Michele Cascella Post-impressionistiese skilder - Post-Impressionisme Kunsbeweging - 2021
Michele Cascella | Post-impressionistiese skilder
Michele Cascella (1892-1989) is gebore in Ortona a Mare (Provinsie Chieti), in die Abruzzo-streek van Italië op 7 September 1892. Hy was die tweede van 7 kinders (3 seuns en 4 meisies). Michele se pa, Basilio Cascella, is ook in 1860 in Ortona gebore, soos sy oupa, Francesco Paolo Cascella, wat 'n maat vir vroue was. Michele se ma, Concetta Palmerio, was van Guardiagrele, die dogter van 'n baie gewilde veearts in die omgewing. Michele se pa was sy eerste en mees invloedryke onderwyser. Basilio was 'n skilder, graveur, keramikus, lithograaf en illustreerder. Voordat Michele gebore is, het hy in Napels, Milaan, Turyn, Venesië, Londen en Palermo gewoon en gewerk. In 1895 het Basilio die gesin van Ortona na Corso Manthone in Pescara verplaas teenoor Gabriele d'Annunzio se huis. Die stadsraad van Pescara het Basilio 'n stuk grond gegee om 'n chromolitiese laboratorium en kunsateljee te bou.
Hierdie gebou vandag is die webwerf van die Museo Civico "Basilio Cascella"Dit bevat meer as 500 werke wat tot drie generasies van die Cascella-familie behoort. Die meeste van die werke is Basilio's, die ander is van sy seuns Tommaso, Michele en Gioacchino en die twee seuns van Tommaso, Andrea en Pietro, wat bekend geword het. beeldhouers. In 1899 het Basilio begin met die publikasie van die tydskrif L'illustrazione abruzzese, dan L'illustrazione meridionale en uiteindelik La Grande Illustrazione. Onder die medewerkers van hierdie publikasies was enkele van die belangrikste literêre figure van die tye, soos Gabriele d'Annunzio 🎨, Luigi Pirandello, Umberto Saba, Gennaro Finamore, Filippo Tommaso Marinetti, Sibilla Aleramo, Matilde Serao, Grazia Deledda, Ada Negri, Guido Gozzano en Giovanni Pascoli.
Michele het moeite met die laerskool voltooi en sy onderwyser het gesê sy kop was altyd in die wolke. Die volgende jaar, nadat sy kunsonderwyser hom voor die klas verneder het, het hy heeltemal die skool verlaat. Sy ma, wat baie godsdienstig was, wou hê dat hy 'n kerklike loopbaan moes volg, maar sy vader, wat sosialisties en baie antireligieus was, wou hê dat hy 'n kunstenaar sou word. Homself. Michele het in sy vader se chromolithografiese laboratorium in Pescara begin werk. . Basilio het Michele aan die werk gegooi om die agtergrond van die ontwerpe op die litografiese klip te vul, met die swart grafiese ink, Lorilleux.Michele sou dikwels die sterwiele wiel van sy pa se pers verander en betrokke was by die verskillende litografiese prosesse van oordragte en bewyse. Intussen het Basilio die tekeninge van die meesters van Michele gekopieer (Leonardo, Pisanello, Botticelli en Donatello) of vereenvoudigings van groot monde en neuse wat Basilio spesifiek voorberei het vir Michele om oor en oor te oefen. Michele was baie trots en was gelukkig om vir sy pa te werk en hy het baie vertroud geraak met die gereedskap van die handel. Basilio was nie in staat om van die natuur baie goed te verf nie. Om hierdie gebrek aan vermoë te vergoed, het hy sy seuns geleer. van die begin af aan die werk in die oop lug, van die ware, om te sien, te verstaan ​​en die taal van die natuur te interpreteer.
Binnekort sal Basilio Michele en Tommaso alleen stuur, te voet, tot by die oewer van die Pescara-rivier en die omliggende heuwels of met die afrigter na die Majella om die omgewing van naby af te studeer. Hulle het net hul bokse pastelle, 'n bietjie brood en 'n caciocavallo gebring (kaas), sodat hulle die hele dag kan bly om te verf.
Toe Basilio voel sy seuns was gereed om hul werk te wys, het hy sy rol verskuif van winkelmeester tot organiseerder en promotor van hul kuns. Michele was nou uit die skool en werk vir amper 5 jaar by sy pa. Hulle eerste vertoning is in 1907 in Milaan by die Famiglia Artistica in Via San Raffaele gehou, ver van hul provinsiale kulturele perke. Basilio wou Michele en Tommaso blootstel aan 'n meer stimulerende omgewing, ryker met aktiwiteit en moontlikhede. Daar was praat van "Enfants prodiges"Michele was net 15 jaar oud. Michael verkoop sy eerste skildery in 1908 en het sy eerste vertoning in Parys die volgende jaar. Sy tegniek het hoofsaaklik in die gebruik van pastelle bestaan.
In 1910 begin Michele die kulturele kringe van Milaan, waar hy vriende geword het met die digter Clemente Rebora, sowel as die filosoof Antonio Banfi en die skrywer Sibilla Aleramo, wat op sy beurt hom bekend gemaak het aan Filippo Tommaso Marinetti, Umberto Boccioni en Margherita Sarfatti. Giorgio de Chirico🎨 het ook 'n vriend van sy geword. Michele het die pastel La Casa Blu aan die Biënnale van Venesië aangebied sonder sukses.
Kort daarna het Eduardo de Filippo, die groot teateraktor, komediant en regisseur, dit gekoop. In 1912 het Michele se pa 'n ander ateljee in Milaan op Viale Monza # 26 geopen. Die meeste van die gesin het in Pescara gebly. Basilio het illustrasies gemaak vir 'n tydskrif Nature and Art vir die Antonio Vallardi Publishing House.
Teen 1914 het Michele 'n verhouding met Sibilla Aleramo gehad, wat 16 jaar ouer was as wat hy was. Sy was 38 toe. Hy was 22. Hy het haar ontmoet terwyl hy op sy pa se tydskrif gewerk het Ek illustreer abruzzese, waaraan hy tekeninge en grafiese illustrasies bygedra het. In 1915 aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog is Italiaanse veldtog Michele gemobiliseer en na die voorste in Trentino gestuur, maar hy het nie ophou skilder nie. Trouens, generaal Enrico Caviglia, sy bevelvoerder, het hom die werk gegee om die lewe van die soldate aan die voorkant te teken. Een aand, by die hoofkwartier in Chiut Zuin het twee buitelandse woestyns aangekom, 'n beampte en 'n eenvoudige soldaat. Hulle was Russies. Die maan kom agter hulle aan, toe hulle aankom, was hulle beide 'n onwerklike liggeel kleur soos hooi, van kop tot tone.
Hy het 'n klein tekening gemaak en by sy terugkeer na Pescara het hy 'n klein stukjie getiteld The Russian Soldiers, 1915, geskilder. Sommige van hierdie tonele van militêre lewe aan die voorkant word vandag bewaar in die Museum van die Risorgimento in Milaan.
In 1917 het Basilio met sy seuns na Rapino vertrek waar hy hom aan keramiek toegewy het.
In 1919 het Michele na Milaan vertrek waar hy 'n woonstel gedeel het met sy vriend en inspirasie, die digter Clemente Rebora in Via Tadino, # 8. Michele het homself gewy aan gravure en keramiek, wat later terugkeer na olie- en waterverfskildery.
In 1923 voltooi Michele 'n waterverf van 'n fontein in 'n Piazza in Palermo, toe hy hoor dat 'n ouer vrou na haar vriend draai en sê: "Kyk wat hy moet doen om te eet, arme ou!"In 1924 het Carlo Carrà🎨, wat 'n groot ondersteuner van die primitivisme in Michele se skilderye was, goeie beoordelings aan hom gegee. In dieselfde jaar het Michele vir die eerste keer drie waterverf op die Venesiëse Biënnale uitgestal en een van hulle, Mattutino, is gekoop. deur koning Victor Emmanuel. Van daardie jaar tot 1942 het Michele byna al die uitstallings van Venice-Biennale deelgeneem, behalwe vir 1938.
In 1928 het Michele sy eerste reis na Parys gemaak, alhoewel hy al verskeie uitstallings daar gehad het en hy het in Brussel uitgestal. Michele beskou Parys as sy tweede huis van toe af. Die lewe daar het hom aan sekere dele van Italië herinner.
In 1931 het Michele saam met sy pa aan die eerste Rome-Quadriennale deelgeneem en tot 1951 by al die Quadriennales deelgeneem. In April het Michele 28 skilderye by die Bastford-galery in Londen uitgestal en hy ontmoet die argitek Alfred C. Bossom wat drie gekoop het. skilderye.
Hy het dan die waterverf geskenk. Die ingang van die dorp, na die Victoria- en Albert-museum. Nog dieselfde jaar het Michele by die Toison d'Or-galery in Brussel uitgestal en in Junie het die Belgiese Minister van Wetenskap en Kuns verklaar dat hy sy skildery, aand by Montecatini, verwerf het. In 1933 het die direkteur van die Corriere della Sera, Aldo Borelli, het Michele genooi om saam met 'n reeks sketse van belangrike Italiaanse plekke op die koerant te werk. Byna elke dag het die koerant een van sy tekeninge gepubliseer.
Na Michele se militêre ervaring het pen- en inksketse sy gunsteling metode van uitdrukking geword.
Op 4 Junie 1933, deur sy pa gestoot en met spesiale bedeling van 'n vriend, kon Michele die kanoniseringseremonie van Andrew Fournet in St. Peter's Basilica verf. Alhoewel Michele aanvanklik gedink het hierdie skildery was 'n flop, het Antonio Maraini (Dacia Maraini se oupa), destyds sekretaris van die Venesië-Biënnale, het dit die volgende jaar prominent vertoon.
Die Italiaanse koning, Victor Emanuel, wou dit koop, maar Michele het vir daardie tyd 'n baie hoë prys daarop gesit. Die koninklike familie het net die helfte van wat Michele gevra het, wat Michele geweier het weens 'n oormaat van trots.
Later betreur hy dit, want hy kon nie 'n koper daarvoor vind nie. In 1934 het Michele 'n paar maande na Libië gegaan en kort daarna het Michele 'n kommissie van Maria-José, Prinses van Piemonte, ontvang vir 'n reeks skilderye wat toegewy is aan die suidelike Italiaanse provinsies. Sy het hom reisinstruksies van Amalfi na Sila gegee. Die Civic Gallery of Modern Art in Turyn het sy Sera 'n Montecatini Alto verkry. In 1937 wou Stefano Benni, destydse minister van vervoer, Michele die muurversiering vir die nuwe maritieme stasie Messina doen. Michele het gedink sy pa sal beter geskik wees vir hierdie werk, maar het uiteindelik dit aanvaar.
Hy het net ingestem om die skets te doen en het sy pa en broer, Tommaso, die werklike uitvoering gedoen. Hy het ook die goue medalje by die Universele Exposisie in Parys gewen.
Op die Permanente in Milaan het Michele Roma, die sport-esultanza, uitgestal, geïnspireer deur die bokswedstryd Primo Carnera-Paulino Uzcudun van 1933 in Rome se Piazza di Spagna in die teenwoordigheid van Benito Mussolini. In 1938 het Michele die ontwerpe vir die première van Licinio Refice se opera gemaak. Margherita da Cortona, by La Scala. Hy het toe in Portofino begin woon, wat die inspirasie vir baie van sy latere werke geword het. In 1942 het Michele 'n kamer by die Biënnale van Venesië, sy laaste jaar daar, en hy het werke op versoek van die ministers van die vloot uitgestal en van die Lugmag.
In 1955 het Michele die kostuums vir La moglie saggia deur Carlo Goldoni ontwerp, onder die leiding van Carlo Lari by die Sant'Erasmo-teater. Die Franse staat het die waterverf Piazzola di Padova gekoop en Michele se geboortestad Ortona a Mare het vir hom en sy broers 'n goue medalje gegee en 'n feestelike uitstalling gehou. In Oktober 1959 het Michele sy eerste reis na die VSA, na New York, gemaak. Van toe af sou hy die helfte van die jaar deurbring in Palo Alto, Kalifornië, waar Isabel Lane sy agent geword het en al sy vertonings gereël het. Later was Michele verteenwoordig deur die Juarez-galery in Los Angeles. In 1965 het Michele in Ortona 'n skildery aan die apostel San Tommaso toegewy, wie se oorblyfsels daar in die katedraal bewaar is en dit aan die destydse burgemeester gegee het, wat op sy beurt geskenk het. die skildery aan sy heiligheid Paolo VI.In 1967 het Michele vir die vakansie na Hawaii gereis. Michele se broer, Tommaso, het in 1968 in Pescara gesterf en die daaropvolgende jaar het Garzanti Forza zio Mec, 'n kort outobiografie, geskryf deur Michele, terwyl hy in die VSA van 1969 was. Michele het baie van sy tyd op die platteland van Colle Val d'Elsa (provinsie Siena) saam met sy tweede vrou, Isabel Lane Cascella. Hy het gedurende hierdie tydperk baie Toskaanse provinsies geverf.
In 1972 het die gemeente Milaan Michele 'n goue medalje van verdienste gegee. In 1975 in Pescara is die Museo Basilio Cascella geopen in die oorspronklike ligging van Michele se litografiese vestiging, met werke van Basilio, sy seuns en kleinseuns. Gedurende dieselfde jaar het Portofino Michele 'n ere-burger gemaak.
In 1977 het die stad Ortona die Pinacoteca Comunale toegewy aan Michele, wat sowat 50 van sy skilderye vertoon. In 1980 het die gemeente Milaan Michele die medalje van verdienste gegee. Michele is dood op Dinsdag 31 Augustus 1989 op 97-jarige ouderdom Milaan en is in Ortona begrawe. In 2003 het Michele verskyn in die kollektiewe uitstalling, De Chirico🎨 et la peinture Italie de l'entre-deux guerres (De Chirico🎨 en Italiaanse Skilderkuns van die Interwar-tydperk) by die Musee de Lodeve.Michele Cascella was 'n baie aangename en menslike mens, sowel as 'n vaste werker. Die tegnieke wat Michele gebruik het, was blomme, portrette en landskappe van Abruzzi, plekke in Italië, Portofino, Parys, Londen, New York, Kalifornië, Mexiko, Hawaii, Toscane. Michele self het gesê dat Henry Rousseau en Picasso ı die grootste invloed op die kunswêreld gehad het, terwyl Van Gogh🎨, Utrillo en Raoul Dufy die meeste van sy eie werk beïnvloed het. / © Rehs Galleries, Inc.
da Marina GarbesiRoma. Dit is die eerste keer dat jy in die biblioteek is, en dit is die grootste deel van die wêreld se grootste optrede: centinaia di quadri, acquerelli, disegni e incisione di uno dei grandi vecchi della pittura italiana, Michele Cascella, classe 1892. Dit is 'n wonderlike lang tyd, unita ad un ' Attività frenetica, aveva suggerito agli addetti ai lavori del mondo dell'arte un paragone con Tizianoo che, kom Cascella, aveva passato la soglia dei novant 'anni ancora col pennello in mano. Michele Cascella, 'n Italiaanse tydskrif in 'n paesino in die provinsie Chieti, Ortona a Mareduif è stato sepolto), nel cuore dell'Abruzzo, la regione dei waarde pascoli cantati die D'Annunzio🎨.Figlio d'arte, wat die eerste keer in die eerste plek is, veral in Basilio, Pittore, incisore e ceramista, Oltre che proprietario di uno stabilimento cromolitografico. Insieme kol fratello Tommaso, Michele passa la sua infanzia n dipingere dal vero: campi, alberi, fiori. Nel 1907, 'n soli quindici anni, die beste van die grootste, 'n Tommaso, 'n Milano: 'n gesamentlike kersfees, 'n salutato en 'n groot verskeidenheid, soos 'n illustrasie van die Domenica del Corriere. Dit is 'n goeie voorbeeld van Michele al Salon d ' Automne di Parigi, dove presenta alcune opere. In die tweede kwartaal het ek die eerste ontmoeting met die Milano-skouspelagtige futuris: Sibilla Aleramo gee die Boccioni, Diventa Amico di Rebora, Incontra Marinetti. Scoppia la guerra: Cascella, semper con tavolozza e pennelli, parte per il fronte, a Schio, nel vicentino.Chiède di poter disegnare i soldati, le trincee, en sal dit toelaat. Alle fyn deel van die Romeinse, Romeinse en Romeinse geskiedenis. Die Chirico, Savinio, Carrà, Die Pisis, Anton Giulio Bragaglia en die organiseerders van die meeste van hulle is via Condotti.Dagli anni Venti in poi, la Carriera di Cascella prende avvio: nel 26 partecipa alla Biennale di Venezia, poi espone a Bruxelles, Parigi, Londra; nel 33 pubblica una serie di disegni per il Corriere della Sera, 'n Cinque anni dopo comincia, 'n gereelde Portofino, 'n duidelike poësie en 'n vinnige deel van die spel. Una pittura vitala, gioiosa, che ritrae la semplicità della natura, affondando le sue radici nell'arte abruzzese di fine Ottocento, quella di Francesco Michetti. Negli anni Sessanta pas alcune stagioni in Amerika, wat in Italië is: nel frattempo scrivono di lui Indro Montanelli, Leonardo Borgese, Paolo Volponi, Dino Buzzati, Alberico Sala.
Incurante del trascorrere degli anni, continua n dipingere con gioia, a esporre i grandi mazzi di fiori variopinti, ek paesaggi campestri, sicuro, incrollabile, senza abbandonare mai la tradizione, il mondo in cui era nato e aveva vissuto.I pini di Portofino, Ek het die Abruzzo, die kampus in Grano, die Marine, ek is in die dorp. Un linguaggio semplice, chiaro, comprensibile.Ma soprattutto, suo!