Aan die voet van Capitol Hill in Washington, DC, dra 'n trio van gebeeldhouwde godinne wat die Vredesmonument genoem word, die eeue oue verdriet wat deur oorlog veroorsaak word, aan. Clio, die Griekse muse van die geskiedenis, staan ​​plegtig, haar kop gebuig; Huddled langs haar is die allegoriese figuur van Amerika, haar hand oor haar gesig, wat bitterlik op Clio se skouer huil. Aan die oostekant van die Vredesmonument staan ​​'n ander vrou. Al word 'n deel van haar regterarm ontbreek, word daar gesê dat sy een keer die olyftak van die vrede opgehef het.
Die vroulike gesig van die Vredesmonument is 'n vrou se storie wat in klip gesit is. Want net soos hierdie godinne die mens se hartseer oor die oorlog betrap, het ook baie vroue sedert September 11, 2001 het in hulself geworstel oor vrede en oorlog. Om by 'n ketting van vroue te strek, het hulle, soos hulle al eeue lank gevra het, gevra waarom die mens die eindtydse tragiese siklus van geweld en vergelding herhaaldelik herhaal. Weereens, hulle het getreurde lewens onnodig geoffer aan bittere politieke en godsdienstige wedywering. En weer, baie soos hul susters voor hulle in die verlede gedoen het, het vroue - elkeen op hul eie unieke manier, hetsy as genesers of onderwysers, aktiviste of kunstenaars - die eertydse soeke na vrede aangeneem. Want as die lewe waarin ons leef, 'n geestelike reis is, dan lei die pad wat ons as pelgrims reis, onvermydelik na die uiteindelike doel van vrede.
Tog lyk dit jammer dat ons net vrede waardeer in sy afwesigheid. Miljoene het byvoorbeeld die eenvoudige gewoonte wat die dag voor die September 11-tragedies gemerk het, getreur. Oornag het die vrede so vlugtig geword soos die robyn en smaragblare wat die volgende dae deur die lug op die grond gedryf het. Inderdaad, omdat blywende vrede in enige vorm, binne of buite, so skaars is, kan dit gesê word dat dit die goddelike oriëntasie van die menslike toestand is, die visie wat ons op ons evolusionêre pad trek. Dit is die hoogste ideaal van alle edele oorsake, die groot opus-mensdom streef voortdurend om te voltooi. Dit is die graal van die ridders, die eiland in die pêrelmis, die kasteel wat in die lug glinster. Kennis van dit blyk in ons bewussyn soos geparfumeerde wierook uit 'n eeue gelede - elkeen van ons blykbaar gebore is met 'n herinnering aan 'n verlore paradys, 'n verlore era van onskuldige geluk wat ons in ons eie tyd probeer herwin. Omdat daar geen blywende vrede op aarde is nie, is dit hoe ons die hemel voorstel: 'n vrede koninkryk wat ongemaklik is deur woede, moord, wraak of haat, en waar die leeu met die lam lê.
MEDITERING OP VREDE: Die skep van 'n intieme ervaring van vrede
Daar kan geen vrede in die buitenste wêreld wees nie, tensy groter getalle mense geïnspireer word om dit realiteit te maak. Tog, sonder 'n intieme ervaring van die rustigheid van vrede, of sonder 'n visie van die stralende gesig van vrede, het ons nie 'n ideaal om ons in ons strewe vorentoe te stel nie. Want die vorm volg gedagte, as ons dit nie kan voorstel nie, kan ons nie die vrede op aarde waar maak nie. Om hierdie rede is meditasie, gebed en visualisering, hoewel nie die laaste stap nie, noodsaaklik om die lewenslange werk van vrede te begin en te handhaaf.
Om oor vrede te mediteer, vind 'n stil plek om 'n paar oomblikke in gedagte te hou. Om jou konsentrasie te help, lig 'n kers en wierook; Sê dan 'n gebed, herhaal 'n heilige frase of speel 'n stukkie heilige musiek. Stel jou voor dat, soos jy dit doen, die geeste van vrede naby jou kom. U mag die Hebreeuse frase "shalom" vir vrede, die Arabiese woord "ya salaam" of die Hindoe-frase "shanti" herhaal. Of, herhaal die woord "vrede" stilweg oor die inaseming en uitaseming van jou asem.
Om nog meer diep in jou meditasie oor vrede te gaan, dink aan 'n stormagtige meer met gevulde golwe. Stel dan voor dat die meer begin kalmeer. Stadig sterf die wind af, en die oppervlak van die meer, soos die oppervlak van jou hart en gees, word so duidelik soos 'n helder diamant. Selfs die lug bo die meer is wolkloos. Die bome aan die strand staan ​​roerloos. 'N Heilige teenwoordigheid deurdring hierdie toneel; Jou siel drink dit soos 'n hemelse konsep van nektar. Die son begin dompel in die lug, sink onder en onder in die horison, en die stilte van die skemer verdiep.
Dan, soos die son onder die horison sink, word daar iets magies: Die skemeringsklap bokant die meer begin skitter met verwagting, asof onsigbare gordyne op die punt staan ​​om te deel. Skielik verskyn 'n visioenêre landskap bokant die meer, wat in die lug sweef. Soos jou hart opgewonde voel, herken jy dit as 'n plek wat jy tydens 'n paar skaars en vlugtige oomblikke gesien het: dit is Avalon, Camelot, Shangri-la, die hemelse stad Jerusalem - daardie mistieke hemel waar alle wesens, mens en dier, bestaan ​​in liefdevolle harmonie. Musiek vul die lug en skoonheid is oral - in die gesigte van die mense, in die vorm van die geboue, en in die afwesigheid van boosheid of afguns. Engele en ander ontwikkelende wesens loop op die strate en meng met vreugdevolle geselskap met hul medemense. Jy sien die Boeddha, Christus, Maria, St Francis, St Claire, en ander. Baie is besig met die maak van kuns, sang, skryf of speel. Vervoer, jy neem ook deel aan die lewe van hierdie ligte stad van vrede, 'n besoekende pelgrim, jou siel drink van die heilige welstand van kalmte.
Die visie begin al so sag, van vis af. Die wind optel, die takke van die bome roer, die oppervlak van die meer sweer. Die donkerte van die nag val en trek 'n sluier oor die goue woonplek van vrede. Stadig, jy keer terug na jou lewe soos dit was. Tog is jy anders. Binne jou hart is 'n klein en kosbare saad, 'n ster van vrede en lig wat jy vir die res van jou lewe sal volg - 'n visioen van die hemel wat eendag 'n werklikheid op aarde kan word.
ULTIMATE IDEAL: Die Vrede wat die Fray van die Alledaagse lewe oorskry
So allesomvattend is die kwaliteit van vrede wat gesê kan word as die definisie van wat heilig is. Die woord self vorm 'n gevoel dat ons gelyk is aan die idees wat deur godsdiens en spiritualiteit gehandhaaf word. "Godsdiens is die visie van iets wat buite staan ​​... die oorgang van onmiddellike dinge"; het die filosoof Alfred North Whitehead geskryf, "... iets waarvan die besit die finale goed is en tog buite bereik is, iets wat die uiteindelike ideaal is en die hopelose soeke." '
Inderdaad, daar bestaan ​​nie meer "uiteindelike ideale" of "hopelose soeke" as vrede nie. Die vrede wat die roem van die alledaagse lewe oortref, is beliggaam in die wesens van die groot mistici, heiliges en profete: om jouself voor te stel in die teenwoordigheid van Jesus, Boeddha, Maria, Mohammed, Moses of Kuan Yin, is byvoorbeeld voel gedompel binne 'n tydlose ruimte van diepgaande transendensie. Net so bring die gloei van 'n engel, 'n smaragdwoud glen, die sterre kosmos of die heilige chants van monnike en nonne 'n boodskap aan 'n wêreld wat in lyding ly, wat ondanks die onmoontlikheid van vrede, bestaan ​​dit nog, as ons net sal neem die soektog op.
Want soos die sandkorrel in die oesterdop wat in 'n pêrel omskep word, is dit die pynlike verdeeldheid en hartseer lyding van die alledaagse lewe wat die geestelike soeke voortbring. Soos die jong Gautama Boeddha, wie se skok om siekte, ouderdom en dood te ontdek, veroorsaak het dat hy 'n reis vir die ewige begin, is die onstuimigheid van die lewe self die aansporing wat begeer vir innerlike en buitenste vrede. Ek onthou die tyd wanneer ek, soos 'n jong meisie sukkel om my gesonde verstand te hou in 'n familie wat deur my pa se alkoholisme gesny is, eers die agtelose wysheid in die kontemplatiewe geskrifte van die Christelike mistikus ontdek het. Thomas Merton, Die Tibetaanse Boek van die Dooies, En die Sufi digters. Hierdie ontdekkings was soos 'n vlot wat my gedraai het tydens die emosionele storms van my jeug, wat my siel na veilige hawe op die binneste oewers van bewussyn vervoer.
DIE BALANS BEANTWOORD: Om die verhouding te gee en te verreken
Ysaye Barnwell, wat 'n vokale aan die Afrika-Amerikaanse vrou was, was 'n capella kwintet Soet Heuning In Die Rots, het werkswinkels by Omega-instituut regdeur die Verenigde State en in verskeie ander lande onderneem om kreatiewe kunste met gemeenskaps- en sosiale aktivisme te integreer. Musiek, sê sy, is 'n pragtige metafoor vir hoe ons ons lewens leef in verhouding tot ander en vir die waardes waarop ons gemeenskap bou.
Op grond van die Afrika-tradisie waarin musiek 'n samewerkende aktiwiteit is, leer Ysaye musikale tegnieke wat help om te luister. Byvoorbeeld, sy lei deelnemers aan poliritmiese oefeninge om te wys hoe verskillende ritmes bymekaar pas om iets groter te maak - 'n musikale uitdrukking van die manier waarop die gemeenskap ook die moontlikheid het om poliritmies, nie-kompeterend en koöperatief te wees. Deur sulke oefeninge sê sy: "Mense begin besef dat om in 'n verhouding te wees, moet hulle voortdurend veranderinge maak in hoe hulle reageer op 'n persoon, ritme of organisasie. Musiek, soos 'n verhouding, is besig om die gee te gee en neem - soos 'n musikale oproep en reaksie. "
In haar werkswinkels leer Ysaye ook deelnemers oor die belangrikheid van "bewegingsliedjies" in die bou van die gemeenskap. Die Burgerregte-beweging van die sestigerjare, byvoorbeeld, sê Ysaye, "was gewortel in musiek wat gebruik word om mense by massavergaderings te galvaniseer. 'N Groot hoeveelheid musiek is geskep wat tydens optogte en demonstrasies gebruik is." Liedjies soos "Eyes op die prys "en" ons sal oorkom ", sê Ysaye, wat in die swart kerk in New York grootgeword het, is afgelei van spirituele wat oorspronklik geskep is deur slawe wat oor vryheid gesing het.
VROUE VERTEL HUL STORIES: Weef Vrede in die stof van die daaglikse lewe
Soos meer vroue hul stories vertel en hul plek op die verhoog van die geskiedenis betree, kom daar 'n toenemende aantal as vrede heldinne in eie reg op: daar is 'n Birmese pro-demokratiese beweging leier Aung San Suu Kyi; die moeders van die Plaza de Mayo, die moeders van die verdwyn tydens Argentinië se "vuil oorlog"; Madame Irene Laure, 'n vegter in die Franse weerstand wat met die Duitsers na die Tweede Wêreldoorlog versoening begin het; en die Amerikaanse burgerregte Rosa Parks, onder andere. En natuurlik is daar die gewone verhale van vroue wat daagliks die draad van vrede in die stof van die daaglikse lewe weef.
Soos my vriend, Susan Roberts, 'n terapeut en skoolberader, oefen hulle vrede in die openbare sfeer. Soos so baie van hierdie dae, het Susan 'n behoefte gevoel om iets te doen om die oorsaak van vrede te bevorder - veral in 'n stad wat 'n terroriste-teiken was. Benewens om te help om 'n waak en beradingstudente te organiseer, het sy 'n ander jarige vriend van my, die storieverteller en danser, Zuleikha, genooi om by 'n internasionale skool in Washington, DC, te werk waar sy gewerk het.
Terwyl ek vanmiddag by die studente gesit het, het ek die kulturele verskille van die studente wat my omring het, sowel as in hul speelse, jeugdige gees, uitgesaai. Soos Zuleikha, met 'n Indiese kostuum met klokkies op haar enkels geklee, gedanseerde verhale en mites wat uit die wêreld se skatkis van mites en tradisies geneem is, het ek gevoel dat 'n gees van universaliteit voortspruit uit die ryk mosaïek van daardie toneel. Hier was wat die godinbeweging gehandhaaf het as die pluralisme en inklusiwiteit van die mensdom - 'n vreugdevolle en dinamiese gebeurtenis wat die verskeidenheid aangebore binne die menslike toestand onthul het.
In Zuleikha se finale stuk het sy 'n klokvormige wit mantel gedra en geluidloos gedraai soos die dervishes van die ou Sufi-tradisie. Toe sy haar wiel kyk terwyl ek my vriend, mev. Roberts, gelyktydig gekyk het, het ek die middelskoolstudente uit die weg geruim, ek het die teenwoordigheid van iets groter gevoel. Vrede in die gebalanseerde, energieke bewegings van 'n danser. Vrede in die kinders wat misbruik het en die onderwyser wat hulle liefdevol reggemaak het. Daar was spanning in die kamer, maar daar was ook 'n subtiele harmonisering van dele, 'n kombinasie van fragmente in 'n magiese geheel - die verborge patroon van vrede wat vorm aanneem, 'n aanduiding van wat eendag in die mensdom se volgende stadium sal gebeur van evolusionêre ontvouing.
DIE BALANS BEVIND: Balansering van die Manlike (Strategiserende) met die Feminine (Empatie)
Na haar vertoning het Zuleikha en ek besluit om Arlington Nasionale Begraafplaas te besoek. Langs die paaie wat onder die grafstene sit wat die grafte van soldate wat in oorloë geveg het, wandel, het ons die gedenkteken besoek aan vroue wat as soldate geveg het. Daar het ons gebeur op 'n vrou wat 'n tafel vir 'n partytjie oprig. Sy was aan die voorberei om haar aftrede te vier van meer as twintig jaar diens in die Amerikaanse leër, het sy ons trots vertel. Ek het ook trots op die vrou se militêre sukses gevoel, ten spyte van my eie neiging tot geweld.
Soos my vriend en vredesopvoeder Corinne McLaughlin my herinner het, sou ons nie eers 'n gesprek oor vrede hê as dit nie vir diegene wat tydens die Tweede Wêreldoorlog geveg en dood was nie. "Soms is die lewensoffer nodig om die menslike gees te vermoor," het sy gesê. "Die Nazi's moes gestop word en dit vereis geweldige opoffering en moed." Nog 'n aktivisvriend, Rut Berlyn, het daarop gewys dat die vegter "noodsaaklik is vir die medelydende hart. Want sonder die kryger kon ons deur die kwaad oorval word." Maar balans is ook nodig, het Rut gesê as "die manlike held in beide geslagte bied ons die vermoë om te strategiseer, terwyl die vroulike ons die empatie gee wat nodig is om die ander se ervaring te verstaan ​​en die onderhandelingsproses te begin."
Soul Sisters: Die Vyf Sacred Qualities of a Woman's Soul
'N bekende joernalis oor geestelike onderwerpe, PYTHIA PEAY geskryf vir Utne Reader, Washingtonian, Common Boundary, en ander publikasies. As 'n bydraer tot Religion News Service, is sy in koerante regoor die land gepubliseer. Sy het meditasie met die Sufi-onderwyser Pit Vilayat Inayat Khan bestudeer en saam met hom op sy boek gewerk Ontwaking.