Verstik my die wals… - Parys Gazette
Liewe Persoon, Ek is bra versigtig vir drama (in enige vorm). En ja, ek weet: dit is ‘n vreemde bekentenis van ‘n oud-joernalis, gegewe die feit dat drama (en trauma) vir ‘n groot deel van my lewe ast’ware my brood en botter was. In die Namakwaland praat mense altoos van “fyntjies lopers“. Dit is nou…
Nou so sit ek die vakansie en televisie kyk saam met my hartsmense. Rustig. Ons eet springmielies en vergaap ons aan ‘n krismisfliek wat handel oor die wel en weë van ‘n dowe hond. Skielik steek ‘n tante van my haar arms in die lug. Die Gautenger in my se eerste gedagte was dat ons die slagoffers van ‘n roof gaan wees en dat sy haar hande in die lug hou as ‘n teken dat sy haar nie teen die booswigte sal verset nie. Toe nie (waaroor ons baie verlig was).
Toe dag ek sy probeer geesvang, jy weet, met die Mexican wave... maar die fliek was hopeloos te hartseer vir so iets. Dit is toe dat my Ma opspring. Die trane loop toe al oor die tante se gesig en ek besef sy is besig om te verstik. My Ma gee ‘n rughou wat John Cena soos ‘n liggewig laat lyk. Die tante hoes, haar oë so groot soos gholfballe. Ek sien dinge gaan vinnig nêrens en besluit om die Heimlich toe te pas.