Geskryf deur Robert McLachlan
Ek het 'n vraag oor die laai van elektriese motors. Ek verstaan ​​dat Nieu-Seeland nie 100% selfonderhoudend is met hernubare energie nie (ongeveer 80%, aangevul deur 20% wat gewoonlik deur steenkoolkragstasies geproduseer word). As ek 'n elektriese voertuig sou koop, dra dit by tot die laai op die nasionale net. Is die enigste manier om die ekstra krag by te voeg om meer steenkool te verbrand? Maak dit nie dat hierdie voertuie basies “steenkoolvuur” is nie?
Nieu-Seeland word inderdaad goed van hernubare elektrisiteit voorsien. In onlangse jare, Nieu-Seeland gemiddeld was 83% van hernubare bronne (insluitend 60% waterkrag, 17% geotermiese energie, en 5% wind) en 17% van fossielbrandstowwe (4% steenkool en 13% gas).
Benewens die feit dat dit goedkoop en hernubaar is, hou hidrokrag nog 'n groot voordeel. Die produksie daarvan kan vinnig en vinnig oprit (deur die turbines aan en uit te skakel) gedurende die dag om aan die vraag te voldoen.
Ek kyk na 'n tipiese wintersdag (ek het geneem Julie 4, 2018), was die vraag teen 3:3,480 85 megawatt (MW) en 5,950% word voorsien deur hernubare bronne. Teen die vroeë aandpiek was die vraag tot 88 XNUMX MW, maar deur XNUMX% hernubare bronne. Fossiele brandstofbronne het wel toegeneem, maar waterkrag het baie meer opgeskiet.
Draai die vloot om
Selfs gedurende periodes met 'n groot aanvraag, is ons elektrisiteit baie skoon. 'N Elektriese voertuig (EV) wat gedurende die aand opgelaai word, sou dit doen gee ongeveer 20 gram koolstofdioksied per kilometer vry.
Selfs 'n EV wat slegs op steenkool- of gasaangedrewe elektrisiteit gehef word, het nog steeds laer emissies as 'n petrol- of dieselmotor, wat ongeveer 240 g CO₂ / km beloop (as een die uitstoot bevat wat nodig is om die brandstof te onttrek, te verfyn en te vervoer).
'N EV-motor met steenkoolaangedrewe elektrisiteit lewer ongeveer 180g CO₂ / km uit tydens gebruik, terwyl die hoeveelheid gas-aangedrewe elektrisiteit ongeveer 90g CO₂ / km is. Dit is moontlik omdat binnebrandenjins minder doeltreffend is as die turbines wat in kragstasies gebruik word.
'N Massa-omskakeling van vervoer in Nieu-Seeland na stap-, fietsry- en elektriese treine, busse, motors en vragmotors is een van die beste en dringendste strategieë emissies te verminder. Dit sal 'n paar dekades duur, maar in balans is dit miskien nie te duur nie, as gevolg van die brandstofbesparing wat sal toeval (NZ $ 11 miljard brandstof is in 2018 ingevoer.)
Hierdie omskakeling sal die verbruik van elektrisiteit met ongeveer a verhoog kwartaal. Om daaraan te voldoen, kan ons kyk na vraag en aanbod.
Meer hernubare elektrisiteit
Aan die aanbodkant word meer hernubare elektrisiteit beplan - met die bou van drie groot windplase in 2019, en nog meer verwag. Die potensiële aanbod is beduidend, veral as ons in vergelyking met baie ander lande skaars begin gebruik maak sonkrag.
Maar op 'n sekere punt begin die byvoeging van te veel van hierdie onderbroke bronne die vermoë van die hidro-mere om dit te balanseer, belemmer. Dit is die kern van die hede debat oor die vraag of Nieu-Seeland na 100% moet mik of 95% hernubare elektrisiteit.
Daar is verskillende maniere om dit aan te pak, insluitend opbergbatterye, die bou van meer geotermiese kragstasies of 'gepomp hidro”Stasies. In gepompte hidroom word water opdraande in 'n opslagmeer gepomp as daar 'n oormaat wind- en sonkrag beskikbaar is om later vrygestel te word. As die meer groot genoeg is, kan hierdie tegnologie ook die aanhoudende risiko van Nieu-Seeland op droë jare aanspreek, wat kan lei tot 'n tekort aan waterkrag.
Slimmer gebruik van elektrisiteit
Aan die vraagkant is 'n opname aan die gang om die werklike laaipatroon van EV-drywers te meet. Inligting wat tot dusver beskikbaar was, dui daarop dat baie mense hul EV-aand laat laai om voordeel te trek uit die goedkoop tariewe vir nagte.
As die vraag op sekere tye te hoog word, sal die koste van sowel generasie as transmissie waarskynlik styg. Om dit te vermy, ondersoek elektrisiteitsverskaffers slim vraag antwoorde, gebaseer op die beheer van die warmwater-rimpeling wat Nieu-Seeland in die 1950's begin gebruik het. Dit stel elektrisiteitsverskaffers in staat om warmwaterverwarmers vir 'n paar uur op afstand te skakel om die vraag te beperk.
In moderne weergawes kan verbruikers of verskaffers die vraag matig reageer op prysseine, hetsy intyds met behulp van 'n app of voor die tyd deur middel van 'n kontrak.
Nieu-Seeland se uitstoot deur landvervoer neem steeds toe, met 'n ander 2% in 2018 en byna dubbel op 1990-vlakke.
Om klimaatsverandering aan te spreek, moet ons ophou om fossielbrandstowwe te verbrand. Passasiersmotors is van die grootste gebruikers en ook een van die maklikste om te verander. Fossiele brandstof kan nie herwin word of skoon gemaak word nie. In teenstelling hiermee word elektrisiteit deurentyd skoner, beide in Nieu-Seeland en in motorfabrieke.
As u nou oorskakel na 'n EV, is u impak baie groter as net u persoonlike vermindering in emissies. Vroeë aannemers is noodsaaklik. Hoe meer EV's ons het, hoe meer mense sal daaraan gewoond raak, hoe makliker sal dit wees om verkeerde inligting teen te werk, en hoe meer druk sal daar wees om daarvoor voorsiening te maak.
Baie mense het gevind dat die oorskakeling na 'n elektriese motor bemagtigend was gegalvaniseerde hulle om ander aksies vir die klimaat te begin doen.
Robert McLachlan, Professor in Toegepaste Wiskunde, Massey Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Oplossings > Waarom oorskakel na elektriese vervoer sin maak, selfs al is elektrisiteit nie heeltemal hernubaar nie