Pousse en die teenhervorming - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die sukses van die teen-hervorming, of andersins, was afhanklik van 'n aantal faktore, maar pro-hervormingspousies was beslis 'n baie belangrike een. 'N Pous wat hervorming wou hê, kan die teenhervorming vorentoe stoot. Die pous teen enige vorm van werklike hervorming kan die teenhervorming baie skade berokken.
Paul III (pous van 1534 tot 1549) is gebore Alexander Farnese en het hom met die hervormingsbeweging vereenselwig, hoofsaaklik omdat hy gevrees het dat die verspreiding van Protestantisme die pouslike gesag baie sou verswak. Op 25-jarige ouderdom het hy 'n kardinaal geword voordat hy priester geword het! In 1536 stel hy nege kardinale aan om die toestand van die kerk te ondersoek. Hul verslag was openlik en openhartig. Dit veroordeel die ooglopendste misbruik en "die roekelose oordrywing van die pouslike gesag". In die verslag word duidelik gestel dat die geestelikes se gehalte verbeter moes word. Dit wou hê dat priesters en biskoppe moes woon; voordele wat op meriete alleen toegeken word; en groter sorg in die keuse van kandidate. Die verslag vra ook dat die ingeslote kontemplatiewe bevele afgeskaf moet word en dat alle publikasie onder die beheer van kerklike sensors moes wees. Paul III het die verslag goedgekeur, maar hy het weinig daaraan gedoen. Hy het egter nuwe ordes aangemoedig soos die Jesuïete, Barnabiete en Ursulines. In Julie 1542 vestig hy die Romeinse inkwisisie ('The Holy Office') onder leiding van kardinaal Caraffa, wat 'n offensief teen dwaalleer sou meebring. Paul III het liberale verkies en hy het Contarini na Regensburg gestuur. Die pousdom het egter die voorstelle van Contarini verwerp.
Paul IV (pous van 1555 tot 1559) was "die eerste van die ware teenhervormingspousies" (Cowie). Hy was voorheen Caraffa wat die Inkwisisie bestuur het. Hy word op die ouderdom van 79 pous. Hy was 'n uiters konserwatiewe maar baie energiek vir sy ouderdom. Hy het pouslike uitgawes besnoei; bestel biskoppe terug na hul sien, plaas al Erasmus se boeke op die indeks; reisende vermaaklike kunstenaars uit Rome verdryf en jag en dans verbied. Paul IV het Spanje gehaat weens die Habsburgse bande tussen Spanje en hy het gevoel dat die pous nooit heeltemal vry kan wees voordat die mag van die keiser gekontroleer is nie. In 1555 begin hy weer die Italiaanse Oorloë in 'n poging om sy magte te verbreed, maar dit sou tevergeefs wees. Sy dood in 1559 is in Rome met vreugde begroet.
Pius IV (pous van 1559 tot 1565) het Paulus se anti-Spaanse beleid omgekeer. Hy het vier van Caraffa se familielede tereggestel omdat hulle hul mag met die pouslike invloed bevorder het. In 1563 eindig die Raad van Trent. Pius het 'n nuwe indeks gepubliseer en voorberei op die uitreiking van 'n nuwe kategismus vir 1566. Hy het 'n nuwe kweekskool vir priesters in Rome geopen om ander aan te moedig om dit te doen. Hy het regulasies vir die College of Cardinals uitgevaardig en aangedring op hul reg om 'n pous te verkies teen die eise van 'n Kerkraad. Hy was 'n Medici en hy het 'n paar van sy eie familie as kardinaal aangestel voordat hulle oud genoeg was.
Pius V (pous van 1566 tot 1572) was 'n streng en ernstige man, maar het geen politieke ambisies nie. Hy het geestelike dissipline en verblyfreg afgedwing; hy verbied die verkoop van Indulgences; hy het die pouslike besteding verminder en die annates afgeskaf. Maar hy het versuim om die verkoop van kantore in die Katolieke Kerk te stop. 'N Nuwe kategismus is ingestel (1566), net soos 'n nuwe Breviary (1568) en 'n nuwe Missal (1570). In 1570 word 'n bevel uitgevaardig dat 'n nuwe uitgawe van die werke van St. Thomas Aquinas geproduseer moet word om die belangrikheid daarvan vir die Katolieke ideologie te beklemtoon. Hy het beide Romeinse en Spaanse Inkwisisies aangemoedig en sodoende die teen-hervorming aanstoot gegee. Hy vorm die Holy League met Spanje en Venesië wat die Turke verslaan het in die Slag van Lepanto - 'n nederlaag waaruit die Turke nooit ten volle sou kon herstel nie.
Gregory III (pous van 1572 tot 1585) was ''n sagte hervormer' - R Lockyer. Hy het op twee dinge gekonsentreer. 1) Die verhouding van die pousdom met die lande wat sy gesag erken het en 2) die plek van onderwys in die kerk. Hy het die idee van pouslike nunsios ontwikkel om die kerk in die buiteland te verteenwoordig. Hy het talle seminare en kolleges opgerig wat hy onder die beheer van die Jesuïete geplaas het. Hy het twee nuwe bestellings goedgekeur; die Gemeente van die Oratorium en die Kaalvoet Karmeliete (albei in 1580). Aan die einde van sy bewind was die pousdom in finansiële chaos weens sy gebou van kolleges, ens. Die pouslike finansies was baie onvoldoende. In 1 580 het hy 'n drukpers vir Rome beveel om die Kerk meer mag te gee om te beheer wat die mense in die stad lees.
Sixtus V (pous van 1585 tot 1590) het een of ander vorm van finansiële orde daargestel deur dispute en voorregte te verkoop. Hy het ook nuwe belastings ingestel en die pouslike administrasie gemoderniseer. Hy het die aantal kardinale tot 70 beperk en in 1587 het hy hulle verdeel in 15 gemeentes (departemente) wat elk oor verskillende dinge handel, soos die regering van Rome, die aanstelling van biskoppe, die toesig op godsdienstige ordes, ens. sentrale regering wat in wese 'n vorm van staatsdiens was. "Hulle het die rigting en koördinasie voorsien wat so gereeld ontbreek het" (Lockyer). Sixtus het Rome ook gemoderniseer deur nuwe paaie, watervoorrade, die Lateraanse paleis en die Vatikaanse biblioteek te bou. 'Onder Sixtus V was die gereformeerde pousdom op die hoogtepunt van sy prestige.' R Lockyer