Sedertdien het ek digters-pes. ‘n Tweede bundel lê al by Protea. Die belangrikste oplosmiddel in die begin was dus water. 'n 70:30 mengsel van water en asetonitriel was die mees algemeenste kombinasie wat gebruik is as oplosmiddel (kliek daarop om dit in 3d te sien). Dis asof ŉ soort evolusionêre progressie, groei, ontwikkeling tot die volle bewuswording in hierdie verse ook op daardie vlak geantisipeer was dwarsdeur die bundel. Die digter begin by “afloer van die haaie”, die versamel van en intensiewe kyk na seedinge, die beskryf daarvan, die mense wat betrokke met die lewe van die see saamleef, vissermanne, bioloë, en so meer. En dat ‘n “beestje” geen jong kalfie is nie, maar ‘n gogga van een of ander geaardheid, of enige klein diertjie.” nee wat – ek soek onmeesterlik op/ in my eie na die ‘verlore woord’, so bietjie soos die Moody Blues In search of the Lost Chord. vir die Protea wat ek vir Boomplaats gewen het, is ek baie dankbaar – dit het ’n (kunsmatige) sin tot behoort (sense of belonging) in die boekwêreld geskep. soos jy nog beter weet as ek, dit het nie baie te doen met die literêre meriete van skryfwerk of skrynwerk nie. die reaksie van ander op eie gedigte is sonnestelsels verwyder van die woord self.