Bultmann is al daarvan verwyt dat hy die opstanding as objektiewe werklikheid sou prysgee en dit bloot as 'n subjektiewe psigologiese belewenis sou beskryf. Hy antwoord op hierdie verwyt soos volg: 'Aus der Feststellung dass von
Gott reden von mir selbst reden heisst, folgt keineswegs, dass Gott nicht ausserhalb des Glaubenden ist' (Bultmann 1975a:179). Geloof is nie 'n psigologies subjektiewe gebeurtenis nie. In die lig hiervan redeneer hy dat om die Skrif as God se woord te hoor, beteken om 'n woord te hoor wat my aanspreek as Kerygma, as 'n aankondiging. Ek kan die evangelie daarom nie uit 'n neutrale oogpunt verstaan nie, want my verstaan daarvan is reeds my antwoord op die roepstem daarvan. Mens kan nie objektief vasstel dat die woord van die Skrif God se woord is nie. God se woord in die Skrif is verborge, net soos wat God oral verborge is. Ons kan ook nie God se heilsdade demonstreer nie. God se handeling verleen egter aan ons 'n nuwe verstaan van onsself. Bultmann (1975a) stel met nadruk: