Op die foto, van links na regs, sing Charles Neblett, Bernice Johnson, Cordell Reagon en Rutha Harris saam in 1963. (Krediet: Joe Alper / Library of Congress)
Terwyl “vryheidsliedjies” die sleutel was om motivering en vertroosting te gee aan diegene wat veg vir gelyke regte in die Civil Rights Movement, kan musiek volgens swart navorsing ook daartoe bygedra het om swart vroue te lei wanneer formele leierskapsposisies nie beskikbaar was nie.
Toe Nina Simone in 1964 “Mississippi Goddam” uitbrei, gee sy stem aan baie mense wat veg vir gelyke regte tydens die Civil Rights Movement. Die lirieke het nie weggehou van die woede en frustrasie wat baie mense gevoel het nie.
AnneMarie Mingo, assistent-professor in Afro-Amerikaanse studies en vroue-, geslags- en seksualiteitstudies aan Penn State, sê vroue word dikwels formele poste as predikers of ander gemeenskapsleiers geweier, en hulle moet ander maniere vind om openbare invloed uit te oefen.
"Om ander in sang te lei, het hierdie vroue ruimte gegee waar hulle gereeld magte en leiersposisies verbied het," sê Mingo. 'Maar deur middel van sang kon hulle die beweging en voeding gee aan diegene wat veg vir gelyke regte. Hulle kon liedjies improviseer en vorm in wat hulle wou sê. ”
Vir die studie, wat in die joernaal verskyn Swart teologie, Mingo het 'n onderhoud met meer as 40 vroue gevoer wat deurgebring en aan die Civil Rights Movement deelgeneem het. Sy het die vroue by vier Amerikaanse kerke gewerf: Ebenezer Baptist Church en Big Bethel AME Church, albei in Atlanta, Georgia; en Abyssinian Baptist Church en First AME Church Bethel, albei in Harlem, New York.
Mingo sê dit was belangrik vir die vroue om aan die studie deel te neem, omdat selfs die kerklike predikante nie geweet het dat die vrouens aan die Civil Rights Movement deelgeneem het nie. Een vrou is byvoorbeeld verskeie kere in Atlanta gearresteer met Martin Luther King jr. Wat niemand uit haar kerk geken het nie.
Om hierdie mondelinge geskiedenis te leer, is volgens Mingo belangrik om hierdie stukke geskiedenis wat anders vergeet kan word, te vind en te dokumenteer.
“Ek wou leer wat vroue die krag gegee het om dag na dag uit te gaan en te protesteer en al die dinge wat hulle waag, te waag,” sê Mingo. 'En een van die dinge was hul begrip van God, en die manier waarop hulle daardie begrip of teologie geartikuleer het, was nie deur na 'n kweekskool toe te gaan en 'n lang verhandeling te skryf nie, maar deur die lirieke te sing en strategies toe te voeg of om te verander in liedjies. "
Nadat hy die damesverhale gehoor het, merk Mingo die liedjies op wat herhaaldelik na vore gekom het as 'n invloedryke tydperk. Sy het daarna met historiese bronne verdere navorsing gedoen om inligting te verifieer. Sy het byvoorbeeld argiefopnames van vryheidsliedere wat in massavergaderings gesing is, gebruik en dit vergelyk met gepubliseerde liedjies om te sien hoe die lirieke oor tyd verander het.
Een van die liedjies wat baie resoneer met die deelnemers aan die studie, was 'Ain't Gonna Let Nobody Turn Me' Round. '' N Spirituele oorsprong in die 1920's of vroeër, is die lied se lirieke tydens die Civil Rights Movement verander om die stryd van die tyd.
Verskeie weergawes bevat lirieke soos: "Sal nie toelaat dat segregasie my laat omdraai nie," "sal nie toelaat dat rassisme my laat omdraai nie", en "sal Bull Connor my nie laat draai nie", onder andere weergawes .
'Ek het besef dat dit wat hulle met musiek doen, oortree was,' sê Mingo. 'Hulle het dit toegelaat om nuwe ruimtes vir hulle oop te maak, veral as vroue en jong mense. Hulle kan musiek gebruik as 'n manier om hul eie pyn, hul eie bekommernisse, hul eie vrae, hul eie politieke uitsprake en kritiek te artikuleer. Musiek het die beweging gedemokratiseer op maniere waarop ander dinge nie kon doen nie. ”
Ander gewilde liedjies uit die era was “Ons sal oorwin,” “God sal met U wees totdat ons weer ontmoet,” “Loop saam met my, Here,” en “Sê dit hard - ek is swart en ek is trots.”
Mingo sê die gebruik van liedjies as 'n vorm van weerstand is vandag nog lewendig en goed, en die liedjies wat tydens die Civil Rights Movement gewild was, word weer aangepas en gevorm om by die huidige stryd te pas. Byvoorbeeld, die liedjie “Aan watter kant is jy?” Ontstaan ​​tydens die vakbondbeweging in die 1930's, is tydens die Civil Rights Movement verander en aangepas en is onlangs weer opgedateer met nuwe lirieke.
Boonop sê Mingo dat die populariteit van die swart kerk by jongmense blykbaar verswak, en kunstenaars soos Beyoncé, Janelle Monáe en Kendrick Lamar, onder andere, “neem die rol van die prediker en profeet aan deur waarheid tot mag uit die verhoog of via sosiale media. ”
Hedendaagse liedjies wat Mingo noem, is 'Alright' van Kendrick Lamar, 'Be Free' van J. Cole en 'Freedom' van Beyoncé.
Mingo sê dat sy hoop dat haar navorsing 'n voorbeeld kan wees van hoe teologie in die alledaagse lewens van mense geopenbaar kan word, omdat hulle kuns gebruik om sin te maak van hul wêreld deur God.
"Kommunikasie deur middel van sang gee 'n breër toegang tot hierdie gedagtes en oortuigings as tradisionele teologiese of etiese tekste, omdat u filosofieë in toeganklike taal in musiek moet plaas, anders werk dit nie," sê Mingo.
'Dit gaan daaroor om maniere te vind waarop ons kreatief kan artikuleer wat ons voel, verlang, hoop en selfs kritiek lewer. Dit kan alles deur musiek gebeur. Dit kan mense bymekaar bring soos ander dinge nie kan doen nie. '
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > Kultuurverskille > Ons Planetêre Reis: Van Katastrofobie tot Geestelike Ontwaking