Nuuskommentaar: Stille uitroepe om hulp en gesinsmoorde | Maroela Media
Terwyl die land se oë gerig is op die daaglikse ANC-verwikkelinge wat soos ‘n sepie oplossingstraag is, met uitstaande hoofrolspelers soos Julius Malema en pres. Jacob Zuma wat ‘n sterk, ondergeskikte rol vertolk, word die nuustoneel gereeld geskud deur moorde binne gesinsverband waarby polisielede dikwels betrokke is. Terwyl die land se aandag deur ‘n voortvlugtige vasgevang was wat as die Modimolle-monster gedoop is, was dit nie die enigste gesinstragedie wat hom afgespeel het nie.
Baie dikwels het die dader vooraf soveel seine om hulp uitgestuur maar die omdat die persoon se vrese dikwels buitensporig teenoor die werklike aard van die probleme gelyk het, is dit verkeerd hanteer. Sekere statistiese gegewens dui aan dat daar dikwels vooraf waarskuwingstekens was. Wêreldwyd word 90 % van die gesinsmoorde deur mans gepleeg, en in die meeste gevalle word wettige vuurwapens ingespan. Sosioloë neem waar dat dit dikwels volg op tye wanneer ekonomiese resessie aanbreek.
Sielkundiges neem die aflosstokkie en wys daarop dat die meeste gesinsmoorde oor die feestyd plaasvind wanneer mense alleen is, meer depressief raak en daar meer geldelike druk binne die gesin bestaan. Sosioloë wys daarop dat sulke tragedies gewoonlik volg op veranderings soos industrialisasie en morele verval. Sielkundiges soek hierna die sneller-oorsake, soos ’n krisis, geld, egskeiding of verlies van werk. Internasionale studies dui daarop dat moorde wat op selfmoord uitloop en gesinsgeweld ‘n piek onder werkloosheid bereik. ‘n Toename is juis in 2009 met die aanbreek van die huidige wêreld-ekonomiese krisis voorspel.
Dit bring ‘n derde vakdissipline in die spel wat uiteraard swaar moet leun op die sosiologie en sielkunde – die bestuurskundigheid van bestuurders. Met kaderonplooiing en die verkeerde toepassing van “affirmative action” – regstellende aksie is iets geheel anders – beland mense sonder die nodige ervaring, kundigheid en aanvoeling vir doeltreffende bestuur dikwels in bestuursposte. ‘n Oppervlakkige analoog is ‘n feitlik blinde wat as taxibestuurder aangestel word, en noodwendig op ‘n tragedie gaan afstuur.
Selfs die mees kundige sielkundige ondersteuningsdiens is ondoeltreffend as dit nie struktureel verweef is nie. Die persoon wat onder druk van sy werksomstandighede – dikwels ‘n aanslag op sy selfbeeld – knak en dan “afgeboek” word en berading ontvang, moet na afloop daarvan na presies dieselfde werksomstandighede terugkeer. Hy moet weer die probleem – die senior bestuurder wat hom aftakel – in die gesig gaan staar en bevele teen sy beterwete gaan uitvoer. Die gevolg is ‘n verdere afboek vir verdere sielkundige behandeling, tot die siekverlof uitgeput is en ‘n persoon moet noodwendig terugkeer na ‘n situasie wat nie aangepreek is nie, en waarvoor hy nog nie reg is nie. Uiteindelik word dit ‘n berg wat net eenvoudig te hoog is, selfs al lyk dit vir ‘n ander nie eens na ‘n molshoop nie.