Binne 'n Britse mynlaag - Geskiedenis Podcasts - 2022
Hier sien ons die binnekant van die mynberging op 'n Britse mynlaag, met twee rye myne wat gereed is om in die see te val. Die twee bemanningslede maak die ontstekers reg.
Britse Ryk, 'n wêreldwye afhanklikheidstelsel - kolonies, protektorate en ander gebiede - wat oor 'n tydperk van ongeveer drie eeue onder die soewereiniteit van die kroon van Groot -Brittanje en die administrasie van die Britse regering gebring is. Die beleid van die toekenning of erkenning van beduidende mate van selfregering deur afhanklikheid, wat bevoordeel is deur die verre aard van die ryk, het in die 20ste eeu gelei tot die ontwikkeling van die idee van 'n 'Britse Gemenebest', wat grotendeels uit self bestaan. afhanklikes wat 'n toenemend simboliese Britse soewereiniteit erken. Die term is vervat in die statuut in 1931. Vandag bevat die Statebond voormalige elemente van die Britse Ryk in 'n vrye assosiasie van soewereine state.
Pluton was 'n klein klein vaartuig, 152,5 m lank en 15,5 m by haar grootste balk, vir 'n diepgang van 5,2 m (17 ft 1 in). Vir die eerste keer in Frankryk het sy 'n paar lugvaartkundige tegnieke gebruik, en haar romp het grootliks Duralumin gebruik, 'n metaalkomposiet wat in die lugvaart gebruik word vir die bobou. Dit was om gewig te bespaar en die metasentriese hoogte te verlaag om haar stabieler te maak, maar dit het korrosie en kragprobleme tot gevolg gehad. Sy was ook ongewoon omdat sy 'n enkele roer met 'n teenbalans gehad het, aangedryf deur 'n (redelik swak) elektriese motor. Haar draaisirkel was 875 m (957 m) met 'n bakboord van 25 °/stuurboord hard en teen 27 knope (50 km/h 31 mph). Dit was nie indrukwekkend nie, veral in vergelyking met die veel groter cruiser Duguay-Trouin.
Oorspronklike bloudrukke van die Pluton, as 'n mynlaag. Haar voorkoms het verander toe sy as 'n opleidingsskip omgeskakel is. Haar sypaadjies is veral bedek en die interne relings is uitgeskakel (sien later), armaent is aangepas, ook vuurrigting en die voorste statief uitgebrei, die romp versterk, ens. Sy het jare in droë dok deurgebring en haar aktiewe diens verder verminder.
Dit is 'n topsnelheid van 30 knope vir hierdie kruiser. Om dit te bereik, het Pluton 'n redelik konvensionele aandrywing gekry, maar met ligter turbines as gewoonlik: Bréguet (nog 'n ander lugvaartverwysing, dit was 'n bekende vliegtuigvervaardiger) stoomturbines met 'n enkele reduksie-impuls. Hierdie turbines is gevoer deur stoom wat deur vier du Temple -ketels voorsien word wat werk teen 'n druk van 20 kg/cm2 (2 000 kPa 280 psi). Hierdie ensemble lewer 'n motorvermogen van 57.000 pk, genoeg om die 30 knope (56 km/h 35 mph) te bekom soos dit ontwerp is.
Elke skroefas eindig met 'n bronsskroef van 4,08 m (13 ft 5 in) en tydens proewe bereik Pluton 31,4 knope (58,2 km/h 36,1 mph). Hierdie kragbron is voorsien van 1,150 t (1,130 lang ton) brandstofolie. Dit was oorspronklik beplan om haar genoeg bene te voorsien vir 7.770 seemyl (14.390 km 8.940 mi) teen 14 knope (26 km/h 16 mph). Dit was egter te optimisties, en na baie ontwerp -hersienings is dit afgegradeer tot slegs 8 350 km 5190 myl in diens. Inderdaad, wat oor die hoof gesien is, was haar hulpmasjinerie dorser soos verwag. Vir elektriese toestelle aan boord het sy ook 'n paar turbo-kragopwekkers van 200 kilowatt (270 pk), met 235 volt en twee dieselkragopwekkers van 100 kilowatt (130 pk), wat in die agterste enjinkamer aangebring is, voorsien. Dit het energie verskaf terwyl dit veranker was, terwyl die masjinerie koud was. 'N Derde dieselgenerator is ook in die eerste dekkompartement geïnstalleer, wat gebruik kan word as die voormalige misluk het, of onder water was of vir ander doeleindes getik is, hoewel dit slegs vir nooddoeleindes bedoel was.
Vir 'n cruiser was die Pluton taamlik lig gewapen, baie in lyn met die Britse HMS Adventure, maar beter, met 5.5 in teenoor 4.7 in gewere. Die AA was redelik vrygewig en uiteenlopend, net soos op die Jeanne d 'Arc met drie kalibers wat wissel van 3 in tot 0,5 in (13,2 mm). Maar natuurlik die raison d 'être van hierdie kruiser was haar myne: sy het 290 daarvan gedra, van die klassieke kontak tipe. Dit was dieselfde as die Adventure, met 280 P Mk.III (groot patroon) tot 340 van die model met klein patrone.
Tegniese skema van die 138,6 mm Model 1923 Montage en ammunisie, uit die versameling van Robert Dumas
Hoofgewere: Vier 140 mm (19,5 mm) hoofgewere van 1927 in supervuurposisies voor en agter. Dit was 'n swaar vernietiger -geweermodel, wat 'n behoorlike stoot gedra het, maar probleme ondervind het. Slegs die 2400 ton groot vernietigers van die Bison -klas het dit gehad. Die presiese kaliber was 138 mm, maar in die Franse munisipaliteit word dit 14 cm genoem. Die geweer het 'n Welin-stutblok gebruik. Dit was 'n taamlik onbevredigende ontwerp met 'n stadige vuurtempo. dit is afgelei van die reeds onbevredigende 130 mm -model 1919. Hulle bevestiging het trappe verhoog, wat 'n beter hoogte moontlik maak, maar 'n moeilike laai op laer hoogtes. Hierdie berg het 'n hoogte van -5 ° +28 °, dwarsdeur 300 ° verkry. Dit gebruik die standaard SAP 40 kg model 1924 QF ammunisie. Teoretiese vuurtempo was 8-10 rpm, in diens was dit meer as 6 rpm. Die maksimum reikafstand was ongeveer 16 600 m teen 'n snuit van 700 m/s. 150 doppe per geweer is in vier geskei tydskrifte en takel gebêre.
Quad Hotchkiss 13,2 mm met Le Prieur -bevestiging.
Interessant genoeg het die aanvanklike ontwerpstudies twee enkele 203 mm torings (soos hedendaagse Japannese en Russiese kruisers) voor en agter getoon, soos op 'n monitor en dieselfde AA (minder 13,2 mm gewere). Uiteindelik is dit egter meer verstandig gevind om 'n vinniger artillerie te gebruik om vernietigers te hanteer, en vier gewere van 138,6 mm is tydens die konstruksie aangeneem, wat wysigings aangebring het.
AA bewapening: Dit is verdeel tussen vier taamlik klassieke 3-in/60 AA-gewere (75 mm) na rekonstruksie. deur gebruik te maak van nabyheids -sekeringskulpies, geïnstalleer onder omhullende skilde langs die sye tussenskepe, en twee oorblywende enkele 37 mm -gewere in die bo -konstruksie, en ses 8 mm Hotchkiss Mle 1914 tweelingmasjiengewere. Hulle was reeds in 1928 verouderd en het bo die gang (2) en bo die masjinerie se koelkamer (2) die laaste twee voor die hoofmast gemonteer. 48 000 patrone is geberg. Hulle is in 1932 uitgeskakel en in plaas daarvan is 13,2 mm -modelle geïnstalleer.
Dit was drie viervoudige "chicago klavier " 13,2 mm swaar masjiengewere. Die 75 gewere het 'n maksimum onderdruk van -10 ° tot 90 ° hoogte, skote van 5,93 kg teen 850 m/s, teen 6-18 rpm teen 'n maksimum plafon van 8,000 m. Die Hotchkiss -quad 13,2 mm het 'n beplande sikliese tempo van 450 rondes per minuut, in werklikheid 200/250 rpm, as gevolg van herlaaie. Die maksimum plafon was 4 200 m, maar in werklikheid nader aan 2000 m. Tydens die heropbou van 1932 is 'n vereenvoudigde brandbeheerstelsel vir die 138 mm -gewere en 15 ekstra besienswaardighede bygevoeg.
Ses (of tien vir 'n ander bron) was 'n semi-outomatiese 37 mm deel van die finale ontwerp en geen 75 mm gewere nie, almal met beskermende skilde. Twee is op die bobou aangebring, ses tussen die trekke op die hoofdek, twee op die agterste dekhuis. 10 000 skulpe is gedra, 144 gereed in ammunisiebakke naby die gewere op die dek. Die berghoogte was −15 ° -80 ° en hulle het 725g AP-skulpe teen 810 m/s afgevuur. Hulle was effektief teen vliegtuie onder 5 000 m, maar dit was alles beplan, maar nie besef nie: Slegs die twee agterste gewere is in 1932 bewaar.
Daar was nooit 'n torpedobuisbewapening beplan nie.
Myne: Hier volg die navelmynmodelle wat in die tussenoorlog gebruik is, moontlik deur die Pluton.
-Bréguet -myne, B2 (1916) is steeds in die stoor, maar meestal B3 -modelle (1922). Laasgenoemde was met 'n hefboom en 0,865 m (34 in) in deursnee, 670 kg (1,477 lbs.) Met 'n 110 kg (243 lbs.) Mélinite-lading.
-Sautter-Harlé-model H3 (1922) skakelaarhoringtipe, deursnee 0,75 m (34 in), 670 kg (1,477 lbs.), 110 kg (243 lbs.) Mélinite-lading.
-Sautter-Harlé-model H4/H4AR (1924) 1,04 m 1,13 ton kusmyne, maar meer waarskynlik
-Sautter-Harlé model H5/H5AR (1928) Vyf skakelaarhoring tipe 1,04 m (41 in) 1,160 kg (2,557 lbs.) 220 kg (485 lbs.) TNT-lading
-Sautter-Harlé-model H5UM1 en H5UM2 (1935) Vier skakelaarhoringtipe, dieselfde maar 500 m (1.640) -180 m (590 voet) vasmeerkabel.
-Sautter-Harlé-model H6 (1939) groter horingsoort met vier skakelaars, 1,15 m (45 in) 330 kg (661 lbs.) TNT.
Pluto is ontwerp om aanvanklik 220 tot 250 Sautter-Harlé-myne te vervoer, gestoor op die eerste dek genaamd " myndek " en beslaan 3/4 van die totale lengte van die skip. Die kante was oop, maar kon deur panele toegemaak word. Dieselfde ruimte is gebruik vir troepe in die opset. Hierdie myne is op kettinghysers geplaas met behulp van 'n stelsel van vier relings. Elke spoorpaar konvergeer op 'n draaitafel vorentoe, met 'n rat wat die twee plate verbind. Laasgenoemde kon myne makliker van die een kant af laai en dit ook van spoor tot spoor vervoer. Die spore eindig agter by die kak, met die vier opritte tot 30 °, om die risiko van 'n botsing en vinnige lê by die vrylating tot die minimum te beperk. Alternatiewelik kan tot 270 kleiner Breguet -myne op dieselfde stelsel gelaai word.
Dit was beslis die swak punt van die ontwerp. Sy was grotendeels onbeskermd en het staatgemaak op waterdigte onderverdeling om 'n torpedo -treffer of 'n skulptreffer onder die waterlyn te oorleef. Hiervoor het sy 'n romp in lengterigting gekry, onderverdeel deur 15 dwars waterdigte skote. Hierdie passiewe ASW -beskerming is ernstig getoets toe die skip ontplof en haar swak konstruksie nie die ontploffing oorleef het nie. Vir ekstra vloedbeskerming het haar tweeskagse masjinerie-uitleg die wisselende ketel- en enjinkamers gebruik. Op die manier, as een gedeelte oorstroom word, het die skip nog 'n werkbare turbine en ketels om uit die skade te beweeg. In die geval dat tydskrifte deur vuur verhit word, was daar 'n ekstra ketel wat spesifiek toegerus was om die tydskrifte van die skip af te koel (of in die winter te verhit), asook kraanwater.
Die optika vir die Universele Toring was destyds die nuutste. Eerstens is die bevelvoerder voorsien van 'n effens verhoogde koepel wat bestaan ​​uit 6 vaste x1 vergroting, nie-reflekterende Heliotype-kykers. Die Franse SFIM VA 580-10 2-as gyro-gestabiliseerde panoramiese (360 grade) -gesig het voorsiening gemaak vir die bevelvoerder. Hierdie gesig het verskillende vergrotingsmetodes, x3 en x10, en bevat 'n Nd-YAG-tipe laserafstandmeter. Daarbenewens was daar 'n PPE Condor-tipe 2-as gyro-gestabiliseerde beeldversterker (Phillips UA 9090 termiese sig) wat op 'n 625-reël-televisieskerm vertoon word, sowel as kommandant.
Gunner- en kommandantstasies in die Vickers Universal -rewolwer. Bron: BAE
Die skutter het 'n x10 vergroting van die Vickers Instruments L30 x10 teleskopiese lasersig met Barr en Stroud LF 11 Nd-YAG-tipe laserafstandmeter wat toegerus is met 'n geprojekteerde retikelbeeld (PRI) vir afstand. Boonop is hy voorsien van 'n Vickers instrumenta Vickers instrumente GS10 periskopiese sig vir die verkryging van teikens. Die laaier het 'n enkele AFV No.10 Mk.1 waarnemingsperiskoop. Die bestuurder se optika bestaan ​​uit 'n enkele groothoek-breëhoek-episkoop in die middel van die romp
'N' Onderzee -begraafplaas 'is aan die kus van Engeland gevind
Britse argeoloë het ontdek dat meer as 40 Duitse U-bote tydens die Eerste Wêreldoorlog gesink het. Die subs, naby die suidelike en oostelike kus van Engeland, is al amper honderd jaar besig om te ontbind. Dit is nou 'n wedloop teen tyd om die wrakke te ondersoek voordat dit vir ewig verdwyn.
Bo -beeld: 'n Duitse myn -lê -duikboot lê op die strand in Hastings, Sussex, nadat dit gestrand het terwyl dit na Frankryk gesleep is, waar dit in April 1919 vir afval gebreek sou word. Krediet: Alamy.
Die U-bote is ontdek deur die onderwater-argeoloog Mark Dunkley langs die suidelike en oostelike kus van die Verenigde Koninkryk. Dit is die grootste konglomerasie van versonke subs wat ooit gevind is, bestaande uit 41 Duitse U-bote en drie Engelse duikbote-almal uit die Eerste Wêreldoorlog.
Die subs, almal naby die kus, rus op 'n diepte van ongeveer 15 meter (50 voet). En omdat baie van die seebote met bemanning aan boord gesink het, sal toekomstige ekspedisies waarskynlik die oorblyfsels van matrose in die wrakke (of "rampmonsters" in die taal van die veld) vind.
Interessant genoeg is sommige van die subs gekoppel aan verskeie U-bote wat nog steeds vermis is by die Duitse keiserlike vloot, insluitend UB 17, 'n metro wat beman is deur 21 mans onder bevel van die marine-luitenant Albert Branscheid, en die 27-bemanning van UC 21, 'n mynlaag onder bevel van die marine -luitenant Werner von Zerboni di Sposetti.
Die Britte kan dit as 'n eienaardige ironie van die geskiedenis beskou dat hierdie maatreëls nou die erfenis van hul voormalige vyand bevoordeel. Sedert die Duitsers burgerlike teikens in die Eerste Wêreldoorlog aangeval het, het Britse propaganda spottend na die duikbote verwys as & quot; baba moordenaars. & Quot
"Baie het vergeet hoe suksesvol die Duitse U-bootvloot vir 'n tyd was," sê Dunkley-'n beoordeling wat geensins bedoel is om die Duitse aanvalle te verheerlik nie. Een van die doelwitte van die mees onlangse Engelse Erfenisprojek is om mense daaraan te herinner dat die skepe in die vorige wêreldoorlog ook aansienlike verwoesting veroorsaak het, alhoewel hulle meer vertroud was met duikbootoorlogvoering uit die Tweede Wêreldoorlog.
Dit het inderdaad feitlik uit die volksgeheue verdwyn dat die Duitsers in die Eerste Wêreldoorlog groot verliese vir hul grootste vyand, Groot -Brittanje, aangerig het deur middel van doelgerigte torpedo -aanvalle teen die koninklike handelsvloot.
Aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog was daar slegs 28 U-bote onder bevel van Kaiser Wilhelm II, 'n klein getal in vergelyking met die Geallieerde vloot. Maar teen die einde van die oorlog het die Duitsers ongeveer 380 U-bote vervaardig-waarvan die helfte op see verlore gegaan het.
Die vonds kan ook insig gee in die oorlog self. Dit is interessant om op te let dat twee of drie Duitse U-bote dikwels naby mekaar gevind is-moontlike bewys van 'n sekere Duitse gevegstrategie. Vroeg in 1917 begin die Duitsers op groot skaal Britse kommersiële skepe teiken. Op sy beurt het die koninklike vloot gereageer deur vragskepe met skipskepe begelei, saam met lugskepe en vliegtuie om vyandelike subs van bo af op te spoor.
"Ons is hierdie mense verskuldig om hul storie te vertel," sê Dunkley, wat werk vir English Heritage, 'n openbare liggaam wat deel uitmaak van die departement vir kultuur, media en sport. Dunkley en sy span sal die wrak in die komende maande ondersoek. In sommige gevalle sal hulle robotvoertuie gebruik om die luike van die subs oop te sny om binne te kom.
Lusitania, Britse seevaart, waarvan die insinking deur 'n Duitse U-boot op 7 Mei 1915 indirek bygedra het tot die toetrede van die Verenigde State tot die Eerste Wêreldoorlog.
Wat was die Lusitania?
Die Lusitania was 'n Britse passasierskip wat in besit was van die Cunard Line en die eerste keer gelanseer is in 1906. Dit was gebou vir die transatlantiese passasiershandel, en dit was luuks en bekend vir sy spoed. Tydens die Eerste Wêreldoorlog het die Lusitania is deur 'n Duitse torpedo gesink, wat 'n groot lewensverlies tot gevolg gehad het.
Wat het gebeur met die Lusitania?
In Mei 1915 vaar die Britse seevaart van New York na Liverpool, Engeland. Na berigte oor die Duitse U-boot-aktiwiteit langs die Ierse kus, het die Lusitania is gewaarsku om die gebied te vermy en die ontwykende taktiek van zigzag te volg. Die kaptein het hierdie aanbevelings geïgnoreer, en die skip is op 7 Mei deur 'n torpedo gesink. Byna 1200 mense is dood.
Waarom het die Lusitania sink so vinnig?
Die skip het gesink binne 20 minute nadat dit deur 'n Duitse torpedo getref is. Daar is baie bespiegel oor die vinnige afsterwe daarvan, en baie dui op die tweede ontploffing wat plaasgevind het ná die aanvanklike torpedostaking. Sommige meen dat skade aan die stoomkamer en pype laasgenoemde ontploffing veroorsaak het LusitaniaSink. Ander beweer dat die skip se vrag ammunisie ontplof het.
Waarom was die Lusitania belangrik?
Die afsterwe van die Britse seevaart het indirek tot die toetrede van die Verenigde State tot die Eerste Wêreldoorlog bygedra. Ondanks verontwaardiging oor die voorval, het die Amerikaanse regering nog twee jaar 'n beleid van neutraliteit voortgesit. Die Duitse duikbootoorlogvoering is egter aangehaal toe die Verenigde State in 1917 oorlog verklaar het.
Die Lusitania, wat in besit was van die Cunard Line, is gebou om mee te ding om die hoogs winsgewende transatlantiese passasiershandel. Die bouwerk het in 1904 begin, en na voltooiing van die romp en die hoofbobou, het die Lusitania is op 7 Junie 1906 gelanseer. Die voering is die volgende jaar voltooi, toe was dit die grootste skip ter wêreld, met 'n lengte van ongeveer 787 voet (240 meter) en 'n gewig van ongeveer 31,550 ton. sy susterskip, die Mauretanië. Hoewel luuks, die Lusitania is meer bekend vir sy spoed. Op 7 September 1907 het die skip sy eerste reis gemaak, van Liverpool, Engeland, na New York. Die volgende maand het hy die Blue Riband gewen vir die vinnigste Atlantiese kruising, met 'n gemiddelde van bykans 24 knope. Die Mauretanië sou later aanspraak maak op die Blue Riband, en die twee skepe het gereeld om die eer meegeding.
Olimpiese, tenvolle Royal Mail Ship (RMS) Olympic, Britse luukse voering wat 'n sustersskip van die Titanic en die Britannic. Dit was in diens van 1911 tot 1935.
Om mee te ding met die Cunard Line vir die uiters winsgewende transatlantiese passasiersbedryf, het die White Star Line besluit om 'n klas liners op te stel wat meer gerieflik as spoed is. Die eerste skepe wat bestel is, was die Olimpiese en Titanic die Britannic is later bygevoeg. Die Belfast -firma Harland en Wolff het begin met die bou van die Olimpiese op 16 Desember 1908, met die lê van die kiel. Nadat die werk aan die romp en die hoof -bobou voltooi is, het die Olimpiese is op 20 Oktober 1910 van stapel gestuur. Ten tyde van die voltooiing daarvan in 1911 het die Olimpiese was miskien die wêreld se luuksste voering. Dit was ook die grootste met 'n lengte van ongeveer 889 voet (269 meter) en 'n bruto tonnemaat van 45 324. Dit kan meer as 2 300 passasiers vervoer.
Te veel fanfare, die Olimpiese op 14 Junie 1911 sy eerste reis onderneem, van Southampton, Engeland, na New York. Die skip was aanvoerder deur Edward J. Smith, wat later die Titanic. In September 1911 tydens sy vyfde kommersiële reis, die Olimpiese het met die HMS gebots Hawke naby die Isle of Wight, Suid -Engeland. Daar is later vasgestel dat suiging uit die Olimpiese het die getrek Hawke in die seevaart. Beide skepe het groot skade gely, en die Olimpiese kom eers in November 1911 weer in diens.
Na die Titanic sak in 1912, die Olimpiese het groot veiligheidsverbeterings ondergaan. Benewens 'n toename in die aantal reddingsbote, is die skip se dubbele bodem verleng en vyf van die waterdigte kompartemente (met deure wat die gedeeltes van mekaar laat afsonder) het van E -dek na B -dek gehys. Die skip hervat sy transatlantiese oorgange in April 1913. Ten spyte van die begin van die Eerste Wêreldoorlog in 1914, het die voertuig kommersiële reise verder bedryf, en in Oktober het dit gehelp om oorlewendes van die HMS te red Vermetel, wat 'n myn naby Tory Island, Ierland, getref het. In 1915 het die Olimpiese is as 'n troepeskip aangevra. Dit het daarna 'n aantal solo -Atlantiese kruisings gemaak om Kanadese en Amerikaanse troepe na Europa te vervoer. In Mei 1918 het die Olimpiese sien 'n Duitse U-boot naby die eilande Scilly, Engeland, en stamp die vyandelike vaartuig. Die jaar daarna het 'Old Reliable', met die bynaam die voering, sy militêre loopbaan beëindig. Dit het daarna groot opknappings ondergaan voordat die kommersiële reise in Junie 1920 hervat is.
Ten spyte van mededinging van groter skepe, het die Olimpiese was 'n gewilde vaartuig wat gereeld Atlantiese kruisings gemaak het. Op 15 Mei 1934, in 'n swaar mis, het die Olimpiese slaan en sink die Nantucket -ligskip, 'n boot wat geposisioneer was om die grense naby Cape Cod, Massachusetts, te merk. Sewe van die 11 bemanningslede aan boord van die vuurskip is dood, en die Olimpiese is later die skuld vir die ongeluk gegee. In April 1935 het die Olimpiese uit diens getree het. Dit is later verkoop vir afval, en baie van die toebehore is gekoop en vertoon deur verskillende ondernemings, veral die White Swan Hotel in Alnwick, Northumberland, Engeland.
Henry VIII: Eerste jare as koning
Henry VIII neem die troon op 17 -jarige ouderdom en trou ses weke later met Catherine van Aragon. Gedurende die volgende 15 jaar, terwyl Henry drie oorloë met Frankryk gevoer het, baar Catherine vir hom drie seuns en drie dogters, wat almal behalwe een as kind sterf. Die enigste oorlewende was Maria (later Maria I), gebore in 1516.
Henry was in daardie jare 'n aktiewe koning en het 'n feestelike hof gehou, jag, spring, skryf en musiek gespeel. Hy het 'n boeklengte-aanval op die kerkhervormings van Martin Luther uitgevoer wat hom die titel van Verdediger van die Geloof van Pous Leo X besorg het, maar die gebrek aan 'n manlike erfgenaam, veral nadat hy 'n gesonde buite-egtelike seun, Henry, gebaar het FitzRoy, in 1519 — knaag aan die koning.
Twee jaar tonnel
Sappers en mynwerkers grawe 'n tonnel onder Hill 60, 'n strategies belangrike hoogtepunt aan die suidelike rand van die Ieper wat in 1914 deur die Duitsers gevang is.
Reeds in 1915, nog lank voordat daar planne was vir die Slag van Messines, was daar tonneloperasies onder die Messines Ridge aan die gang. Die geallieerde magte, saamgestel uit Britse, Kanadese, Australiese en Nieu -Seelandse afdelings, het onder meer ȁ Tunnelmaatskappye en#x201D beman met soldate wat gewerf is vir hul opgrawingsvaardighede.
" Die meeste van die tonnels was steenkoolmyners of goudmyners wat baie ervare was met grawe, " sê Ian McGibbon, 'n voormalige hoofredakteur by die Nieu-Seelandse ministerie van kultuur en erfenis en mederedakteur van Nieu -Seeland se Groot Oorlog: Nieu -Seeland, die Geallieerdes en die Eerste Wêreldoorlog. Die idee was om onder jou teenstander se lyne te kom en myne te ontplof. Dit was 'n baie senutergende ervaring, veral as jy by hulle kom en weet dat die vyand 'n myn naby jou as kan ontplof om dit te vernietig. "
By Messines het die Geallieerdes eers skagte nader aan die oppervlak gegrawe om die aandag af te lei van die dieper skagte wat die myne werklik gehou het. Duitse tonnelgangers het die aas gevat en ontploffings gemaak om die lokketunnels in duie te laat stort, omdat hulle verkeerdelik gedink het dat hulle die bedreiging van onder af ontlont het.
In werklikheid het maatskappye van Britse, Kanadese en Australiese tonnels 22 afsonderlike mynskagte onder die Messines Ridge suksesvol gegrawe en gewapen, elk vol tienduisende pond ammonaal, 'n hoogs plofbare kombinasie van ammoniumnitraat en aluminiumpoeier.
'N Werkende plaas
Volgens die landgoed & rsquos -webwerf verdien meer as 200 mense uit die landgoed, insluitend wildbewaarders, tuiniers, boere, sowel as werkers van Sandringham & rsquos -saagmeule en sy appelsappers. Die landgoed lê 'n groot klem op herwinning, bewaring en bosbou, en is 'n toevlugsoord vir wild. Die koningsgesin doen ook baie moeite om plaaslike plase en klein ondernemings te ondersteun.
Die landgoed Sandringham is ook gebruik vir koninklike skietpartytjies. Op 'n stadium het koning Edward VII, wat van jag gehou het, beveel dat die horlosies 'n halfuur vroeër as GMT gestel moes word om die hoeveelheid daglig wat op jag was, te verhoog. Dit staan ​​bekend as Sandringham -tyd en word gehou van 1901 tot 1936, toe die horlosies deur King Edward VIII na GMT -tyd teruggestuur is.
In 1957 het koningin Elizabeth II ook haar eerste Kersboodskap op televisie uit Sandringham gegee, ter viering van die 25ste herdenking van haar oupa George V & rsquos se eerste koninklike Kersfeesuitsending via die radio. & ldquo Ek wens u almal, jonk en oud, waar u ook al is, al die plesier en plesier en die vrede van 'n baie gelukkige Kersfees toe, & rdquo het die jong koningin gesê. In die jare daarna het dit 'n tradisie geword dat die koningin op TV verskyn om die nasie 'n 'gelukkige Kersfees' te wens, soos hulle oorkant die dam sê.
Die Britse viering van Guy Fawkes -dag (5 November) sluit vuurwerke in, gemaskerde kinders wat 'n sent vir die ou smeek 'en die verbranding van klein samelewings.