Germari het, buiten akademiese toewyding, ook haar veelsydigheid bewys deur haar deelname aan ŉ verskeidenheid buitemuurse aktiwiteite. Sy sê: “ek was nie ŉ uitblinker in alles nie, dit was net vir my lekker.” Sy het 2 jaar vir die A-span en 2 jaar vir die tweede span hokkie gespeel, 2 jaar vir die eerste tennisspan en sy was vir 5 jaar lank lid van die interhoërspan vir hoogspring en die 400m hekkies. In gimnastiek het sy die Gauteng-Noord-span gehaal om aan die SA’s deel te neem.
Germari is lief vir lees, gedigte skryf en hekel. Sy speel ook kitaar en skryf self liedjies. Haar lewensfilosofie is: “As jy nie probeer nie, sal jy nooit weet of jy kan nie.” Sy sê ook “Die wil om hard te werk en my talent te gebruik kom beslis van die Here af. Verder gebruik Hy my ouers, my vriende en my hele familie om my te motiveer en trots te wees op my, ongeag watter sukses ek behaal, solank ek my beste gegee het.”
As jou ouers kliphard langs die veld skree en aanmoedig terwyl jy die 100m verloor, dan weet jy presies hoe lief hulle jou het.
Die uitroep van ’n ANC-LP tydens die debat oor plaasaanvalle dat boere lewend begrawe moet word, het nie net ’n stortvloed kritiek ontlok nie, maar ook ’n besinning tot gevolg oor hoe protesdemokrasie die leemtes van die parlementêre stelsel wat na ’n diktatuur van die meerderheid neig, doeltreffend kan aanraak.
Daar rus nou ’n reuseverantwoordelikheid op die ANC om blitsvinnig en beslissend op te tree teen een van sy LP’s wat tydens die debat oor plaasaanvalle in die parlement uitgeroep het boere moet lewend begrawe word. Dit oorskadu selfs die onsmaaklike retoriek vanuit die geledere van die EFF en Agang. Hiermee word ’n minagtende streep getrek deur die toesprake van die minister van polisie en ander ANC-sprekers, soos adv. André Gaum. Tot tyd en wyl duidelik, doeltreffend en onomwonde opgetree word, staan die ANC naak oor sy erns dat plaasaanvalle die hoof gebied moet word.
Volgens Breytenbach is dit nou belangrik dat die parlement binne sy parlementêre stelsel aandag sal gee aan die skep van ’n klimaat van verdraagsaamheid en die skep van ’n begrip by die breër publiek, en dat almal wat by die primêre landbou betrokke is as ’n bate vir die land beskou moet word. Deur die boerderygemeenskap te beskerm, sal stabiele voedselvoorsiening aan die bevolking verseker word, wat verder noodsaaklik is vir stabiliteit in die land.
Kortom, die bal is nou in die hande van die ANC om te besluit of die historiese debat oor plaasaanvalle in die parlement as baken gaan staan in die stryd om die euwel te bekamp, en of dit net nog ’n mylpaal gaan wees in die ANC se reputasie van leë beloftes en dubbelsinnighede wat liefs so gelaat word om nie te veel aan die “eenheid” binne die ANC te karring nie. Die ANC is juis nou besig om vervaard water te trap (maar dit na niks te laat lyk nie) nadat pres. Jacob Zuma hom ten gunste van grondonteiening sonder vergoeding uitgespreek het, kort nadat die parlementêre koukus eenparig daarteen gestem het. Volgens berigte maak onteiening sonder vergoeding ook nie deel uit van die besprekingsdokument vir die ANC se komende beleidskonferensie nie, maar moet demokrasie in Suid-Afrika gereduseer word tot ’n fyn spel om so op te tree dat die ANC so na moontlik die regte beleidsbesluite neem.
Die finale oordeel moet nog oor die Sassa-debakel gevel word, maar op die oog af is dit ’n klassieke voorbeeld. Lang vingers word nog na die e-tolsage gewys, soos dat Suid-Afrika hopeloos meer as die internasionale norm vir die oprigting van die paaie betaal het.
Meer georganiseerd was pogings om die diskriminasie vir (nietige) vaste tariewe vir sommige, en veel duurder metertariewe vir ander aan te durf, ’n saak wat grotendeels met ’n meerderheidsuitspraak in die konstitusionele hof geslaag het (City Council of Pretoria v Walker and others), maar die deel oor belastingweerhouding (sonder hofbevel) bloot omdat die staat nie sy grondwetlike verpligtinge nakom nie, het nié geslaag nie.
’n Onlangse Oos-Kaapse uitspraak in die hooggeregshof dui egter ’n ander koers aan – as die staat binne ’n redelike tyd nie sy verpligtinge nakom nie, soos paaie herstel wat byvoorbeeld vir die boere lewensbelangrik is, kan die boere dit self herstel en die koste van die toepaslike owerheid verhaal. Ingevolge ’n vroeëre beslissing van die konstitusionele hof mag op bates van die staat beslag gelê word om skuld te verhaal.
Hierdie soort protesdemokrasie is egter kompleks, en dit is aangewese dat mense wat dit aanpak, dit as deel van burgerlike strukture doen wat ’n integrale deel van die grondwetlike demokrasie is. Die opkoms van die Solidariteit Beweging is ’n goeie voorbeeld hiervan, maar te veel van die instansies se bestaan is omtrent net geweef rondom litigasie – en so word die howe feitlik “gedwing” om op ’n vlak in die uitvoerende en selfs wetgewende vlak van die regering te bly inmeng wat die howe ongemaklik maak, en al meer kopsku maak. Maar solank dit hou, en die regering sy grondwetlike verpligtinge nakom, is dit meer as welkom en vir die regering ’n reuseklip in die skoen.
Maar is dit werklik die Afrikaner en ander minderheidsgroepe se aard om protesoptogte te hou? Ja, daar was al sulke optredes, soos jare gelede se trekkeroptog in Pretoria, die bakkie-optog deur Bethlehem (waaraan die uwe deelgeneem en ’n taamlike gek gevoel het), en ander. Daar was selfs ’n tipe teenprotes soos om betogers wat ’n belangrike rugbywedstryd tot stilstand gebring het, en hulle self van die veld te verwyder toe die polisie makeer het. Dit het geboemerang.
Erge frustrasie, selfs woede, en soms naakte haat straal uit die leserskommentare by berigte. Daar is dikwels ’n erge onverdraagsaamheid teenoor ander deelnemers wat (nog) nie die kwaad so erg ervaar nie. In beginsel sal daar ’n verskil wees tussen die reaksies van diegene wat in ’n gebied woon waar getalle en vrot dienslewering ’n magteloosheid voed, en gebiede waar die stembus wel ’n ander uitkoms gebring het – met die ongemak dat die stabiliteit daarvan dikwels in die hande van die EFF is.
Die wysheid van Salomo is nodig om leserskommentare te bestuur. Geen medium wil immers dat sy rubriekskrywers so deur lesers, veral diegene wat deur fopnuus en propaganda op sleeptou geneem is, geïntimideer word dat dit wat nodig is, nie meer geskryf word nie. Sommige bydraes is duidelik haatspraak of om ’n ander rede ultra vires en laat die administrateurs geen ander keuse as om dit te verwyder nie, ook in belang van die skrywer daarvan wat ook diep in die sop kan beland.
Baie baie dankie! Jou kommentare is my gunsteling! Jy verstaan presies hoe die meeste van ons Afrikaner volk in ons harte voel, en jy pen dit so perfek neer. Jy gee woorde aan my gevoelens. Dankie vir jou leiding.