Dus kyk ons na busroetes. Sodat ons per bus kan gaan. Manlief het ‘n hekel in taxi’s gekry omdat hulle ons bel en dan verstaan ons mekaar nie. Busse stop, en jy klim af waar jy wil wees, en dan stap jy entjies tot waar jy presies wil wees.
Dit is nie die tyd om vir manlief te vra of hy reg is nie, maar ek doen dit tog. Hy is dadelik vies, ons is reg. Hy het ons mos die afgelope twee weke oral heen per bus gekry.
Dit is koud, ons dra lankal weer ons dik jasse. En dit is die einde van die eerste maand van die herfs. Die opwinding in my het daagliks opgebou soos wat die koue die stad begin oorneem het.
Uiteindelik kom die bus. En dit was vrek ver na die ander laboratorium toe. Ek skat dit is net logies. Die stad het net drie van hulle en almal kan nie naby ons wees nie. Ons sou die middag eers daar uitgekom het.
Ou geboue met die ingange na die woonstelle aan die agterkant van die gebou. Verwaarloosde dele ager die geboue omdat dit nie help om blommetjies en gras te plant nie. Dit groei skaars dan is dit weer toegesneeu.
Ons kry nie die plek nie. Ek het mos al vertel dat die ingange na die woonstelle groot swaar ysterdeure het. En dat dit in kolomme gebou is. Elke kolom het ‘n ingang en die trappe of hysbak en trappe lei net na enkele woonstelle op dieselfde vloer. Iemand kan dus langs jou bly, maar jy moet afgaan, onder by sy deur ingaan en weer na hom opgaan. Vreemd maar waar, die ou geboue is so gebou.
2GIS is gelukkig, sy het ons na die regte plek gebring. Daar is geen laboratorium aan die agterkant van die gebou nie.
Toe dink ek daaraan dat dit mos nie aan die agterkant sal wees nie, dit sal aan die voorkant van die gebou wees. En ek vra my 2 GIS om ons te help soek. Sy is ook tevrede, ons is by die regte plek.
Ons is verlig in en die vrou sê vir ons iets. Ons verstaan nie, verduidelik ons kom vir Covid. Genadiglik is die woord sommer in alle tale dieselfde.
Daar verstaan sy niks, maar sy verstaan toetse en sy praat ek praat. Ons verstaan niks. Sy bel en praat en praat en praat. Ons verstaan niks.
Dan haal sy ‘n papiertjie uit, krap in handskrif daarop. Ons kom agter dit is ‘n adres, sy wil ons iewers anders heen stuur. Maar ons kan handskrif nie lees nie. Want ‘n M is ‘n T en so aan. Hoekom weet ek nie, ek dink die Russe wil hulle kinders mooi deurmekaar maak.
Toe bel ek die HR bestuurder. Help ons asseblief, die toetse moet gedoen word, die eerste laboratorium het nie gewerk nie. Ons is in die moeilikheid en sy stuur ons lyk my weer iewers anders heen.
Die twee praat en praat en praat. Toe verduidelik die HR bestuurder vir ons. Die laboratorium se toetsstrokies is op. Sy het die laaste tak gebel. Hulle het genoeg, hou vir ons twee uit. Ons moet taxi daarheen neem.
Ek wil taxi, nie lus vir bus nie, die tyd loop uit. Manlief staan vas, ons ry bus. Al het hy eers gekyk wat die taxi sou kos. Nie baie nie. Minder as R40.
Hy volg die bus op die roete, en toe kom die skok. Die bus moes links afdraai. Hy het nie, neuk net al verder teen die berg op.
Manlief is verontwaardig, hoekom het ek nie gesê sy sê ons moet taxi nie. En ek bly liewers stil. Ek het gesê ons moes taxi vat. Moes ek byvoeg dat die HR bestuurder so gesê het?
Hy kry die plek, vra 2GIS vir taxi en nie bus nie en bestel die taxi. Dit kos dubbeld wat dit van die laboratorium af sou kos. Amper R100. Maar ek weet wanneer om stil te bly. Ek kry my sin, ons ry taxi.
Uiteindelik laai die taxi ons af. Agter ‘n gebou. Manlief wil begin stap om die deur te kry, ek het klaar gesien ons is alweer aan die woonstelingange se kant.
Sy help ons deur die proses, met die vertaal van ons paspoorte dat die vrou verstaan wat waar staan. Tot al die papierwerk op die rekenaar gedoen is. En daar vir elkeen van ons ‘n profiel geskep is.
Teen daardie tyd het ons die verskrikking van ‘n stokkie in die neus lankal oorkom. Ons moet daardeur gaan. En nou. Dat die bloed en stokkies betyds getoets kan word.
Maar sy is meedoënloos, verstaan in elk geval nie nee man nie, die toets moet gedoen word. Ek sê hou net uit en die vrou is tevrede dat sy die- genoeg ingedruk het.
Wel, toe ek sien wat sy doen en die ding met die baie naalde sien, was dit te veel vir my. Toe my ma weer sien, is haar vier ander dogtertjies op straat. Kruip ons agter geparkeerde motors weg. Dit gaan nie met ons gebeur nie?
Wel, dit het. En ons het ‘n drag slae daaroor gekry. Ons ouers in die publiek in die verleentheid gestel. En die ent moes gedoen word. Gelukkig ook vir ons, kyk hoe word ons teen die ding wat die pandemie veroorsaak beskerm …
Ek was verras, daar was niks aan my of manlief se stokkies nie. In elk geval, niks wat ek met die blote oog kon sien nie.
En vir die eerste keer in Kazakhstan het ek gesien hoe mense kroek. Opklim en nie betaal nie. By die deur ophoop om vinnig te kan uitspring as die kondukteur sou opklim.
Nie alleen het seker maklik twintig mense die bus oorlaai nie, hulle het sowaar ook nie die ordentlikheid om te betaal nie. As die bus so min soos R3 kos, maak nie saak waarheen jy ry nie.
Ons moes Gulnara weer sien om papiere te teken en toe vertel sy vir ons dat ons nie al die papiere by die lab gekry het nie. Ons het die gekry wat wys dat ons vir teenliggaampie toets was. En nie die vir Covid nie. Dit is belangrike dokumente – as ons uitslae nie betyds uitkom nie.
Sluit by die Facebook bladsy vir die lab aan. Laat die boodskap. Hier is ons toetsnommers, ons moet dringend uitslae kry.
Ek skryf ons storie, ons vlieg die volgende oggend 04:45 en ons kan nie gaan as ons nie die uitslae het nie.
Buitendien – dit was heerlik om in die hotel bederf te word. Bietjie te vergeet dat ek die kos moet maak, die huis moet skoonmaak.
Ons het behoorlik gestres, maar die Here het die pad mooi gelyk gemaak. Ek oet leer vertrou dat alles reg gaan uitwerk. Dankie Anne.