Castelo de Almourol - Inligting
Almourol -kasteel is gebou in die 12de eeu, op 'n eilandjie in die middel van die Taagrivier, as deel van die verdedigingslinie wat die Tempeliers tydens die Portugese Reconquista gehou het.
Alhoewel die plek van die Almourol -kasteel sedert ten minste die Romeinse tyd as versterking gebruik is, is die kasteel wat vandag staan, hoofsaaklik gebou onder die Tempeliers, wat in 1171 nC begin bou het. Daaropvolgende opgrawings op die terrein het bewyse gevind van hierdie vroeëre Romeinse besetting, insluitend die fondamente van die Romeinse struktuur wat hier gebou is.
Na die ontbinding van die Tempeliersorde in 1312 na Christus, is die kasteel grootliks laat vaar, veral omdat die militêre situasie in die gebied verander het, wat beteken dat Almourol -kasteel nie meer van kritieke strategiese belang was nie.
Eers in die Romantiese beweging van die 19de eeu het die kasteel weer ondersoek ingestel, en dit is in hierdie tyd grootliks herstel. Verdere herstelwerk het in die middel van die 20ste eeu plaasgevind.
Vandag het die kasteel se kenmerkende ligging en Templar -argitektuur daartoe gelei dat Almourol 'n gewilde trekpleister geword het en 'n bekende simbool van die herowering. Dit is dus geen wonder dat dit een van ons keuses is vir die top tien besoekersattraksies van Portugal nie.
Bydra deur nmac
O Castelo de Almourol localiza-se na freguesia de Praia do Ribatejo, concelho de Vila Nova da Barquinha, distrito de Santarém, região do Centro (Região das Beiras), em Portugal, embora a sua localização seja frequentemente atribuída a Tancos, visto ser a vila mais perto onde se vislumbra melhor.
Erguido num afloramento de granito a 18 metros acima do nível das águas, numa pequena ilha de 310 metros de comprimento por 75 metros de largura, no médio curso do rio Tejo, um pouco abaixo da sua confluência com o rio Zêzere, à época da Recon integrava en chamada Linha do Tejo, atual Região de Turismo dos Templários. Dit is 'n voorbeeld van 'n verteenwoordigende organisasie van die militêre daad, die ewekansige simultaneamente van die reino de Portugal en 'n Ordem dos Templários, associação que lhe reforça a aura de mistério e romantismo.
As 'n ekstinção da Ordem do Templo o castelo de Almourol 'n integrale of património da Ordem de Cristo (que foi a sucessora em Portugal da Ordem dos Templários).
Daar word vermoed dat die kasteel eers 'n voor-Romeinse Lusitaniër en daarna 'n Romeinse fort was, voordat dit later deur die More beset is.
Almourol is in 1129 deur Christelike ridders geneem en gegee aan Gualdim Pais, die leier van die Tempeliers in Portugal, wat ook die ewe skouspelagtige Convento de Cristo in die nabygeleë Tomar gebou het.
Met die vereniging van Portugal en die einde van die Moslem -hegemonie, het die kasteel in onbruik geraak en verval totdat dit in die 19de eeu ontdek is.
Die kasteel is daarna aansienlik gerestoureer in die 1940's en 1950's.
Dit bestaan ​​nou uit 'n drieverdiepinghuis en omliggende mure met kantele, afskortings en torings, 18 meter bo die rivier op 'n houtagtige eiland. In die nabygeleë stad Barquinha in die weste, binne die Centro Cultural de Vila Nova da Barquinha, is die Centro de Interpretação Templário met inligting in Engels en Portugees oor die geskiedenis van die kasteel en die Tempeliers. Muurpanele, video, mannequins in kettingpos en werklike voorwerpe uit die tydperk help besoekers om die tydsgees te verstaan.
Die enigste manier om die kasteel te bereik, is per boot, gewoonlik vanaf die dorpie Tancos of net oorkant die kasteel aan die noordelike oewer van die rivier.
Daar is 'n wonderlike uitsig vanaf die kasteel oor die rivier die Taag en die omliggende platteland.
2. Castelo de Marv ão, Marv ão
Castelo de Marv ão, Marv ão
Die uitgestrekte Alentejo -streek van Portugal is besaai met wonderlike kastele, maar min vergelyk met die geïsoleerde prag van Marv ão. In werklikheid 'n uitbreiding van die rustige middeleeuse gehuggie, hoog in die afgeleë Serra de S ão Mamede, kyk die goed bewaarde kasteel oor 'n uitgestrekte leë vlaktes na Spanje. Dit is inderdaad in die laat 13de eeu as 'n grensvesting gebou oor bestaande Moorse fondamente om Spaanse invalle af te weer.
Om die kasteel te besoek, verg 'n lang, kronkelende rit tot bo -op 'n granietplatorand, waar Marv ão 861 meter bo seespieël lê. Die mure uit die 14de eeu is merkwaardig onbeskadig, net soos die latere 17de-eeuse steunpunte. Die kranse sluit 'n kasteel en 'n indrukwekkende cisterna in, steeds vol water.
In die lente borduur die bome wat die grasperk van die sparretjie delikate amandelbloeisels. Die enigste ander afleiding is die dorpie self, die versameling klein, witgekalkte huisies wat oor geplaveide paaie hurk wat oënskynlik vasgevang is in 'n skeef van 600 jaar. Die mees onvergeetlike aspek is egter die skouspelagtige rustige landskap en al die geskiedenis wat dit oproep. Die sensasie is eenvoudig verleidelik.
Die kasteel van Almourol word beskou as die mooiste kasteel van Portugal! Almourol -kasteel, geleë op 'n klein krans -eiland in die middel van die Taagrivier, is een van die belangrikste militêre middeleeuse monumente wat die herinnering aan die Tempeliers in Portugal die beste oproep.
Die oorsprong van die besetting van hierdie plek is nogal geheimsinnig, maar in 1129 bestaan ​​die kasteel reeds en word dit Almorolan genoem. Onder die heerskappy van die Tempeliers is die kasteel herbou en bied dit steeds die belangrikste artistieke en argitektoniese kenmerke van daardie tyd aan. Die hoofdeur toon die datum van die stigting van die kasteel: 1171.
Met die uitsterwing van die Orde van die Tempeliers in Portugal is die kasteel op een of ander manier verlaat. Eers in die 19de eeu is die kasteel herontdek volgens 'n Romantiese ideaal van die Middeleeuse styl.
In die 20ste eeu is die kasteel van Almourol omskep in die amptelike woning van die Portugese Republiek, met verskeie belangrike gebeurtenisse van die diktatuur.
Dit kan nou van Maandag tot Sondag besoek word, en vertrek elke uur vanaf Tancos.
01.11 – 28.02 – van 10 tot 1e en van 14:30 tot 17
01.03 – 31.10 – van 10 tot 13 en van 14:30 tot 19
Kasteel van Alcácer do Sal
Dit heers oor die Sado -vallei, waar die heuwel waarop dit ingeplant is sedert die 6de eeu agtereenvolgens beset is en 'n belangrike stedelike en militêre sentrum op die Moorse skiereiland geword het.  Die kasteel is waarskynlik in die 12de eeu gebou, wat verskillende ouer versterkings opgevolg het.   Die kasteel het 20 torings van meer as 25 meter (82 voet) en 'n groot toring, twee poorte langs die noorde (insluitend die Porta Nova in die noorde en die Porto de Ferro in die ooste).    Argeologiese opgrawings wat in die 20ste eeu plaasgevind het, het bewys dat Alcácer do Sal tydens die Almohad -kalifaat, tydens 'n tydperk van Moorse besetting op die Iberiese skiereiland, gebou is. 
Dit is in 1158 verower deur D. Afonso Henriques, maar is in 1191 deur die Arabiese More herower, soos blyk uit die bou van die vyfhoekige toring tydens die besetting daarvan.   
Dit is in 1217 definitief herower deur koning D. Afonso II, wat dit aan die Orde van Santiago geskenk het.   Hierdie militêre godsdienstige orde het in Alcácer do Sal bly sit totdat dit na Mértola verhuis het.  Vanaf 1289 is die kasteel en vestings herbou.
In 1570 het Rui de Salema en sy vrou, D. Catarina de Souto Maior, die klooster van Nossa Senhora de Aracaeli gestig om die susters van Poor Clares/Order of Saint Claire te huisves/te beskerm.   Die nonne is in die binnekant van die kasteel gehuisves in die ou koshuise van die voormalige Commandery in die Orde van Santiago en Royal Palace.  
Na 'n aardbewing in 1969 is die terrein beskadig.  Die onstabiele toegangspaaie langs die mure is in 1971 versterk, tesame met die herstel van die fondamente, vul van krake langs die borste en die metselwerk (om die taipa wat van die terrein verwyder is na te boots).  Dit is in 1975 uitgebrei tot werk langs die westelike muur van die kloktoring.  Tussen 1982 en 1983 is die herstel van die adarves en kantels onderneem, en die herstel van die mure en torings word voortgesit.  Hierdie rewolwer is onmiddellik in 1985 gerekonstrueer in klipmuur, met nabootsing taipa. In opeenvolgende jare (1986, 1987 en 1988) was daar herstelwerk: heropbou, verbetering en konsolidasie van die mure en torings. 
In die negentigerjare is op hierdie tydstip begin met die herbedekking van die terrein en die herstel van die kasteel vir gebruik as koshuis, maar dit is onderbreek weens die ontdekking van 'n antieke Romeinse forum.  Gevolglik is die eiendom deur die IPPAR oorgeneem Instituto Português do Património Arquitetónico (Portugese Instituut vir Argitektoniese Patrimonium) by besluit op 1 Junie 1992, (Besluit 106F/92, Diário da República, Série 1A, 126). Nietemin, op 16 Mei 1998 is die tehuis ingewy.  
'N Openbare tender is in 2000 uitgereik om 'n kontrak vir die beveiliging en versterking van die heuwel toe te ken (Diário da República, Série III, 215, 16 September).  Terselfdertyd is begin met die oprigting van die spesiale beskermingsone (ZPE), deur die munisipale owerheid van Alcácer do Sal (September 2003), aangevul deur 'n soortgelyke wet op 16 Mei 2005. Op 7 April 2009 het daar was 'n voorstel deur die DRCAlentejo as gevolg, die direkteur van IGESPAR het 'n versending aan DRCAlentejo gestuur om die voorstel vir die ZPE te heranaliseer.  Hierdie stap het gelei tot 'n nuwe voorstel vir die ZPE op 25 Oktober 2010 deur DRCAlentejo. Op 15 Desember stem die SPAA Nasionale Raad vir Kultuur saam met die voorstel wat deur die nuwe ZPE omskryf word. Met verloop van tyd is die ZPE se perke egter op 7 Desember 2012 uitgebrei (Diário da República, Série 2, 237, aankondiging 13758/2012). 
Die eerste groot werk op die terrein het plaasgevind langs die suidelike muur in 1958: die metselwerk en taipa is afgebreek (die gebiede in puin). Die messelwerk is herbou tot die fondamente en ondersteuning van Taipa, in die gebiede rondom die terrein.  Die mure in die noorde is in 1963 gekonsolideer, wat gelei het tot die sloping van die muur, wat die verharding en herstel van die parapets behels, met behulp van klip van die terrein.  Soortgelyke werk aan die westelike mure is in 1966 uitgevoer, tesame met die herstel van die dak en ander elemente van die mure, wat tot 1967 langs die suidwand voortgeduur het.  Tussen 1969 en 1970 is gedeeltes van die kerk herbedek, asook die basis van die struktuur in gewapende beton, die binnemure en gedeeltes van die klooster, benewens die behoud van die mure naby die kerk. 
In 1165 is die gebied wat Castelo Branco sou word, van die More verower en geskenk aan die Tempeliers, wat destyds Vila Franca da Cardosa oorheers het.  Maar teen 1198 het koning Sancho die skenking hersien sodat die helfte van die lande van Castelo Branco onder die beheer van Fernando Sanches was. Volgens die model van Ávila/Évora, in 1213 'n foraal (handves) is uitgereik in 1213.  Teen die volgende jaar is Cardosa aan die Orde van die Templo nagelaat, bevestig in 'n pouslike bul wat deur Innocence III (in 1245) uitgereik is, waar die naam vir die eerste keer Castelo Branco verskyn. 
Die eerste vestingmuur is tussen 1214 en 1230 deur die Tempeliers gebou en het sodoende hul verdedigingslinie met Tomar, Monsanto, Zêzere, Almourol en Pombal uitgebrei.  Iewers in die afgelope jaar het D. Simãeo Mendes, meester van die Tempeliers, beveel dat 'n paleis vir sy riddersbevelvoerders gebou moet word. 
Teen die einde van die 13de eeu, tydens die bewind van koning Denis, het die kasteel vier poorte ingesluit: die Golden Gate, die Poort van Santiago, die Verraaiershek en die Pelame -hek.  In die middel van daardie eeu is 'n tweede gordyn van mure gebou wat gelei het tot die bestaan ​​van sewe hekke, eerder as die drie primitiewe strukture.  Gedurende hierdie tydperk is konstruksie op die toring wat aan die muur aangebring is, uitgevoer, ondersteun deur belasting op graankorrels, wyn, vleis, hospitaalreste, bottels en oorblywende fondse uit openbare testamente tot ongeveer 600 pond. 
Die eerste verwysing na die kasteel se alkalde het plaasgevind in 'n skenkingsbrief van 1 Oktober 1357, toe na Martim Lourenço de Figueiredo verwys word as die verantwoordelik vir die verdedigende struktuur.  Teen 1408 het die beskrywing van die kasteel besonderhede bevat van drie kamers, 'n toring en twee perdestalle (met sy eie kombuis), 'n veeskuur, skuur en waghuis (om die silwer te bewaak). In 1422 is 'n barbican gebou. 
In die 1422 Rol dos Besteiros daar word verwys na 6390 inwoners, maar teen 1496 "Navrae" was daar net 839 mense binne die mure. 
Gedurende die 16de eeu is 'n paleis gebou, maar slegs die toring bly tot vandag toe. Duarte D'Armas in syne Livro das Fortalezas identifiseer 'n groot toring en paleisgebou, die Palácio dos Comendadores (paleis van die bevelvoerders) met boord, 'n gordyn van mure wat deur vyf torings verdedig word, waaronder een met kloktoring.  Die struktuur is beskryf as gebou uit bewerkte klip, met kalksteenmortel, materiaal wat binne die volgende jare maklik weggedra het. Teen 1505 was dit nodig dat Mateus Fernandes die behoefte aan werk aan die struktuur moes ontleed. Die kasteel het destyds agt hekke ingesluit: "Ouro" (Gold) Gate, "Traição" (Traitors ') Gate, "Espírito Santo" (Holy Spirit) Gate, "Relógio" (ClockTower) Gate, "Vila" (Town) Hek, "Esteval" (Stal) Hek, "Santiago" (St. Jame's) Hek en "Santarém" Hek.  Die behoefte om die struktuur te herstel, het daartoe gelei dat Álvaro Cardoso genomineer is om die geld vir die werk op die kasteel op 20 November 1510 te ontvang. Met die groei van die stad was daar 1417 inwoners, wat gelei het tot die koning Johannes III na noem die dorp as Notável (Opvallend) in 1535. 
In die 17de eeu het die laaste bevelvoerders die paleis van die kommandante bewoon: D. Fernando en D. António de Meneses. Op 22 Mei 1704 het 'n Frans-Spaanse mag die gebied binnegeval en veldslag by die kasteel het gelei tot die gedeeltelike vernietiging van die mure.  In 'n kapsule uit 1706 word die paleis beskryf as 'n metselwerk met toegang tot die stal aan die regterkant en 'n put aan die linkerkant, gevoed uit reënwater wat opgevang is in die kerk van Santa Maria.  Die plein is versterk met 'n muur tussen kerk en paleis. Vanuit die vier-boog, bedekte ingang is 'n houtstoep in kastaiingbruin met hoekwag. Links is 'n trap met 28 trappe langs die kombuis, met twee vensters met kaggels. Die toring met drie verdiepings met enkelvenster en vensterbank, vir die titel van guarda roupa, was gekoppel aan die bewaar toring. 
In Oktober 1753 bestaan ​​die ou geboue in 'n optimale bewaringstoestand. 
In 1762 is die plein afgedank, tydens die gebeure van die sewejarige oorlog is die plein uiteindelik ontrek/gedemilitariseer volgens die Verdrag van Parys van 1763.  Dit het 'n stadige afwenteling van die belangrikheid van die struktuur begin, wat gelei het tot die uitroei van die titel alkalde op die kasteel op 6 November 1769.  Hoewel die stad op 20 Maart 1771 tot die status van stad verhef is en die setel van die biskop geword het, het dit nie die agteruitgang van die kasteel gestuit nie. 
In die eerste kwart van die 19de eeu is 'n nuwe deuropening gebou om aan die Barbican te koppel. 
In die loop van die Skiereilandoorlog, tydens Junot se optog na Lissabon, is die kasteel in puin gelê. 'N Paar werk is in 1818 gedoen om die skade te herstel.  In 1821 is klippe uit die kasteel verwyder en die paleis is deur plaaslike inwoners verwyder om hul eie huise te bou.  Op 17 Julie 1835 het 'n verordening van die munisipale raad 'n lisensie toegestaan ​​om die boë in die mure te vernietig en om die klippe te hergebruik vir openbare projekte.  Gevolglik is die klippe wat die "Vila" -, "Relógio" - en "Espírito Santo" -hekke vorm, vernietig en hul klippe gebruik in die bou van die Ponte da Granja. 'N Soortgelyke versending op 9 Maart 1839 het die verkoop van die klip uit die kasteel moontlik gemaak, asook dakteëls en hout uit die paleis.  Dit is op 20 Maart gevolg deur 'n soortgelyke bepaling vir 'n verdere groep teëls en hout.  In 1851 het die munisipale raad die moontlikheid ondersoek om 'n begraafplaas in die omgewing in te plant, maar die idee is in 1864 laat vaar omdat die plek te rotsagtig was. 
In die tweede helfte van die 19de eeu, as gevolg van die optrede van die burgerlike goewerneur, Guilhermino de Barros, is 'n paar van die mure benewens die paleisstrukture gerekonstrueer.  Maar op 15 November 1852 het 'n hewige storm die bewaardermure en ander versterkings vernietig, wat die oorspronklike plan om die terrein in 'n begraafplaas te omskep, laat herleef en die grond aan die munisipale raad afstaan.  In die loop van opeenvolgende jare was daar pogings om die struktuur te hergebruik na periodes van vernietiging en fases van inisiatief.  Binne tien jaar na die hewige storm is die "Postiguinho" -hek vernietig. Tussen 1875 en 1876 is begin met die bou van die aanpassing van die voormalige 'paleis' tot 'n koshuis vir die onderwyser, maar die planne is later laat vaar.  Op 18 Mei 1893 het die munisipale raad geverifieer dat die mure van die barbican van die "Espírito Santo" -hek verwoes is en die eiendom van drie grondeienaars in gevaar gestel word as die mure nie gesloop of herstelwerk plaasvind nie. 
Aan die begin van die 20ste eeu het die kasteel 'n min histo-kulturele doel gehad, en die munisipale owerhede het dit as 'n agtergrond vir plaaslike bekommernisse gebruik. In 1929 bou die munisipaliteit 'n openbare urinoir langs die muur van die Rua Vaz Preto.  Binne die volgende jaar stort die laaste muurtoring inmekaar, na 'n ruïne.  In 1933 is drie waterreservoirs gebou, volgens Manuel Figueira, in lande wat vir 6.000 Portugese escudo's verkry is.
'N Storm het 'n grondverskuiwing veroorsaak wat die oostelike/noordelike hoortoring vernietig het, wat gelei het tot 'n formele versoek aan die DGEMN om 'n projek vir herstel en uitkyk te begin.  Terselfdertyd het die munisipaliteit idees aangevra vir die heropbou van die kasteel van ingenieur Manuel Tavares dos Santos, maar sonder enige fondse, is hierdie projek laat vaar. Teen 1975 is die moontlikheid om die muur langs te sloop Rua Vaz Preto is ondersoek: die DGEMN het die mure in 1977 in hierdie gang ontleed om die lewensvatbaarheid te bepaal, terwyl die munisipaliteit huise langs die segment van die mure onteien het. 
In 1981 het strukture wat aan die GNR behoort het, en wat aan die mure langs die Rua Vaz Preto is gesloop. In die loop van die sloping van huise saam Rua Vaz Preto, 'n deel van die oorspronklike muur en torings is weer ontdek.  Dit het gelei tot die voorstel van 5 Junie 2009 om 'n formele indeling van die erfenisstatus van die terrein te soek.  Op 26 Oktober 2009 versoek die DRCCentro die kasteel se klassifikasie as 'n Eiendom van openbare belang. Dit is op 28 Oktober deur die raadplegende raad van IGESPAR aanvaar, maar die proses is op 7 Januarie 2013 geargiveer en die werf het nooit sy klassifikasie behaal nie. 
Die kasteel is geleë op 'n granietheuwel op ongeveer 470 meter binne die Cerro da Cardoza, 'n gebied wat in die suidooste oorheers word deur die Serra de Monforte, die Serra da Gardunha en Serra da Estrela, in die noorde en in die noordooste, die grens met Idanha-a-Nova.  Ander historiese geboue wat onmiddellik die kasteel omring, sluit die woning in Rua D'Ega, 92, die kerk van Santa Maria do Castelo en geboue wat gebruik word in die huisvesting van pelgrims, die Casa dos Romeiros. 
Wat oorbly van die kasteel is die mure, wat een van die torings verbind het met die hoofhoof van die paleis van die bevelvoerders. Die verdedigingstoring uit die 15de eeu is in die vorm van 'n reghoek uitgelê en kan binne 'n trap bereik word. 
Die fasade wat na die weste gerig is, word feitlik vernietig, maar word gekenmerk deur twee balkonvensters: een op die eerste en die ander op die tweede verdieping.  Die vensters op die tweede verdieping is eintlik dubbele vensters met afgeronde boë. Intussen het die noordelike fasade 'n enkele venster op die tweede verdieping, met reghoekige latei en boog. 
Binne die mure van die kasteel is die kerk van Santa Maria do Castelo. 
Die Almourol -kasteel, geleë op die klein, rotsagtige Almourol -eiland, in die middel van die Taagrivier, is 'n Moorse kasteel wat vroeg in die 12de eeu deur die Portugese verower is en later deur die koning aan die Ridders T. gegee is. Lees alles The Almourol Castle, geleë op die klein, rotsagtige Almourol -eiland, in die middel van die Taagrivier, is 'n Moorse kasteel wat vroeg in die 12de eeu deur die Portugese verower is en later deur die koning aan die Tempeliers oorgegee is. 'N Kort oorsig van geskiedenis, militêre argitektuur en natuurwetenskappe. Lees alles Die Almourol -kasteel, geleë op die klein, rotsagtige Almourol -eiland, in die middel van die Taagrivier, is 'n Moorse kasteel wat vroeg in die 12de eeu deur die Portugese verower is en later deur die koning aan die Tempeliers gegee is. 'N Kort oorsig van geskiedenis, militêre argitektuur en natuurlike omgewing. Die Almourol -kasteel, geleë op die klein, rotsagtige Almourol -eiland, in die middel van die Taagrivier, is 'n Moorse kasteel wat vroeg in die 12de eeu deur die Portugese verower is en later deur die koning aan die Tempeliers gegee is. 'N Kort oorsig van geskiedenis, militêre argitektuur, en. Lees alles Die Almourol -kasteel, geleë op die klein, rotsagtige Almourol -eiland, in die middel van die Taagrivier, is 'n Moorse kasteel wat vroeg in die 12de eeu deur die Portugese verower is en later deur die koning aan die Tempeliers oorgegee is. 'N Kort oorsig van geskiedenis, militêre argitektuur en natuurlike omgewing.
Castelo de Almourol: Die klein kasteel op die eiland
Nie te ver van die stad Tomar in die middel van Portugal nie, vind u 'n middeleeuse kasteel in die middel van 'n eilandjie bekend as die Castelo de Almourol. Alhoewel elke kasteel in Portugal uniek is, prikkel hierdie besoekers die eienaardighede vanweë die skilderagtige ligging aan die water.
Foto h/v ruralea.com/castelo-de-almourol/
Die Castelo de Almourol (Almourol -kasteel) is in die middel van nêrens, wat beteken dat u dit eintlik moet gaan soek. Anders as die kastele en paleise van Sintra, die indrukwekkende Guimarães -kasteel net buite die middestad, of die nabygeleë Convento de Cristo in Tomar, word Almourol slegs oor die hoof gesien deur klein dorpies aan die rand van die rivier die Taag (Tejo), waarop die kasteel lê. Dit is onwaarskynlik dat u hierdie historiese gebou sal raakloop, tensy u baie verlore is of spesifiek daarna soek.
Uitsig na Arripiado, naby Almourol -kasteel
Toegang tot die kasteel is per boot, net buite die kasteel (wat ongeveer 90 sekondes neem) sonder voorbehoud, of deur die nabygeleë dorpie Tancos, wat 'n bootrit van 10 minute is. Laasgenoemde moet vooraf bespreek word. Ek het toevallig die Almourol -kasteel besoek toe die riviervlak baie laag was, so dit was minder skilderagtig as normaal. Tog was dit die moeite werd om te reis, net om dit self te sien.
Tancos -veerboot met kasteel in die verte
Daar is argeologiese bewyse dat die kasteel oorspronklik in die 1ste eeu vC deur die Romeine gebou is. Die kasteel wat u vandag sien, is egter in 1171 herbou deur Gualdim Pais, Tempelier en stigter van Tomar, onder diens van Portugal se eerste koning, D. Afonso Henriques. Dit was van strategiese belang om gebiede langs die rivier te verdedig. Daar word beraam dat die kasteel tot ongeveer 1600 bewoon is. Die mees histories-interessante aspek van die kasteel is die feit dat die struktuur verbasend min verander het in sy lewe van 800 jaar. Die voor die hand liggende wat ontbreek, is die dakke van die torings, wat vermoedelik skerp was.
Sodra u by die kasteel aangekom het, sal die binnekant ongeveer 35 of 40 minute duur. Soos verwag, is dit leeg binne (u kan meubels sonder 'n dak hê!), Maar u kan deur die binnemure en torings loop. Ek het 'n pragtige aanlyn galery gevind met foto's van die binnekant van die Castelo de Almourol, maar dit is 'n heel ander ervaring om dit self te ondersoek.
Foto h/v templiers.org/almourol
So wat dink jy? Sal u van die gebaande paadjie af gaan om die kasteel van Almourol te besoek?
Slegs 'n halfuur se ry van die stad Tomar, Portugal, is die kasteel van Almourol. Die kasteel van Almourol word beskou as die mooiste kasteel van Portugal. Dit is op 'n klein eiland in die middel van die rivier die Taag geleë.
Daar is bewyse dat die oorspronklike fort hier Romeins was, maar die Tempeliers van Portugal het die kasteel herbou en dit gedurende die 12de eeu hul eie gemaak. Die hoofdeur van die kasteel toon die datum 1171.
Toe die Tempeliers nie meer aan bewind was nie, is die kasteel in die steek gelaat en in puin gelê, maar dit is gedurende die 19de eeu herstel.
Toegangskoste vir die kasteel van Almourol
Die toegang is gratis, maar u moet 2,50 € betaal vir 'n bootrit na die ingang. Parkering is gratis.
Openingstye na die kasteel van Almourol
Castle of Almourol is daagliks oop.
Van November tot Februarie 10: 00-13: 00 en 14: 30-17: 00
Van Maart tot Oktober 10: 00-13: 00 en 14: 30-19: 00
Opmerking vir fotograwe: die kasteel is naby 'n militêre basis geleë, dus kan geen drone -kameras gebruik word nie.