Anne Boleyn en openbare mening - Geskiedenis Podcasts - 2021
George Cavendish het aangevoer dat Henry VIII al in 1523 'verliefde oë' op Anne Boleyn vestig. Die historikus, Alison Weir, stel voor dat dit waarskynlik waar was: 'Cavendish se inligting was waarskynlik korrek; hy was 'n ooggetuie van die gebeure van die tydperk wat dikwels in Wolsey se vertroue geneem is, en Wolsey het natuurlik byna al die geheime van sy meester geken en dit sy taak gemaak om meer te leer oor die privaat intriges van die hof. " (1)
Hilary Mantel het daarop gewys dat Henry reeds 'n verhouding gehad het met haar suster, Mary Boleyn: "Ons weet nie presies wanneer hy vir Anne Boleyn val nie. Haar suster Mary was al sy minnares. Miskien het Henry eenvoudig nie veel gehad nie verbeelding. Die hof se erotiese lewe lyk geknoop, verweef, byna bloedskend; dieselfde gesigte, dieselfde ledemate en organe in verskillende kombinasies. Die koning het nie baie sake of baie waarvan ons weet nie. gewaardeerde diskresie, ontkenbaarheid. Sy minnaresse, wie hulle ook al was, het teruggekeer in die privaat lewe. Maar die patroon breek met Anne Boleyn. " (2)
Henry was al 'n paar jaar van plan om van Catherine van Aragon te skei. Nou weet hy met wie hy wil trou - Anne Boleyn. Op die ouderdom van ses en dertig jaar het hy baie verlief geraak op 'n vrou wat ongeveer sestien jaar jonger as hy was. (3) Henry skryf Anne 'n reeks passievolle liefdesbriewe. In 1526 het hy vir haar gesê: 'Aangesien ek nie persoonlik by u kan wees nie, stuur ek u die naaste aan die moontlike, dit wil sê my prentjie in armbande ... ek wens myself in hul plek wanneer dit u sal behaag. " Kort daarna skryf hy tydens 'n jaguitstalling: "Ek stuur jou hierdie brief en smeek jou om vir my 'n verslag te gee van die toestand waarin jy is ... Ek stuur vir jou 'n bok wat gisteraand laat deur my hand gedood is, met die hoop dat jy aan die jagter sal dink as jy dit eet . "(4)
Henry VIII het 'n boodskap aan die pous Clement VII gestuur waarin aangevoer word dat sy huwelik met Catherine ongeldig was aangesien sy voorheen met sy broer Arthur getroud was. Henry maak staat op kardinaal Thomas Wolsey om die situasie uit te sorteer. Tydens onderhandelinge het die pous Henry verbied om 'n nuwe huwelik te sluit totdat 'n besluit in Rome geneem is. Met die aanmoediging van Anne het Henry oortuig geword dat Wolsey se lojaliteit by die pous lê, nie Engeland nie, en in 1529 word hy uit sy amp ontslaan. (5) Wolsey blameer Anne vir sy situasie en hy noem haar 'die nagkraai' wat altyd in 'n posisie was om 'in die koning se privaat oor te beland'. (6) Sonder sy dood as gevolg van die siekte die volgende jaar, sou Wolsey waarskynlik tereggestel gewees het weens verraad.
Daar het gou gerugte begin versprei oor Henry se plan om van Catherine van Aragon te skei om met Anne Boleyn te trou. Kardinaal Jean du Bellay het in Mei 1529 berig dat Catherine die steun van die meerderheid vroue in daardie tyd gehad het. 'As die saak deur vroue beslis sou word, sou hy (Henry VIII) die stryd verloor, want hulle het nie die koningin (Catherine van Aragon) aangemoedig om by haar ingang en vertrek deur hul krete te sê dat sy vir niks moet sorg nie en ander sulke woorde. " (7)
Lodovico Falier het op 24 November 1531 aan koning Charles V gerapporteer dat 'n poging aangewend is om Anne Boleyn te vermoor: 'Daar word gesê dat meer as sewe weke gelede 'n skare van sewe tot agtduisend vroue in Londen uit die stad gegaan het om die dogter van Boleyn, die geliefde van die koning van Engeland, aan te gryp wat by 'n villa aan 'n rivier was, terwyl die koning nie by haar was nie; was van plan om haar dood te maak; en onder die skare was baie mans, vermom as vroue. Daar is ook geen groot demonstrasie hieroor gemaak nie, omdat dit deur vroue gedoen is. " (8)
Die jaar daarna was daar "'n groot oproer en onwettige vergadering van vroue" in Great Yarmouth in Norfolk. Sir Thomas Audley, 'n senior persoon in Henry VIII se huishouding, is gevra om ondersoek in te stel. Hy het later berig dat die vroue glo oproerig was om hul teenkanting teen Anne Boleyn te toon. Audley het voorgestel dat hul protesoptredes verminder word, omdat daar gedink word dat die oproer "nie kon plaasvind sonder die hulp van hul mans nie". (9)
George Cavendish, wat lid was van kardinaal Wolsey se huishouding, het later geskryf dat "die wêreld begin vol wonderlike gerugte was wat nog nooit vantevore in hierdie koninkryk gehoor is nie". Dit het veral betrekking op "die lang verborge en geheime liefde tussen die koning en minnares Anne Boleyn" en dit "het in elke mens se ore begin uitbreek". (10) Die kroniekskrywer, Edward Hall, het dit bevestig en opgemerk dat daar toenemende vyandigheid is teenoor 'n 'sagte vrou in die hof met die naam Anne Boleyn'. (11)
Einde 1532 het Henry ontdek dat Anne Boleyn swanger was. Hy besef dat hy dit nie kan bekostig om op die pous se toestemming te wag nie. Aangesien dit belangrik was dat die kind nie as onwettig beskou word nie, is reëlings getref dat Henry en Anne trou. Koning Karel V van Spanje dreig om Engeland binne te val as die huwelik plaasvind, maar Henry ignoreer sy dreigemente en die huwelik het op 25 Januarie 1533 plaasgevind. Dit was vir Henry baie belangrik dat sy vrou 'n manlike kind sou baar. Sonder 'n seun om by hom oor te neem toe hy sterf, was Henry bang dat die Tudor -gesin beheer oor Engeland sou verloor. Elizabeth is gebore op 7 September 1533. (12)
Retha M. Warnicke, die skrywer van Die opkoms en ondergang van Anne Boleyn (1989) het probeer verduidelik waarom koningin Anne so ongewild was. "Hoewel Anne as koningin van Engeland gekroon is, het baie van die onderdane van die koning haar steeds as 'n egbreker beskryf. Talle individue, veral vroue, wat persoonlik bedreig voel deur haar huwelik met Henry omdat dit beskou word as 'n aanval op tradisionele gesinswaardes, het die skakeling van die koninklike egpaar aan die kaak gestel. Nadat hulle getroud was, het die protes in werklikheid toegeneem, solank die eks-koningin nog geleef het, was ten minste 'n deel van die bevolking meer bereid om Anne as die meesteres van die koning as sy meisie. " (13)
Sharon L. Jansen, die skrywer van Gevaarlike praatjies en vreemde gedrag: Vroue en volksweerstand teen die hervormings van Henry VIII (1996) voer aan dat mense wat skuldig bevind is aan die verspreiding van hierdie gerugte, swaar gestraf is. "Die moontlikheid van die egskeiding van die koning het sy onderdane diep versteur, en sy keuse van 'n nuwe koningin het baie van hulle afgryslik gemaak. Uitstallings van koninklike mag en gesag kon mense nie keer om te sê wat hulle dink nie. Die dreigement van wetlike mag ook nie voorkom nie aksie. " (14) Op 23 Augustus 1532 is berig dat twee vroue in Londen "kaal van die middel na bo met stokke geslaan is en hul ore op die standaard vasgespyker het" omdat hulle beweer dat Catherine van Aragon "die ware koningin van Engeland" was. (15)
Nicholas Harpsfield, wat 'n sterk teenstander van Anne Boleyn was, het later gesê: 'Dan was daar niks so gereeld en gereeld en so in elke man se mond gegooi, in alle gesprekke en by alle tafels, in alle tavernes, bierhuise en kapperswinkels nie , ja, en ook op kansels, soos hierdie saak was; sommige hou baie van die egskeiding en laat ander toe, en ander verafsku dieselfde. " (16)
Eustace Chapuys het berig dat Henry VIII Anne Boleyn op 'n toer deur sy koninkryk geneem het, maar dat hy gedwing is om terug te keer as gevolg van die reaksie van die mense op sy roete. "Die koning was op pad na die noordelike graafskappe waar hy van plan was om te jag ... toe hy skielik van plan verander en terugkeer na die stad. Die oorsake van sy terugkeer word uiteenlopend verduidelik. Sommige sê dat die afgelope drie of vier dae nadat hy met sy reis begin het, waarheen hy ook al gegaan het, vergesel van die dame, het die mense op die pad hom so ernstig versoek om die koningin, sy vrou en die vroue veral te beledig en veral die koninklike meesteres te beledig en te toeter en te sis oor haar gang, dat hy was eintlik verplig om sy voetstappe te volg. " (17)
Thomas Cromwell stel voor dat Elizabeth Barton die hoofpersoon was wat verantwoordelik was vir die verspreiding van gerugte teen Anne Boleyn. Volgens die biograaf van Barton, Diane Watt, het sy al meer as vyf jaar voorspellings gemaak oor die toekoms. "In die loop van hierdie tydperk van siekte en delirium het sy bonatuurlike vermoëns begin demonstreer deur die dood te voorspel van 'n kind wat in 'n aangrensende bed verpleeg word. In die daaropvolgende weke en maande het die toestand waaraan sy gely het, moontlik 'n vorm gehad epilepsie, manifesteer in aanvalle (beide haar liggaam en haar gesig word verwronge), afwisselend met verlammingsperiodes. en die aard van die hemel, die hel en die vagevuur. Sy het gepraat oor die belangrikheid van die mis, pelgrimstog, belydenis aan priesters en gebed tot die Maagd en die heiliges. " (18)
Een van Barton se volgelinge, Edward Thwaites, het daarop gewys: "Elizabeth Barton het gevorder, van die toestand van 'n bediende tot die boedel van 'n glorieryke non." Thwaites beweer dat 'n skare van ongeveer 3 000 mense een van die vergaderings bygewoon het waar sy van haar visioene vertel het. (19) Ander bronne sê dit was 2 000 mense. Sharon L. Jansen wys daarop: "In beide gevalle was daar 'n aansienlike byeenkoms by die kapel, wat iets aandui hoe vinnig en wyd berigte oor haar visioene versprei het." (20)
Elizabeth Barton het vergaderings gehad met senior persone, waaronder aartsbiskop Thomas Cranmer, biskop John Fisher en Thomas More. Sy stel voor dat hulle vir Henry VIII moet sê om die Engelse vertalings van die Bybel te verbrand en om lojaal te bly aan die pous. Elizabeth het toe die koning gewaarsku dat as hy met Anne Boleyn trou, hy binne 'n maand sou sterf en dat die mense binne ses maande deur 'n groot plaag getref sou word. Hy is versteur deur haar profesieë en beveel dat sy onder waarneming gehou moet word. Aartsbiskop Cranmer het later opgemerk dat Henry sy huwelik met Anne uitgestel het as gevolg van haar visioene. (21) William Tyndale, 'n toonaangewende godsdienstige hervormer, was minder oortuig deur haar voorspellings en beweer dat haar visioene óf gedink is óf die werk van die duiwel. (22)
In Oktober 1532 het Henry VIII ingestem om Elizabeth Barton te ontmoet. Volgens die amptelike verslag van hierdie vergadering: 'Sy (Elizabeth Barton) het deur openbaring van God geweet dat God baie ontevrede was met ons genoemde Soewereine Heer (Henry VIII) ... en as hy nie van sy verrigtinge in hierdie egskeiding en skeiding, maar het dieselfde nagestreef en weer getroud, dat hy dan binne een maand na so 'n huwelik nie meer koning van hierdie ryk sou wees nie, en in die reputasie van die Almagtige God nie eendag of een uur koning sou wees nie, en dat hy sterf 'n skurk se dood. " (23)
Gedurende hierdie tydperk het Edward Bocking 'n boek vervaardig waarin Barton se onthullings uiteengesit word. In 1533 is 'n kopie van Bocking se manuskrip gemaak deur Thomas Laurence van Canterbury, en 700 eksemplare van die boek is uitgegee deur die drukker John Skot, wat 500 eksemplare aan Bocking verskaf het. Thomas Cromwell het ontdek wat gebeur en beveel dat alle kopieë beslag gelê en vernietig word. Hierdie operasie was suksesvol en geen kopieë van die boek bestaan ​​vandag nie. (24)
In die somer van 1533 skryf aartsbiskop Thomas Cranmer aan die voorganger van St Sepulchre's Nunnery en vra haar om Elizabeth Barton na sy landhuis in Otford te bring. Op 11 Augustus is sy ondervra, maar is sonder aanklag vrygelaat. Thomas Cromwell het haar daarna ondervra, en teen einde September is Edward Bocking in hegtenis geneem en sy perseel is deursoek. Bocking word daarvan beskuldig dat hy 'n boek oor Barton se voorspellings geskryf het en 500 eksemplare laat publiseer het. (25) Vader Hugh Rich is ook in hegtenis geneem. Begin November, na 'n volledige ondersoek, is Barton in die Tower of London opgesluit. (26)
Elizabeth Barton is ondersoek deur Thomas Cromwell, aartsbiskop Thomas Cranmer en biskop Hugh Latimer. Gedurende hierdie tydperk het sy 'n laaste visioen gehad "waarin God haar deur sy hemelse boodskapper wou hê dat sy moes sê dat sy nooit 'n openbaring van God gehad het nie". In Desember 1533 het Cranmer berig "sy het alles bely en die waarheid gesê: dit is dat sy nooit haar hele lewe lank visioene gehad het nie, maar alles wat sy ooit gesê het, was uit haar eie verbeelding, net om die gedagtes van die wat na haar toe oorgegaan het en om wêreldse lof te verkry. " (27)
Peter Ackroyd, die skrywer van Tudors (2012) het voorgestel dat Barton gemartel is: "Dit kan wees dat sy op die rek gesit is. In elk geval is verklaar dat sy erken het dat al haar visioene en onthullings bedrog was ... Daarop is vasgestel dat die non moet deur die hele koninkryk geneem word, en dat sy op verskillende plekke haar bedrog moet erken. " (28) Barton het in die geheim boodskappe aan haar aanhangers gestuur dat sy slegs op bevel van God teruggetrek het, maar toe sy haar in die openbaar moes terugtrek, het haar ondersteuners vinnig begin vertroue in haar verloor. (29)
Eustace Chapuys, wat op 12 November 1533 aan koning Charles V berig het oor die verhoor van Elizabeth Barton: 'Die koning het die hoofregters en baie prelate en edeles bymekaargemaak, wat drie dae van die oggend tot die nag in diens was, om te konsulteer oor die misdade en bygelowe van die non en haar aanhangers; en aan die einde van hierdie lang konsultasie, wat die wêreld dink is vir 'n belangriker saak, die kanselier, by 'n openbare gehoor, waar mense uit byna al die graafskappe van hierdie koninkryk was , het 'n spreuk gelewer dat al die mense van hierdie koninkryk baie verplig was tot God, wat deur sy goddelike goedheid die verwoestende mishandeling en groot boosheid van die genoemde non en van haar medepligtiges aan die lig gebring het, wat hy meestal nie wou nie naam, wat goddeloos saamgesweer het teen God en godsdiens en indirek teen die koning. " (30)
'N Tydelike platform en openbare sitplekke is by die St. Paul's Cross opgerig en op 23 November 1533 het Elizabeth Barton 'n volledige belydenis afgelê voor 'n skare van meer as 2 000 mense. 'Ek, Dame Elizabeth Barton, bely wel dat ek, die ellendigste en ellendigste persoon, die oorspronklike van al hierdie onheil was, en deur my valsheid al hierdie persone hier en nog vele meer bedrieg het, waardeur ek die Almagtige God die ernstigste beledig het en my edelste soewerein, die genade van die koning. Daarom wil ek u nederig en met hartseerste hart bid dat u tot die Almagtige God sal bid vir my ellendige sondes en om my goed te doen, om 'n smeking tot my edelste soewerein vir my te smeek vir sy genade en vergifnis. " (31)
In die volgende paar weke herhaal Elizabeth Barton die belydenis in al die groot dorpe in Engeland. Daar is berig dat Henry VIII dit gedoen het omdat hy gevrees het dat Barton se visioene die publiek kan laat rebelleer teen sy heerskappy: "Sy ... sal deur al die dorpe in die koninkryk geneem word om 'n soortgelyke voorstelling te maak, ten einde om die algemene indruk van die heiligheid van die non te vernietig, want hierdie volk is besonders geloofwaardig en word maklik deur die profesieë tot opstand geskuif, en is in sy huidige gesindheid bly om dit in die nadeel van die koning te hoor. " (32)
Die parlement het op 15 Januarie 1534 geopen. 'N Akte van bewaarder van Elizabeth Barton, Edward Bocking, Henry Risby (bewaarder van Greyfriars, Canterbury), Hugh Rich (bewaarder van Richmond Priory), Henry Gold (pastoor van St Mary Aldermary) en twee leke, Edward Thwaites en Thomas Gold, met hoogverraad, is op 21 Februarie in die House of Lords ingebring. Dit is op 17 Maart deur die House of Commons aangeneem en daarna deur die House of Commons aangeneem. (33) Hulle is almal skuldig bevind en gevonnis om tereggestel te word op 20 April 1534. Hulle is "deur die strate gesleep van die toring na Tyburn". (34)
Op die stellasie het Elizabeth Barton aan die skare gesê: "Ek was nie die oorsaak van my eie dood nie, wat ek verdien het, maar ek is ook die oorsaak van die dood van al hierdie persone wat tans hier ly. En maar om die waarheid te sê, ek hoef my nie te blameer nie, aangesien dit aan hierdie geleerde manne bekend was dat ek 'n arm man was sonder om te leer - en daarom sou hulle maklik kon besef dat die dinge wat ek gedoen het, nie gaan nie op so 'n manier nie, maar hulle vermoëns en leer kan met reg oordeel vanwaar hulle voortgaan ... Maar omdat die dinge wat ek gedink het vir hulle winsgewend was, het hulle my baie geprys ... en dat dit die Heilige Gees en nie ek wat hulle gedoen het nie. En dan, as ek opgeblase is van hul lof, voel ek 'n sekere trots en dwase fantasie by myself. " (35)
John Husee was getuie van hul dood: "Hierdie dag is die non van Kent, met twee Friars Observants, twee monnike en een sekulêre priester, van die toring na Tyburn getrek en daar gehang en op pad. God het, as dit sy plesier is, barmhartigheid oor hulle siele. Ook vandag word die grootste deel van hierdie stad aan die koning gesweer en sy wettige kwessie deur die Queen's Grace wat nou bestaan ​​en hierna sal kom, en so sal die hele ryk op dieselfde manier gesweer word. " (36) Die teregstellings was duidelik bedoel as 'n waarskuwing vir diegene wat die koning se beleid en hervormings gekant was. Elizabeth Barton se kop is op die London Bridge gespits, terwyl die koppe van haar medewerkers op die poorte van die stad geplaas is. (37)
In 'n poging om steun vir sy nuwe koningin te verkry, het Henry VIII daarop aangedring dat die parlement die 1534 -verraadwet aanvaar. Die wet het bepaal dat almal hulle skuldig was aan hoogverraad wat: "kwaadwillig wens, wil of begeer deur woorde of skryfwerk, of met die handwerk hulself voorstel, uitdink, beoefen of probeer om liggaamlike skade aan te rig of aan die koninklikste van die koning te pleeg. persoon, die koningin of die erfgename blykbaar, of om hulle hul waardigheid, titel of naam van hul koninklike boedels te ontneem, of lasterlik en kwaadwillig te publiseer en uit te spreek deur uitdruklike skrif of woorde dat die koning ketterig, skismaties moet wees, tiran, ongelowige of usurpator van die kroon. "(38)
Margery Cowpland van Henley-on-Thames is in Junie 1535 gearresteer omdat sy koning Henry beskryf het as 'n 'afperser en knawer' en koningin Anne as 'n 'sterk hoer' en '' ''n hoer' '. Richard Heath, het haar gewaarsku dat hy die koning se dienskneg was, waarop sy geantwoord het: "Die koning se dienskneg" is "die duiwelskêrel". Cowpland is ondervra deur sir Walter Stoner, wat later aan Thomas Cromwell gerapporteer het dat sy 'n "dronk vrou was, en soos ek haar sien, is sy effens reguit van haar verstand en haar man is uit sy kop en was dit al twaalf maande en meer . "
Cowpland is na die gevangenis in Wallingford gestuur. Dit is nie bekend wat met haar gebeur het nie, maar dit is moontlik dat sy vrygelaat is en nie van verraad aangekla is nie. In die naskrif in die brief aan Cromwell het sy agent gesê: 'Ek smeek u dat ek u plesier vir die genoemde Margery Cowland kan ken, want sy is baie oud en het geen verstand nie, en daar is ook niemand wat haar man sal versorg nie, dit is mal soos al haar antwoorde saam met haar getuig het. " (39)
In 1536 word 'n proklamasie uitgereik ter ondersteuning van die verraadwet. Dit val 'duiwelse en lasterlike persone' aan wat 'lasterlike, vals en verfoeilike gerugte, verhale en leuens' versprei het. Dit het 'n beroep op alle getroue onderdane gedoen om 'almal en elke persoon en persone vas te trek dat hulle kan bewys dat hulle vervalste vals gerugte, verhale en leuens gepleeg het'.Die afkondiging het dit duidelik gemaak dat straf vir diegene wat aan die oortreding skuldig bevind word, ernstig sou wees: 'Hulle sal nie net die wraak en verontwaardiging van God op hul eie bring tot gevaar en verdoemenis van hul siele nie, maar gee ons ook 'n regverdige rede om voort te gaan teen sulke rebelle met ons mees koninklike mag en mag, tot die totale vernietiging van hulle, hul vrouens en kinders. " (40)
Edward Hall het aangevoer dat vroue veral verantwoordelik was vir hierdie 'lasterlike, vals en verfoeilike gerugte, verhale en leuens'. Volgens Hall was dit 'die gewone mense' wat 'onkundig was oor die waarheid'. Hy het aangeteken dat dit veral vroue was wat Catherine van Aragon bevoordeel het en 'grootliks' gepraat het teen die huwelik van die koning met Anne Boleyn. (41) Eustace Chapuys, wat in Januarie 1536 aan koning Charles V berig het dat Gertrude Courtenay, gravin van Devon, vir hom gesê het dat Anne Boleyn heksery gebruik het om die koning te "verstrik". (42)
In Augustus 1536 het die burgemeester van York 'n beroep op die "koning se vrederegters" gedoen om in die nag 'verskillende misdade wat onlangs gepleeg is' in die stad te ondersoek. Hierdie mense het die 1534 -verraadwet verbreek, aangesien hulle 'n reeks "wetsontwerpe" geplaas het wat 'debat, onenigheid en afwyking' aanmoedig. Hierdie plakkate het die koning se huwelik met Anne Boleyn gekritiseer. Uiteindelik is 'n vrou met die naam Elizabeth Abney in hegtenis geneem. Haar man, Thomas Abney, het erken dat hy by hierdie onderneming betrokke was, maar sy vrou se "kwaadwillige verstand het die verskeie laster in die rekeninge bedink".
Elizabeth en Thomas Abney is albei skuldig bevind aan die publikasie van materiaal "waarvan moord, afwyking, twis en debat baie waarskynlik sou ontstaan ​​tussen die gemeenskaplike van die genoemde stad". Hulle is baie sagter behandel as wat die meeste mense aan hierdie oortreding skuldig bevind het. Elizabeth en Thomas is gevonnis om agteroor op 'n perd te sit, met 'n papier op haar kop en 'n ander in haar hande wat lui: "Vir die opstel van lasterlike rekeninge en moedswillige meineed, het ek dus verdien om te straf." Hulle sou uit die gevangenis gelei word en deur die stad geparadeer word en dan verban word. (43)
'N Groep mense in Norfolk is op 25 Mei 1537 skuldig bevind aan verraad en gevonnis om op te hang, te teken, te onthoof en om te sny. Daar word beweer dat hulle aktief was in en om Walsingham. Hul misdade sluit in die verspreiding van gerugte oor Anne Boleyn. In die komende dae het Nigel Mileham, die sub-prior van Walsingham Priory, John Semble, 'n messelaar, Ralph Rogerson, 'n boer, William Guisborough, 'n handelaar, George Guisborough, 'n jongboer, Thomas Howse, 'n boer, Thomas Manne, 'n timmerman, Andrew Pax, 'n gemeenteklerk, John Pecock, 'n priester, John Sellers, 'n kleremaker en Richard Henley, 'n loodgieter, is tereggestel. (44) Richard Southwell het aan Thomas Cromwell gerapporteer dat al die mans die misdaad erken het. 'Terwyl hulle op die hekkies gelê het, sowel terloops as op die teregstelling, het hulle die mense aangemoedig, wat vanweë die Trinity Fair daardie dag baie was om deur hulle 'n voorbeeld te neem.' (45)
Southwell het met sy ondersoek voortgegaan en op 28 Mei het hy getuienis gekry dat 'n vrou met die naam Elizabeth Wood van Aylsham betrokke was by hierdie sameswering. John Bettes en Thomas Oakes beweer dat "Elizabeth Wood, die vrou van Robert Wood van Aylsham" "sekere verraaiers gesê het". Hulle het aan Southwell gesê Wood het 'n winkel by John Dix besoek en steun uitgespreek vir die mans wat skuldig bevind is aan verraad in Walsingham. Volgens haar het sy op die winkelvensters van John Dix gerus toe sy oor hierdie sake praat. Blykbaar het sy gesê "dit was jammer dat hierdie Walsingham -manne ontdek is, want ons sal nooit 'n goeie wêreld hê totdat" Henry VIII verwyder is nie ", want ons het nog nooit 'n goeie wêreld gehad sedert hierdie koning regeer het nie". Wood is op 26 Julie aan verraad skuldig bevind en kort daarna tereggestel. (46)
Die meeste leke van Engeland, wat nie die wet van God ken nie, het sekerlik gemurmureer oor die saak (Henry se voorgestelde egskeiding) en nog meer, want daar was 'n sagte vrou in die hof met die naam Anne Boleyn.
En sodoende begin die wêreld vol wonderlike gerugte wat nog nooit vantevore in hierdie koninkryk gehoor is nie ... Toe begin daar ander sake aan die gang kom wat alle mense se koppe beset het met uiteenlopende verbeelding, wie se maag vol was sonder perfekte spysvertering. die lang verborge en geheime liefde tussen die koning en meesteres Anne Boleyn begin in elke mens se ore uitbars.
Daar word gesê dat meer as sewe weke gelede 'n skare van sewe tot agtduisend vroue van Londen uit die stad gegaan het om die dogter van Boleyn, die geliefde van die koning van Engeland, op te neem by 'n villa op 'n rivier, die koning nie by haar wees; en nadat sy hiervan kennis gekry het, het sy ontsnap deur die rivier in 'n boot oor te steek. Daar is ook geen groot demonstrasie hieroor gemaak nie, omdat dit deur vroue gedoen is.
Die koning was op pad na die noordelike graafskappe waar hy van plan was om te jag ... Sommige sê dat die mense op die pad die afgelope drie of vier dae nadat hy met sy reis begin het, oral waarheen hy gegaan het, saam met die dame het hom versoek om die koningin, sy vrou en die vroue te onthou, en veral die koninklike meesteres so beledig dat sy oor haar gang gesukkel en gesis het dat hy eintlik sy voetstappe moes volg.
Op die 23ste dag van Augustus is twee vroue geslaan ... kaal van die middel na bo met stokke en hul ore vasgespyker omdat hulle gesê het dat koningin Catherine die ware koningin van Engeland was en nie koningin Anne nie. En een van die vroue was groot van kind. En toe hierdie twee vroue gestraf is, versterk hulle nog steeds hulle woord om ter wille van koningin Catherine in die rusie te sterf.
Dan was daar niks so gereeld en gereeld nie en so in die mond van elke man gegooi, in alle gesprekke en by alle tafels, in alle tavernes, alehuise en kapperswinkels, ja, en ook op kansels, soos hierdie saak ook goed was en toe die egskeiding toegelaat word, hou sommige ander daarvan af.
Alhoewel Anne as koningin van Engeland gekroon is, het baie van die onderdane van die koning haar steeds as 'n egbreker beskryf. Nadat hulle getroud was, het dit eintlik gelyk asof die protes in getal toegeneem het, solank die eks-koningin nog geleef het, was ten minste 'n deel van die bevolking meer gewillig om Anne as die meesteres van die koning te aanvaar as sy meisie.
In die vroeë sestiende-eeuse Engeland het vroue nie formele politieke mag uitgeoefen nie. Hulle het nie in die parlement gesit, hul amp beklee, as regters opgetree of hoofleërs was nie. Tog was die sestiende eeu 'n tydperk waarin vroue toenemend deelgeneem het aan politieke kommentaar en protes in Wes -Europa, en 'n aantal onlangse werke het begin om die belangrikheid van hul aktiwiteite te ondersoek. Historici het begin heroorweeg hoe vroue soos Catherine van Aragon, Anne Boleyn en Catherine Parr aan Tudor se politieke en godsdienstige verandering deelgeneem het, terwyl feministiese historici meer onlangs begin het om die omvang van politieke aktiwiteite deur vroue van die adel ... Selfs vroue soos Catherine van Aragon en Anne Boleyn het nie gesag gehad nie, maar selfs vroue soos Margaret Cheyney en Elizabeth Barton kon mag hê.
(1) Alison Weir, Die ses vroue van Henry VIII (2007) bladsy 156
(2) Hilary Mantel, Anne Boleyn (11 Mei 2012)
(3) Retha M. Warnicke, Die opkoms en ondergang van Anne Boleyn (1989) bladsy 57
(4) Henry VIII, brief aan Anne Boleyn (1526)
(5) David Starkey, Ses vroue: die koninginne van Henry VIII (2003) bladsye 430-433
(6) George Cavendish, Die lewe en dood van kardinaal Wolsey (1959) bladsy 137
(7) Sharon L. Jansen, Gevaarlike praatjies en vreemde gedrag: Vroue en volksweerstand teen die hervormings van Henry VIII (1996) bladsy 84
(8) Lodovico Falier, verslag aan koning Charles V (24 November 1531)
(9) Sharon L. Jansen, Gevaarlike praatjies en vreemde gedrag: Vroue en volksweerstand teen die hervormings van Henry VIII (1996) bladsy 109
(10) George Cavendish, Die lewe en dood van kardinaal Wolsey (c. 1558) bladsy 66
(11) Edward Hall, Geskiedenis van Engeland (1548) bladsy 155
(12) Antonia Fraser, Die ses vroue van Henry VIII (1992) bladsy 199
(13) Retha M. Warnicke, Die opkoms en ondergang van Anne Boleyn (1989) bladsy 189
(14) Sharon L. Jansen, Gevaarlike praatjies en vreemde gedrag: Vroue en volksweerstand teen die hervormings van Henry VIII (1996) bladsy 84
(15) Die London Chronicle (23 Augustus 1532)
(16) Nicholas Harpsfield, Verhandeling oor die beweerde egskeiding tussen Henry VIII en Catherine van Aragon (c. 1558) bladsy 177
(17) Eustace Chapuys, verslag aan koning Charles V (Julie 1532)
(18) Diane Watt, Elizabeth Barton: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(19) Edward Thwaites, 'N Wonderlike werk wat laat in Court-of-Street gedoen is (1527)
(20) Sharon L. Jansen, Gevaarlike praatjies en vreemde gedrag: Vroue en volksweerstand teen die hervormings van Henry VIII (1996) bladsy 44
(21) Peter Ackroyd, Tudors (2012) bladsy 68
(22) Sharon L. Jansen, Gevaarlike praatjies en vreemde gedrag: Vroue en volksweerstand teen die hervormings van Henry VIII (1996) bladsy 44
(23) John Sherren Brewer, Briewe en papiere, buitelandse en binnelandse, van die bewind van Henry VIII: Deel III (1862-1932) bladsy 449
(24) Ethan H. Shagan, Edward Bocking: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(25) Sharon L. Jansen, Gevaarlike praatjies en vreemde gedrag: Vroue en volksweerstand teen die hervormings van Henry VIII (1996) bladsy 51
(26) Diane Watt, Elizabeth Barton: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(27) Aartsbiskop Thomas Cranmer, brief aan Hugh Jenkyns (Desember 1533)
(28) Peter Ackroyd, Tudors (2012) bladsy 76
(29) Antonia Fraser, Die ses vroue van Henry VIII (1992) bladsy 210
(30) Eustace Chapuys, verslag aan koning Charles V (12 November 1533)
(31) Elizabeth Barton, belydenis (23 November 1533)
(32) Eustace Chapuys, verslag aan koning Charles V (24 November 1533)
(33) Sharon L. Jansen, Gevaarlike praatjies en vreemde gedrag: Vroue en volksweerstand teen die hervormings van Henry VIII (1996) bladsy 55
(34) Peter Ackroyd, Tudors (2012) bladsy 76
(35) Elizabeth Barton, toespraak oor steierwerk (20 April 1534)
(36) John Husee, dagboekinskrywing (20 April 1534)
(37) Diane Watt, Elizabeth Barton: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(38) John G. Bellamy, Die Tudor -wet van verraad (1979) bladsye 35-38
(39) Sir Walter Stoner, brief aan Thomas Cromwell (Junie 1535)
(40) Paul L. Hughes en James F. Larkin, Tudor Royal Proclamations (1964) bladsye 244-245
(41) Edward Hall, Geskiedenis van Engeland (1548) bladsy 145
(42) Eustace Chapuys, brief aan koning Charles V (Januarie 1536)
(43) York Civil Records 4: 7-13 (Augustus 1536)
(44) Sharon L. Jansen, Gevaarlike praatjies en vreemde gedrag: Vroue en volksweerstand teen die hervormings van Henry VIII (1996) bladsy 80
(45) Richard Southwell, brief aan Thomas Cromwell (29 Mei 1537)
(46) Sharon L. Jansen, Gevaarlike praatjies en vreemde gedrag: Vroue en volksweerstand teen die hervormings van Henry VIII (1996) bladsy 80
In 1536 het koning Henry VIII in Engeland sy tweede vrou, Anne Boleyn, wat in 1533 as koningin gekroon is, beskuldig van aanklagte van owerspel, bloedskande en sameswering teen die koning. Tydens haar verhoor is sy skuldig bevind, en op 19 Mei 1536 is sy na Tower Green in Londen geneem, waar sy deur 'n Franse swaardvegter onthoof is, eerder as die standaard byl wat die byl dra.
Geskiedkundiges glo dat die aanklagte teen haar onwaar is, uitgereik deur Henry VIII om Boleyn as sy vrou te verwyder en hom in staat te stel om met sy derde vrou, Jane Seymour, te trou in die hoop om 'n manlike erfgenaam te verwek.
Boleyn was 'n lid van die Henry VIII -hof en dien as 'n erediens vir sy eerste vrou, Catherine van Aragon, met wie hy getroud was van 1509 tot 1533. Die koning het Boleyn verslaan en agtervolg, maar sy wou nie word sy meesteres.
Anne Boleyn, afkomstig van 'n aristokratiese familie, het in die howe van ander Europese koninklikes gedien. Sy was opgelei en vaardig in die afleidings wat van 'n bekoorlike hoflid verwag word, soos dans, sang en die spelagtige kuns van flirt. Maar sy het ook politieke funksies by die hof gehad. Soos haar pa, 'n diplomaat, speel Anne 'n rol in die groet van buitelandse hooggeplaastes en het 'n mate van invloed op internasionale aangeleenthede gehad. In daardie hoedanigheid het sy met politieke leiers gesels, waaronder Thomas Cromwell, 'n politikus wat in 1532 opgestaan ​​het om Henry VIII se hoofminister te word.
Anne Boleyn (1507 – 1536). (Krediet: Stock Montage/Getty Images)
Om Henry VIII met Anne Boleyn te trou, moes sy huwelik met Catherine van Aragon eindig. Die koning het 'n nuwe gunsteling in Anne gevind, wat hy gehoop het 'n seun sou gee. (Catherine het nie.) Maar Anne weier om sy minnares te wees en hou uit om te trou.
Toe pous Clemens VII weier om die huwelik te vernietig, het Henry VIII 'n stap geneem wat die verloop van die wêreldgeskiedenis en godsdiens sou verander. Met die hulp en maneuver van Thomas Cromwell, verbreek Henry VIII die bande met die Katolieke kerk in Rome en bevestig die mening van die koning dat die kerk nie mag behoort te hê oor die soewereiniteit van Engeland nie.
Thomas Cromwell. (Krediet: The Print Collector/Print Collector/Getty Images)
Anne Boleyn het uit Henry VIII se guns geval toe sy nie 'n manlike erfgenaam kon baar nie. In 1533 het sy 'n vroulike kind gebaar, wat koningin Elizabeth I sou word. Maar Anne het 'n miskraam opgedoen en haar enigste manlike kind is in Januarie 1536 doodgebore.
Op daardie stadium het Henry besluit om 'n verandering aan te bring. Hy het owerspelige verhoudings gehad met twee van die koningin se meisies, Madge Shelton en Jane Seymour. Laasgenoemde het vinnig die koning se aansien gekry.
Intussen het Boleyn en Cromwell bots oor sake van buitelandse beleid en die finansies van die koning. Geskiedkundiges is verdeeld oor die omvang van Cromwell se motiewe om die dood van Boleyn te vergemaklik, maar met die opstel van die aanklagte teen haar het hy beslis die koning se wense uitgevoer.
Cromwell was deel van 'n geheime opdrag, wat die vader van Boleyn ingesluit het, om haar oortreding te ondersoek. Geskiedkundiges bespiegel dat haar pa haar waarskynlik van die situasie probeer waarsku het. Maar sy kon min doen. Boleyn is beskuldig van seksuele aangeleenthede met manlike lede van haar hof, wat in sommige gevalle gemartel is om bekentenisse af te lê. Boonop word sy beskuldig van bloedskande met haar eie broer en van toordery om die koning te betower.
Anne Boleyn se kroning
Die kroning van Anne Boleyn, net soos dié van haar voorgangers, het aspekte van haar persoonlikheid en toekomstige ideologiese rol in ag geneem.As die eerste Engelse koningin uit die Renaissance, word Anne nie net gesien as 'n voorbidder tussen die publiek en die koning nie, maar ook as deel van Henry VIII se liggaamspolitiek. Hierdie idee is in die 15de eeu tot stand gebring, veral by Anne se skoonmoeder Elizabeth van York. Elizabeth se kroning het eers plaasgevind nadat sy die erfgenaam gebaar het. Daar moet op gelet word dat haar eerste kind, miskien gelukkig vir Elizabeth, 'n man was.
Die kroning van Elizabeth van York was die eerste wat 'n waterpoging gehad het. Anne Boleyn was merkbaar swanger tydens haar kroning, wat 'n primêre tema was vir die gepaardgaande kroningstog. Anne Boleyn se waterwedstryd het plaasgevind op Donderdag, 29 Mei 1533. Ongeveer vyftig skuitjies het vanaf Billingsgate vertrek. Dit was groot skepe, elk ongeveer vyf en sestig voet/twintig meter lank. Dit het ongeveer twee uur geneem voordat die skuitjies, wat in besit is van die verskillende lewermaatskappye in Londen, by Greenwich Palace uitkom. Die skuitjies was fantasties toegerus met gouddoek, en een boot vertoon die wit valk van Anne met 'n groep vroue wat sing. Anne klim uit by die Tower of London se kaai, waar Henry op haar wag. Soos tradisie was, het Anne die volgende twee nagte in die toring deurgebring in woonstelle wat spesiaal vir haar versier is. Jane Seymour, Anne se opvolger, het drie jaar en nege dae later haar eie waterwedstryd geniet.
Nidd Hall -portret van Anne Boleyn deur Anon., Laat 16de eeu
Op 31 Mei 1533, nadat privaat seremonies in die Tower of London plaasgevind het, het Anne Boleyn van die Tower na die Westminster Abbey gevorder. Die tradisie van 'n optog van die toring na Westminster is aan die einde van die 14de eeu gevestig. Dit sluit die kleur van klere in wat die nuwe koning of koningin gedra het. 'N Deel van die rede waarom hulle dieselfde kledingstyl gedra het, soos die wit toga wat Anne Boleyn gedra het, was dat die publiek onmiddellik weet waar die nuwe koning of koningin in die optog is. Anne, wat merkbaar swanger was, is gedra in 'n werpsel bedek met wit satyn en 'n wit lap. Anne het baie wonderlike byeenkomste en tabelle geniet tydens haar vordering na Westminster.
Anne se kroning seremonie het die volgende dag, 1 Junie 1533, plaasgevind. Dit was Pinksterdag. Die kroning het gevolg op die liber regalis, 'n stel regulasies wat in 1307 neergelê is. Die kroningseremonie het min of meer onveranderd gebly deur die regering van al die Tudors, insluitend die baie spesifieke klere wat die koninklikes gedra het. Natuurlik was daar godsdienstige elemente van die kroning wat met elkeen van Henry se kinders verander het.
Volgens sommige historici word die kroning van Anne Boleyn beskou as groter as die welkome keiser Karel V wat in 1521 ontvang is. Trouens, dit was die grootste openbare geleentheid sedert 1527, toe Franse ambassadeurs 'n vredesverdrag tussen Henry VIII en Francis I van Frankryk. Henry was beïndruk deur die Franse gebruik van praal tydens die doek van goud in 1520. So 'n prag was ook gebruiklik in die Lae Lande, deel van Karel V se Habsburg -gebiede. Dit lyk asof Henry, beide vir die verwelkoming van Charles V in 1521 en vieringe rondom die Anglo-Franse vredesverdrag van 1527, gekies het om die rykdom wat hy in 1520 beleef het, te omhels. En natuurlik het Henry se nuwe koningin die Franse mode bevoordeel en haar vormingsjare aan die Franse hof.
Die gebeure in 1521 en 1527 gee wel 'n mate van perspektief of Anne se kroning meer, minder of ewe groot was vir Katharine van Aragon. Behalwe dat Henry wou wys dat Anne die ware koningin was, ten spyte van wat die publiek moontlik gedink het, blyk dit dat Henry se weelderige smaak nog meer buitensporig geword het ter ere van sy nuwe koningin. Ongelukkig is die belangrikste dokument wat Henry VIII en Katharine van Aragon se gesamentlike kroning in 1509 bevat, vol lofwaardige taal en min van die werklike beskrywing. 'N Mens kan net bespiegel dat Anne se kroning groter was as Katharine, en Henry se redes daarvoor.
Een van die mees fassinerende elemente van Anne se kroning is dat sy gekroon is met die kroon van St Edward, en nie die van Edward se vrou Edith nie. Dit was 'n ernstige breuk met die tradisie, en het miskien gewys hoe ernstig Henry was om Anne as die regmatige koningin oor Katharine te wys. Deur die kroon van St Edward te gebruik, het Henry waarskynlik getoon dat Anne deur God georden is. Ongelukkig, as die salwingsgedeelte van die formele kroning seremonie enigsins afwyk van wat standaard was vir koninginne.
Anne Boleyn, die eerste Engelse koningin uit die Renaissance, het eeue tevore 'n stewige, maar uitspattige vorm van pragstuk geniet. Die volgende keer dat Henry VIII 'n seremonie geniet wat tradisie tot op die letter volg, was vir sy begrafnis in 1547.
Hou jy daarvan om te leer oor die vroeë moderne tydperk? Stel u belang in die geskiedenis van Tudor of die geskiedenis van vroue? Kyk dan na my boek, Anna, hertogin van Kleef: die koning se 'geliefde suster', 'n nuwe biografie oor Anna van Kleef vertel vanuit die Duitse perspektief!
Uitvoering van Anne Boleyn ': Out of the Darkness …
In sy uitstekende boek, Uit die duisternis, gee die bekende transpersoonlike sielkundige, Steve Taylor, 'n fassinerende insig in 'n verskynsel wat hy noem, WEBWERWE - Ly aan geïnduseerde transformasie -ervarings. Soos die naam aandui, is dit diepgaande bewussynsverskuiwings wat gewoonlik plaasvind as gevolg van 'n individu wat aansienlike trauma of onrus ervaar.
Soos ek hoop om in hierdie artikel te beskryf, is daar 'n paar fassinerende en aanloklike aanwysers wat daarop dui dat Anne Boleyn op 'n stadium tydens haar laaste ure op aarde - en met die onvermydelikheid van haar dood - so 'n transformasie ondergaan het en dit haar toestand van radikaal verander het. verstand. Dit is duidelik uit Taylor se verslag dat individue wat sulke 'intensiewe ontwakende ervarings' beleef het, soos hy dit noem, 'n aura van diepgaande vrede uitstraal. Het die Portugese getuie dit by Anne Boleyn gesien toe sy na die steier kom?
Voordat ons die bewyse ondersoek, moet ons egter 'n paar basiese sielkundige konsepte behandel, sodat ons kan verstaan ​​wat met Anne gebeur het. Ons moet die sielkunde van die self verstaan ​​en hoe intense trauma die weg baan vir SITE's om plaas te vind.
Anne Boleyn se toespraak tydens haar teregstelling
Hierdie verslag van Anne Boleyn se toespraak tydens haar teregstelling is gemaak deur die Tudor -kronikus Edward Hall.
Die teregstelling het op 19 Mei 1536 om 8 uur die oggend plaasgevind. Dit was die eerste openbare teregstelling van 'n Engelse koningin.
Goeie Christenmense, ek het hierheen gekom om te sterf, want volgens die wet word ek geoordeel om te sterf, en daarom sal ek niks daarteen spreek nie. Ek het hierheen gekom om niemand te beskuldig nie, of om iets daaroor te sê, waarvan ek beskuldig en veroordeel is om te sterf, maar ek bid dat die koning die koning sal red en hom lank sal laat heers oor jou, want 'n sagter of barmhartiger prins was daar nooit: en vir my was hy ooit 'n goeie, 'n sagmoedige en soewereine heer. En as iemand my sal bemoei met my saak, vereis ek dat hulle die beste oordeel. En so neem ek afskeid van die wêreld en van julle almal, en ek verlang van harte dat julle almal vir my moet bid. O Heer, wees my genadig, tot eer van God prys ek my siel. '
Nadat sy geblinddoek was en by die blok gekniel het, het sy verskeie kere herhaal:
' Aan Jesus Christus prys ek my siel Here Jesu ontvang my siel. '
1 Dowling, M., 'William Latymer's Cronickille of Anne Bulleyne', Camden Miscellany, XXX, Camden Society, 4de reeks, XXXIX (1990), 27 - 44, esp. 44Google Scholar 'Anne Boleyn and reform', Journal of Ecclesiastical History, XXXV (1984), 30 - 46, spes. 31Google Scholar Humanisme in die ouderdom van Henry VIII (Beckenham, 1986), pp. 57, 91Google Scholar 'Anne Boleyn as beskermheer', in Starkey, D., red., Henry VIII. 'N Europese hof in Engeland (1991), pp. 107–11, 185 Google Scholar. Om hulle te onderskei, word die naam van William Latymer altyd gespel met 'n 'y', Hugh Larimers met 'n 'i'.
2 Ives, E. W., Anne Boleyn (Oxford, 1986), pp. 302 –3, 313 Google Scholar 'Stress, faction and ideology in early-Tudor England', Historical Journal, XXXIV (1991), 196 Google Scholar. Vgl. Dickens, A. G., Die Engelse Hervorming (2de uitg, 1989), bl. 135 –6Google Scholar (wat kommentaar op 'n vroeëre konsep van hierdie referaat insluit) Starkey, D., Die bewind van Henry VIII: persoonlikhede en politiek (1985), pp. 91 –2Google Scholar Elton, G. R., Hervorming en Reformasie (1977), pp. 105 –6, 124 Google Scholar Guy, JA, Tudor England (Oxford, 1988), pp. 116, 125, 153 Google Scholar Guy, JA, The public career of Sir Thomas More (Brighton, 1980), p. . 179 Google Scholar MacCulloch, D., 'England', in Pettegree, A., red., The early Reformation in Europe (Cambridge, 1992), p. 167 Google Scholar Brigden, S., London and the Reformation (Oxford, 1989), pp. 127 –8, 219, 221–2 Google Scholar. Skeptici was skaars, maar sien die waarnemende opmerkings deur Swanson, R. N., Kerk en samelewing in laat -Middeleeuse Engeland (Oxford, 1989), p. 352 Google Scholar, en Loach, J., History, LXXIII (1988), 131 Google Scholar. Warnicke, RM, The rise and fall of Anne Boleyn (Cambridge, 1989) Google Scholar, het 'n ietwat verwarde standpunt ingeneem, wat beide skryf dat 'haar twyfel ongetwyfeld ook reformisties was' (bl. 153) en dat 'byna seker' 'sy' het baie diepgewortelde impulse gehad wat makliker as katoliek beskryf kan word as as protestant '(p. 154) vgl. pp. 25–7, 94, 107–13, 151–62.
3 Foxe, J., Handelinge en monumente uitg. Pratt, J. (8 volumes, 1877), V, 60, 137, 260 Google Scholar.
4 Bodleian MS Don c. 42 foos. 28 v –30 (Dowling ,, Latymer's Cronickille, pp. 56 - 60 Google Scholar).
5 Foxe,, Handelinge en monumente, V, 60, 135–6Google Scholar Bodleian MS Don. c. 42 fo. 29 v (Dowling,, 'Latymer's Cronickille', pp. 59 - 60 Google Scholar).
6 Collinson, P., 'Waarheid en legende: die waarheid van John Foxe's Book of Martyrs', in Duke, AC en Tamse, CA, red., Clio's mirror: historiography in Britain and the Netherlands, Britain and the Netherlands, VIII ( 1985), 31–54, spes. 36–7, 39, 42–3 Google Scholar.
7 Smart, S. J., 'John Foxe en "The Story of Richard Hun, Martyr"', Journal of Ecclesiastical History, XXXVII (1986), 1 - 14 CrossRefGoogle Scholar Smart, S.J. , '"Favourers of God's Word" John Foxe's Henrician martyrs', Universiteit van Southampton M.Phil, proefskrif, 1988 Google Scholar.
8 Dowling,, 'Latymer's Cronickille', pp. 43 Google Scholar.
9 Foxe,, Handelinge en monumente, V, 136, 60–1 Google Scholar.
10 Bodleian Library, MS Don c. 42 fo. 23 (Dowling,, 'Latymer's Cronickille', pp. 48 –9Google Scholar).
11 Ibid. fo. 23 v (Dowling,, 'Latymer's Cronickille', p. 49 Google Scholar).
12 Ibid. fo. 24 (Dowling,, 'Latymer's Cronickille', p. 50 Google Scholar).
13 Ibid. fo. 24 v (Dowling,, 'Latymer's Cronickille', p. 50 Google Scholar).
14 Ibid. fos. 24 v, 25 v (Dowling,, 'Latymer's Cronickille', pp. 51 –2Google Scholar).
15 Foxe,, Handelinge en monumente, V, 60, 135 Google Scholar.
16 Bodleian Library, MS Don c. 42 fo. 27 (Dowling,, 'Latymer's Cronickille', p. 54 Google Scholar).
17 Ibid. fo. 26 (Dowling,, 'Latymer's Cronickille', p. 53 Google Scholar). Warnicke is deur Latymer oortuig van haar huishouding en Foxe, van haar liefdadigheid dat 'Anne nie net 'n hoë morele en liefdadigheidsstandaard stel nie, maar ook 'n godsdienstige voorbeeld, want sy wou hê dat haar huishouding as 'n Christelike' skouspel 'vir ander moes dien' (Opkoms en val van Anne Boleyn, pp. 149 –51) Google Scholar.
18 P [ublic] R [ecord] O [ffice], SP1/76, fo. 195 (Brewer, JS, Gairdner, J. en Brodie, RH, red., L [etters en] P [apers, buitelandse en binnelandse, van die bewind van Henry VIII] (1862 - 1932), VI, 613 Google Scholar) , aangehaal deur Dowling,, 'Latymer's Cronickille', pp. 33 –4Google Scholar.
19 Bernard, G. W., 'The fall of Anne Boleyn', English Historical Review, CVI (1991), 584 - 610 CrossRefGoogle Scholar E. W. Ives, 'The fall of Anne Boleyn reconsidered', ibid. CVI (1992), 651–64 G. W. Bernard, 'The fall of Anne Boleyn: a jojoinder', ibid. CVII (1992), 665–74.
20 B [ritish] L [ibrary], Cotton MS, Otho C x, fos. 229–229 v (Ellis, H., red., Oorspronklike letters ter illustrasie van die Engelse geskiedenis, II volumes in 3 reekse, 1824 - 1826, 1st series, II, 54 –6Google Scholar LP, X, 793).
21 Foxe,, Handelinge en monumente, IV, 656 –8Google Scholar vgl. Manley, F., Marc'hadour, G., Marius, R. en Miller, C. H., reds., The complete works of St Thomas More, VII (1990), 437–44 Google Scholar Warnicke,, Opkoms en val van Anne Boleyn, bl. 112 Google Scholar. Foxe stel onmiddellik nadat hy die verslag in die teks aangehaal het 'n ander weergawe neer waarin Anne geen rol gespeel het nie: een van die voetgangers van die koning het Henry van die boek vertel en 'n afskrif van twee handelaars gekry. Ives,, Anne Boleyn, bl. 163 n. 39Google Scholar stel voor dat dit moontlik is wat werklik gebeur het, en voeg by dat Foxe (of sy informante) Fish se boek met Tyndale's kan verwar het.
22 Nichols, JG, red., Narratives of the Reformation, Camden Society, 1ste reeks, LXXVII (1859), bl. 52 –6Google Scholar Strype, J., Kerklike gedenktekens (3 volumes, 1822), I, 171 –2Google Geleerde. Warnicke gaan verder as die getuienis deur aan te dui dat Anne die boek verkry en aangebied het ná die verdaging van die legatine hof toe die koning ongunstig teenoor Rome was (Opkoms en val van Anne Boleyn, bl. 113).
23 Vgl. Bernard, G. W., 'The pardon of the clergy reconsidered', Journal of Ecclesiastical History, XXXVII (1986), 258 –87CrossRefGoogle Scholar.
24 LP, V, 850, 1013 VI, 232 VIII, 666. Warnicke meen dat Chapuys 'die term waarskynlik gebruik het om 'n wye reeks hervormers te omvat, want dikwels word ondersteuners van Erasmus as Lutherane bestempel' (Opkoms en ondergang van Anne Boleyn, p. 107)
25 Starkey, D., Die bewind van Henry VIII: persoonlikhede en politiek (1985), bl. 91 Google Scholar Ives,, Anne Boleyn, bl. 313 Google Scholar Warnicke, Opkoms en val van Anne Boleyn, pp. 25, 27, 109, 153 Google Scholar.
26 Ives,, Anne Boleyn, bl. 313 Google Scholar Deansley, M., Die Lollard Bybel (1920), pp. 6 - 7, 336, 339–40, Google Scholar Tait, MB, 'The Brigittine monastery of Syon (Middlesex) with special reference to its monastic usages', Universiteit van Oxford D.Phil, proefskrif, 1975 , pp. 74 –5, 217–19 Google Scholar Swanson, RN, Kerk en samelewing in laat -Middeleeuse Engeland (Oxford, 1989) p. 25 Google Scholar Die mirre van ons dame (1530) (S.T.C.17542) Blunt, J. H., red., The myroure of oure ladye, Early English Text Society, ekstra reeks XIX (1873), xl –xliv Google Scholar Collins, A. J., red., Die Bridgettine breviary by Syon Abbey, Henry Bradshaw Soc. (1969 vir 1963), pp. Xxxi –xlGoogle Scholar.
27 Aston, M., Engeland se ikonikaste: wette teen beelde (Oxford, 1988), p. 417, nrs. 6–7Google Scholar Elton, G. R., Hervorming en vernuwing (Cambridge, 1973), pp. 71 –6Google Scholar.
30 Ives,, Anne Boleyn, pp. 289 –92, 317, 322, 326 Google Scholar.
31 Ibid. pp. 292, 318–19. BL, Harleian MS 6561.
32 BL Royal MS 16 E XIII. Ives,, Anne Boleyn, pp. 293, 319, 321 Google Scholar Mayer, CA, 'Anne Boleyn et la version originale du "sermon du bon pasteur" d'Almanque Papillon', Bulletin de la société de l'histoire du protestantisme français ', CXXXII (1986) , 337 –46Google Scholar (ek is hierdie verwysing verskuldig aan dr AC Duke) Mayer, CA, '' Le semon du bon pasteur ': un problème d'attribution', Bibliothèque d'humanisme et renaissance, XXVII (1965), 286 - 303 Google Scholar (teks ingesluit).
33 Ives,, Anne Boleyn, pp. 293, 319, 321, 325–6 Google Scholar.
35 Mayer,, 'Version originale', p. 341 Google Scholar (reëls 467–80, 485–90).
37 Ives,, Anne Boleyn, pp. 314 –15Google Scholar vgl. Warnicke, Opkoms en val van Anne Boleyn, bl. 153 Google Scholar.
38 Dowling,, 'Anne Boleyn and reform', p. 30 Google Scholar, met verwysing na BL Sloane MS 1207, vir teks.
39 Shakespeare, J. en Dowling, M., 'Godsdiens en politiek in die middel van Tudor England', Bulletin of the Institute of Historical Research, LV (1982), 97 Google Scholar vgl. LP, vii, 197.
40 Ives,, Anne Boleyn, pp. 7 - 8, 322–3Google Scholar BL, Harleian MS 6148, fo. 79b (LP, VII, 693).
41 LP, VII, 693. Foxe stel voor dat Anne die vrylating uit die gevangenis van Thomas Patmore verseker het - een van sy 'broers', so word ons vertel, 'so 'n saak by die koning (deur middel van die koningin) aangepak het dat hy na drie jaar gevangenisstraf, hy is vrygelaat 'en 'n kommissie onder Audley, Cranmer en Cromwell aangestel om ondersoek in te stel na die onregverdige handelinge van biskop Stokesley. Patmore was geensins 'n uitdagende hervormer om Foxe se rekening nie: miskien is Anne deur die eenvoudige menslikheid aangeraak eerder as noodwendig deur godsdienstige oortuiging (Handelinge en monumente, V, 36–7).
43 Bergenroth, GA, de Gayangos, P., Hume, MAS, Mattingly, G. en Tyler, R., reds., Calendar of state papers, Spaans (13 deel in 20, 1862 - 1954), V (i) , geen. 40, bl. 118 Google Scholar.
44 LP, VII, 170, X, 345. Vgl. ook Bruce, J. T. en Perowe, T. T., reds., Korrespondensie van Matthew Parker 1535–1575, Parker Society (1853) Google Scholar, nr. 3.
45 Epistre contenant le proces criminel faict a l'encontre de la royne Anne Bovllant d'Angleterre (Lyon, 1545) Google Scholar -teks gedruk in Ascoli, G., La Grande Bretagne devant l'opinion française depuis la guerre de cent ans jusqu'à la fin du XVIe siècle (Parys, 1927) Google Scholar. Vgl. Dowling,, 'Latymer's Cronickille', pp. 37 –8Google Scholar.
46 James, S. E., 'The devotional geskrifte van koningin Catherine Parr', Transactions of the Cumberland and Westmorland Antiquarian and Archaeological Society, LXXXII (1982), 135 –40Google Scholar 'Queen Kateryn Parr (1512-1548)', ibid. LXXXVIII (1988), 107–20 (alhoewel nie een van hulle baie nuttig is in die karakterisering van Parr se teologie nie).
47 Redworth, G., vraestelle gelees by Christ Church, Oxford, 5 06 1986 en 4 Junie 1987Google Scholar.
48 Bodleian, MS Don c. 42 foos. 28–28 v (Dowling,, 'Latymer's Cronickille', p. 56 Google Scholar).
49 Foxe,, Handelinge en monumente, V, 60, 135–6Google Scholar Bodleian MS Don. c. 42 fo. 29 v (Dowling,, 'Latymer's Cronickille', pp. 59 - 60 Google Scholar).
50 Warnicke neem kennis van die rol van verskeie van diegene wat as biskoppe aangestel is in 'die peiling van die universiteite oor Leviticus' (Opkoms en val van Anne Boleyn, bl. 156), maar hul betrokkenheid was wyer as wat dit suggereer.
51 LP, IV (iii), 5945, 5983, 5996, 6026, 6073, 6154–5.
53 LP, IV (iii), 3913, 4119, 4167, 4251 VI 419, 432, 1013, 1058. Op een plek stel Foxe voor dat Gardiner 'eers na Rome gestuur is, en daarna na die keiser met Edward Foxe, as hoofagent in die namens die dame Anne deur wie hy ook bo die bisdom Winchester verkies is '(Handelinge en monumente, VII, 586). Maar later, met dieselfde onwaarskynlikheid, het Foxe Gardiner gesien as verantwoordelik vir Anne se ondergang (Handelinge en monumente, V, 135, 137).
54 LP, VI, 89, 142, 180 Kelly, H. A., Die huweliksproewe van Henry VIII (Stanford, 1976), pp. 222 –38Google Scholar.
55 Foxe,, Handelinge en monumente, VIII, 8, 10Google Scholar Nichols,, Vertellings, bl. 242 Google Scholar.
56 BL, Cotton MS, Otho C x. fo. 230 (LP, x, 792).
57 Foxe,, Handelinge en monumente, VIII, 6 - 10, esp. 10Google Scholar. Dowling,, 'Latymer's Cronickille', p. 59 Google Scholar n. 26, noem Foxe, Handelinge en monumente, VII, 6 Google Scholar, ter ondersteuning van haar suggestie dat 'moontlik Anne se bemiddeling hom wel die see van Canterbury bekom het', maar die verwysing is verkeerd en niks in Handelinge en monumente, VIII, 6–10 ondersteun dit.
64 Vgl. Warnicke se opmerking dat 'om aan te dui dat Anne alleen vir hierdie manne gewen het, óf die biskoppe óf voldoende gevorderde posisies in die kerk wat hul daaropvolgende biskoplike verkiesing moontlik gemaak het, sou wees om haar invloed op godsdienstige aangeleenthede grootliks te oordryf. Die koning, sy nuwe aartsbiskop van Canterbury en Cromwell ... het persoonlike agendas gehad en belangrike belange om by die keuse van nuwe biskoppe te beskerm, maar let op haar latere verwysing na 'die agt Henriciaanse biskoppe wat Anne bevoordeel' (Opkoms en val van Anne Boleyn, bl. 156).
66 Foxe,, Handelinge en monumente, V, 135 Google Scholar VII, 461.
67 LP, VI, 246–7, 317, 411–12, 433 (i – iii), 573, 796, 1214 Foxe, Handelinge en monumente, VI app VII, 459–60, 473–7. Elton, G. R., Policy and police (Cambridge, 1972), pp. 112–17Google Scholar.
68 LP, VI, 1249 VII, 29–30, 32, 228.
69 LP, VII, 578 Whiting, R., 'Abominable idols: images and image-breaking under Henry VIII', Journal of Ecclesiastical History, XXXIII (1982), 39 Google Scholar.
70 LP, IX, 203, 252, 272 X, 1257 (ix) XI, 117 (7). Vgl. die kommentaar in Woordeboek van nasionale biografie, XI, 615, 'vind ons in sy geskrifte geen uitdrukking van respek vir haar nie'.
73 LP, V, 297 Foxe,, Handelinge en monumente, IV, 679 –80Google Scholar.
74 Foxe,, Handelinge en monumente, V, 135 –6Google Scholar.
77 BL, Cotton MS, Otho C x. fos. 226–226 v (LP, x, 792) LP, x, 942 (waarin Shaxton ook gehoop het dat Cromwell nie minder ywerig sou wees om die eer van God en sy heilige woord uiteen te sit as toe die koningin nog gelewe het - soos sy hom dikwels aangehits het).
78 Foxe,, Handelinge en monumente, V, 60 Google Scholar VIII, 71–2 LP, VII, 14, 19–21. Warnicke is onregverdig om die latere konserwatisme van Thirlby, Heath, en, kan 'n mens byvoeg, Shaxton te gebruik om die houding van Anne in die 1530's te belig (Opkoms en val van Anne Boleyn, pp. 158, 162).
80 PRO, SP6/1 fos. 7–10 v (LP, x, 615 (4), gedeeltelik aangehaal deur Lehmberg, SE, The Reformation Parliament 1529–1536 (Cambridge, 1970), pp. 244 –5) Google Scholar het die opskrif 'Heirafter after the sume of the most speciall and principall places wheiche meester Skyppe het in sy preek gesê in die kynges chappell apon passie Sondag in die yer van ons heer 1536 '(PR O SP6/2 fos. 1-3 is 'n korter opsomming). PRO SP1/103 fos. 75–81 is 'n reeks 'ondervragings en artikels wat bewonder moet word vir die voorganger wat die preek in die Corte on Passion Sonday begin'. Die teks van die ondervragings verwys na die preek soos dit in die vastyd en voor lede van die koningsraad gepreek is. Dit is moeilik om te sien waarom die toeskrywing verkeerd moet wees. Daar is geen bewyse van wat, indien enigiets, gebeur het nie: dit lyk asof Skip se loopbaan nie geraak is nie. Vgl. Dowling,, 'Latymer's Cronickille', p. 36 Google Scholar, vir die suggestie dat Anne slegs evangeliste in diens geneem het.
82 PRO, SP1/103 fos. 77, 75 v.
88 Ibid. fos. 8–8 v. Vgl. die klagte wat die kerk in die Antwoord van die ordinare in 1532 dat 'die bose dade en dade van mense die meer standaard van die spesifieke mense is, en nie van die hele orde van die geestelikes nie' (Gee, H. en Hardy, WJ, red., Dokumente ter illustrasie van die Engelse kerkgeskiedenis ( 1896), p. 161 Google Scholar).
90 PRO, SP6/1 fos. 8 v –9. Vir 'n studie van 'n kontemporêre toneelstuk, Goddelike Queene Hester, gebaseer op die verhaal van Ahasuerus, Aman en Hesther, waarskynlik om 'n vergelykbare konserwatiewe saak ter verdediging van die kloosters in 1529 te maak, sien Walker, G., Plays of persuasion: drama en politiek aan die hof van Henry VIII (Cambridge, 1991) , pp. 102 –32CrossRefGoogle Scholar. Sien 'n vergelyking van Thomas Cromwell met Aman en die pelgrims van genade met die JodeLP, XII i 1021 (5).
91 PRO, Sp6/1 fos. 9–9 v sp1/103 fo. 79.
92 skip verdedig hier nie die apotropiese krag van heilige water, heilige brood, heilige as en palmbome (dit wil sê hul mag om demone, siektes en onheil te verdryf nie), maar eerder hul waarde as hulpmiddels vir die insameling en herinnering aan fundamentele Christelike waarhede. Dit is onlangs voorgestel deur Duffy, E., Die ontdaan van die Allars: tradisionele godsdiens in Engeland 1400–1580 (1992) Google Scholar, in 'n ontleding van die tien artikels van 1536 en van radikale predikers in Kent in die vroeë 1540's, dui so 'n beklemtoning op 'n terugtrekking van tradisionele godsdiens (pp. 393–4, 439). Maar om Skip se preek so te interpreteer, sou wees om so te vlieg, sou wees om te vlieg in die lig van wat die preek in sy geheel beskou. Dit is duidelik dat Skip by die verduideliking van die belangrikheid van hierdie seremonies en by die onderskeid tussen seremonies en moontlike misbruik van sulke seremonies, nie vir hul afkeuring pleit nie, maar eerder om hulle te beskerm teen oordrewe kritiek en om hulle te beskerm teen direkte afskaffing. . In stryd met sy vroeëre standpunt, gaan Duffy in sy bespreking van die Marian -kerk (bl. 533) terloops agter, en myns insiens meer insiggewend, dat hierdie soort strategieë een van die maniere was waarop Henriciaanse konserwatiewes, soos Cuthbert Tunstall, biskop van Durham, en Edmund Bonner, biskop van Londen, het probeer om die afskaffing van seremonies heeltemal te voorkom. Dit is opvallend dat die getuienis van hierdie preek Skip in hul geselskap sou plaas.
93 PRO, SP6/1 fo. 9v. vgl. Lehmberg, Reformasie parlement pp. 244 –5Google Scholar, maar let op dat die teks nie praat van 'innovasies' nie, maar van 'veranderings'.
Jodie Turner-Smith beeld die noodlottige vrou van Henry VIII uit in 'n nuwe mini-reeks. Die vertoning het debat in Brittanje veroorsaak, wat 'n punt is.
Anne se verhaal, wat 'n besondere plek in die Britse kollektiewe verbeelding inneem, het 'n oorvloed fiksionaliseerde voorstellings op die skerm ("The Tudors") en in die letterkunde ("Wolf Hall") veroorsaak. Dit word gewoonlik vertel as 'n moreel twyfelagtige jong vrou wat 'n ouer koning verlei om sy vrou en sy kerk te verlaat, voordat sy tereggestel word omdat sy nie 'n manlike erfgenaam gebaar het nie.
Maar die nuwe mini-reeks, wat verlede week in première op Channel 5, een van die Britse omroepers in die staatsdiens, probeer om Anne se verhaal te herformuleer, maar fokus eerder op haar laaste maande en hoe sy probeer het om krag te behou in 'n stelsel wat haar baie min gewaarborg het.
Die reeks gebruik 'n uiteenlopende rolprentboek, soortgelyk aan die Netflix-drama "Bridgerton" uit die Regency-era. Maar terwyl die karakters van die vertoning fiktief is, speel 'akteurs van kleur' ​​in 'Anne Boleyn' verskeie wit historiese figure: die Brits-Ghanese akteur Paapa Essiedu speel Anne se broer George Boleyn, en die Brits-Brasiliaanse aktrise Thalissa Teixeira beeld Madge Shelton, Anne se neef en vrou-in-wag.
Ander het egter die perspektief van die program verwelkom. Olivette Otele, professor in die geskiedenis van slawerny en geheue van slawerny aan die Universiteit van Bristol, het in die koerant The Independent opgemerk dat die reeks op 'n tydstip gekom het toe Brittanje 'op soek was na' hoe hy sy koloniale verlede sou verstaan. "Die verlede is slegs 'n veilige ruimte as dit 'n leerarea word wat oop is vir almal," skryf sy ter ere van die reeks.
Tydens die persvertoning van die program het Turner-Smith se opmerkings oor die behandeling van die koninklike familie van Meghan, hertogin van Sussex-insluitend dat dit 'n gemiste geleentheid vir haar in die gesin was 'in Brittanje opskrifte gemaak.
Meghan se behandeling deur die paleis-wat sy vir Oprah Winfrey in 'n bomonderhoud in Maart vertel het, het haar tot selfmoordgedagtes gedryf-is verteenwoordigend van 'hoe ver ons nog nie met patriargale waardes gekom het nie', het Turner-Smith gesê.
'Dit dui aan hoe ver ons nog nie gekom het in terme van die monargie nie en dat iemand 'n buitestaander is en anders is en die ruimte kan navigeer,' het sy gesê en bygevoeg dat 'jy soveel parallelle kan trek as jy kyk vir hulle "tussen Anne en Meghan se pogings om die lewe in 'n Britse paleis uit te vind.
'Daar is baie min ruimte vir iemand wat bruin is om die monargie aan te raak,' het Turner-Smith gesê-wat, nadat hy as Anne aangestel is, ten volle verwag het dat die beweging kritiek in die land sou veroorsaak.
Dr Stephanie Russo, die skrywer van 'The Afterlife of Anne Boleyn: Representations of Anne Boleyn in Fiction and on the Screen', het gesê dat daar baie redes is vir Brittanje se fassinasie met en gehegtheid aan die Tudors, en spesifiek Anne. Die 'sepie' van 'n jonger vrou wat 'n langtermynhuwelik ontwrig, bly fassinerend, het sy gesê, net soos die opkoms en ondergang van 'n magtige vrou.
In die mini-reeks val Anne in die guns van Henry ná 'n doodgeboorte. Maak nie saak hoe nominaal kragtig of ambisieus sy is nie, sy pas nie by die kragte wat haar wil blus nie, wat haar man, sy adviseurs en die land se regstelsel insluit. Die hele tyd probeer sy om nie kwesbaarheid in die openbaar te toon nie.
'Daar word van Henry gepraat as hierdie wonderlike man, omdat hy al hierdie vroue gehad het' en sommige van hulle vermoor het, het Turner-Smith gesê. 'Dit is net soos: Eintlik is daar 'n vrou in die middel van hierdie verhaal wat so dinamies en fassinerend en interessant is.
Rachel Walker studeer onlangs aan die Universiteit van Glasgow met 'n eersteklas honneursgraad in Engelse letterkunde en geskiedenis, nadat sy haar voorgraadse proefskrif oor Anne Boleyn se betrokkenheid by geslagsrolle in die sestiende eeu geskryf het. Sy skryf tans kortverhale, funksies en film- en teaterresensies vir verskillende studentetydskrifte, tree op as die lidmaatskapbetrokkenheidsbeampte van die Scottish Writers 'Centre en is tans die kreatiewe redakteur by die universiteit se qmunicate -tydskrif. Haar blog kan hier aanlyn gevind word.
Volgens Tudor -standaarde was Anne Boleyn inderdaad buitengewoon gevaarlik. By die meeste bekend as die transgressiewe Tudor -koningin met 'n gretige seksuele aptyt en 'n onversadigbare hebsug na mag - 'n idee wat deur fiksie gewild gemaak word, soos Philippa Gregory's The Other Boleyn Girl - het sy 'n omstrede figuur gebly sedert haar eerste verskyning op die Tudor -politieke toneel as Henry 'VIII se' ander vrou '. Of sy nou as promiskuus of vroom beskou word, 'n egbreker of 'n slagoffer, 'n politieke speler of 'n geliefde speelbal van 'n sterkgesinde koning , een ding is duidelik: Anne se reputasie as 'n gevaarlike vrou berus slegs op haar onvermoë om die rol te vervul. van die gehoorsame, selfvernietigende vrou wat deur Henry verwag is.
Die dogter van 'n opkomende hofbeampte, Anne, is opgevoed in die koninklike howe van Bourgondië en Frankryk, en keer terug na Engeland om as eerster van Henry VIII se eerste vrou, Katherine van Aragon, op te tree. Dit was 'n tydperk waarin vroue as onderdanig en onderdanig geïdealiseer is, en Katherine het, deur haar vroomheid, vroulike toewyding en algemene sagmoedigheid, wonderbaarlik gekonformeer. Sestiende -eeuse skrywers beklemtoon dat 'n goddelose vrou 'in stryd met haar man' is en dat 'kuisheid, skaamte en matigheid' die grootste deugde is wat 'n vrou kan hê.  Selfs Henry VIII het in sy polemiese 'A Glasse of the Truthe' nadruklik gesê dat 'die man die vrou moet regeer'.  Dit was eers toe Henry dreig om van Katherine vir die jonger, meer uitlokkende Anne te skei dat haar vaste nakoming van die mite van Henry se superioriteit gebreek het.Stewige ondersteuners van Katherine se vurige katolisisme het om haar saamgedrom en die eeue oue tweespalt van die Madonna en die hoer geskep: met Katherine as die deugsame, moederlike Madonna en Anne as die amorele, reformistiese hoer. Namate die groot saak van die egskeiding vorder en die vyandigheid teenoor Anne toeneem, word hierdie voorstelling slegs verstewig.
Anne word dus van die begin af as gevaarlik beskou: 'n uitdaging vir geïdealiseerde vroulikheid wat verwyder moet word. Baie van haar optrede word verduister deur eeue van hagiografie en demonisering, met hedendaagse bronne wat haar suiwerheid of haar wraakgierigheid oordryf, 'n polarisasie wat grootliks afhang van die skrywer se godsdiens. Biografie, historiese analise en fiktiewe vertelling het die voorbeeld gevolg: skrywers, wat berus op die gebrek aan werklike bewyse van Anne se gevoelens en motiewe, het haar in staat gestel om in 'n leë ruimte te verander waaruit hul onderskeie agendas gestoot kan word. Dit maak dit moeilik om na te dink oor die 'regte' Anne, 'n onteenseglik omstrede figuur wat onder die loep kom en 'n volgehoue ​​fassinasie ondergaan, wat weerklink deur die behandeling van Henry se ander vyf vroue, of soortgelyke minnaresse deur die geskiedenis.
Ondanks die beperkte inligting, is die primêre portret van Anne wat uit die bronne verskyn, 'n onafhanklike en selfgeldende vrou. Dit was geensins so afwykend vir die tydgenote van Tudor soos dit mag lyk nie: die vroeë sestiende eeu spog met verskeie sulke aristokratiese vroue, van Henry se eie ouma Lady Margaret Beaufort tot sy suster prinses Mary, wat die standaard van die gereëlde huwelik trotseer het. Ondanks die heersende Tudor-fantasie dat vroue sagmoedige, meningslose wesens is, het aristokratiese vroue baie invloed op patronaatskap en politiek uitgeoefen-hulle geniet lang, suksesvolle loopbane by die hof in diens van hul gesin en bestuur die boedel van hul eggenote in hul afwesigheid of werk kry as die inwagende dame van die koningin.
Anne het tot 'n mate aan hierdie model voldoen. Sy het vervolgde evangeliste ondersteun, opdrag gegee om patronaatskap van godsdienstige werke te aanvaar en te aanvaar, en familielede bygestaan ​​deur dit binne die hof te bevorder. Ten spyte van haar aangetaste reputasie, toon gewigtige bewyse selfs dat sy 'n maagd gebly het voor die huwelik.
Maar sy was geensins die perfekte vrou nie: ongeag die algemene neigings of versagtende faktore, as 'n vrou se man sou verwag dat sy as 'n behoorlike, geïdealiseerde vrou sou optree, moet sy dit nakom - dubbel so as haar man die koning was. Anne kon nie die 'wasse vrou van konvensionele verwagting wees nie, om gevorm te word of beïndruk te word deur die wil van haar man'  Anne was onstuimig, onvanpas en uitdagend en was geneig tot uitbarstings en onopvallende grappe, maar Henry het self gekla oor haar 'arrogansie en oorheersende houding en klaend gesê dat sy nie soos Katherine was nie, wat nog nooit in haar lewe hard met hom gepraat het nie '.  Hierdie stelling onthul vroulike gesindhede van Tudor ten opsigte van vroulikheid: as meesteres moes Anne uitdagend en aanloklik wees en komplekse emosionele dramas opvoer om Henry te laat smag na haar, maar as vrou moet sy 'n ondersteunende nonentiteit wees. maar verwyder uit kontemporêre kommentaar.
Haar status as 'die ander vrou' het vyandigheid verseker, ongeag haar optrede, en namate die identiteit van vroue gekonstrueer is met verwysing na hul verhoudingstatus, het Anne se onbepaalde status beteken dat die etiket van 'n hoer 'n wettige aanname was, 'n oortuiging wat deur haar atypiese versterk is ' maagdelike gedrag, soos om agter Henry te sit of alleen saam met hom te eet.
Anne weerspreek nie haar mandaat as koningin nie en vervul in sommige gevalle haar rol goed: hoewel dit histories naïef is om haar te bestempel as 'n proto-feministiese figuur wat die retoriese glasplafon verpletter-nie die minste omdat die Tudor-glasplafon veel meer is nie buigsaam as wat gewoonlik veronderstel word - haar uitdaging van die geïdealiseerde vroulikheid uit die sestiende eeu blyk meer gewortel te wees in haar persoonlikheid en ongekende omstandighede eerder as enige doelbewuste neiging tot rebellie. Maar, ongeag dit, die feit bly staan ​​dat Anne, op drie Mei kort huwelik en nege jaar sedert Henry se internasionaal gepubliseerde en uitgerekte egskeidingsaak begin is, op 19 Mei 1536 tereggestel is vir egbreuk en verraad.
Op 'n basiese vlak was Anne se teregstelling onlosmaaklik gekoppel aan haar posisie as die vrou van Henry, wat op 'n baie duidelike manier geslag was, en slegs koninginne kon egbreuk wettiglik as verraad beskou en teregstel weens hierdie oortreding, en slegs vroue kon gestraf word vir seksualiteit en egbreuk. , aangesien die heersende dubbele standaard mans toegelaat het om buite-egtelike aangeleenthede aan te gaan sonder gevolge. Die verhoor op 15 Mei beskuldig Anne van owerspel met vier mans, benewens haar broer George, en van die planne om die koning te vermoor en in plaas daarvan met een van haar minnaars te trou. Die getuienis word dikwels as onakkuraat beskou, en Anne beskuldig van opdragte in paleise myl weg van haar werklike aangetekende plek en hang af van omstandighede wat vir die onbevooroordeelde toeskouer irrelevant blyk te wees, soos om aan George te skryf om hom in kennis te stel van swangerskap en vlugtigheid hoflike flirtasies, aktiwiteite wat algemeen in die konteks van die hof was, selfs al was dit twyfelagtig vir 'n koningin wat waardig en afsydig moes gebly het. Anne se openbare bestaan ​​het logies 'n verhouding sonder 'n soort tussenganger verhinder, en die verhore het blykbaar voordeel getrek uit Anne se onaangename reputasie in die afwesigheid van egte getuienis en belydenisse, en het 'n gretige seksualiteit aan Anne toegeskryf deur haar 'aanloklikheid, verkryging en aansporing' van haar skelm sake.  Haar reputasie was dus genoeg bewys om toeskouers van haar skuld te oortuig.
Maar as Anne nie skuldig was nie - 'n moontlikheid wat vandag nog die historiese opinie verdeel - waarom is sy dan vermoor? Daar is verskillende teorieë, wat wissel van 'n sameswering wat deur Henry se minister Thomas Cromwell georkestreer is tot 'n teregstelling wat Henry self stilswyend aangevoer het. Aangesien Anne se mag uitsluitlik gegrond was in haar rol as vrou - haar van Henry ontneem en haar invloed vinnig sou gedemineer word - was dit 'n logiese taktiek om haar aan te val omdat sy misluk het. Sy het nie daarin geslaag om die belangrikste seun te produseer nie, die hoop waarop haar huwelik met Henry berus het, en daar is bewyse dat Henry al hoe meer verveeld en geïrriteerd raak oor sy vrou, kwaad vir haar onophoudelike 'inmenging in sake'.
Ongeag die motivering vir Anne se teregstelling, is dit duidelik dat sy aangeval is op 'n manier wat by haar twyfelagtige deug pas: om haar dood op 'n oortuigende en geloofwaardige manier te bewerkstellig, word die geslagsbeperkings wat Anne se lewe gevorm en belemmer het, daarna teen haar toegepas . Maar in die laaste oomblikke van haar lewe wou Anne nie voldoen aan veeleisende patriargale standaarde nie: na verwagting om haar skuld te erken en haar skuld te erken, beëindig sy haar laaste toespraak sonder enige toegewing. Dit was 'n stelling wat, hoewel dit beslis nie as 'n feministiese verkondiging bedoel was nie, haar in staat gestel het om weerstand te bewerkstellig en haar eie agentskap en subjektiwiteit te verkondig.
Wat tydgenote as Anne se intrinsieke vroulikheid beskou het, verseker haar status as een van die gevaarlikste vroue van die Tudor -tydperk: in werklikheid so gevaarlik dat sy uit haar omstrede posisie as koningin verwyder is om vervang te word deur 'n smaakliker, gehoorsaam en 'vroulik' 'opvolger. En waarom is sy as so gevaarlik beskou? Juis omdat sy presies gedoen het soos sy wou en geweier het om aan patriargale standaarde te voldoen.
Anne Boleyn and Public Opinion - History
Vir 'n vrou wat so 'n belangrike rol in die Engelse geskiedenis gespeel het, weet ons baie min oor haar vroegste jare. Antonia Fraser stel Anne se geboorte op 1500 of 1501, waarskynlik in Blickling (Norfolk) en die geboortedatum blyk einde Mei of begin Junie te wees. Ander historici het Anne se geboorte so laat as 1507 of 1509 gebore.
Anne het 'n deel van haar kinderjare by die hof van die aartshertogin Margaret deurgebring. Fraser stel haar ouderdom op 12-13, aangesien dit die minimum ouderdom vir 'n 'fille d'honneur' was. Dit is van daar dat sy oorgeplaas is na die huishouding van Maria, Henry VIII se suster, wat getroud was met Louis XII van Frankryk. Anne se suster Mary was reeds by die 'Franse koningin'. Toe Louis egter sterf, keer Mary Boleyn saam met Mary Tudor terug na Engeland, terwyl Anne in Frankryk bly om Claude, die nuwe Franse koningin, by te woon. Anne het die volgende 6 of 7 jaar in Frankryk gebly. Vanweë haar posisie is dit moontlik dat sy by die Field of Cloth of Gold was, die beroemde ontmoeting tussen Henry VIII en die Franse koning, Francis I.
'N Aanhaling van die Venesiaanse ambassadeur het gesê dat sy' nie een van die mooiste vroue ter wêreld is nie. '. Sy is as matig mooi beskou. Maar 'n mens moet oorweeg wat 'mooi' was in die 16de eeu. Anne was die teenoorgestelde van die bleek, blondharige, blouoogbeeld van skoonheid. Sy het 'n donker olyfkleurige vel, dik donkerbruin hare en donkerbruin oë wat dikwels swart voorgekom het. Daardie groot donker oë is dikwels uitgesonder in beskrywings van Anne. Sy het dit duidelik gebruik, en die bekoring wat dit gewek het, tot haar voordeel, waar moontlik.
Dit is onbekend presies wanneer en waar Henry VIII die eerste keer opgemerk het. Dit is waarskynlik dat Henry probeer het om Anne sy minnares te maak, aangesien hy haar suster Mary jare tevore gehad het. Miskien, op grond van die voorbeeld van Elizabeth Woodville, koningin van Edward IV (en ouma van moeders vir Henry VIII), wat na bewering aan koning Edward gesê het dat sy slegs sy vrou sou wees, nie sy minnares nie, het Anne Henry VIII seksuele gunste ontken. Ons weet nie wie die eerste keer die idee van 'n huwelik gehad het nie, maar uiteindelik het dit ontwikkel tot 'Koningin of niks' vir Anne.
In 1528 begin Anne se opkoms by die hof. Anne toon ook werklike belangstelling in godsdienstige hervorming en het moontlik 'n paar van die 'nuwe idees' aan Henry voorgestel en die haat van sommige lede van die hof opgedoen. Toe die hof die jaar Kersfees in Greenwich deurgebring het, het Anne in mooi woonstelle naby dié van die koning gebly.
Die regsdebatte oor die huwelik van Henry en Catherine van Aragon het voortgegaan. Anne was ongetwyfeld gefrustreerd oor die gebrek aan vordering. Haar beroemde humeur en tong verskyn soms in beroemde argumente tussen haar en Henry wat die hele hof kan sien. Anne was bang dat Henry sou teruggaan na Catherine as die huwelik nie vernietig kon word nie en Anne tyd sou mors wat sy kon gebruik om 'n voordelige huwelik te maak.
Anne was nie gewild onder die mense van Engeland nie. Hulle was ontsteld toe hulle verneem dat Anne tydens die Kersvieringe van 1529 voorrang geniet bo die hertoginne van Norfolk en Suffolk, waarvan die laaste die suster van die koning, Mary, was.
In hierdie tydperk toon rekords dat Henry meer en meer aan Anne begin spandeer het om vir haar klere, juweliersware en dinge vir haar vermaak te koop, soos kaarte speel en boë en pyle.
Planne vir die kroning van Anne het begin. Ter voorbereiding is sy per water van Greenwich na die Tower of London gebring, geklee in gouddoek. Daar word gesê dat die skuitjies wat haar volg, vier myl langs die Teems strek. Op 1 Junie verlaat sy die toring in optog na die Westminster Abbey, waar sy 'n gekroonde en gesalfde koningin word tydens 'n seremonie onder leiding van Thomas Cranmer, die aartsbiskop van Canterbury. [Lees 'n verslag van haar kroning]
Anne weet nou dat dit noodsaaklik is dat sy 'n seun baar. Teen Januarie 1534 was sy weer swanger, maar die kind is óf 'n miskraam óf doodgebore. In 1535 word sy weer swanger, maar miskraam aan die einde van Januarie. Na bewering was die kind 'n seuntjie. Die koningin was baie ontsteld en het die miskraam die skuld gegee vir haar gemoedstoestand nadat sy gehoor het dat Henry 'n val in die duiwel geneem het. Sy moes op hierdie stadium geweet het dat haar versuim om 'n lewende manlike erfgenaam te produseer, 'n bedreiging vir haar eie lewe is, veral omdat die begeerte van die koning vir een van haar wagte, Jane Seymour, begin toeneem het.
Op Maandag die 15de is die koningin en haar broer tereggestel in die Great Hall of the Tower of London. Na raming het ongeveer 2000 mense dit bygewoon. Anne gedra haar op 'n kalm en waardige manier en ontken al die aanklagte teen haar. Haar broer is daarna verhoor, terwyl sy eie vrou teen hom getuig het (sy het haar later in die skandaal van Kathryn Howard gekry). Alhoewel die getuienis teen hulle skraal was, is hulle albei skuldig bevind, en die vonnis is gelees deur hul oom, Thomas Howard, die hertog van Norfolk. Hulle moes óf op die brandstapel verbrand word (wat die straf vir bloedskande was) óf na die oordeel van die koning onthoof word.
Anne het geweet dat haar tyd binnekort sou kom en begin histeries word, haar gedrag swaai van groot vaalheid na snikkende liggaamsdele. Sy het nuus ontvang dat 'n deskundige swaardvegter uit Calais ontbied is, wat ongetwyfeld 'n skoner slag met 'n skerp swaard sou lewer as die tradisionele byl.Dit is toe dat sy die beroemde opmerking oor haar 'nekie' maak.
Dit is interessant dat die huwelik van die koningin met die koning kort voor haar teregstelling op aanklag van egbreuk ontbind en ongeldig verklaar is. 'N Mens sou jou dan afvra hoe sy kon egbreuk gepleeg het as sy eintlik nooit met die Koning getroud was nie, maar dit word misgekyk, net soos baie ander vervalle logika in die aanklagte teen Anne.
Conor Byrne, skrywer van Katherine Howard: 'n nuwe geskiedenis is 'n Britse voorgraadse student wat geskiedenis studeer aan die Universiteit van Exeter. Conor is vanaf die elfjarige ouderdom gefassineer deur die Tudors, die middeleeuse en vroeë moderne geskiedenis, veral die lewens van Europese konings en koninginne. Sy navorsing oor Katherine Howard, die vyfde konsort van Henry VIII van Engeland, het in 2011-12 begin, en sy eerste uitgebreide opstel oor haar, wat verband hou met die onderwerp van haar ondergang in 1541-2, is geskryf vir 'n Oxford University-kompetisie. Sedertdien het Conor 'n volledige studie van qyeen Katharine se loopbaan begin, wat oorspronklike navorsing bevat en gebaseer is op uitgebreide leeswerk in die sestiende-eeuse geslag, seksualiteit en eer. Sommige van die gevolgtrekkings wat gemaak is, is omstrede en sal waarskynlik aansienlike debat veroorsaak, maar Conor hoop op 'n deeglike herevaluering van Katherine Howard se lewe.
Conor bedryf 'n historiese blog wat 'n uiteenlopende reeks historiese onderwerpe en kwessies ondersoek. Hy is ook geïnteresseerd in die moderne Europese, Russiese en Afrikaanse geskiedenis, en, in die breër, ondersoek hy die lewens van die Middeleeuse koninginne, insluitend huidige navorsing oor die beswakte 'sy-wolf'-bruid van Edward II, Isabella van Frankryk.