�Wil jy probeer om die Dood �n paar nagte van my deur af weg te hou?� antwoord die Ouer Man met �n flou glimlag.
�Ek dink nie dit sal �n verskil maak nie, maar jy kan probeer � as jy regtig wil," s� die Ouer Man met die ophaal van sy skouers.
Die Ouer Man kyk vlugtig by die venster uit en sien hoe die geniepsige suidooster deur die blare van die palms in die hospitaal se reeds verwaaide tuin baljaar. Hy kan nie glo dat die lewe hulle twee juis hierby uitgebring het nie. �n Troostelose stasie voor die poorte van die hel.
Die Jongman sug beangs. Hy weet nie hoeveel langer hy met die oneindige sarkasme van die Ouer Man sal kan saamleef nie. Dit voel vir hom asof die Ouer Man se siekte al sy meelewing uit hom getap het. Sy simpatie het verander in bittere sinisme.
�Dankie.� Die Ouer Man leun terug teen die kussings. Hy maak sy o� stadig toe en �n oomblik wonder die Jongman of dit is hoe dit sal lyk as die Ouer Man uiteindelik sterwe.
�n Oomblik flikker �n gevoel van warmte in die moe� grysblou o� van die Ouer Man. Die Jongman stap na hom en neem sy hand in syne. Hy lig die hand na sy mond en soen dit liggies.
�Nee, wat � nou laat jy my voel soos �n mafia-don � Toe � vertel jou storie,� onderbreek die Ouer Man skielik sy gedagtes.
Die Jongman stap terug na die venster. Die laat wintersonnetjie het skielik deur die wolke gebreek en die hospitaaltuin lyk weerloos en verlate in die skerp lig.
Die Ouer Man sug. Hy weet steeds nie of hy die Jongman kan glo nie. Dit voel asof hy, soos vele male in die verlede, vir die gek gehou word. En tog kan hy nie anders as om te luister nie. Met di� draai die Jongman weg van die venster en skuif die Ouer Man regop in sy bed toe die Jongman sy verhaal begin vertel.
En in hierdie ongewone, bruisende tydperk ... hierdie ongekende oomblik in sy land se geskiedenis, het dit �n vensterperiode van �n hele paar maande lank vir die leerklerk en die meeste van sy landgenote gevoel asof enigiets moontlik is. En glo my ... hierdie leerklerk het alles probeer en, soos in die Bybel gevra word, gepoog om die goeie te behou, wat maar moeilik was op sy beperkte begroting. Hy moes dikwels maar tevrede wees om tuis te bly en sekere versoekings te vermy.
Die leerklerk het in �n woonstel in die Tuine gewoon. �n Ietwat vervalle plekkie wat hy skaars op sy karige salaris kon bekostig. Die leerklerk was in hierdie stadium van sy lewe ook wreed ontnugter deur die harde realiteit van sy alledaagse sleur en hy het hierdie ontnugtering probeer besweer deur by elke moontlike geleentheid plesier na te jaag. Die speurtogte het hom dan gewoonlik net �n paar uur lank uit hierdie verdrukkende sfeer geneem en kon hy in daardie paar ure vryheid op sy tong proe.
Die PRO � kom ons noem hom Ganief � was self so 32, skoongeskeer en �n pragtige jongman. Sy Oosterse herkoms kon duidelik gesien word in die vorm van sy o�, sy ho� wangbene waarop sy baard blouerig deurgeslaan het, en sy lang, fyngevormde hande. En dan was daar natuurlik nog sy krullerige borshare wat net-net sigbaar onder sy keel was. Kortom, vir die leerklerk was hy �n onweerstaanbare versoeking en hy het haastig langs hom gaan staan en sy nie onaansienlike nie, onbesnyde Boerevo�l uitgehaal en betekenisvol na die mooi man langs hom gekyk �
Die leerklerk was haastig om weer by sy kantoor te kom en die besige omgewing het hom senuweeagtig gemaak. Hy was ook gefrustreerd omdat hy nie vir Ganief so ver kry om enigiets daar te doen nie. Dit was ietwat ongewoon vir die leerklerk. Hy was gewoond daaraan om sy sin te kry wat seks betref en die hele episode het die leerklerk � ag, kom ons noem hom Adriaan � vreeslik gefrustreer. Dit was duidelik dat Ganief wel belang gestel het.
Ganief het sy stywe vo�l weer teruggesteek in sy onderbroek en na die uitgang gestap terwyl hy met sy kop vir Adriaan beduie om hom te volg. Buite die deur het hulle mekaar 'n rukkie lank bekyk.
�Ek�s Ganief.� Hy steek sy hand uit. Adriaan neem die warm hand en voel hoe die jagsheid weer deur sy are bruis.
�n Paar weke lank was dit vir Adriaan asof hy in �n Feydeau-klug lewe. Iwan in by die voordeur en Ganief uit by sy agterdeur.
Die Ouer Man sug en sluit weer sy o� met �n vae glimlag op sy lippe. Die Jongman vee oor die Ouer Man se kop en soen hom dan liggies op sy voorkop voor hy saggies uit die saal loop.
�n Onwelkome stilte daal weer tussen hulle neer. Die Jongman draai weg van die venster af en gaan sit in die besoekerstoel. Hy kyk met �n fronsende uitdrukking na die Ouer Man.
Die Jongman kyk na die verweerde gesig van die Ouer Man waar hy teen die kussings l�. Hy sidder in sy binneste as hy daaraan dink dat hy sonder hierdie veelbekende gesig sal moet voortgaan. En tog besef hy ook dat daardie tyd op hande is.
Adriaan sit verveeld penorent op die verweerde rusbank en kyk in die half donker vertrek rond. Hy sit al �n hele rukkie lank so alleen. Kompleet asof hy vir iemand wag. En dis inderdaad wat hy besig is om te doen. (Jare daarna sou hy verneem dat hierdie situasie beskryf word as Bennie-op-die-bank. Waar �n gay man by �n vryer gaan kuier, maar �n vriend saamneem as �n soort chaperone wat moet sorg dat hy nie gedwing word om die nag by die vryer oor te slaap nie. Gewoonlik uiters frustrerend vir albei partye � die gay man �n sy chaperone.)
Hy weet nie hoekom hy ingestem het om hierheen te kom nie. Normaalweg gaan hy nie op weeksaande uit nie.
Alexander het sekerlik voor in die ry ingedruk toe Liewe Jesus die dag besluit het om aantreklikheid uit te deel. Van sy gitswart hare tot sy fluweelbruin o�, sy lae voorkop en die kuiltjie in sy ken reg onder sy sensuele lippe en die wange waarop sy baard donker deurskemer. Hy het nou wel nie die perfekste liggaam nie. Bietjie maer na Adriaan se sin, maar hy het beslis wat nodig is om �n man se oog te vang.
Adriaan kyk vir die soveelste keer in die donker vertrek rond. Hier�s nie eens �n tydskrif nie. Skielik is daar stemme in die gang. Alexander kom rooigesig in.