Vanweë sy skoon rekord stel die president hom aan om te gaan uitvind hoeveel Nigeriese amptenare hul buit in Switserse rekeninge versteek. Hy daag met ’n aktetas by die Switserse bank op. Die bestuurder weier om inligting oor kliënte te verskaf – ook nie toe Ignatius met ’n vuurwapen teen sy kop dreig om te skiet nie. Tevrede haal Ignatius die miljoene dollar uit sy tas – wat hy as minister gesteel het. Die “onkreukbare minister” kan geld versteek sonder dat die Switser hom sal verklap!
In Suid-Afrika voel dit ook so – asof nie eens een goeie mens oorgebly het in die hoë poste waar “openbare dienaars” hulle moet beywer vir die belange van die land en nie vir hul eie sak nie.
Tog, metafories gesproke is ons land 23 jaar ná simboliese herskikking steeds gewikkel in ’n stryd tussen goed en sleg. Dit staan te skeie van die poging om rasgedrewe ongelykhede uit te wis. Eerder word dié regstelling ongedaan gemaak deur diegene wat vir eie voordeel ’n mafiastaat wil skep.
Die SA Raad van Kerke het in sy verslag oor onder meer korrupsie en staatskaping – wat nogal strook met die vorige OB, Thuli Madonsela, s’n – gesê Suid-Afrika is op die rand van ’n mafiastaat. Stap vier in die SARK-lys van sewe stappe vir staatskaping, as deel van sy bevindinge, is: Neem beheer van die land se fiskale soewereiniteit oor. Dit sluit aan by die ander stappe, wat hulle daagliks in Suid-Afrika uitspeel, vir “onvanpaste beheer oor staatstelsels deur ’n magselite wat draai om die president wat staatsbates stelselmatig opsuig”.
Staatstropery geskied nie altyd so blatant soos Ignatius en sy Nigeriese tjommies s’n nie. Die stryd tussen goed en sleg in Suid-Afrika duur voort.