DINSDAG, tweede pouse. Kanarievlei­ Sekondêr. Nadat dit die vorige nag heerlik gereën het, breek die wintersonnetjie plek-plek deur. Die grond ruik skoon en vars.
Hulle was tot laataand by ’n troue en by hul terugkeer was die voordeur oop. Daar was geen teken van Adam nie.
Hulle het die polisie dadelik in kennis gestel. Adam is hul enigste kind. Hy is baie stil en teruggetrokke. Dis net in die atletiekseisoen dat hy effens uit sy dop kruip. Hy praat nie sommer nie – net wanneer dit regtig nodig is. En nou is die hele skool bekommerd oor hom.
Yolandi wou dit nooit erken nie, maar sy weet nou sy is verlief op Adam. Sy hoop nie hy kom iets oor nie.
Sy maak asof sy nie sien nie, maar sy is bewus van die snaakse kyke wat sy kry. Al pla dit haar, probeer sy hard om haar nie daaraan te steur nie.
As sy hulle net sover kan kry om daaroor te praat, sal meneer Van Jaarsveldt nooit weer met sy vuil pote aan ’n skoolkind raak nie. Hoe lank gaan dit al aan?
Sy sidder as sy dink wat kon gebeur het as sy haar nie teëgesit het. Meneer Van Jaarsveldt was soos ’n honger dier.
’n Oomblik het sy bewegingloos daar bly staan. Toe hy ’n onwelvoeglike voorstel maak, het sy besef sy moet so gou moontlik wegkom. Daar was skielik nuwe lewe in haar.
“Die laaste tyd gebeur daar snaakse goed op ons dorp. Ek hoop die polisie se ondersoek lewer iets op en Adam word gevind.”
Hulle staan nog so lekker en gesels, toe stamp iemand aan Yolandi. Byna-byna verloor sy haar balans. Sy draai om. Nes sy gedink het: Gert Beukes, die skool se grootste boelie. By hom maak dit nie saak watter geslag jy is nie.
Hy gee nie ’n flenter om nie. In almal se oë is hy ’n probleemkind, maar vreemd genoeg doen niemand moeite om ’n oplossing te vind nie.
Sy sien hoe Gert hom vererg. Sonder ’n verdere woord draai hy sy rug op haar. Dit was miskien ’n bietjie onsensitief van haar, dink Yolandi. Gert se ma is onlangs oor­lede. Maar die woorde was uit voordat sy dit kon keer.
Uit nuuskierigheid drafstap die langbeen-matrikulant met die sproetgesig by die tuinhekkie in. Sy brand om te weet wie die besoeker is.
Sy pluk die voordeur oop en steek geskok vas toe sy haar ma en ’n vreemde man in ’n bruin leerbaadjie styf langs mekaar in die sitkamer aantref.
“Miskien is dit beter dat ek ry,” sê hy. “Ek kan sien jy en jou dogter het baie om oor te praat. Ek wil nie soos ’n indringer voel nie.”