verminder om aan te pas by toekomstige oorstromings. Dit is min wonder dat daar vrese is dat baie plekke in toenemende mate sal ly aan herhaalde vloedgebeure. Om net een voorbeeld van hierdie uitdaging te neem, word berig dat Houston dit nou ervaar het derde een-in-'n-500-jaar vloed in net drie jaar.
Die nasleep van enige ramp bied geleenthede om te herbou op 'n manier wat die impak van toekomstige sulke insidente verminder. Met betrekking tot oorstromings, sluit dit geleenthede in om vloedvaste te installeer Boumateriaal, om dienste soos elektrisiteitskabels en kragkragte bokant vloedvlakke te verskuif, of om beskermingsmaatreëls op eiendomsvlak te gebruik, soos deurhindernisse wat mag hou water uit 'n gebou.
In die praktyk neem versekeraars egter dikwels volle beheer oor herboupogings en reël dat gemagtigde kontrakteurs herstelwerk doen. Natuurlik word versekerde huiseienaars aanvanklik verlig dat sommige van die finansiële las van heropboupogings elders sal val. Maar die versekeraar word ook die de facto-eienaar. Huiseienaars - dikwels tydelik verskuif van hul eiendomme - verloor beheer oor sleutelbesluite rakende die heropbou van hul huise.
Dit is verstaanbaar dat die klem van alle betrokkenes is om terug te bons en om so gou moontlik met dinge te herstel. As 'n reël betaal versekeraars nie vir enigiets wat na verwys kan word as "eiendomsverbetering" nie. In plaas daarvan, belowe hulle om 'n eiendom te herstel in sy oorspronklike toestand (die toestand was dit in die dag voordat 'n vloed of 'n storm getref het). Dit sluit in aanpassing en beskerming - maatreëls wat die impak van 'n toekomstige vloed kan beperk, selfs al is hierdie intervensies min of geen koste vir die algehele herbouprojek. Dit is veral problematies in die lig van klimaatsverandering.
Risiko-oordrag en morele risiko
Om die sistemiese limiete vir aanpassing te verstaan, moet ons die grondslag van versekering ondersoek. In ruil vir 'n beskeie jaarlikse betaling, bied versekeraars hulp in die vorm van finansiële vergoeding of dienste na 'n ramp. Versekering oorskakel dus risiko van diegene wat onmiddellik aan 'n gevaar blootgestel word aan 'n ander entiteit. Hierdie oordrag van risiko bring egter kommer. Wanneer die koste van gevare soos oorstromings elders val, kan daar 'n erosie van gewilligheid wees om blootstelling te verminder of minder riskante gedrag aan te moedig. Versekeraars het hierdie teenstrydigheid lank erken en dit as 'n verwys "morele gevaar". In die praktyk kan die integrasie van aanpassingsmaatreëls wat oorstromings verlig of wat die impak van 'n vloed kan verminder, verminder word deur die morele gevaar.
'N Verwante besorgdheid word na verwys as' risiko-pooling '. Versekeringspremies word gekombineer in 'n fonds wat gebruik word indien daar 'n gevaar voorkom. Dit ontbreek finansiële blootstelling deur alle polishouers. Alhoewel dit goed kan wees om die koste vir burgers met 'n hoë risiko te verminder, het dit wyer effekte wat ons moet erken. Daarbenewens is daar groter kommer dat versekering, met die klem op jaarlikse premies, mense aanmoedig om gebiede te bewaar wat op die lang termyn totaal vermy moet word - gebiede waar oorstromings onvermydelik is.
Versekering as 'wanaanpassing'
Versekeraars is noodsaaklik vir die herstel van rampe, belofte in die gesig van onsekerheid en die herstel van sake soos gewoonlik vir die burgerlike en kommersiële lewe. Tog, in die lig van toenemende vloede, beteken die bevordering van hierdie benadering eerder as aanpassing dat versekering "maladaptive" neigings het. Dit is aksies (of inaksies) wat korttermynvoordele kan bied - maar verhoog uiteindelik die kwesbaarheid vir toekomstige veranderinge in vloedrisiko wat deur klimaatsverandering en ander grondgebruiksfaktore veroorsaak word.
Anders gestel, soos versekeraars beloof om 'n vinnige terugkeer na 'n voorskok "normaliteit" te skep, skep dit die voorwaardes vir herhalende gebeurtenisse en mis geleenthede om aan te pas. Versekering fasiliteer herstel - maar teen watter koste? Ons glo dit isoleer uit die koste van lewe met risiko, verhoog morele gevaar en stop eiendoms eienaars om aan te pas by die risiko. Miskien is ons misplaaste geloof in versekering dat ons bestem is om die simptome te behandel, maar nooit die werklike oorsake van klimaatsgevare nie.
Paul O'Hare, Dosent in Mensgeografie en Stedelike Ontwikkeling, Manchester Metropolitan University; Angela Connelly, navorsingsgenoot, Lancaster Universiteit, en Iain White, Professor van Omgewingsbeplanning, Universiteit van Waikato