07 Februarie 2007: As gevolg van die kwaai hitte het ons besluit om die besoek aan die dorp te kanselleer en dit op 'n later stadium te besoek
Agtergrond: Die dorp is in 1838 aan die oewer van die Mooirivier gestig. Die naam is afgelei van die name van die Voortrekker leier Hendrik Potgieter, die naam van die stigter (die chef) en die stroom van die Mooirivier.
Johann gaan na Sparks om finaal seker te maak al die ligte op die motor se agterruit werk behoorlik. Ons handel dit gou-gou af en kry mekaar by die motorhawe waar ons diesel ingooi. Ons haak die Fordjie en vat die pad na Phalaborwa. Ons is weer verby verkeersmense, maar hul laat ons in vrede.
Die middag gaan ons na die winkelsentrum om voorraad vir die volgende dag aan te vul. Elsie maak 'n afspreek vir haar hare vir Vrydag oggend. Ons is net drie groepe wat die aand hier oorbly.
By die "i" kry ons alle pamflette wat die gebied dek, maar dit lyk nie of daar veel meer te sien is as die groot gat en die golfbaan nie. Ons sal dus Donderdag vir 'n kort dagbesoek aan die Kruger Wildtuin gaan om voels te soek. By Swadini was daar baie min - seker te veel mense.
Vandag se program sluit in 'n dagbesoek aan die Kruger Wildtuin. Ons is teen 06:00 by die Phalaborwa hek in en kies koers na Letaba. Ons sien groot troppe olifante en 'n paar buffels langs die pad. Ons is meer ge-interesserd in die voels, en voeg vir die dag altesame 27 by op ons toerlys, waarvan 3 lifers is.
In Letaba kry ons Duitsers wat wil geld trek om brandstof te koop. Die OTM is egter buite werking en niemand kan hul help nie. Hulle sê die OTM in 'n vorige kamp was ook buite werking. Hulle het net Euros en niemand wil dit aanvaar nie. Die paniek was sigbaar op hul gesigte, want sonder geld is dit sonder brandstof en is dit sonder verder ry. Ons wonder of die amptenare, wie dit ookal is, besef dat 'n stukkende OTM is nie 'n grap nie. Dis nou 'n mooi advertensie vir ons toerisme bedryf en ons bekwaamheid as 1ste (?) wereld land. Gelukkig sien ons later die kontant afleweringsvoertuig die kamp inry, en ons gaan sê vir die Duitsers dat hulle die manne moet vra vir hulp. Hoop vir hulle part hul kon regkom .
Terug by die kamp stuur Johann aan Forever Resorts se hoofkantoor 'n klagte e-pos oor die swak toestande van die ablusies. Die res van die kamp is egter baie netjies en skoon, die grasperke is goed versorg, die personeel is vriendelik en ons kry selfs 'n klomp hout om mee vleis te braai.
Ons gaan kyk vanaf die uitkykpunt bo op die mensgemaakte "berg" diep af in die put van die myn. Dis 'n baie steil paadjie so al om die skerp draaie en kontoere om bo te kom, maar die Fordjie kom maklik bo uit. Die put is byna 1½ km by 2½ km en is baie diep. 'n deel van die rand het skynbaar al ineengestort, want die sirkelpaaie stop skielik en gaan weer verderaan op dieselfde hoogte voort. van bo af sien mens al die yslike groot slikdamme waarheen water gepomp word.
Vroeg oggend pak ons op en kies koers na Tzaneen. Ons bereik Gravelotte gelee by die T-aansluiting van die R71 en R526. Dis 'n baie klein plekkie met net 'n aantal geboue soos 'n hotel, vulstasie ens.
Besienswaardighede is die reuse kremetartboom met 'n gat in die stam. In die ou dae was daar 'n kroegtoonbank binne die hol stam en tot 12 dorstiges op 'n keer kon daar bedien word. Dit is moontlik die enigste boomkroeg in Suid Afrika.
Na 'n verdere 6.5 km van die slegte grondpad bereik ons Leydsdorp. By die ingang van die "dorp" is 'n voetgangers teken. Verder was daar geen mens te sien nie. Selfs die Hotel en restaurant is bot toe. As mens stilte wil he sal Leydsdorp Hotel die ideale wegbreekplek wees. Daar is net 'n paar huisies en geboue in die "dorp". Die dorp het eintlik net een deurstraat. Ons kon nerens draai nie en moes toe met Wilsonstraat opry, toe om die hotel ry en weer terug hoofstraat toe om te kon verder ry.
Agtergrond: Die dorp le aan die voet van die platorand. Dit is in die Letaba vallei. Die naam Letaba is afkomstig van die Noord Sotho woord le hlaba (sanderige gebied). In 1903 het die regering 11 plase verkry vir 'n proefplaas en navorsingstasie vir tropiese en sub-tropiese vrugte en gewasse. Die dorpsgebied is in 1919 uitgele.
Ons bereik met die hulp van Garmin die karavaanpark by die Tzaneen dam. Ons boek in en kon toe nie onderdeur die ingang deurry nie. Die grasdakke van die ingang is te laag. Ons moes toe eers die Ford afhaak, en Johann moes met 'n ompad verby die ingangshek ry. Ons kry 'n lekker koelte staanplek naby die dam. Die terrein van die karavaanpark is nie die netjieste wat ons al gesien het nie, maar die geriewe is aanvaarbaar. Die 'aanwysingsborde vir staanplekke is redelik kru, oorspronklik en "basies". Ons pak af en is die middag net rustig in en buite die motorwoonwa.
2 Km voor die Magoebaskloof Hotel wat bo op die kruin van die berg is, draai ons regs weg op die Houtbosdorp pad (kry 'n mens 'n ander soort bos as van hout?). Dis maar 'n soort bosbou paadjie en ons ry stadig tot ons by die Woodbush voetslaanhut uitkom. Daarna is dit 1 km tot bo by 'n uitkykpunt byna bo op die berg van waar jy die hele vallei en woude onder jou kan sien. Dis bietjie deinserig en teen die son, maar die foto is darem mooi genoeg om te plaas.
Van die waterval is dit so 4 km om weer terug te kom op die R71, en moet ons weer die Magoebaskloofpas uitry - twee maal op een oggend! Ons bereik later die Magoebaskloof Hotel, en draai in vir 'n koppie tee. Die uitsig van bo is asemrowend mooi. Ons kyk in die eetsaal na die Sondag buffet wat voorgesit word, en is be-indruk met die kos. Ons kon darem met toestemming van die "hoofman" van die kalamari proe en die mense wat daar kom eet sal 'n feesmaal hê (R115 per kop)
Agtergrond: Dit lê aan die rand van die Drakensberg plato. Hiervandaan daal die pad deur die Magoebaskloofpas met 610 meter oor 'n afstand van 5.6 kilometer na Tzaneen. Die dorp is vernoem na C F Haenert wat hier goud in 1886 ontdek het. Die myne is gou uitgewerk en die delwers het verhuis na die Witwatersrandse goudvelde. Vandag is die houtnywerheid die vernaamste bedryf van die dorp en omgewing.