GoWikipedia - Duikboot
Die duikboot USS Chicago (SSN 721) onder water langs die kus van Maleisië
Die Engelsman, William Bourn het in 1580 die eerste beskrywing van 'n duikboot gepubliseer. Die eerste werkende duikboot is in 1623 ontwerp vir koning Jakobus I van Engeland deur die Hollander Cornelius Drebbel. Volgens berigte was die duikboot 'n omgekeerde roeiboot met twaalf roeiers wat langs die Teemsrivier af gevaar het. Daar is egter geen aanvaarde verduidelikings van hoe die boot werklik gewerk het nie.
7 Duikbote in Suid-Afrika
Die eerste duikbote is aangedryf deur 'n kombinasie van diesel-/elektriese enjins. Wanneer die duikbote op die oppervlak van die see vaar het hy sy dieselenjin gebruik. Terselfdertyd het die dieselenjin ook 'n stel batterye gelaai. Wanneer die duikboot moes duik is die dieselenjin afgeskakel en die elektriese motor aangeskakel. Die duikboot se vermoë om lank onder water te bly is beperk deur twee faktore: die kapasiteit van die batterye en die hoeveelheid suurstof beskikbaar in die duikboot. In beide gevalle moes die duikboot opgaan na die oppervlakte sodra een van die faktore kritiek raak. Sodra die dieselenjin aangeskakel het, het dit ook suurstof in die duikboot ingesuig.
Die eerste kernaangedrewe duikboot was die Amerikaanse Nautilus wat op 21 Januarie 1954 te water gelaat is. Die Nautilus was toegerus met 'n hoëdrukwaterverkoelde reaktor. Die volgende kernaangedrewe duikboot was die Seawolf wat in 1957 te water gelaat is, en toegerus was met 'n vloeibare natrium verkoelbare reaktor. Dit was egter nie 'n groot sukses nie en was twee jaar later ook met 'n hoëdrukwaterverkoelde reaktor toegerus. Die Seawolf het egter 'n rekord opgestel deurdat dit vir sestig dae aaneen onder water was en in die tyd 13 000 seemyl afgelê het.
Die kernduikboot se vermoë om onder water te bly hang net van een faktor af: die uithouvermoë van die bemanning, dit wil sê hoe lank hulle voedsel hou en die mens se uithouvermoë in so 'n beperkte omgewing. Die duikboot het toerusting wat die lug suiwer hou.
Die volgende groot stap in kernaangedrewe duikbote was die traandruppelontwerp; die duikboot se voorkoms was meer spoelvormig soos dié van 'n vis en is spesifiek gebaseer op die voorkoms van die walvis. Die USS Albacore was 'n eksperimentele duikboot wat met dié vorm ontwerp is. Die Albacore was diesel aangedrewe maar het aanleiding gegee tot die Skipjack-klas duikbote. Alhoewel die hantering van die duikboot op die oppervlakte baie moeiliker was, kon die duikboot 'n groter spoed onder die water handhaaf van sowat 33 knope. Die vinnigste wat 'n tradisionele diesel-/elektriese duikboot in die 1950's onderwater kon vaar was 16 knope. Vandag word alle duikbote met die spoelvorm ontwerp.
Ongelukke van kernaangedrewe duikbote
Op 3 Oktober 1986 sink 'n Russiese duikboot oos van Bermuda. Die radioaktiewe plutonium het die seebodem vergiftig. Die wrak lê 5 000 m diep.
Kernduikbootontwikkeling in ander lande
Die Sowjetunie het hulle eerste kernduikbote in die loop van 1958 voltooi, die November klas. Die Verenigde Koninkryk het eers in 1963 oor 'n kernkragduikboot beskik nadat hulle kernaandryfreaktor van Amerika gekoop en dit in die Dreadnought geïnstalleer het. Op 15 September 1966 het Brittanje die HMS Resolution te water gelaat, die eerste duikboot wat geheel en al in Brittanje gebou is.
Wapenstelsels in duikbote
Die voordeel van missieldraende duikbote is dat hulle voortdurend rondbeweeg onder die water, byna nooit sigbaar is nie, selfs onder die Noordpool se ys kan skuil en letterlik uit enige plek in die oseaan missiele kan lanseer.
Sulke duikbote kan slegs met groot moeite opgespoor word. Jagterduikbote is spesiaal ontwerp en toegerus met sonar onderwateropsporingstoerusting vir die taak.
Duikbote in Suid-Afrika
Die Suid-Afrikaanse Vloot het gedurende die vroeë 1970's hulle eerste drie Daphne-klas-duikbote van Frankryk gekoop met diesel-/elektriese aandrywing.