Die Eed op die Kaatsbaan (Frans: Le serment du Jeu de paume) was 'n gebeurtenis tydens die Franse Rewolusie wat op 20 Junie 1789 in die Salle du Jeu de paume by Versailles plaasgevind het waarin die 577 afgevaardigdes van die Derde Stand van die State-Generaal van 1789 deelgeneem het. In opstand teen die Franse Koning Lodewyk XVI het hulle 'n gesamentlik plegtige eed afgelê waarvolgens hulle nie uitmekaar sou gaan voor 'n nuwe grondwet geskryf is nie. Die eed, wat geen wetlike gesag gehad het nie, was simbolies baie belangrik.
Aan die begin van die Franse Rewolusie het 'n konfrontasie tussen die verteenwoordigers van die Derde Stand aan die eenkant en die Koning en die bevoorregte klasse aan die anderkant ontstaan. Die eerste vergadering van die State-Generaal sedert 1614 het geweldige hoop onder die middelklas laat opvlam oor die idees van Die Verligting. Hulle het gehoop dat groot hervormings sou plaasvind wat hulle toegang sou gee tot die moontlikheid tot nasionale soewereiniteit, 'n einde aan die ou klasse stelsel (société d’ordres), gelykheid in toegang tot werksgeleenthede in die openbare sektor, groot vryhede en geregtelike waarborge. Ontevredenheid het ontstaan as gevolg van die slakkepas waarmee vordering gemaak is. Dit het voorgekom asof die koning slegs met belastingshervormings bemoei was. Die Derde Stand het besef dat hulle sienings slegs sou kon seëvier as die bestaande organisasie van die State-Genraal verander sou word. Elke stand was tradisioneel gelyk aan een stem. Daar was dus twee stemme vir die bevoorregte klasse, en een vir die nie-bevoorregte klasse wat op daardie stadium 95 % van die Franse bevolking verteenwoordig het. Die Derde Stand en die hervormings gesinde afgevaardigdes van die Adelstand en die Geestelike Stand wou dit verander na 'n stem per kop. As elke afgevaardigde oor 'n stem sou beskik het sou enige iets moontlik gewees het.
Op 23 Junie het die Derde Stand hulle bereidwilligheid om by hulle eed te hou, gewys. In 'n toespraak voor die Vergadering verklaar Lodewyk XVI die besluite van die Derde Stand nietig en verbied hy die drie stande om gesamentlik te vergader. Hy belowe wel sekere hervorminge (gelykheid wat belasting betref, afskaffing van die taille – 'n direkte grondbelasting op die nie-bevooregte klasse, die corvées – onbetaalde arbeid deur kleinboere, en die lettres de cachet – 'n koninklike lasbrief tot inhegtenisneming, ens.) en sluit af met 'n beroep op die afgevaardigdes om te verdaag.
Die koning het ingegee. Hy het verklaar "Nou ja, as hulle nie wil weg gaan nie, dan bly hulle!" Op 27 Junie beveel hy die ander twee stande om by die Derde aan te sluit, in 'n enkele kamer.