Wat is die omgewingskoste van 'n brood
Geskryf deur Peter Horton, Universiteit van Sheffield
Wat het 'n stapelvoedsel soos brood te doen met aardverwarming? Om te begin om brood op 'n industriële skaal te maak, benodig jy kragtige maal- en kniemasjiene en 'n groot oond, verhit tot 230 ℃ of meer. Dit gebruik baie energie. Die meel, gis en sout moet ook verskeep word en uiteindelik word die klaarbroodjies by winkels afgelewer - almal in vragmotors wat deur petrol aangedryf word.
Maar dit maak nie die rekening van die meeste van die omgewingsimpakte van brood nie. In 'n nuwe 'n studie gepubliseer in die joernaal Nature Plants, kollegas en ek het gekyk na die hele toevoerketting van 'n gereelde brood - van saad tot toebroodjie, via meule en bakkery. Ons het bevind dat meer as die helfte van sy omgewingsimpak nie voortspruit uit voedselverwerking nie, maar van die produksie van die rou materiaal, die koringkorrel.
Kos veroorsaak ongeveer 'n derde van die totale broeikasgasvrystellings. Tog kan die voorraadkettings so kompleks wees dat dit moeilik is om te bepaal watter deel van die proses verantwoordelik is. En sonder hierdie inligting sal die bedryf of verbruikers nie weet wat om daaraan te doen nie. Dit is hoekom dit nuttig is om 'n uitzoom kyk na die hele proses.
Danksy 'n samewerking met 'n broodvervaardiger het ons akkurate "primêre" data vir elke stadium van hul besondere handelsmerk 800g-brood gehad. Ons het bevind dat ammoniumnitraatkunsmis alleen verantwoordelik is vir 43% van al die kweekhuisgasvrystellings, wat alle ander prosesse in die voorsieningsketting insluit, insluitend bak en frees. Hierdie uitstoot kom voort uit die groot hoeveelhede energie en natuurlike gas wat nodig is om kunsmis te produseer, en uit die stikstofoksied vrygestel wanneer dit in die grond afgebreek word.
Vir gewasse om groot en vinnig te groei, het hulle stikstof nodig, gewoonlik deur kunsmis. Dit is die sleutelbestanddeel van intensiewe landbou. Sonder kunsmis produseer ons minder kos of ons gebruik veel meer grond om dieselfde hoeveelheid te produseer, teen groter ekonomiese en omgewingskoste. Dit is die oplossing waar ons in is.
Ons kan die gebruik van kunsmis verminder deur die herwinning van landbou en menslike afval as mis, om die stikstof in dieselfde siklus te behou. Ons kan ook die beste van organiese boerdery benut deur byvoorbeeld 'groenmielies' of roterende gewasse te gebruik met peulgewasse wat stikstof in die grond vasstel. Presisie landbou kan gebruik word om slegs kunsmis toe te pas waar en wanneer dit nodig is, met behulp van nuwe sensortegnologieë insluitend darren Om die voedingsstatus van grond en plante te monitor.
En ons kan selfs nuwe variëteite gewasse ontwikkel wat in staat is om stikstof doeltreffend te gebruik deur byvoorbeeld swamme in die grond te gebruik of om grondmikrobes te kry om minder stikstofoksied vry te laat. Maar tegnologie is nie die enigste oplossing nie - ons kan ook ons ​​dieet verander. Spesiale vleis is 'n baie ondoeltreffende gebruik van stikstof, aangesien koeie of hoenders gebruik maak van energie en voedingstowwe om net lewendig te bly voordat hulle geslag word.
Graangewasse soos koring is 'n baie meer effektiewe manier om stikstofhoudende kunsmis in stikstof in voedselproteïen om te skakel. Studies toon duidelik dat lae vleis diëte ook goed vir die omgewing.
Daar is geen aansporing vir die mismest
Maar wie se verantwoordelikheid is dit om kunsmisgebruik te verminder? Na alles kan die vingers op die kunsmisvervaardiger, die boer of selfs die kleinhandelaars en verbruikers wat goedkoop brood vra, aangedui word.
Met goedere soos elektroniese of motorbande is daar 'n groeiende erkenning vir 'n idee van uitgebreide produsentverantwoordelikheid waar vervaardigers verantwoordelik gehou word vir die voortgesette impak van hul produkte, dikwels insluitende beskikking. Dit kan ook uitgebrei word na kunsmisstowwe.
Verbruikers kan meer betaal vir "groener brood" of druk druk om minder kunsmis te gebruik. Maar dinge kan verwarrend wees, aangesien mense gewoonlik heeltemal onbewus is van die omgewingsimpakte wat in die produkte wat hulle verbruik, beliggaam. Dit geld veral vir kos, waar die hoofoorwegings oor die mens se gesondheid of welsyn van diere val - nie uitstoot nie. Baie sal verbaas wees dat koringverbouing 'n groter omgewingsimpak het as bak of maling.
Dit beklemtoon een van die belangrikste konflikte in die voedselveiligheidsuitdaging. Die primêre doel van die landboubedryf is om geld te verdien, om nie volhoubare voedsel vir die hele wêreld te voorsien nie. Wins vir boere en kleinhandelaars staatmaak op hoogs produktiewe gewasse - wat baie relatief goedkoop kunsmis benodig. Die omgewingsimpak van hierdie kunsmis word egter nie binne die stelsel gekos nie en daar is tans geen werklike aansporings om dinge reg te stel nie.
Om sewe miljard mense regverdig en volhoubaar te voed, is dus nie net 'n kwessie van tegnologie nie, maar ook een van die politieke ekonomie. Ons benodig aansporings om minder kunsmis te gebruik - en ons kan met brood begin.
Peter Horton, Hoofnavorsingsadviseur, Grantham Sentrum vir Volhoubare Toekoms, Universiteit van Sheffield