Opmerklik is Hilda se antwoord wanneer René haar in bg. onderhoud as “psigoloog-digter” en haar bundel as ‘n moontlike “monoloog” en “poëtiese dagboek” omskryf. Intertekstuele verwysings na D.J. Opperman se “Hooggeëerdes” en “Seremonie van die naelstring” uit Komas uit ’n bamboesstok (1979), Antjie Krog se “Ma” (1970) asook Roswitha Geggus se studie getiteld Die wit in die poësie (1961) kom in die gedig voor. In verskillende stadiums in my lewe is daar verskillende dele van die boek wat my aangryp. Tans is dit die hoofstuk waar sy met die hertogin se baba te doen kry: As ek werklik net een moet uitsonder, sal dit N.P. van Wyk Louw se “Jy’t weggegaan” wees, omdat daar met net agt reëls ŉ ewigheid se dinge gesê (en nie-gesê) word: ek leer van pyngedigte. souttrane wat woorde laat plons. vir iemand anders om te lees. Hierdie konfrontasie sal na die verdelging van die antichristelike magte lei (Op. 19:19-21).