Preek 18 November 2018 – “Off the grid” – NG Tygerpoort
Preek 18 November 2018 – “Off the grid”
14 Die Woord het mens geword en onder ons kom woon. Ons het sy heerlikheid gesien, die heerlikheid wat Hy as die enigste Seun van die Vader het, vol genade en waarheid.
Skriflesing – Lukas 5:16
16 Maar Hy het Hom altyd weer in eensame plekke afgesonder om daar te bid.
Preek – Off the grid
Hoe reflekteer jy?
Refleksie is belangrik
Vir my is refleksie een van die belangrikste aspekte van die lewe.
Ons het dikwels tyd nodig om te stop, te rus en te reflekteer.
Dit is in hierdie tye van refleksie wat ek ook die Here se teenwoordigheid baie naby aan my ervaar.
Een van die deurslaggewende elemente van ‘n goeie tyd van refleksie is om jouself af te sonder.
Partymaal beteken dit om tyd vir ‘n paar ure alleen te spandeer. Ander kere beteken dit om heeltemal “off the grid” te gaan.
Los jou selfoon. Los jou rekenaar. Los die geraas. Sonder jouself af.
Jesus het hierdie waarheid verstaan en daarom het Hy Homself gereeld afgesonder.
In hierdie gedeelte in Lukas sien ons in vers 12 – Jesus het ‘n melaatse gesond gemaak.
Dan lees ons dat “die nuus oor Jesus al hoe meer begin versprei het…” en al hoe meer mense het om Jesus saamgedrom.
Ons weet Jesus was besig.
Jesus het mense gesond gemaak, gepreek, mense bedien, mee gesels.
Sy dissipels was om Hom.
Dit is hoe baie bekendes, dominees, leiers, base ens. soms voel. Almal wil groet, almal soek aandag en jy kry nie tyd vir jouself nie.
Jesus het ook so begin voel.
Daarom lees ons: Maar Hy het Homself altyd in eensame plekke afgesonder.
Ons weet dit ook van ander plekke in die evangelies… Jesus het gereeld tyd gemaak vir Homself, vir gebed, vir rus
Om tyd saam met sy vader te spandeer.
Wanneer laas het jy dit gedoen?
Vroeër hierdie jaar het ek die voorreg gehad om vir drie weke “off the grid” te gaan vir my sabbatsverlof.
Ek het die Camino in Spanje gaan stap – van Leòn af tot in Santiago de Compostela.
In totaal was die afstand meer as 360km wat ek moes stap.
Baie mense het my al gevra om iets daaroor te deel, so ek gaan net vinnig iets daaroor vertel
Sonder om jou te verveel.
Dan wil ek sommer met jou ‘n paar gedagtes deel oor refleksie, aan die hand van die Camino.
‘n Geestelike pelgrimstog
Die Camino pelgrimstog is al sedert die negende eeu een van die wêreld se bekendste pelgrimstogte. Daar is verskeie roetes, maar die bekendste begin in Frankryk en lei na die katedraal in die dorpie Santiago de Compostela in Spanje. Volgens oorlewering is die dissipel Jakobus daar begrawe.
Jakobus het in Spanje sendingwerk gedoen en sonder veel sukses teruggekeer na Jerusalem. Die legende word vertel dat hy daar onthoof is en dat sy liggaam per boot na Santiogo de Compostela geneem is en hy daar begrawe is.
Die eerste opgetekende rekord van ‘n pelgrim wat die Camino gestap het, dateer uit die jaar 940. In daaropvolgende eeue het tienduisende Christene en selfs ander gelowiges die Camino begin stap.
Wys ‘n paar fotos net om julle ‘n idee te gee
Vyf simbole van die Camino
Die Camino het vyf simbole wat jou vanoggend kan help om bietjie oor jou eie lewe te reflekteer.
Ek deel dit met jou en wil jou nooi om daaroor na te dink
Die geel pyle – die Camino-pad word met geel pyle aangedui. Dikwels mis ‘n mens ‘n pyl en dan moet jy weer jou weg vind. In jou eie lewe is dit ook van toepassing. Ons het soms nuwe rigting nodig en daarom reflekteer ons.
‘n Mens leer dat dit OK is om die pyle te mis
Juis omrede jy dit mis, loop jy dalk iets anders of iemand anders raak wat jy nie andersins sou nie.
As jy in jou lewe die pyl gemis het, dan het ‘n mens dikwels hulp nodig.
Jou rugsak – tydens die Camino dra jy ‘n rugsak. Die rugsak maak jou bewus van alles wat jy saam met jou dra. Dikwels ontdek jy dat jy te veel vashou aan dit wat jy saam met jou dra. ‘n Tyd van reflekteer en afsondering help jou om jou bagasie ligter te maak.
Ons het al baie gesels oor “ligter” lewe.
Weg van jou selfoon af, van jou rekenaar af.
Weg van al die baie besittings wat jou besig hou.
EMOSIONEEL – hoeveel bagasie dra jy met jou saam?
‘n Pleister – pyn is deel van die Camino. Elke dag word jy daarmee gekonfronteer en elke dag leer jy hoe om jou lyf (en jou pyn) te hanteer. Dit maak dat jy ‘n ander mens is as die vorige dag. Lewenspyn help jou om te groei en ‘n beter mens te word.
Seer is deel van die Camino
Seer is deel van die lewe
Dit is wat jou MENS maak
Jy is nie alleen daarin nie…. almal deel dit.
Jou stapstok – elke pelgrim op die Camino het hulp nodig om aan te hou stap. Langs die pad ontmoet jy ook mense wat jou ondersteun en moed inpraat. Ons moet hulp aanvaar en toelaat dat spesiale mense jou lewe beïnvloed.
Ander mense is ‘n groot ervaring.
Moenie bang wees om hulp te vra nie.
Die skulp – deur die eeue heen het elke pelgrim op die Camino ‘n skulp ontvang. Die skulp is ‘n simbool dat Jesus jou lewe verander het. Ek dra my skulp graag bo-op my sak sodat almal kan sien dat ‘n veranderde lewe vir elkeen bedoel is. Wanneer ons veranderde mense is nadat ons Jesus ontdek het, wil ons dit graag met die wêreld deel.
Refleksie se doel is om te verander.
Om God toe te laat om met jou te werk
En om Hom te ontdek
En dit vir die wêreld te wys.
En te getuig daaroor.
Twee dieper waarhede oor die lewe
Daar is twee baie belangrike teologiese waarhede waaroor ek baie nagedink het tydens die Camino.
Nou die dag by die Retreat het dit weer oor my pad gekom.
1. Menslikheid en Goddelikheid
Baie mense vra oor die geestelike ervaring van die Camino
Baie mense vra: nou wat was nou geestelik en wat is nou net sosiaal of kuier?
Wanneer ‘n mens stap, is jy moeg, dit is warm, dit is nog ver… Jy is seer, jy dink net aan jou lyf; jy is dan nie juis vreeslik “geestelik” nie.
Of as jy nou aankom op ‘n plek en jou skoene uittrek. Jy drink ‘n bier en eet gebraaide sardiens…. dan is jy ook nie vreeslik “geestelik nie.
Of is dit net geestelik as jy vroegoggend stap, deur die woud… en jy bid… en jy voel die Here is in die natuur… en jy kan Hom hoor….
Of as jy ‘n Spaanse kerkdiens bywoon en jy verstaan niks daarvan nie, maar dit is darem kerk – is dit geestelik?
Ek besef net hoe DUALISTIES ons dink oor die lewe.
Met ander woorde = ons lewe en praat in twee wêrelde: geestelik en menslik. Apart.
Ek hoor dit baie.
En dit is die grootste fout wat jy kan maak in jou denke oor jou eie mens-wees en die Here.
God het mens geword
Vir ons om God te ontdek, moet ons ons eie menslikheid goed verstaan
THIS MEANS THAT IN FOLLOWING CHRIST WE ARE ASKED NEVER TO SEPARATE WHAT IS HUMAN FROM WHAT IS SPIRITUAL, AND AS WE LEARN TO KNOW THE LORD, WE NEED TO UNDERTAKE THAT PARALLEL JOURNEY THAT LEADS US TOWARDS SELF-KNOWLEDGE.
KNOWING OURSELVES WITHOUT KNOWING GOD LEADS TO DESPERATION. KNOWING GOD WITHOUT KNOWING OURSELVES PRODUCES ARROGANCE.
Die eerste groot les op die Camino was – Alles is geestelik. En alles wat geestelik is, is ook menslik.
Elke oomblik is God by jou – want God het MENS geword
In jou moeilikste worsteling met jou menslikheid is jy dikwels die naaste aan God.
Daar is diep betekenis daarin om “na die beeld van God geskep te wees” en die feit dat “God mens geword het”….
Hou op om jou lewe in komparte te deel.
Hou op om dualisme in jou lewe toe te laat!
2. Die mikrokonteks waarbinne ons daagliks vasgevang leef
Ek het baie vinnig bewus geword van ‘n paradoks (‘n teenstrydigheid), twee pole van ‘n ervaring
Die een ervaring was – ek lewe in ‘n totale “bubble” hier in die ooste van Pretoria…
Ons ou lewetjie hier is so klein… en ons almal hou onsself besig met die grootste klomp nonsens…
Die goed waaroor mense kla en aangaan
Ons wêreld is so klein… dit is eintlik belaglik….
Dit waaroor ons praat, dit waaroor ons bekommerd is….
Teenoor die groter konteks van die wêreld waarin ons leef, is ons hier in die ooste van Pretoria op ‘n planeet
En ek is deel daarvan.
Wanneer jy saam met medepelgrims loop… en dit is eintlik die grootste belewenis van die Camino… dan kom jy agter ons almal deel dieselfde stories…
Daar is letterlik tientalle lande se mense op die Camino
Die een aand het ons omtrent 26 in die een herberg getel…
Mense van regoor die wêreld… verskillend in soveel opsigte
Kom van verskillende agtergronde… klasse… tale… ouderdomme…
En wanneer ‘n mens saam stap, langs ‘n tafel sit… stories deel….. dan kom jy agter die ervaring van menslikheid bly dieselfde; maak nie saak waar jy is nie….
Seer, verlies, egskeiding, worstelinge oor betekenis, verlange na gesinne, die betekenis van emosie…..
Carl Rogers het gesê: The most personal is the most universal.
Baie keer dink ons dat dit wat ons beleef in die lewe, hoe dit met ons gaan, waarmee ek moet deal – ons die enigstes is….
En ek deel dit moeilik met ander…. want hoe gaan “hulle” verstaan….
Ons dink hoe meer persoonlik, hoe meer geïsoleerd is ons…
Maar eintlik is die teendeel waar – hoe meer eerlik ek is… hoe meer persoonlik… hoe meer menslik… hoe meer ontdek ek wat ons almal aanmekaar verbind
Hoe gaan jy sorg dat jy reflekteer?
Ek kan jou lank van my refleksies vertel…
Maar jy moet jou eie Camino hou… jou eie “Off the grid” ervaring… jou eie “en Hy het Homself gereeld afgesonder”
Want ons lewe in ‘n “bubble” wat jou maklik vasvang
Wat jou maklik dualisties laat leef…
Wat jou maklik onpersoonlik maak…
Voor jy jou oë uitvee, het jy ‘n lewe geleef wat anders kon wees… as jy tyd gemaak het om te RUS.
Previous PostPrevious enRoute 11 November 2018 – Geloofsbelydenis
Next PostNext Oggenddiens 25 November 2018