Dogmatisme - wat is dit in die filosofie, in die wetenskap? - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
dogmatisme - dit is die konsep van menslike denke, wat hom in staat stel om konsepte, feite, formulerings uit die oogpunt van dogma te aanvaar, met die voor die hand liggendheid waaroor hulle praat met verouderde data, sonder om die nuwe en veranderende in ag te neem. Die dogmatiese konsep het nie die begeerte om nuwe dinge wat wetenskaplik vooraf vasgestel is te sien en te leer nie, dit vermy kreatiewe ontwikkeling, is teenoorgestelde van kritiese persepsie en word grootliks vervreem van die werklikheid.
Die konsep dogmatisme het ontstaan ​​in antieke Griekeland, te danke aan die filosowe Zeno en Pyrrho, wat al die filosofie as dogmaties beskou het.
Wat is dogmatisme?
Die begrip dogma spreek van die noodsaaklikheid om iets wat aanvanklik waar is, waar te neem, sonder kritiek, wetenskaplik te studeer of te ondersteun, hoofsaaklik op vertroue in godsdiens of gesag. Aanvanklik het hierdie konsep verskyn in die konteks van 'n godsdienstige begrip: in die Christendom was dit waar dat die uniekheid van God, sy onfeilbaarheid en almag aanvaar is; In die Judaïsme is die idee van reïnkarnasie en karma onbetwisbaar.
Dogmatisme het gelyktydig ontstaan ​​met die ontwikkeling van godsdienstige konsepte wat die gelowiges opgeroep het om alle waardes vir die waarheid onvoorwaardelik te aanvaar, verbied die vrye interpretasie van die voorgestelde godsdienstige dogmas kategories en word beskou as kettery in die oë van die kerk.
Dogmatisme in die wetenskap word nie soveel beskou as 'n sekere konsep van menings, eienskappe en kenmerke nie, maar as die behoefte om hierdie standpunte en gevolgtrekkings in 'n stabiele onveranderde vorm te behou, sonder om hul kritiek te gee. Uit 'n epistemologiese oogpunt het die idee van dogmatisme ontstaan ​​uit 'n onbewuste verontagsaming van veranderinge en dinamiese ontwikkeling, 'n oordrewe begrip van die waarheid van die beweerde, die vermyding van verifikasie en logiese verduideliking.
Die sielkundige wortels van die dogmatiese konsep lê in die feit dat die brein inert is, dit is makliker vir hom om die waarheid te aanvaar as om dit te verduidelik. Daar is 'n neiging tot stereotipiese persepsie, 'n aanleg tot 'n konserwatiewe verlede, eerder as 'n kreatiewe en onbekende geskenk en toekoms.
Aan die sosiale kant word dogmatisme geopenbaar in die begeerte om die huidige stand van sake te behou, om ongeskonde individuele of groepstatus te verlaat. Dogmatisme is gekant teen denke gebaseer op die feit van die konkreetheid van die waarheid, sy sekerheid in die raamwerk van funksionering, voorwaardes van vorming, doelwitte, tyd en plek van toepaslikheid.
Uit 'n beginselverhouding verval dogmatiese denke die essensie van die aanvanklike morele posisies, aangesien dit outomaties die funksies van die morele beginsel inherent in 'n gegewe situasie na ander situasies verskuif, waardeur die waarde daarvan verlore gaan en moontlik in die teenoorgestelde raak. Byvoorbeeld, goed word deur die kwaad beskou, as dit die oorsaak van straffeloosheid vir misdade is.
Trouens, dogmatiese denke is inherent in die konserwatiewe morele bewussyn van die kategorie van die mensdom, wat verbind is tot die idee van absolutisme: die bestaan ​​van permanent geldige morele en universele beginsels wat teen sosiale vooruitgang is. 'N Voorbeeld hiervan is godsdienstige dogmatisme. Die essensie daarvan is in die bevestiging van die genade van die morele beginsels van geloof, openbaring, terwyl die argument van die rede, kritiese denke en die ontwikkeling van die wetenskap gelyktydig geïgnoreer word. Dogmatisme manifesteer dikwels deur fanatisme of formalisme. Wanneer dogmatiese, abstrakte denke in die bestudering van teoretiese, historiese, politieke probleme nie die faktore van tyd en plek in ag geneem word nie.
Die oorsaak van krisis momente in die ekonomie, die geestelike sfeer en sosiale kan dogmatisme wees. Wat nie aan die norme voldoen nie, goed gekoördineerde kanonne en dogmas van ons begrip en persepsie word as agterdogtig beskou en is onderhewig aan twyfel. Die oorsprong van hierdie denke is onprofessionele en aanpasbaarheid.
Dogmatisme in die filosofie
Dogmatisme in wetenskap, filosofie word geëvalueer deur die kenmerke van filosofiese teorieë of hul verskeidenheid. 'N Leer word beskou as dogmaties, wat 'n verklaring as waarheid kies sonder voorlopige analise, sonder om veranderinge toe te laat.
Die konsep van dogmatisme na Zeno en Perron is deur baie denkers bestudeer. Die filosoof I.Kant het dit nie as die hele filosofie as 'n geheel gedefinieer nie, maar as 'n soort kennis, nie gerig op die bestudering van sy toestande en moontlikhede nie. Hegel, een van die skeppers van dialektiese filosofie, het dogmatisme as abstrakte denke verstaan.
Filosofiese dogmatisme spruit voort uit 'n beperkte persepsie en geloofwaardigheid aan die feit dat hy sonder veel opleiding met basiese kennis die waarheid kan verstaan ​​en die mees komplekse take kan oplos wat na hom toe kom. So 'n benadering, wat deur 'n naïef geloof gedefinieer is, is voorspel op 'n menigte foute en illusies, en het 'n persoon tot 'n diep teleurstelling vir sy vermoë om te leer gelei. As gevolg van so 'n teleurstelling het 'n diamantoorgestelde denkpatroon ontstaan ​​- skeptisisme (die ontkenning van enige waarskynlikheid om die waarheid te ken). Dit word ook genoem in die huidige kultuur relativisme. Skeptici Perron en Zeno het die dogmatiste van alle filosowe genoem wat hul gevolgtrekkings as betroubaar probeer beweer het. Hulle het in kontras met hierdie twyfel en onwerklikheid in beginsel die waarheid uitgevind.
Die oplossing van hierdie twee diametriese posisies was die studie van die grense van die moontlikhede van menslike kennis. So 'n uitsig is Kant genoem as kritiek. Hy het verseker dat die dogmatiese denke van metafisiese wetenskap vanaf die tydperk van Aristoteles nie op 'n enkele idee van logika en sielkunde gegrond was nie, en ook verseker dat skeptisisme ook eensydig as dogmatisme is. Kant kritiseer die filosofiese leerstelling van Descartes na Wolf en noem dit dogmaties. Kritiseer dogmatiese denke, Kant het verklaar dat 'n individu nie net sulke dinge en verskynsels kan begryp nie, omdat hulle bestaan. Geen dogmatisme of skeptisisme leer enigiets nie; bovendien word die begrip dogmatisme hoofsaaklik skeptisisme as gevolg van sy eensydigheid.
Dogmatisme kan nie die werklike oorsake van werklike probleme ken nie, sonder om hulle vanuit die huidige en die verlede se perspektief te bestudeer, tesame met verskeie probleme, maar bloot die maak van gereedgemaakte idees, postulate, dogma, logiese gevolgtrekkings oor 'n bestaande feit. Dit veroorsaak dikwels die opkoms van vals probleme, wat uitstel of moeilik maak om werklike probleemsituasies op te los.
Tussen dogmatisme en skeptisisme het G. Hegel met sy dialektiese metode geword. Dialektisme verskil van dogmatisme omdat dit nie eensydige gevolgtrekkings op sigself hou nie. Dogmatiek lei altyd ander af van sommige gevolgtrekkings, ignoreer feite uit die werklike lewe. Konsekwent "anti-dogmaties" was die Marxistiese filosofie, wat die werklikheid verduidelik, dien om dit te verander. So 'n begrip van die filosofiese werklikheid sluit dogmatisme uit.
Dogmatisme in die wetenskap verhinder sy verdere vordering, aangesien dit gelei word deur verouderde of eensydige teorieë, eerlik verkeerde konsepte. Die dogmatiese denke van die samelewing het dus tragies vir J. Bruno, Galileo, gedraai. Daar was lankal 'n stryd teen Darwin se evolusionêre teorie. Dogmatisme in wetenskap, politiek, samelewing is die feit wat ontwikkeling inhibeer.