May 2013 – NG Gemeente Pinelands
Posted on 26 May, 2013 31 May, 2013
26 Mei 2013 – Drie-Eenheid Sondag Feesdiens
Hierdie Sondag was ‘n besondere dag in die kerklike jaar. Nadat ons in die eerste gedeelte van die kerkjaar (Vanaf Advent tot Lydenstyd en in Pase) gefokus het op die betekenis van die lewe en werk van Christus, en tydens Pinkster – wat pas verby is – op die werking van die Heilige Gees, word daar het ons op dié dag gefokus op die Drie-eenheid. Dit staan bekend as Trinitatis of Drie-Eenheid Sondag en dit is ‘n feesdiens; ‘n viering van die feit dat al die groot gebeurtenisse en verlossingsdade wat ons tot dusver gevier het, die werk van één Drie-enige God is.
Nie net dit nie. Dit was ook die eerste Sondag in Koninkrykstyd.
Die belydenis dat God drie-enig is en as Vader, Seun en Heilige Gees by die hele skepping – en meer spesifiek by mense – betrokke is, vorm die skarnier (die skakel) tussen die voorafgaande seisoene van die kerklike jaar, en Koninkrykstyd – waarin daar gefokus word op God drie-enig se voortdurende handeling in die lewe van gelowiges, van die kerk en in die wêreld; asook ons rol in die koninkryk, wat reeds aangebreek het, en nog tot vervulling moet kom.
Wanneer ons oor die Koninkryk begin nadink, en gevolglik ook oor die wêreld waarbinne ons leef, moet ons erken dat dit wat ons sien dikwels meer ontstellend is as enigiets anders. Daar is die verskriklike geweld en armoede, waarmee nie net ons as Suid-Afrikaners nie, maar die hele wêreld gekonfronteer word, en wat bly toeneem; werkloosheid; korrupsie; die toestand van die skeppping en ekologie. Ek is seker ek hoef niemand te herinner nie. Ons hoef maar net die koerant oop te maak, die nuus aan te sit, of oor die brug te ry na enige van die omliggende gebiede, miskien selfs net die voordeur oop te maak of die telefoon op te tel…
Swaarkry het baie verskillende gesigte en beteken dalk vir elkeen van ons iets anders, maar op een of ander manier word ons almal daarmee gekonfronteer. Uit my eie lewe kan ek getuig dat ek soms so oorweldig word, nie deur my eie swaarkry nie, maar deur die oneindige hoeveelheid mense aan wie se lyding ek niks kan doen nie – dat ek wil moedeloos raak. So het ek ook al vele mense hoor sê hulle wil nie meer die koerant lees of die nuus kyk nie, want dit maak hulle net hartseer of kwaad of depressief… hulle wil dalk eerder die lewe geniet en van die donkerder sy van die lewe vergeet en daarvan wegvlug – in ‘n bubble leef. Of daar is diegene wat afgestomp raak en pessimisties op alles antwoord: dis nou maar die lewe.
Wat maak ons met die swaarkry, en die leed en die pyn in hierdie wêreld? Hoe moet of kan ons dit enigsins hanteer?
Die gemeente in Romeine aan wie Paulus hierdie brief rig worstel met dieselfde vrae. Anders as in sy ander briewe skryf Paulus nie hier vir ‘n gemeente wat hy self gestig het of waarmee hy ‘n persoonlike verhouding gehad het nie. Die doel van die brief is eintlik om homself, en sy teologie, aan die gemeente bekend te stel (amper soos ‘n getuigskrif). Hy wil sterker bande met hulle vestig. In die eerste plek, sodat Rome as die basis kan dien vanwaar hy sy sending na die weste kan uitbrei. Maar in die tweede plek ook sodat hulle mekaar wedersyds kan bemoedig en versterk in die geloof – soos ons in die eerste hoofstuk van Romeine lees.
Vanoggend se teksgedeelte val tussen die twee hoof dele van hierdie brief. Dit dien as tipe van ‘n brug tussen hoofstuk 1-4 – wat handel oor sonde en die verlossing daarvan vir alle gelowiges – en 5-8 wat gaan oor die implikasies van daardie verlossing. Dit is dus eendersyds ‘n samevatting van Paulus se argument tot dusver, en andersyds ‘n inleiding vir die gedeelte wat hierop volg.
Die eerste 4 hoofstukke het dan, soos reeds genoem, veral gefokus op die vryspraak, wat vir Paulus dien as die basis van die evangelie. Omdat Rome so ‘n diverse gemeenskap was en die gemeente dus uit ‘n mengelmoes van Joodse en nie-Joodse –Christene bestaan het, het daar (soos in baie van die ander gemeentes) ook hier vrae ontstaan rondom die wet, en die vereistes wat die Joodse Christene aan die nie-Jode gestel het. Gevolglik maak Paulus dit duidelik, in Rom 3 wat ons vroeër gelees het, dat niemand voor God regverdig kan staan nie en dat dit alleen deur geloof in God is dat mense vrygespreek word. Met verwysing na Abraham, verduidelik Paulus hoe die regverdiging van mense verstaan moet word. Abraham se geloof word beskryf as ‘n geloof in God se getrouheid aan sy beloftes, en dit is op grond van daardie geloof – nie die nakoming van tradisies of die wet nie – dat ons vrygespreek word. Paulus argumenteer dat die vryspraak nooit gegrond was op Israel se vermoë om korrek op te tree nie. Dit was altyd die uitvloeisel van die “goddelike aanvaarding van bevoorregte mense” – mense wat geglo het in God se optrede in hulle belang.
Die slotsom van die eerste 4 hoofstukke is dus dat alle gelowiges vrygespreek is, maar die verhaal eindig nie daar met die spreekwoordelike “happily ever after” nie. Vryspraak beteken nie dat die wêreld sonder sonde en pyn is nie, en daarom bespreek Paulus in die daaropvolgende hoofstukke (veral 7 en 8) die implikasie en omvang van hierdie vryspraak in te midde van swaarkry, pyn en verdrukking.
Paulus se antwoord op die vraag oor hoe ons as Christene situasies van lyding moet hanteer, lê vasgevang in die belydenis dat ons hoop in die drie-enige God gevestig is; en dat ons geanker word deur geloof, hoop en liefde, wat al drie pertinent voorkom in die gedeelte wat ons vanoggend gaan lees. Hierdie mag dalk na ‘n té maklike antwoord klink, maar kom ons kyk hoe presies Paulus dit benader…
Julle kan julle Bybels oopmaak by Rom 5: 1-5
As ‘n kort slotsom word hierdie hoofstuk ingelei met die woorde:
“Dus/daarom, omdat ons uit die geloof (dws die vertroue in en aanvaarding van God se beloftes) geregverdig is, is daar vrede tussen ons en God, deur ons Here Jesus Christus.”
Hy begin deur weer die uiteinde van sy voorafgaande argumente te bevestig – dat ons uit geloof geregverdig is. Die term “geregverdig” dra ‘n dubbele betekenis. In die regswêreld sal dit vertaal word met “vrygespreek/regverdig verklaar,” maar dit kan ook verwys daarna om in “die regte verhouding te wees.” Beide die betekenisse maak sin vir dit wat Paulus probeer oordra – dat ons deur daardie regverdiging nou vrylik voor God kan staan in die verbondsverhouding.
En die implikasie van hierdie regte verhouding waarbinne ons nou staan, is in die eerste plek dat daar vrede is tussen ons en God. Hierdie vrede word moontlik gemaak deur die feit dat die oordeel wat ons moes dra, oorgedra is na ‘n plaasvervanger, nl. Christus. Die tipe vrede waarvan hier gepraat word is egter nie bloot die afwesigheid van konflik, byna soos ‘n wapenstilstand of ‘n ooreenkoms waarvan albei partye met ‘n swaar hart wegstap nie. Die vrede waarvan hier gepraat word verwys na versoening; na die herstel van harmonie binne die verhouding.
Die tweede implikasie van hierdie vryspraak is dat ons vrye toegang verkry tot die genade waarin ons vasstaan. Vir die Joodse-Christene in Romeine sou hierdie gedagte van vrye toegang herinner aan die voorhangsel wat geskeur het met Christus se kruisdood, en wat dit vir almal – nie net die heiliges nie – moontlik gemaak het om in die teenwoordigheid van God te mag leef. Vir die Romeine sou dit egter eerder die beeld oproep van die toegang tot die koninklike hof wat deur die hofdienaar verkry word. So ‘n beeld sou beide die erns en die byna vreesaanjaende voorreg daarvan om deur die hofknaap in die koning se teenwoordigheid ingelei te word, tuisbring.
Die werkwoorde wat hier gebruik word is dan ook in die perfekte tyd, wat aandui dat hierdie toegang, en die feit dat ons in die genade staan, iets is wat reeds plaasgevind het, en wat steeds en ewig geldig is. Belangrik, is dat dit nie op grond van ons eie toedoen of oulikgeit is dat ons in hierdie genade geanker staan nie, maar deur Christus se verlossingswerk en die gevolglike herstel van die verbondsverhouding.
Die derde implikasie is dat gelowiges, en dus geregverdigdes, hulself verheug in die hoop op die heerlikheid van God. Die woord wat hier as vreugde vertaal word kan ook beteken om te roem/te spog (in Engels: boasting). Dit is dieselfde taal wat vroeër in Romeine negatief gebruik word wanneer Paulus die Jode aankla daarvan dat hulle hulself roem in die wet en in hulle dade. Hierdie is egter ‘n ander tipe roem – ‘n roem wat nie in onself of in iets anders nie, maar in God se getrouheid en die vervulling van sy beloftes, gesetel is; roem as ‘n uitdrukking van ons ervaring van God se genade. Die heerlikheid van God, waarop hierdie hoop gerig is, verwys na die vervulling van die koninkryk wat reeds aangebreek het, maar nog nie tot sy volheid gekom het nie. Hierdie hoop is dus ‘n hoop gevestig op die toekoms.
Maar soos iemand uit ‘n laataand t.v advertensie, kondig Paulus dan aan: “But wait, there’s more.” Ons verheug ons nie net oor die toekoms nie, maar ook oor die hede.
Te midde van swaarkry, leed en pyn; te midde van verdrukkinge en ‘n hopelose situasie, roem ons ons steeds in die hoop.
Wat hy sê, is dat ons roem in die hoop, terwyl ons erken dat dit hand in hand gaan met die swaarkry. Want ook die swaarkry loop uiteindelik oor in hoop.
Die gebruik van die woord kweek/produseer dui daarop dat swaarkry en dit wat daar rondom gebeur ‘n lewendige proses is, dat daar groei plaasvind, soos ‘n saadjie wat vanuit die diep donkerte groei tot dit deubreek na die lig toe.
– swaarkry kweek volharding/geduld/uithouvermoë/standvastigheid
– dit op sy beurt kweek ‘n goeie karakter (beproefdheid; iets wat getoets en goedgekeur is)
– en daardie goeie karakter kweek hoop.
Vir Paulus is daar dus ‘n baie direkte verband tussen swaarkry – die versugtinge van hierdie wêreld – en hoop; en daarom is swaarkry dus nie iets waarvan gelowiges behoort weg te skram nie. Inteendeel, as gelowiges, dink ek soms, moet ons juis swaarkry. Dis soos Tiana altyd sê: “Gee tot dit seermaak. As dit nie seermaak nie, het jy nie werklik gegee nie.” As ons besig is met die dinge en die mense waarmee ons moet besig wees, gaan ons definitief swaarkry, gaan ons die swaarkry eintlik oor onsself bring. Want dit is tog wat Jesus gedoen het, en wat hy ons kom wys het om te doen. Swaarkry is nie iets waardeur ons verlam moet word nie, want deur swaarkry leer ons wat ware hoop is. Hoop wat gesetel is in ‘n regte en herstelde verhouding en in die genade waarin ons vasstaan.
Maar wag, daar is nog meer… “Hierdie hoop beskaam nie.”
In ‘n kultuur waar eer die hoogste prioriteit was en skaamte die mees ongewenste van alle dinge, is hierdie ‘n belangrike aanmerking. Om jou vertroue te plaas in iets, jou hoop daarop te vestig, en dit kom nie tot vervulling nie, sou skaamte tot gevolg hê. Dink maar bv aan rugby – wanneer jy heel naweek aan almal verkondig het jou span gaan wen…. en dan verloor hulle, en al jou vriende bel jou om dit in te vryf… Dis amper soos dit, net 100x erger.
Maar Paulus verseker hulle dat dit nie sal gebeur nie, want hierdie hoop is gebasseer op die feit dat die nuwe era reeds aangebreek het en dat die swaarkry van hierdie wêreld tydelik is. Die sekerheid lê daarin dat Jesus reeds die bose oorwin het en dat die koninkryk reeds aangebreek het. Dit is nie ‘n hoop in iets wat onseker is soos die uiteinde van ‘n rugbywedstryd nie, maar hoop in God se getrouheid aan sy beloftes. Dieselfde God wat sy beloftes aan Abraham tot vervulling gebring het, tenspyte van die feit dat dit onmoontlik gelyk het op daardie stadium. Dis ‘n hoop wat gebasseer is op dit wat ons reeds ervaar het; op dit alles wat ons reeds die afgelope jaar gevier en bely het.
En die gronde vir hierdie hoop, die rede waarom ons kan hoop, sê Paulus, lê daarin dat God se liefde – liefde vir God en liefde van God – deur die Heilige Gees in ons harte uitgestort is. Soos ‘n wolk wat breek oor ‘n dorre landskap; dui die woord “uitstort” op die oorvloedigheid van hierdie liefde. Liefde wat weer lewe bring waar daar eers doodsheid was. Die Gees en die liefde is hier intrinsiek aan mekaar verbind en impliseer dat die liefde wat in ons harte gestort is, die werk van die Gees is en dat dit dus ook die Gees is wat dit vir ons moontlik maak om God se liefde uit te leef.
Dit is dan ook hierdie liefde wat die versekering is, die rede is, dat die hoop nie beskaam nie, want waar daar liefde is, is daar ook hoop en waar liefde geleef word, word die hoop sigbaar.
Vir Paulus is die uiteinde van die vryspraak, ‘n herstelde verhouding met God, wat uitloop in die hoop op die heerlikheid. Dit is agv hierdie hoop dat dit vir ons hoegenaamd moontlik is om die swaarkry in hierdie wêreld te hanteer. Die rede waarom ons kan hoop, lees ons in hierdie teks, is omdat die drie-enige God ons daarvoor toerus – omdat ons vrygespreek is deur Christus; omdat daar vrede is tussen ons en God; omdat ons vasstaan in die genade; en omdat die Gees van God sy liefde vir ons ‘n realiteit maak.
In Koninkrykstyd gaan dit nie bloot oor God wat sy koninkryk op aarde kom vestig nie, maar ook oor hoe ons, as gelowiges, daardie koninkryk sigbaar maak. Ons word toegerus deur die Vader wat sy liefde in ons harte kom uitstort het; deur die Seun wat vir ons kom wys het wat dit beteken om liefde te hê en deur die Gees wat dit vir ons moontlik maak om daardie liefde te leef. Daarom is ons nie bloot mense wat sit en wag, wat hoop op ‘n beter toekoms nie, maar is ons ook draers van hoop in hierdie wêreld.
Omdat ons vrygespreek is en daar vrede, ‘n herstelde verhouding, tussen ons en God is, kan ons hoop en kan ons nie net ons eie swaarkry nie, maar ook die van die mense rondom ons in die oë kyk. Daarom hoef ons nie verlam te word deur die gevoel van beperktheid nie, maar doen ons wat ons kan, waar ons kan, wanneer ons kan – sodat die hoop ook kan uitkring na die mense met wie ons in aanraking kom.
Die drie-enige God rus ons toe om draers van hoop te wees.
Mag ons rus vind in die feit dat ons vrygespreek is deur Christus;
Mag ons vrede vind in die feit dat ons met God versoen is;
En mag ons lewe in die liefde wat deur die Gees in ons harte uitgestort is.
Posted on 19 May, 2013 23 May, 2013
19 Mei 2013 – Pinksterfees en nagmaal
Voorafgaande: Die Gees van God woon in julle.
12 Dáárom staan ons onder ‘n verpligting…
13 Verpligting teenoor die Gees wat in ons woon (maak dood die sondige praktyke en maak die inwoning van die Gees sigbaar in jou lewe)
14 In soverre as wat mense hulle deur die Gees van God laat lei, dáárdie mense is kinders van God.
15 Want julle het nie die gees van slawerny ontvang wat weer tot vrees lei nie, maar julle het die Gees van aanneming/kindskap (Eng adoption) ontvang deur wie ons uitroep: “Abba, Vader.”
16 Hierdie Gees getuig teenoor ons gees dat ons kinders van God is. (Ons eie gees het tog geen reg om te getuig dat ons kinders van God is nie. Ons versekering van ons verlossing lê nie in ons eie gees se sekerheid (verwaandheid!) nie, maar is gegrond op die innerlike getuienis van die Gees binne ons. Die Gees verseker ons daarvan dat ons kinders van God is. Dat ons Hom daarom Abba/Vader mag noem.)
17 Aangesien ons kinders is, is ons ook erfgename. Enersyds is ons erfgename van God; andersyds is ons mede-erfgename van Christus.
Aangesien ons deel het aan sy lyding (saam met Hom ly), sal ons ook saam met Hom verheerlik word.
Ons lees in die HK Sondag 13 dat “Jesus die enigste natuurlike kind van God is. Daar is geen ander nie.” Die vraag ontstaan dan onmiddellik: Waar laat dit ons? As ons formulier, wat gegrond is op die Bybel, so duidelik sê dat God maar net een kind het, waarom sê Paulus dan dat ook ons kinders van God is? En hoekom moedig Paulus ons dan aan om vir God “Vader” te noem? Omdat Jesus na die aarde toe gekom het om die huisgesin van God te vergroot. Omdat die enigste natuurlike Seun van God sy Gees aan ons gegee het – sy Gees in ons laat woon, die Gees wat nuwe lewe in ons skep, die Gees wat ons so verander en herskep dat ook ons kinders van God mag wees. Dan nie natuurlike kinders van God nie, maar aangenome kinders.
Dit is waaroor Rom 8: 12-17 dit het. “Die Gees van God woon in julle… Daarom staan ons onder ‘n verpligting om ons nie deur ons sondige natuur nie, maar deur hierdie Gees te laat lei. Sulke mense is kinders van God. Want julle het nie die gees van slawerny ontvang nie. Julle hoef daarom nie weer in vrees te lewe nie. Julle het die Gees van aanneming/kindskap ontvang. Die Gees wat julle ontvang het lyf julle in in die huisgesin van God. Deur hierdie Gees wat nou in julle is, mag julle vir God ‘Vader’ noem.”
Die HK is reg. Ons is nie van nature kinders van God nie. Maar deur die werke van sy Seun en deur die inwoning van sy Gees het Hy ons aangeneem om ook sy kinders te wees. Ons het dus ‘n nuwe status gekry. Kinders. Dit gebeur dikwels dat gelowiges hierdie status nie reg verstaan nie. Soos ook in Paulus se tyd. Dat gelowiges die wette en die voorskrifte van God onderhou omdat hulle bang is vir wat God hulle mag aandoen as hulle dit nie onderhou nie. Ons móét maar kerk toe gaan, ons móét maar betrokke wees, ons móét maar mense by die voordeur help, ons móét maar glo soos ons voorgesê word, ons moet maar want ons is bang vir God. Hierdie gelowiges, sê Paulus, leef in vrees vir God. Dis tipies aan die bekeringspreke wat so graag by skole of in jeugdienste of op kampe gebruik word om jongmense in die hemel in te skrik – preke met die tema “Turn or Burn”, of in Afr “Draai of Braai”. God wil ons nie in die hemel in skrik nie, Hy wil ons in nooi. Ons is nie sy slawe nie, maar sy kinders. Slawe dien God omdat hulle dit as hul plig beskou en hulle is bang vir Hom, kinders dien Hom omdat hulle Hom liefhet; slawe móét, kinders wíl. Ons is nie van nature kinders van God nie, maar Hy het ons dit gemaak; Hy het ons aangeneem. Ons is sy aanneemkinders.
Van ons sou nou seker kon dink dat aangenome kinders tweedeklas kinders is, eintlik nie volwaardig deel van die huisgesin of die familie nie. Die van julle wat aangenome kinders of kleinkinders het, sal weet dat die nie waar is nie. Daar is gewoonlik vir die ouers, en iedergeval vir God, geen onderskeid tussen natuurlike kinders en aangenome kinders nie. Inteendeel, die ouers het geen verpligting om ‘n kind aan te neem nie. ‘n Aangenome kind word in ‘n huisgesin en ‘n familie opgeneem alleen omdat die ouers die kind só graag wil hê, en glad nie omdat die kind dit op ‘n manier moes verdien het nie.
Adrio König vertel iewers die verhaal van twee boetjies wat in dieselfde klas by die skool is. Die juffrou skryf die dag almal se name en geboortedatums op. Die boeties kom aan die beurt. Jannie is 7 en hy verjaar op 1 Mei. Pieter is 7 en hy verjaar 1 Augustus. Die juffrou kyk verward op. “Twee boeties wat ewe oud is en drie maande ná mekaar verjaar?” “Ja, Juffrou,”antwoord Pieter, “dit is so. Een van ons is aangeneem. Maar, Juffrou, ongelukkig weet ek nie watter een nie.” Dit is die evangelie. Dit is genade. God het net een natuurlike Kind en dan ‘n klomp ander aangenome kinders, maar Hy maak geen onderskeid nie. En toe Hy die dag moes kies, toe kies Hy eerste vir die aangenome klomp. Maar sy eie Seun het Hy nie gespaar nie. Hy het sy eie Kind verstoot om plek te maak vir al die aanneemkinders wat Hy so graag wou hê.
Wanneer ‘n kind eers aangeneem is verval daardie etiket eintlik. ‘n Aangenome kind is ‘n kind en klaar. Alles wat vir die biologiese kind geld, geld outomaties dan ook vir die aangenome kind. Daarom is dit nie net Jesus nie, maar almal van ons wat vir God “Vader” mag noem. En as ons die dag weer begin twyfel aan ons kindskap? Dan getuig die Gees teenoor ons swak gees dat ons God se kinders is, die Gees verseker ons keer-op-keer van ons plek voor God.
Om deel te wees van die huisgesin van God vra iets van ons en dit gee ook iets aan ons. Dit vra van ons om te lewe soos die kinders wat ons is – soos God se kinders. Van nature weet ons dat ons dit nie kan doen nie. Die sonde het sy beeld in ons skeefgetrek. Ons het nie God se gene nie, maar ons het wel sy Gees. En al kom dit dan nie van nature nie, kan ons weer beelddraers van God wees, kan ons sy karakter weerspieël, is die vrugte van die Gees in ons teenwoordig, as ons net getrou wil bly oefen daaraan om dit uit te leef.
Maar om deel te wees van hierdie gesin, gee aan ons baie meer as wat dit vra. Dit maak van ons erfgename van God, mede-erfgename saam met Christus. Sy erfporsie word ook ons s’n.
En dan heel laaste: elke huis het sy kruis. Ook God se huis. Dws om deel te wees van die huisgesin van God, om sy kind te wees, vra opofferings. Dit vra dat ons sal deel in Christus se lyding. Nie net die lyding wat Hy destyds namens ons op Hom geneem het nie. Ook die voortgaande lyding wat op die skouers van God se kinders neerkom. As jy vir God as “Vader” aanspreek, dan vra dit dat jy jou plek as sy kind sal vol staan, en dit vra dat jy die kruis van Christus sal opneem en verder sal help dra. Dit is dus nie ‘n gemaklike familie om in te wees nie. Dis nie ‘n “cozy”plek nie, waar almal intiem en gemaklik rondom die kaggel deur ou foto-albums blaai en saam gesels oor die onthou-jy-nog-tye nie. Maar nietemin is dit ‘n plek waar die lede – veronderstel is om! – die lewe vir mekaar en vir ander leefbaar te maak. Dis ‘n plek waar die fokus nie soseer draai om wat binne-in die huis aangaan nie, maar om dit wat daar buite aangaan, en hoe ons daar ‘n verskil kan maak en ‘n bydrae kan lewer. Die Vader van hierdie gesin vra dat ons sal uitgaan na mense wat verlore is, eensames, verstotenes, gebrokenes, mense wat wees gelaat is; en dat ons vir hulle ons karaktereienskappe sal wys (die vrugte van die Gees), die eienskappe wat ons aangeleer het en inoefen omdat dit deel is van ons nuwe identiteit, en dat ons op so manier in die wêreld sal leef dat die mense wat nog nie tuisgekom het nie sal hoor dat daar vir hulle plek is om ook kinders van God te wees, wel nie natuurlike kinders nie, maar tog volwaardige kinders. En dat daar ‘n God is wat Homself hul Vader noem. En dat hierdie God hulle nooi om Hom ook so aan te spreek. Deur sy Gees wat in ons woon. En om dan te weet dat, omdat ons deel het aan die lyding van Christus, omdat ons dit ook aan ons eie lyf voel, daarom sal ons ook deel hê aan sy heerlikheid. En mag ons maar weet dat die lyding nie opweeg teen die heerlikheid wat wag nie.
Aan hierdie huisgesin, aan ons Kindskap, God se Vaderskap, Christus, die natuurlike Seun, se opofferende liefde, die samesyn onder gelowiges en die verwagting van wat voorlê – aan al hierdie dinge herinner die nagmaal ons. En in die nagmaal getuig die Gees teenoor ons gees dat ons hier hoort, verseker Hy ons daarvan. Laat dit sy stem wees waarna ons vanoggend luister as ons saam die nagmaal gebruik. Kinders van God die Vader.
Raak aan my met Waarheid wat brand soos Vuur (Ted Loder)
Here, stuur die gawe van u Gees
om hierdie plek te vul
en vir ons
en die wêreld
Raak aan ons met waarheid wat brand soos vuur,
met skoonheid wat ons beweeg soos die wind;
en bevry ons, Here,
vry om nuwe maniere van leef te probeer;
vry om onsself en ander te vergewe;
vry om lief te hê en te lag en te sing;
vry om ons las van sekuriteit af te lê;
vry om deel te neem aan die geveg om geregtigheid en vrede;
vry om te sien en te hoor en ons weereens te verwonder
aan die genadige misterie van dinge en mense;
Vry om te wees, te gee, te ontvang, te jubel as kinders van u Gees.
En , Here, leer ons hoe om te dans,
om om te draai en te kom waar ons wil wees,
in die arms en hart van u mense
en in U,
sodat ons u vir altyd mag prys en mag geniet.
Posted on 12 May, 2013 13 May, 2013
Openbaring 22: 6-21
12 Mei 2013 – Paastyd
Agtergrond: Johannes het op die eiland Patmos ‘n droom/visioen gehad en dit toe in ‘n brief neergeskryf wat hy rig aan die 7 gemeentes in Klein Asië; en eintlik indirek dan ook aan die kerk as ‘n geheel. Hoofstuk 22, wat ons vandag gaan lees, is deel van die afsluiting of epiloog van dié brief, wat in baie opsigte ooreenstem met die inleiding van die boek in hoofstuk 1. Dit dien dus as ‘n tipe samevatting van die sentrale boodskap van die hele boek nl. die vestiging en erkenning van God se alleenheerskappy op aarde. Openbaring se bedoeling (en maw ook dié van die teks) is om te bemoedig en versterk; om die lesers bewus te maak van God se koninkryk hier op aarde en Christus se oorwinning oor die magte wat hulle vervolg en verdruk. Die doel van die boek is in die eerste plek om die lesers te troos en tweedens om hulle aan te moedig om God se koninkryk – wat reeds aangebreek het, maar nog tot vervulling moet kom – op aarde sigbaar te maak.
Lees Openbaring 22: 6-21
In die tyd wat hierdie brief geskryf is ervaar die vroeë Christene verskriklike vervolging en onderdrukking. Hulle bevind hulleself in ‘n wanhopige situasie en hul enigste hoop lê daarin dat die wederkoms van Christus naby is; dat Hy gou sal kom. En in hierdie laaste hoofstuk van Openbaring verseker Johannes hulle dan juis daarvan.
“die Here… stuur sy engel… om te toon wat gou moet gebeur” – lees ons in vers 6
En in vers 7 – “Kyk, ek kom gou.”
“want die tyd is naby” – vers 10
“En kyk, ek kom gou” – vers 11 en dan weer in vers 20: “Ja, ek kom gou.”
Die boodskap van die brief is duidelik: Die Here, die Verlosser, kom om die aarde nuut te maak (soos ons lees in hoofstuk 21) en om die koninkryk van God tot vervulling te bring – en Hy kom gou.
Maar nou is dit reeds 2000 jaar later en ons vra onsself af: wat beteken “gou” nou regtig?
Interessant, is dat die woord wat gebruik word in die gedeelte – tachy, wat vertaal word as “gou” – nie noodwendig beteken dadelik of binnekort soos wat ons dit sou verstaan nie, maar eerder sonder versuim/sonder vertraging.
Tog, om die waarheid te sê, weet ek nie regtig meer of daardie woord “gou” nog vir ons saakmaak nie. Oor die afgelope 2000 jaar het ons so gemaklik geraak met ons omstandighede, dat ek nie weet of ons werklik meer leef met daardie verwagting nie. Veral ons wat relatief gemaklik lewe; wat nie onderdruk word of vervolging ervaar nie; wat nie angstig wag daarop dat dinge nuutgemaak moet word nie… Hoe maklik gebeur dit nie dat ons in ons lewens maar net deur die bewegings (die motions) gaan nie? Dat ons maar net lewe van dag tot dag en doen wat gedoen moet word nie. Dalk is ons nie heeltemal gelukkig met die situasie nie – ons sien tog die gebrokenheid van die wêreld raak – maar ons het geleer om daarmee saam te leef en dit te hanteer. MISKIEN lewe ons nog met ‘n tipe verwagting, maar ons wag op ander dinge as op God – op beter ekonomiese tye, of groter sekuriteit, miskien op die een of ander geluk of geleentheid wat ons kant toe kom.
Dis natuurlik menslik om op hierdie dinge te wag en ek probeer nie sê dat dit sleg is om met die alledaagse dinge besig te wees nie, maar dit is nie die tipe verwagting wat ons diepste dors – die dors waarvan ons in hierdie teks lees – kan les nie.
‘n Belangrike ding om in die teks te merk, is dat dit ook nie net gaan oor die nuwe tydperk wat gaan aanbreek of oor die situasie wat gaan verander nie… belangriker as wat en wanneer dit gaan kom, is WIE gaan kom. Ek dink soms wanneer ons oor die hemel of die wederkoms praat, raak ons so behep met hoe dit gaan wees en wie daar gaan wees en wie nie, dat ons heeltemal vergeet waarvoor ons eintlik wag – vir WIE ons eintlik wag. Die teks kom herinner ons vanoggend dat die mense van die vroeë kerk nie net op iets gewag het nie, maar op Iemand.
Dit het my laat dink…
Ek bevind myself nou op daardie stadium van my lewe waar baie van my vriende en vriendinne die huwelikslewe betree en ek word dikwels self meegesleur deur al die troureëlings en voorbereidings, wat maande vooraf reeds begin. En dan is daar natuurlik die troudag self: grimering en hare word gedoen, die trourok aangetrek, dalk selfs spesiale parfuum aangespuit – alles met die grootste opwinding en afwagting. Die fotograwe neem foto’s van alles wat gebeur met die oploop tot die huweliksbevestiging, want ‘n groot deel van wat die dag so spesiaal maak lê in daardie tyd van afwagting. AL die voorbereidings word deur die bruid gedoen in afwagting op die bruidegom en op haar toekomstige lewe met hom.
Op dieselfde wyse word die voorkoms en optrede van die kerk (wat in die teks as die bruid beskryf word) bepaal deur die Iemand op wie hulle wag, die Bruidegom.
Wat ‘n moeisame las sal al hierdie voorbereidings nie word wanneer die bruid vergeet waarom en vir wie die voorbereidings gedoen word nie; as die sy nie meer verlang na die bruidegom en hul lewe saam nie? En op dieselfde wyse kan alle voorbereidings of kerklike take vir ons ook ‘n las word as ons nie meer met verlange wag, of onthou op Wie ons wag nie.
In die teks beskryf Christus self Wie hierdie Bruidegom is (oa aan die hand van ‘n aantal “Ek is” uitsprake)
Hy omvat alles – Hy is die Alfa en die Omega (die eerste en laaste letters van die Griekse alfabet); die begin en die einde; die eerste en die laaste.
Hy is die Wortel en die geslag van Dawid – dws Hy vervul die belofte dat die Messias uit die nageslag van Dawid sal kom.
En Hy is die blink môrester – wat daarna verwys dat Christus die waarborg/teken is van God se nuwe môre, wat sal aanbreek in die volmaakte nuwe bedeling. Hy is dus die ligpunt in die donker, wat die nuwe dag aankondig.
Ons lees egter nie net oor Wie Christus is nie maar ook wat die gevolge daarvan is om in die geloof aan Hom vas te hou of teen Hom te kies:
In die eerste plek vind ons in hierdie gedeelte 2 van die 7 saligsprekinge/seënspreke wat in Openbaring voorkom nl. “Geseënd is die wat die woorde van hierdie profetiese boek ter harte neem” – dws dit lees en daarop reageer en dan ook: “Geseënd is dié wat hul klere was” – dws wat rein/gereinig word – “sodat hulle reg kan hê op die boom van die lewe” – dws die ewige lewe – “en deur die poorte van die stad (waarvan in Openb 21 gepraat word) kan ingaan.” Vanuit ons perspektief op die Kruis weet ons dan ook dat ons reiniging deur die kruisdood en opstanding van Jesus plaasgevind het.
Verdere implikasies daarvan om aan Jesus vas te hou, al dan nie, is dat elkeen beloon sal word volgens hul optrede/wat hulle gedoen het, en dat die honde (‘n metafoor vir boosheid), towenaars, hoereerders, moordenaars, afgodsdienaars en elkeen wat leuens liefhet en doen buite die poorte sal bly. Daarmeesaam lees ons vers 11: “Wie onreg doen, (eintlik staan daar) laat hom nog meer onreg doen; en wie vuil is, laat hom vuil wees; en wie regverdig is, laat hom steeds regverdig wees en wie heilig is, laat hom steeds heilig wees…”
Op die oog af laat hierdie verse dit lyk asof daar mense is wat uitgesluit word en asof die koms van Christus daartoe gaan lei dat sekere mense buite moet bly, maar ons kan nie dan ophou lees nie, want in vers 17 word die hekke weer oopgegooi as ons lees: “…En laat hom wat dors het kom; en laat hom wat wil (WAT WIL), die water van die lewe neem, verniet.”
Nie net Openbaring nie, maar ook die Bybel as geheel word afgesluit met hierdie uitnodiging: “Kom!” Almal wat dors het, almal wat wil: “Kom!”
Die hekke staan oop. Hulle word nie toegemaak nie. Die Here sê: “Kom!”
Maar dis asof God ook sê: As jy na dit alles nog wil onreg doen of wil vuil bly, dan kan ek jou nie dwing nie. Ek kan roep en roep, maar jy moet daardie tree gee… Amper soos ‘n ouer wat uit moedeloosheid vir ‘n kind sê: “As jy dit dan wil doen, doen dit,” maar tog steeds nie wil hê hulle moet dit doen nie.
Want aan die einde van die dag is dit tog ons wat besluit hoe ons ons lewens wil leef of, as ek die metafoor kan gebruik, hoe ons onsself wil voorberei vir die huweliksdag.
En die teks vra van ons om mense in te nooi: “Laat hom wat hoor sê: Kom!” maar ook ons kan nie mense dwing om van die water te drink as hulle nie wil nie.
Ons sien Openbaring dikwels as die boek van finale oordeel en per implikasie vir Christus, die Een op wie ons wag, as die Een wat die finale oordeel kom fel. Tot ‘n mate is dit waar, maar die teks is nie in die eerste instansie ‘n teks wat wil uitsluit nie. Openbaring 22 beklemtoon eerder dat almal wat wil, almal wat dors het en wil drink, ingelaat sal word.
Terloops, kom die woord “genade” net twee maal in Openbaring voor – aan die begin en die einde. Die hele boek word as’t ware omraam deur die genade. Die Christus op wie ons wag is die Verlosser wat mense innooi.
Die hele wêreld word dus uitgenooi om deel te hê aan die koninkryk van God en die koms van Christus. En dit is die Gees en die bruid (dws die kerk) wat daardie uitnodiging uitreik. Die kerk roep egter nie net na die wêreld nie, maar ook na Christus. Wanneer Christus vir die derde keer in vers 20 bevestig: “Ja, ek kom gou!” antwoord die gemeente: “Maranatha” – “Kom, Here Jesus!” Met opwinding en in afwagting roep hulle tot die Een wat kom – tot die Iemand wat kom – en as mens in ag neem hoe die eerste gelowiges in Klein-Asië vervolg is, kan ons verstaan hoe hulle gesmag het na die koms van die Here.
Wanneer ons begin praat oor Christus se koms, is daar egter ‘n hele aantal opinies oor wat en hoe dit gaan wees en wat dit alles behels. Die uiteinde daarvan is altyd dat niemand werklik weet nie. Niemand kan met sekerheid sê wat dit is waarvoor ons wag nie, maar wat vandag se teks vir ons wil sê, is dat ons weet vir Wie ons wag, en dit maak die wag die moeite werd. Dit maak dat die voleinding van die nuwe aarde iets is waarna ons met verwagting kan uitsien. Dit maak dat ons ook kan roep: “Maranatha – Kom, Here Jesus!”
En die versoeking is groot om eerder op ander dinge te begin wag of om na enigiets te begin gryp wat lyk asof dit vir ons die toekoms gaan verlig – amper soos wanneer Johannes die engel wil begin aanbid.
Die engel maak dit egter duidelik: Aanbid God! Hou jou oë gerig op Christus.
En as ons, soos die teks van ons vra, ons oë gerig hou op die Een vir wie ons wag – op Christus – as Hy ons fokus bly, dan kan ons ook nie anders as om die wêreld raak te sien waarvoor Hy gekom het nie. Dan moet ons in die selfde asem waarin ons roep: “Kom, Here Jesus!” ook roep “Kom, almal wat dors is.”
Dis byna asof Openbaring 22 ‘n venster oopmaak waardeur ons kan kyk, sodat ons ons oë na bo kan rig en die hemele kan sien. En tog, kan mens nie deur die venster na die hemele kyk, sonder om die aarde onder ook raak te sien nie.
Die verwagting en verlange na die koms van Christus, waartoe hierdie teks ons aanspoor, hang ten nouste saam met die nuwe wêreld wat Christus kom instel het, en tot voleinding sal bring. Daarom moet ons nou reeds werk om Sy koninkryk hier sigbaar te maak; en moet ons nou reeds in hierdie wêreld leef soos mense wat vol hoop en verwagting uitsien, nie net na dit wat kom nie, maar na die Een wat kom.
Posted on 5 May, 2013 7 May, 2013
5 Mei 2013 – Matthys Heyns se doopdiens
Markus was nie een van Jesus se dissipels nie. Hy was maar bloot ‘n kind gewees toe Jesus gekruisig is. Ten spyte van die feit dat Markus aanvanklik toe hy aangesluit het by die Jesus-beweging ‘n vrot sendeling was, het hy later ‘n leerling van Petrus geword, in die tyd toe Petrus en Paulus die evangelie in Rome verkondig het. ‘n Geweldige brand het in die tyd die helfte van Rome vernietig en keiser Nero het die blaam van homself af gewend en die ongewilde christelike “sekte” die skuld gegee. Baie christene is wreed tereggestel, onder meer ook Petrus. Markus het teen die tyd al baie van Petrus se eerstehandse herinneringe aan Jesus versamel, en skielik was hy nou genoop om dit so vinnig as moontlik op skrif te stel, voordat dit te laat is en hy dalk ook gevang en tereggestel kon word.
Die gevolg hiervan is dat Markus se evangelie baie kort is (ook die eerste een), veel korter as die ander evangelies. Want Markus het inderhaas geskryf. Mens hoor hom amper hyg terwyl hy skryf. En hy het gefokus op die essensiële boodskap – op die gebeurtenisse in Jesus se lewe wat noodsaaklik is vir die vorming van dissipels en hulle geloof.
Met die dat Markus nie soos die ander evangelies begin met die geboorteverhaal van Jesus nie. Hy sny die eerste 30 jaar van Jesus se lewe heeltemal uit en plons sommer dadelik in Jesus se openbare bediening in. Dis interessant om te let op wáár presies alles dan vir Markus begin – vir hom begin die eintlike verhaal die dag toe Jesus gedoop is: Markus 1:1: “Die evangelie van Jesus Christus, die Seun van God, begin só: …”
Lees Markus 1: 9-11
Jesus word deur Johannes met die bekeringsdoop gedoop. Dit is ‘n doop wat vir sondaars bedoel was, of ten minste vir mense wat besef het dat hulle sondaars is. In die doop was hierdie mense, figuurlik gesproke, dan skoongewas van hulle sonde. Dat Jesus, van alle mense!, die énigste een sonder sonde, na Johannes toe kom om in hierdie doop onderdompel te word – dit is eintlik heeltemal ongehoord! Want in hierdie daad van Hom vereenselwig Jesus Hom so met sondaars dat Hy Homself hier in die openbaar tot sondaar verklaar. Want onthou – nét sondaars kan hierdie doop ondergaan. In Jesus se eerste openbare optrede, in sy doop, sê Hy dus reeds wat sy doel op aarde is – Hy kom, as sondelose, om die wêreld se sonde op Hom te neem, asof Hy dit sélf gepleeg het! Sodat Hy die prys daarvoor namens ons kan betaal. Die radikaliteit van Jesus se daad word nog duideliker wanneer ons let op God se reaksie: wanneer Jesus so van Homself afsien ter wille van ‘n sondige wêreld – dan kom God in beweging. Die hemel skeur oop! Die Gees daal soos ‘n duif na Jesus neer. En God self praat uit die oop hemel: “Jy wat sonder sonde is maar Jouself laat doop asof Jy ‘n sondaar is, Jy is my geliefde Seun. Oor jou verheug Ek My.”
So begin die verhaal vir Markus: by Jesus se doop. Maar waar eindig dit? Want enige goeie skrywer sal vir mens kan sê dat ‘n boek se inleiding en sy slot op mekaar inwerk – die een bepaal die ander. En die middel, die “lyf” van die boek sê vir ons hoe die inleiding by die slot uitkom. Markus se verhaal eindig by die kruis. Hy begin by die doop en eindig by die dood.
Hoekom so ‘n inleiding en so ‘n slot? Hoekom lyk dit asof alles staan of val by Jesus se doop en by sy dood? Wat eintlik maar een en dieselfde is, want onthou– Jesus is gedoop (die doop vir sondaars) met die oog op sy dood (die prys wat Hy vir die sonde gaan betaal). Sy doop lyf Hom as’t ware in sy dood in, dit berei Hom voor. Ons sou daarom kon sê dat Jesus se doop die begin van sy dood is.
Maar waarom? Sodat ons ook gedoop kan word. Nie met dieselfde doop as Jesus nie – juis nie!, want Hy het IN ONS PLEK Homself met die dood laat doop sodat ons die lewe kan hê. Soos wat Jesus se doop ‘n heenwysing was na sy dood, so is ons doop ‘n heenwysing na die lewe. Want op die ou-end spreek die dood nie die heel laaste woord in Markus nie, maar die opstanding! Jesus is gedoop met die oog op sy dood. Maar Hy het ook die dood oorwin! Hy het opgestaan. Wanneer ons dus, in die tyd na Jesus se opstanding, gedoop word, het die fokus van die doop verskuif. Jesus het met sy doop al ons sondes op Hom geneem en Hy het reeds die prys daarvoor betaal. Die skuld is klaar vereffen, dis afgehandel. Wanneer ons vandag gedoop word, maak nie saak hoe oud ons is nie, dan word ons gedoop in Jesus se dood – die dood wat Hy reeds namens ons gesterf het. Sodat ons nie meer daardie dood hoef te sterf nie. Maar ons word tegelykertyd gedoop in sy opstanding. Die opstanding wat Hy namens ons verwerf het. In ons doop word ons daaraan herinner dat God met ander oë na ons kyk. Hy kyk na ons deur die lewe en sterwe van Jesus. En dit maak dat nie net Jesus sy geliefde Seun is nie. Omdat Jesus Homself prysgegee het, het Hy dit moontlik gemaak dat elkeen van ons “geliefde kinders van God” genoem kan word. Jesus het versoening tussen ons en God gebring. Dit het begin by sy doop, dit het geëindig by sy dood, en die gebroke verhouding tussen ons en God is herskep in Jesus se opstanding. Hy het ons verhouding met God kom herstel.
Ons doop – Matthys se doop – wys dus na ‘n nuwe lewe. Daarom word die doop dikwels in die NT die wedergeboorte genoem – wanneer ons gedoop word is dit ‘n teken daarvan dat ons “weer gebore word” in ‘n nuwe lewe. Nie sommer enige lewe nie, maar ‘n lewe voor God; ‘n lewe in erkenning van God; ‘n lewe in afhanklikheid van God; ‘n lewe in gemeenskap met God; ‘n lewe in verhouding met God.
Bygesê, ‘n verhouding kom nie net van een kant af nie. God is wel die Inisieerder in sy verhouding met ons. Nog voordat ons kan antwoord, noem Hy Homself reeds in die openbaar(!) ons Vader, en noem ons sy kinders. By die doopvont doen Hy dit baie persoonlik – by name. Matthys Lourens Heyns, Ek doop jou. Jý is myne. Jý is my geliefde seun. Oor jou verheug Ek My. Nog voordat jy vir My kan aanvaar, het Ek jou reeds aanvaar. By My sal jy altyd welkom wees. My deur staan altyd vir jou oop. Ek sal jou nóóit verwerp nie, nóóit in die steek laat nie. Mag dit so wees dat, wanneer jou ouers wat weet dat hulle my kinders is en wat jou daarom met hulle saambring na My toe, mag dit so wees dat jy eendag as jy self moet besluit waarheen jy wil gaan, dat jy dan steeds na My toe sal kom. Mag dit wees dat jy nie teenoor My opstandig word nie, maar dat jy bereid sal wees om die liefde wat Ek vir jou gee, te ontvang. Mag dit so wees dat jou sitplek aan my tafel nooit sal leeg staan nie, dat jou kamer in my huis nooit sal leeg wees nie, want Ek krap nie name uit en vervang dit met ander nie. By My is daar baie plek, baie kamers, genoeg vir álmal. As jy nie jou plek gebruik nie, dan sal dit altyd oopstaan, gereserveer, vir jóú, omdat Ék hoop dat jy sal terugkom – want Ek sal jou mis, jy is vir My belangrik. Ek sal nóóit jou plek vir iemand anders weggee nie. In kort: Bly by my Matthys, ook wanneer jy ouer en eie-wys word, want Ek het jou lief. Ek wil jou versorg en lei. Bly by My, soos wat Ek nou al reeds by jou bly.
Die doop is geen waarborg van ‘n gesonde verhouding met God of ‘n plek in sy huis nie. Soos ons gehoor het – ‘n verhouding kom van twee kante af. God kan Homself aanbied as Vader – en doen dit ook – maar dit gebeur dat kinders hulle rug op hul vader draai. Dit gebeur dat kinders wegloop. Al is hulle plek in die ouerhuis altyd daar. Dit gebeur dat kinders nie wil terugkom nie. Dis hartverskeurend, verál vir die ouers, maar dit gebeur. Ons kan, ten spyte van ons doop, besluit dat ons nie ons verhouding met God wil koester nie. Dit klink nie moontlik nie, maar tog gebeur dit.
Verder is dit ook so dat dit nie nét gedooptes is wat ‘n plek het by God nie. Asof ongedoopte mense dan nou kwansuis verlore is nie. God se beloftes geld vir almal. Vir gedooptes en vir ongedooptes. Dis net dat ons as mense so sukkel om te glo as ons nie sien nie. En die gedooptes word gehelp daarin dat hulle ‘n sigbare teken, ‘n simbool, ontvang het om aan vas te hou. ‘n Daad wat as herinnering dien. Veral wanneer dit die dag nie so maklik is om te glo nie. Die doop is die teken, die seël, dat ek ‘n kind van God die Vader mag wees. Martin Luther wat gesukkel het met depressie en dit as die aanvegtinge van die duiwel beskou het, het in sy donkerste ure as troos op sy lessenaar uitgekrap: “Ek is gedoop!” Dít het hom deurgedra. Ons sou kon sê die doop is soos ‘n trouring. Die ring aan my vinger maak nie dat ek getroud of ongetroud is nie. Ek is ewe veel getroud al dra ek nie ‘n ring nie. Maar die ring dien as teken, as herinnering, as openbare getuienis, van my huweliksverhouding. Die ring dien natuurlik ook as ‘n oproep – dit gee aan my ‘n sekere verantwoordelikheid. As jy ‘n ring aan jou vinger dra, dan moet jy leef soos een wat getroud is. As jy gedoop is, het jy die verantwoordelikheid om te leef soos ‘n gedoopte – soos iemand wat weet dat hy/sy aan God behoort.
Ons word gedoop met die oog op die lewe. Die nuwe lewe, ‘n herskepte lewe wat getuig van ‘n herstelde verhouding tussen ons en God. Lasarus se verhaal is ‘n voortuitwysing daarheen. Hy was dood, maar Jesus het hom letterlik uit sy graf uit geroep, sodat hy weer kon lewe.
IL de Villiers dig aangrypend hieroor:
“Jy kou nog aan jou vuisies
skop met die voete.
Die formulier sê plegtig
‘om in ‘n nuwe lewe op te staan’ –
klein Lasarus in doeke.”
Of julle nou gedoop is of nie: Julle is God se geliefde kinders. Dit is so omdat Jesus in sy doop, en sy dood en sy opstanding dit moontlik gemaak het. Mag julle dit weet, en mag julle daaruit leef. Sodat God Hom kan verheug oor julle. Mag Matthys se doop vanoggend vir elkeen van ons ‘n teken of herinnering wees daaraan.