Hoe 'n "Cult Classic" gebore is
Flieks soos "Gone with the Wind" en "The Godfather" word beskou as meesterwerke van amper die oomblik dat die eerste gehore hulle sien, en hul kritiese en box office-sukses weerspieël dit. Maar daar is ook ander flieks wat oor 'n langer tydperk skare kan wen, en word deur die mond-tot-mond toegewyde ondersteuners en bewondering versprei deur diegene wat passievol oor die fliek voel.
Die term "kultusfilm" (en later "kult klassieke" as die filmjare) word gebruik om 'n fliek te beskryf wat 'n klein, maar betekenisvolle en deeglike toegewyde fanbase ontwikkel wat oor tyd groei.
Alhoewel suksesvolle suksesvolle franchises soos " Star Wars " en " Harry Potter " so entoesiastiese aanhangers het dat die flieks kultusagtige invloed het, verwys die term "kultusfilm" spesifiek na flieks wat ondanks die feit dat hulle baie minder suksesvol finansieel nog passievol is fans.
Alhoewel daar flieks is wat byna elke naweek bombardeer of onderpresteer, wat nog steeds oor 'n paar aanhangers wen, kan 'n paar flieks soveel toewyding inspireer dat hulle 'n toegewyde gevolg ontwikkel. Die "kultusse" wat aan hierdie spesifieke films toegewy word, groei namate daardie passievolle ondersteuners die woord versprei het oor hierdie onbekende, maar (na hul mening) moet film sien.
Die geskiedenis van kultfilms
In die era van klassieke Hollywood het min films die geleentheid gehad om kultusopvolgings te ontwikkel as gevolg van gereelde omset by teaters en die gebrek aan daaropvolgende verspreiding op media soos televisie of tuisvideo wat gehore sal toelaat om films buite hul aanvanklike teaterbane te sien.
Nietemin het 'n paar nie-hoofstroomfilms bekendheid ontvang in die nagtelike vertonings, soos die omstrede 1932 MGM-horrorfliek "Freaks."
Jare later sal televisie die voortou volg. Op soek na goedkoop programmering, sal baie televisiemarkte obskure horror, thriller, of net heeltemal vreemde flieks in die laat ure of as middernagfilms speel. Sommige van hierdie programme sal 'n ghoulish-gasheer insluit, soos Los Angeles 'Vampira en Philadelphia se Zacherley, wie se Gewilde persone sal die programme help om gereelde kykerskap te ontwikkel.
Teen die vroeë 1970's het teaters in verskeie groot stede begin om "ondergrondse" films te speel as "midnight movies", dikwels vir maande lange of jare lange lopies as kaartjies aangehou word. Byvoorbeeld, "El Topo" (1970), "Pink Flamingos" (1972) en "The Harder They Come" (1972), wat almal lang loopbane gehad het by teaters soos New York City se beroemde Elgin Theatre. Trouens, die bekendste middernagtelike rolprent van alle tye, "The Rocky Horror Picture Show," is sedert 1976 in aaneenlopende beperkte vrystelling. Gereelde deelnemers herhaal die dialoog saam met die fliek, klere as hul gunsteling karakters en gooi voorwerpe op die skerm (baie tot die irritasie van teater eienaars en skoonmaakpersoneel).
Terwyl die gewildheid van middernag-flieks verminder het met die bekendstelling van tuismedia, het dit nie die entoesiasme gehore vir kultiefilms verander nie. Trouens, VHS het gehelp om die gewildheid van 'n ontelbare aantal kultiefilms te versprei, wat baie ondergeskikte films nuwe lewe gegee het.
Terwyl kultusfilms wissel van kampiewe wetenskapsfiksie tot hoogs grafiese horrorfilms en net oor alles tussenin, is daar 'n paar eienskappe wat die meeste kultiefilms deel:
Buite die hoofstroom
Die een kriterium wat alle kultiefilms gemeen het, is dat hulle nie gewild is by die algemene gehore of by die loket nie ... ten minste nie aanvanklik nie.
Die definisie van "kultus" beteken immers dat hierdie flieks klein maar toegewyde opvolgings het.
In baie gevalle begin kultiefilms as lae-begroting films in beperkte vrystelling. In ander is dit 'n groot-begroting ateljeevrystellings wat nie kaartjies verkoop tydens hul teaterloopbaan nie. In albei gevalle het die gehore wat die geleentheid het om hierdie flieks te sien, die woord versprei oor wat hulle gesien het. Binnekort groei die rolprent se gewildheid op onverwagte en onbedoelde maniere, selfs soms onder die publiek wat die rolprent in die eerste plek oor die hoof gesien het.
So Sleg Hulle is Goed
Terwyl baie kultusflieks ondersteuners ondersteun deur hul algemene gehoor te onderskat, word ander kultus treffers om die teenoorgestelde rede: omdat hulle vreeslike flieks is.
"Reefer Madness" (1936), " Plan 9 from Outer Space" (1959) en The Room (2003) word algemeen beskou as drie van die ergste films wat ooit gemaak is, maar dit is presies hoekom sommige ondersteuners hulle so vermaaklik vind. .
Hierdie drie flieks is slegs 'n paar voorbeelde van hilariously bad movies wat gewilde middernag films is.
Ander kultiefilms is gewild ten spyte van hul lae begrotings en andersins swak produksiekwaliteit. Troma Entertainment het tientalle films vrygestel wat wyd beskou word as kultusklasers, alhoewel baie van die films uiters lae begrotings het. Troma se bekendste rolprent, 1984 se "The Toxic Avenger," was so suksesvol dat die onafhanklike ateljee verskuif fokus van seks komedies tot horror movies (beide scary en komiese) na sy vrylating in 'n poging om sy sukses te herstel.
Aan die ander kant, kultusflieks soos " Night of the Living Dead " (1968) en " The Evil Dead " (1981) het fan gunstelinge geword vir die feit dat groot flieks nie die erkenning ontvang het wat hulle verdien het toe hulle oorspronklik vrygelaat is nie. Trouens, dit is raadsaam dat albei hierdie films sedertdien hul kultusstatus ontgroei het, aangesien die erkenning van hul gehalte nou wydverspreid is.
Gaan na uiterste
Baie kultiefilms word gewild as gevolg van hul omstrede of "ondergrondse" natuur. Films soos "The Rocky Horror Picture Show" (1975) het seksuele taboes verbreek, terwyl " The Boondock Saints " (1999) 'n groot sukses op DVD geword het nadat 'n mislukte weergawe in net vyf teaters vir sy gewelddadige inhoud plaasgevind het. Terwyl hoofstroom gehore en kritici sulke inhoud onaangenaam of selfs regverdig vind, raak ander hierdie films aan om gehore iets anders te bied.
Byvoorbeeld, voor digitale verspreiding is horrorfilms van rolprentmakers wat in lande soos Japan, Spanje en Italië werk, op VHS en DVD's deur Amerikaanse aanhangers van die genre verhandel, waaronder films wat nooit 'n amptelike toneelvrystelling in die Verenigde State gesien het nie.
Onder rolprentvertoners is dit 'n teken van trots op sigself om "in die know" te wees oor seldsame en min bekende flieks.
Terwyl baie hoofstroomfilms van die publieke oog verdwyn ná die voltooiing van hul aanvanklike teaterbane, groei die gewildheid van kultiefilms steeds. Alhoewel die gewildheid van kultiefilms deur middel van middernagskerms in stede versprei is en dikwels geleende VHS- of DVD-kopieë is, het die internet en digitale streaming die bewondering van sekere kultiefilms eksponensieel toegeneem.
Aanhangers van hierdie rolprente wêreldwyd kan hul entoesiasme deel. Byvoorbeeld, " The Big Lebowski " (1998) het in sy aanvanklike vrystelling teleurstellende box office grosses gehad, maar sy volgehoue ​​gewildheid het sedertdien 'n jaarlikse "Lebowski Fest" geïnspireer wat elke aspek van die film vier en selfs 'n godsdiens genaamd "Dudeism" die bynaam van die hoofkarakter.
Min films kan daardie soort effek op gehore hê en inspireer sulke toewyding van hul ondersteuners, wat kultiefilms moontlik die beste soort films maak - eindeloos pret vir hul gewildste ondersteuners!