tibiale plato fraktuur
Posted on Julie 25, 2019
'N Skyfbreuk (tibiale breuk) is 'n breuk van die boonste gedeelte van die tibiale been. Tipiese simptome sluit in pyn, swelling en effek van die kniegewrig. Die Tibiakopffraktuur ontstaan ​​meestal deur 'n sprong van groot hoogte of die optrede van groot magte soos in 'n verkeersongeluk. Hier is meer oor die simptome, risikofaktore en behandeling.
Tibialis breuk: beskrywing
In 'n Tibialopffraktuur is die kop van die tibia gebreek. Dikwels is die kniegewrig ook betrokke. Tibiale beenfrakture is ongeveer een tot twee persent van alle frakture.
Aangesien die beenas effens O-beenvormig is en die buitenste been 'n dunner beenstruktuur het, kom breuke aan die buitekant van die tibiale been meer gereeld voor. Dokters verwys na hierdie breuk as 'n laterale Tibiakopffraktur. Minder algemeen is die mediale tibiale breuk (tibiale breuk in die middel van die liggaam).
In tibiale beenfraktuur word daar onderskei volgens die AO-klassifikasie (AO = Arbeitsgemeinschaft für Osteosynthesefragen) in drie verskillende vorme:
'N Fraktuur: frakture waarin die gewrig nie aangetas is nie (skeur van die ligament)
B-frakture: frakture met gedeeltelike gewrigsbetrokkenheid soos gesplete frakture, inspringfrakture (indrukfrakturen) en indrukfrakturen
C frakture: volledige gewrigsfrakture
Die tipiese simptome van 'n tibiale breuk is pyn en swelling in die knie en onderbeen. Byna altyd vind daar 'n effek van die kniegewrig plaas. Dit versamel bloed in die gewrigskapsule. In tegniese terme word dit ook hemartrose genoem. As gevolg van die pyn, kan die aangetaste persoon nie meer die kniegewrig behoorlik beweeg nie.
Die breuk van die tibialis beseer ook die laterale en dwarsligamente. Die meniskus kan ook geraak word. As daar verskeie beenfragmente ontstaan ​​het, of as daar 'n fragmentariese breuk aanwesig is, is daar altyd die gevaar van 'n kompartementsindroom van die onderbeen. Die weefseldruk word verhoog deur swelling en bloed, wat senuwees, spiere en vate binne 'n fascia druk. As die weefsel permanent beskadig word, kan klou teen voorkom.
Tibialis-fraktuur: oorsake en risikofaktore
'N Benige tibiafraktuur, byvoorbeeld, kom voor wanneer die bene swaar van bo af saamgepers word – byvoorbeeld as u op 'n hoë been op 'n uitgestrekte been beland. Die been word saamgepers sodat die kop van die tibia split. Albei bene word gewoonlik aangetas. Dikwels is selfs traumas met hoë traumas soos verkeersongelukke (motors, motorfietse) of sportongelukke (ski, fietsry) die oorsaak van 'n gebreekte tibiale been.
By jonger pasiënte kom daar 'n gesplete fraktuur voor wat gekombineer kan word met 'n indrukkingsfraktuur (indrukfraktuur). By bejaardes is osteoporotiese bene in baie gevalle die oorsaak van tibiale breuk. Dan ontstaan ​​gewoonlik Eindrückungsfrakturen.
Riembeserings in hierdie omgewing word veroorsaak deur wring- en skuifbelasting. In ongeveer 63 persent van die gevalle kom meniskale en kruisligamentbeserings ook voor.
Tibialis-fraktuur: ondersoeke en diagnose
Die verantwoordelike spesialis vir 'n Tibiakopffraktuur is 'n dokter vir ortopedie en ongelukchirurgie. Hy sal u eers vra oor die ongeluk en u mediese geskiedenis. Moontlike vrae is:
Kan u nog steeds die been beweeg of die knie buig?
Het u al klagtes soos pyn en beperkte mobiliteit gehad?
Daarna sal die dokter u been noukeurig ondersoek en let op sagteweefsel of ander gepaardgaande beserings. Bewyse van sagteweefselbeskadiging word verskaf deur kontusiemerke, blase en oppervlakkige en diep wonde.
Tibialis-fraktuur: beeldvorming ondersoek
Om 'n Tibiakopffraktuur verder te diagnoseer, word 'n X-straal gemaak. Die been word van die sy en van die voorkant af bestraal. Om 'n operasie te beplan, word meestal gerekenariseerde tomografie (CT) uitgevoer. Vir moeilike kniebeserings kan magnetiese resonansbeelding (MRI) nuttig wees om meniskale en ligamentbeserings meer akkuraat te beoordeel.
'N Skyfbeenbreuk word eers in 'n gipsplint of klittenbandsluiting geïmmobiliseer om die been te verlig en toe te laat swel. In die verdere verloop word so 'n onderbreking selde konserwatief behandel. In die meeste gevalle is chirurgie nodig.
Tibialis-fraktuur: konserwatiewe behandeling
Ongeskuifde of minimaal verplaasde gesplete en inspringingsfrakture (indrukfrakture) kan konserwatief behandel word. Die spiere wat naby die kniegewrig is, trek egter dikwels die beenfragmente uitmekaar, wat later die breuk verskuif.
Nadat die eerste fase oorkom is, word die kniegewrig gewoonlik passief beweeg met 'n motorstang. Die been kan ongeveer tien tot 15 kilogram geweeg word met wandelstokke en 'n klittenband vir ongeveer ses tot agt weke. Na nog ses tot agt weke kan die las stadig verhoog word tot die helfte van die liggaamsgewig.
Tibialis-fraktuur: chirurgiese behandeling
Alle ander gevalle van tibiale breuk word gewoonlik chirurgies behandel. Die doel van die behandeling is om die gewrigsoppervlak te herstel en om so vroeg as moontlik met oefeninge te begin. Eenvoudige krake word vasgebout. Die beseerde artikulêre oppervlak word gevul – hetsy met die liggaam se eie beenmateriaal (vanaf die kruin) of sinteties vervaardigde beenvervangingsmateriaal soos kalsiumfosfaat of hidroksiapatiet.
In swaar puinbreuke, sigbare wanposisie of 'n onstabiele been word die tibiale been weer onder verdowing georiënteerd en ekstern gestabiliseer met 'n fixator. Dit is 'n houstelsel om beenfragmente vas te maak.
Na die operasie word die kniegewrig gereeld passief beweeg met 'n motorstang. Die been moet dan ongeveer ses tot twaalf weke verlig word.
Tibialis-fraktuur: siekteverloop en prognose
Die genesingsproses in 'n Tibiakopffraktuur is anders. Hy word gereeld deur die dokter op die röntgenfoto gedoen. Met konserwatiewe behandeling duur dit gemiddeld agt tot tien weke voordat die been genees. In die geval van 'n geringe tibiale breuk, is die langtermynvoorspelling gewoonlik baie goed. As 'n tibiale breuk gebruik word, hang die prognose ook af van die ouderdom van die pasiënt en bestaande toestande soos gewrigsdrag (osteoartritis) en beenverlies (osteoporose).
As die ligamente by die tibiale breuk betrokke is, of as dit 'n puinbreuk is, is daar altyd 'n risiko dat die arterie van die popliteale fossa (A. poplitea) ook beseer is. Die senuwees is selde betrokke.
Na 'n puinbreuk of 'n moeilike indrukselfraktuur (indrukfraktuur), kan osteoartritis van die knie (gonartrose) voorkom.
Ander moontlike komplikasies sluit wondgenesingsafwykings in. Dit kom gereeld voor te vroeg, omdat die tibia slegs deur 'n dun sagte weefsel omring word. Verder kan 'n infeksie voorkom: dan moet die kniegewrig uitgeklaar en deeglik afgespoel word. 'N Infeksie kan ook die oorsaak wees as die tibiale plato fraktuur genees nie (pseudartrose).