Die GIE TRIENG-gemeenskap van 54 etniese groepe in Viëtnam - The Holy Land of Vietnam Studies
Met 31,343 inwoners, woon die GIE-TRIENG in Kon Tum1 Provinsie en die berggebied van Quang Nam2. Hul plaaslike subgroepe is Ve, Trieng, Gie en Bnoong. Hul taal behoort aan die Ma-Khmer4 groep.
Die GIE TRIENG leef hoofsaaklik op verbouing in afgebrande land. Jag, visvang en versamel voedsel voorsien voedsel vir daaglikse maaltye. Hulle grootmaak vee, varke en pluimvee veral vir opofferende doeleindes.
Hulle klere is eenvoudig. Mans dra lendoeke en vroue dra luns of buisrok lank genoeg om hul bors te bedek. In koue weer word 'n kombers gebruik. Vroue van die Bnoong-subgroep dra leggings.
Die GIE TRIENG leef in lang perde-op-stelte, sommige met dakke van die gewels in 'n skilpad-skild. Oor die algemeen is huise in 'n dorpie in 'n sirkel rondom die stad geleë Rong (gemeenskaplike huis) wat in helftes geskei word deur 'n gang wat van die een einde na die ander een vir mans en die ander vir wyfies loop.
Elke inwoner (behalwe vir die Bnoong-subgroep) het beide die naam en van. Die familienaam verskil tussen man en vrou. Elke gesinslyn het sy eie taboes en 'n verhaal wat die familienaam en taboes verduidelik. Voorheen het seuns die familie se naam geneem en die dogters die moeder. Volgens ou gebruike het seuns van ongeveer 10 jaar by die gemeenskaplike huis begin oornag. Op die ouderdom van 13-15 het hulle hul tande opgemaak en 'n paar jaar later 'n vrou geneem. Jong meisies besluit die huwelik op eie inisiatief en die keuse word deur die gesin gerespekteer. Voordat jong mans 'n huwelikslewe beoefen, moet hulle mandjies en gong speel ken, terwyl vroue goed moet wees met matmaak en doekweefwerk (in die gebiede met die weefvaartuig). 'N Jong vrou moet by die troue 100 vakke vuurmaakhout hê as hulde aan haar eggenote se familie. Die pasgetroude paartjie aanvaar alternatiewelik matrilokale en patrilokale woning in skofte met 'n tussenposes van 3-4 jaar totdat die ouers van een kant oorlede is.
Die GIE TRIENG glo dat alle wesens 'siel"En"gees", Dus het die seremoniële seremonies en die voorspelling van goeie / slegte voortekens geheers. Die offer van 'n buffel is die grootste. Afgesien van familierituele, hou die hele dorp een keer elke paar jaar 'n buffelslagtingseremonie om vir vrede te bid en die geeste dankbaar te wees. 'N Dooie persoon word in 'n pirogvormige kis geboei wat versier is met 'n gebeeldhouwde buffelkop. Die graf is vlak. Die begrafnisstoet word slegs deur enkele familielede bygewoon. Afer a time, a "graf laat vaar"Seremonie word gehou om uit die rou te gaan.