Die strukturalisme is die uitbreiding van strukturele taalteorie van Ferdinand de Saussure na verskeie ander dissiplines. Hierdie taalteorie het verklaar dat die betekenis van 'n woord nie bepaal word deur waarna dit na verwys nie, maar deur die hele taal self. Om 'n woord te verstaan, moet 'n mens die breër taal ondersoek en sien hoe hierdie element daarin pas. De Saussure dink taal, en meer konkreet 'n woord, wat uit twee elemente bestaan: betekenisvollheid en betekenis. Wat De Saussure die betekenisvollheid noem, is die werklike gerealiseerde teken (naamlik die letters op die papier of die klank). Die betekenis is die verstandelike konsep waarna die betekenis geewer verwys. Die betekenis van die teken moet onderskei word van die eksterne verwysing. Hy is gekant teen die klassieke siening dat die betekenis van 'n woord slegs deur die buite-talige voorwerp wat dit sou verwys, bepaal word en stel 'n alternatiewe interpretasie voor. Die betekenis is die verstandelike konsep waarna die persoon wat betekenis gee verwys. Die betekenis van die teken moet onderskei word van die eksterne verwysing. Hy is gekant teen die klassieke siening dat die betekenis van 'n woord slegs deur die buite-talige voorwerp wat dit sou verwys, bepaal word en stel 'n alternatiewe interpretasie voor. Dit is nie vir De Saussure om dinge in die wêreld te doen nie, maar die konsepte wat in taal voorkom. Volgens De Saussure word die betekenis van 'n woord slegs deur die ander betekenisgewers in die stelsel self bepaal. Die betekenisgewer en betekenis vorm saam as 'n teken-eenheid die basiese element van sy taalkunde. Hy sien hierdie twee dele van die teken as die twee kante van 'n vel papier. Verdere bydraes tot hierdie teorie is gemaak deur Louis Hjelmslev, Roman Jakobson en André Martinet.
Strukturalisme en die onderwerpWysig
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Strukturalisme&oldid=2061916"
Last edited on 27 Oktober 2019, at 13:41