Boodskap van hoop vir 2020 Pituca & Lobo Minha Soropositivo.Org Blog
Artikels, vertalings en uitgawesGetuienis van MIV-positiewe mense vanaf 2000 tot 2021MenseregteMense wat dit doenWat is CD4
Pituca en Lobo was veraf vriende, elk van 'n ander geslag, hoewel hulle 'n troeteldier was, het hulle my baie geleer, elkeen op hul eie manier, met my heel ander manier om op 23/24 en 38 te onderskei.
En natuurlik met alles wat ek geleer het, amper elke jaar, met die geduld en dwaal van hierdie twee vriende ...
'N Kort inleiding. hierdie teks is oorspronklik uit die tweeduisendjaar, in Mei, toe ek in die finale fase was van 'die skep en montering daarvan 'n soort' Frankenstein ', wat ek as die eerste smaaklike weergawe volgens my dubbelsinnige grafiese konsepte gemaak het, dat u kan u in hierdie prent sien.
Ek was op die oomblik besig om die TEUTONIESE HANDVAT asof ek weet hoe ek op 'n ander manier moet optree) iets wat 'e-posbesprekingslys' genoem word, wat, kortom, die sosiale netwerk van destyds was, op dieselfde manier as wat die ICQ destyds was, is die What's APP van vandag!
ICQ dat Mara en ek altyd met behulp van spronge, weens die verlies aan daaglikse kontaklys en desperate soeke, altyd 'n manier gevind het om weer te ontmoet!
My voorstel hier is om twee verhale te vertel, wat elkeen langer as vyftien jaar van mekaar geskei is, en die teks, vanaf die eerste publikasie, ongeveer twintig jaar van ons af, weer versorg.
Die finale doel van hierdie voorstel word in my gedagtes uiteengesit. Praat oor my hond en my groot hond!
Maar die pad daarheen is nog nie afgelê nie. Die pad gaan deur my herlees, enkele spelfoute, want in daardie tyd was alles vir my so dringend, alles was so skrikwekkend dat ek my amper nie aan die spellingakkuraatheid van die teks kon steur nie; Geagte regstelling, het ek gevoel, dit sou 'n mate van vertraging gewees het wat die moontlikheid van 'n ander boodskap sou in gevaar stel, selfs voordat ek die einde, die skrikwekkende einde, die hartseer en angstig gewagte einde, ontmoet het!
Die 'ding' in ons lewens was so skrikwekkend dat ek en Mara besluit het om nie 'n seun of dogter of kinders te hê nie, omdat die risiko dat ons 'n kind met MIV, moontlik 'n weeskind, na die lig sou bring.
Ons was verkeerd, miskien was hierdie kind vandag 'n seuntjie of meisie, wat saak maak, en ons was nog gelukkiger, ten spyte van die feit dat sommige stertjies hier rondgetrek het !!! Hou van dinge!
Om lief te hê is om te wys dat Pituca en lobo dit op 'n diverse en komplekse manier gedoen het!
Claudius die Celerate
Ek is terug. Ten spyte van alles het ek teruggekom. Beste?
Miskien. Oorleef (...)
'N Klein finansiële slag en ek het vernietig, niks nuuts nie. Dit is nie die eerste keer nie, en beslis en ongelukkig behoort dit nie die laaste keer te wees nie!
My lewe is 'n herbou van ruïnes.
Wat my regtig ontstel het, was my Pituca-hondjie.
Dit maak seer.
Daardie hopie pels met net meer as twee kilo, my hondjie, is daar in haar huisie.
Baie hartseer, hartseer, oorweldig, sonder moed, om jou gekrul met 'n oneindige en onkenbare pyn in jou oë.!
In sy honde-onskuld verstaan ​​hy nie die rede vir die pyn, die siekte van lyding nie.
Tot die volgende dag was ek gelukkig, het ek die hele dag gespring en geblaf, en ook met dagbreek, op so 'n manier dat dit dikwels moeilik was om dit te verdra sonder om dit uit te skel.
En sy gaan nie. Ek het haar ure lank naby my gebel en sy het nie gekom nie ...
... In u oë het ek die pleidooi gesien: ons genees dit as moontlik.
Maar ek vrees vir u geluk dat ek aan God gee, behalwe die veeartsenykundige.
Ek het 'n verskriklike emosionele swakheid vir hierdie klein kreatuurtjies wat steeds die swaar tol aan evolusie self betaal.
Van die swak skeurbare en apolities vernietigende atoom tot die geestelike helderheid is dit 'n lang reis ... maar ek sê miskien onsin ... wat ek wel weet, is dat ek hulle liefhet as klein skepsels van God.
En dit is wat hulle is, kortom, EEN MEER VAN ALMAL Wesens van God, wat my na 'n ander tyd neem, met 'n moeilike besluit! Die eerste moeilike besluit vir my tussen die hond en Cachorrão was moeilik! Ek ... ek sal nie voortgaan nie!
(1985/1986) Die groot hond!
Maar Pituca, wat so siek was, het 'n ou metgesel na my toe gebring, wat ek Lobo vir die absolute gebrek aan kreatiwiteit genoem het. My groot hond!
Die boef was 'n goeie grootte 🐘.
Hy het geëet soos 'n bagger groot genoeg was om mense bang te maak!
En tot my gelag en spyt was hy baie bly om hulle te sien hardloop! 😂😂😂
Lag, het hulle nooit gevang nie. 😂😂😂…
Die skelm het gehardloop, altyd met die doel om skrikwekkend te maak, nie te vang nie.
Hy was 'n goeie vriend. En 'n groot sarrista.
En die wêreld is nie lief vir groot wesens, skelms en rante nie!
In hierdie tye was die dom man hier nog 'n DJ wat die nag in São Paulo nag deurgebring het en min verdien het en eers na die eerste sonstrale huis toe gekom het, was hy, Lobo, wat my verwelkom het.
Ek het die straat op gegaan in 'n pre-comatose toestand in die rigting van die huis
Onthou jy Dino van Bedrock?
Ek spring oor die muur en hardloop die hele straat, ongeveer 500 meter totdat ek naby my kom, en lek my, byt my soos iemand wat liefde, aandag en liefde vra en vir my sê:
Welkom, kom ons lag! Ek hardloop agter 'n paar meisies aan, hulle hardloop weg en jy lag, Goofy! Mara het baie hier gelag! Moenie nou gaan slaap nie.
Maar ek het in 'n pre-comatose toestand aangekom en baie fuzarca van hom, die bastaard, verloor!
Sy kleur was hierdie hondekleure wat nie in woorde gedefinieer word nie, want "geel is 'n moordenaar"! Dit was die eerste bemarkingsboodskap vir Gold Retrivers (...).
En hierdie slegte gewoonte om mense na te jaag was problematies, en ek kon dit nooit daaroor uitlig nie. En ek kon hom nooit verslaan oor die hoogspringkwessie nie.
Die bastaard het altyd 'n manier gevind om homself van sy nagleiband te bevry, of Teresa het dit nie gedoen nie, miskien met opset!
En hierdie hardkoppigheid het hom sy lewe gekos. Iemand, met 'n hart soos klip, het die moed gehad om hom te vergiftig.
Ag! As ek binnekort sou sterf!
Maar nee, hy was sterk en hy wou regtig lewe.
Daarom het hy 'n dapper man geveg! Dit was immers my hond!
Dag na dag het die veearts en ek gedoen wat binne die bereik van die wetenskap was.
Kilo's aminofillien en ander middels om sy asemhalingsprobleme te verlig.
Die veearts het my verduidelik dat die gif 'n hartaanval veroorsaak het. En daarna het die hartaanval vloeistowwe in die longe van die arme seuntjie veroorsaak, 'n meervoudige beroerte, waarna ek op 21/12/2005 gely het, 'n episode van my eerste (...) pulmonale embolisme !.
Hygend, elke dag, het hy nie meer geëet en gely nie, elke dag meer. Agt en twintig dae later was vroomheid dae lank suksesvol en jammerte het uiteindelik my selfsug oorkom en my gewete oortuig dat niks, eintlik niks, verder as dit gedoen kon word nie, wat lewe sou genereer sonder lyding waaraan die wese nie die redes kon verstaan ​​nie dit alles en ek het hom beveel om te offer.
Dit was moeilike tye en ek was nie juis 'n bekende DJ nie, en toe ek bekend was, het ek 'n slegte aanslag gekry vanweë die tente wat deur Teresa opgerig is, die nagklubdeur na die nagklubdeur, die werk verloor nadat die werk verloor en my verdienste was karig!
Om hom nie te laat loop nie, het ek hom in 'n trollie 😞 na die veearts geneem.
Ek weet dat u ook huil en daaraan dink om op te hou om die teks te lees. Gaan voort, ek dink dit sal die moeite werd wees vir u! En as u dit nie doen nie, sou my trane 😢 tevergeefs have gewees het
Baie dunner, ek het hartseer gelyk, ek het dit aan die veearts oorhandig. Op hierdie oomblik, lyk dit my, voel hy aan wat sou gebeur, en miskien kyk 'n dwaling van my na my met 'n mengsel van vriendskap, hartseer wat net honde weet hoe om te doen. Dit het nie 'n minuut geduur nie. Ek het nie gesien dat hy opgeoffer word nie, en ek sou dit nie verduur nie, dit is waar, ek huil hier, maar die veearts het gesê dat hy niks sou voel nie, en eerlik, ek glo dat dit so was!
Maar ek dra steeds die pyn om nie te weet of ek reg opgetree het nie.
Ek dink altyd dat net miskien,, as ek nog 'n dag gewag het, kan ek dalk 'n verrassing hê.
Maar ek het nie geweet hoe om vir hierdie dag te wag nie en ek sal nooit weet wat dit sou gewees het as dit nie was nie, omdat die toekoms van die verlede tyd tot God behoort en ek hoef nie meer die verlede te bevraagteken nie.
Vandag het ek die klein Pituca by my, 'n naam wat Elisângela) gekies, met net meer as drie kilo wat aan parvovirus ly.
Ek begin 'n ware afkeer hê van virusse en hul kranksinnige doodmaak.
Parvo-virusse, MIV, roetevirusse, griep, alles ... Slegs die "slegte virus "!
Ek verstaan ​​die noodsaaklikheid dat hulle in die wêreld moet bestaan, maar die manier waarop hulle diegene wat dien as hul leërskare martel, maak my naar.
Maar benewens hierdie, wat bewusteloos is, is daar ook ander virusse, baie groot, baie helder, wat 'n hond kan vergiftig ...
Hulle maak my vies! Hulle los my P ********
Hierdie menslike vermoë om te vernietig, dood te maak, te bedrieg, te korrup, te vernietig, martel my.
Ons, as mans, doen dit aan diere en nog erger aan onsself, mans.
Ons vergiftig ons kinders met absurde konsepte van separatisme wat hulle laat opgroei en dink dat ...
... dit sukkel omdat dit so is.
Dit sukkel omdat dit gebraai word.
En die ander omdat dit so en geroosterd is.
Of nog steeds, soos hierdie,
Ons vergiftig ons kinders en hulle verower dan die wêreld deur onsself te skei; omdat ons oud is en ons nie meer dien nie, omdat ons so is, ou mense, ietwat gebraai en verouderd.
En dan wil ons kla. Dankbaarheid, sê vaders en moeders.
Dom, getuig ek. En niks is erger as chroniese onnoselheid nie.
Ek het in konteks verdwaal. Ek wou daar oor Pituca praat, siek, oorweldig, en uiteindelik het ek 'n verre vriend 'n requiem gedoen en teen onsself in opstand gekom met ons opvoedkundige laste.
Ek dink dwalings van siekes, aangesien die verdomde koors my nie met die slegte longontsteking laat nie ...
Tussen Pituca, Lobo en ons is daar geen oormatige verskille as ons dit almal as Godswesens neem nie!
Die reg op lewe is ons s'n.
God het die heelal vir ons almal geskep.
Geen uitsondering. Dit is ons, met ons selfsug, ons nietigheid, ons gierigheid en trots, wat ons lewens ongekende hel maak ...
Ons onderskei alles van alles, verniet.
En ondanks groot geveinsde veldtogte, bly ons die blou van die pampoenkleur onderskei net omdat die blou in die lug is ...
Maar wat ek dink, maak nie regtig saak nie, of hoe? Ek is net 'n karweier MIV probeer om mense te kry na baie gemors! ....
En ek ... ek het Pituca na die veearts geneem en sy het my in die saak verduidelik en vir my gesê dit is noodlottig, aangesien sy honger sou wees, sou sy eet en dit sou veroorsaak dat sy ingewande en maagkrampe het en bloeding gehad het. Volgens die veearts was dit 'n geval van opoffering.
Nee nee en nee! (Amy Winehouse)
Ek het haar 'n klinkende NEE gesê en gevra of daar 'n oplossing is, en sy het nee gesê. Ek hou vol en sy het my verduidelik dat daar 'n klein moontlikheid is.
Sny haar kos vir sewe tot tien dae af, maar dit was 'n groot onreg vir die dier dat ek selfsugtig was.
😡Egoïsme het daartoe gelei dat ek een doodgemaak het, het ek gedink! 😡
Ek bedank hom, gaan na die apteek. Die keer toe ek by CRTA-A diens gedoen het, by Rua Antônio Carlos, het ek 'n paar dinge geleer.
Ek is daar weg met 'n pakkie met tien soutbuisies van 1 liter, dit was selfs 'n oordrywing!
Ons het daar aangekom, ek en Pituca. Ek het haar op die gemaklikste plek gesit wat ek kon aanbied en dat ek haar nie met elke prosedure hoef te beweeg nie. Ek het die hare op die rug geskeer en die aar gevind. Dit het gelyk asof sy weet waaroor ek praat en doen.
'Pitu ... bedaar, dit sal seer wees, maar dit was vir u beswil. Dit sal seermaak (kain ...).
En ek het die eerste keer haar aar gekry. En ek het daar gestaan ​​en die IV buis bo gehou totdat dit verby was.
Halfpad daar, arme ding, vies sy oral. Ek het dit alles deurgekyk en daar was geen bloed nie. Goeie Pitu! Sy niere werk en hy en sy urienweg lyk goed!
Asof sy weet wat haar niere sou wees ...
Sy het my met 'n hartseer gesig aangekyk, dit het haar beslis nie opgewek nie.
Toe die buis opraak, urineer sy weer!
Twaalf uur later was die tweede aarvoetspoor ook akkuraat. En weer urineer sy!
Haar dieet was 24 uur lank afgesny en sy het geen tekens van uitdroging getoon nie.
Klam oë (trane), mond en snoet ook.
Ek het haar van die son beskut, natuurlik en om nie te lank te woon nie, was daar 'n atmosfeer van hartseer en groot stilte by die huis.
Maar op die agtste dag sonder om te eet, het sy so geblaf dat ons wakker word.
El was vrolik, gelukkig, springerig. Haar hakskene het die plek van haar voer aangedui
En uit vrees het ek haar 'n bietjie voer gegee wat in drie millisekondes verslind is.
Ek het 30 minute gewag, sonder om te braak, ek het twee gewaag, en so het ek aangegaan en die hoeveelheid kos geleidelik verhoog, elke dertig minute van "Ckeck wys".
Ek het van Elisângela geskei, my lewe het geen toekoms met haar gehad nie, maar ek het nie 'n boude by my gedra nie.
Pituca, het my skoonfamilie gesê, maar steeds vriende as sy. wat geleef het, tot 2014, freaked toe hy gevra is:
Waar is dit, Cláudio?
As u daarin geslaag het om hier by my uit te kom, het u seker verstaan ​​dat ons baie, baie keer iets moet opoffer vir 'n groter voordeel! En ons kan, ja, foute maak in die naam van hierdie soektog: dit is deel van die leerproses en let op, u het die volste reg om empiries daar te leer, met die skeermes in die vlees.
Maar dit is ook waar dat u empiries kan leer, gebaseer op die ervaring van baie of sommige.
Vanaf die derde week van Januarie het ek my kontak via Whats App via die blog weer geaktiveer, en daar is ander maniere om dit nou te doen!
Maar hierdie keuse is nie maklik nie, en daar sal altyd diegene wees wat vir u sê:
Ignoreer hulle op die presiese oomblik wanneer u besluit om die ander pad van die geveg te volg, want gedurende die hele reis sal daar iets wees wat u betwyfel en wat twyfel oor wat u doen en selfs die gladheid van die proses self.
As u seker is van wat u doen, en niks u gewete bewolk maak nie, speel die F *- vir hulle en gaan aan.
Die een dag na die ander, stap vir stap, gaan voort, want ek haal Lao Tzu aan:
'N Reis van duisend myl begin met 'n enkele tree!
En om my vas te hou, bevestig ek weer
Soveel as wat die lug donker is in 2020 en in die volgende jare, probeer om hierdie twee verhale te onthou wat in werklikheid die agtergrond vorm vir 'n ander een!
Die van 'n persoon wat ses maande, ses maande gekry het en amper 25 jaar later is ek nog hier. Ek dink dit is heel moontlik, want ek begin telling verloor, selfs 'n bietjie meer as 25 jaar! Watter verskil maak dit as dit net ses maande was?
Moet nie opgee nie. Nog nie!
Niks soos dag na dag om selfs ons opinies en, selfs ek, my tekste te herbou nie! Die een dag na die ander, Márcia het jare soos hierdie geleef, totdat sy nie kon nie!
En ek dring daarop aan as jy nuut is MIV gediagnoseer, glo my en sien die volgende skakel, wat u kan met MIV gediagnoseer word en gelukkig wees!
Ek is! En dit is myne getuienis as seropositief!
Ek het ongeveer drie keer met Pituca oor die telefoon gesels.
Sy het baie geblaf toe ons daaroor gepraat het.
Die dinge wat ons vir mekaar gesê het, sal u nooit weet nie! Maar om u te troos, het ons elke nou en dan oor Lobo gepraat, en sy het my vertel dat alles 'goed' was! Ca vir my, sy kan die goud wegsteek deur nie te sê: