Brittanje en die koloniale maritieme oorlog in die vroeë agtiende eeu - Geskiedenis Podcasts - 2022
Brittanje en die koloniale maritieme oorlog in die vroeë agtiende eeu - Silwer, Seapower en die Atlantiese Oseaan, Shinsuke Satsuma
Hierdie boek dek 'n effens minder bekende tydperk van die militêre geskiedenis - die Oorlog van die Spaanse Erfopvolging en die onmiddellike opvolgers daarvan, in 'n tydperk toe die Royal Navy nie die see regeer het nie (hoewel die teks dit duidelik laat blyk dat baie politici en kommentators dit het) geglo het dit wel).
Verwag geen groot besonderhede oor die werklike maritieme ekspedisies van die tydperk nie. Die fokus is hier baie op die Britse binnelandse politieke toneel. Dit beteken nie dat daar geen dekking is oor die vlootekspedisies van die tydperk nie, maar dit is nie die hoofdoel van die boek nie.
Een rede hiervoor is die relatiewe ondoeltreffendheid van die Royal Navy in hierdie tydperk, ten minste in vergelyking met die openbare verwagtinge. Die politieke debat het teruggekyk na die waargenome heerlikhede van Elizabethaanse vlootoorlogvoering, en vorentoe na die vermeende voordele van moontlike vlootekspedisies (veral van die beslaglegging op die Spaanse silwer konvooie uit die Nuwe Wêreld). Dit dui ook op 'n nuwe aspek van hierdie tydperk - baie skryfwerk oor Britse vlootoorlogvoering in die seiltydperk dek periodes waarin Frankryk die belangrikste vyand was, maar hier is Spanje baie sterker.
Die belangrikste vrae wat hier gevra word, is: wie was ten gunste van maritieme ekspedisies; wat het hulle verwag om uit hulle te kom; hoe realisties was die verwagtinge; watter impak het hierdie beroeringe op die werklike Britse vlootbeleid gehad? hoe suksesvol was die ekspedisies wat wel plaasgevind het en wat was die perke vir die ekspedisies? Ons word in die hart van 'n reeks politieke debatte ingeneem, met die spelers aan elke kant wat gereeld hul siening verander namate hulle in en uit die krag val. Dit is sleutelvrae, en as gevolg hiervan is dit 'n waardevolle toevoeging tot die literatuur oor vlootoorlogvoering.
1 - Engelse uitbreiding na Spaans -Amerika en die ontwikkeling van 'n pro -maritieme oorlogsargument
Deel 1: Argumente vir maritieme oorlog tydens die Spaanse opvolgingsoorlog
2 - Die idee van ekonomiese voordele van maritieme oorlog in Spaanse Amerika
3 - Pro -maritieme oorlogsargumente en partypolitiek
Deel 2: Impak op die werklikheid
4 - Impak op die werklikheid: Vlootbeleid
5 - Impak op die werklikheid: Wetgewing
6 - The South Sea Company en sy plan vir 'n vlootekspedisie in 1712
Deel 3: Pro-maritieme oorlogsargumente na 1714
7-Argumente vir maritieme oorlog tydens die oorlog van die Quadruple Alliance en Anglo-Spaanse konflik van 1726-29
8 - Veranderinge in die vlootbeleid na 1714: van verowering tot handelsveiligheid
Skrywer: Shinsuke Satsuma
Brittanje en die koloniale maritieme oorlog in die vroeë agtiende eeu - Silwer, Seapower en die Atlantiese Oseaan, Shinsuke Satsuma - Geskiedenis
Ek is 'n vroeë loopbaan -akademikus wat ondersoek instel na die sosiale geskiedenis van vroeë moderne seevaarders, en is meer geïnteresseerd in die politieke, kulturele en ekonomiese geskiedenis van die vroeë moderne tydperk. My navorsingsbelangstellings sluit in die rol van seevaarders in verskillende maritieme wêrelde (Atlantiese Oseaan, Middellandse See, Noordsee, Indiese Oseaan), die sosiale aspekte van die maritieme gemeenskap, die verhouding tussen seevaarders, die vloot en staatsvorming en die sosiale en kulturele aspekte van vroeë moderne navigasie. My huidige projek fokus op die rol van Britse seevaarders in die ontwikkeling van ryk en internasionale handel vanaf die laat sestiende tot die vroeë agtiende eeu.
Ek is dosent in die geskiedenis van die Atlantiese wêreld aan die Universiteit van Reading. Voordat ek na Reading gekom het, het ek gewerk aan die 'Sailing into modernity ' -projek, gebaseer by die Centre for Maritime Historical Studies, Universiteit van Exeter, waar ek nog steeds 'n erelid is, en was twee jaar as junior navorsingsgenoot aan die Merton College , Oxford. Ek is ook 'n Trustee van die British Commission for Maritime History en adviseur van die MarineLives -projek.
Brittanje en die koloniale maritieme oorlog in die vroeë agtiende eeu: Silwer, Seapower en die Atlantiese Oseaan.
Wat was die doel van Brittanje se 18de -eeuse oorloë in Wes -Indië, insluitend die vestiging van vlootbasisse in Antigua en Jamaika? Satsuma voer die argument aan dat hul hoofdoel maklik finansiële wins was, terwyl dit Spanje, en in mindere mate Frankryk en Nederland, finansiële skade berokken. Hierdie bundel ondersoek die interne Britse sake vir pro-maritieme oorloë, beide tydens die Spaanse opvolgingsoorlog wat van 1702-13 duur, en daarna tydens beide die War of Quadruple Alliance van 1718-20 en die Anglo-Spaanse konflik van 1726- 29. In 'n middelste gedeelte word die impak van hierdie gedagtegang op vlootbeleid en parlementêre wetgewing ontleed, met spesiale aandag aan die Amerikaanse wet van 1708. 'n Bykomende hoofstuk ondersoek die oprigting van die South Sea Company en die planne wat later laat vaar is vir 'n vloot. ekspedisie wat dit in 1712 ondersteun. 'n Uitbreiding van akronieme met twee bladsye word aan die begin van die boek gegee. Hierdie werk is gebaseer op Satsuma se proefskrif in die geskiedenis aan die Universiteit van Exeter.
Die versoekings van handel: Brittanje, Spanje en die stryd om ryk, deur Adrian Finucane
Jeremy Black, The Temptations of Trade: Britain, Spain, and the Struggle for Empire, deur Adrian Finucane, Die English Historical Review, Deel 133, uitgawe 562, Junie 2018, bladsye 724–725, https://doi.org/10.1093/ehr/cey106
Deur die onlangse werk deur 'n aantal geleerdes voort te sit - veral Satsuma Shinsuke in sy uitstekende Brittanje en die koloniale maritieme oorlog in die vroeë agtiende eeu: Silwer, Seapower en die Atlantiese Oseaan (2013) —Adrian Finucane oorweeg die betrekkinge tussen Brittanje en Spanje, veral oor die handel in die Karibiese Eilande in die vroeë agtiende eeu. Die kompleksiteit van skakels, van die regering tot die rol van individue, kom duidelik na vore, hoewel die konteks in Brittanje, Spanje en die Karibiese Eilande verre van konsekwent was. Byvoorbeeld, die Tory -ministerie wat 'n skikking met Frankryk onderhandel het in die Vrede van Utrecht van 1713, wat die Britse deelname aan die Spaanse Erfopvolging beëindig het, was deels daartoe in reaksie op die intervensie van Whig op die vasteland in die 1700's verbind tot 'n beleid van kommersiële groei.
Brittanje en die koloniale maritieme oorlog deur Shinsuke Satsuma
Update tot 31 Mei 2016 op HistoryofWar.org: Aichi Aircraft, Douglas Aircraft, USAA Fighter Groups, Monaghan -klasvernietigers, Frankryk 1814, Amerikaanse medium tenks, afname van Sparta
Hierdie maand kyk ons ​​na die oorloë wat die agteruitgang van Antieke Sparta veroorsaak het, wat eers gelei het tot die eerste nederlaag van 'n groot Spartaanse hopliet -leër, en daarna baie van haar besittings in die Peloponnesos ontneem het. Ons reeks van Napoleon se verdediging van Frankryk in 1814 dek sy laaste paar oorwinnings, wat ons laat terugkeer na Rheims laat op 13 Maart. Op see gaan ons voort met ons reeks artikels oor die Amerikaanse vernietigers van die Eerste Wêreldoorlog van die Monaghan -klas, terwyl ons in die lug kyk na Aichi- en Douglas -vliegtuie en vegtergroepe van die Amerikaanse negende lugmag. Uiteindelik kyk ons ​​reeks oor tenks na die US Medium -tenks wat gelei het tot die M2 Medium -tenk, die direkte voorouer van die M4 Sherman.
Die Aichi B7A Ryusei (Shooting Star) 'Grace ' was 'n groot torpedobomwerper wat ontwerp is vir gebruik op 'n nuwe generasie Japannese vliegdekskepe, maar dit het slegs beperkte diens vanaf die land gesien nadat die Japannese vlootvliegtuig vernietig is.
Die Aichi D1A Diver Bomber 'Susie ' was 'n draaibom-bomwerper gebaseer op die Heinkel He 66 wat diens gedoen het by die Japannese vloot gedurende die 1930's.
Die Aichi H9A -vliegboot was die enigste toegewyde vliegboot -afrigter wat tydens die Tweede Wêreldoorlog in groot getalle in produksie geplaas is.
Die Aichi S1A Denko (Bolt of Light) was 'n Japanse vlootnagvegter wat in 'n gevorderde stadium van ontwikkeling was, voordat Amerikaanse bombardemente die twee prototipes vernietig het en die program effektief beëindig het.
Die Douglas RD was die vlootweergawe van die Douglas Dolphin tweemotorige amfibiese vliegtuig, en is vervaardig in 'n aantal variante vir die vloot en kuswag.
Die Douglas C-29 Dolphin was die kragtigste vliegtuig in die Dolphin-reeks en is aangedryf deur twee 550 pk-enjins.
Die 366ste vegtergroep het saam met die negende lugmag gedien en het deelgeneem aan die D-Day-inval, die opmars in Frankryk, Operation Market Garden, die Slag van die Bulge en die inval in Duitsland.
Die 367ste vegtergroep het by die negende lugmag gedien en het deelgeneem aan die D-Day-inval, die opmars in Frankryk, die Slag van die Bulge en die inval in Duitsland.
Die 368ste vegtergroep dien by die negende lugmag en neem deel aan die D-Day-inval, die beleg van Cherbourg, die opmars in Frankryk, die aanval op Duitsland en die Slag van die Bulge.
USS Fanning (DD-37) was 'n vernietiger van die Monaghan-klas wat in 1914 aan die Amerikaanse ingryping in Mexiko deelgeneem het en gehelp het om te sink U-58, een van slegs twee Duitse duikbote wat tydens die Eerste Wêreldoorlog deur Amerikaanse vernietigers gesink is.
USS Jarvis (DD-38) was 'n verwoester van die Monaghan-klas wat in 1914 aan die Amerikaanse ingryping in Mexiko deelgeneem het en daarna tydens die Eerste Wêreldoorlog vanuit Queenstown en Brest diens gedoen het.
USS Henley (DD-39) was 'n verwoester van die Monaghan-klas wat gebruik is om turbines met ratte te toets en daarna langs die Amerikaanse ooskus te werk ná die Amerikaanse toetrede tot die Eerste Wêreldoorlog. In die 1920's het sy by die kuswag gedien, voordat sy in 1934 vir afval verkoop is.
USS Beale (DD-40) was 'n vernietiger van die Monaghan-klas wat in 1914 aan die Amerikaanse ingryping in Mexiko deelgeneem het, in 1917 in die Amerikaanse waters gepatrolleer het en vanaf 1918 vanuit Queenstown gewerk het.
USS Jouett (DD-41) was 'n verwoester van die Monaghan-klas wat in 1914 aan die Amerikaanse ingryping in Mexiko deelgeneem het, wat toe grootliks aan die Amerikaanse kus opereer het ná die Amerikaanse toetrede tot die Eerste Wêreldoorlog. In die 1920's is sy aan die Kuswag geleen.
USS Jenkins (DD-42) was 'n vernietiger van die Monaghan-klas wat in 1914 aan die Amerikaanse ingryping in Mexiko deelgeneem het, en daarna vanaf Queenstown in Ierland gedurende 1917-18.
Die slag van Montereau (18 Februarie 1814) was Napoleon se laaste beduidende oorwinning oor generaal Schwarzenberg se leër van Bohemen tydens die veldtog van 1814, en dwing Schwarzenberg om ooswaarts terug te trek uit die omgewing van Parys terug na Troyes.
Die slag van Bar-sur-Aube (27 Februarie 1814) was een van 'n reeks nederlae wat ondergeskiktes van Napoleon tydens die veldtog van 1814 gely het, en 'n gesamentlike Russiese en Beierse mag het marskalk Oudinot verslaan na 'n poging om die Geallieerdes te oortuig dat Napoleon nog steeds in die gebied teenwoordig was, het misluk.
Die slag van Craonne (7 Maart 1814) was 'n seldsame voorbeeld van 'n geveg waarin beide bevelvoerders die situasie verkeerd beoordeel het en vir beide die Franse en die Geallieerdes onbevredigend was, hoewel dit as 'n smal Franse oorwinning beskou word.
Die slag van Laon (8-9 Maart 1814) was 'n Franse nederlaag wat Napoleon se hoop om Blucher vir die tweede keer tydens die veldtog van 1814 vir 'n tweede keer te verslaan, beëindig het en hom gedwing het om terug te keer in 'n posisie tussen die twee belangrikste geallieerde leërs.
Die slag van Arcis-sur-Aube (20-21 Maart 1814) was die laaste groot geveg van Napoleon tydens die veldtog van 1814 en het gesien hoe hy sy teenstanders verkeerd beoordeel, in 'n gevaarlike strik optrek en dan daarin slaag om 'n groot deel van sy leër uit te haal.
Die Slag van Rheims (13 Maart 1814) was die laaste beduidende sukses van Napoleon tydens die veldtog van 1814, en het gesien hoe sy troepe Rheims herower in 'n nagaanval, wat kortliks paniek onder die Geallieerde bevelvoerders veroorsaak het.
Die Medium Tank T1 was die laaste poging om 'n effektiewe tenk te vervaardig op grond van die vorige Medium Tank M1921, maar hoewel dit kortliks as die Medium Tank M1 aanvaar is, het dit nooit in produksie gekom nie.
Die Medium Tank T2 was 'n tenk van 15 ton wat as die beste tenk beskou is wat nog deur die Amerikaanse Ordnance Department ontwerp is toe dit in 1931 getoets is, maar dit het nie in produksie gekom nie weens finansiële beperkings tydens die Groot Depressie.
Die Medium Tank T4/ Medium Tank M1 was die laaste medium tenk wat in die Christie -styl omskepbare lopers gebruik is, en was gebaseer op die Combat Car T4, self ontwikkel uit die Christie M1931/ Medium Tank T3.
Die Medium Tank T5 was die prototipe vir die Medium Tank M2, en was ook die eerste in die reeks ontwerpe wat met die M4 Sherman geëindig het.
Die slag van Apollonia (381 vC) het Sparta se bondgenoot Derdas van Elimia 'n Olynthiaanse kavalerie -aanval verslaan wat die gebied van Apollonia binnegekom het.
Die slag van Olynthus (381 vC) was die tweede geveg wat die Spartane naby die stad geveg het tydens hul ekspedisie na Chalcidice, en eindig met 'n nederlaag en die dood van die Spartaanse bevelvoerder Teleutias.
Die Thebaanse veldtog van 378 vC was die eerste van twee onsuksesvolle invalle in Boeotia onder leiding van koning Agesilaus II van Sparta, en eindig na 'n opstand naby die stad Thebe.
Die slag van Thespiae (378 v.C.) was 'n Thebaanse oorwinning wat 'n tydperk van Sparta-aanvalle van hul basis by Thespiae beëindig het, en waarin die Spartaanse bevelvoerder Phoebidas gedood is. 'n konflik wat veroorsaak is deur Sparta se pogings om haar oorheersing oor die res van Griekeland af te dwing, en dit eindig met 'n dramatiese Spartaanse nederlaag wat die begin van die einde vir Sparta as 'n groot moondheid was.
Die Thebaanse Hegemonie (371-362) was 'n kort tydperk waarin die oorwinnings van die slagveld van Epaminondas die mag van Sparta omvergewerp het en Thebe die magtigste staat in Griekeland gemaak het. Dit begin met die verpletterende Thebaanse oorwinning oor 'n Spartaanse leër in Leuctra, en eindig effektief met die dood van Epaminondas in die slag van Mantinea.
'N Roman wat grootliks op die Oos-Wes-Duitse grens tydens die Koue Oorlog afspeel, na aanleiding van die ervarings van 'n Amerikaanse ontvanger tydens sy twee jaar diens in die laat 1960's. Dit voel meer soos 'n outobiografie as 'n roman, met 'n mengsel van historiese en fiktiewe figure, terwyl die hoofkarakter betrokke is op die rand van 'n stuk militêre diplomasie van die Koue Oorlog.
The Rebel in Me - A ZANLA Guerrilla Commander in the Rhodesian Bosh War, 1975-1980, Agrippah Mutambara.
Baie insider se siening van die bevrydingstryd in Zimbabwe (met ongeveer die helfte van die boek wat kyk na die Rhodesiese aanval op die ZANLA -hoofkwartier by Chimoio), geskryf deur 'n sleutelfiguur in die politieke kant van die stryd wat steeds lojaal is aan Mugabe. Fassinerende materiaal oor die ZANLA -stryd, wees net bewus daarvan dat dit polities baie eensydig is.
Die beleg van LZ Kate, Arthur G. Sharp.
Kyk na die kort maar kwaai Noord -Viëtnamese beleg van 'n Amerikaanse vuurbasis naby die Kambodja -grens, en die dramatiese ontvlugting in die nag wat die beleërde Amerikaanse en geallieerde soldate uit hierdie lokval ontsnap het. Die beleg het eintlik net vier dae geduur, dus word dit in detail bespreek, veral van die onskatbare lugsteun wat die basis verskaf het, die gewondes ontruim en vuurkrag verskaf om die geïsoleerde pos teen baie groter aanvalsmag te verdedig.
Moltke en sy generaals: 'n Studie in leierskap, Quintin Barry.
Kyk na die verhouding tussen Helmuth von Moltke, hoof van die Pruisiese generale staf tydens die oorloë van Duitse eenwording, en die generaals waarmee hy moes saamwerk. Toon die vaardigheid waarmee hy 'n baie uiteenlopende groep offisiere bestuur het, van verskillende vaardigheidsvlakke, onafhanklikheid en koppigheid. Dit help ook om te verduidelik waarom die Pruis 'n stelsel nodig gehad het waar professionele stafoffisiere saam met eenheidsbevelvoerders gewerk het, waarvan baie 'n aristokratiese of koninklike agtergrond gehad het.
[lees volledige resensie]
SS: Hitler se buitelandse afdelings-buitelandse vrywilligers in die Waffen-SS, 1940-45, Chris Bishop.
Kyk na die verbasend groot aantal buitelandse troepe wat tydens die Tweede Wêreldoorlog met die SS geveg het, begin met 'n land-tot-land-ondersoek na die motivering, omvang en organisasie van werwing, en draai dan na 'n eenheid per eenheid rekening van hul dikwels nogal indrukwekkende gevegsrekord. Dek 'n mengsel van eenhede, waaronder 'n handjievol hooggekwalifiseerde frontlinie-afdelings, maar veel meer kwaai anti-partydige eenhede met vreeslike rekords en laatoorlogseenhede wat saamgevoeg is toe die Nazi-ryk verbrokkel het.
Agbare krygers: veg teen die Taliban in Afghanistan, Richard Streatfield.
Volg die ervaring van 'n kommandant van die maatskappy wat in 2009-2010 in Sangin werksaam was, tydens 'n tydperk van intense aktiewe operasies waarin sy eenheid stadig beheer oor die gebied begin kry het, weg van die plaaslike Taliban, hoewel dit redelik duur was. Bevat 'n gedetailleerde ontleding van die korrekte manier om in hierdie soort omgewing te werk as daar 'n kans op sukses op lang termyn is, en hoe dit op ondernemingsvlak geïmplementeer is.
Die Winteroorlog, Eloise Engle en Lauri Paananen.
'N Klassieke weergawe van hierdie vroeë uitloop van die Tweede Wêreldoorlog, grotendeels uit die Finse oogpunt geskryf (miskien onvermydelik gegewe die beperkte hoeveelheid betroubare Sowjet -bronne in die sewentigerjare). Alhoewel daar meer onlangse werke bestaan, is dit 'n uitstekende beginpunt en gee dit 'n goeie indruk van die impak van die oorlog op die Finne.
The Men Who Gave Us Wings: Britain and the Airplane 1796-1914, Peter Reese.
'N Interessante weergawe van die vroeë vlugdae in Brittanje, van die ondersoek na sweeftuie, deur verskeie onsuksesvolle pogings om aangedrewe vlugte en die post-Wright Brothers-wêreld toe die pioniers van die Britse lugvaartbedryf na vore gekom het, 'n groep merkwaardige mans wat die Short -broers, AV Roe, Geoffrey de Havilland en sir Thomas Sopwith.
Brittanje en koloniale maritieme oorlog in die vroeë agtiende eeu - Silwer, Seapower en die Atlantiese Oseaan, Shinsuke Satsuma.
'N Kykie na die politieke invloede op die Britse vlootbeleid gedurende die eerste helfte van die agtiende eeu, 'n tydperk waarin Spanje nog steeds die belangrikste fokus van vlootoorlog was en Spaanse silwer nog steeds in baie verbeeldingskragte geheers het. Dit fokus veral op die politieke toneel in Brittanje, eerder as op die besonderhede van werklike vlootekspedisies, hoewel dit ook behandel word.
A Biographical Dictionary of the Twentieth Century Royal Navy: Volume 1 Admirals of the Fleet and Admirals, Alastair Wilson.
Die begin van 'n groot projek om 'n woordeboek van die Britse seevaartbiografie van die 20ste eeu op te stel, begin met Admirals en Admirals of the Fleet. Verdeel in twee, met die biografieë in pdf -vorm op CD en 'n gedrukte volume om die formaat en inhoud van die biografie te verduidelik. Dit is 'n baie nuttige naslaanwerk op sigself - dit sal beslis vir my baie nuttig wees as ek 'n paar van die meer duistere admiraals uit die oorlog probeer opspoor - en die volledige reeks sal 'n baie indrukwekkende prestasie wees.
Watershed - Angola en Mosambiek: 'n Fotogeskiedenis - Die Portugese ineenstorting in Afrika, 1974-75, Wilf Nussey.
'N Uitstekende fotografiese geskiedenis van die einde van die Portugese Ryk in Afrika, veroorsaak deur die omverwerping van die Fascistiese bewind in Portugal. Gebaseer op die foto's geneem deur die Argus Africa News Service, ondersteun deur 'n teks geskryf deur die destydse hoof van die diens. Dit volg 'n tragiese verhaal van groot, maar teleurgestelde verwagtinge nadat onafhanklikheid gevolg is deur langdurige burgeroorloë in beide lande.
Oor die presisie: Stalin, die leierskap van die Rooi Leër en die pad na Stalingrad 1931-42, Peter Mezhiritsky.
'N Beskrywing van die pad na Stalingrad wat losweg gebaseer is op 'n bespreking van die herinneringe van Marshal Zhukov, maar met die fokus op die rol van Stalin in die katastrofes wat die Sowjetunie amper oorweldig het ná die Duitse inval in 1941. Dikwels gespreksmatig en met 'n Die neiging om te geniet van fantasie- en spekulasievlugte, is nog steeds 'n vermaaklike lees wat 'n interessante standpunt bied oor hierdie verwoestende tydperk.
Wat is die langtermynimpak van die Spaanse opvolgingsoorlog op Europa?
Die Spaanse opvolgingsoorlog was 'n verwoestende oorlog wat tussen 1702-1715 plaasgevind het. Dit het al die groot moondhede van Europa ingesluit, waaronder Brittanje, Frankryk, Oostenryk, Spanje, Pruise en ander Duitse koninkryke, Italiaanse koninkryke, Portugal en Nederland. Die belangrikste gevolg van die oorlog is dat dit Frankryk verhinder het om hom met Spanje te verenig na die dood van Karel II uit die Habsburgse dinastie. Maar meer as om hierdie moontlike eenwording op te los, het dit 'n nuwe magorde geskep wat globale gevolge het.
Oorlog en die uitkomste daarvan
Die oorlog is aanvanklik veroorsaak deur die dood van Charles II, die laaste Habsburgse monarg op die troon van Spanje (Figuur 1). Karel II het die troon belowe aan Philip, hertog van Anjou, die kleinseun van Lodewyk XIV. Met die dood van Charles en Philip in Spanje tot koning uitgeroep, het Lodewyk XIV die res van die Spaanse gebiede begin inneem, veral in Spaanse Nederland. Dit word beskou as 'n poging van Louis om 'n groot deel van Wes -Europa onder sy beheer te verenig en Frankryk se oorheersing in Europa te versterk. Dit het 'n alliansie veroorsaak tussen die Nederlanders, Engeland, Pruise, Hannover, ander Duitse state en Portugal. Aan die ander kant was Frankryk se Louis verbonde aan die hertogte van Beiere, Keulen, Mantua en Savoye. Savoy het egter later van kant verander. 
Engeland is bekwaam op die slagveld gelei deur die hertog van Marlborough en prins Eugene van Savoye. As gevolg van 'n uitval het prins Eugene sy alliansie van Frankryk oorgeskakel na die een van Engeland. Met miskien die twee bekwaamste generaals van Europa, onder Marlborough en prins Eugene, is beslissende oorwinnings behaal wat die Franse winste omgekeer het. Hulle is gedwing om terug te trek uit Duitsland, Nederland en Italië. Die Britte het veral minder op sy monargie staatgemaak, en die parlement het 'n meer aktiewe rol in die oorlog gespeel. Teen 1708 was Frankryk gereed om terme te maak. Britse eise was nietemin swaar, aangesien Brittanje wou hê dat Louis sy eie leër moes stuur om sy eie kleinseun van sy troon in Spanje af te sit. Dit het tot die oorlog gelei.
Teen 1711 het dinge egter verander, aangesien die hertog van Marlborough met sy Engelse ondersteuners uitval en die opkoms van aartshertog Charles uit die Habsburgers in Oostenryk die situasie verander, waar sy opkoms dreig om Spanje weer onder hom te bring. Dit het in werklikheid die aptyt in Europa verminder om die oorlog voort te sit. Boonop het die alliansie teen Frankryk moeilik geveg in Spanje self, waar die gebied en gevegte moeiliker was. Dit het gelei tot 'n uiteindelike reeks verdrae wat die oorlog beëindig het, begin in 1713 (Verdrag van Utrecht) en later die verdrae van Rastatt en Baden. 
Die verdrae het Spanje effektief onder Louis se kleinseun gehou, waar die Huis van Bourbon nou regeer het, hoewel dit ook beteken het dat dit nie met Spanje kon verenig nie. Verder is Frankryk en Spanje gedwing om afstand te doen van gebiede, waaronder die Spaanse Nederland en Napels in Europa. Ander kleiner gebiede soos Gibraltar het verlore gegaan. In die New World is Newfoundland aan die Britse magte gegee. Volgens die partye wat die verdrae aanvaar het, het die oorlog die magsbalans in Europa behou, waar Frankryk en Spanje hul begeerte na 'n Bourbon -koning behou het. Tog was die mag nie so sterk soos Louis aanvanklik wou hê nie, aangesien dit gebiede moes prysgee. Die oorlog kon meer 'n ramp vir Frankryk gewees het. Teen 1711-13 was hulle egter in 'n beter posisie om te onderhandel. 
Impak op lang termyn
Terwyl die oorlog in beginsel 'n balans in die Europese politiek onder die moondhede behou het, was die werklikheid anders. Eerstens het die nuwe Verenigde Koninkryk wat Skotland formeel met Engeland verenig het, grootliks as 'n wêreldmag verskyn, danksy die oorlog en die gevolge daarvan. Brittanje het verskeie belangrike gebiede gekry, veral in die nuwe wêreld, soos Newfoundland, en toegang tot handel en gebiede waar die Franse eens gedomineer het. Boonop beheer hulle Gibraltar en neem dit uit Spanje (en moet dit nog steeds doen).
Die oorlog het die Nederlanders egter aansienlik verswak, eerder as om hul hoofvyand, Frankryk, hoofsaaklik te verswak, waar groot skulde oor hulle gekom het. Dit het Brittanje nou in staat gestel om baie handelsgeleenthede in Afrika, Noord -Amerika en veral in Indië en die ooste wat die Nederlanders eens beheer het, oor te neem. Brittanje se opkoms as 'n kommersiële en territoriale ryk het in wese versnel weens die gevolge van die oorlog. Trouens, die opkoms van die British India East Company het byvoorbeeld na hierdie tyd baie versnel, veral omdat die lot van die Nederlandse Oos -Indiese Kompanjie kort ná die oorlog begin afneem het (figuur 2). 
Vir die Nederlanders het die oorlog lank gesleep, en die bevolking van drie miljoen kon nie 'n groot skuld hanteer nie. In wese was die Nederlanders baie invloedryk in Europese aangeleenthede in die 17de eeu. Na hierdie oorlog het die invloed egter skerp afgeneem namate hul maritieme ryk, en handelskrag afgeneem het as gevolg van die oorlog se skuld en koste. Ondanks die feit dat hulle aan die kant was wat die meeste gebaat het uit die einde van die oorlog, het die Nederlanders aansienlike verliese in hul algehele invloed en ekonomiese vaardigheid beleef. 
Vir Frankryk lyk dit asof die oorlog in die eerste paar jaar rampspoedig gaan, maar teen die einde van die oorlog was hulle in 'n sterker posisie, en ondanks verliese in Noord -Amerika het hulle nie die grootste deel van hul kolonies verloor nie. Wat Frankryk moontlik verswak het, het meer te doen gehad met die monargie van Frankryk, wat te sentraliseer en sterk geword het. Boonop het die koste van die oorlog 'n langtermyngevolge gehad, net soos Frankryk, na hierdie oorlog, dit moeiliker begin maak het om vir sy konflikte te betaal, en meer skuld aangegaan het. Dit het groter afstand tussen die Franse regering en die Franse bevolking veroorsaak, waar hierdie afstand na verloop van tyd verwoestend was en tot die Franse rewolusie gelei het. Trouens, die latere Sewejarige Oorlog en die Amerikaanse Revolusie het waarskynlik meer bygedra tot die agteruitgang van die koninklike familie in Frankryk. Die buigsaamheid van die parlementêre stelsel, wat nie afhanklik was van 'n sterk heerser nie, soos die stelsel in Brittanje, kan egter 'n uitwerking en invloed hê deur die doeltreffendheid daarvan te demonstreer om veldtogte te voer deur leierskap te verander en nie geneig te wees tot impulsiewe vorste nie. 
Vir Spanje het die oorlog 'n groot territoriale verlies in Europa meegebring, hoewel die oorsese ryk ongeskonde gebly het. Nooit weer was Spanje so invloedryk soos in Europese sake in die 16de en 17de eeu nie. Die belangrikste uitwerking was dat die nuwe regeerhuis, die Bourbons, nuwe idees in die regering en administrasie gebring het wat in Frankryk ontwikkel het, wat Spanje in staat gestel het om sy politieke infrastruktuur in die 18de eeu vinniger te moderniseer. Dit het die Spaanse mag kortliks herstel, hoewel dit nooit sy oorheersing gekry het voor die oorlog in Europese aangeleenthede nie. Spanje het ook meer gesentraliseer geraak, waar koning Filippus die krone van Aragon en Kastilië verenig het. 
Uitwerking op States Today
Die gevolge van die oorlog is vandag duidelik. In Gibraltar wil Spanje die gebied terug hê, waar dit nog steeds 'n Britse oorsese gebied is. Die opkoms van Brittanje na die oorlog het dit ook in staat gestel om die grootste ryk in die geskiedenis te word. In die besonder kon Brittanje ná hierdie oorlog beter op die Ooste fokus, aangesien die Oos -Indiese Kompanjie ontstaan ​​het as 'n kommersiële en later territoriale mag. Deur die seehandel na die ineenstorting van die Nederlanders te oorheers, kon Brittanje in werklikheid sy oorsese ryk finansier. Dit het beteken dat geen groot wêreldkonflik Brittanje na hierdie oorlog op 'n sekere vlak betrek het nie, aangesien die Britse Ryk nou die dominante handels- en territoriale ryk oor 'n groot deel van die wêreld geword het. Dit het vandag beteken dat baie lande die erfenisse van die Britse keiserlike bewind effektief opgeneem het. In Indië, byvoorbeeld, is erflating oor onderwys, regering en taal duidelik. Dit geld ook in ander lande waartoe Brittanje kon uitbrei namate sy mag oorsee toegeneem het, ook in Afrika en Asië. 
Die oorlog het daartoe gelei dat die Franse monargie in die val was, aangesien dit toenemend geïsoleer geraak het van die bevolking en meer gesentraliseer was. Hoë finansiële koste het ook gelei tot skuld wat dit vir Frankryk moeilik gemaak het om van te verhaal. In Frankryk en elders in Wes-Europa, veral namate die Franse rewolusie invloedryk geword het, het die geleidelike beweging na parlementêre stelsels begin versnel, aangesien verwoestende oorloë die swakheid van monargies onder leiding toon. Die pad na Wes -Europa se demokrasieë het in werklikheid versnel as gevolg van die duur en veranderings wat veroorsaak is deur oorloë soos die Spaanse opvolgingsoorlog.
Verder het die Spaanse opvolgingsoorlog getoon dat verwoestende oorloë geskep kan word deur bloot 'n monarg sonder erfgename te laat sterf. Die skep van stelsels wat veranderinge in enige individuele gesin of huishouding kan weerstaan, was aantrekliker namate die Europese Verligting voortduur. Die state wat ons vandag in Wes -Europa sien, weerspieël die evolusionêre veranderinge wat deur die oorlog gevorm is, aangesien die finansiële en menslike koste daarvan tot verskillende vorme van state begin lei het, met minder afhanklikheid van monarge. 
Aanvanklik was die Spaanse opvolgingsoorlog soortgelyk aan ander oorloë wat Europa aan die einde van die 17de eeu oorheers het. Die langtermyn-aard van die konflik en die gebrek aan duidelike oplossing vir baie jare het egter daartoe gelei dat dit duur was vir sommige lande, veral die Nederlanders en Spanje, terwyl ander groot baat gevind het, soos Brittanje. Dit het gehelp om globale aangeleenthede wat in die volgende paar eeue ontwikkel het, te vorm, toe Brittanje die wêreldhandel en wêreldsake oorheers het. Op lang termyn kon die Europese monargieë egter nie 'n probleem soos opvolging maklik oplos nie, sonder om groot oorloë te begin wat die invloed van monargieë in Europa verswak het. Hierdie proses het vroeër tydens die Engelse burgeroorlog in Brittanje begin, maar die Spaanse opvolgingsoorlog en later die sewejarige oorlog het gehelp om die ondergang van die Franse monargie te bespoedig. Die opkoms van die Franse Republiek sou nog 'n kritieke stap in Europa wees om die invloed van monargieë te verwyder, maar die Spaanse opvolgingsoorlog het hierdie proses op baie maniere gevorm. Some of Western Europe's last remaining territorial conflicts, such as the debate regarding Gibraltar, is also a legacy from this war.
However, trade between Britain and mainland Spain was far more significant. British goods were imported through Cadiz, either for sale locally or re-exported to Spanish colonies, with Spanish dye and wool being sold to England. A leading City of London merchant called the trade 'the best flower in our garden.'  Die asiento itself was marginally profitable and has been described as a 'commercial illusion' between 1717 and 1733, only eight ships were sent from Britain to the Americas.  Previous holders made money by carrying smuggled goods that evaded customs duties, demand from Spanish colonists creating a large and profitable black market. 
However, taking a port in Spain's American empire was considered a foregone conclusion by many Patriot Whigs and opposition Tories. They now pressed a reluctant Walpole to launch larger naval expeditions to the Gulf of Mexico. In the longer term, the Spanish replaced the twice yearly Flota with a larger number of smaller convoys, calling at more ports and Portobelo's economy did not recover until the building of the Panama Canal nearly two centuries later. [ aanhaling nodig ]
On 7 March 1740, in a more direct approach, Vernon undertook a reconnaissance-in-force of the Spanish city. Vernon left Port Royal in command of a squadron including ships of the line, two fire ships, three bomb vessels, and transport ships. Reaching Cartagena on 13 March, Vernon immediately landed several men to map the topography and to reconnoitre the Spanish squadron anchored in Playa Grande, west of Cartagena. Having not seen any reaction from the Spanish, on 18 March Vernon ordered the three bomb vessels to open fire on the city. Vernon intended to provoke a response that might give him a better idea of the defensive capabilities of the Spanish. Understanding Vernon's motives, Lezo did not immediately respond. Instead, Lezo ordered the removal of guns from some of his ships, in order to form a temporary shore battery for the purpose of suppressive fire. Vernon next initiated an amphibious assault, but in the face of strong resistance, the attempt to land 400 soldiers was unsuccessful. The British then undertook a three-day naval bombardment of the city. In total, the campaign lasted 21 days. Vernon then withdrew his forces, leaving HMS Windsor -kasteel en HMS Greenwich in the vicinity, with a mission to intercept any Spanish ship that might approach.
At 3 pm on 22 March 1740, the British squadron, composed of the ships Stafford, Norwich, Falmouth en Princess Louisa, die fregat Diamant, the bomb vessels Alderney, Verskriklik, en Cumberland, the fireships Success en Eleanor, and transports Goodly en Pompey, under command of Vernon, began to bombard the Spanish fortress. Given the overwhelming superiority of the British forces, Captain Cevallos surrendered the fort on 24 March, after resisting for two days.
During this time of British victories along the Caribbean coast, events taking place in Spain would prove to have a significant effect on the outcome of the largest engagement of the war. Spain had decided to replace Don Pedro Hidalgo as governor of Cartagena de Indias. But, the new governor-designate, Lieutenant General of the Royal Armies Sebastián de Eslava y Lazaga had first to dodge the Royal Navy in order to get to his new post. Starting from the Galician port of Ferrol, the vessels Galicië en San Carlos set out on the journey. Hearing the news, Vernon immediately sent four ships to intercept the Spanish. They were unsuccessful in their mission. The Spanish managed to circumvent the British interceptors and entered the port of Cartagena on 21 April 1740, landing there with the new governor and several hundred veteran soldiers. 
Colonial officials assigned Admiral Blas de Lezo to defend the fortified city. He was a marine veteran hardened by numerous naval battles in Europe, beginning with the War of the Spanish Succession, and by confrontations with European pirates in the Caribbean Sea and Pacific Ocean, and Barbary pirates in the Mediterranean Sea. Assisting in that effort were Melchor de Navarrete and Carlos Desnaux, with a squadron of six ships of the line (the flagship vessel Galicië together with the San Felipe, San Carlos, África, Dragón, en Conquistador) and a force of 3,000 soldiers, 600 militia and a group of native Indian archers.
After a fierce defence by Governor Gabriel José de Zuloaga's troops, Commodore Knowles, having suffered 97 killed and 308 wounded over three days, decided to retire west before sunrise on 6 March. He decided to attack nearby Puerto Cabello. Despite his orders to rendezvous at Borburata Keys—4 miles (6.4 km) east of Puerto Cabello—captains of the detached Burford, Norwich, Assistance, en Otter proceeded to Curaçao. The commodore angrily followed them in. On 28 March, he sent his smaller ships to cruise off Puerto Cabello, and once his main body had been refitted, went to sea again on 31 March. He struggled against contrary winds and currents for two weeks before finally diverting to the eastern tip of Santo Domingo by 19 April. 
Della Casa, Giovanni, Galateo: The Rules of Polite Behaviour, red. and tr. M.F. Rusnak (Chicago, IL: U. of Chicago P., 2013 pp. 103. $15).
Kyk die video: Колонизаторы и ростовщики ǀ Британская колонизация ǀ Как Россия стала колонией? (Julie 2022).
Ek bedoel jy is verkeerd. Ek kan dit bewys. Skryf vir my in PM, sal ons bespreek.
Copyright 2022 \ Brittanje en die koloniale maritieme oorlog in die vroeë agtiende eeu - Silwer, Seapower en die Atlantiese Oseaan, Shinsuke Satsuma...