Daardie tyd trou ek by Burning Man - Inligting
Oor 'n paar uur sou hy my man wees.
Laat die oggend, op pad terug van die oewer van porta-potties om 08:30 & Paardebloem, het ek opgekyk om 'n swart rookring te sien wat stadig bokant die stowwerige horison opkom. Ek klim van my fiets af, klim af met die klamp van my silwer gevegstewels teen die harde pak speelgoed en leun dit teen pienk, pelsbedekte PVC-pyp.
Ek was te afgelei deur die lug om hom op te let - 'n kaalvoet seun in oranje Thai-vissersbroek en geen hemp nie. Hy was slank, maer, met 'n gemors van bruin hare en vol, gekapte lippe. Hy staan ​​langs my, skouers raak.
'Gek, is dit nie?'
Ek het gewonder of hy van hierdie plek praat - waar oggende saans smelt in die middae en middae, of oor daardie vreemde rookringe.
Hy het gesê: 'Ek dink hulle kom uit 'n kunsmotor. Of daardie klein filmteater-uitweg in diepe spel. Ek het gisteraand daar uitgegaan, gekyk Sing in die reën en hy het 'n kissie met Red Vines onder die sitplek gevind. '
Ons gaan sit op die bank in die middel van die pad. Dit was 'n pad met geen motors nie, maar eerder 'n optog van fietse, driewiele, eenwielfietse, steampunk-seekatmobiele, meisies met bont stewels en tophoede, serpe en hula-hoepels. Brandweerdansers steek hulself aan soos hulle verbygaan, 'n paartjie hou hande vas en spring agteruit.
Hy het my sy filosofie oor die lewe, oor die dood, oor geluk, oor sy kinderjare in New York en sy verhuising na Dallas vertel voordat hy my sy naam vertel het. Jamie. Drie uur het verbygegaan, toe vier. Ek het hom gesoen. Dit sou ons speelterrein wees om te verken, en toe die nag aanbreek, waag ons saam na die playa.
'Waarom trou jy nie? Julle maak ook 'n pragtige paartjie. Dit lyk of u al 'n leeftyd saam was. '
By Opulent Temple het ons gedans op diep basmusiek, vuuruitbarstings en honderde ekstatiese liggame bedek met glitter, sweet, pels, klewerige gemorste rum, en wat ook al. Hy leen jonglerenballe van 'n sproeiende blonde seun in 'n tierpak, draai en gooi dit in die lug. Ek het gelag, vry en maklik.
Ons het 'n trampolien by die planke gekry. My bene bewe, maar ons spring in elk geval. Jamie het my hand gevat en ons het net aanhou spring totdat ons albei inmekaargesak het onder die hitte en die lang dag. Ek het hom regop op die trampolien gesit, my kop in sy nek gesit en sy geur ingeasem. Hy het albei sy arms om my middel toegedraai. Ons het daar gelê, geslaap totdat die son begin opgaan.
Langsaan het 'n margarita-kroeg Jimmy Buffet aanskakel. Zed, die kroegman, het pers hare en 'n gebreekte klapper-bra. Ek het my koppie van die karabineer van die rugsak verwyder en hy het vir my 'n aarbei-daiquiri gegiet. Jamie het 'n reguit tequila-skoot gehad. Ons het in die hangmat langs die margarita-kroeg gesit en komplimente geskree by verbygangers.
'N Paartjie wat hande vasgehou het, het verbygeloop, geklee in wit. Ons het geskree: 'Julle maak 'n pragtige paartjie!' Hulle glimlag en draai om.
'Wil u graag saam met ons na die Elvis-kapel gaan? Ons is op ons wittebrood hier en wil weer trou op die playa! Kom getuig van ons troue! "
Die seremonie was kort en aangenaam. Ons het in die piepklein doek en 'n houtmuurkapel bymekaargekom terwyl Elvis hulle geloftes, al die blou suède skoene en stowwerige trane, moes oproep. Ek het Jamie se hand styf, taai handpalms en al vasgehou. Ons het gejuig toe die man sy reeds-bruid soen.
Hulle het ons gevra: 'Waarom trou jy nie? Julle maak ook 'n pragtige paartjie. Dit lyk of u al 'n leeftyd saam was. '
Dit het gevoel soos ons gehad het. Ons het ons name in die gasteboek geteken; Ek het gesien dat hy 'Jamie Blietz' geskryf het.
Ek het hom met 'n sy-glimlag gepiep, "Hey Jamie, dit is baie lief vir jou om my naam al op te neem, maar jy het dit verkeerd gespel!"
Hy kyk verward na my. Dit kom toe vir my dat hy geen manier het om my van te ken nie; Ek het hom nie gesê nie. Ek kyk terug na hom, leun na onder en skryf stadig, doelbewus, "Carly Blitz."
As daar ooit 'n tyd was om die noodlot te vertrou, dan was dit my, hier by Burning Man, met hierdie geheimsinnige seun wie se naam amper myne was, met die glimlaggende Elvis en die liefde vir die stralende vreemdelingeplegtigheid nog vars - dit was dit .
Twee drag-koninginne het my agtertoe getrek, waar hangers met rokke, hoede en sluiers aan 'n pop-up-rek gehang het, en 'n growwe pienk tulboljas op my kop begin trek. Hulle draai my rond; die rok het nie 'n mou nie en my asem het vlak geword. Unzip. Een van hulle het my in 'n ander rok laat trap, terwyl die ander 'n ou smeedijzerspieël opgehef het.
Dit was roomkleurig, heeltemal kant, met moue van die dop en 'n meerminstert, en pas perfek oor my heupe, het teen my middel geknip en van my skouers af gedrup. Ek het die stof afgewas en hulle het 'n lang gesnipperde sluier oor my hare gesweer. 'N Oomblik om my veeroorring en gesmeerde turkoois oorlogskleur reg te maak, toe ek 20 uur gelede die kamp verlaat het.
Is dit waar my liefdesverhaal sou begin?
Ek het nader gekom en van voor af in die kapel ingeloop, 'n drag queen aan elke arm. Die klawerbord het begin om 'Only Fools Rush In' te speel. Ons het gelag. Jamie het aan die einde van die kapel langs Burning Man Elvis gestaan. Ek het drie treë geneem en aan sy sy gesit.
'Ons is vandag hier bymekaar ...'
Die kamer was in 'n dun laag eteriese stof bedek. Ek het gewonder of dit 'n droom was, my oë onder die voorhangsel laat sak.
'Neem u, Carly, hierdie cool kat, Jamie, as u man wat manlief is (uh-he-uh)?'
Ek kyk na Jamie se waasagtige oë deur die tule en hou my blik bestendig. Hy kyk terug na my met sy gekantelde hoed en nimmereindigende glimlag. Is dit waar my liefdesverhaal sou begin? Hoe vreemd.
Hy het. Ons het gesoen, en my hande het weer gebewe.
Ons almal dans, stap uit die kapel in die vroeë oggendlig van die playa, lag en omhels.
Jamie en ek het met die hoopvolle entoesiasme van regte pasgetroudes na sy kamp teruggekeer, ons het in sy tent ingekruip en met leerbaadjies en stewels gestoei. Hy was onseker, saggeaard, daarom trek ek hom met gebalde vuiste na my af en druk my lippe hard op syne.
Twee dae later het ons kamp afgebreek en begin groet. Die uitruil van getalle het vreemd gelyk, asof geen van ons oor hierdie oomblik gedink het nie. En in der waarheid het ons dit nie gedoen nie. Dit lyk asof elke oomblik daar buite in die woestyn vir ewig sal duur, en die toekoms is gedurig waaghalsig van speelstof.
Terug in die standaardwêreld het ons voorgegee dat ons aanvanklik deur die bewegings van 'n langafstandverhouding gaan. Ek het by die telefoon gelê, gewag op die melodiese klokkie van my sms'e. 'Mollig,' sou ek grap - 'Vrou,' sou hy reageer. Ons het 'n weergawe van die hele landhuis gespeel, maar daar was geen trampolines en margarita-kroeë nie, geen vuurasemende seekat of impromptu Elvis-kapelle nie.
Ek het 'n vlug bespreek om hom in Dallas te besoek.
Hy moes die grootste deel van die naweek werk. Ek het onderklere ingepak waarin hy nie belangstel nie, het visioene gehad om dae te praat, in die bed te speel, vir hom sjokoladepannekoekies te kook en soggens Bloody Mary's te meng. Daar was nie kos in die yskas nie, twee eensame Rooi Bulle en verskillende potte piekels. 'N Bevrore, diepgeregte pepperoni-pizza uit Chicago wat hy gered het.
Ek het daardie dag uitgegaan terwyl hy by die werk was, biefstukke, reuse perskes en burrata-kaas van die boeremark gebring. Ek het Dallas verken, gedisoriënteerd en taai gevoel. Hy het afgelei by die rekenaar gesit terwyl ek vir ons aandete maak. Ek het op sy skoot gesit, met 'n arm om sy nek en rug gedrapeer, 'ek is bly dat jy tuis is, manlief,' sê ek met 'n koei glimlag na sy oor.
'Laat ons uitgaan na die kroeë en drink,' spring hy skielik op en klop my op die vloer.
Ons hou hande om na die kroeg te loop, Jamie swaai my gat halfhartig na 'n paar biere. Ek het gegiggel, maar dit het my keel vasgevang. Ons het die aand dronk geword en aan die slaap geraak.
Die volgende oggend is ek vroeg huis toe. Die tekste en die laatnag-telefoonoproepe het begin toeneem en die drome van die playa het begin vervaag totdat hulle so flou was dat ek begin wonder het of dit ooit regtig gebeur het.