Op grond van so 'n begrip van eko-etiek, kan daar krities oor die Christelik-etiese implikasies van stamselnavorsing en -terapie as 'n faktor in die verhouding tussen God, die mens en die natuur besin word.
Christelik-etiese beskouinge van die aard en wese van die mens word deur bepaalde perspektiewe in die studie van antropologie beïnvloed. Daarom is 'n gesprek met die natuurwetenskappe en antropologie nodig (Ott 1981:170-181). Alhoewel daar van ander begrippe en omskrywings gebruik gemaak word om die mens op grond van die natuurwetenskappe of antropologie te beskryf, is dit nodig dat teoloë na die vertolkings wat ander wetenskappe bied, sal luister. Die dialoog tussen teologiese antropologie en geesteswetenskaplike antropologie is op sigself insiggewend (Davies 2002:1-19). Ook Heyns en Jonker gaan hiermee akkoord: 'Mens-wees beteken o.a in-die-wêreld-wees, en dit impliseer besig-wees-met-die-wêreld. Wie in die wêreld is en met die wêreld besig is, weet van die wêreld en kry kennis van die wêreld' (Heyns & Jonker 1977:20).
In sy lesings oor 19de-eeuse teologie by die byeenkoms van die Goethegesellschaft in 1957, bied Karl Barth 'n interessante beskouing van die teologie, wat tradisioneel as 'die wetenskap en doktrine oor God' beskou is, wanneer hy dit as 'Die Antropologie' beskryf. Hiermee probeer Barth toon dat daar nie in die Christelike ruimte van 'n suiwer doktrine oor God gepraat kan word nie. Dit gaan altyd oor 'God en die mens', met ander woorde 'n doktrine van handeling, gemeenskap en verhoudinge. In dieselfde sin verwys die woord 'evangelie' na die kennis van die blye boodskap oor Jesus Christus. 'Evangeliese teologie' handel dan volgens Barth oor die 'wetenskap en doktrine van die handeling en gemeenskap tussen God en die mens, soos dit uit die evangelie van Jesus Christus blyk wat in die Heilige Skrif verkondig word' (Barth 1960:11).