Oom Herrie se kerrie: Trompie-speel in die kerkraadArgieffoto. Oom Herrie het onlangs gehelp om sy pa, Pa-Jan, se besonderhede op die Afrikaanse Wikipedia gelaai te kry as deel van ŉ projek waarvoor Maroela Media groot lof verdien. In ŉ sekere sin was dit baie moeilik. Dit wat op Wikipedia kom, moet sy professionele lewe uitbeeld. Vir oom Herrie was sy pa veel meer – die Mensch. Pa-Jan het vandat die jonge Herrie kan onthou, met bloeddruk gesukkel en dit het ook sy lewe op ŉ jong ouderdom geëis. Pa-Jan het hom self gekondisioneer om nie gou kwaad te word nie, iets wat die jongeling soms die mure uitgedryf het om te sien hoe ander mense dit blatant uitbuit. Maar soms, so het oom Herrie verneem, het Pa-Jan se lankmoedigheid oorgekook. Pa was kerkraadslid en eendag, in ŉ lang kerkraadsvergadering, begin ŉ ander kerkraadslid naderhand met sy pen speel, wat hy voor sy mond hou. Die pen se knippie maak sulke trillende geluide, wat dan deur die oop mond geprojekteer word. Pa-Jan kan dit naderhand nie hou nie en vlieg op ŉ punt van orde op en verneem of dit dan in die haak is as ŉ kerkraadslid in die vergadering sit en trompie speel. (Ja, daar is regtig ŉ instrument soos ŉ trompie). Die kerkraad is dawerend aan die lag en die “trompiespeler” hoog die hoenders in. As daar nou een ding was wat Pa-Jan nie was nie, was dit wintie. Hy het naamlik ŉ 1957-Volla gehad waarvan die armpies nog langs die kant uitgeskiet het. Tot voordat ŉ paar kwajongens die karretjie gerol het, het dit ook ŉ oopskuifdak gehad, wat daarna solied maar effens windskeef was. Dis ŉ lang storie hoe dit gekom het dat Pa-Jan by geleentheid sy gesin in die Burgerspark, destyds Pretoria se voorste hotel, ingeboek het. Laatmiddag dreun die Vollatjie voor die deur tot stilstand en die inboekery verloop vlot. Maar toe die kar gebêre moet word, is daar moeilikheid. Die portier skop viervoet vas – hy ry gŉ met so ŉ ou krok nie. Pa, toe ŉ proffie, moet toe self sy raserige monstertjie gaan bêre. (Tydens ses maande se navorsing in Nederland het Pa-Jan vir hom Ein Lelik Eendje aangeskaf.) Die Volla se rat kon nie, terwyl die karretjie beweeg, in eerste rat kom nie. In ŉ stadium begin die rat vreeslik skree as dit stilstaande in eerste rat gesit word. Pa vind uit dit gaan ŉ astronomiese bedrag kos om die karretjie reg te maak. Maar toe kry die jonge Herrie ŉ rybewys en moet soms selfs die karretjie bestuur. Jonk en selfbewus, word die karretjie eers afgeskakel en die rat in eerste rat ingeskuif. Dit irriteer pa en hy gaan gee die karretjie by ŉ ander plek in om reg te maak. ŉ Hele 50 sent. Dit was die koppelaarkabel wat net bietjie stywer getrek moes word. Toe, eendag, val die een uitlaatpyp af. Die Volla klink soos ŉ Porsche en die naweek kry ons jong goed nie genoeg daarmee rondgery nie. Tot KJA toe met die “Porsche.” Die Maandagoggend, toe die herstelplek oopmaak, staan Pa-Jan met die Volla lankal voor die deur. Hy is nie ŉ wintie nie en gaan nie na ŉ wintie klink nie. Pa-Jan was ŉ gebore Namakwalander en al storievertellende is hy ook as een oorlede. Dit bly vir oom Herrie ŉ groot eer dat hy van Pa se stories in ŉ e-boek opgeteken kon kry. Volgende jaar is dit reeds 40 jaar dat Pa-Jan op die vliegtuig VSA en Japan toe geklim het en ŉ ruk later in ŉ ashouer teruggekeer het. Dis twee keer so lank as wat oom Herrie die voorreg gehad het om Pa-Jan te ken. Ma Johanna is nou al omtrent ŉ dekade in ŉ inrigting in Hermanus met demensie. Sy is met ons, maar ook nie. Op ŉ manier was Pa-Jan gelukkiger.