Julian Wadleigh - Inligting
Julian Wadleigh, die seun van 'n biskoplike predikant, is in 1904 in Greenfield, Massachusetts, gebore. Hy is hoofsaaklik in Engeland opgelei en het 'n BCS aan die London School of Economics en 'n MA aan die Oxford Universiteit behaal. In Engeland was hy 'n voorstander van die Labour Party.
Wadleigh keer in 1929 terug na die Verenigde State en spandeer 'n jaar aan die Universiteit van Chicago. In 1930 het Wadleigh by die Federal Farm Board gaan werk. Twee jaar later is hy na die Departement van Landbou oorgeplaas. Hy ontwikkel linkse opvattings en word in 1931 lid van die Socialist Party of America.
Een van sy vriende gedurende hierdie tydperk, Whittaker Chambers, het gesê: "Wadleigh was vir my een van die vreemdste mense wat ek ooit geken het. Hy was 'n Oxford -man. Hy was altyd kaalkop en het 'n versigtige wanorde in sy rok aangetref. Na Volgens 'n argument het Carpenter uiteindelik 'n hoed gekry, maar hy het dit selde gedra. was om te wys, moedig. Soos dit soms gebeur met nogal euwelagtige jong manne, was daar ook 'n pik in hom. "
Julian Wadleigh het saam met ander linkse sosialistiese ondersteuners van die New Deal die Harold Ware-groep gevorm. Die gespreksgroep, gestig deur Harold Ware, die seun van Ella Reeve Bloor, het Alger Hiss, Nathaniel Weyl, Laurence Duggan, Harry Dexter White, Nathan Witt, Marion Bachrach, Henry H. Collins, Lee Pressman en Victor Perlo ingesluit. Ware werk baie nou saam met Joszef Peter, die 'hoof van die ondergrondse afdeling van die Amerikaanse Kommunistiese Party'. Daar word beweer dat Peter se doel was dat sy lede 'beleid op verskillende vlakke' beïnvloed 'namate hul loopbane vorder'.
Susan Jacoby, die skrywer van Alger Hiss and the Battle for History (2009), het daarop gewys: "Chambers, onder andere, sou getuig dat die uiteindelike penetrasie van die regering die uiteindelike doel was van 'n groep wat aanvanklik onder toesig was in Washington deur Hal Ware, 'n kommunis en die seun van Mother Bloor ... Toe lede het wel daarin geslaag om op die regeringsleer te klim, hulle was veronderstel om te skei van die Ware -organisasie, wat bekend was vir sy Marxistiese deelnemers. kudde ondergrondse kommuniste - gesuis onder hulle - met regeringsgeleenthede. "
Whittaker Chambers het later verduidelik Getuie (1952): "Die Washington -apparaat waaraan ek verbonde was, het sy eie geheime bestaan ​​gelei. Maar deur my en deur ander het dit direkte en nuttige verbindings met twee ondergrondse toestelle van die Amerikaanse Kommunistiese Party in Washington onderhou. Een hiervan was die sogenaamde Ware-groep, wat sy naam ontleen aan Harold Ware, die Amerikaanse kommunis wat aktief was in die organisering daarvan. Benewens die vier lede van hierdie groep (insluitend homself) wat Lee Pressman onder eed genoem het, moes daar 'n paar gewees het sestig of sewentig ander, alhoewel Pressman hulle nie noodwendig almal ken nie; ek ook nie almal nie. Almal was lede van die Kommunistiese Party betaald. Landbou, die Departement van Justisie, die Departement van Binnelandse Sake, die Nasionale Arbeidsverhoudingsraad, die Landbouaanpassingsadministrasie, die Spoorweg -aftree -raad, die Nasionale Navorsingsprojek - en ander. "
In Maart 1936 het Wadleigh oorgeplaas na die staatsdepartement, waar hy by die afdeling Handelsooreenkomste gewerk het. Gedurende hierdie tydperk het hy dokumente aan Sowjet -agente oorgedra. Hy het egter baie besorg geraak oor die Groot Reiniging wat in die Sowjetunie plaasgevind het. Hy het dit met sy beheerders in die Verenigde State bespreek. In Augustus 1939 het Joseph Stalin en Adolf Hitler ooreengekom om die Nazi-Sowjet-verdrag te onderteken. Wadleigh was so ontsteld oor hierdie besluit dat hy geweier het om met Sowjet -agente saam te werk.
In Augustus 1939 het Isaac Don Levine gereël dat Whittaker Chambers Adolf Berle ontmoet, een van die voorste assistente van president Franklin D. Roosevelt. Na ete het Chambers vir Berle vertel van regeringsamptenare wat vir die Sowjetunie spioeneer: "Omstreeks middernag het ons die huis ingegaan. Wat ons daar gesê het, is nie ter sprake nie, want Berle het dit in die vorm van potloodnotas geneem. Net binne die voordeur het hy gaan sit by 'n lessenaar of tafel met 'n telefoon daarop en terwyl ek praat, skryf hy, terwyl hy vinnig verloop, verkort hierdie notas nie die hele gesprek op die grasperk nie. baie drankies. Ek het aangeneem dat dit 'n ondersoekende skelet was waarop verdere gesprekke en ondersoek gebaseer sou word. "
Volgens Levine het die lys van "spioenasie -agente" Wadleigh, Alger Hiss, Donald Hiss, Laurence Duggan, Lauchlin Currie, Harry Dexter White, John Abt, Nathan Witt, Lee Pressman, Noel Field en Frank Coe ingesluit. Chambers het ook Joszef Peter genoem as 'verantwoordelik vir die Washington -sektor' en 'na 1929' die hoof van die ondergrondse afdeling 'van die Amerikaanse Kommunistiese Party.
Kort na die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog het Wadleigh vir Leo Pasvolsky, spesiale assistent van die minister van buitelandse sake, gewerk vir die probleme van die na -oorlogse ekonomiese beleid. In 1943 is Wadleigh oorgeplaas na die Office of Foreign Economic Coordination, waar hy gewerk het aan ekonomiese aangeleenthede rakende die toekomstige besetting van Italië. In Mei 1946 het hy by die United Nations Relief and Rehabilitation Administration (UNRRA) aangesluit.
In Desember 1948 bely Wadleigh aan die House of Un-American Activities Committee dat hy van vroeg 1936 tot Maart 1938 dokumente van die staatsdepartement aan Whittaker Chambers deurgegee het. In Mei 1949 lewer Wadleigh getuienis teen Alger Hiss tydens sy meineed -verhoor. Wadleigh het erken dat hy deel was van dieselfde spioenasienetwerk as Chambers en Hiss. Hy het dit gedoen vanweë 'die mislukking van die sosiaal -demokrate in Duitsland om doeltreffende weerstand teen Hitler te bied, die groeiende mag van die Nazi's in Duitsland en van die regerende groep in Japan en die fasciste in Italië'. Wadleigh het verduidelik dat hy "die Kommuniste en die Sowjetunie" as "die enigste effektiewe opposisie" beskou. Die federale aanklaer, Thomas Murphy, het daarop gewys dat Wadleigh slegs die opkoms van fascisme wou stop; "ons het dit almal haat, maar hy het dit vroeër gesien."
Julian Wadleigh is in 1994 oorlede.
Wadleigh was vir my een van die vreemdste mense wat ek ooit geken het. Soos dit soms met nogal euwelagtige jong manne gebeur, was daar ook 'n pucky streep in hom. Ek dink dat niks daardie kant van Wadleigh so goed opsom as 'n naam wat hy tydens die tweede Hiss -verhoor geneem het nie. Om die pers te vermy, het Wadleigh by sy hotel geregistreer as Jasper Q. Sprigg.
Kort nadat ek hom ontmoet het, kon Wadleigh van die departement van landbou na die afdeling vir handelsooreenkomste van die staatsdepartement oorgaan. Hy het gou 'n paar bondels dokumente uitgebring om gefotografeer te word. Want Peters het sy gewone motief gehad om hierdie nuwe verbindings te reël, en hy was nogmaals opgewonde oor fotografie. Abel Gross het ook 'n paar dokumente van die Bureau of Standards uitgebring. Ek moes hulle afgeneem het, waarskynlik by Alger Hiss, want op daardie stadium het die apparaat geen onafhanklike fasiliteite vir sulke werk in Washington gehad nie.
Sluit asseblief by ons aan om saam te werk aan WADLEIGH -stambome. Ons het die hulp van goeie genealoë nodig om 'n heeltemal gratis gedeelde stamboom om ons almal te verbind.
Karakterisering [wysig | wysig bron]
Die karakter van Julian kom baie ernstig voor, en hy sê gewoonlik nie die humoristiese reëls in die reeks nie, maar speel eerder die reguit man vir wie op die oomblik by hom is. Sy neiging is om sy derminstink te vertrou en sal daarop staatmaak as 'n situasie lyk of dit nie volgens plan verloop nie. Hy is 'n ywerige leser en is baie geïnteresseerd (in opset, indien nie in aksies nie) om homself en sy leefstyl te verbeter, en hy lees baie selfhelp- en motiveringsboeke (meestal na gevangenisstraf, as dit die minste nuttig is). die punt daarvan deur keer op keer terug te keer na 'n lewe van misdaad) (onder meer 'Gee vrede 'n kans').
As opvoeder en mentor [wysig | wysig bron]
Julian is baie slimmer as Ricky en dien as Ricky se mentor en 'opsigter', of ten minste die persoon wat hom gereeld help en probeer om hom uit die konfyt te kry. ") Hy word deur die meeste mense aanvaar dat hy Ricky in toom kan hou, en baie keer nader mense hom om dit net te doen as Ricky handuit ruk (" Fuck Community College, Let's Get Drunk And Eat Chicken Fingers ") . Op dieselfde manier kan hy Ricky loslaat met 'n eenvoudige opdrag en hom as 'n instrument van chaos gebruik wanneer dit nodig is ("The Green Bastard").
Hy neem ook Cory en Trevor op 'n stadium onder sy vlerk en leer hulle op 'n manier om meer soos hy te wees ("The Shit Puppets"). Hy doen dieselfde met Jacob Collins en sy twee vriende later in sy loopbaan ("The Mustard Tiger").
As gesagsfiguur [wysig | wysig bron]
Julian is duidelik die kragtigste en intimiderendste persoon in die sleepwa -park. Hy word beskou as die een wat die belangrikste misdaadbedrywighede bestuur, en die een met al die blink idees ("Rub N Tiz'zug", "Dressed All Over And Zesty Mordant"). Terselfdertyd is hy die persoon na wie mense hulp soek, vanweë sy posisie, selfs Jim Lahey, die toesighouer van die park ("Fuck Community College, Let's Get Drunk And Eat Chicken Fingers").
Daar is ook bewys dat Julian ietwat suksesvol is in manipulasie, met 'n gelyke mengsel van vaardigheid en geluk. Hy kan mense na sy wil buig om aan sy behoeftes te voldoen deur net op die regte knoppies te druk ('You Got To Blame The Thing Up Here', Trailer Park Boys: The Movie).
As sedelike leier [wysig | wysig bron]
Dit lyk asof Julian 'n stel morele etiek het, ondanks sy skaduryke operasies en kriminele agtergrond. Hy weet wat reg en wat verkeerd is, en kan besluite neem op grond van sy persepsie van die konsep. Julian het byvoorbeeld die teruggetrokke sleepwaens van parkbewoners wat Randy uitgesit het, teruggekoop, dit reggemaak en dit bloot aan die voormalige inwoners teruggegee, sonder dat daar 'n groot hoeveelheid persoonlike gewin in hierdie onderneming was ("Gimme My Fuckin 'Money Or Randy's Dead) ").
Hy vind dit moeilik om te lieg, en by verskeie geleenthede sien ons hoe hy struikel as hy 'n valse verklaring vir iets probeer aflê - sy 'vertel' is duidelik ("I Fuckin 'Miss Cory And Trevor"). Gewoonlik laat hy vir Ricky vir hom lieg as hulle onder die loep kom, want hy is baie beter daarin as Julian ("Fuck Community College, Let's Get Drunk And Eat Chicken Fingers", "The Winds Of Shit").
Hy pas ook op vir die underdog en voel verplig om iemand in 'n konfyt te help. By verskeie geleenthede het hy daarin geslaag om sy algemene wantroue en afkeer vir Jim Lahey te oorkom en vir hom 'n blaaskans te gee, of hom ten minste die voordeel van die twyfel te gee ("The Delusions Of Officer Jim Lahey", "Three Good Men Are Dead") ). Hy was ook huiwerig om Jacob en sy twee vriende te gebruik as lokaas vir 'n operasie van een Ricky, selfs om hulle vriende te noem, en het dit net teësinnig nagekom toe hy deur Ricky bedreig is. Hy is egter ook in staat om hierdie morele beginsels te ignoreer of aan te pas om by sy huidige doel of situasie te pas of te regverdig - hy is immers steeds 'n misdadiger.
Dit is bekend dat Julian 'n situasie op 'n vreedsame manier probeer oplos, en daarna met geweld, en dikwels berou Ricky wat verkies om sy geweer te gebruik om alles op te los. Julian sal egter nie huiwer om geweld of aggressie te gebruik as daar geen ander aksie werk nie ("Fuck Community College, Let's Get Drunk And Eat Chicken Fingers", "Give Peace A Chance", "The Shit Blizzard").
As kriminele element [wysig | wysig bron]
Alhoewel hy nie bang is om misdade te pleeg en gewere te gebruik nie, het hy skynbaar 'n afsku van die idee dat iemand seerkry. Hy sal dikwels probeer om die situasie oor te gee of te ontlont as iemand raakgeskiet of beseer word ('mev. Peterson's Dog Gets Fucked Up', 'The Shit Puppets'). Julian verkies om vrees of intimidasie te gebruik om iemand te laat voorlê, of ten minste uit die pad te bly ("Take Your Little Gun And Get Out Of My Trailer Park").
Julian sal ook, indien moontlik, besluit om 'n misdaad te pleeg wanneer niemand sal daar wees, wat potensiële getuies, inmenging uitskakel of iemand wat per ongeluk seerkry ("The Winds Of Shit"). Dikwels is hy huiwerig, of weier hy selfs om deel te neem aan enigiets wat hy as 'te vet' beskou ("I Fuckin 'Miss Cory And Trevor").
Wat gaan aan met die hoëbal? [wysig | wysig bron]
Julian word byna nooit gesien sonder 'n drankie in die hand nie, en sy gunsteling mengsel is rum en coke, hoewel hy in 'n episode die aanbod van rum van die hand gewys het dat hy whiskey drink. Slegs by baie min geleenthede sien ons hom daarsonder ("A Man's Gotta Eat").
(Real World Perspective: Na berig word, was die maniere die gevolg van Mike Clattenburg se voorstel dat John Paul vir hom 'n drankie moet regmaak sodat hy iets met sy hande te doen kan hê terwyl hy sy reëls sê. Dit het vasgehou en sy handtekening geword.)
'Dirty Dancing' [wysig | wysig bron]
Julian se troeteldier word vergelyk met Patrick Swayze, aangesien hy sogenaamd is om die film as jeug lief te hê. Bubbles het berig dat Julian as 'n jeugdige gesien het wat rond dans en die akteur naboots uit die rolprent 'Dirty Dancing', en dat hy baie bespot is daarvoor ("Friends Of The Road"). In die reeks word Patrick Swayze verskeie kere gesê, gewoonlik as 'n bespotting deur sy afvalliges, en dit was 'n bespotting van hierdie aard wat veroorsaak het dat Julian sy humeur verloor en Conky, die pop van Bubbles, in die kop skiet ("Conky") . Conky kom egter weer kort voor in seisoen 7 en beloof aanvanklik om nie te veel te wees nie, maar begin Julian se humeur stoot terwyl die seisoen aangaan deur hom te soen en hom oor die algemeen te bespot oor sy liefde vir Patrick Swayze. Conky ontmoet egter sy laaste dood aan die hand van Bubbles wat hom in die grensrivier tussen die VSA en Kanada verdrink.
Dit blyk ook dat daar baie min mense is wat Julian pla. Selfs dan sal Julian meestal die diplomatieke optrede volg en geweld slegs as 'n laaste uitweg gebruik as hy voel dat hy of sy maats bedreig word, of as hy eenvoudig nie van die persoon hou nie.
Daar word ook bespiegel dat April Fools ' -dag gekoppel was aan die lente -equinox, of die eerste dag van die lente in die Noordelike Halfrond, toe Moeder Natuur mense mislei het met veranderende, onvoorspelbare weer.
April se gekke dag het gedurende die 18de eeu in Brittanje versprei. In Skotland het die tradisie 'n tweedaagse gebeurtenis geword, begin met "hunting the gowk, " waarin mense op valse boodskappe gestuur is (gowk is 'n woord vir koekoekvoël, 'n simbool vir dwaas) en gevolg deur Tailie Day , wat grappe behels wat op mense se derrieres gespeel word, soos vals stertjies vasgesteek of ȁKick me " signs on them.
KGB -diens [wysig | wysig bron]
In 1946 het Fisher weer by die KGB aangesluit en is hy opgelei as spioen vir toegang tot die Verenigde State. In Oktober 1948 reis hy met behulp van 'n Sowjet -paspoort van die Leningradsky -stasie na Warskou. Daarna reis hy via Tsjeggo -Slowakye en Switserland na Parys. Sy paspoort het die naam Andrew Kayotis, die eerste van Fisher se valse identiteite, gedra. Die werklike Andrew Kayotis (Sjabloon: Lang-lt) was 'n Litaus gebore en het 'n Amerikaanse burger geword nadat hy na die Verenigde State getrek het. Kayotis het gerieflik verdwyn terwyl hulle familielede in Europa besoek het. Kayotis het aansoek gedoen en 'n visum gekry om die Sowjetunie te besoek, maar die Russe het sy paspoort behou wat Fisher uiteindelik sou gebruik. Fisher het daarna aan boord van die SS gereis Skithia van Le Havre, Frankryk, na Noord -Amerika, aan boord by Quebec. Hy gebruik nog steeds die paspoort van Kayotis en reis na Montreal en ry op 17 November na die Verenigde State. ⎡ ]
Op 26 November ontmoet Fisher die Sowjet -"onwettige" Josef Romvoldovich Grigulevich ⎢ ] (kodenaam "MAKS" ⎟ ] of "ARTUR"). ⎢ ] Grigulevich het Fisher 'n egte geboortesertifikaat, 'n vervalste konsepkaart en 'n vervalste belastingsertifikaat gegee, alles onder die naam van Emil Robert Goldfus, saam met duisend dollar. Fisher het Kayotis se paspoort en dokumente teruggegee en die naam Goldfus aangeneem. ⎡ ] Sy kodenaam was "MARK". ⎟ ]
In Julie 1949 ontmoet Fisher 'n 'wettige' KGB -inwoner van die Sowjet -konsulaat -generaal, wat hom van geld voorsien het. Kort daarna is Fisher beveel om die netwerk "Vrywilliger" weer te aktiveer om atoomgeheime na Rusland te smokkel. ⎣ ] Lede van die netwerk het opgehou om saam te werk nadat die naoorlogse veiligheid in Los Alamos verskerp is. Lona Cohen (kodenaam "LESLE") ⎡ ] en haar man Morris Cohen (kodenaam "LUIS" en "VRYWILLIGE") ⎡ ] het die netwerk van vrywilligers bestuur en was ervare koeriers. Theodore "Ted" Hall (kodenaam "MLAD"), en#9121 ] 'n fisikus, was in 1945 die belangrikste agent in die netwerk en het atoomgeheime van Los Alamos oorgedra. ⎡ ] ⎤ ] Die netwerk van vrywilligers het gegroei tot "Aden" en "Serwiër", kernfisici wat Hall kontak, en "Silver". ⎥ ] Fisher het die grootste deel van sy eerste jaar die organisasie van sy netwerk deurgebring. Alhoewel dit nie seker is waar Fisher heen gegaan het of wat hy gedoen het nie, word vermoed dat hy na Santa Fe in New Mexico gereis het, die versamelpunt vir gesteelde diagramme van die Manhattan -projek. Kitty Harris, 'n voormalige leerling van Fisher, het tydens die oorlog 'n jaar in Santa Fe deurgebring, waar sy geheime van fisici aan koeriers oorgedra het. ⎦ ] Gedurende hierdie tydperk het Fisher die Orde van die Rooi Banier ontvang, 'n belangrike Sowjet -medalje wat normaalweg vir militêre personeel gereserveer is. ⎤ ]
In 1950 word Fisher se onwettige verblyfreg in gevaar gestel deur die arrestasie van Julius en Ethel Rosenberg, vir wie Lona Cohen 'n koerier was. Die Cohens is vinnig na Mexiko gebring voordat hulle na Moskou verhuis het. Hulle sou in die Verenigde Koninkryk weer na vore kom met die identiteit van Peter en Helen Kroger. ⎧ ] Fisher was verlig dat die Rosenbergs geen inligting oor hom aan die Federale Buro vir Ondersoek (FBI) bekend gemaak het nie. Hy was veilig, maar dit kondig 'n somber vooruitsig vir sy nuwe spioenasienetwerk aan.Op 21 Oktober 1952 het Reino Häyhänen, soos opgedra deur Moskou, 'n duimstok op 'n wegwyser in die Central Park in New York gelaat. ⎨ ] ⎩ ] ⎪ ] Die duimstok het vir Fisher beduie dat Häyhänen, sy nuwe assistent, opgedaag het. Häyhänen, genaamd "VIK", het op die RMS in New York aangekom Koningin Mary, onder die alias Eugene Nikolai Maki. ⎫ ] Die ware Maki is in 1919 in die Verenigde State gebore vir 'n Fins-Amerikaanse vader en 'n ma uit New York. In 1927 het die gesin na Estland getrek. In 1948 het die KGB Häyhänen na Moskou gebel waar hulle 'n nuwe opdrag aan hom gegee het. In 1949 het Häyhänen Maki se geboortesertifikaat vryelik verkry. Hy sou toe drie jaar in Finland deurbring om Maki se identiteit oor te neem. ⎬ ]
Nadat hy in New York aangekom het, het Häyhänen die volgende twee jaar sy identiteit gevestig. Ώ ] Gedurende daardie tyd het hy geld ontvang van sy meerderes wat in dooie briewe in die Bronx en Manhattan agtergebly het. Dit is bekend dat hy af en toe die aandag op homself gevestig het deur hom aan swaar dranksessies en hewige argumente met sy Finse vrou Hannah te wend. ⎬ ] Vir ses maande het Häyhänen die duim vasgekyk en niemand het kontak gemaak nie. Hy het ook 'n dooiepunt-plek nagegaan wat hy gememoriseer het. Daar vind hy 'n uitgeholde nikkel. Voor die opening van die muntstuk het Häyhänen dit egter misplaas, óf 'n koerant daarmee gekoop óf as 'n metro -teken gebruik. Gedurende die volgende sewe maande het die hol nikkel ongeopend deur die ekonomie van New York gereis. Die spoor van die hol nikkel het geëindig toe 'n dertienjarige koerant vir sy weeklikse aflewerings versamel het. Die koerant het die nikkel per ongeluk laat val en dit het middeldeur gebreek en 'n mikrofotografie met 'n reeks syfers onthul. Die koerant het die nikkel aan 'n speurder in New York oorhandig, wat dit weer aan die FBI gestuur het. Van 1953 tot 1957, alhoewel alles moontlik gedoen is om die mikrofotografie te ontsyfer, kon die FBI nie die raaisel oplos nie. Ώ ] ⎬ ] ⎭ ]
Laat in 1953 verhuis Fisher na Brooklyn en huur 'n kamer in 'n losieshuis in Hicksstraat. Hy het ook 'n ateljee op die vyfde verdieping gehuur in die Overton Studios-gebou in Fultonstraat. Aangesien hy hom as kunstenaar en fotograaf voordoen, het niemand sy onreëlmatige werksure en gereelde verdwynings bevraagteken nie. Ώ ] ⎮ ] ⎯ ] Met verloop van tyd verbeter sy artistieke tegniek en word hy 'n bekwame skilder, hoewel hy nie van abstrakte skildery hou nie, maar verkies meer konvensionele style. Hy het gemeng met kunstenaars uit New York, wat verbaas was oor sy bewondering vir die Russiese skilder Isaak Levitan, hoewel Fisher versigtig was om nie die stalinistiese "sosialistiese realisme" te bespreek nie. ⎡ ] Die enigste besoekers aan Fisher se ateljee was kunstenaarsvriende met wie hy veilig was agter verdenking. Fisher vertel soms opgemaakte verhale van vorige lewens as 'n Boston-rekenmeester en 'n houthakker in die Stille Oseaan. ⎰ ]
In 1954 het Häyhänen as Fisher se assistent begin werk. Hy sou 'n verslag van 'n Sowjet-agent by die sekretariaat van die Verenigde Nasies in 'n doos met aflewerings aflewer. Die verslag het egter nooit gekom nie. ⎬ ] Fisher is ontsteld oor Häyhänen se gebrek aan werksetiek en sy obsessie met alkohol. In die lente van 1955 het Fisher en Häyhänen Bear Mountain Park besoek en vyfduisend dollar begrawe, bestem vir die vrou van die Sowjet -spioen Morton Sobell, wat in 1951 tot dertig jaar tronkstraf gevonnis is. ⎬ ] ⎱ ]
In 1955 keer Fisher, uitgeput deur die konstante druk, terug na Moskou vir ses maande rus en herstel, wat Häyhänen in beheer het. Terwyl hy in Moskou was, het Fisher sy meerderes in kennis gestel van sy ontevredenheid met Häyhänen. By sy terugkeer na New York in 1956, het hy agtergekom dat sy noukeurig gekonstrueerde netwerk in sy afwesigheid ontbind is. ⎲ ] Fisher het slegs sy afvalpunte nagegaan om boodskappe van 'n paar maande oud te vind, terwyl Häyhänen se radiosendings gereeld van dieselfde plek af gestuur is met verkeerde radiofrekwensies. Die geld wat Häyhänen van die KGB ontvang het om die netwerk te ondersteun, is eerder bestee aan alkohol en prostitute. ⎲ ]
Vroeg in 1957 het Fisher geduld met Häyhänen verloor en geëis dat Moskou sy adjunk terugroep. ⎲ ] In Januarie 1957, toe hy hoor dat hy na Moskou sou terugkeer, was Häyhänen bang dat hy ernstig gedissiplineer of selfs tereggestel sou word. Häyhänen het verhale vervaardig om sy vertraging te regverdig en aan Fisher te beweer dat die FBI hom van die RMS verwyder het Koningin Mary. ⎳ ] Fisher, niksvermoedend nie, het Häyhänen aangeraai om die VSA onmiddellik te verlaat om FBI -toesig te vermy, en hom tweehonderd dollar vir reiskoste oorhandig. Voor sy vertrek keer Häyhänen terug na Bear Mountain Park en haal die begrawe vyfduisend dollar vir eie gebruik. Häyhänen het op 1 Mei in Parys aangekom nadat hy aan boord van die VSA geseil het La Liberté. Deur kontak te maak met die KGB -inwoning, ontvang hy nog tweehonderd dollar vir sy reis na Moskou. Vier dae later, in plaas van sy reis na Rusland voort te sit, het hy die Amerikaanse ambassade in Parys binnegegaan en aangekondig dat hy 'n KGB -offisier is en asiel gevra het. ⎳ ]
Toe Häyhänen homself op 4 Mei by die ambassade aankondig, lyk hy dronk. Die amptenare van die Central Intelligence Agency (CIA) by die ambassade in Parys vermoed dat Häyhänen 'n wanindruk was, en 'n psigiatriese ondersoek het bevestig dat hy 'n onstabiele alkoholis is. Nietemin het die CIA hom op 11 Mei na die Verenigde State terugbesorg en aan die FBI oorhandig. As lid van 'n Sowjet -spioenasiebedryf wat op Amerikaanse bodem werk, val Häyhänen onder die jurisdiksie van die FBI en begin hulle sy verhaal ondersoek. ⎴ ]
By sy aankoms in die Verenigde State is Häyhänen deur die FBI ondervra en was hy baie samewerkend. Hy het toegegee dat sy eerste Sowjet -kontak in New York "MIKHAIL" was en nadat 'n reeks foto's van Sowjet -amptenare 'MIKHAIL' as Mikhail Svirin vertoon is. Svirin het egter twee jaar tevore na Moskou teruggekeer. Die FBI het daarna sy aandag gevestig op die vervanging van Svirin. Häyhänen kon slegs Fisher se kodenaam "MARK" en 'n beskrywing verskaf. Hy was egter in staat om die FBI te vertel van Fisher se ateljee en die ligging daarvan. ⎵ ] Häyhänen kon ook die raaisel van die 'hol nikkel', wat die FBI vir vier jaar nie kon ontsyfer nie, oplos. Ώ ]
Die KGB het Häyhänen se afwyking eers in Augustus ontdek, hoewel dit Fisher waarskynlik vroeër in kennis gestel het toe Häyhänen nie in Moskou aankom nie. As voorsorgmaatreël is Fisher beveel om die Verenigde State te verlaat. ⎳ ] Ontsnapping was ingewikkeld, want as Häyhänen 'MARK' in die gedrang gebring het, sou Fisher se ander identiteite ook in die gedrang kon kom. Fisher kon nie die land verlaat as Martin Collins, Emil Goldfus, of selfs die lank vergete Andrew Kayotis nie. Die KGB -sentrum het met die hulp van KGB se inwoner van Ottawa begin om twee nuwe paspoorte vir Fisher in die naam van Robert Callan en Vasili Dzogol aan te skaf, maar hierdie proses sal tyd neem. ⎶ ] Die Kanadese Kommunistiese Party het daarin geslaag om 'n nuwe paspoort vir Fisher in die naam van Robert Callan te bekom. Fisher is egter gearresteer voordat hy sy nuwe identiteit kon aanneem en die Verenigde State kon verlaat. ⎷ ]
Julian is 'n baie welgestelde en magtige Blader, wat hom laat voel dat alles wat goed is in die lewe vir hom natuurlik kom. Desondanks weet Julian hoe hy moet werk vir wat hy wil, en dit is die rede waarom hy 'n buitengewone Blader is. Julian is nog steeds 'n baie ydele en arrogante persoon wat glo dat hy perfeksie is, en as gevolg hiervan kan hy swaarkry as sy oortuigings nie nagekom word nie, getoon wanneer hy deur Damian verslaan word, wat sy geestelike ineenstorting veroorsaak. Nadat hy deur dr Ziggurat van sy rykdom gestroop is, blameer hy vinnig Beyblade vir sy nood, maar word deur Dashan, Sophie en Wales oortuig om anders te dink.
Toe hy groot was, het hy altyd onverskillig gesê dat Julian moontlik 'n paar klein kompetisies gewen het, maar hy was nog nie die nommer een nie, en toe hy ook trofeë by verskillende kompetisies gewen het en na sy pa kyk vir sy bemoedigende woorde, het hy altyd ongeërg gesê sy tyd werd.
Die oerknal -keiser
Dit lyk asof Julian eers uit sy privaat limousine kom terwyl hy deur Gingka en Masamune gewaar word. Tydens die eerste ronde van Big Bang Bladers is die Europese span Team Excalibur gekombineer met Team Desert Blaze van die Midde -Ooste. Die wedstryde word verwag totdat Julian alleen kom, en almal verras.
Julian stem saam dat as hy selfs een keer verloor, Team Desert Blaze die oorwinning behaal. Gedurende die gevegte vertel Julian die verhaal van Destroyer (Perseus) en spreek hy sy liefde vir musiek en kuns uit, maar bring elke stryd vinnig tot 'n einde met sy ontsagwekkende kragte, insluitend die mag om na regs en links te draai. Terwyl Gingka kyk, verlaat Julian sy eie sege.
The Festival of Warriors vind plaas in Griekeland waar Team GanGan Galaxy neerstort in afwagting om Julian self te ontmoet. Hulle wens word vervul omdat hulle uitgedaag word deur die spanmaats van Julian, wat hom ook laat inkom. Julian het nie veel aan die geveg deelgeneem nie, aangesien hy toegelaat het dat sy "Twin Jewels" Sophie en Wales hom beskerm teen aanvalle.
Toe Gingka en Masamune uiteindelik deur sy tweelingjuwel se verdediging breek, kan Julian hulle maklik met sy krag afsny en hulle vinnig verslaan.
Die sterkste linkerrotasie?
Tydens die tweede ronde van die toernooi word Julian op TV gesien wanneer hy 'n Beyblader verslaan om Excalibur se plek in die volgende ronde te behou. Die volgende ronde word deur die Wild Card -span Wang Hu Zhong Wang Hu Zhong ontmoet. Julian staan ​​vas en kyk hoe sy span Excalibur na 'n oorwinning lei deur Wang Hu Zhong twee rondes agtereenvolgens te verslaan sonder om eers Julian of Dashan kans te gee.
Sodra GanGan Galaxy in Italië aankom vir hul wedstryd met Excalibur, word Julian snags deur Tsubasa ontmoet tydens een van Julian se staptogte met sy perd. Hy word uitgedaag deur Tsubasa en hulle veg net vir 'n kort rukkie, aangesien Tsubasa slegs belangstel in Julian's Destroyer's Left/Reverse Rotation. Terwyl hulle voorberei om hul geveg voort te sit, veg Julian se tweelingjuwele teen Tsubasa totdat Ryuga aankom. Ryuga dreig Julian met die enigste linkerrotasie en dat Destroyer niks anders as 'n speelding is nie. Julian neem dit nie ligtelik op as Ryuga en Tsubasa vertrek nie.
Die val van die keiser
Julian word deur Gingka verslaan
Na hul ontmoeting met Ryuga doen die span baie moeite. Team Excalibur ontmoet Team GanGan Galaxy in die A-Block-eindronde. Team Excalibur begin met Klaus wat Masamune in die eerste wedstryd verslaan. In die tweede wedstryd word Sophie en Wallis deur Tsubasa en Yu verslaan.
Daar word besluit dat die laaste wedstryd Julian vs Gingka is wat tans nie teenwoordig is nie. Gingka kom uiteindelik uit sy stryd teen Ryuga en die twee begin hul geveg, Julian is verbaas oor die sterkte van Gingka wat pas uit 'n geveg met Ryuga gekom het, so omdat Julian linksdraai gekies het, het Gingka geweet hoe om hom reg te beveg.
Julian herhaal voortdurend die feit dat Victory vir hom soos asemhaal is en dat hy nie verslaan kan word nie en dat sy Destroyer die sterkste Dual-Rotating Beyblade is. Na 'n sterk Beyblade -geveg heen en weer, kry Julian die oorhand deur die 'oë van Medusa' oop te maak en Pegasus in klip te verander. Maar Gingka weier om op te gee en gebruik sy spoed om die oë van Medusa te kanselleer en Gravity Destroyer aan te val met sy spesiale beweging. Star Booster Attack wat Julian afwyk met sy eie spesiale skuif Black Excalibur.
Gingka is 'n verrassing, maar hy besef dat as hy sy spoed met Pegasus se vlerke kombineer, hy hoër kan vlieg en 'n nuwe spesiale beweging kan skep. As die Black Excalibur val by Pegasus se nuutgevonde spesiale stap, word Stardust Driver Julian verslaan. GanGan Galaxy gaan nou deur na die volgende wedstryd teen Team Garcias, terwyl Excalibur nog net een verlies het wat hulle kan bekostig.
Team Excalibur kom aan die beurt in die halfeindstryd wanneer hulle teen Team Starbreaker te staan ​​kom vir 'n skoot in die eindronde. Starbreaker arriveer met slegs twee lede van hul span. Die twee lede is Damian en Jack. As Julian dit sien, neem hy dit as 'n belediging en stuur Klaus uit, wat verpletterend deur Jack verslaan word en in 'n koma sit.
Team Excalibur is een onder en kan verloor as Julian nie optree nie. Julian besluit om teen Damian Hart te veg, wat sy kennis oor Destroyer se dubbele rotasie onthul en 'n best of 3 -tweestryd met Julian versoek, wat hom in staat sou stel om albei rotasies te gebruik. Julian aanvaar en veg Julian met die nuwe magte van Destroyer. Destroyer se hoë gevorderde spoed pas nie by Damian's Hades Kerbecs BD145DS nie, wat Julian dwing om 'n sterker Eyes of Medusa oop te maak, maar dit het geen invloed op Kerbecs nie. Julian ontketen dan sy nuwe spesiale stap Gravity Brave! Tog word Julian verslaan deur die oorweldigende krag van Hades Kerbecs in die eerste ronde.
Julian word deur Damian verneder
Julian gebruik dan linkerrotasie in die tweede wedstryd en onthul nog meer kragte, waaronder 'n nuwe weergawe van Gravity Brave en Black Excalibur, maar nadat die aanval misluk, word Julian in 'n hoek gedruk deur Kerbecs. Kerbecs speel eenvoudig met Destroyer, en vermors al die hoop van Julian om te wen en word nommer een op 'n slag.
Terwyl Damian hom voorberei om 'n verwoestende slag vir Julian te gee, verdedig hy die lafaards en sy liggaam Sophie en Wales. As gevolg van hul ongenooide toetrede, sê die Amerikaanse DJ dat Team Excalibur die wedstryd verbeur, maar die Cetus -span verklaar dat die enigste ding wat tans belangrik is, die beskerming van Julian en sy eer is.
Terwyl die hoop dat hy sy glorie kan herwin, aan die lig kom, aktiveer Julian en sy tweelingjuwele hul spesiale bewegings Blue Cetus's Grand Fleet, White Cetus's Grand Victoire en Destroyer's Black Excalibur. Damian sê dat hy beïndruk is, maar ontketen dan die spesiale beweging van Kerbecs, Hades Gate, wat al die spesiale bewegings van Team Excalibur tot niet maak. Nadat Julian en sy spanmaats verslaan is, dwing Damian Julian om toe te gee dat hy swak is en hom emosioneel heeltemal verpletter.
Tydens die oorwinning van GanGan Galaxy, het dr. Ziggurat saam met 'n aantal mense, waaronder Julian, dit neergestort om die Spiral Force aan die wêreld bekend te maak. Sodra Gingka en die ander van plan is om hulle te keer, breek daar 'n reuse -geveg tussen die twee kante uit.
Julian neem Argo aan om Masamune en Dashan aan te pak, Argo oorheers die twee en lei hulle in die hande van Julians waar hy van plan is om die laaste hou te lewer totdat Nyl onderbreek, sodat hulle uiteindelik kan terugtrek. Julian sluit by Ziggurat en die ander by die Launch of Hades City aan en word beveel om die hooftoring teen enige indringers te beskerm.
Hy word dan gekonfronteer deur Gingka en die ander wat hy weier om in te laat totdat Sophie en Wales hom terughou. Julian onthul dan dat hy alles aan sy Konzern -naam verloor het omdat Hades Inc. al die aandele gesteel het, sodat die enigste ding wat Ziggurat hom nagelaat het, slegs eer was as hy instem om by Hades Inc. aan te sluit. Julian verslaan Sophie en Wales maklik en is op die punt om terug te keer om Gingka en die ander te stop, word hy egter gekonfronteer deur Dashan, wat agtergebly het om Julian te veg.
Dashan vertel Julian dat hulle nooit tydens hul wedstryde gespeel het nie en dat Julian in die bose geval het. Julian aanvaar die uitdaging van Dashan en veg hom om te bewys dat hy die sterkste is. Julian en Dashan veg wreed terwyl hulle met hul beys -krag terugkom. Julian kry die oorhand en raak arrogant waar Dashan deur sy vernietiger se aanvallyn kan breek.
Julian is bang om weer te verloor en begin sy kop verloor, maar Sophie en Wales herinner hom daaraan dat hy vriende het, en dit maak nie saak of jy verloor nie, en dit is goed om foute te maak, solank jy weer kan opstaan. Julian neem dit ter harte toe hy besef dat wen nie alles is nie en besluit om van Ziggurat se alliansie af te staan. Die twee besluit om hul wedstryd te voltooi terwyl hulle hul volle krag vrystel, wat Julian se nederlaag tot gevolg het. Dit maak Julian nie ontsteld nie, want hy besluit om op die regte manier met sy lewe voort te gaan. Hy word later vertoon met Sophie wales en Dashan wat vier sodra die Spiral -kern gestop is.
Julian Wadleigh - Geskiedenis
Alger Hiss (omring) luister terwyl Whittaker Chambers getuig voor 'n HUAC -vergadering op 25 Augustus 1948.
Geen strafsaak het 'n meer ingrypende uitwerking op die moderne Amerikaanse politiek as die spioenasie-saak Alger Hiss-Whittaker Chambers wat Amerikaners in die middel van die twintigste eeu betower het nie. Die saak het 'n obskure Kaliforniese kongreslid met die naam Richard Nixon tot nasionale roem laat beland, die weg gebaan vir senator Joseph McCarthy se berugte kommunistiese jag, en was die begin van 'n konserwatiewe intellektuele en politieke beweging wat Ronald Reagan eendag in die Withuis sou plaas.
Selfs sonder die belangrike invloed daarvan op die Amerikaanse politieke debat, het die verhore van Alger Hiss vir meineed 'n groot drama. Hulle het twee mans wat amper nie anders kan wees nie, en het net indrukwekkende intelligensie gehad. Alger Hiss was 'n lang, aantreklike Harvard-opgeleide advokaat met 'n onberispelike stamboom. Whittaker Chambers was 'n kort, stewige en verkreukelde Columbia-uitval en bely voormalige kommunis uit 'n arm en ontsteld Philadelphia-gesin. Die twee mans sou telkens teenstrydige verhale oor die getrouheid van Hiss gedurende die tydperk van 1933 tot 1938 aan kongreskomitees vertel. verhoorjurye en die lesende publiek. Volgens Chambers was Hiss 'n toegewyde kommunis wat spioenasie doen, selfs terwyl hy op die hoogste vlakke van die Amerikaanse regering gewerk het. Hiss vertel 'n heel ander verhaal, beweer onwrikbare lojaliteit en ontken selfs lidmaatskap van die Kommunistiese Party. Een man lieg, een praat die waarheid.
Oliver Wendell Huise met Alger Hiss in 1930 (foto John Knox)
In die somer van 1948 het die verhaal van Chambers gegeld by 'n baie belangrike jong man: kongreslid Richard Nixon, lid van die House Un-American Activities Committee, destyds 'n politieke agtergrond wat gereeld bespot word.
Die verhore van die House Un-American Activities Committee van 1948
Whittaker Chambers wou nie in Augustus 1948 voor die House Un-American Activities Committee (HUAC) getuig nie, maar beskou dit as sy patriotiese plig. In sy outobiografie uit 1952, Getuie, Chambers het geskryf: "Ek het gebid dat ek, as dit God se wil was, die beproewing gespaar sou bly." Terselfdertyd het hy gevoel dat die getuienis oor sy vorige rol as kommunistiese agent die gebeurtenis was waarvoor 'my hele lewe gelewe is'. Chambers het geglo dat 'die gevaar vir die volk deur die kommunisme nou skerp geword het', wat die bestaan ​​van sy land bedreig.
Op 3 Augustus, in die verhoorkamer van die Ways and Means Committee, het die sewe-en-veertigjarige Chambers aan die komiteelede gesê dat hy die Kommunistiese Party in 1938 verlaat het, en die volgende jaar-"twee dae nadat Hitler en Stalin hul pakt "-hy" het na Washington gegaan en aan die owerhede gerapporteer wat ek weet oor die infiltrasie van die Amerikaanse regering deur kommuniste. " Dit is opmerklik dat min gedoen is om die berigte van Chambers oor uitgebreide kommunistiese infiltrasie op te volg. Kamers wat vir die komitee persone geïdentifiseer het wat hy nege jaar tevore aangemeld het as aktief in die kommunistiese ondergrondse:
Die destydse hoof van die ondergrondse organisasie was dat ek geweet het dat dit Nathan Witt, 'n prokureur van die National Labor Relations Board, was. Later het John Abt die leier geword. Lee Pressman was ook lid van hierdie groep, net soos Alger Hiss, wat later as 'n lid van die staatsdepartement die konferensie in Dumbarton Oaks, San Francisco, en die Amerikaanse kant van die Yalta -konferensie gereël het.
Whittaker Chambers in 1939
Ondervra deur die komitee-ondersoeker Robert Stripling oor sy verbintenis met Alger Hiss, destydse president van die Carnegie Endowment for International Peace en 'n gerespekteerde nasionale figuur, het Chambers 'n hegte vriendskap beskryf wat tyd in die huis van Hiss ingesluit het met Alger en sy vrou, Priscilla. Chambers het vertel van 'n laaste vergadering in die Hiss -huis toe hy Alger Hiss wou oortuig om die partytjie te verlaat. Chambers getuig: "Hy het gehuil toe ons geskei het, toe ek hom verlaat, maar hy wou absoluut nie breek nie. Ek was baie lief vir meneer Hiss." Kongreslid Mundt het Chambers gevra watter redes Hiss aangevoer het omdat hy geweier het om met die kommuniste te breek. 'Sy redes was die party -lyn,' antwoord Chambers.
Die beskuldigings van Chambers het groot rol in die media gekry. Hiss besluit dat hy nie die aanklagte kan ignoreer nie. In 'n monumentale fout, stuur hy 'n telegram aan die voorsitter van die HUAC, J. Parnell Thomas, en ontken die aanklagte kategories. Sy telegram sê:
EK WEET NIE Mnr. KAMERS EN, SOOS EK BEWUS HET, HET NOOIT OOIE OP HOM GELAAI NIE. DAAR IS NIE 'N GRONDSLAG VIR DIE VERKLARINGS OOR MY OOR MY KOMITEE NIE. EK WAARDEER DIE GELEENTHEID OM VOOR U KOMITEE TE VERSKAF VERDER.
Hiss se wens dat 'n geleentheid sou verskyn voordat HUAC toegestaan ​​is. Op 5 Augustus, voor 'n stampvol huis, het Hiss kalm en met selfvertroue aan die komiteelede gesê: "Ek is nie en was nog nooit 'n lid van die Kommunistiese Party nie." Hy herhaal die stelling in sy telegram dat hy "nooit die oë op" kamers gehad het nie, en voeg by: "Ek sou graag die geleentheid wou hê om dit te doen." Hiss se prestasie was indrukwekkend genoeg om die meeste lede van die komitee te oortuig dat die ondersoek laat vaar word. President Truman noem die Capitol Hill -spioenasie -ondersoek ''n rooi haring. HUAC was onder skoot.
Sis tydens sy eerste verhoor (5 Augustus 1948)
Een lid van die komitee wou egter voortgaan met die ondersoek. Kongreslede Richard Nixon het in 1947 'n setel in die House Un-American Activities Committee aanvaar, in 'n tyd toe HUAC 'n politieke agtergrond was wat gereeld bespot was. Hy het gedink dat die aanklagte van Chambers waar was en dat Hiss "neerbuigend" en "in die uiterste beledigend was". Vir baie waarnemers was dit die afstamming en styl van Hiss se Eastern Ivy League wat Nixon, 'n Whittier College-gegradueerde en die produk van werkers se ouers, aanstoot gegee het. Met 'n mate van onwilligheid het die komitee gestem om Nixon voorsitter te maak van 'n subkomitee wat sou probeer vasstel wie lieg, Hiss of Chambers, ten minste oor die vraag of hulle mekaar ken. HUAC het gou die mees gepraatde komitee in die kongres geword.
Op 7 Augustus het Nixon se subkomitee Chambers byeengekom by die Federal Court House in New York om sy ondersoek na die belydenis van die spioenasie met Alger Hiss voort te sit. Nixon het baie vrae gestel om te bepaal of hy die dinge van Hiss weet wat hy moet doen "as hy hom ken. Net soos hy beweer het." Kamers het die meeste antwoorde oor onderwerpe soos byname, gewoontes, troeteldiere, vakansies, maniere en beskrywings van vloerplanne en meubels. Oor die vraag of Hiss stokperdjies het, het Chambers 'n antwoord gegee wat binnekort by Hiss sou spook:
Ja hy het. Hulle albei [Alger en Priscilla Hiss] het dieselfde stokperdjie gehad-amateur-ornitoloë, voëlwaarnemers. Hulle het vroeg in die oggend opgestaan ​​en na Glen Echo, uit die kanaal, gegaan om voëls te sien. Ek onthou toe hulle eenmaal, tot hulle groot opgewondenheid, 'n protonotêre sanger sien.
Hiss het tydens die uitvoerende sitting op 16 Augustus meer vyandige ondervraging van die komitee onder oë gehad. Nadat hy twee foto's van Chambers gewys het, het voorsitter Thomas vir Hiss gevra of hy steeds volhou dat hy nie die man herken wat beweer het dat hy 'n week in sy huis deurgebring het nie. Siss antwoord: "Ek herken hom nie uit die prentjie nie. Ek wil die man se stem hoor." Na 'n oggendrus het Hiss aangekondig dat hy nou glo dat sy aanklaer moontlik 'n man is wat hy in die middel van die 1930's ken as 'George Crosley', 'n vryskutskrywer wat volgens hom inligting oor die werk van Hiss in 'n kongreskomitee gesoek het. met die ammunisiebedryf. Crosley se mees onvergeetlike kenmerk, volgens Hiss, was "baie slegte tande."
HUAC -komiteelid Richard Nixon, ondersoeker Robert Stripling en voorsitter Thomas ondersoek Hiss -lêers
'N Keerpunt in die ondersoek kom toe Richard Nixon vra:' Watter stokperdjie het u, meneer Hiss? ' Hiss het geantwoord dat sy stokperdjies 'tennis en amateur -ornitologie' was. Kongreslid John McDowell spring in: "Het jy ooit 'n protonotêre sanger gesien?" Sis val in die strik en antwoord: "Ek het-net hier op die Potomac. Ken jy die plek?" In besprekings na die verhoor het die komiteelede aangedui dat hulle nou oortuig is dat Hiss lieg, hoofsaaklik gebaseer op die reaksie oor die warbler. Dit lyk vir Stripling en ander baie onwaarskynlik dat Chambers van so 'n detail kon weet deur 'n algemene studie van Hiss se lewe. Dit moes eerstehandse kennis wees.
By 'n HUAC -verhoor op 17 Augustus het Hiss sy aanklaer ontmoet. Nixon het beide Chambers en Hiss gevra om op te staan. Toe sê hy vir Hiss: "Ek vra jou nou of jy die man al ooit geken het?" Hiss (wat minute tevore vir Chambers gevra het om sy mond oop te maak, sodat hy na sy tande kon kyk) vra Hiss: "Is jy George Crosley?" Chambers het geantwoord: "Nie sover ek weet nie. U glo Alger Hiss." Hiss het aan die komiteekamers gesê dat hy waarskynlik die man was wat hy as Crosley geken het, maar hy het 'n paar vrae gevra van die ontwerpte kamers, het hy gesê, om sy oorblywende twyfel te verwyder. Uiteindelik, na 'n reeks vrae wat meestal teruggekeer het, het Hiss aangekondig: "Ek is nou heeltemal voorbereid om hierdie man as George Crosley te identifiseer." Na 'n aantal moeilike vrae van die komitee aan Hiss, eindig die gespanne sessie met voorsitter Thomas wat sê: "Dit is alles. Baie dankie." Sis antwoord getrou, 'Ek vergeld nie."
Hiss word versoek om Chambers op 17 Augustus 1948 te identifiseer
Op 25 Augustus was daar vir die eerste keer in die geskiedenis televisiekameras vir 'n kongresverhoor. Die komitee was goed gewapen en het Hiss gekonfronteer met 'n magdom vrae oor 'n beweerde huur van Hiss se woonstel aan Chambers en 'n gelyktydige oordrag na Chambers of Hiss se ou Ford uit 1929. Kongreslid Hebert, wat die komitee se skeptisisme oor Hiss se antwoorde weerspieël, het hardop gewonder oor 'n persoon van Hiss se "verstand. Wat aan toevallige mense sy woonstel gee [en] wat in 'n motor gooi." In die middagsessie noem Chambers Hiss 'n "toegewyde en destyds nogal romantiese kommunis" wat nou "die versteekte vyand verteenwoordig waarteen ons almal veg, en ek veg."
Op 27 Augustus het HUAC 'n verslag gepubliseer waarin Hiss se getuienis 'vaag en ontwykend' genoem word. Wat die getuienis van Chambers betref, het die komitee dit 'eerlik en nadruklik' genoem. In reaksie hierop het Hiss 'n brief van veertien bladsye gepubliseer waarin HUAC aangeval word omdat hy "die groot magte en aansien van die Amerikaanse kongres gebruik het om beëdigde verraaiers te help om 'n Amerikaner wat hulle kan aantas, te besweer."
Op 8 Oktober het Hiss 'n lastergeding teen Chambers aanhangig gemaak op grond van sy beskuldiging Ontmoet die pers dat Hiss "'n kommunis was en moontlik nou is." Hiss se prokureurs het 'n wydverspreide ondersoek na die agtergrond van Chambers begin in die hoop om sy geloofwaardigheid te vernietig. Die ondersoek het ondersoek ingestel na of Chambers ooit vir geestesongesteldheid behandel is of homoseksuele verhoudings aangegaan het. (Trouens, Chambers was in die middel van die dertigerjare betrokke by 'n aantal homoseksuele aangeleenthede, maar verdedigingsadvokate kon nie hierdie inligting uitvee nie, wat nuttig sou gewees het om 'n motief vir die beweerde leuens van Chambers vas te stel.)
Te midde van 'n afsetting van Chambers ter voorbereiding van die lastergedrag, versoek Hiss se prokureur, William Marbury, dat Chambers 'enige korrespondensie, óf getik of in die handskrif van enige lid van die Hiss -familie', lewer. Kort na die versoek het Chambers die huis van sy neef se ma in Baltimore besoek, waar hy na 'n stom kelner in die badkamer gekom het en 'n groot, verweerde koevert uitgetrek het. Die koevert bevat vier notas wat deur Alger Hiss met die hand geskryf is, vyf en sestig getikte dokumente (afskrifte van die staatsdepartementdokumente, almal gedateer tussen Januarie en April 1938) en vyf stroke 35 mm-film. Die dokumente, indien dit eg was, was 'n sterk bewys, nie net dat Hiss Chambers lank na die middel van 1936 geken het nie, toe Hiss beweer het dat hy 'Crosley' laas gesien het, maar ook dat Hiss besig was met spioenasie.
Chambers het die dokumente aan sy prokureurs oorhandig en die film bewaar. Toe Marbury sy afsetting van Chambers hervat, het Hiss se verbouereerde prokureur 'n pakkie dokumente voorgelê wat nie net sy kliënt se lasterpak uit die water geblaas het nie, maar Hiss in ernstige gevaar van kriminele aanklag geplaas het.
Die onthulling van die Baltimore -vraestelle het ook HUAC -lede en -ondersoekers verstom. Chambers verduidelik sy vertraging met die vervaardiging van die inkriminerende dokumente as 'n poging om 'n ou vriend meer moeite te spaar as wat nodig is. Hy het gesê dat die vervaardigers die HUAC -lede en ondersoekers verstom het. Chambers het sy vertraging met die vervaardiging van die inkriminerende dokumente verduidelik as 'n poging om 'n ou vriend van meer probleme te spaar as wat nodig is. Die ondersoek wat gepaard gegaan het met Hiss se lasterpak, het Chambers egter oortuig dat "Hiss vasbeslote was om my-en my vrou, indien moontlik, te vernietig", sodat die bekendmaking die beter weg sou lyk. Chambers het moontlik ook erken dat as hy in die laster -saak verloor het, hy moontlik 'n vervolging van die departement van justisie sou ondergaan.
Daar was nog 'n groot skoen om te laat val. Chambers het die film (twee stroke ontwikkel en drie onontwikkelde) uit die Baltimore-huis in 'n uitgeholde pampoen geplaas, en die pampoen daarna in 'n pampoenvlek op sy plaas in Maryland neergesit. Die aand van 2 Desember 1948 het Chambers twee HUAC-ondersoekers na sy plaas vergesel en hom daarna na die pleister met die uitgeholde pampoen gelei. Die film sou later foto's van staats- en vlootdepartemente bevat. Gedurende die daaropvolgende maande van die Hiss-Chambers-polemiek sou die pers-wat die alliterasie geniet-oor die algemeen na die hele stel dokumente en foto's wat uit Baltimore geneem is, verwys as "die pampoenpapiere". Die volgende dag het Hiss 'n verklaring uitgereik waarin hy beloof het dat hy 'volle samewerking met die departement van justisie en die groot jurie in 'n verdere ondersoek na hierdie saak' gee.
Nixon ondersoek film wat in pampoen gevind word
Die Pumpkin Papers het alles verander. Die vraag of Hiss Chambers beter ken as wat hy toegegee het, of selfs of hy 'n kommunis was, het nou relatief onbelangrik gelyk. Die vraag was nou of Alger Hiss, hoë amptenaar van die staatsdepartement, 'n Sowjet -agent was. Gelukkig vir Hiss was die verjaringstermyn vir spioenasie vyf jaar, en die inkriminerende getuienis wat alle betrokke dokumente meer as 'n dekade vroeër deurgegee het. Die verjaringswet was egter nie 'n kwessie oor die vraag of Alger Hiss meineed gepleeg het nie.
Die eerste meineed -verhoor
Die vier-en-veertigjarige Alger Hiss, geklee in 'n grys pak met visgraat, 'n blou das en 'n bruin hoed, het op 31 Mei 1949 die federale hof in Manhattan binnegegaan vir die eerste dag van sy verhoor vir meineed. Hiss staan ​​tereg op twee aanklagte, wat beide voortspruit uit getuienis voor 'n federale groot jurie die vorige Desember. Hiss word daarvan beskuldig dat hy gelieg het toe hy getuig het dat hy nooit dokumente aan Whittaker Chambers gegee het nie en dat hy na 1 Januarie 1937 nooit gesien het nie.
Hiss, saam met sy broer Donald, kom by die hof om te getuig voor die groot jurie
In sy openingsverklaring het die Amerikaanse prokureur Thomas Murphy, aan die middeljarige jurie van twaalf persone gesê, gekies na ondervraging deur regter Samuel H. Kaufman, "As u Chambers nie glo nie, dan het ons geen saak nie." Murphy het gesê die vervolging het geen "foto's van die man wat lê nie", maar sal eerder "die getuienis van Chambers deur die tik- en handskrif bevestig". Hy het voorspel dat die jurie, nadat ek die getuienis voorgehou het, "soos ek daarvan oortuig is dat hy die waarheid praat."
Advokaat Lloyd Paul Stryker, in sy openingsverklaring, het gesê sy kliënt verwelkom die 'stil en regverdige hof' na 'die dae van die Klieg -ligte, die televisie en al die toebehore, die propaganda wat die begin van hierdie verhaal omring het . " Stryker het gesê dat die verhoor die kontras sal toon tussen sy kliënt, sonder 'n vlek op hom en Chambers, ''n vrywillige samesweerder teen die land wat ek liefhet en u liefhet'.
Whittaker Chambers was natuurlik die sentrale getuie van die vervolging. Chambers het getuig dat Hiss vroeg in 1937 aan hom die staatsdepartement -dokumente gestuur het. Hy beskryf die aanbevole spioenasieprosedures van die Sowjet -agent, kolonel Boris Bykov, gevolg deur Hiss, wat ingesluit het om lêers saans huis toe te bring en dit weer te tik. Chambers het die beroemde dokumente geïdentifiseer, sowel die getikste as die in Hiss se eie hand, en het gesê dat dit deur Hiss in sy huis in Washington aan hom gegee is.
Prokureur Stryket saam met Hiss
By kruisondervraging het Stryker gebreke in die karakter van Chambers probeer uitlig. Hy het uitgevra oor 'n toneelstuk, wat deur Chambers geskryf is as 'n student in Columbia in 1924, wat Stryker ''n aanstootlike behandeling van Christus' noem. Hy het gevra of hy ooit in 'n "duik" in New Orleans saam met 'n prostituut met die naam "One-Eyed Annie" gewoon het. (Chambers het die aanklag ontken.) Hy het gevra om te weet of Chambers "veertien jaar lank 'n vyand en verraaier van die Verenigde State van Amerika was?" Chambers antwoord: "Dit is reg." Styker het Chambers ingelig waarom hy nie geweet het wat hy beweer het nie, maar het die president of iemand voor 1948 gewaarsku dat Hiss nie vertrou moet word in die belangrike posisies wat hy beklee nie. Styker het voorgestel dat die tydsberekening van Chambers se aanklag 'n poging was om die Republikeinse Party se veldtog teen Truman te help.
Chambers se vrou, Esther, volg Whittaker na die staanplek. Sy het aan die jurielede gesê van die noue verhouding wat sy en haar man etlike jare saam met Alger en Priscilla Hiss geniet het-'n verhouding wat volgens haar tot verby die datum van 1 Januarie 1937 uitgebrei het, wat Hiss aan die groot jurie gesê het, was sy laaste ontmoeting met Chambers . Sy beskryf die besoek van Hiss aan hul woonstel in Baltimore in Desember 1937 om die Hiss se huweliksherdenking te vier. Die Hiss's, het Esther Chambers getuig, "het 'n bottel sjampanje gebring."
Na die getuienis van die Chambers kom 'n reeks getuies wat Alger Hiss vasgemaak het aan die getikste staatsdepartementdokumente wat die regering ingedien het. Nathan Levine het die besoek van Chambers aan sy ma se huis beskryf om die koevert met dokumente uit 'n stom kaggel te haal. Donald Appel, HUAC -ondersoeker, het die jurielede van die besoek aan die Chambers -plaas gesê om 'die pampoenpapiere' op te haal. Die kenner van die staatsdepartement, Walter Anderson, verduidelik die betekenis van elk van die getikste papiere en handgeskrewe aantekeninge wat na bewering van Hiss afkomstig was. Eunice Lincoln, 'n sekretaris in Hiss se kantoor, het getuig dat Hiss dikwels departementele dokumente huis toe geneem het om aan te werk. Die mees kritiese getuienis wat Hiss verbind het tot die getikte afskrifte van staatsdepartementdokumente, kom van die FBI -laboratoriumkenner Ramos C. Feehan. Feehan het aan jurielede gesê dat briewe wat bekend was dat Hiss in 1936 en 1937 getik het ("Hiss-standaarde") op dieselfde Woodstock-tikmasjien getik is as die vyf-en-sestig papiere wat in die Baltimore-stomwa-as gevind is. Hy het sy gevolgtrekking gebaseer op ooreenkomste tussen sekere letters, soos die kleinletter "g", op beide vraestelle.
Die verdediging het deur sy getuies probeer om die jurielede van drie dinge te oortuig: eerstens, dat Hiss se reputasie so goed was dat sy beweerde spioenasie -aktiwiteit byna ondenkbaar was, dat Chambers geestelik onstabiel was en nie geglo moes word nie, en derdens dat Hiss Woodstock -tikmasjien is al voor 1938 aan 'n huishoudelike werknemer gegee, wat dit vir Alger of Priscilla Hiss onmoontlik gemaak het om die Baltimore -dokumente te tik.
Drie lede van die Catlatt-familie het getuig dat die Woodstock-tikmasjien waarop die Baltimore-papiere na bewering getik is, eintlik in hul besit was, nie die Hiss nie, vroeg in 1938. Claudia Catlatt het gedink dat sy die masjien middel 1936 ontvang het. Mike Catlatt onthou dat die tikmasjien "stukkend was. Die sleutels sou op jou vassteek," maar by kruisondervraging kon ek nie onthou dat die masjien herstel is of toe die gesin dit by die Hiss's gekry het nie. Perry Catlatt het die tyd van die geskenk van die tikmasjien in Desember 1937 geplaas en onthou dat hy dit kort daarna na 'n "herstelwinkel in K Street, net buite Connecticutlaan" geneem het. Aanklaer Murphy het Perry Catlatt se geloofwaardigheid effektief ondermyn toe hy kruis gevra het: "As ek jou maar sê dat die Woodstock -reparasie in Connecticut en K eers in September 1938 ontstaan ​​het?"
'N Verdedigingspan het selde so 'n indrukwekkende groep karaktergetuies bymekaargemaak soos dit namens Alger Hiss verskyn het. Die lys bevat twee regters van die Hooggeregshof in die Verenigde State, 'n voormalige prokureur -generaal, en beide voormalige (John W. Davis) en toekomstige (Adlai Stevenson) presidensiële genomineerdes. Regter Felix Frankfurter beskryf Hiss se reputasie as 'uitstekend'. Regter Stanley Reed het oor die reputasie van Hiss gesê: "Ek het dit nog nooit bevraagteken totdat hierdie sake ter sprake gekom het nie."
Op 23 Junie neem Alger Hiss standpunt in. Hy het erken dat hy die vier handgeskrewe aantekeninge geskryf het wat deur Chambers vervaardig is, maar ontken dat dit verband hou met die mikrofilm wat in die pampoen van Chambers voorkom, of enige rol in die tik van die vyf-en-sestig dokumente van die staatsdepartement. Hy het ook daarop aangedring-soos hy in Desember aan die groot jurie gesê het-dat hy ná 1 Januarie 1937 by geen geleentheid Chambers ontmoet het nie.Wat die Woodstock -tikmasjien betref, was Hiss se "beste herinnering" dat hy dit in die herfs van 1937 aan die Catlatts gegee het. By kruisondervraging fokus Murphy daarop om talle teenstrydighede tussen Hiss se verhoorgetuienis en sy vroeëre verklarings na vore te bring.
Die getuienis van Priscilla Hiss het die verdedigingsaak meer skade as goed gedoen. Sy erken dat sy die vier "Hiss -standaarde" wat deur die FBI gebruik is, met die Baltimore -dokumente tik. Nadat Priscilla ontken het dat sy 'n lid van die Sosialistiese Party was in 1932, het Murphy 'n kieserslysbladsy getrek wat haar sosialistiese registrasie toon. Sy het gesukkel om haar verklaring aan die Grand Jury te verduidelik dat die tikmasjien so laat as 1943 aan die Catlatt's gegee is.
Stryker het niks gespaar in sy aanval op Whittaker Chambers in sy opsomming aan die jurie nie. Hy noem Chambers ''n vyand van die Republiek, 'n godslasteraar van Christus, 'n ongelowige in God, sonder respek vir huwelik of moederskap.' Siss, aan die ander kant, was "'n eerlike en vals beskuldigde heer." Hy sluit af deur die vertroue uit te spreek dat hierdie lang nagmerrie vir sy kliënt, Alger Hiss, tot 'n einde kom.
Murphy het aan die jurielede gesê dat hul plig duidelik was. Die getuienis het 'slegs een afleiding' gelaat wat gemaak kon word: 'dat die verweerder, die slim, intelligente, Amerikaans gebore man [die geheime staatsdepartementdokument] aan Chambers gegee het.' Hy het sy opsomming afgesluit deur die jurielede te vra om 'terug te kom en die leuen in die man se gesig te steek'.
Op 6 Julie 1949 gaan die saak na die jurie. Laat die volgende middag het die jurie 'n nota gestuur waarin gesê word dat dit "nie in staat is om saam te stem oor 'n uitspraak nie." Regter Kaufman het die jurie aangespoor om 'n laaste poging aan te wend om tot 'n gevolgtrekking te kom, maar binne 'n paar uur het die jurie weer hopeloos vasgevang geraak. Regter Kaufman het onwillig 'n verhoor verklaar. Ondervra oor die beraadslaging, het jurielede onthul dat die finale stemming agt was vir skuldigbevinding, vier vir vryspraak. Die vier jurielede in die minderheid het geglo dat iemand anders as Alger of Priscilla Hiss die dokumente op Woodstock N230099 getik het.
Die Tweede Meineed -verhoor
Die maande tussen die einde van die eerste Hiss -verhoor en die begin van die tweede was ingewikkeld. Die Sowjetunie het 'n atoombom ontplof. Die Rooi Leër van Mao Tse-tung het daarin geslaag om die magte van Chiang Kai-shek na die eiland Formosa te dryf. Die NAVO -verdrag is goedgekeur. En die peilings, miskien vir Alger Hiss, het getoon dat die openbare houding verskuif na 'n strenger behandeling van Amerikaanse kommuniste.
Die tweede verhoor begin met 'n ietwat veranderde rolverdeling. Murphy was terug as aanklaer, maar Claude Cross het nou die Hiss -verdediging gelei. Kaufman, wat in die eerste verhoor gekritiseer is vir sy uitsprake ter verdediging, is op die bank Henry W. Goddard vervang.
Die vervolging het een groot nuwe getuie voorgelê wat Kaufman in die eerste verhoor verbied het om te getuig. Hede Massing, 'n voormalige Sowjet -agent, getuig dat hy Alger Hiss ontmoet het tydens 'n kommunistiese selvergadering in 'n privaat huis in 1935. Massing het gesê dat sy onthou dat sy met Hiss gestry het oor of Noel Field, 'n spioen van die staatsdepartement, saam met haar groep of met syne.
Julian Wadleigh, 'n bietjie speler in die eerste proef, het die doelwit geword van 'n swaar kruisondervraging deur Cross in die tweede verhoor. Cross het voorgestel dat dit Wadleigh ('n bekende spioenasie-agent) was en nie Hiss nie, wat die getikte dokumente aan Chambers verskaf het-nadat hy dit moontlik by 'n kantoor van die departement van buitelandse sake gesteel het. Daar was egter groot probleme met hierdie voorstel. Eerstens het die verdedigingsteorie vereis dat Wadleigh ook-by vier afsonderlike geleenthede-Hiss se handgeskrewe aantekeninge gesteel het. Tweedens het die teorie beteken dat Wadleigh, nadat hy die dokumente van die staatsdepartement gesteel het, dit suksesvol na hul regte plek moes terugbesorg het.
Die verdedigingsaak in die tweede verhoor het sterk staatgemaak op die getuienis van die deskundige psigiater, dr. Carl A. Binger. By direkte ondersoek noem dr Binger (gebaseer op sy lees van die geskrifte van Chambers en sy waarneming van sy getuienis in die verhoor) Chambers 'n 'psigopatiese persoonlikheid' en ''n patologiese leuenaar'. In een van die beroemdste en verwoestendste kruisondervragings in die geskiedenis van die hofsaal het Murphy egter Binger se geloofwaardigheid vernietig. Een kommentator het bewonderend gesê: "Meneer Murphy wou net duidelike antwoorde op eenvoudige vrae hê-oor die mees kommerwekkende opdrag wat iemand aan 'n psigiater sou wou hê." Murphy het deur sy vrae voorgestel dat die etiket 'psigopatiese persoonlikheid' nutteloos en leeg is, maar dit is baie simptome. Byvoorbeeld, omdat Binger tot die gevolgtrekking gekom het dat die neiging van Chambers om van die getuiestoel af na die plafon te kyk, 'n simptoom van 'n psigopatiese persoonlikheid was, het Murphy gevra wat die feit moet wees dat Murphy se assistent -aanklaer gereken het dat Binger na Binger kyk. plafon vyftig keer in minder as 'n uur van sy eie getuienis. Murphy het gevra oor 'n ander beweerde simptoom van Chambers se psigopatiese persoonlikheid: sy 'slordigheid' en 'n gebrek aan kommer oor sy voorkoms. Murphy het gewonder of ander beroemde persone wat bekend is vir slordigheid of toevallige drag, soos Albert Einstein, Bing Crosby en Thomas Edison, dus psigopate is? Murphy het Binger se argument teëgestaan ​​dat die onduidelikhede van Chambers tydens sy getuienis 'n teken van 'n psigopatiese persoonlikheid was, deur die dokter te vra oor watter gevolgtrekking 'n mens moet maak uit 158 ​​twyfelaktiwiteite deur Alger Hiss in syne 550 bladsye getuienis. Murphy val ook die gevolgtrekking van Binger aan dat die wegsteek van mikrofilm in 'n pampoen 'n teken is van 'n psigopatiese persoonlikheid. Murphy het gevra of dit beteken dat ander beroemde skuilings, insluitend 'die moeder van Moses wat die kindjie in die bolle wegsteek', simptomaties is van 'n ernstige persoonlikheidsversteuring?
Met meer getuies en meer ruimte vir ondervraging, het die tweede verhoor drie weke langer geneem as die eerste. In sy opsomming het Cross toegegee dat die gesteelde dokumente op die Woodstock was wat eens deur Hiss besit is, maar het aan jurielede gesê dat "dit nie die vraag is watter tikmasjien gebruik is nie, maar wie die tikster was." Cross stel voor dat Chambers of 'n konfederasie op die een of ander manier die tikmasjien in die hande kon kry nadat dit die besit van die Hiss's verlaat het en die dokumente getik het om Alger te raam. Murphy, ter afsluiting van die vervolging, beklemtoon die berg "onveranderlike" bewyse wat daarop dui dat 'n noue verhouding tussen Chambers en Hiss bestaan ​​het. Murphy het aan jurielede gesê dat die Chambers-Hiss-vriendskap en die getikte en handgeskrewe dokumente bewys het dat Hiss '' 'n verraaier '' was wat 'verlief was op hul filosofie, nie ons s'n' nie.
Die jurie het sy uitspraak op die middag van 20 Januarie 1950 teruggegee: "Ons vind die verweerder skuldig op die eerste aanklag en skuldig op die tweede." Alger Hiss, wat 'groot hoop' op 'n vryspraak gehad het, sit rustig by sy vrou terwyl regter Goddard die jurie bedank vir hul 'regverdige uitspraak'. Vyf dae later het die regter die maksimum vonnis van vyf jaar opgelê. Voordat hy dit gedoen het, het Hiss 'n kort verklaring gemaak waarin hy vertroue uitgespreek het "dat in die toekoms die volledige feite van hoe Whittaker Chambers vervalsing met 'n tikmasjien kon verrig, bekend gemaak word."
Op 7 Desember 1950 bevestig die Second Circuit Appeal Court Hiss se skuldigbevinding. Drie maande later, met 'n stemming van vier teen twee, wou die Hooggeregshof nie die saak hersien nie. (Regters Black en Douglas het gestem om sertifikate te verleen. Regters Frankfurter, Reed en Clark het almal gestem om hulself te diskwalifiseer, gebaseer op verband met Hiss of die saak.) Dae na die uitspraak van die Hooggeregshof het Hiss sy vonnis van vyf jaar weens meineed begin. by die Lewisburg Federal Penitentiary in Pennsylvania. Hy het vier en veertig maande gedien voordat hy vrygelaat is weens goeie gedrag.
Sis op pad tronk toe
Die Hiss -saak het 'n ketting van gebeure wat 'n Amerikaanse politiek vir ewig sou verander, aan die gang gesit. Joseph McCarthy, 'n onbekende senator uit Wisconsin, het die Hiss-skuldigbevinding aangeneem om aan te kla dat die ministerie van buitelandse sake 'deeglik besmet' is met kommuniste. Binnekort sou hy begin met verdelende verhore-die omstrede "heksejag". (Chambers het hom losgemaak van die kruistog van McCathy en gesê: "Want die reg om homself op enige manier aan senator McCarthy te bind, is selfmoord. Hy is 'n raaf van 'n ramp.") Die skielike roem van Richard Nixon van sy rol in die Hiss-Chambers-aandag het die 1952 gelei. Republikeinse genomineerde vir president, generaal Dwight Eisenhower, om hom as sy hardloopmaat te kies. Die belangrikste is dat Chambers die anti-kommunistiese kole laat waai het wat binne 'n dekade ontwikkel het tot 'n konserwatiewe beweging in die Republikeinse Party wat in 1964 die benoeming van Barry Goldwater en in 1980 tot die verkiesing van Ronald Reagan gelewer het. Dit word dikwels vergeet wat Lionell Trilling oor die politieke denke in Amerika voor die Hiss -saak waargeneem het: "In die Verenigde State is liberalisme tans nie net die dominante nie, maar selfs die enigste intellektuele tradisie."
Die blywende invloed van Whittaker Chambers op Amerikaanse politiek kom nie net uit die verhore en die daaropvolgende meineed -verhoor nie. In 1952 publiseer Chambers 'n merkwaardige outobiografie, Getuie, dat selfs so 'n ander persoon as Arthur Schlesinger, Jr., een van die grootste van alle Amerikaanse outobiografieë sou noem. Chambers het geskryf oor 'n wedstryd tussen twee groot gelowe, waarmee hy kommunisme en vryheid bedoel het. "Twee gelowe was tereggestel", het Chambers gesê, "en menslike samelewings, soos mense, lewe deur geloof en sterf as geloof sterf."
Sidney Hook, hersien Getuie in die New York Times skryf: 'Dit werp meer lig op die sameswering en godsdienstige karakter van die moderne kommunisme, op die verstrengelde kompleks van motiewe wat daartoe gelei het dat mans en vroue van welwillendheid hulself op die altaar van 'n verheugde historiese noodsaaklikheid neerbuig as al die honderd groot boeke van die verlede saam. " Ronald Reagan het die boek van Chambers erken dat dit gelei het tot sy eie transformasie van 'n New Deal -demokraat na 'n konserwatiewe Republikein. Gedurende sy politieke loopbaan het Reagan in sy toesprake herhaaldelik na Chambers verwys. Reagan het gesê dat Chambers 'die teenrevolusie van die intellektuele' veroorsaak het en dat die verhaal van Chambers ''n ontnugtering van 'n generasie met statistiek en die terugkeer na ewige waarhede en fundamentele waardes verteenwoordig'. Op 26 Maart 1984 het Chambers (wat in 1961 gesterf het) postuum die hoogste eer van president van die land, die Medal of Freedom, ontvang.
Alger Hiss, in die ses-en-veertig jaar wat hy geleef het na sy skuldigbevinding aan meineed, het nooit van sy eis van onskuld afgewyk nie. Selfs na die vrystelling in die middel van die negentigerjare van die Venona-kabels, het kommunikasie van Sowjet-agente in die Verenigde State na Moskou onderskep wat blykbaar Hiss ("ALES") identifiseer as 'n Sowjet-agent wat die kommunistiese saak deur sy werk aanhou ondersteun het tydens die Jalta -konferensie van 1945, was baie van Hiss se ondersteuners onoortuigend van sy skuld.
Skryf in die New York Observer in 2001 bied Ron Rosenbaum 'n teorie aan vir wat Leslie Fiedler 'die half-doelbewuste blindheid van soveel ordentlike mense' noem. Rosenbaum het opgemerk dat Hiss se ondersteuners dikwels die rede vir hul geloof in sy onskuld noem dat Hiss steeds op sy onskuld aangedring het en 'generasies navorsers, vrywilligers en ware gelowiges' aanmoedig om 'n goeie deel van hul lewens aan hom af te staan. en sy saak. " Rosenbaum bied hierdie opsomming van hul sentrale argument: 'U dink nie dat hy al hierdie mense aan die saak sou laat werk het as hy was nie onskuldig? "Rosenbaum se eie verklaring vir die weiering van Hiss om skuld te erken, was heel anders. Rosenbaum beskou Hiss as" trots "omdat hy sy onskuld behou het, selfs al beteken dit dat hy" sy goedbedoelende verdedigers "saamspring," omdat hy steeds die voorblad geglo het. van sy werk vir die Sowjets was 'n beginselvereiste '.
Die konfrontasie tussen Chambers en Hiss het bygedra tot 'n polarisasie van die politieke links en politieke regs. Chambers het die wêreld gesien as 'n slagveld tussen goddelose kommuniste en Christelike anti-kommuniste. 'N Stryd tussen duisternis en lig. Liberale verwerp die verdeeldheid grotendeels en beskou dit as arrogant en te simplisties. Waar jy gestaan ​​het, het bepaal wat jy gesien het.
Bekende ballades 
Tydens sy reise met Geralt het Dandelion sy memoires begin skryf, getiteld "'N Halwe eeu poësie"eintlik twee keer. Sy eerste poging het verlore gegaan onder in die hertogin van Toussaint se kas nadat die digter uit haar hertogdom verban is. Maar eerder as om die verlies te betreur, het die digter besluit om sy herinneringe van nuuts af oor te skryf. Sy gedigte is later gebind in twee versamelings: Die teenspoed van liefde en Tyd van die maan. Die volgende is die name:
10 dinge wat u nie van Woodstock mag weet nie
1. Die organiseerders van Woodstock wou oorspronklik 'n ateljee bou, nie 'n konsert aanbied nie.
Trouens, slegs een van die vier mans wat die partytjie van die eeu gehou het, het ondervinding gehad om 'n musiekfees te bestuur. Vroeër daardie jaar het die promotor, Michael, in Florida, 'n konsert in Miami gereël wat tot dusver 40 000 grootste konserte in die geskiedenis getrek het. Lang se vriend Artie Kornfeld het vir Capitol Records gewerk, maar het nog nooit aan iets so groot soos Woodstock gewerk nie. Hulle vennote het nog minder ervaring gehad. John Roberts en Joel Rosenman was die Ivy League-opgevoede seuns van welgestelde sakemanne, en Roberts was die erfgenaam van 'n farmaseutiese fortuin. Die groep het saamgekom toe Roberts en Rosenman, op soek na beleggingsgeleenthede, ooreengekom het om die idee van Lang en Kornfeld vir 'n opnamestudio in Woodstock, New York, 'n gewilde kunsgemeenskap in New York, Ulster County, waar die musikante Bob tuis was, te ondersteun. Dylan, The Band, Jimi Hendrix en ander. Die vier mans het egter spoedig die planne vir die ateljee laat vaar, en besluit om 'n groot rock -fees buite te hou. Hulle het die Woodstock -naam behou vanweë die verband met Bob Dylan, hoewel Dylan self nooit op die fees gespeel het nie.
2. Die fees het eintlik byna 30 kilometer van Woodstock in Bethel, New York, plaasgevind.
Omdat hulle nie 'n geskikte plek in Woodstock self kon vind nie, het die organiseerders 'n ooreenkoms gesluit om die fees in 'n nywerheidspark in die nabygeleë Wallkill te hou. Toe die plaaslike amptenare egter besef dat die fees na verwagting 50 000 mense sou lok, het hulle 'n skok gekry en slegs 'n maand voor die konsert 'n wet aanvaar wat die geleentheid verbied. Die organiseerders is toe genader deur Elliott Tiber, 'n moteleienaar van Bethel, New York, wat die gebruik van sy plaas aangebied het, wat vinnig te klein geag is. Tiber het dit egter aan sy vriend Max Yasgur voorgestel, wat uiteindelik ingestem het om hulle 600 hektaar van sy uitgestrekte lusernplaas vir $ 75,000 te huur. Met ramings van die skare wat nou meer as 50 000 styg, het Yasgur toenemende druk ondervind van die plaaslike inwoners en die sakegemeenskap om te kanselleer, maar wou weier om af te sien van die ooreenkoms wat hy met die Woodstock -organiseerders aangegaan het.
3. Richie Havens was nie bedoel om die eerste kunstenaar te wees nie.
Met Sweetwater, die eerste geskeduleerde kunstenaar van die konsert wat steeds in die verkeer vassteek, het die organiseerders gesukkel om 'n plaasvervanger te vind en uiteindelik die volksondertekenaar Richie Havens gekies. Havens het sy stel net na 17:00 begin. Vrydagmiddag, en volgens sommige rekeninge het ek byna drie uur lank gespeel. Elke keer as hy probeer het om die verhoog te verlaat, het die organiseerders hom oortuig om aan te hou speel, want hulle het nog nie die volgende toneel afgerond nie. Toe Havens sy repertoire begin uitput, gooi hy 'n paar Beatles -omslae in, voordat hy uiteindelik 'n nuwe lied, 𠇏reedom, " geïmproviseer het om sy epiese stel af te sluit. Havens is uiteindelik toegelaat om die verhoog te verlaat nadat 'n helikopter van die Amerikaanse weermag, gehuur deur die organiseerders, met ekstra kunstenaars aan boord aangekom het.
4. Die musiek het Saterdagaand amper tot stilstand gekom.
Slegs ure in die fees het Woodstock se organiseerders geld ingesamel. Die groot aantal deelnemers en die logistiek om geld en kaartjies by die hekke in te samel, het hulle gedwing om die idee van 'n betaalde konsert te laat vaar en in plaas daarvan almal gratis in te laat. Boonop moes hulle tienduisende dollars bestee om helikopters te kontrakteer om voedsel, voorrade en die musiekvoorwerpe van en na die webwerf te vervoer. Weke vroeër, in 'n poging om musiek se grootste sterre na die fees te lok, het die organiseerders van Woodstock ooreengekom om sommige kunstenaars meer as twee keer hul koers te betaal en Saterdag het baie van hulle geëis dat hulle kontant betaal moes word voor op die verhoog gaan. Uit vrees vir wat die skare sou doen as die musiek tot stilstand kom, het die organiseerder John Roberts ingestem om sy trustfonds as onderpand vir 'n noodlening te gebruik. Organiseerders het uiteindelik die bestuurder van 'n plaaslike bank oortuig om Saterdag naby middernag oop te maak om die geld vir hulle te kry.
5. Jimi Hendrix was die hoofopskrif by Woodstock, maar min mense het hom eintlik sien optree.
Hendrix was een van die kunstenaars wat vooraf sy fooi geëis het, byna $ 200,000 in vandag se geld. Hy het 'n groot deel van die naweek op die feesterrein rondgeswerf, ondanks die feit dat hy die laaste kunstenaar sou wees. Teen Sondag was dit duidelik dat die aangekondigde skedule uit die spoor gegaan het, met dade wat uiteindelik ure na die beoogde begintye verskyn het. Weens 'n klousule in die Hendrix -kontrak wat bepaal het dat geen optrede ná hom kon plaasvind nie, kon die organiseerders hom nie na 'n Sondagaand -slot skuif nie. Teen die tyd dat Hendrix die verhoog om 09:00 Maandagoggend opstaan, was die meeste van die feesgangers huis toe en het hulle die stel van Hendrix misgeloop, insluitend sy legendariese weergawe van The Star-Spangled Banner.
6. Martin Scorcese sny sy tjops op die Woodstock -dokumentêr.
Net 'n paar dae voor Woodstock begin het, het die organiseerder Artie Kornfeld 'n ooreenkoms met Warner Bros. Studio aangegaan om die fees te verfilm vir moontlike vrystelling as dokumentêre film. Regisseur Michael Wadleigh het vinnig 'n bemanning vergader, waaronder die toekomstige bekroonde regisseur Martin Scorcese, 'n onlangse N.Y.U. film gegradueerde met slegs 'n handjievol krediete op sy naam. In die loop van drie dae het Wadleigh en sy bemanning meer as 120 myl beeldmateriaal geskiet, wat Scorcese en ander uiteindelik tot drie uur geredigeer het vir vrylating. Die film het 'n Oscar gewen en het een van die winsgewendste films van alle tye geword, maar die ooreenkoms van Kornfeld, wat finansiële beheer aan Warner Bros gegee het, beteken dat Wadleigh en Scorcese min geld ontvang het.
7. Die bekendste liedjie oor Woodstock is geskryf deur iemand wat nie eens daar was nie.
Op aandrang van haar destydse bestuurder David Geffen, is die Kanadese sanger Joni Mitchell bespreek om op die gewilde Dick Cavett Show op Dinsdag te verskyn ná Woodstock. Geffen, bang dat Mitchell nie betyds na New York sou kon terugkeer nie, het geweier dat sy die konsert bywoon. Mitchell moes tevrede wees met kyk hoe die gebeure op televisie afspeel.Mitchell haal die Dick Cavett -vertoning, maar verskeie ander kunstenaars wat na die Yasgur -plaas gekom het, insluitend Jefferson Airplane en die nuutgestigte rock -supergroep Crosby, Stills, Nash en Young (wat een van hul eerste gemaak het) openbare optredes tydens die konsert). Die bandlid Graham Nash, die destydse kêrel van Mitchell, het die gebeure van die naweek lewendig beskryf, wat daartoe gelei het dat Mitchell 'n nuwe liedjie neergeskryf het, en dat selfs baie deelnemers die ervarings van diegene wat dit bygewoon het, perfek gevoel het die gebeurtenis.
8. Daar was drie sterftes by Woodstock, maar geen bevestigde geboortes nie.
Drie jong mans sterf terwyl hulle Woodstock bywoon, twee weens oordosis dwelms en nog 'n 17 -jarige is deur 'n trekker omgery terwyl hy in 'n slaapsak geslaap het. Gedurende dekades draai gerugte dat verskeie vroue tydens die fees geboorte geskenk het. Geen geboortes is op die terrein self aangeteken nie, maar wel agt miskrame. Toe die fees uiteindelik verby was, het die New York State Department of Health oor die byna vier dae 5,162 mediese gevalle aangeteken, waarvan 800 dwelmverwant was.
9. Daardie naweek was Bethel die derde grootste stad in die staat New York.
Om byna 500 000 mense te voed, was 'n logistieke nagmerrie. Lede van die Hog Farm, 'n gemeente in New Mexico wat aanvanklik aangestel is om die vrede te behou, het vinnig van rat verander en nuwe (tydelike) lede gewerf ter plaatse om te help kook en by die skare te bedien. Toe 'n plaaslike Joodse gemeenskapsentrum van die voedseltekort te hore kom, tree hulle ook in aksie en verskaf duisende toebroodjies wat uiteindelik van 'n nabygeleë lugmagbasis na die gebied gevlieg is.
10. Dit het 'n dekade geneem voordat die Woodstock -organiseerders 'n profit.
Alles in ag genome, het Roberts, Rosenman, Lang en Kornfeld byna $ 3,1 miljoen ($ 15 miljoen in vandag se geld) op Woodstock bestee en slegs $ 1,8 miljoen ingeneem. Die ryk familie van Roberts het ingestem om die enorme koste tydelik te dek, mits dit terugbetaal word, maar dit was eers in die vroeë 1980's dat Rosenman en Roberts uiteindelik die laaste van hul skuld kon delg.
Dover Openbare biblioteekgeskiedenis
In 1833 het die stad Peterborough NH die tuiste van die eerste openbare biblioteek in die Verenigde State geword.In 1849 was New Hampshire die eerste staat wat wetgewing uitgevaardig het wat die oprigting van openbare biblioteke goedkeur. Dover se openbare biblioteek het eers in 1883 tot stand gekom, maar die stad het 'n lang geskiedenis van privaat- en intekeningbiblioteke.
Die eerste biblioteek in Dover het bestaan ​​voordat die Engelse kolonies die Verenigde State van Amerika geword het. Dit is waarskynlik dat Jeremy Belknap invloedryk was in die vorming daarvan. 'N Dokument wat 'n Daniel Hayes in kennis stel van sy verkiesing tot lidmaatskap van die Dover Social Library op 4 Julie 1776 onderteken deur dr. Belknap, kan nog steeds in die huidige biblioteek verskyn. Die Social Library, wat bestaan ​​uit 199 volumes goddelikheid, geskiedenis en filosofie, is op 18 Desember 1792 opgeneem. Dit was die eerste een in New Hampshire en duur tot 1820.
Die volgende biblioteek was dié van mnr. S. Stevens. Dit was 'n verspreide biblioteek in sy boekwinkel en het minder moraliteit en meer vermaak as die Social Library. 'N Burger kan teen die jaar teen $ 5,00 inteken. Die boekwinkel/biblioteek het oorgegaan in die hande van Eli French, toe aan diaken Edmund J. Lane en sy seun, en het eers ná die opening van die openbare biblioteek in 1884 tot niet gegaan.
In 1850 is stappe gedoen om 'n algemene biblioteekvereniging, bekend as Dover Library, op te neem. Die stigter daarvan was dr T.J.W. Bid. Aandeelhouers in die vereniging betaal $ 5,00 per aandeel plus 'n assesseringsfooi van $ 1,00. Daar was ook jaarlikse intekenare wie se fooie "mans $ 1,25, vroue 75 sent" was, maar sonder stemme. Verkose beamptes en 'n bibliotekaris het almal sonder betaling gedien. Aandeelsertifikate wat die eerste jaar gekoop is, beloop $ 472,88. Die biblioteek is gehuisves "in 'n kamer wat deur die tesourier van die Cocheco Manufacturing Company daarvoor ingerig is". Die versameling van meer as 300 boeke het in die eerste drie jaar meer as 4500 keer versprei.
Reeds in 1856 het bibliotekaris E.J. Lane stel in sy jaarverslag voor dat die stad "die biblioteek moet neem, daarby moet voeg en die stad waardig moet maak". Tien jaar later is 'n komitee saamgestel om met stadsamptenare te vergader oor die oordrag van die biblioteek na die stad, maar daar is geen verdere stappe gedoen nie. Nadat die Dover Library Association in 1878 'n erflating van $ 2000 ontvang het, het hy die stad formeel gevra om ''n jaarlikse krediet te gee wat die voordele van die instelling vir almal moontlik maak.' Hoewel die openbare sentiment ten gunste daarvan was, is aksie vertraag.
Eers in Januarie 1883 stel burgemeester James E. Lothrop 'n openbare biblioteek voor in sy intreerede. In September daardie jaar het die vereniging se aandeelhouers 92 tot 36 gestem om sy duisende volumes en $ 2,432,10 kontant aan die stad te gee. Thomas B. Garland is die volgende maand tot bibliotekaris verkies, maar word kort daarna opgevolg deur sy dogter Caroline.
Op 14 Januarie 1884 het die Openbare Biblioteek vir die inwoners van Dover oopgemaak met 4,508 bundels en 'n skrywer- en titelkatalogus. Die bibliotekaresse, juffrou Garland, onthou die openingsdag: "Die werk is onophoudelik uitgevoer tot binne 'n paar minute na die opening, maar ongeveer vyf minute voor twee gaan sit sy in 'n groot gemoedsrus. As dit die moeite werd was , en sou iemand kom? Die klok het twee geslaan en die deur het oopgegaan. Drie hoërskoolseuns het met die trappe opgestorm. 'n Vrou wat agterna deur haar siek seun gestuur is, was agter haar aan en nog hoërskoolseuns was 'n paar mans. Toe kom daar 'n paar dames wat nie wou druk nie. Binne 'n paar sekondes is die kamer vol. Met baie onstabiele knieë staan ​​sy op na haar werk. "Ivanhoe" was die eerste boek wat gesoek word. Die ma van die siek seuntjie het gegaan tuis met "Avonture van 'n jong natuurkundige". So het die biblioteek sy bediening aan siekes begin. " Daar was 180 mense geregistreer en 160 het die eerste dag boeke geneem. Die Dover Public Library was 'n opwindende sukses en het gedurende die eerste jaar 2300 leners aangeteken, en in sy eerste dekade van bedryf het dit meer as 'n halfmiljoen volumes versprei.
Die biblioteek het gou sy woonbuurte in Cocheco Block uitgegroei. Dit verhuis na die Odd Fellows -gebou in Washingtonstraat op 2 en 3 Julie 1886, "die warmste dae van die jaar". Binne vyf jaar het die biblioteekversameling sy nuwe tuiste ontgroei. Die biblioteek verhuis op 8 en 9 Desember 1891 "die koudste dae van die jaar" na die kamers op die grondvloer in die nuutgeboude stadsaal.
Bibliotekarisse, burgers en trustees erken die behoefte aan 'n aparte gebou namate die biblioteek aanhou groei. Hierdie belangstellendes het 'n beroep op filantroop Andrew Carnegie gedoen om geld om 'n nuwe fasiliteit te bou. Mnr. Carnegie antwoord met hierdie aanbod: "As die stad Dover hom by besluite van die rade belowe om 'n gratis biblioteek te ondersteun teen 'n koste van nie minder nie as $ 3000 per jaar, en 'n geskikte webwerf te verskaf, sal ek graag $ 30,000 vir die oprigting van 'n gratis openbare biblioteekgebou. "
Op 30 April 1902 het die trustees van die Franklin Academy die "Hale Lot" in Locuststraat as 'n geskenk aan die stad aangebied, met die voorwaarde dat dit vir biblioteek- en skooldoeleindes gebruik sou word. Die stadsraad het die geskenke van Andrew Carnegie en die trustees van die Franklin Academy aanvaar. In 1903 is die argitekte Randlett en Griffin gekies om die nuwe gebou te ontwerp en Walter H. Sargent is gekontrakteer om te bou. Die fondament is in die herfs gelê en die steenwerk is in die lente van 1904 aangebring. Die gebou is in Junie 1905 voltooi teen 'n koste van $ 29,675. Rakke, meubels en argitekte fooie het 'n bykomende $ 9500 by die finale prys gevoeg. Die gebou, wat 33 000 volumes huisves, is formeel op 19 Julie 1905 toegewy met 'n toespraak deur die burgemeester en aflewering van sleutels aan die voorsitter van die boukomitee.
In 1909 het die NH Genealogical Society sy eie versameling aan die Dover Public Library geskenk. Verdere skenkings deur John Scales, Elisha Rhodes Brown, John Ham en George Wadleigh het gehelp om die hoog aangeskrewe historiese kamer tot sy huidige grootte te bou: 4000 items uit die plaaslike en staatsgeskiedenis.
Juffrou Caroline Garland, wie se groot belangstelling in die geskiedenis hierdie merkwaardige versameling aangewakker het, was 50 jaar lank bibliotekaresse. Sy het toesig gehou oor die ontwikkelinge soos die aanleg van die terrein en die toewyding van die Burgeroorlogsmonument op 19 Oktober 1912, biblioteekoorlogpogings en 'n steeds groter verspreiding.
Na die afsterwe van juffrou Garland in 1933 word die assistent, juffrou Beatrice Jenkins, in diens van die biblioteek gedien tot haar aftrede in 1945. Mej Jenkins was die voorsitter van 'n interessante verskynsel wat in die meeste openbare biblioteke opgemerk is: die hoeveelheid gebruik is omgekeerd eweredig aan die rigting van die ekonomie. Tydens die depressie, toe die werkloosheid hoog was, was die vrye tyd groot en die geld skaars, die gebruik van die biblioteek was altyd hoog. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die ekonomie gegroei en die vrye tyd was skaars, die gebruik van biblioteke het afgeneem. Die biblioteek was aktief in die oorlogspoging, versamel boeke vir soldate, fondse vir oorloggeteisterde Dover, Engeland, klere vir Finland, en versamel en versprei gebreide artikels vir soldate.
Juffrou Anne Elizabeth Leach was die vierde bibliotekaris van die Dover Public Library. Sy het baie professionele biblioteekpraktyke ingestel, insluitend omskakeling na die Dewey Decimal -katalogiseringstelsel. Na die dood van juffrou Leach is mej Mildred Morrison, wat as assistent van die drie vorige bibliotekarisse gedien het, aangestel.
Juffrou Morrison het toesig gehou oor die eerste groot opknapping in die geskiedenis van die biblioteek: die bou van 'n nuwe ingang vanaf die parkeerterrein wat lei na 'n splinternuwe kinderkamer. Tot 1966 was die Kinderkamer geleë in die huidige blaaikamer op die hoofverdieping. Die biblioteek was ook die skoolbiblioteek vir die Hoërskool Dover langsaan, en meer ruimte was nodig om al die studente te huisves. 'N Kelderberging is opgeknap vir 'n bedrag van $ 23,429 met fondse van die stad en federale regerings, trustfondse en die Judson Dunaway Foundation. Die kamer het formeel op 10 Januarie 1966 geopen.
Donald K. Mullen word direkteur van die biblioteek by die uittrede van juffrou Morrison in 1969. Mnr. Mullen het toesig gehou oor 'n personeel van agt voltydse en sestien deeltydse werknemers, 'n versameling boeke, tydskrifte en oudio-visuele materiaal met 90 000 items. 'n oplaag van 268 000 per jaar. In sy ampstermyn van byna dertig jaar het Mullen baie nuwe dienste begin, waaronder die ontwikkeling van uitgebreide sagteband, boeke op band en videokassette, 'n professionele personeel van gesertifiseerde bibliotekarisse en die rekenaarisering van biblioteekfunksies.
Maar die belangrikste veranderinge onder toesig van mnr. Mullen was die opknappings aan die 93-jarige Carnegie-gebou van 1984-1986 en die bou van 'n toevoeging van 5600 vierkante meter in 1988. Hierdie projek van $ 1,2 miljoen het in 1982 begin met 'n ruimtebehoefte-studie en is voltooi in drie fases met stads -CIP -fondse. In 1990 was die opknappings op die lang termyn uiteindelik klaar toe nuwe tafels, stoele en lessenaars vir die uitgebreide ruimtes gekoop is en 'n tussenverdieping (kapasiteit 9000 volumes) oor die bestaande stapels gebou is.
Verbeterings aan die gebou sluit in 'n hysbak, nuwe bedrading en ligte, gasverhitting, nuwe matte en verf, 'n sprinkelstelsel, isolasie en ventilasie, lugversorging vir sommige gebiede, 'n nuwe noodtrap, strukturele versterkings, 'n kombuisie en opgeknapte lesingsaal , nuwe toilette, 'n waterfontein, 'n vergrote kinderkamer en uitgebreide tydskrifte en sitarea. Tydens al die herrie wat veroorsaak is deur die bouwerk wat oor sewe jaar strek, het die biblioteek slegs twee dae gesluit terwyl personeel en klante geleer het om met geraas, stof en steurnisse te werk.
Toe die Dover Public Library -gebou vir die volgende eeu struktureel funksioneel was, het die biblioteekpersoneel begin met die implementering van die volgende sprong vorentoe: elektroniese inligtingstegnologie. In 1994 het ons begin met die outomatisering van alle interne bedrywighede, insluitend verkrygings, katalogisering, registrasie, oordrewe en ander sirkulasiefunksies. In 'n samewerkingsonderneming met die Dover-skoolbiblioteke is die versamelings van die vyf skoolbiblioteke elektronies gekoppel aan die Dover Public Library wat 'n samehangende stadswye biblioteekstelsel bied. Die stelsel, wat in Desember 1995 van stapel gestuur is, bied aanlyn toegang en 'n menigte navorsingsdatabasisse van tuisrekenaars. Openbare internettoegang is ook wyd beskikbaar in die biblioteek. Biblioteekpersoneel bied privaat tutoriale oor die gebruik van die internet en alle elektroniese hulpbronne. Die biblioteek bied nou DVD's, musiek -CD's, boeke op band en CD, en museumpas behalwe tradisionele drukmateriaal. In 1997 het die Dover Public Library die City of Dover -afdeling van die jaar gewen.
In Januarie 1999 het assistent -direkteur Cathy Beaudoin die leiding by Don Mullen oorgeneem toe hy afgetree het. Mevrou Beaudoin, ook 'n jarelange werknemer, sal haar 30ste bestaansjaar in die biblioteek vier in September 2005. Ons het 'n lang pad gekom van die dae toe juffrou Garland gehoop het op besoekers van besoekers.
Hierdie historiese opstel word gratis aan alle lesers verskaf as 'n opvoedkundige diens. Dit mag nie sonder toestemming van die Dover Openbare Biblioteek op enige webwerf, lys, bulletinbord of in druk weergegee word nie. Skakels na die Dover Public Library -tuisblad of 'n spesifieke artikel se URL is toelaatbaar.