Afrikaans: 'Nuwe Testament en Afrika kultuur' is 'n hermeneutiese studie wat onderneem om die effek van kultuur - beide in die wêreld van die leser en dié van die teks - op Bybel interpretasie te bepaal. Die navorsing verder poog om na te gaan in hoeverre 'n lees vanuit 'n Afrika kultuur kan lei tot beter verstaan van die teks teenoor dominante interpretasies vanuit Westerse perspektief. Om hierdie doelwitte te bereik, is die insigte toegepas op die interpretasie van enkele dele van die Eerste Brief aan die Korintiërs. Hierdie studie is geregverdig deur die lae profiel wat 'kultuur' tot onlangs in Bybel interpretasie geniet het en omdat Afrika kultuur beskou is as in teenstelling tot die Christelike geloof. Hoofstuk een bied ook 'n werksdefinisie van die kategorie 'kultuur' In die studie word aangetoon dat 'kultuur' in al haar kompleksiteit tot die wesentlike van die menslike bestaan hoort. Die mens is 'u produk van kultuur, en so ook spesifiek die skrywers van die Bybelboeke. Kultuur is aanwesig in die teks as 'n produk van kommunikasie en is in finale instansie ook operasioneel by die leser en sy/haar gehoor. Alle kommunikasie geskied in die raamwerk van kultuur. Elkeen wat die Bybel lees doen dit vanuit sy/haar bepaalde kultuur perspektief. Beide Paulus en die Christene van 1 Korintiërs was produkte van die Joodse en Grieks- Romeinse kultuur. Hoofstuk 2 bied 'n oorsig van die kategorie 'kultuur' in Nuwe Testament interpretasie. Dit lei tot die gevolgtrekking dat in die hermeneutiese verskuiwings en in die dinamiese geskiedenis van interpretasie 'kultuur' 'n kardinale rol speel en in werklikhied 'n veronderstelling van interpretasie is. Hierdie insigte is toegepas in hoofstuk 3 waar die aanwesigheid van kultuur by Paulus, sy gemeentes en briewe nagegaan en bevestig is. Die hele studie en interpretasie van die Pauliniese geskrifte is 'kultuur-vriendelik' en gebruik kultuur as middel tot kommunikasie. Hoofstuk 4 bied 'n oorsig van Afrika perspektiewe op I Korintiërs deur 'n aantal beginsels op enkele perikope toe te pas. Hierdie belangrike deel lei tot die gevolgtrekking van die studie in hoofstuk 5. Hierdie finale deel bied 'n aantal steIlinge wat die volgende insigte bied: - Die hermeneut ywer tevergeefs tensy hy/sy vertroud is met die kultuur in die gegewe teks. Gelykerwys moet die kultuur van die hermeneut erken en gekontroleer word sodat dit nie interpretasie domineer nie, anders kan dit 'n blote spel raak sonder enige resultate en impak. - Afrika kultuur kan beide bevorderlik of stremmend op interpretasie inwerk afhangende van die aard van die perikoop. Ten slotte: enersyds, kan ernstige aandag aan biede die kultuur in die teks en dié van die hermeneut en die korrekte verstaan van kultuur, lei tot 'n beter insig in die Bybelteks. Spesifiek by I Korintiërs kan dit lei tot 'n lewenskragtige en realistiese spiritualiteit wat kan bydra om die kerk nuwe stukrag te gee. Andersyds kan kultuur egter interpretasie negatief beinvloed en moet kultuur self 'bekeer' word. Anders gestel: Nuwe Testament interpretasie is ']1 proses waar beide inkulturasie en de-kulturasie kardinale komponente van die henneneutiese proses is. Die lees van 1 Korintiërs het hierdie aanname oortuigend aangetoon.