Tranströmer se gedigte beskryf meestal nie werklike, alledaagse situasies en gebeure nie. Maar sy beskrywings van voorwerpe, mense en landskappe is baie treffend. Hierdie beskrywings word gewoonlik metafore wat saam met ander, oënskynlik onverwante metafore, ingeweef word in ’n gedig om te sê wat die digter wil sê. Tranströmer word nie gesien as ’n surrealistiese digter nie, maar sy werk toon sterk surrealistiese trekke.
In hierdie gedig beskryf die digter sy persepsie en ervaring van die lewe in die algemeen. Die “werksvloer” is die daaglikse roetine, waar jy jou ook al bevind. Die boot- en skeepsbeelde word gebruik om die spreker in die gedig se gevoel van afsondering en skeiding van die breë gemeenskap te beskryf, asook “bewussynsoorgange” (slaap en wakker, werklikheid en droom).
Dit is net ’n paar raakpunte wat ek ophaal. ’n Deeglike analise van die gedig sal heelwat meer oplewer. Let op hoe sterk die ouditiewe elemente in die gedig voorkom: bv. “oorverdowende blou lug”. Tranströmer se ouditiewe persepsie was baie sterk ontwikkel. Hy was lief vir musiek en het self die klavier bespeel.