Die keiser se familie in die Keiserlike Menagerie - Nuut
Die keiserlike menasie, portretlading nr. 5 van prinses Mathilde, "die sog".
Die keiserlike menasie, portretlading nr. 4 van prins Napoleon, "die haas".
Die keiserlike menasie, portretlading nr. 6 van Pierre Bonaparte, 'die beer'.
Titel: Die keiserlike menasie, portretlading nr. 5 van prinses Mathilde, "die sog".
Titel: Die keiserlike menasie, portretlading nr. 4 van prins Napoleon, "die haas".
Titel: Die keiserlike menasie, portretlading nr. 6 van Pierre Bonaparte, 'die beer'.
Na die val van die keiserlike regime in 1870 woed die republikeinse pers teen die gevalle soewereine, maar die keiser se familie het ook nie gespaar nie: prins Napoleon (1822-1891) allereers, maar ook Pierre Bonaparte ( 1815-1881), seun van Lucien Bonaparte, of prinses Mathilde (1820-1904), eerste neef van die prinspresident, wat die gladde verloop van die vieringe en onthale in die Élysée, Saint-Cloud of Compiègne gereël het. . Sodra hy aan bewind gekom het, is die toekomstige keiser inderdaad aangerand deur sy familiekring wat nog Napoleon I onthou.er die toekenning van eerbewyse en krone aan sy broers en susters. Hierdie stamorganisasie van die Bonaparte is boonop grootliks verantwoordelik vir die vyandigheid wat in die opposisie teenoor hulle ontwikkel het.
In Die Keiserlike Menagerie deur Paul Hadol word prinses Mathilde uitgebeeld as 'n groot sog met ruim uiers wat in haar vee woel. Sy dik gesig, met swaar kake en klein varkoë, is bedek met 'n krans van eikeblare versier met groot eikels. Oorbelle, 'n armband en 'n waaier herinner aan die prag van die keiserlike hof. Die ontwerper skryf twee foute daaraan toe: "wellus" en "skaamteloosheid".
Prins Napoleon, sy broer, lyk soos 'n bang haas - lang regop ore, wye oë - wat deur 'n koringland beweeg. Die kunstenaar het die legendariese ooreenkoms van die prins met sy oom die keiser Napoleon I hersteler. In die agtergrond word 'n hoed van Napoleon op 'n stok in die grond laat vaar. 'N Wit lap word aan die stuk hout gehang en wapper in die wind. "Prudence" en "pusillaneness" is die karaktertrekke wat deur die kunstenaar beklemtoon word.
Seun van Lucien Bonaparte - prins van Canino en broer van Napoleon Ier -, eerste neef van Napoleon III, Pierre Bonaparte word uitgebeeld as 'n aggressiewe en bedreigende beer. Uit sy mond, versteek deur 'n snor en 'n vol baard, spring twee tande uit. Hy hou 'n rewolwer in elke 'hand'. 'N Dolk en 'n pistool glip deur sy gordel. Hy het die verskriklike voorkoms van 'n Korsikaanse bandiet wat uit sy eiland-makietie kom, gewapen tot op die tande. Paul Hadol stigmatiseer hier sy "wreedheid" en sy "brutaliteit".
Toe hy in 1848 na Parys terugkeer, het Jérôme Bonaparte, oud-koning van Wesfale, gebruik gemaak van die meteoriese opkoms van sy neef Louis Napoleon, 'n familieverbinding wat hom die titels van goewerneur van die Invalides (1848), Marshal van Frankryk (1850) en President van die Senaat (1852). In die "Musée des Empaillés" in Die Keiserlike MenageriePaul Hadol vergelyk hom met 'n vraatsugtige boa. Prinses Mathilde en prins Napoleon - haar twee oorlewende kinders uit haar huwelik met Catherine van Württemberg - word skaars beter deur die spotprenttekenaar behandel. Die bestuurder van die feeste van Louis Napoleon Bonaparte toe hy aan die bewind gekom het, het Mathilde baie baat gevind by die geskenke van haar neef. Die "wellus" waarmee sy geskenk word, sinspeel op die verhouding wat sy in die oë van die wêreld gehad het met die "aantreklike Batav", graaf Emilien de Nieuwerkerke, die Keiser se Superintendent van Beeldende Kunste. Wat prins Napoleon betref, wat in 1854 na die Krim vertrek, keer hy voortydig terug na Frankryk onder voorwendsel van siekte, maar hy word altyd verdink van lafhartigheid: vir Horace de Viel-Castel is hy 'die vlugteling van die slagvelde van die Krim' .
Intussen was Pierre Bonaparte die verskriklike enfant van die keiserlike familie. 'N Briljante perderuiter, passievol oor jag en vuurwapens, het hy in 1831 aan die opstand van die Romagna saam met die carbonari, met sy neefs Napoléon-Louis en Louis-Napoléon, die seuns van Louis, koning van Holland, en koningin Hortense. Toe hy in 1848 na Frankryk terugkeer, word hy verkies tot adjunk vir die Grondwetlike Vergadering van die IIe République en haal die nuus deur op 10 Januarie 1870 moord op Victor Noir - wie se regte naam Yves Salmon is - op 'n daaglikse joernalis Die Marseillaise, wat nie sy eerste slagoffer was nie. Prins Pierre Bonaparte, wat op 21 Maart 1870 voor die hooggeregshof gebring is, is uiteindelik vrygespreek, maar die begrafnis van die joernalis het aanleiding gegee tot gewelddadige volksdemonstrasies, vyandiggesind teenoor Napoleon III, 'n ware aanloop tot die val van die keiserlike bewind.
Annie DUPRAT, Geskiedenis van Frankryk deur middel van karikatuur, Parys, Larousse, 1999 Eugenie van GRIEKENLAND, Pierre-Napoleon Bonaparte, 1815-1881, Parys, Hachette, 1963, Jacques LETHERE, Karikatuur en die pers onder die Derde Republiek, Parys, Armand Colin, coll. "Kiosk", 1961 Jérôme PICON, Mathilde, prinses Bonaparte, Parys, Flammarion, 2005. Jean TULARD (regie), Woordeboek van die Tweede Ryk, Parys, Fayard, 1995. "Karikatuur, twee eeue van heilsame bespotting", in Historia n ° 651, Parys, Maart 2001.