1882 Bilu en die eerste Aliyah - Inligting
1882 Bilu en die eerste Aliyah - Geskiedenis
Bilu was daartoe verbind om Israel deur Jode te hervestig. Dit was die eerste moderne hervestigingspoging van Palestina.
Die naam Bilu staan ​​vir "Bet Ya'akov L'chu V'Nelcha" (O huis van Jakob, kom laat ons los, "aangehaal uit Jesaja. Die beweging is in 1882 gestig in Kharkov, Rusland, deur Joodse studente wat reageer na die pogroms wat destyds in Rusland plaasgevind het. Hulle doel was om die land Israel te hervestig. Die eerste 14 lid van Bilu het in Julie 1882 in Palestina aangekom. Die aanvanklike 'Biluim' vestig hulle in Mikve Israel en Rishon L'Tzion as plaas sommige lede van Bilu het 'n ambag aangeleer en hulle in Jerusalem gevestig. In 1884 het lede van Bilu die nedersetting Gedera gevorm. In 1890 het 'n tweede toevloei van setlaars vanuit Rusland aangekom. 'n Aantal nuwe nedersettings is in daardie tydperk gestig, waaronder Rechovot en Hadera. Terwyl die Rothchilds aanvanklik nie die wetsontwerp gesteun het nie, het hulle die boerderypogings van die nuwelinge begin ondersteun, insluitend om hulle te help om wingerde en wynproduksie te vestig.
Teen die einde van die tydperk dat daar as die Eerste Aliya in 1903 350 000 duim grond gekoop is, 20 landbou nedersettings gebou is en 720 gesinne van 6 000 mense in die nuwe nedersettings gewoon het. Van die 50 000 Jode wat destyds in Palestina gewoon het, was 10 000 deel van wat bekend geword het as die nuwe Yishuv.
Die Eerste Aliyah (ook The Farmers ' Aliyah) was die eerste moderne wydverspreide golf van Sionistiese aliyah. Jode wat in hierdie golf na Palestina gemigreer het, kom meestal uit Oos -Europa en uit Jemen. Hierdie golf van aliyah begin in 1881–82 en duur tot 1903.   Na raming het 25 000  –35 000  Jode tydens die Eerste Aliyah na Ottomaanse Sirië geïmmigreer. Alhoewel Jode dwarsdeur die geskiedenis na Israel geïmmigreer het (soos die Vilna Gaon -groep), was dit oor die algemeen kleiner groepe met meer godsdienstige motiewe en het dit nie 'n suiwer sekulêre politieke doel nie.
UIT DIE JODSE VIRTUELE BIBLIOTEEK:
Die Eerste Aliyah volg op pogroms in Rusland in 1881-1882, met die meeste van die olim (immigrante) wat uit Oos -Europa kom, het 'n klein aantal ook uit Jemen aangekom. Lede van Hibbat Zion en Bilu, twee vroeë Sionistiese bewegings wat die steunpilare van die Eerste Aliyah was, het hul doel omskryf as die politieke, nasionale en geestelike opstanding van die Joodse volk in Palestina. "
Alhoewel hulle onervare idealiste was, het die meeste landbou -nedersetting as hul lewenswyse gekies en gegrond moshavot - plaasbewoners en#8217 dorpe gebaseer op die beginsel van private eiendom. Drie vroeë dorpies van hierdie tipe was Rishon Lezion, Rosh Pina en Zikhron Ya 'akov.
Die eerste Aliyah -setlaars het baie probleme ondervind, waaronder 'n slegte klimaat, siektes, verlammende Turkse belasting en Arabiese opposisie. Hulle het hulp nodig gehad en skaars hulp van Hibbat Zion ontvang, en meer aansienlike hulp van baron Edmond de Rothschild. Hy het die moshavot met sy beskerming en die setlaars met ekonomiese hulp, en sodoende die ineenstorting van die nedersettingsonderneming voorkom. Die Jemenitiese olim, wat die meeste in Jerusalem gevestig het, was eers werksaam as konstruksiewerkers en later in die sitrusplantasies van die moshavot.
Altesaam 35 000 Jode het tydens die Eerste Aliyah na Palestina gekom. Byna die helfte van hulle het die land verlaat binne 'n paar jaar na hul aankoms, ongeveer 15 000 gevestigde nuwe landelike nedersettings, en die res het na die dorpe verhuis.
UIT PALESTYN FEITE:
Die Eerste Aliyah was deur anonieme pioniers, gewoonlik gesinne, wat tussen 1882 en 1903/4 na Eretz Yisrael gekom het, hoofsaaklik om te vervolg van vervolging in Europa. Hierdie groep pioniers het die hoogste prys betaal, in terme van swaarkry en werklike lewensverlies. Hulle het daarin geslaag om 'n paar arm nedersettings te begin met die hulp van Baron de Rothschild, plase in privaat besit binne 'n dorpsraamwerk (moshavot), maar hulle was nie naby om 'n gemeenskap te stig wat ernstig as 'n Joodse tuisland beskou kan word nie. Hulle het egter die grondbeginsel van grondbesit en selfstandigheid gestel, 'n vrymoedige afwyking van die benarde bestaan ​​in Europa waar privaatgrond vir Jode verbied is.
Gedurende die jare van verspreiding word 'n kleinskaalse terugkeer van die diaspora-Jode na die land Israel gekenmerk as die pre-moderne Aliyah. Opeenvolgende golwe van Joodse nedersetting is 'n belangrike aspek van die geskiedenis van die Joodse lewe in Israel. Die "Land van Israel" (Eretz Israel) is die Hebreeuse naam vir die streek wat in die middel van die twintigste eeu algemeen in Engels bekend was, van die antieke Romeinse benaming, as Palestina. Hierdie tradisionele Hebreeuse toponiem het op sy beurt sy naam aan die moderne staat Israel verleen. Sedert die geboorte van die sionisme aan die einde van die 19de eeu, het die voorstanders van aliyah probeer om die vestiging van Joodse vlugtelinge in Ottomaanse Palestina, verpligte Palestina en die soewereine staat Israel te vergemaklik.
Die volgende golwe van migrasie is geïdentifiseer: die eerste Aliyah en die tweede Aliyah na Ottomaanse Palestina die derde, vierde en vyfde Aliyah na verpligte Palestina, insluitend Aliyah Bet (immigrasie ondanks beperkende verpligte wetgewing) tussen 1934 en 1948 en die Bericha van die Holocaust-oorlewendes die aliyah van elders in die Midde-Ooste en Noord-Afrika, sowel as die aliyah uit Westerse en Kommunistiese lande na die Sesdaagse Oorlog met die Poolse politieke krisis van 1968, sowel as die aliyah van post-Sowjet-state in die 1990's. Vandag bestaan ​​die meeste aliyah uit vrywillige migrasie vir ideologiese, ekonomiese of gesinsherenigingsdoeleindes.
Aliyah in Hebreeus beteken "klim" of "opgaan". Die Joodse tradisie beskou die reis na die land Israel as 'n styging, geografies en metafisies. In een opinie het die geografiese sin die metaforiese voorafgegaan, aangesien die meeste Jode wat na Jerusalem, wat ongeveer 750 meter bo seespieël geleë is, op pelgrimstog moes gaan, na 'n hoër hoogte moes klim. Die rede hiervoor is dat baie Jode in die vroeë rabbynse tye in die Nyl -delta van Egipte gewoon het, sowel as op die vlaktes van Babilonië, wat relatief laag was, of iewers in die Middellandse See -kom, vanwaar hulle per skip aangekom het. 
Aliyah is 'n belangrike Joodse kulturele konsep en 'n fundamentele komponent van die sionisme. Dit is vervat in Israel se terugkeerwet, wat enige Jood (wat as sodanig deur halakha en/of Israeliese sekulêre wet beskou word) en in aanmerking kom nie-Jode ('n kind en kleinkind van 'n Jood, die eggenoot van 'n Jood, die eggenoot van 'n kind van 'n Jood en die eggenoot van 'n kleinkind van 'n Jood), die wettige reg op immigrasie en vestiging in Israel, sowel as Israeliese burgerskap. Iemand wat "maak aliyah"word 'n genoem oleh (m. pl. olim) of olah (v. pl. ou). Baie godsdienstige Jode ondersteun dit aliyah as 'n terugkeer na die beloofde land, en beskou dit as die vervulling van God se Bybelse belofte aan die afstammelinge van die Hebreeuse aartsvaders Abraham, Isak en Jakob. Nachmanides (die Ramban) sluit aliyah in in sy opsomming van die 613 gebooie. 
In die Talmoed, aan die einde van traktaat Ketubot, sê die Misjna: "'n Man mag sy hele huisgesin dwing om saam met hom na die land Israel te gaan, maar mag nie een dwing om te vertrek nie." Die bespreking oor hierdie gedeelte in die Mishnah beklemtoon die belangrikheid van die lewe in Israel: ''n Mens moet altyd in die land Israel woon, selfs in 'n stad waarvan die meeste inwoners afgodedienaars is, maar niemand mag buite die land woon nie, selfs in 'n land die stad waarvan die meeste inwoners Israeliete is, vir elkeen wat in die land Israel woon, kan as 'n God beskou word, maar elkeen wat buite die land woon, kan beskou word as iemand wat geen God het nie. "
Sifre sê dat die mitzvah (gebod) van die lewe in Eretz Yisrael net so belangrik is as al die ander mitzvot wat saamgestel is. Daar is baie mitzvot, soos shmita, die sabbatsjaar vir boerdery, wat slegs in Israel uitgevoer kan word. 
In die Sionistiese diskoers, die term aliyah (meervoud aliyot) omvat vrywillige immigrasie om ideologiese, emosionele of praktiese redes en, aan die ander kant, massa -vlug van vervolgde bevolkings Jode. Die oorgrote meerderheid Israeliese Jode spoor vandag hul gesin se onlangse wortels na buite die land. Hoewel baie aktief gekies het om hulle in Israel te vestig eerder as in 'n ander land, het baie min of geen keuse gehad om hul vorige tuislande te verlaat nie. Hoewel Israel algemeen erken word as '' 'n land van immigrante '', is dit ook in groot mate 'n land van vlugtelinge, insluitend interne vlugtelinge. Israeliese burgers wat met individue van Palestynse erfenis trou, gebore binne die Israelies-besette gebiede en wat Palestynse ID's dra, moet self afstand doen van die Israeliese verblyfreg om saam met hul eggenote te woon en te reis. 
Volgens die tradisionele Joodse volgorde van boeke van die Tanakh (Ou Testament), is die laaste woord van die laaste boek in die oorspronklike Hebreeus (2 Kronieke 36:23) v ya'al, 'n jussiewe werkwoordvorm afgelei van dieselfde wortel as aliyah, wat beteken "en laat hom opgaan" (na Jerusalem in Juda). 
2 KRONIEKE 36:23 So sê Kores, die koning van Persië: Die koninkryke van die aarde het die EERSTE God van die hemel aan my gegee, en hy het my beveel om vir hom 'n huis te bou in Jerusalem, wat [is] in Juda. Who [is daar] onder julle van al sy mense? Die HERE sy God [wees] saam met hom, en laat hom opgaan.
Terugkeer na die land Israel is 'n herhalende tema in Joodse gebede wat elke dag, drie keer per dag voorgelees word, en vakansiedienste op Pasga en Yom Kippur word tradisioneel afgesluit met die woorde "Volgende jaar in Jerusalem". Omdat Joodse afstammelinge 'n reg op Israeliese burgerskap kan bied, aliyah (terugkeer na Israel) het 'n sekulêre en 'n godsdienstige betekenis.
Vir geslagte godsdienstige Jode, aliyah het verband gehou met die koms van die Joodse Messias. Jode het gebid dat hulle Messias sou kom, wat die land Israel sou verlos van heidense heerskappy en die wêreld -Jood sou terugbring na die land onder 'n Halachiese teokrasie. 
Die Hebreeuse Bybel vertel dat die aartsvader Abraham ongeveer 1800 vC saam met sy gesin en volgelinge na die land Kanaän gekom het. Sy kleinseun Jakob het saam met sy gesin na Egipte gegaan, en na 'n paar eeue daar het die Israeliete onder Moses en Josua na Kanaän teruggekeer en dit ongeveer 1300 vC binnegekom.
'N Paar dekades na die val van die Koninkryk Juda en die Babiloniese ballingskap van die Joodse volk, het ongeveer 50 000 Jode na Sion teruggekeer na die Koresverklaring van 538 vC. Die Joodse priester -skrifgeleerde Esra het die Joodse ballinge wat in Babilon woon, in 459 vC na hul tuisstad Jerusalem gelei.
Tweede Tempel tydperk
Jode het gedurende die era van die Tweede Tempel na die land Israel teruggekeer. Herodes die Grote het ook aliyah aangemoedig en het dikwels belangrike poste, soos die posisie van die hoëpriester, aan terugkeerders gegee. 
In die laat oudheid was die twee middelpunte van rabbynse leer Babilonië en die land Israel. Gedurende die Amoraïese tydperk het baie Babiloniese Jode na die land Israel geïmmigreer en hul merk op die lewe daar gelaat, as rabbi's en leiers. 
10de tot 11de eeu
In die 10de eeu het leiers van die Karaïtiese Joodse gemeenskap, wat meestal onder Persiese bewind geleef het, hul volgelinge aangespoor om hulle in Eretz Yisrael te vestig. Die Karaïete het hul eie woonbuurt in Jerusalem, op die westelike helling van die Kidronvallei, gevestig. Gedurende hierdie tydperk is daar volop bewyse van pelgrimstogte na Jerusalem deur Jode uit verskillende lande, hoofsaaklik in die maand Tishrei, rondom die tyd van die Sukkot -vakansie. 
Die aantal Jode wat na die land Israel migreer, het aansienlik gestyg tussen die 13de en 19de eeu, hoofsaaklik as gevolg van 'n algemene afname in die status van Jode in Europa en 'n toename in godsdiensvervolging. Die uitsetting van Jode uit Engeland (1290), Frankryk (1391), Oostenryk (1421) en Spanje (die Alhambra -dekreet van 1492) is deur baie mense beskou as 'n teken van verlossing en het grootliks bygedra tot die messiaanse tydsgees. 
Aliyah is ook gedurende hierdie tydperk aangespoor deur die herlewing van die messiaanse ywer onder die Jode van Frankryk, Italië, die Germaanse state, Pole, Rusland en Noord -Afrika. [ aanhaling nodig ] Die geloof in die naderende koms van die Joodse Messias, die insameling van die ballinge en die herstel van die koninkryk van Israel het baie wat min ander opsies gehad het, aangemoedig om die gevaarlike reis na die land Israel te onderneem.
Pre-Sionistiese hervestiging in Palestina het verskeie grade van sukses behaal. Byvoorbeeld, min is bekend oor die lot van die "aliyah van die driehonderd rabbyne" in 1210 en hul afstammelinge. Daar word vermoed dat min die bloedige omwentelinge oorleef het wat veroorsaak is deur die kruisvaardersinval in 1229 en die daaropvolgende uitsetting deur die Moslems in 1291. Na die val van die Bisantynse Ryk in 1453 en die verdrywing van Jode uit Spanje (1492) en Portugal (1498) , het baie Jode na die Heilige Land gegaan. Sommige Oekraïense Joodse vlugtelinge wat die pogroms van die Khmelnytsky-opstand van die middel van die 17de eeu ontvlug het, vestig hulle ook in die Heilige Land. Dan het die immigrasie in die 18de en vroeë 19de eeu van duisende volgelinge van verskillende Kabbalistiese en Hassidiese rabbi's, sowel as die dissipels van die Vilna Gaon en die dissipels van die Chattam Sofer, aansienlik bygedra tot die Joodse bevolkings in Jerusalem, Tiberias, Hebron , en Safed.
Die messiaanse drome van die Gaon van Vilna het een van die grootste pre-Sionistiese immigrasiegolwe na Eretz Yisrael geïnspireer. In 1808 vestig honderde van die Gaon se dissipels, bekend as Perushim, hulle in Tiberias en Safed, en vorm later die kern van die Ou Yishuv in Jerusalem.   Dit was deel van 'n groter beweging van duisende Jode uit lande wat so wyd was as Persië en Marokko, Jemen en Rusland, wat in die eerste dekade van die negentiende eeu na Israel verhuis het - en in nog groter getalle na die verowering van die streek deur Muhammad Ali van Egipte in 1832 - alles getrek deur die verwagting van die koms van die Messias in die Joodse jaar 5600, Christelike jaar 1840, 'n beweging gedokumenteer in Arie Morgenstern se Versnelde verlossing.
Daar was ook diegene wat soos die Britse mistikus Laurence Oliphant probeer het om Noord -Palestina te huur om die Jode daar te vestig (1879).
In die Sionistiese geskiedenis is die verskillende golwe van aliyah, begin met die aankoms van die Biluim uit Rusland in 1882, word volgens datum en die land van herkoms van die immigrante ingedeel.
Die eerste moderne immigrasieperiode wat 'n aantal in algemene toespraak ontvang het, was die Derde Aliyah, waarna in die Eerste Wêreldoorlog die opvolger was van die Eerste en Tweede Aliyot uit Babilon in die Bybelse tydperk. Verwysing na vroeëre moderne tydperke, aangesien die Eerste en Tweede Aliyot die eerste keer in 1919 verskyn het, en dit het 'n rukkie geneem om dit in te haal. 
Ottomaanse Palestina (1881–1914)
Die uitgesproke vervolging van Russiese Jode tussen 1881 en 1910 het gelei tot 'n groot emigrasiegolf.  Aangesien slegs 'n klein deel van die Oos-Europese Jode toe teen die Sionisme aangeneem het, tussen 1881 en 1914 het slegs 30-40 000 emigrante na die Ottomaanse Palestina gegaan, terwyl meer as anderhalf miljoen Russiese Jode en 300,000 uit Oostenryk-Hongarye Noord-Amerika bereik het . 
Eerste Aliyah (1882–1903)
Tussen 1882 en 1903 immigreer ongeveer 35 000 Jode na die Ottomaanse Palestina en sluit hulle aan by die bestaande Joodse bevolking wat in 1880 20,000-25,000 getel het. Die Jode wat immigreer het, het in groepe opgedaag wat bymekaargemaak of gewerf is. Die meeste van hierdie groepe is in die 1880's in die gebiede van Roemenië en Rusland gereël. Die migrasie van Jode uit Rusland korreleer met die einde van die Russiese pogroms, met ongeveer 3 persent van die Jode wat uit Europa na Palestina emigreer. Die groepe wat omstreeks hierdie tyd in Palestina aangekom het, is ontbied Hibbat Tysion, wat 'n Hebreeuse woord is wat beteken "liefde vir Sion". Hulle is ook gebel Hovevei Tysion of "entoesiaste vir Sion" deur die lede van die groepe self. Alhoewel hierdie groepe belangstelling en 'liefde' vir Palestina uitgespreek het, was hulle nie sterk genoeg om 'n hele massabeweging te omvat nie, soos later in ander migrasiegolwe sou verskyn.  Die meerderheid, wat deel uitmaak van die Hovevei Zion- en Bilu -bewegings, kom uit die Russiese Ryk met 'n kleiner aantal wat uit Jemen aangekom het. Baie gevestigde landbougemeenskappe. Onder die dorpe wat hierdie individue gevestig het, is Petah Tikva (reeds in 1878), Rishon LeZion, Rosh Pinna en Zikhron Ya'akov. In 1882 vestig die Jemenitiese Jode hulle in die Arabiese dorpie Silwan, suidoos van die mure van die Ou Stad van Jerusalem op die hange van die Olyfberg.  Koerdiese Jode vestig hulle omstreeks 1895 in Jerusalem. 
Tweede Aliyah (1904–1914)
Tussen 1904 en 1914 immigreer 35–40 000 Jode na Ottomaanse Palestina. Die oorgrote meerderheid kom uit die Russiese Ryk, veral uit die Pale of Settlement in Oos -Europa. Jode uit ander lande in Oos -Europa soos Roemenië en Bulgarye het ook aangesluit. Joodse emigrasie uit Oos-Europa was grootliks te wyte aan pogroms en uitbrake van antisemitisme daar. Bergjode uit die Kaukasus en Jode uit ander lande, waaronder Jemen, Iran en Argentinië, kom egter ook op hierdie tydstip aan. Die Oos-Europese Joodse immigrante van hierdie tydperk, sterk beïnvloed deur sosialistiese ideale, stig die eerste kibboets, Degania Alef, in 1909 en stig selfverdedigingsorganisasies, soos Hashomer, om toenemende Arabiese vyandigheid teë te werk en om Jode te help om hul gemeenskappe te beskerm teen Arabiese bedrieërs.  Ahuzat Bayit, 'n nuwe voorstad van Jaffa wat in 1909 gestig is, het uiteindelik die stad Tel Aviv geword. Gedurende hierdie tydperk het sommige van die onderbou van 'n onafhanklike nasiestaat ontstaan: Hebreeus, die ou landstaal, is herleef namate 'n spreektaal koerante en letterkunde in Hebreeus gepubliseer het, politieke partye en werkersorganisasies gestig is. Die Eerste Wêreldoorlog het die periode van die Tweede Aliyah effektief beëindig. Na raming het meer as die helfte van diegene wat gedurende hierdie tydperk aangekom het, Ben Gurion verlaat, gesê dat nege uit tien vertrek het. 
Brits Palestina (1919–1948)
Derde Aliyah (1919–1923)
Tussen 1919 en 1923 het 40 000 Jode, hoofsaaklik uit Oos -Europa, aangekom na die Eerste Wêreldoorlog.Die Britse besetting van Palestina en die totstandkoming van die Britse mandaat het die voorwaardes geskep vir die uitvoering van die beloftes in die Balfour -verklaring van 1917. Baie van die Joodse immigrante was ideologies gedrewe pioniers, bekend as halutzim, opgelei in landbou en in staat is om selfonderhoudende ekonomieë te vestig. Ondanks immigrasie -kwotas wat deur die Britse administrasie vasgestel is, het die Joodse bevolking teen die einde van hierdie tydperk 90 000 bereik. Die moeras van die Jisreël -vallei en die Hefer -vlakte is gedreineer en omskep in landbougebruik. Bykomende nasionale instellings het ontstaan, soos die Histadrut (Algemene Arbeidsfederasie), 'n verkose vergadering van die nasionale raad en die Haganah, die voorloper van die Israeliese weermag.
Vierde Aliyah (1924–1929)
Tussen 1924 en 1929 het 82 000 Jode aangekom, baie as gevolg van toenemende antisemitisme in Pole en in Europa. Die oorgrote meerderheid Joodse immigrante kom meestal uit Europa uit Pole, die Sowjetunie, Roemenië en Litaue, maar ongeveer 12% kom uit Asië, meestal Jemen en Irak. Die immigrasie -kwotas van die Verenigde State het Jode weggehou. Hierdie groep bevat baie gesinne uit die middelklas wat na die groeiende dorpe verhuis het, klein ondernemings stig en 'n ligte industrie. Hiervan het ongeveer 23 000 die land verlaat. 
Vyfde Aliyah (1929–1939)
Tussen 1929 en 1939, met die opkoms van Nazisme in Duitsland, het 'n nuwe golf van 250,000 immigrante aangekom, die meerderheid hiervan, 174,000, het tussen 1933 en 1936 aangekom, waarna toenemende beperkings op immigrasie deur die Britte immigrasie onwettig en onwettig gemaak het. Aliyah Bet. Die vyfde Aliyah is weer feitlik geheel en al uit Europa gedryf, meestal uit Sentraal -Europa (veral uit Pole, Duitsland, Oostenryk en Tsjeggo -Slowakye), maar ook uit Griekeland. Sommige Joodse immigrante kom ook uit ander lande soos Turkye, Iran en Jemen. Die vyfde Aliyah bevat 'n groot aantal professionele persone, dokters, prokureurs en professore uit Duitsland. Vlugtelinge -argitekte en musikante het die Bauhaus -styl bekendgestel (die Wit Stad Tel Aviv het die hoogste konsentrasie internasionale styl -argitektuur ter wêreld met 'n sterk element van Bauhaus) en het die Palestynse Filharmoniese Orkes gestig. Met die voltooiing van die hawe in Haifa en sy olieraffinaderye, is 'n beduidende nywerheid bygevoeg tot die oorwegend landbou -ekonomie. Die Joodse bevolking het teen 1940 450 000 bereik.
Terselfdertyd het die spanning tussen Arabiere en Jode gedurende hierdie tydperk toegeneem, wat gelei het tot 'n reeks Arabiese onluste teen die Jode in 1929 wat baie dooies gelaat het en die ontvolking van die Joodse gemeenskap in Hebron tot gevolg gehad het. Dit is gevolg deur meer geweld tydens die 'Groot Opstand' van 1936–1939. In reaksie op die toenemende spanning tussen die Arabiese en Joodse gemeenskappe wat getroud was met die verskillende verbintenisse wat die Britte aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog onder oë gehad het, het die Britte die Witskrif van 1939 uitgereik, wat die Joodse immigrasie vir vyf jaar ernstig beperk het tot 75 000 mense . Dit het gedien om 'n relatief agt jaar vreedsaam in Palestina terwyl die Holocaust in Europa ontvou het.
Kort nadat hulle aan bewind gekom het, onderhandel die Nazi's die Ha'avara- of 'Oordrag' -ooreenkoms met die Joodse Agentskap waarvolgens 50 000 Duitse Jode en $ 100 miljoen van hul bates na Palestina verskuif sou word. 
Aliyah Bet: Onwettige immigrasie (1933–1948)
Die Britse regering het Joodse immigrasie beperk tot verpligte Palestina met kwotas, en na die opkoms van Nazisme aan bewind in Duitsland, het onwettige immigrasie na verpligte Palestina begin.  Die onwettige immigrasie was bekend as Aliyah Bet ("sekondêre immigrasie"), of Ha'apalah, en is georganiseer deur die Mossad Le'aliyah Bet, sowel as deur die Irgun. Immigrasie is hoofsaaklik per see gedoen, en in mindere mate oor land deur Irak en Sirië. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog en die jare wat gevolg het tot onafhanklikheid, Aliyah Bet het die belangrikste vorm van Joodse immigrasie na verpligte Palestina geword.
Na die oorlog was Berihah ('ontsnapping'), 'n organisasie van voormalige partisane en ghetto -vegters, hoofsaaklik verantwoordelik vir die smokkel van Jode uit Oos -Europa deur Pole. In 1946 was Pole die enigste Oosblok -land wat vrye Joodse alia toegelaat het om Palestina sonder 'n visum of uitgangspermit op te gee.  Daarteenoor het Stalin Sowjet -Jode met geweld teruggebring na die USSR, soos ooreengekom deur die Geallieerdes tydens die Jalta -konferensie.  Die vlugtelinge is na die Italiaanse hawens gestuur waarvandaan hulle na die verpligte Palestina gereis het. Meer as 4,500 oorlewendes het aan boord die Franse hawe Sète verlaat President Warfield (hernoem Uittog). Die Britte het hulle van Haifa na Frankryk teruggedraai en in Hamburg aan wal gedwing. Ondanks Britse pogings om die onwettige immigrasie hok te slaan, het 110 000 Jode gedurende die 14 jaar van die operasie geïmmigreer na Palestina. In 1945 het berigte oor die Holocaust met sy 6 miljoen Joodse sterftes veroorsaak dat baie Jode in Palestina openlik teen die Britse mandaat gedraai het en onwettige immigrasie vinnig toegeneem het toe baie Holocaust -oorlewendes by die aliyah aangesluit het.
Vroeë staatskaping (1948–1960)
Na Aliyah Bet het die proses om individuele aliote te nommer of te noem opgehou, maar immigrasie het nie. 'N Groot golf van Joodse immigrasie, hoofsaaklik uit Europa na die Holocaust en die Arabiese en Moslemwêreld, het plaasgevind van 1948 tot 1951. In drie en 'n half jaar was die Joodse bevolking van Israel, wat 650 000 by die stigting van die staat was, meer as verdubbel deur 'n toestroming van ongeveer 688,000 immigrante.  In 1949 het die grootste aantal Joodse immigrante ooit in 'n enkele jaar - 249 954 - in Israel aangekom.  Hierdie tydperk van immigrasie word dikwels genoem kibboets galuyot (letterlik, die versamel van ballinge), as gevolg van die groot aantal Joodse diaspora -gemeenskappe wat aliyah gemaak het. Maar, kibboets galuyot kan ook verwys na aliyah in die algemeen.
Die onderstaande gegewens toon die immigrasie na Israel in die jare na die Israeliese onafhanklikheidsverklaring van Mei 1948. 
Roemenië 17678 13595 47041 40625 3712 61 122712
Pole 28788 47331 25071 2529 264 225 104208
Bulgarye 15091 20008 1000 1142 461 359 38061
Tsjeggo -Slowakye 2115 15685 263 150 24 10 18247
Hongarye 3463 6842 2302 1022 133 224 13986
Soviet Unie 1175 3230 2618 689 198 216 8126
Joegoslavië 4126 2470 427 572 88 14 7697
Totaal 72436 109161 78722 46729 4880 1109 313037
Duitsland 1422 5329 1439 662 142 100 9094
Frankryk 640 1653 1165 548 227 117 4350
Oostenryk 395 1618 746 233 76 45 3113
Verenigde Koninkryk 501 756 581 302 233 140 2513
Griekeland 175 1364 343 122 46 71 2121
Italië 530 501 242 142 95 37 1547
Nederland 188 367 265 282 112 95 1309
België - 615 297 196 51 44 1203
Totaal 3851 12203 5078 2487 982 649 25250
Irak 15 1708 31627 88161 868 375 122754
Jemen 270 35422 9203 588 89 26 45598
Turkye 4362 26295 2323 1228 271 220 34699
Indië 12 856 1105 364 49 650 3036
Sjina - 644 1207 316 85 160 2412
Ander - 1966 931 634 230 197 3958
Totaal 4702 71305 58521 102667 6483 2782 246460
Tunisië 6821 17353 3725 3414 2548 606 34467
Libië 1064 14352 8818 6534 1146 224 32138
Marokko - - 4980 7770 5031 2990 20771
Egipte - 7268 7154 2086 1251 1041 18800
Algerië - - 506 272 92 84 954
Suid-Afrika 178 217 154 35 11 33 628
Ander - 382 5 6 3 9 405
Totaal 8063 39572 25342 20117 10082 4987 108163
Onbekend 13827 10942 1742 1901 948 820 30180
Alle lande 102879 243183 169405 173901 23375 10347 723090
Aan die begin van die immigrasiegolf was die meeste immigrante wat na Israel gekom het Holocaust -oorlewendes uit Europa, waaronder baie uit ontheemdenkampe in Duitsland, Oostenryk en Italië, en uit Britse aanhoudingskampe op Ciprus. Groot dele van verpletterde Joodse gemeenskappe in Europa, soos dié uit Pole en Roemenië, immigreer ook na Israel, en sommige gemeenskappe, soos dié uit Bulgarye en Joegoslavië, word byna heeltemal oorgedra. Terselfdertyd het die aantal Joodse immigrante uit Arabiese lande aansienlik toegeneem. Spesiale operasies is uitgevoer om Joodse gemeenskappe wat in ernstige gevaar vir Israel is, te ontruim, soos Operasie Magic Carpet, wat byna die hele Joodse bevolking van Jemen ontruim het, en Operasie Esra en Nehemia, wat die meeste Jode van Irak na Israel vervoer het.  Egiptiese Jode is tydens operasie Goshen na Israel gesmokkel. Byna die hele Joodse bevolking van Libië het omstreeks hierdie tyd na Israel vertrek, en klandestiene aliyah uit Sirië het plaasgevind, aangesien die Siriese regering Joodse emigrasie verbied het, in 'n proses wat dekades lank sou duur. Israel het ook gedurende hierdie tydperk 'n beduidende immigrasie van Jode uit nie-Arabiese Moslemlande soos Iran, Turkye en Afghanistan beleef.
Dit het gelei tot 'n tydperk van soberheid. Om te verseker dat Israel, wat destyds 'n klein ekonomie en 'n geringe buitelandse valutareserwe gehad het, vir immigrante kon voorsien, is 'n streng rantsoeneringsregime ingestel. Maatreëls is getref om te verseker dat alle Israeliese burgers toegang het tot voldoende voedsel, behuising en klere. Besparing was baie beperkend tot 1953 die vorige jaar, Israel het 'n herstelooreenkoms met Wes -Duitsland onderteken, waarin die Wes -Duitse regering Israel as vergoeding vir die Holocaust sou betaal, as gevolg van die opname van 'n groot aantal Holocaust -oorlewendes. Die gevolglike toestroming van buitelandse kapitaal het die Israeliese ekonomie 'n hupstoot gegee en die meeste beperkings verslap. Die oorblywende besparingsmaatreëls is geleidelik gedurende die daaropvolgende jare uitgefaseer. Toe nuwe immigrante in Israel aankom, is hulle met DDT bespuit, 'n mediese ondersoek ondergaan, teen siektes geënt en kos gegee. Die vroegste immigrante het gewenste huise in gevestigde stedelike gebiede gekry, maar die meeste immigrante is daarna na transito -kampe gestuur, aanvanklik bekend as immigrantekampe, en later as Ma'abarot. Baie is aanvanklik ook in onthaalsentrums in militêre kaserne gehuisves. Teen die einde van 1950 was ongeveer 93 000 immigrante in 62 transito -kampe gehuisves. Die doel van die Israeliese regering was om die immigrante so vinnig as moontlik uit vlugtelingbehuising en in die samelewing te kry. Immigrante wat die kampe verlaat het, het 'n rantsoenkaart, 'n identiteitskaart, 'n matras, 'n paar komberse en $ 21 tot $ 36 in kontant ontvang. Hulle vestig hulle óf in gevestigde stede en dorpe, óf in kibboetse en moshavim.   Baie ander het in die Ma'abarot namate hulle geleidelik verander het in permanente stede en dorpe, wat bekend staan ​​as ontwikkelingsdorpe, of opgeneem is as woonbuurte van die dorpe waaraan hulle geheg is, en die blikhuise vervang is met permanente behuising.
In die vroeë vyftigerjare het die immigrasiegolf bedaar, en die emigrasie het uiteindelik toegeneem; ongeveer 10% van die immigrante sou Israel in die daaropvolgende jare na ander lande verlaat. In 1953 was immigrasie na Israel gemiddeld 1 200 per maand, terwyl emigrasie gemiddeld 700 per maand was. Aan die einde van die massamigrasieperiode het Israel 'n kritieke geleentheid gebied om immigrante wat nog steeds in transito -kampe woon, vinniger op te neem.  Die Israeliese regering het 260 nuwe nedersettings en 78 000 wooneenhede gebou om die immigrante te huisves, en teen die middel van die vyftigerjare was byna almal in permanente behuising.  Die laaste ma'abarot in 1963 gesluit.
In die middel van die vyftigerjare het 'n kleiner golf van immigrasie begin uit Noord-Afrikaanse lande soos Marokko, Tunisië, Algerië en Egipte, waarvan baie te midde van nasionalistiese stryd was. Tussen 1952 en 1964 het ongeveer 240 000 Noord -Afrikaanse Jode na Israel gekom. Gedurende hierdie tydperk het kleiner maar beduidende getalle van ander plekke soos Europa, Iran, Indië en Latyns -Amerika aangekom.  In die besonder het gedurende hierdie tydperk 'n klein immigrasiegolf uit die destydse kommunistiese Pole, bekend as die 'Gomulka Aliyah', plaasgevind. Van 1956 tot 1960 het Pole gratis Joodse emigrasie toegelaat, en ongeveer 50 000 Poolse Jode het na Israel geëmigreer. 
Sedert die stigting van die staat Israel, was die Joodse agentskap vir Israel as die organisasie verantwoordelik vir aliyah in die diaspora. 
Sionisme: die eerste 120 jaar, 1882-2002.
1800 - Daar is ongeveer 3,750,000 Jode in die wêreld - 2,750,000 in Europa, 300,000 in Asië, ongeveer 250,000 in Noord -Afrika en tienduisende in Amerika.
Die aantal Jode in Israel is ongeveer 7 000, ongeveer 'n derde van hulle in Jerusalem.
1818 - 'n Amerikaanse Jood met die naam Mordechai Emanuel Noach stel voor dat 'n Joodse staat met die naam Ararat in die noordooste van die Verenigde State opgerig word as 'n stadium om die Joodse volk na hul historiese vaderland terug te bring - Eretz Israel.
1836 - Rabbi Zvi Hirsch Kalischer uit Duitsland stel Moses Montefiore (die Britse filantroop en ondersteuner van die nedersetting in Eretz Israel) en die Rothschild -familie van bankiers voor dat Palestina gekoop word van die huidige heerser van Eretz Israel, Mehemet Ali (wat Palestina verower het) van die Turke in 1831 en regeer dit uit Egipte vir die volgende nege jaar).
1839 - Moses Montefiore arriveer in Israel vir die tweede van sewe besoeke. Hy versamel die lede van die Joodse gemeenskap en ondersoek saam met hulle die moontlikheid van Joodse vestiging.
1840 - Februarie - Die begin van die Damaskus -aangeleentheid. 'N Christelike monnik en sy dienskneg verdwyn uit Damaskus en die Jode word daarvan beskuldig dat hulle hulle ontvoer het vir godsdienstige rituele (gebruik van hul bloed vir die bereiding van matza vir Pesach). Een van die Jode "erken" hierdie daad nadat hy gemartel is. 'N Aantal Joodse hooggeplaastes word gearresteer en gemartel, waarvan twee sterf.
Moses Montefiore uit Engeland en Adolphe Cremieux uit Frankryk, twee Joodse bekendes met uitstaande rykdom en invloed, tree suksesvol in namens die Jode van Damaskus. Dit word beskou as die begin van internasionale Joodse aktiwiteite in die nuwe era.
In die Joodse koerant Der Orient, wat in Duits in Leipzig gepubliseer is, verskyn 'n artikel sonder 'n bylyn om die Jode van Europa te roep om hul lande te verlaat en na Eretz Israel terug te keer. Lord Shaftsbury, 'n Engelse edelman wat op sy tyd verreikende sosiale programme ingestel het, stel die Britse minister van buitelandse sake, Henry Palmerston, voor dat Jode in die kader van die ontwikkeling van Oosterse lande in Israel kon vestig.
1843 - Rabbi Yehuda hai Alkalai, 'n rabbi uit Serwië, publiseer sy boek Minhat Yehuda (The Offer of Yehuda). Daarin nooi hy Jode uit om voordeel te trek uit die ontwaking in die Joodse wêreld in die lig van die Damaskus -aangeleentheid vir terugkeer na Sion en vestiging van Israel.
1845 - Kolonel George Gawler, voorheen die goewerneur van Suid -Australië, skryf 'n boek waarin hy voorstel dat Jode toegelaat word om Joodse landbou nedersettings in Israel te vestig as vergoeding vir hul lyding in Europa en onder Turkse bewind. Sewe jaar later (in 1852) stig hy 'n vereniging vir die kolonisering van Palestina.
1852 - Rabbi Yehuda hai Alkalai stig in Londen die Society for the Settlement of Eretz Israel, wat na 'n kort tydjie ontbind word. Hy toer deur Europa en bepleit vestiging in Eretz Israel.
1857 - 15 September - Die Britse konsul in Jerusalem, James Finn, stuur 'n memorandum aan die sekretaris van buitelandse sake in Londen, waarin hy voorstel om Jode in Boere as Israel te vestig om die land te koester.
1858- Die Mortara-saak in Italië- 'n Joodse seun, Edgardo Mortara, word deur boodskappers van die Katolieke Kerk uit sy ouerhuis in Bolonia ontvoer, na sy geheime doop deur 'n Christenkneg tydens 'n siekte. Die Joodse wêreld is woedend. Joodse leiers en geleerdes nader pous Vroom IX en vra hom om die seun aan sy ouers terug te stuur. Daar is geen reaksie nie. Die voorval beklemtoon die noodsaaklikheid van internasionale Joodse organisasie en is een van die redes vir die bespoediging van die stigting van die Alliance Israelite Universelle - 'n Joodse liefdadigheids-, opvoedings- en verdedigingsorganisasie.
2 Mei 1860
Geboorte van Benyamin Zeev Herzl, stigter van politieke sionisme en die visioenêr van die staat Israel.
1860 - Alliance Israelite Universelle word in Parys gestig en wek hoop onder ondersteuners van vestiging in Eretz Israel. Teleurstelling kom egter voor wanneer die organisasie meer fokus op die Joodse opvoeding buite Israel.
In Frankfurt, Duitsland, stig die sosiale aktivis dr. Chaim Luria die Settlement Society for Eretz Israel, wat in die komende jare in samewerking werk met mense soos Rabbi Avi Hirsch Kalischer, Rabbi Yehuda hai Alkalai, Moses Hess, Rabbi Elijah Guttmacher en David Gordon. Die onderneming spog met geen werklike prestasies nie.
Mishkenot Sha'ananim word in Jerusalem gestig op inisiatief van Moses Montefiore, die eerste woonbuurt wat buite die mure van die Ou Stad gebou is. Dit dui op die begin van die New City.
1861 - Rabbi Joseph Natonek uit Hongarye publiseer anoniem 'n boekie (in Hongaars) genaamd Messias - 'n opstel oor Joodse emansipasie van gelyke voordeel vir Jode en Christene. Daarin roep hy Jode oral op om "ons nasionale onafhanklikheid in die land van ons voorvaders te vervul".
1862-Moses Hess, 'n Duits-Joodse sosialis, publiseer sy boek, Rome en Jerusalem, waarin hy hom beywer vir die stigting van 'n Joodse staat in Israel. In dieselfde jaar skryf Rabbi Zvi Hirsch Kalischer 'n boekie genaamd Derishat Zion (Soeking Zion) waarin hy ook 'n beroep op Jode doen om na die land Israel terug te keer. Dit is verbasend dat die ultra-ortodokse Kalischer vir die Jode sê dat hulle moet optree vir hul eie verlossing as om Jode te vertel om op die Messias te wag.
1863-David Gordon, 'n joernalis (later redakteur) by die Hebreeuse weekblad HaMagid uit Oos-Pruise, publiseer 'n reeks artikels wat gebaseer is op die idee van 'n terugkeer na Sion (uitgawes 14-18).
1866 - Rabbi Natonek besoek die Joodse gemeenskappe in Duitsland en vergader met die hoofde van Alliance Israelite Universelle in Parys om die idee van 'n terugkeer na Sion te bevorder. Die volgende jaar reis hy na Istanbul en ontmoet met dieselfde doel Turkse leiers.
1868 - Charles Netter, een van die hoofde van Alliance, arriveer in Eretz Israel om die situasie in die klein Joodse gemeenskap waar te neem en die moontlikheid te ondersoek om bykomende Jode op die grond te vestig.
3 Augustus- Netter verskyn voor 'n groot menigte in die Ou Stad van Jerusalem en word ontroer en opgewek deur die uitroep: "Gee ons grond!"
Die eerste uitgawe van HaShachar (The Dawn) verskyn in Wene, 'n Hebreeuse publikasie onder redaksie van Peretz Smolenskin, wat beweer dat die Jode geregtig is om as 'n volk beskou te word wat nasionale onafhanklikheid waardig is.
1869 - 11 Januarie - Netter verskyn voor die bestuur van Alliance Israelite Universelle, lees sy verslag oor sy besoek aan Eretz Israel voor en stel voor om in die eerste fase 'n landbouskool op te rig. Hy spreek sy bereidwilligheid uit om aan die hoof van so 'n projek te staan ​​en bestee die res van die jaar stappe om die plan te implementeer.
1870 - 5 April - Charles Netter se meedoënlose pogings lei daartoe dat die Turkse regering hom 'n lisensie gee om 'n Joodse landbouskool naby Jaffa te open.
15 Junie 1870
Karl (Charles) Netter vestig hom in 'n grot suid van Jaffa en lê die hoeksteen van die Mikveh Israel -skool, die eerste Joodse nedersetting in Israel van die moderne era.
15 Junie - Netter vestig hom in 'n grot suid van Jaffa en lê die hoeksteen van die nuwe skool, wat die begin vorm van 'n nuwe Joodse nedersetting in Eretz Israel. 'N Put word gegrawe, waarna die eerste studente verwelkom word. Netter is hoof van die skool tot September 1873.
Vir die eerste keer sedert 1800 is daar 'n Joodse meerderheid in die stad (11 000 siele). Alhoewel dit 'n historiese gebeurtenis is, word dit destyds nie baie beklemtoon nie.
1871 - 13 Mei - Shabbat - die gedeelte "Bechukotai". Die Jerusalemse kleermaker R. Gershon, wat klere vir die landbouskoolstudente maak, stel Netter voor dat hy uit die weeklikse Torah gedeelte, Jeremia 17-13, put: "O Here, die hoop van Israel, almal wat U verlaat, sal skande, "en noem die skool Mikve Israel (Hebreeus vir" Hope of Israel. ") Netter aanvaar die idee.
1872 - Die Society for Working and Redemption of the Land word in Jerusalem gestig met die doel om die eerste landbou nedersetting te vestig - Petah Tikva. Voorbereidings word getref om grond naby Jerigo te bekom, en kort daarna suid van Jaffa (later Rehovot). Die Turke verhinder die verkryging en die onderneming ontbind.
1874 - Die Moses Montefiore Testimonial Fund (Mazkeret Moshe) word in Londen gestig na die 90ste verjaardag van Montefior. Die doel daarvan is om die Joodse vestiging in Israel te bevorder.
1875 - Moses Montefiore, 91 jaar oud, maak sy sewende en laaste besoek aan Eretz Israel.
Die Society for Working and Redemption of the Land word weer in Jerusalem gestig en vra dat 'n landbou nedersetting opgerig word. Onder die stigters daarvan is David Guttman en Eliezer Raab, later medestigters van Petah Tikva.
Een van sy slagspreuke is: "As daar geen land in die wêreld is nie, is daar geen Israel in die wêreld nie."
Dit is moontlik dat die stigting van die vereniging beïnvloed word deur 'n voorstel van Haim Gedalia, 'n goeie kennis van Moses Montefiore, wat hy in 1875 gepubliseer het. uitgebreide Joodse nedersetting.
1876 ​​- die boek Daniel Deronda verskyn in Engeland deur die skrywer George Eliot (die literêre naam van Mary Ann Owens). Die helde van die boek is Engelse Jode met 'n nasionale gewete wat daarna streef om 'n Joodse staat in Israel te stig. Die boek het 'n enorme invloed op geslagte jong Jode.
1878 - Binne twee maande word die eerste twee landbou nedersettings gevestig. In die noorde vestig Jode uit Safed gai Oni (Vallei van my sterkte) in die ooste van die stad. In die suide word Petah Tikva gestig deur Jerusalemse onder wie Yoel Moshe Salomon, David Guttman, Joshua Stampfer, Zerach Barnett en Eliezer en Yehuda Raab. Gai Oni word na 'n kort tydjie verlate en Petah Tikva na drie jaar. Die eerste sade is egter gesaai.
Laurence Iliphant, 'n Engelse lid van Hovevei Zion (The Lovers of Zion), stel voor om Joodse landbou nedersettings in Israel te vestig. Hy kontak die Turkse owerhede en publiseer in 1880 sy boek, Eretz HaGilad (The Land of Gilead), waarin hy 'n beroep doen op die vestiging van 'n Joodse streek in die noorde van Transjordanië. Die Turke het voorbehoude.
1879 - Yehiel Michel Pines, 'n verteenwoordiger van die Mazkeret Moshe -fonds, arriveer in Eretz Israel - 'n belangrike figuur tydens die dreigende First Aliyah -periode.
Eliezer Pearlman (beter bekend as Eliezer Ben-Yehuda), 21 jaar oud, publiseer 'n artikel "'n waardige vraag" in die vyfde uitgawe van HaShachar (April 1879). Hy doen 'n beroep op die terugkeer van sy volk na sy land, die bepaling van die Joodse beleid en die vernuwing van die antieke taal - Hebreeus. Die artikel word beskou as 'n belangrike mylpaal in die annale van die sionisme.
Edward Cazalet stel voor dat Engeland Jode help om na Sirië en na Palestina te immigreer om aan groot ontwikkelingsprojekte in hierdie lande deel te neem.
1881 - 13 Maart - Tsaar Alexander II word in Rusland vermoor. Dit dui op die begin van Joodse pogroms, veral in die suide van die land. Joodse emigrasie uit Rusland neem toe, veral na Amerika. Terselfdertyd word die eerste verenigings van Hovevei Zion gestig, wat daarop gemik is om Jode in nedersettings in Israel te vestig.
5 Junie 1881
Begin van die eerste aliya van Jode van Jemen.
September-Desember-Teen die einde van die jaar neem die Joodse alia na Israel toe, en onder die nuwelinge is Eliezer Ben-Yehuda, sy vrou Dvora en 'n groep olim uit Jemen.
11 Januarie 1882
Die eerste konferensie van Hovevei Zion ("Lovers of Zion") in Roemenië besluit om grond in Israel aan te koop en aliya te bevorder. Dieselfde jaar was die begin van die Eerste Aliya en die vestiging van Rosh Pina en Zichron Ya'akov getuie.
Stigting in Kharkov, Oekraïne van 'n groep jongmense wat toegewy is aan die herlewing van die Joodse volk deur 'n terugkeer na die bewerking van die grond in Israel. Die groep staan ​​bekend as die Bilu.
1882 - Die pogroms in Rusland gaan voort. Afgevaardigdes van Hovevei Zion arriveer in Palestina en gaan op soek na geskikte grond om nedersettings te vestig. 'N Paar duisend Jode arriveer in 1882 alleen in die land in wat later die Eerste Aliyah genoem sal word. Terselfdertyd hernu Laurence Oliphant sy pogings om Jode in Palestina te vestig.
Die boekie Auto-Emancipation verskyn in Berlyn, geskryf deur 'n onbekende skrywer. Hy is eintlik niemand minder nie as dr Yehuda Leib Pinsker, 'n Joodse dokter uit Rusland. Dit is 'n fundamentele publikasie in die annale van Hibbat Zion (The Lovers of Zion -beweging) en Sionisme (sien die hoofstuk getiteld Glossary of Terms).
6 Februarie - BILU word gestig in Kharkov, in die suide van Rusland - 'n vereniging wat gestig is deur Joodse studente wat aliyah vir Eretz Israel bepleit, die vestiging van gemeenskaplike nedersettings en herlewing van die Hebreeuse taal. Binne 'n paar maande begin soortgelyke groepe regdeur Rusland organiseer.
18 Maart 1882
Oprigting van Va'ad Halutzei Yesod Hama'alah ("Yesod Hama'alah Pioniers Committee"), wat daartoe verbind is om grond in Israel te help koop om Joodse kolonies te vestig.
18 Maart - Zalman David Levontin, 'n immigrant uit Rusland, stig die Yesud haMa'ala -pionierskomitee in Jaffa, wie se doel is om te help om grond te bekom en Joodse nedersettings in Palestina te vestig. Dit vorm die begin van die vestiging van die moshava (dorp gebaseer op privaat besit) Rishon -letsel.
Turkye verbied Joodse immigrasie na Israel.
28 April - Die Turke is bekommerd oor die toenemende Joodse aliyah en implementeer 'n verbod op die immigrasie van Russiese Jode na Palestina. Die verbod beperk sommige lede van Hovevei Zion, maar die meerderheid werk steeds.
18 Junie 1882
Nes Ziona gestig.
6 Julie 1882
Die eerste 14 lede van die Bilu arriveer in Jaffa, die datum word beskou as die begin van die Eerste Aliya (1882-1903), toe 25 000 Jode na Israel geïmmigreer het, hoofsaaklik uit Rusland en Roemenië.
6 Julie - Die eerste groep BILU -lede arriveer in Israel - 13 jong mans en een vrou. Hulle woon in Jaffa en werk in Mikve Israel.
31 Julie 1882
Oprigting van Rishon leZion, eerste kolonie van die Eerste Aliya.
31 Julie - Die eerste moshava, bestaande uit lede van die First Aliyah, word gevestig - Rishon -letsel (Petah Tikva en Gai Oni, wat vier jaar tevore gestig is, bestaan ​​nie meer nie). Teen die einde van die jaar word twee ekstra moshavot gevestig- Zamarin (later Zichron Ya'akov) en Rosh Pina, waar Gai Oni eens gestaan ​​het.
18 Oktober - Joseph Feinberg van Rishon -letsel vergader met baron Edmond de Rothschild in Parys en werf hom om die nuwe nedersetting te help. Dit is die begin van Baron Rothschild se betrokkenheid by die vestiging in Israel. 'N Rukkie later ontmoet Rabbi Samuel Mohilever die baron en oorreed hom om 'n groep Joodse boere uit Pole in Ekron (later hernoem tot Mazkeret Batia) te help vestig.
1883 - Setlaars uit Petah Tikva ontruim hul dorp tydelik weens die gevaar van malaria, en verhuis 'n paar jaar na Yehud voordat hulle terugkeer huis toe. Die moshava van Ekron is gevestig. Die Lerer -gesin vestig hulle in Wadi Hanin (later Nes Ziona) en die Felman -gesin vestig hulle noord van Jaffa en plant 'n sitrusboord. Almal is lede van die Hovevei Zion -vereniging.
Baron de Rothschild stem in om die vestiging in Israel te ondersteun. In 'n ontmoeting met Rabbi Mohliver stem hy in om 'n kolonie in Israel te vestig as deel van die pogings om die Russiese Jood te red.
17 Oktober 1882
'Outoemansipasie', 'n Sionistiese pamflet van Yehuda Leib Pinsker wat in Berlyn gepubliseer is, roep Jode op om hulle in hul vaderland te vestig.
12 Desember 1882
Twee jaar na 'n mislukte poging van Jode uit Safed om die dorp Gai Oni op dieselfde plek te vestig, word die landbougrond Rosh Pina, 'n dorp gestig deur immigrante uit Roemenië, vir die eerste keer geploeg.
12 Julie 1883
Baron Edmond de Rothschild begin sy aktiwiteite in Israel.
Mazkeret Batya gestig en vernoem na die moeder van baron Hirsch.
1884 - 'n Tweede moshava word in die Galilea gestig - Yesud haMa'ala - en teen die einde van die jaar vestig die BILU sy moshava - Gedera. Die moshava van Bnei Yehuda, gestig deur mense uit Safed, is die eerste poging om 'n vastrapplek in die suidelike Golan te vestig.
12 Junie 1884
Lede van Hovevei Zion uit Pole stig Yesod Hama'alah.
Moshav Ekron gestig, die sesde kolonie van die Eerste Aliya.
6-8 November-Die oprigting van die eerste golf Joodse moshavot in Eretz Israel kom tot 'n einde. Sonder die hulp van baron Rothschild is dit te betwyfel of hulle die moeilike lewensomstandighede sou oorleef het. Die Turke belemmer die Joodse aliyah en die vestiging van moshavot.
12 Februarie 1886
Eerste dagblad in Hebreeus gepubliseer in St. Petersburg.
Stigting van Neve Zedek, eerste Joodse woonbuurt aan die buitewyke van Jaffa.
28 Junie 1887
Tweede kongres van Hibat Zion vergader in Rusland. Die besluite- om kolonies in Israel te vestig en ekstra grond aan te koop.
1887-28 Junie-1 Julie-Daar is 'n tweede byeenkoms van die Hibbat Sion-beweging in Druzgnik, Rusland, waarin godsdienstige en sekulêre lede erg verskil oor die karakter van die beweging. Die lede besluit om die moshavot in Eretz Israel te versterk en ekstra grond te bekom.
26 Mei 1888
B'nai B'rith, gestig in 1843, vestig 'n kantoor in Jerusalem, die eerste in Israel.
Be'er Tuviya word vir die eerste keer gestig.
8 Februarie 1889
Bnei Moshe, geheime arm van Hovevei Zion, geskep onder leiding van Ahad Ha'am.
1889 - 15 Maart - 'n Artikel, "Dit is nie die manier nie", verskyn in die Hebreeuse koerant HaMelitz, wat in St. Petersburg gepubliseer word. Dit is geskryf deur 'n onbekende skrywer wat homself Ahad HaAm noem. Hy is eintlik niemand minder nie as Asher Zvi Ginzberg, die Hebreeuse essayis en denker en een van die eerste geestelike Sioniste. Hy val die vestigingswerk wat in Israel plaasvind, aan en beweer dat dit voorafgegaan moes word deur die geestelike en kulturele wedergeboorte van die Joodse volk. Terselfdertyd word in Odessa, Suid -Rusland, die geheime vereniging Bnei Moshe gestig, onder leiding van Ahad HaAm, wat daarna streef om die idees wat in sy artikel aangebied word, te verwesenlik.
Besluit om die nuwe Komitee vir die Hebreeuse Taal te stig, wat gewerk het om die taal te ontwikkel en te bevorder. In 1953 word dit die Akademie vir die Hebreeuse Taal.
1890 - Aliyah na Palestina neem weer toe. Afvaardigings en individue stroom na Palestina, koop grond en beplan die vestiging van nuwe nedersettings. Die moshavot van Rehovot, Hadera, Mishmar Hayarden en Ein Zeitim word eersdaags gevestig.
Natan Birnbaum munt 'n nuwe woord, "Sionisme", uit in 'n artikel in sy koerant, Shichrur Atzmi ("Self Liberation").
1 April-'n Nuwe term-"Sionisme"-word gebore, geskep deur Nathan Birenbaum in 'n artikel in sy artikel Shichrur Atzmi (Auto-Emancipation) in Duitsland.
26 April - die eerste Algemene Vergadering van die Vereniging vir die Ondersteuning van Joodse Boere en Ambagsmanne in Sirië en Eretz Israel, die bynaam wat die Hovevei Zion in die raamwerk van die Russiese regeringslisensie gegee word, vind in Odessa plaas. Die meer aanvaarde naam is die Odessa -komitee. Onder die besluite is die opening van 'n kantoor in Jaffa, onder leiding van die ingenieur Vladimir (Zev) Tiomkin, ter bevordering van die onderwerp van skikking.
Kibbutz Mishmar Hayarden gestig.
Baron Hirsch stig JCA - Jewish Colonization Association.
1891 - Jode bly tot in die middel van die jaar in Eretz Israel aankom. In Julie verklaar die Turkse owerhede dat Aliyah tot stilstand kom en alle transaksies oor grondverkryging kanselleer. Dit lui die begin van 'n uitgerekte krisis in.
Oktober-Theodor Herzl, 'n 31-jarige geassimileerde Joodse joernalis en dramaturg, word deur die Weense koerant Neue Freie Presse gekies as sy korrespondent in Parys. Dit is 'n keerpunt in sy lewe, wat hom in 'n paar jaar na die hoogtepunt van Sionistiese prestasie bring.
Meer as 400 individue, beide Joods en nie -Jode, onderteken 'n petisie wat deur die godsdienstige Amerikaner William E. Blackstone (een wat die Amerikaanse Christen 'Vader van Sionisme' genoem is) aan die president van die Verenigde State, Benjamin Harrison, gestuur het waarin hy 'n beroep doen die president om die Jode te help om na hul historiese vaderland terug te keer.
Eerste spoorlyn in Israel ingehuldig - van Jaffa na Jerusalem.
1894 - die begin van die Dreyfus -aangeleentheid in Frankryk. Herzl is geskok oor die antisemitisme wat in alle lae van die Franse samelewing heers en kom tot die gevolgtrekking dat as so iets in verligte Frankryk kan gebeur, daar slegs een oplossing is vir die Joodse vraag- massa-uittog uit Europa en hul konsentrasie in hul eie gebied. Hy besluit om namens die lydende Jode op te tree deur as 'n eerste stap met welgestelde Jode te vergader om finansiële steun vir sy planne te verkry.
1895 - 2 Junie - Herzl ontmoet baron Maruice de Hirsch, een van die rykste magnate van sy generasie, en verduidelik vurig sy planne. Die vergadering, wat die begin van Herzl se Sionistiese aktiwiteit vorm, verloop nie goed nie en Hirsch stop hom in die middel van die sin.
3 tot 17 Junie-Herzl sit sy idees twee dae lank dag en nag neer. Dit vorm die eerste konsep van Der Judenstaat (Die Joodse staat).
In die tweede helfte van 1895 reis Herzl, wat uit Parys en teruggekeer het na Wene, deur Europa, reël vergaderings en gee lesings waarin hy sy plan uiteensit. Die meeste groet hom met onverskilligheid en selfs bespotting. Slegs die filosoof en skrywer Max Nordau ondersteun hom.
14 Februarie 1896
Publikasie in Duits in Wene van 'n pamflet "The Jewish State", waarin Herzl die Joodse vraag bespreek en 'n tuisland vir die Joodse volk as oplossing voorstel.
15 Februarie 1896
Landbouskool Mikveh Israel gestig.
19 Mei 1896
Oprigting van Metulla, die noordelikste nedersetting in Israel.
1896- In Wene verskyn die Joodse staat in Duits as 'n boekie, met 'n subtitel: 'n politieke oplossing vir die Joodse vraag. In dieselfde jaar word dit vertaal in Hebreeus, Engels en ander tale. Die meeste reaksies is negatief, maar Herzl is nie bekommerd nie.
Junie - Herzl maak sy eerste reis na Turkye, waar hy 'n gehoor ontvang by die Great Vizier (premier). Hy bied aan om die nasionale skuld van Turkye te dek as die Sultan Palestina prysgee ten gunste van die Jode.
18 Julie-Herzl reis na Parys om die baron Edmond de Rothschild, die bekende weldoener en beskermheer van die nuwe nedersetting in Palestina, te ontmoet om geld in te samel vir die verwesenliking van sy plan. Die vergadering misluk en Herzl besluit om alleen op te tree sonder die hulp van welgestelde Jode.
1897 - 6 Maart - Herzl vergader verteenwoordigers van die Hovevei Zion -verenigings in Duitsland, Oostenryk en Galicië om sy planne te bespreek. Hy stel voor om so gou as moontlik 'n Sionistiese kongres byeen te roep met die deelname van verteenwoordigers uit die hele Joodse wêreld. Die plan ontmoet sterk weerstand in baie kringe, waaronder rabbis, gemeenskapshoofde en selfs Hovevei Zion -aktiviste.
4 Junie - Die eerste uitgawe van die weekblad Die Welt verskyn, geredigeer en deur die party gefinansier deur Herzl. Dit is die spreekbuis van die nuwe beweging wat hy tot stand bring.
Die voorbereidings vir die Eerste Sionistiese Kongres is voltooi. As Joodse leiers en rabbi's Herzl se planne om die kongres in München, Duitsland, te vermy, verplaas hy die vergadering na Basel, Switserland. Die kongres sal gedurende die laaste dae van Augustus 1897 plaasvind.
29-31 Augustus 1897
Die eerste Sionistiese Kongres, onder leiding van Herzl, vergader in Basel. Die World Zionist Organization stig Herzl tot president.
1897 - Die Eerste Sionistiese Kongres vergader in Basel, wat die grondslag van die Wêreld Sionistiese Organisasie vorm, en Herzl word tot president verkies. Die kongres, waaraan 197 afgevaardigdes deelneem, aanvaar die Basel -program (sien die hoofstuk getiteld Woordelys). Herzl, wat wil hê dat die kongres veral feestelik moet verskyn, dring daarop aan dat afgevaardigdes in formele aanddrag na die verrigtinge kom. 'Hierdie mense moet hierdie kongres as die beste en feestelikste van almal beskou,' sê hy aan Max Nordau. Die Joodse en algemene pers stuur baie verslaggewers om hierdie spesiale Joodse vergadering te behandel.
1 September- Herzl skryf in sy dagboek- "In Basel het ek die Joodse staat gestig. As ek dit vandag hardop sou sê, word ek begroet deur universele lag. Miskien oor vyf jaar, en beslis oor vyftig jaar, sal almal dit sien. "
Daar is gemengde reaksies op die kongres deur die Joodse media- min ondersteun dit, sommige het bedenkinge daaroor, terwyl die meerderheid wag om te sien hoe dinge ontwikkel. Die Warzawa -dagblad, HaTzfira, onder redaksie van Nahum Sokolow, wat die kongres teengestaan ​​het, word 'n lojale ondersteuner. Ahash HaAm se haShilo'ah waarsku die Jode, en veral die Sioniste, daarteenoor: "Die nuwe entoesiasme is kunsmatig ... en die einde daarvan sal wanhoop bring ... Israel se redding sal eerder uit 'profete' kom as uit 'diplomate'." Die Neue Freie Presse in Wene, waar Herzl werk, noem die kongres glad nie.
November - Herzl stel eers sy plan voor vir die oprigting van 'n 'Sionistiese bank', wat gebruik sal word as 'n finansiële instrument om Sionistiese doelwitte te bereik.
Die skrywer Davis Trietsch stel aan Herzl die Joodse kolonisasie van Ciprus voor, wat in Britse hande is, eerder as van Palestina, wat deur die Turke regeer word.
4 Mei 1898
Zionist Organization of America het in New York die eerste Sionistiese organisasie in die VSA gestig.
28-31 Augustus 1898
Tweede Sionistiese Kongres vergader in Basel.
1898-28-31 Augustus-Die Tweede Sionistiese Kongres word in Basel gehou.Herzl verklaar trots dat die Sionistiese beweging sedert die eerste kongres by 913 samelewings aangesluit het - in Europa, Amerika, Asië en Afrika.
Die kongres stig die Jewish Colonial Trust, die finansiële arm van die World Zionist Organization. Leo Motzkin lewer een van die hooflesings na sy toer deur die nuwe nedersettings van Eretz Israel.
13 Oktober - Herzl verlaat Wene in die geheim en reis na Turkye en Palestina om 'n ontmoeting met die Duitse keiser Wilhelm II te vind, wat die Ooste toer. Hy beplan om die Kaiser te werf om die Turkse sultan te beïnvloed om die voorstelle van die Sioniste ernstig te oorweeg.
18 Oktober - Herzl vergader met die Kaiser in Istanbul en gee hom lesings oor die noodsaaklikheid om die Jode in Palestina te vestig. Die Kaiser lewer opmerkings wat as antisemities geïnterpreteer kan word. Desondanks sê hy vir Herzl: "Vertel my in een woord- wat moet ek van die Sultan eis?" Herzl antwoord: "'n Franchise-onderneming [wat Eretz Israel sal aanvaar] met Duitse steun."
Eind Oktober - begin November - Die Duitse keiser Wilhelm II arriveer in Palestina, die hoogtepunt is sy besoek aan Jerusalem. Herzl besoek destyds Jaffa, die suidelike nedersettings en Jerusalem. Hy ontmoet die Kaiser twee keer- op 28 Oktober by die poort van Mikve Israel en op 2 November in Jerusalem. Die Kaiser maak geen beloftes nie.
1899 - Herzl sit sy uitgebreide diplomatieke aktiwiteite in Europa en Turkye voort om die kwessie van die handves (franchise) oor Palestina te bevorder. Hy neem deel aan die eerste vredeskomitee wat in Mei 1899 in Den Haag, Holland, gehou is.
Januarie-Februarie-Baron Rothschild arriveer in Jerusalem op sy derde besoek aan Eretz Israel (vorige besoeke was in 1887 en in 1893). Hy gee aan dat hy dit oorweeg om sy nedersettingsaktiwiteit te beëindig, maar die wenk word nie geneem nie.
15-18 Augustus 1899
Thrid Zionist Congress vergader in Basel.
15-18 Augustus-Die Derde Sionistiese Kongres word in Basel gehou. Herzl verklaar: "Ons pogings is daarop gemik om 'n handves van die Turkse regering te verkry onder die soewereiniteit van sy majesteit, die Sultan ... eers nadat hierdie handves in ons hande is ... kan ons 'n grootskaalse, praktiese skikking begin." Teen die einde van die 19de eeu staan ​​die aantal Jode in Israel op 50 000, dubbel die aantal 20 jaar tevore, en 20 landbou -moshavot word deur 5 000 mense bewoon. Die grootste moshava is Zichron Ya'akov, met 'n bevolking van 871. Die tweede grootste is Petah Tikva (818), dan Rishon -letsel (626) en Rosh Pina (512). Ongeveer twee derdes van die Jode in Israel woon in Jerusalem, waarvan die meeste uit die Ou Yishuv (Ortodokse Jode) kom. Die New Yishuv is gekonsentreer in die moshavot, in Jaffa, in Haifa en gedeeltelik in Jerusalem. Daar is meer as 10 miljoen Jode in die wêreld- byna agt miljoen in Europa, een miljoen in Amerika, met die res in Asië, Afrika en Oseanië.
8 November- Herzl skryf in sy dagboek: "As ek aan die begin van die vierde kongres nie vorder met die Turkse regering nie, sal ek die plan van Ciprus nederig voorberei." (Joodse nedersetting op 'n eiland naby Palestina. Sien 1897.)
1900 - 1 Januarie - Baron Rothschild kondig die beëindiging van sy aktiwiteit in Palestina aan en die oordrag van die hantering van die moshavot aan die Jewish Colonization Association (ICA). Dit lei tot verbasing in die land en die begin van 'n langdurige ekonomiese en sosiale krisis. Vir meer as 'n jaar probeer die moshavotkoppe, saam met Hovevei Zion -aktiviste, om Rothschild te oortuig om van plan te verander, maar tevergeefs. Gedurende die jaar hang die ekonomiese krisis af en emigrasie uit Israel is toeneem.
13-16 Augustus 1900
Die vierde Sionistiese Kongres vergader in Londen en bespreek die probleme waarmee die Joodse volk destyds te kampe het.
13-16 Augustus-Die vierde Sionistiese kongres vind in Londen plaas vir die eerste keer dat hierdie liggaam buite Switserland byeen gekom het. Die huidige probleme van die Joodse volk word bespreek, veral die uitsetting van die Jode uit Roemenië en die lot van landbouarbeiders in Israel, na die beëindiging van die betrokkenheid van Baron Rothschild by die moshavot en hul oorgang na ICA.
1901 - 14 Mei - Hovevei Zion -hoofde en moshavot -verteenwoordigers van Eretz Israel vergader in Parys met baron Rothschild en vra hom om die moshavot aan die boere oor te dra eerder as na die ICA. Die Baron weier.
Herzl ontmoet die Turkse sultan, Abdul Hamid II, en vra toestemming vir Joodse vestiging in Israel in ruil vir hulp om Turkye se internasionale skuld terug te betaal. Sy versoek word van die hand gewys. Turkye kondig aan dat dit Joodse vestiging in Afrika sal toelaat, maar nie in Israel nie.
17 Mei - Herzl kry 'n gehoor by die Turkse sultan Abdul Hamid II en vra hom 'n handves oor Palestina. In ruil daarvoor belowe hy dat die Jode die Turkse staatskuld sal dek. Na lang onderhandelinge stem die Turke in tot Joodse vestiging in die Ryk, maar nie in Palestina nie.
Yavne'el gevestig in die onderste Galilea.
Oktober - Die ICA begin werk aan 'n nuwe vestigingsgebied in Eretz Israel - die Moshavot in die onderste Galilea. Net in Oktober word twee moshavot gevestig- Yavneel en Kfar Tabor.
25 Oktober 1901
Kfar Tavor, oorspronklik Mescha genoem, gevestig in die onderste Galilea.
29 Desember 1901
Die vyfde Sionistiese kongres in Basel besluit om Keren HaKayemeth leIsrael, die Joodse Nasionale Fonds, te stig om grond in Israel vir die Joodse volk te koop.
26-30 Desember-Die vyfde Sionistiese Kongres vind in Basel plaas en besluit om die Joodse Nasionale Fonds (Keren Kayemeth LeIsrael) te stig. Tydens die kongres kom 'n liggaam teen Herzl na vore - die Demokratiese Faksie - wat 37 jong afgevaardigdes insluit, waaronder Dr. Chaim Weizmann, Leo Motzkin en Martin Buber.
1902 - Januarie - Herzl is teleurgesteld oor sy onvermoë om die Turke te oorreed om 'n handves oor Eretz Israel toe te staan. Vir die eerste keer word Joodse nedersetting in die suidweste van Palestina oorweeg-in die omgewing van El-Arish. (Alhoewel dit eintlik Egiptiese gebied is, is dit in praktiese opsig onder Britse beheer.) Prof. Franz Oppenheimer, die bekende Joods-Duitse ekonoom en sosioloog, publiseer 'n reeks artikels in die Zionistiese Die Welt, onder die opskrif "Jewish Settlement, "Waarin hy sy plan uiteensit om koöperatiewe nedersettings in Eretz Israel te vestig, 'n plan wat tien jaar later in Merhavya tot stand kom.
28 Januarie 1902
Opening van Sha'are Zedek, die eerste hospitaal in die nuwe stad Jerusalem.
Anglo-Palestine Bank is in Londen gevestig as die finansiële deel van die Wereld Sionistiese Organisasie se aktiwiteite.
26 Februarie-Die Anglo-Palestine Company Ltd. (later verander na Anglo-Palestine Bank Ltd.) is gestig as 'n filiaal van die Jewish Colonial Trust, die finansiële arm van die World Zionist Organization. Na die stigting van die staat Israel word dit Bank Leumi le-Israel.
Oprigting in Vilnius van die Mizrachi -beweging vir godsdienstige Sionistiese Jode.
5 Maart-Die Mizrachi (godsdienstig-Sionistiese) beweging word gestig in Vilna, die eerste partydige organisasie in die raamwerk van die Sionistiese beweging. Dit word geïnspireer deur Rabbi Yitzhak Ya'akov Reines.
25 Maart 1902
Die Sionistiese ondersoekkomitee, wat deur Herzl gestuur is om die geskiktheid van die Sinai-skiereiland vir die Joodse nedersetting (El-Arish-plan) te ondersoek, voltooi sy werk.
Julie - Herzl stel die Turke voor om 'n deel van die koninkryksskuld te dek in ruil vir 'n franchise op 'n deel van Israel - "Haifa en die omliggende gebied" en meestal die Jisreëlvallei.
4 Julie - 'n Historiese ontmoeting tussen Herzl en Lord Nathaniel Meyer Rothschild, hoof van die Britse tak van die Rothschild -familie, vind plaas. Die atmosfeer is aanvanklik koud, maar die ys smelt geleidelik. Herzl beklemtoon die dringende behoefte om Oos -Europese Jode in die omgewing van Israel te vestig.
7 Julie 1902
Begin van amptelike kontakte tussen die Sionistiese beweging en die Britse regering. Herzl verskyn voor die Royal Commission on Alien Immigration in Londen.
7 Julie - Herzl verskyn voor 'n koninklike komitee wat aangestel is om die immigrasie van vreemdelinge (wat Jode bedoel) na Engeland te ondersoek, waar hy praat oor die probleme van Jode in die wêreld. Na sy mening moet Oos -Europese Jode emigreer, indien nie, kan hy sterf, sê hy.
Altneuland, Herzl se utopiese roman wat die toekomstige Joodse staat beskryf, wat in Duits in Wene gepubliseer is en kort daarna in Hebreeuse vertaling as "Tel Aviv" verskyn.
22-23 Oktober-Herzl vergader twee keer met die Britse minister van buitelandse sake vir die kolonies, Joseph Chamberlain, wat daarop dui dat 'n outonome Joodse nedersetting op Ciprus en in El-Arish in die Sinai opgerig moet word. Chamberlain het voorbehoude oor Ciprus, maar stem versigtig in met El-Arish. In die komende maande word hierdie moontlikheid ernstig en prakties ondersoek.
30 Oktober-Herzl se boek, Altneuland (Ou-Nuwe Land), word 'n utopiese roman gepubliseer wat die skepping, deur die Jode, of 'n modelgenootskap in die Heilige land omskryf. Dit word in Hebreeus vertaal deur Nahum Sokolow, onder die titel Tel Aviv, 'n naam wat in 1910 deur die stigters van die Ahuzat Bayit -omgewing, noord van Jaffa, aangeneem is.
In 1902 verskyn die eerste Joodse Nasionale Fondsstempel met die naam "Zion" en 'n prentjie van 'n Magen David (Dawidster).
6 Maart 1903
Oprigting van die dorp Rehovot.
1903-Maart-Herzl stuur 'n afvaardiging van kundiges na die Sinai-skiereiland om die moontlikheid van Joodse vestiging in die omgewing van El-Arish te ondersoek. Die bevindings is positief, maar die plan word gekanselleer nadat dit deur die Britse verteenwoordiger in Kaïro verwerp is.
19 April 1903
Pogrom teen die Jode van Kishinev, hoofstad van Bessarabië (nou Moldawië). Skep hernieude stukrag om na die weste te emigreer of om na Israel te gaan.
19 April - 'n pogrom in die stad Kishinev in die suide van Rusland laat meer as 50 Jode dood, honderde gewondes en groot skade. Skok en woede skud die Joodse wêreld. In die lig van die pogrom neem emigrasie uit Rusland ook die Verenigde State toe, en, in mindere mate, na Israel (die tweede Aliyah). Na die pogrom verskerp Herzl sy pogings om geskikte gebiede te vind om die massas Joodse immigrante uit Oos -Europa te vestig. Hayim Nahman Bialik skryf sy beroemde gedig Be'lr haHarega (In die stad van slagting).
In 'n ontmoeting tussen Herzl en die Britse minister van kolonies, Chamberlain, word die idee van 'n Joodse vaderland in Uganda geopper.
23 April - Herzl vergader in Londen met Chamberlain, die Britse minister van buitelandse sake vir die kolonies, wat teruggekeer het van 'n lang besoek aan Oos -Afrika. Die minister maak die moontlikheid van Joodse vestiging in Uganda groot.
Herzl herhaal sy steun vir die vestiging in 'Palestina of sy omgewing'.
Mei - Herzl verander van plan en is geneig om die Britse aanbod om in Oos -Afrika te vestig, te aanvaar. Die Britte stel 'n oppervlakte van 100,000 vierkante kilometer voor en skryf in 'n memorandum van die ministerie van Buitelandse Sake: 'Die sekretaris van buitelandse sake oorweeg die aanbiedinge rakende die vestiging van 'n soort kolonie of Joodse nedersetting ernstig onder omstandighede wat hul mense in staat sal stel om hul nasionale tradisies. "
Die filantroop Itzhak Leib Goldberg van Vilna dra 'n stuk grond wat hy in die nedersetting Hadera besit, oor aan die Jewish National Fund (JNF). Dit is die eerste gebied (200 dunam) wat aan die gesag van die Joodse Nasionale Fonds oorgedra is.
26 Julie-Die eerste tak van die Anglo-Palestina Bank open in Jaffa. Die bestuurder daarvan is Zalman David Levontin, wat 21 jaar tevore medestigter was van Rishon-letsel. In die komende jare open die bank takke in Jerusalem, Hebron en in Beiroet.
14 Augustus 1903
Die Britse regering bied die Wêreld Sionistiese Organisasie die Uganda -plan aan, die skepping van 'n Joodse huis in Oos -Afrika onder Britse bewind.
6-16 Augustus-Herzl besoek Rusland en vergader met die minister van binnelandse sake, Viacheslav Plehve, ondanks die feit dat sommige van die Sionistiese leiers glo dat hy een van diegene is wat verantwoordelik was vir die poging van Kishinev. Hy bereik 'n ooreenkoms met Plehve oor Sionistiese aktiwiteite in Rusland en Turkse regeringshulp vir Sionisme. Hy word met entoesiasme deur Jode in verskillende stede verwelkom.
23-25 ​​Augustus 1903
Sesde Sionistiese Kongres, die 'Uganda Congress'.
23-28 Augustus-Die sesde Sionistiese kongres, die 'Uganda Congress', word in Basel gehou. Herzl laat die idee ontstaan ​​om 'n outonome Joodse streek in Uganda, die Britse kolonie in Oos -Afrika, te stig. Daar is hewige opposisie teen die voorstel, veral onder die Russiese Sioniste. Nordau probeer die aanbod versag deur te sê dat die oplossing 'n 'tydelike toevlug' bied vir die Joodse emigrante van Oos -Europa, totdat hulle hulle in Israel kan vestig. Uiteindelik word ooreengekom op die voorstel van Herzl om 'n afvaardiging te stuur om die streek te ondersoek.
Die Uganda -skema skep 'n ongekende krisis in die World Zionist Organization. Herzl sukkel om die plan te implementeer, met die ondersteuning van die meeste senior leiers. Daar is egter ongeëwenaarde besware en baie vrees 'n verdeeldheid in die beweging tussen 'Uganda -Zioniste' wat Herzl ondersteun en vertrou, en tussen 'Zion -Zioniste' (Tziyonei Zion) wat Uganda verwerp en standvastig lojaal is aan Israel. Hulle is nie onder die indruk van Herzl se dramatiese verklaring aan die einde van die kongres dat hy altyd net aan Sion toegewy sal bly nie en dat "As ek drie o Jerusalem vergeet, laat my regterhand sy listigheid vergeet!"
24 Augustus - In Zichron Ya'akov word die eerste Kenesiya (vergadering) van Joodse nedersettingsverteenwoordigers in Israel, met 67 afgevaardigdes, geopen. 'N Besluit word geneem om Herzl se Uganda -skema te veroordeel. Aan die einde van die beraadslaging stig die Joodse onderwysers in Palestina die Teachers 'Union in Zichron Ya'akov.
11 September - In Homel, Rusland, is Jode weer die slagoffers van pogroms. 'N' Joodse verset 'neem vir die eerste keer standpunt in teen die geweld - 'n belangrike mylpaal in die annale van die Russiese Jood. Sommige van die verdedigers word gedwing om die stad te verlaat en na Israel te gaan. Hulle word beskou as die eerste immigrante van die Tweede Aliyah (laat November 1903).
Die Joodse Nasionale Fonds verkry sy eerste groot stuk grond in Israel, wat duisende dunam beslaan in Deleqa-Umm Juni in die Jordaanvallei.
Groot aankoop van grond deur Keren HaKayemeth by Delaika en Umm Juni. Kibbutz Deganya Aleph is op hierdie lande gevestig.
November - Die Uganda -plan word baie omstrede binne die Sionistiese beweging. 'N Byeenkoms van Russiese Sionistiese leiers vind van 11-14 November in Kharkov plaas, en die plan word ten sterkste verwerp. Menahem Mendel Ussishkin, wat dit as 'n "verraad van historiese Sionisme" beskou, word die leier van die opposisie teen Herzl. Deelnemers aan die byeenkoms oorweeg dit om 'n nuwe Sionistiese organisasie op te rig, sonder Herzl, wat sy volgehoue ​​steun vir die stigting van 'n Joodse staat in Israel herhaal.
1904 - 23 Januarie - Herzl vergader in Rome met die koning van Italië, Victor Emanuel III. Die koning belowe hom 'om met elke moontlike Turk te praat oor die Sionistiese kwessie'.
25 Januarie - Herzl ontmoet pous Vroom X. hy probeer die essensie van die Sionistiese idee aan hom oordra, maar sonder sukses. Die pous keur Herzl se idee dat Jerusalem aan die Jode oorhandig word, nie goed nie en dat die heilige plekke eks-territoriale status ontvang.
Februarie - Die eerste ondersoekende afvaardiging vertrek na die suide van Palestina en Transjordanië, gefinansier deur die World Zionist Organization. Dit word gelei deur die Duitse wetenskaplike prof. Blankenhorn en bevat Aaron Aaronsohn, die jong landboukundige van Zichron Ya'akov.
Maart - Herzl open 'n nuwe ronde gesprekke met die Turkse regering oor die handves oor Palestina en is in hierdie stadium bereid om met die gebied Acco (Acre) klaar te kom.
11-15 April-Die aksiekomitee (Va'ad haPo'el HaZioni) hou 'n buitengewoon stormagtige sessie waarin daar 'n direkte botsing is tussen Herzl en Ussishkin rakende die Uganda-skema. In 'n versoenende stap wy Herzl 'n deel van die bespreking aan die ontwikkeling van vestiging in Israel. Herzl en sy mededingers stem in tot 'n wapenstilstand.
13 Mei - Rabbi Abraham Isaac HaCohen Kook maak aliyah. Haar dien as rabbyn van die Joodse gemeenskap van Jaffa en van die nuutgestigte moshavot, en is 'n belangrike skakel om die gaping tussen die Nuwe en Ou Yishuv te oorbrug.
Mei-Junie-Herzl, wat aan 'n hartsiekte ly, neem 'n rukkie om te rus en te herstel, op advies van sy dokters. Hy is uiters siek. Lede van die Sionistiese beweging word versoek om hom nie te skryf nie weens sy verslegtende toestand.
Tammuz 2, 5664 (3 Julie 1904)
Die dood van Benyamin Zeev Herzl
3 Julie - Theodor Herzl, skepper en hoof van die World Zionist Organization vir sy eerste sewe jaar, sterf op 44 -jarige ouderdom. Die Joodse wêreld treur.
Augustus - Aliyah na Eretz Israel neem toe en daar is 'n noemenswaardige toestroming van jongmense. Die Anglo-Palestina Bank verkry die grond van Ben Shemen gedurende die laaste maande van Herzl se lewe en met sy kennis. Dit open 'n tak in Jerusalem - die tweede in Palestina.
1905 - Januarie - Pogroms in Rusland lei tot toenemende Joodse emigrasie. Die meeste reis na Amerika, maar 'n druppel kom na Palestina.
Maart - In Oos -Europa word 'n pamflet gepubliseer met die titel "'n Oproep tot jong Jode wie se hart by hulle mense en met Sion is." Hierdie hartstogtelike aantrekkingskrag, wat deur Joseph Vitkin uit Eretz Israel geskryf is, word beskou as een van die faktore wat die Tweede Aliyah geïnspireer het.
Mei - Die ondersoekende afvaardiging wat deur die Sesde Sionistiese Kongres na Uganda gestuur is om die geskiktheid daarvan vir die Joodse nedersetting te ondersoek, publiseer 'n negatiewe verslag in Londen.
27 Julie-2 Augustus-Die sewende Sionistiese kongres vergader in Basel, die eerste kongres sedert Herzl se dood, en die Basel-program word herbevestig. Die idee om in Uganda te vestig word verwerp en die Territorialiste (wat ten gunste van vestiging buite Eretz Isreal is) verlaat die World Zionist Organization. Die kongres juig die voorstel van Otto Warburg toe, wat pleit vir die aanplant van olyfbome van die Joodse Nasionale Fonds in die naam van Herzl - die begin van die Herzl -woud.
David Wolffsohn, 'n Sionistiese leier uit Duitsland, word gekies as voorsitter van die World Zionist Organization. Na die kongres hou die territorialiste die eerste vergadering van die Jewish Territorial Organization (ITO), onder leiding van die Engelse Jood Israel Zangwill.Van toe af werk hulle afsonderlik en doen hulle herhaaldelik pogings om grondgebied te vind vir die Jode wat hul huise in Europa wil verlaat, maar wat nie gereed is om na Israel te gaan nie. Die organisasie werk tot 1925 sonder sukses.
Die hoofkantoor van die World Zionist Organization (WZO) verhuis van Wene, waar Herzl woon, na Keulen in Duitsland.
22 Oktober - Die wêreld se eerste Hebreeuse hoërskool word in Jaffa geopen. Later word dit die Herzliya Gimnasium genoem, ter ere van Herzl.
31 Oktober - Pogroms breek uit teen Jode in honderde bevolkingsentrums regoor Rusland en laat 2 000 Jode dood. Op baie plekke kom Joodse "selfverdedigingsmagte" na vore. Die pogroms gee hernieude stukrag aan aliyah aan Eretz Israel.
Die Joodse Nasionale Fonds vergroot sy betrokkenheid by Israel, dwarsdeur die jaar verkry hy grond om landbou-opleidingsplase en 'n skool vir weeskinders in Kishinev te vestig. JNF neem ook deel aan die verkryging van grond vir die vestiging van eksperimentele landboustasies in Atlit, stig die Land Office en finansier sy aktiwiteite in samewerking met die Anglo-Palestina Bank verkry die gronde van Kfar Hittim en help kulturele en opvoedkundige instellings in Jaffa en Jerusalem.
In Rusland word die Joodse sosialistiese arbeidskonfederasie gestig, wat sy gewilde naam heet, Po'ale Zion (Workers of Zion). In die komende jare tree dit op as die werkersafdeling van die Sionistiese beweging. 'N Tak word ook in Israel begin, en sommige van die werkers, wat nie saamstem met die sosialistiese lyn nie, stig hul eie party, HaPoel HaTzair (The Young Worker).
1906 - Januarie - In 'n Sionistiese inisiatief vergader 'n internasionale komitee in Brussel om die lot van die Russiese Jood te bespreek, wat gebuk gaan onder vervolging en pogroms.
1 Maart - Die Bezalet -kunsskool word in Jerusalem geopen.
Julie-Menahem Mendel Ussishkin, die bekende Russies-Sionistiese leier, beklee sy pos as voorsitter van die Hovevei Zion se Odessa-komitee.
5 Julie - Die Ahuzat Bayit -onderneming word in Jaffa gestig met die doel om tuinvoorstede buite Jaffa te bou. Dit dui op die begin van die stad Tel Aviv.
7 September - 'n Nuwe immigrant arriveer in Jaffa. Sy naam is David Green, later David Ben-Gurion.
4-10 Oktober-Die Helsingfors-konferensie van Russiese Sioniste word gehou in Helsinki (toe binne die grense van Tsaristiese Rusland). Vanuit die oogpunt van Sionistiese aspirasies is dit 'hedendaagse werk' nodig, dit wil sê voortdurende Sionistiese aktiwiteite in die gemeenskappe van die Joodse Diaspora. Dit is 'n belangrike mylpaal in die Sionistiese geskiedenis en 'n twispunt vir die komende jare.
Die WZO open 'n inligtings- en immigrasiekantoor in Jaffa, onder leiding van 'n nuwe Russiese immigrant met die naam Menahem Sheinkin. Die kantoor verskaf finansiële inligting vir diegene wat belangstel om aliyah te maak. Aliyah na Palestina neem toe en onder die duisende nuwe aankomelinge is lede van die First Aliyah wat die land verlaat en met die Tweede Aliyah teruggekeer het. Ongeveer 150 000 Joodse emigrante uit Oos -Europa arriveer in 1906 in die Verenigde State.
1907 - 1 Januarie - Die eerste uitgawe van die Hebreeuse weekblad HaOlam (The World) - die amptelike orgaan van die WZO - verskyn in Keulen, Duitsland. Die eerste redakteur daarvan is Nahum Sokolow. In die komende jare verskyn die koerant ook in Rusland en Engeland, en van 1935 tot die sluiting daarvan in 1950, in Jerusalem.
10 Januarie - David Wolffsohn, voorsitter van die WZO, arriveer in Palestina vir 'n besoek. Hy toer deur die landbou nedersettings en die dorp en word entoesiasties verwelkom.
Februarie - Wolffsohn besoek Istanbul, waar hy vergader met die Grand Vizier (premier) Farid Pasha en met Izzet Bey, een van die sekretarisse van die Sultan. Hy slaag nie daarin om die Sionistiese idee in die Turkse hoofstad te bevorder nie.
8 April - Die JNF se regulasies word deur die Britse regering goedgekeur, en Max Isidor Bodenheimer, 'n prokureur, word gekies as die eerste voorsitter van die JNF.
7 Mei - Die JNF -direksie hou sy eerste vergadering in Keulen, waar hy besluit om die aanplanting van die Herzl -woud in Hulda te bespoedig.
30 Mei-Dr Arthur Ruppin, 'n jong Duits-Joodse sosioloog, arriveer in Jaffa. Hy het namens die Zionist Executive en die JNF gekom om die situasie in die Yushuv waar te neem.
23 Junie - Die Ahuzat Bayit -komitee wend hom deur dr Ruppin tot die JNF en vra 'n groot lening om die bou van die eerste 60 huise in 'n nuwe woonbuurt buite Jaffa te finansier.
16 Julie - Na baie besluiteloosheid (weens 'n voorkeur vir landbou -nedersetting) keur die JNF -direksie 'n lening van 250 000 frank vir 18 jaar goed om die oprigting van Ahuzat Bayit te ondersteun.
14-21 Augustus-Die Agtste Sionistiese Kongres word gehou in Den Haag, Holland. Onder sy besluite- die opening van 'n permanente kantoor van die WZO in Jaffa- die Palestynse kantoor, onder leiding van dr. Ruppin. Die Anglo-Joodse filantroop Jacob Moser lig die kongres in dat hy 'n groot skenking maak om die Hebreeuse gimnasium in Jaffa te vestig (op voorwaarde dat dit vernoem is na Herzl-Herzliya), asook 'n skenking aan Bezalel, die Akademie vir Kunste en Ontwerp in Jerusalem. David Wolffsohn word verkies tot president van die WZO.
Terselfdertyd met die kongres word die stigtingsbyeenkoms van die World Union of Po'ale Zion (die dakorganisasie van die Po'ale Zion -partye in verskillende lande) in Den Haag gehou).
September - Dr Chaim Weizmann, die jong wetenskaplike en Sionistiese leier, bring sy eerste besoek aan Palestina.
29 September-'n Geheime organisasie met die naam Bar-Giora word gestig in Jaffa (by die huis van Yitzhak Ben-Zvi, wat met die tweede Aliyah na Palestina gekom het) met die doel om die beskerming van die moshavot aan Joodse hande oor te dra. Sy slagspreuk: "In bloed en vuur het Judea geval en in bloed en vuur sal Judea opstaan." Die organisasie is 18 maande later die voorloper van die HaShomer ("The Guard") se selfverdedigingsorganisasie.
Oktober - Wolffsohn bring 'n ekstra besoek aan Istanbul. Hy bespreek met die Turkse regering die moontlikheid om 'n handves oor Palestina te ontvang.
1908 - 1 April - Dr. Arthur Ruppin open die Palestynse kantoor in Jaffa. Dit is tien jaar lank die belangrikste Sionistiese toespraak in Israel. Die kantoor vervul 'n baie belangrike rol in die verkryging van grond en in die uitbreiding van die landbou- en stedelike nedersetting. Binne sy raamwerk word die Palestina Land Development Company gestig.
Mei - Die aanplant van die Herzl -woud in Ben Shemen begin. Dit word onderneem deur die JNF.
7 Junie - Die Palestynse kantoor vestig sy eerste nasionale boerdery by Kinneret, wat bedoel is om pioniers op te lei vir landbouarbeid. Dit word gevolg deur die stigting van addisionele plase in Hulda en Ben Shemen.
21 Junie - Die eerste moshav po'alim (werkersnedersetting) in Palestina word in Ein Ganim, naby Petah Tikva, gestig.
24 Julie - Die Young Turks -opstand vind in Turkye plaas. Daar is hernude hoop in die Yishuv en die Sionistiese beweging dat dit 'n uitstel met die bou van die Sionistiese onderneming tot gevolg sal hê.
1909 - Maart - Die WZO erken die eerste politieke party - die Po'ale Zion Federation.
11 April - Die 60 gesinne wat georganiseer het om die woonbuurt Ahuzat Bayit in die noorde van Jaffa te vestig, hou 'n trekking vir die stukke grond. Hierdie dag word beskou as die dag waarop die woonbuurt gestig is, en wat in die komende jare in die stad Tel Aviv ontstaan ​​het.
12 April - HaShomer ("die wag") word in Kfar Tabor (Mescha) gestig.
28 Julie-'n Hoeksteenlegging word gehou in die omgewing van Ahuzat Bayit vir die Herzliya Gimnasium.
Julie-Augustus-Wolffsohn bring sy derde besoek aan Istanbul. Die WZO besluit om koerante in die Turkse hoofstad te publiseer wat sy posisie sal ondersteun en die regering sal beïnvloed, in die gees van die doelwitte van Sioniste. Ze'ev (Vladimir) Jabotinsky word aangestel om aan die hoof van hierdie koerante te staan. Die Franstalige koerant La Jeune Turke (The Young Turk) is die bekendste.
Oktober - Die WZO erken 'n tweede federasie - HaMizrachi.
November - Die eerste gesinne verhuis van Jaffa na hul nuwe huise in die Ahuzat Bayit -woonbuurt.
26-30 Desember-Die negende Sionistiese kongres word in Hamburg, Duitsland, gehou. Dit ondersteun voortgesette Joodse vestiging in Palestina en gebruik die Oppenheimer -metode vir die vestiging van koöperatiewe nedersettings. Na hierdie besluit word 'n 'koöperasie' in Merhavya gestig.
1910 - Yehoshua Hankin verkry 10 000 dunam in die middel van die Jisreëlvallei - die eerste groot verkryging in hierdie verlate streek - van die Libanese grondeienaar Sursuk. Die Jewish Colonization Association (ICA), waar hy werk, weier om die verkryging goed te keur, daarom bied Hankin die grond aan dr Ruppin aan. Ruppin aanvaar, en op 20 Mei begin Hankin by die Palestine Land Development Company werk, wat sy steunpilaar word en honderde duisende dunam grond vir die onderneming in die komende jare bekom. In die daaropvolgende jaar word die eerste Joodse nedersetting, Merhavya, op hierdie land in die Jisreëlvallei gevestig.
21 Mei-In 'n algemene vergadering van die inwoners van Ahuzat Bayit word besluit om die naam van die woonbuurt na Tel Aviv te verander, in die lig van Herzl se boek, Old-new Land, waarvan die Hebreeuse naam deur die vertaler Nahum Sokolow gegee is .
28 Oktober - Die stigtingskern van Umm Juni word gevestig, wat minder as 'n jaar later die naam Degania kry - 'die moeder van die kibboetsi'.
1911 - 24 Januarie - Merhavya word gevestig in die hartjie van die verlate Jisreëlvallei. Die eerste lede van die koöperatiewe skikking kom in April aan. Lede van HaShomer beskerm die setlaars en die nedersetting tydens botsings met die Bedoeïene en die naburige Arabiere.
6 Augustus - In 'n brief van Umm Juni aan dr. Arthur Ruppin, hoof van die Palestynse kantoor, lig Joseph Bussel Ruppin in dat "ons ons nuwe nedersetting Degania genoem het, ter ere van die vyf graansoorte wat ons verbou."
9-15 Augustus-Die Tiende Sionistiese Kongres word gehou in Basel, Switserland. Besprekings fokus op die vestigingsonderneming in Palestina en Joods-Arabiese verhoudings. David Wolffsohn, president van die WZO, spreek sy wens uit om af te tree. In sy openingstoespraak verklaar hy trots: "Veertien jaar gelede was sionisme 'n sensasie. Vandag is dit 'n werklikheid. " Die afgevaardigdes van Mizrachi maak beswaar daarteen om 'kulturele werk' in die aktiwiteitsgebiede van die Sionistiese beweging op te neem. 'N Nuwe leierskap word gekies met prof. Otto Warburg as voorsitter aangestel. Onmiddellik na die kongres word die setel van die Sionistiese uitvoerende gesag van Keulen na Berlyn verskuif.
Desember - Shmuel varshavsky (Yavnieli), 'n jong aktivis in die Arbeidersbeweging, word na Jemen gestuur as 'n afsender van die Palestynse kantoor en van Rabbi Kook, om die Jode aan te moedig om 'n alia te maak. In die komende jare vestig meer as 2 000 Jode uit Jemen hulle in Israel.
Gedurende die jaar word die eerste arbeidsfederasies gestig- in April in Galilea en Noord-Palestina, en in Juda (soos die gebied suidoos van Jaffa destyds genoem is). Later word 'n derde federasie gestig in Samaria (die gebied van Hadera-Zichron Ya'akov).
13 Desember - Die federasie wat in Juda bedrywig is, besluit om 'n instituut te stig wat sorg vir siekes en gewondes. Sy naam- Kupat Holim (Siekefonds). Dit vorm die basis vir Kupat Holim Clalit (die algemene siekefonds).
1912 - Hadassah word gestig in New York, 'n organisasie van Sionistiese vroue. Die naam Hadassah (koningin Esther se oorspronklike naam) word gekies om die fees van Purim te vier.
11 April-In 'n verlate streek op 'n helling van die Karmelberg vind 'n hoeksteen-seremonie plaas vir Technicum, die eerste akademies-tegnologiese instituut in Palestina. Dit word later die Technion herdoop.
In die eerste helfte van 1912 maak meer as 1 000 immigrante uit Jemen aliyah. Joodse aliyah na Palestina neem toe. Onder die nuwelinge is Joseph Trumpeldor, wat later in Migdal en Degania werk.
'N Sionistiese jeugbeweging met die naam Blau-Weiss (Blou en Wit) word in Duitsland (en later in Tsjeggo-Slowakye) gestig.
1913 - 13 Augustus - Die eerste klas van die Herzl Gimnasium -gegradueerdes. Onder die gegradueerdes is enkele van die belangrikste persoonlikhede van die Yishuv en die land in die komende dekades- Moshe Shertok (Sharett), Eliyahu Golomb en Dov Hoss.
2-9 September-Die Elfde Sionistiese Kongres word in Wene, Oostenryk, gehou. Op die agenda: prestasies in vestigingsaktiwiteite in Palestina en die idee om 'n Hebreeuse universiteit in Jerusalem te stig. Die dosent oor hierdie onderwerp- dr. ChaimWeeizmann. Prof. Warburg word weereens verkies as voorsitter van die beweging, en Yehiel Chlenov word as sy adjunk verkies.
Oktober - Die Gideon -organisasie word gestig in Zichron Ya'akov, wat jong moshavotlede verenig. Sy lede vorm die basis vir NILI, 'n geheime pro-Britse spioenasie-organisasie wat tydens die Eerste Wêreldoorlog onder die Turkse bewind in Palestina werk.
Desember - Die 'taaloorlog' breek uit in Palestina, toe dit duidelik word dat die Duitse Hilfsverein (Ezra) -groep, wat die stigting van die eerste akademiese instituut in Palestina, die Technion in Haifa, begin het, van Duits die taal van onderrig in die meeste vakke. 'N Opstand breek uit onder studente en onderwysers in Ezra -institute, en die WZO staan ​​aan die hoof van die opposisie teen die gebruik van vreemde tale in Joodse skole in Israel, met die oprigting van 'n ketting van Hebreeuse opvoedingsinstitute.
In Galicië word die Sionistiese jeugbeweging HaShomer haTza'ir (The Young Guard) gestig. Dit is vernoem na die HaShomer (The Guard) organisasie in Eretz Israel.
Deur die loop van die jaar word nuwe feite op die terrein geskep met betrekking tot landbou-nedersetting- in die Jisreël-vallei word 'n tweede moshav opgerig, Tel Adashim, wie se lede uit HaShomer is, en in die Jordaanvallei word 'n tweede koöperatiewe groep gestig na die stigting van Degania - Kinneret.
1914-Februarie-Baron Rothschild bring sy vierde besoek aan Palestina na 'n 15-jarige pouse. Hierdie keer is dit 'n vredesopdrag met die Yishuv en die Sionistiese beweging. Rothschild is beïndruk met wat hy sien, prys die werk van die WZO en spreek sy bereidwilligheid om te help uit.
Junie-Na toenemende spanning tussen Jode en Arabiere in Palestina, word 'n Joods-Arabiese konferensie aan die begin van Julie in 'n klein dorpie naby Beiroet beplan om verskille op te los. Nahum Sokolow staan ​​aan die hoof van die Joodse afvaardiging. Om verskillende redes, waaronder internasionale spanning na die moord op die Oostenrykse hertog Ferdinand op 28 Junie in Sarajevo (wat tot die Eerste Wêreldoorlog lei), vind die konferensie nie plaas nie.
Die Tweede Aliyah eindig. Ongeveer 35 000 Jode het gedurende die voorafgaande dekade aangesluit, waaronder 'n paar duisend pioniers. Die Tweede Aliyah word beskou as een van die belangrikste periodes in die vorming van die Yishuv op pad na staatskaping.
1914- 28 Julie- Die Eerste Wêreldoorlog breek uit en die Joodse wêreld skeur tussen die twee kante- die Triple Alliance (Rusland, Engeland en Frankryk), die Triple Entente (Duitsland en Oostenryk-Hongarye, later deur Turkye). Die Verenigde State is neutraal. Jode veg teen mekaar.
Augustus - As gevolg van die oorlog skort die Turke hul skeepvaartverbindings met Europa op en verklaar hulle 'n moratorium - verwerp betalings en verpligtinge. Dit lei tot 'n krisis en diepgaande nood in die Joodse Yishuv.
8 September - Die Turkse regering kanselleer kapitulasie -maatreëls, waarvolgens buitelandse burgers slegs onderhewig is aan hul konsuls en nie aan die regerings van die land waarin hulle woon nie. Duisende Jode in Palestina met buitelandse burgerskap is bekommerd oor hul lot.
6 Oktober - Die Amerikaanse oorlogskip Noord -Carolina bring $ 50 000 van die Jode van die Verenigde State na die Joodse Yishuv in Israel. Dit is die begin van Joods-Amerikaanse hulp aan die Yishuv.
30 Oktober - Turkye betree die oorlog aan die kant van die Triple Alliance. Palestina, as deel van Turkye, neem nou deel aan die oorlog. Die Turke beveel alle vreemdelinge in Palestina om Turkse burgerskap te neem of te vertrek. So begin 'n massa -uittog van Jode uit Palestina.
9 November-In 'n gesprek met die Britse minister van buitelandse sake, Sir Edward Gray, stel die Anglo-Joodse politikus Herbert Samuel vir die eerste keer die moontlikheid dat Turkye ineenstort na die oorlog. Die supermoondhede, sê hy, sal dit moeilik vind om Palestina in een van hul eie gebiede te verander, daarom is dit miskien die moeite werd om "die ou ambisies van die Joodse volk te vervul en 'n Joodse staat te vestig." Grey reageer simpatiek.
3-6 Desember-'n Vergadering van die Aksiekomitee (Va'ad HaPoel HaZioni) in Kopenhagen, nadat die WZO besluit het om 'n Sionistiese skakelkantoor in neutrale Denemarke te open, terwyl sy hoofinstellings in Duitsland verlaat word. Sokolow en Chlenov, twee Sionistiese leiers, word na die Verenigde State gestuur en arriveer uiteindelik in Engeland. Sionistiese aktiwiteite in die meeste Europese lande - op beide fronte - is verlam.
10 Desember - Die eerste ontmoeting tussen Weizmann en Samuel vind plaas in Londen, die eerste stap op die lang pad na die Balfour -verklaring. Weizmann, 'n mediumgeplaasde Sionistiese leier, begin sy weg na die leierskap baan.
Die Joodse Yishuv in Palestina word vervolg. Die Turke arresteer verdagtes, konfiskeer toerusting en voorrade en verbied die gebruik van Sionistiese simbole en seëls. Toenemende getalle Jode verlaat Palestina. Amerikaanse oorlogskepe help om diegene wat na Egipte, wat in Britse hande is, te ontruim.
28 Desember - Baron Edmond de Rothschild vergader in Parys met dr. Chaim Weizmann. Hy vertel hom verbasend dat noudat Turkye die oorlog betree het, die versigtige aktiwiteit in Israel moet stop en dat Jode openlik moet werk en die oprigting van 'n Joodse staat moet eis.
1915-Januarie-Maart-Die Turke arresteer 'n aantal jong leiers en gemeenskapsaktiviste in Palestina. Onder hulle is Manya Shohat, Yehoshua Hankin, David Ben-Gurion en Yitzhak Ben-Zvi. Sommige van hulle word vir die hele oorlogstyd na Turkye gedeporteer, en ander-soos Ben-Gurion en Ben-Zvi-na Egipte, vanwaar hulle na die Verenigde State reis.
Maart - Ze'ev Jabotinsky (wat uit Rusland aangekom het) en Joseph Trumpeldor (wat Palestina verlaat het weens Turkse vervolging) saamsnoer in Alexandri
In die 1700's, meer as 'n eeu voor die Sionistiese beweging, het relatief groot getalle Jode uit Oos -Europa na die land Israel verhuis. Hulle was basies óf dissipels van die Gaon van Vilna óf die Baal Shem Tov, stigter van Chassidisme. Hulle motiewe was suiwer godsdienstig.Hulle het gevoel dat die tyd van verlossing naby was en deur die Heilige Land te bevolk, sou hulle die Messias se aankoms op een of ander manier vinniger maak.
Sionisme was oorspronklik gebaseer op die godsdienstige impulse van die Joodse volk. Die massas het dit nie as 'n sekulêre beweging beskou nie, maar as 'n godsdienstige beweging-al word die beweging steeds sekulêr en selfs anti-godsdienstig. Die beweging was nietemin gewild omdat dit 'n godsdienstige bewussyn en die geheue van die kollektiewe Joodse volk geraak het.
Dit word nêrens duideliker gesien as in die tyd wat die Eerste Aliyah genoem word nie. Die meeste historici identifiseer vyf golwe van immigrasie van Jode na die land Israel. The First Aliyah - die eerste van hierdie golwe — dek die periode van 1881 tot 1901. Hierdie tydperk van 20 jaar het die amptelike sionisme voorafgegaan, wat Theodore Herzl in 1897 ingehuldig het.
Diegene wat geïmmigreer het, het hulself geroep na 'n vers wat vertaal: "Huis van Jakob, laat ons opstaan ​​en gaan" (Jesaja 2: 5). In Hebreeus word die eerste letters van die frase van vier woorde B-I-L-U gespel. Diegene wat deel was van hierdie beweging is dus Bilu'im genoem (meervoud vir BILU).
Dit is opmerklik dat die deelnemers nie 'n nie-beskrywende, algemene naam aan hul beweging gegee het nie, soos The Jewish Society for Re-kolonization of the Holy Land. Hulle het dit 'n naam gegee wat gebaseer is op 'n Bybelse vers. Alhoewel hulle s'n eintlik 'n sekulêre beweging was, was dit gebou op 'n godsdienstige impuls en gevoel. Die vers het hul hele filosofie opgesom: Dit was tyd om op te staan ​​en die Diaspora, die ballingskap, te verlaat.
Dit wil nie sê dat baie Jode na die land Israel gegaan het nie. Inteendeel, van 1881 tot 1901 het miskien net 15 000-25 000 Jode gegaan. Desondanks was die hele bevolking destyds waarskynlik minder as 150 000 permanente inwoners. Die aankoms van 15 000 of meer Jode verteenwoordig 'n goeie toename van 10% in die bevolking. Dit het indruk gemaak in 'n land wat al so lank verlate was.
Toe mense van die Eerste Aliyah in Palestina aankom, was groot dele van die land onbewoon. Palestina was 'n yl gevestigde, arm, onderontwikkelde, onvrugbare, rotsagtige, malariageteisterde, warm, stowwerige en onherbergsame land-en dit sê nie alles nie.
Vandag se Israel het woude en bome. Elkeen van die bome is een vir een met die hand geplant. Onder die Ottomaanse Turke het die land nog net een woud oor, naby wat vandag die stad Netanya is. Die bos is selfs genoem in Josephus, dit het 2 000 jaar oorleef. Maar die Turke het die bos tydens die Eerste Wêreldoorlog afgekap om verdediging te bou teen die indringende Britse leër.
Die inheemse bevolking bestaan ​​uit Bedoeïen -Arabiere hoofsaaklik in die suidelike deel van die land en Christen -Arabiere wat rondom die stede Nasaret, Bethlehem en Jerusalem gesentreer is.  Uiteindelik was daar 'n groot deel van die Moslem -Arabiere - waarvan daar twee soorte was. Een daarvan was die landbouwerkers van die boere, genaamd Fellaheen (of Fallahin). Hulle bewerk die grond meestal vir afwesige eienaars wat in Libanon, Sirië, Turkye, Arabië en Egipte gewoon het.
Dit was diensknegte wat onder die ergste omstandighede geleef het. Hulle het van sonop tot sononder op harde lande gewerk sonder kunsmis en moderne gereedskap. Hulle het met dieselfde ploeg geploeg wat in die Bybelse tyd gebruik is. Een veld kan deur vier of vyf Fellaheen gehou word, nie een van hulle het ooit meer as vier of vyf rye veld gehad nie. Wat hulle ook al kon doen, het hulle huur aan die verhuurder betaal.
Hierdie feodalistiese stelsel het gewaarborg dat hulle altyd armoede, ongeleerde en ongeletterde mense sou bly. Dit was 'n klassieke voorbeeld van mishandeling van Arabies deur Arabiere, wat 'n lang en ongelukkige geskiedenis het, tot vandag toe.
Dan was daar die stad-Arabiere. Hulle het hoofsaaklik in Jerusalem, Hebron, Jaffa, Bethlehem en Nablus gewoon. Hulle was winkeliers en handelaars. Terwyl die Fellaheen die laer klas verteenwoordig, was die stad-Arabiere die middelklas. Hulle het hulself gesien en was baie meer gevorderd as die Fellaheen en verdien regte en voorregte as gevolg van hul stasie en klas.
Die stad-Arabiere is diegene wat die meeste bedreig sou voel deur die koms van die Jode, alhoewel die Fellaheen hoofsaaklik diegene was wat sake in eie hande sou neem in die komende stryd teen die Joodse koloniseerders. Dit was omdat hul mede -Arabiere, wat hulle uitgebuit het, die Jode as die sondebok vir hul probleme sou skilder. Soos vandag, het die Joodse sondebok die aandag afgetrek van die eeue oue onreg wat Arabiere teen Arabiere gepleeg het.
Uit die vroegste tye
Toe die mense van die Eerste Aliyah aankom, het hulle Arabiese arbeiders aangestel vir al die landbouprosesse wat hulle aan die gang was. Die meeste van die wat die wingerde gepluk het, was byvoorbeeld Arabiere. Hulle is 'n loon betaal wat baie hoër was as wat hulle ooit op hul eie kon verdien.
Dit het gewaarborg dat meer Arabiere na die land sou kom. Inderdaad, met elke opeenvolgende golf van Joods immigrasie die Arabiese immigrasie verdubbel en verdriedubbel, want daar was nou geleentheid wat nêrens anders in die Arabiese wêreld beskikbaar was nie. Waarom moet hulle in Egipte, Sirië, Jordanië of onder die afwesige Arabiese eienaars van Palestina bly?
Die ongeveer 15 000 Jode wat met die Eerste Aliyah aangekom het, het byna 80 000 Arabiere saamgebring. In werklikheid, hoe meer Jode, hoe meer Arabiere - behalwe dat die Arabiere meetkundig toegeneem het terwyl die Jode slegs rekenkundig toegeneem het. Teen die tyd dat die staat Israel gevorm is, was die Arabiese bevolking ongeveer twee miljoen in vergelyking met ongeveer 600,000 vir die Joodse bevolking.
Die Arabiese bevolking van Palestina het in elk geval saam met die Jode toegeneem. Die oorgrote meerderheid was al 1700 jaar lank nie daar nie. En diegene wat in die moderne era gekom het, het grootliks gekom omdat van die Jode, nie net toevallig nie met die Jode.
Die probleem wat niemand wou aanspreek nie
Toe die Bilu'im aankom, het hulle twee probleme: wat hulle moet doen met die Jode wat reeds daar was en wat om te doen met die Arabiere wat reeds daar was. Hulle het gekies om beide probleme te ignoreer. Tot 'n sekere mate het die Sionistiese beweging self ook albei probleme geïgnoreer. Die saak is nooit werklik aangespreek nie.
Die saak is egter deur Arabiere gerig, insluitend hierdie brief wat op 1 Maart 1899 geskryf is deur 'n prominente 70-jarige Moslem-Arabiese leier in Jerusalem, Yusuf al-Khalidi, aan die Opperrabbyn van Frankryk ('n nie-Sionist) :
In teorie is die Sionistiese idee heeltemal natuurlik, fyn en regverdig. Wie kan die regte van die Jode in Palestina betwis? Goeie Heer, histories is dit regtig u land.
Maar in die praktyk kan u nie Palestina oorneem sonder die gebruik van geweld nie. U benodig kanonne en slagskepe. Christelike fanatici sal geen geleentheid oor die hoof sien om die haat van die Moslems teen die Jode aan te wakker nie.
Dit is dus nodig om vrede te heers vir die Jode in Turkye [d.w.s. dwarsdeur die Ottomaanse Ryk, wat Palestina insluit] dat die Sionistiese beweging stop. Goeie Heer, die wêreld is groot genoeg en daar is nog steeds onbewoonde lande waar u miljoene arm Jode kan vestig wat miskien daar gelukkig kan wees en eendag 'n volk kan vorm. Dit is miskien die beste en mees rasionele oplossing vir die Joodse vraag. Maar, in die naam van God, laat Palestina alleen. Laat dit in vrede bly.
Hierdie brief wat in 1899 geskryf is, gee 'n opsomming van die algemene Arabiese standpunt: In teorie is die land moontlik die Jode, maar in die praktyk kan dit nie gebeur nie, tensy die Jode die Arabiere uitgooi en die Arabiere dit nie sou toelaat nie.
Die Jode van die Eerste Aliyah -tydperk was nog steeds naïef oor wat die Arabiese reaksie sou wees. Miskien was die enigste manier waarop hulle kon bereik wat hulle gedoen het, omdat hulle naïef was.
'N Brief wat Theodore Herzl geskryf het, vang die gees van hierdie naïwiteit vas. Dit was sy reaksie op die brief wat Yusuf al-Khalidi aan die hoofrabbyn van Frankryk gestuur het, wat dit weer aan Herzl gegee het. Hier is wat Herzl geskryf het:
Die Jode word deur geen van die moondhede ondersteun nie en het geen militêre pretensies nie. Daar hoef geen probleme met die plaaslike bevolking te wees nie. Niemand probeer nie-Jode verwyder nie. Die plaaslike bevolking kan slegs baat by die voorspoed wat die Jode sal bring.
Glo u dat 'n Arabier met 'n huis of grond in Palestina waarvan die waarde vandag drie- of vierduisend frank is, spyt sal wees as die prys van sy grond vyf- of tienvoudig styg? Want dit is noodwendig wat sal gebeur as ons Jode kom. En dit moet aan die inwoners van hierdie land verduidelik word. Hulle sal ryk word as gevolg van ons. Hulle sal uitstekende broers aanskaf net soos die Sultan lojale en goeie onderdane sal verwerf wat hierdie streek, hul historiese moederland, sal laat floreer.
Hy bedoel alles wat hy sê, en was selfs korrek, maar dit was uiters naïef. Vandag is die lewenstandaard, lewensverwagting en geletterdheid van die gemiddelde Arabier in Israel op die Wes -oewer byvoorbeeld hoër as byna elke ander Arabiese land in die Midde -Ooste. Tog is hulle nog steeds baie ongelukkig met die Joodse staat. Geen geluk, mediese sorg of opvoedkundige geleenthede het die houding van die Arabiese bevolking teenoor die Jode verander nie. Herzl en die Jode van sy tyd het geglo dat dit sou. In daardie opsig was hulle baie naïef.
Europese antisemitisme en 'n minderwaardigheidskompleks
Die koms van die Europese moondhede na die Moslemwêreld het 'n negatiewe uitwerking op die Arabies-Moslem-houding teenoor die Jode gehad-nog voordat die Jode daar in groot getalle gekom het. Dit het die virus van Europese antisemitisme in die Arabiese wêreld ingebring.
Die Jode het nooit goed geleef onder die Moslems nie, maar die vervolging onder die Moslems was relatief matig in vergelyking met die Christelike lande. Die virus van Europese antisemitisme het egter nou na die Arabiere versprei toe die Europese moondhede in die middel van die 1800's na die gebied gekom het. Dit het 'n hoogtepunt bereik met die Dreyfus-aangeleentheid in 1894. Meer as enigiemand anders was dit die Franse Kerk wat via die Franse kerk die idee van Westerse antisemitisme aan die Arabiere bekend gestel het in wat vandag Sirië, Libanon en Palestina is. Die Arabiere het lankal anti-Joodse gevoelens gehad, maar dit het die gevoelens nou gewettig.
Die Eerste Aliyah het ook die gevoel van minderwaardigheid by die Arabiere wakker gemaak, wat hulle tot buitensporighede gedryf het om te bewys dat hulle nie minderwaardig was nie. Die sukses van die Jode dui op die gebreke en die tekortkominge van die Arabiere. Ewe skielik het die Arabiere toegekyk hoe die Jode moerasse dreineer, plase bou, dorpe skep en die Arabiere as arbeiders huur.
Gevoel van minderwaardigheid gekombineer met ingevoerde Europese antisemitisme het 'n dodelike kombinasie veroorsaak wat vandag nog bestaan. Die eerste Aliyah het dit aangeraak. Die Jode het naïef gedroom dat die probleme van kolonisasie sou verdwyn, maar dat die Arabiere altyd duidelik gesien het dat hulle dit nie sou doen nie.
Die Eerste Aliyah was die eerste keer dat die probleem so duidelik gesien is, uitgedruk in vitrioliese terme en die weg gebaan het vir alle latere ontwikkeling.
 Christen -Arabiere, wat tydens die kruistogte Christene geword het, is baie sterk deur die Moslem -Arabiere vervolg.
Die eerste en tweede "Aliyot"
'N Groot golf Joodse emigrasie het begin ná die pogroms in Rusland gedurende 1881–1882. Die meerderheid het na die Verenigde State geëmigreer en slegs 'n paar het in Eretz Yisrael gaan woon. Terselfdertyd is die nasionale konsep versterk onder Russiese en Roemeense Jode en 'Hovevei Zion' -groepe is op baie dorpe gestig. Een van die beter bekendes was die 'Bilu' groep jongmense en studente. Uit albei hierdie lande het aliya (emigrasie na Eretz Yisrael) toegeneem na die somer van 1882. Dit was ook die tyd van die begin van aliya uit Jemen.
Tussen 1882 en 1884 het diegene wat uit Oos -Europa gekom het, die fondament gelê vir ses First Aliya -dorpe. Petach Tikva, wat in 1878 gestig is en daarna verlaat is, is herbou. Baron Rothschild uit Frankryk het die oprigting van hierdie dorpe gehelp en dit is te betwyfel of hulle sonder sy hulp sou staande gebly het.
Na 'n breuk van 'n paar jaar het 'n ander immigrasiegolf in 1890–1891 gekom en hulle het meer dorpe gevestig. Die immigrante het ook in die dorpe gaan woon, veral Jaffa en Jerusalem. Hulle het nie net dorpe opgerig nie, maar ook die eerste Hebreeuse skole gestig en die Hebreeuse taal hernu.
Aan die begin van die 20ste eeu het Baron Rothschild sy direkte betrokkenheid by die ondersteuning van nuwe nedersettings beëindig en die bestuur en ontwikkeling van die nedersettings oorgedra aan die Jewish Colonization Association. Binne 'n paar jaar het die JCA 'n nuwe blok nedersettings in die onderste Galilea gestig.
25 000 Jode het in die tyd van die Eerste Aliya na Eretz Yisrael gekom. Die meerderheid het in bestaande dorpe gaan woon, maar 'n paar duisend het die dorpe gevestig en die grondslag gelê vir die nuwe nedersettings.
Die Tweede Aliya 1903 - 1914
In teenstelling met die immigrante van die Eerste Aliya wat hulle in landboudorpe gevestig het en hoofsaaklik volwasse volwassenes en gesinne was, het die immigrante wat van 1903 af kom, meer bestaan ​​uit jong alleenlopers. 35 000 mense was tot 1914 deel van die Tweede Aliya.
Die Tweede Aliya het die grondslag gelê vir die instellings van sosiale en politieke liggame van die Joodse Yishuv: die kibboets die Hebreeuse stad - Tel Aviv "Hashomer", die eerste politieke partye Workers Union en gesondheids- en hulpinstellings. Op hierdie tydstip is die eerste Hebreeuse hoërskool gestig en fondamente gelê vir die instellings vir hoër onderwys.
Immigrante van die Tweede Alyia het ook diep hul merk op die gebied van kuns, letterkunde en kultuur gemaak en die klein Joodse nedersetting Eretz Yisrael het die Hebreeuse skeppingsentrum vir die hele wêreld geword. Skrywers soos Yosef Haim Brener en die jong S.Y. Agnon het hier geskryf en geskep. Die Hebreeuse taal het sy oorwinning in die 'taaloorlog' gevier.
Baie toekomstige leiers van Israel het saam met die Tweede Aliya gekom: die eerste drie eerste ministers (Ben Gurion, Sharett en Eshkol) en die tweede en derde presidente (Ben Zvi en Shazar).
Spanning het ontstaan ​​tussen dié van die Eerste en Tweede Aliyot, aangesien elke kant eerste regte geëis het. Daar is geen twyfel dat beide Aliyot, eerste en tweede, gehelp het om die nuwe Joodse Yishuv in Eretz Yisrael te skep, wat uiteindelik die staat Israel in 1948 gestig het.
Beskrywing van die seëls.
Die eerste Aliya -stempel toon 'n foto van die Leibowitch -gesin van die Bilu -organisasie in Gedera, 1898. Op die agtergrond is 'n foto van die kerklike huis in Zikkron Ya'acov wat in 1892 deur baron Rothschild vir sy klerke gebou is. Vandag is die gebou The First Aliya Museum.
Die tweede Aliya -stempel toon 'n ateljeefoto van Second
Immigrante van Aliya (met vergunning van die Lavon Institute of Labor Research). 'N Foto van die vroeë Rothschildlaan, Tel Aviv, is op die agtergrond. (Met vergunning van die Eretz Israel Museum, Tel Aviv)
Die voorblad van die eerste dag toon 'n foto van die sinagoge van die stad Rishon Leziyyon en 'n beroemde foto van die Tweede Aliya -pioniers in Deganya. (Met vergunning van die Lavon Institute of Labor Research).
Gedurende die tyd van die Moslems was die lewe vir die Jode hier meestal makliker as onder die Christene.
In 1210, na die afsterwe van die kruisvaarders, het honderde rabbi's, bekend as die Ba 'alei Tosefot, hulle weer in Israel gevestig. Dit was die ontstaan ​​van die eerste Ashkenaziese Europese gemeenskap in Israel.
In 1263 stig die groot Rabbi en geleerde Nachmanides, ook bekend as die Ramban, 'n klein Sefardiese gemeenskap op die berg Sion wat buite die mure was. (Sien deel 47.) Later, in die 1400's, het die gemeenskap binne die mure beweeg en hulle het die Ramban -sinagoge gestig wat vandag nog bestaan.
Toe Nachmanides na Jerusalem kom, was daar reeds 'n lewendige Joodse gemeenskap in Hebron, alhoewel die Moslems hulle nie toegelaat het om die Machpela -grot in te gaan nie (waar die Joodse aartsvaders en matriargs begrawe is). Hierdie verbod het inderdaad tot die 20ste eeu voortgeduur.
Meer Jode het na Israel begin migreer ná hul verdrywing uit Spanje in 1492. In die 16de eeu migreer 'n groot aantal Jode na die noordelike stad Tzfat (ook bekend as Safed) en dit word die grootste Joodse bevolking in Israel en die middelpunt van Joodse mistiek — die Kabbalah.
In die middel van die 1700's het 'n student van die Ba 'al Shem Tov met die naam Gershon Kitover die eerste Hassidiese gemeenskap in Israel begin. Hierdie gemeenskap was deel van die ou Yishuv. (Vandag, in die ou stad van Jerusalem, kan u die "Old Yishuv Court Museum " besoek en 'n paar fassinerende feite daaroor leer.)
Nog 'n baie belangrike gebeurtenis in die groei van die Joodse gemeenskap van Israel het in die vroeë 19de eeu plaasgevind. Tussen 1808 en 1812 het drie groepe dissipels van die groot rabbi Rabbi Eliyahu Kramer, die Vilna Gaon, met ongeveer 500 mense, na die land Israel gekom. Aanvanklik vestig hulle hulle in Tzfat in die Galilea, maar na verskeie rampe, waaronder 'n verwoestende aardbewing, vestig hulle hulle in Jerusalem. Hulle impak was geweldig. Hulle stig verskeie nuwe woonbuurte (insluitend Mea Shearim) en stig talle Kollels (Yeshivot waar getroude mans 'n maandelikse beurs betaal word om Torah te studeer). Hulle aankoms herleef die teenwoordigheid van die Ashkenazi -Jood in Jerusalem, wat meer as 100 jaar lank hoofsaaklik Sephardi was en 'n groot invloed op die gebruike en godsdienstige gebruike van die godsdiensgemeenskap in Israel gehad het.
Teen 1880 was daar ongeveer 40 000 Jode in die land Israel onder ongeveer 400 000 Moslems. 
Een van die belangrikste figure van hierdie tydperk was Moses Montefiore (1784 tot 1887) en die eerste Jood wat in Brittanje tot ridder geslaan is.
Montefiore het sy fortuin verdien met die Rothschilds, wat dit ryk gemaak het in die Napoleontiese oorloë. Hulle het posduiwe gebruik en hulle het geweet van die oorwinning by Waterloo voor enigiemand anders. Dit is hoe hulle 'n moord op die Engelse aandelemark gemaak het.
Met sy fortuin op 40 -jarige ouderdom begin Montefiore 'n loopbaan in filantropie en word hy 'n onvermoeide werker vir die Joodse gemeenskap van Israel.
Destyds het die meeste Jode in die ou stad van Jerusalem gewoon, spesifiek in wat nou die " Moslemkwartier genoem word. " Die hoofingang van die stad vir die Jode was deur Damaskuspoort en van die vele sinagoges in Jerusalem, was baie van hulle in die "Moslem Quarter " naby die plek waar die tempel op die berg Moriah gestaan ​​het.
Die stad was baie oorvol en sanitêre toestande was haglik, maar weens die wetteloosheid van daardie tyd was mense bang om huise te bou en buite te woon.
Montefiore het die eerste nedersetting buite die mure van die Ou Stad gebou, genaamd "Yemin Moshe " in 1858. Hy het die deur oopgemaak en nog woonbuurte is in die New City gebou.Een van die vroegste, wat in 1875 gebou is, was Mea Shearim (wat, anders as die algemene mening, nie beteken nie#8220Hundred Gates ", maar "Hundredfold " soos in Genesis 26:12.)
Benewens Montefiore, was 'n ander uiters belangrike persoonlikheid in hierdie tydperk baron Edmond de Rothschild (1845 tot 1934).
Rothschild was 'n man wat meer as enigiemand anders die herbesetting van Jode in die land Israel finansieel moontlik gemaak het. Gedurende sy leeftyd het hy 70 miljoen frank van sy eie geld bestee aan verskillende landbou nedersettings (Rosh Pina, Zichron Yacov, Pardes Hannah om maar 'n paar te noem) en sake -ondernemings soos die Carmel Winery byvoorbeeld. So belangrik en vrygewig was Rothschild dat hy die bynaam gekry het HaNadiv HaYaduah, "Die beroemde bydraer. "
Alhoewel Rothschild redelik geassimileer en ontkoppel was van die Joodse hunkering na die land, was hy sterk beïnvloed deur Rabbi Shmuel Mohilever, wat een van die eerste godsdienstige Sioniste uit Pole was.
Mohilever het Rothschild tot sy ideologie bekeer en van toe af het die ryk bankier na Israel as 'n belegging begin kyk. " Hy het dit moontlik gemaak vir duisende Jode om in daardie dae na die land terug te keer en hier te oorleef.
Napoleon Bonaparte publiseer 'n afkondiging: "Regmatige erfgename van Palestina. Neem die oorwonne oor en bly sy meester om dit teen alle komers te handhaaf. " Baie Jode in Israel en Europa ontvang die afkondiging met vreugde. ( - 36–35, Napoleon)
Die bevolking van Eretz Yisrael is 300 000, waarvan 5 000 Jode is. Die meeste Jode is in Jerusalem, Safed, Tiberias en Hebron gekonsentreer.
(Encyclopedia Judaica, vol. 9, bl. 293)
Napoleon I herroep sy steun aan 'n Joodse vaderland en gelyke regte vir Jode. Na 'n sterk antisemitiese invloed in Pressburg, versamel hy Joodse leiers uit sy hele ryk om die Joodse wet te wysig en die Joodse nasionalisme af te skaf. ( - 44)
Rabbi Zvi Hirsch Kalisher
Aardbewing in Safed vernietig 'n groot deel van die stad. Ongeveer 5 000 mense word doodgemaak, waarvan 4 000 Joods is. Baie van die oorlewende rabbynse geleerdes verhuis na Hebron, en laat die Joodse gemeenskap in Safed slegs 1500 tel.
'N Wydverspreide Messiaanse voorspelling veroorsaak 'n hernieude belangstelling in immigrasie na Eretz Yisrael (Kol Hator). Hierdie voorspelling word versprei op die Balkan en in Oos -Europa. (Encyclopedia Judaica, vol. 16, pp. 1034 Morgenstern, Arie. "Verspreiding en verlange na Sion, 1240-1840". Azure.)
Die Joodse Kompanjie vir die vestiging van die Heilige Land word gestig. Hierdie besluit word gesamentlik geneem deur 'n aantal Sionistiese Rabbyne, onder hulle Rabbi Zvi Kalisher, Rabbi Yehuda Alkalai en Rabbi Eliyahu Guttmacher († 1874). Dit is die eerste praktiese daad van die Hibbat Zion -beweging. (Encyclopedia Judaica, vol. 16, pp. 1037)
Die Hervormingsbeweging verwyder enige verwysing van Sion uit sy gebedsdienste. Die beweging beskou Judaïsme as 'n godsdienstige, nie 'n nasionale nie. (Encyclopedia Judaica, vol. 16, pp. 1037)
Die Israeliese verhaal van Aliyah
Die Hebreeuse woord vir Joodse immigrasie na Israel is aliyah wat letterlik beteken om op te gaan. Dit verwys nie na die topografie van Israel in vergelyking met ander lande nie, maar eerder na die geestelike verheffing wat 'n mens ontvang deur na die Heilige Land te gaan.
Daar is duisende jare lank 'n volgehoue ​​Joodse teenwoordigheid in die Heilige Land - sedert Christendom en Islam tot stand gekom het.
Maar in 70 nC is die meeste Jode deur die Romeinse Ryk uit hul vaderland verban. Verspreid en voortdurend dwarrelend oor die hele wêreld, het Jode altyd die droom gehou om terug te keer na wat die Romeine "Palestina" noem en die Jode as "die land van Israel" ken. Sedertdien, op die Versoendag en met die Pasga, het Jode vurig verklaar: "Volgende jaar in Jerusalem!"
Neem deel aan die stryd om die regverdige dekking van Israel in die nuus
Die vroegste godsdienstige Aliyah
Terwyl individue en klein groepies deur die millennia teruggekeer het na die land Israel, het die eerste belangrike "Aliyah" aan die einde van die 17de eeu plaasgevind. In 1697 vertrek Rabbi Juda HaHassid, 'n rabbi in Pole, met 31 gesinne uit sy volgelinge na die land Israel. Hulle het 'n jaar lank deur Duitsland en Morawië gereis om ander te inspireer om by hulle aan te sluit. Teen die tyd dat hulle in Italië aankom, het die groep 1 500 mense getel. Byna 'n derde sterf langs die pad, maar nadat hulle uiteindelik op 14 Oktober 1700 in die land Israel aangekom het, het hulle in Jerusalem tuisgegaan.
Die volgende groot groep het tussen 1740 en 1750 na die Heilige Land verhuis toe duisende godsdienstige Jode verhuis het, waaronder twee van die grootste rabbi's van destyds - Rabbi Moshe Chaim Luzatto uit Italië en Rabbi Chaim Ben Attar, ook bekend as die Or Hachaim, uit Marokko .
Jerusalem soos uitgebeeld deur die 19de eeuse skilder David Roberts
Hulle is in die laaste dekades van die 18de eeu gevolg deur honderde studente van die stigter van die Hassidiese beweging, die Baal Shem Tov. Hierdie Hassidim wat van die huidige Oekraïne afkomstig was, wou nie 'n staat bou nie. Hulle beskou hulleself eerder as die geestelike afgesante van die Joodse mense regoor die wêreld en fokus op godsdiensstudie en gebed.
Die volgende groot groep in hierdie godsdienstige Aliyah was die studente van Rabbi Eliyahu van Vilna (die Vilna Gaon) wat in die eerste dekade van die 19de eeu honderde in die land aangekom het. Terwyl hierdie groep ook op spiritualiteit gefokus het, het hulle ook grond gekoop vir boerdery. Hulle het die herlewing van die land gesien deur die lens van Bybelse profesieë en die koms van die Messias.
Vyf golwe van moderne Aliyah
'N Uitslag van pogroms in Rusland en toenemende antisemitisme in Europa het tussen 1882 en 1939 tot vyf afsonderlike golwe van aliyah gelei. Hierdie toestromings was baie groter as die vorige godsdienstige aliyah.
Die eerste Aliyah (1882-1903): Die immigrante van hierdie tydperk het gewerk aan die oprigting van 'n Joodse staat in die Heilige Land. 60 000 lede van twee bewegings - Chibat Zion wat meer 'n godsdienstige perspektief gehad het en Bilu met meer fokus op die landbou - het na die Heilige Land oorgegaan.
Die immigrante van die Eerste Aliyah het nuwe nedersettings gevestig wat stede geword het - soos Rishon Letzion, Rechovot, Hadera, Gedera en ander - deur 90 000 hektaar grond van Arabiere te koop. Hulle het ook tuisgekom in stede soos Jaffa waarheen 3000 van hierdie nuwe immigrante verhuis het. Hierdie golf van aliyah was die meeste verantwoordelik vir die herlewing van Hebreeus as spreektaal en Hebreeuse skole is gestig.
Die tweede Aliyah (1904-1914): Dit word gekenmerk deur jonger, sekulêre Russiese immigrante met sosialistiese ideale. Hulle het probeer om 'n werkersgemeenskap in die voorstaat Israel te stig en het as arbeiders gewerk. Hierdie groep, wat ongeveer 40 000 getel het, het die eerste kibboetse gestig.
Hierdie groep het ook begin met die bou van 'n Joodse leër met hul Hashomer -verdedigingsvereniging. David Ben Gurion, Yitzchak Ben Zvi en ander idealistiese toekomstige leiers van die staat was deel van hierdie Aliyah.
Halutzim (pioniers) in Migdal, 1912.
Die Derde Aliyah (1919-1923): Immigrasie na die land van Israel het tydens die Eerste Wêreldoorlog onderbreek, maar dit het in 1919 begin toeneem. Deur die Balfour-verklaring van 1917 het 35.000 Jode met 'n sterker Sionistiese gees uit Rusland, Pole en Litaue gekom, saam met nog 1 000 uit ander Europese lande. Die meestal jonger pioniers uit hierdie Aliyah het die Histadrut, die landwye arbeidsorganisasie, gestig en werkers voorsien vir die bou van behuising en paaie.
Die vierde Aliyah (1924) kom daar nuwe tipes immigrante: middelklas-winkeliers en ambagsmanne, meestal uit Pole, wat die streng ekonomiese beperkings ontvlug het. Die 67 000 Jode van die Vierde Aliyah het hulle in stede soos Tel Aviv gevestig en fabrieke, winkels, restaurante en klein hotelle begin.
Die vyfde Aliyah (1929-1939) het meer as 250 000 Jode na Israel voor die staat gebring en was die eerste groot toestroming van Sentraal- en Wes-Europese Jode. Baie was hoogs opgeleide professionele persone, waaronder dokters en ander akademiese beroepe, en musikante en ander kulturele vaardighede. Hulle vestig hulle in stede soos Tel Aviv, Haifa en Jerusalem.
Hierdie vyfde Aliyah het saamgeval met die klandestiene pogings om Jode na die Heilige Land te bring, ook bekend as "Aliyah Bet. " In 1934 het die HeHalutz -beweging 'n Griekse skip, die 'Vellos', gehuur om 350 'onwettige' immigrante te bring as die Britte het probeer om die Joodse immigrasie na die Heilige Land te beperk. Tussen 1937 en 1939 kom nog duisende op skepe wat deur Betar en Revisionistiese groepe georganiseer is. Na die Holocaust het hierdie pogings voortgegaan in weerwil van Britse beperkings op Joodse immigrasie. Tussen 1934-1948 het 115 000 Jode die huidige Israel bereik. 51,000 is deur die Britte opgesluit en is eers vrygemaak om die land binne te gaan toe die Joodse staat in 1948 gestig is.
The Exodus in Haifa hawe, 1947.
In ooreenstemming met sy missie om die Joodse nasionale vaderland te wees, het Israel die Wet op Terugkeer uitgevaardig om dit vir Jode moontlik te maak om so maklik as moontlik tuis te kom. Sedert sy stigting het Israel Joodse immigrante in drie ander golwe opgeneem. Hierdie drie toestromings kom uit verskillende uithoeke van die wêreld en het verskillende uitdagings meegebring.
Mizrahi Aliyah: Israel se Joodse bevolking het die hoogte ingeskiet met die immigrasie van 820 000 Jode uit Arabiese lande vanaf 1948. Joodse vlugtelinge uit Arabiese lande is gedwing om uit hul huise te vlug as gevolg van antisemitiese pogroms, onderdrukking en diskriminasie.
Die eerste toestroming van 256 000 kom uit Irak, Jemen, Libië en Turkye tussen 1948-1951. Die Jode van Irak en Jemen is per operasie Ezra en Nehemia en Operation Magic Carpet onderskeidelik na Israel vervoer. Tienduisende het in die middel van die vyftigerjare uit Egipte en Marokko aangekom en honderde duisende het in die 1960's uit ander Noord-Afrikaanse lande na Israel verhuis.
Die meeste van hierdie immigrante het hulle tydelik in immigrasiekampe gevestig en is daarna na Ma'abarot oorgeplaas - transito -kampe van blikhuise. Hierdie immigrante was geneig om meer godsdienstig tradisioneel te wees as die stigters van die staat, en hulle het uiteindelik hul eie woonbuurte in Israel se ontwikkelingsdorpe in die noordelike en suidelike periferie gevestig.
Klik op die prentjie om die infografika in volle grootte te sien
Russiese AliyahTerwyl daar in die sewentiger- en tagtigerjare deurlopend vloei van Jode na Israel van regoor die wêreld was, het die volgende groot toevloei van immigrante in die negentigerjare gekom toe die Sowjetunie verbrokkel het. Toe die Jode aan die begin van hierdie golf eers na deurgangspunte in Europa moes vlieg, het Israel elke El Al -vliegtuig beskikbaar gestel om hulle huis toe te vlieg. Byna 'n miljoen het aliyah gemaak en Israel het 430 woonwaens opgerig om dit tydelik te huisves.
Hierdie Russiese aliyah het 'n groot bydrae tot Israel gelewer, aangesien 60% van hierdie immigrante universiteitsopgeleide was - twee keer soveel as die destydse Israeliete. Hulle het 57 000 ingenieurs ingesluit in vergelyking met 30 000 wat destyds in Israel was, en 12 000 dokters, terwyl die hele Israel net 15 000 dokters gehad het.
Die Russe het gesukkel om by die Israeliese samelewing aan te sluit, en was geneig om in hul eie woonbuurte te woon. Daarbenewens is Russiese akademiese grade dikwels nie erken nie, wat die immigrante gedwing het om in werk te werk wat nie by hul kundigheid pas nie. Maar teen 2012 was hul gemiddelde salaris dié van inheemse gebore-Israeliese Jode en hul kinders geïntegreer as volwaardige Israeli's.
Ethiopiese immigrante by 'n absorpsiesentrum in 1991 na Operasie Salomo.
Ethiopiese Aliyah: In 1984 is ongeveer 7 000 Ethiopiese Jode per operasie Moses na Israel vervoer nadat hulle oor 'n Soedanese woestyn geloop het om 'n klandestiene vliegveld te bereik. 'N Bykomende 500 is deur die Verenigde State tydens operasie Joshua deur die Verenigde State na Israel gevlieg. En dan, in 1991, begin Israel Operasie Solomon - stuur 34 vliegtuie, baie met hul sitplekke verwyder om hul kapasiteit te vergroot, om 14 000 Ethiopiese Jode na Israel te bring in die loop van 36 uur.
Tans woon ongeveer 140 000 Jode van Ethiopiese afkoms in Israel. Die integrasie van hierdie bevolking wat nie gewoond was aan 'n Westerse styl nie, was 'n besondere uitdaging vir Israel. Die Ethiopiese gemeenskap het ongelukkig te kampe gehad met rassisme en diskriminasie. Boonop poog ongeveer 8 000 Ethiopiërs wat soms bekend staan ​​as Falash Mura of Beta Israel en naaste familielede in Israel het om te immigreer, maar die ministerie van binnelandse sake erken nie hul Joodsheid nie.
Maar vordering word weerspieël in die nuwe generasie Ethiopiese Israeli's. Afstammelinge van immigrante betree in groot getalle hoër onderwys en bereik hoë vlakke van die IDF, politiek, kultuur en media.
Met byna ses miljoen Jode wat in lande regoor die wêreld woon, gaan Aliyah voort. In die eerste dekade van die 21ste eeu was daar meer as 250 000 nuwe immigrante uit 150 lande. Die hoogste getalle kom uit Rusland (66 800), Oekraïne (45 670), Frankryk (38 000) en die Verenigde State (32 000).
Israel staan ​​bekend as 'n land van immigrante. Die verhaal van Aliyah die afgelope 300 jaar, benewens die Jode wat Israel nooit verlaat het nie, vorm die wye spektrum van kulture, tradisies, gebruike en aksente wat Israel sy unieke samelewing gee.
Hier iets nuuts geleer? Neem 'n rukkie om hierdie artikel op sosiale media en fLaat die Israel In Focus -bladsy op Facebook toe om meer artikels te lees wat Israel se geskiedenis, politiek en internasionale aangeleenthede verduidelik. Klik hier om meer te wete te kom!
Beeld: Jerusalem via Wikimedia Commons Migdal via Wikimedia Commons Exodus via Wikimedia Commons Ethiopiese aliyah CC BY-NC-SA Government Press Office
Artikels wat vanaf April 2014 saamgevoeg moet word
Alle artikels moet saamgevoeg word
Artikels wat Hebreeuse teks bevat
Alle artikels met dooie eksterne skakels
Artikels met dooie eksterne skakels vanaf Januarie 2011
Commons -kategorie sonder 'n skakel op Wikidata
Help om hierdie artikel te verbeter
Kopiereg en kopieer World Library Foundation. Alle regte voorbehou. e -boeke van Project Gutenberg word geborg deur die World Library Foundation,
'n 501c (4) organisasie sonder winsbejag vir ledeondersteuning, en is NIE verbonde aan enige regeringsagentskap of departement nie.