Wat’n boudel man, stoa ik d’r beetje te dagdreumen, wor ik inains opschrikt, deur roare woord’n van moeke van ain van de jeugdspeulers, ‘k was geliek wakk’r. ’T mens har woord’n, van ain vrouwluuonderdoul, waist wel, waor kiender oet komm’n, zo ain boudel wast bie Troapel, de waar’n gain laiders bie de deejunioorn, deetwei en deedrei. ‘K mos mie bedappern, wat will’n zukke mens’n toch, asof ze veur ’t op roap’n, duch et zulf wief dach ik, moar ‘kwas verstaandiger as ’t mens en bin moar vot loop’n. Kört om, de olluu mot’n er ook meer aan doun, die jonge kiender die kinn toch nait allein op pad, zo dat wol’k eev’n kwiet.
Veurige keer ha’k et over die kantiene, nou schiert mooi op man. ’T Is aal rood en zwaart, ik denk da’k bie de opening moar in ’t rood zwaart mot komm’n, aans valst boet’n de boot volgens mie, of is er gain opening? Sol d’r ook rood/zwaart bier weez’n?
Hest ’t zain, die aine van’t bestuur, dei in ’t zaikenhoes in Winschoot’n waarkt, hij het altied zoo’n joagersjassie aan, het zien vingers brook’n, wol eev’n ain aanhangertje verzett’n, het zeker ain kantoorboantje, binn’n niks gewoon, de heule tied beetje mit ’n penne speule’n, mot’n ze zwoar till’n, heb’n ze geliek wat. Zien gips kleurt mooi bie zien jassie, ook zoo’n joagerskleurtje.
Veurige keer had ik ‘et over ain schijtsregter in miem kollum, dei nait oet zien cirkel kon komm’n, nou heurde ik dat wie ook over nog aine beschikk’n, kin wel schier fluit’n, moar doar is ook weer wat mit. Ain van onze leed’n vertol mie, dat hij als echte Rötterdammer en van Koenmoelijn zien ploug, overstapt was noar, die aandere ploug oet de eredivisie, Ekselsijor, waist woarom, dei hebb’n meer puunt’n, kinne tog zeg’n dat Rötterdam mit dut, ongeleuveliek die westerlingen.
Bin ik afgeloop’n zundag, bie teerste aan’t kiek’n, denk wat is dei Braien dik word’n en groot, bleek het Braien helemoal nait te wees’n. Wat denk joe wel dr in’t doel ston, Jan Penning, nee, Worrelboertje, nee, die groote van die kommies van doeaane zien zeun, Roy Gerding, joa man.
Hei dee’t wel schier, struukelde af en tou, doch dat hai kon voetball’n als verdediger, har aal verzeurging neudig, hij had niks volgens mie heur, moar wel twei doepunt’n extra om oor’n. Moar toch hij het teerste mooi eev’n holp’n, Loekie was d’r bliede mit. Hou veul joar die Roy is?, kwait nait, zeker al teeg’n de vieftug.
Nou luu, binn’nkört weer meer, Snoukie