Die tekste van die liede is in meeste gevalle gedigte wat hy geskryf het terwyl hy smoorverlief was en in dié tyd & konsertuitvoering van die klassieke indiese kunstenaar Shujaat Husein Khan bygewoon het. Volgens sy eie weergawe het hy nie ‘n woord van die Hindi teks begryp nie, maar wat hy aangevoel het was met verbasing bevestig deur `n Indiër vriendin wat saam met hom by die uitvoering was. Blykbaar het die gees van die musiek die woordinhoud so sterk weergegee dat selfs ‘n boerseun dit oor taalgrense heen kon verstaan.
“Die album is nie op aanvraag gemaak of omdat dit tyd was of omdat ek uiteindelk genoeg liede gehad het vir ’n album nie. Ek het vir hierdie album myself volle, onbeperkte vryheid van musiek en liriek gegun. Die tekste is dikwels in vrye vers of blote prosa geskryf, maar het tog hulle vorm kon vind in die reëlmatigheid van die ligte liedvorm. Chameleon verduidelik: “Die album is uit die hart geskryf en was ’n proses wat baie eerlikheid van my geverg het. Ek moes veral my persoonlike emosionele verdedigingslinies opskort. Dis ’n proses wat ’n mens broos en feilbaar maak, ’n proses wat jou hart oopstel vir die ontvangs van mooi dinge maar ook blootstel aan kneusing. Dit het ’n album geword waarin ek nie deur middel van artistieke oogverblindery my gevoelens verdoesel, verpak of met linte uitstal nie, sodat ek ten alle tye direk aanspreeklik vir my gevoelens gehou kan word. Die album is ’n hartsbelydenis waarin ek my emosioneel verootmoedig voor die ontsag van die liefde wat ek nie met my verstand kan verstaan nie.”