February | 2017 | die lewe na 40
Month: February 2017	nie vir sensitiewe lesers	February 20, 2017February 20, 2017 / Andorize	/ 4 Comments
Kyk, elke mens het goeie en innemende kwaliteite. Takt is egter nie een van myne nie.
Ek was altyd ‘n naiewe mens en het alles geglo wat mense gese het. Maar oor die jare het die lewe my in ‘n skeptikus verander. In plaas van om op gevoelens staat te maak, maak ek nou eerder staat op feite. Want feite is meer betroubaar as mense. So, aangesien ek nou op my eie aangewese is en emosioneel ‘onbevoegd’ om ‘n dagboek getrou te hou, is ek nou besig om vir myself ‘n reelboek op te stel. ‘n Reelboek gebasseer op feite uit lewenslesse wat ek so met die tyd leer.
Feit nommer 1 in my boek is dat, nie almal wat ‘n mens ontmoet of ken of mee saamwerk, van jou gaan hou nie. Jy hoef nie noodwendig iets te doen dat mense nie van jou hou nie. Net jou teenwoordigheid, jou bestaan is genoeg om iemand se battery nat te piepie.
Reel nommer 1: Dalk is aanstoot nie so sleg after all nie. Daar is baie belangriker dinge in die lewe as mense se gevoelens. ‘n Ongemaklike realiteit, want ons is anders grootgemaak. Ons is grootgemaak om “nice” te wees met ander mense. Beskaafd. En dis goed. Vriendelikheid is goed. Veilig. ‘n Mooi eienskap. Fantasties as jy status quo wil handhaaf.
Dodelik as jy iets in die lewe wil bereik.
Ongeag of jou werk of jou huis of die kerk die plek is waar jy graag ‘n verskil wil maak, as jy aan ander mense se emosies uitgelewer is (selfs jou eie), sal dit jou eventueel emosioneel lamle. As jy nie besluite wil maak sonder om elke keer aan iemand anders se gevoelens te dink nie, gaan jy niks in die lewe bereik nie.
Ek wens ek het dit vroeer in my lewe besef, dan sou die situasie met my kinders dalk baie beter gewees het.
People that can never offend anyone, can never delight anyone either.
Dit beteken nie dat as jy altyd die vark in die verhaal is, dit jou suksesvol sal maak nie. Maar as jy nie bereid is om by geleentheid die vark te wees nie, gaan jy beslis in sak en as opeindig.
Reel nommer 2: Haat is ‘n bysaak. Hoe meer impak jy maak, hoe minder gaan sommige mense jou verstaan en van jou hou. Alles wat jy doen of se word gemisinterpreteer. Natuurlik kan jy dit vermy deur niks te doen nie…. As dit jou grootste ideaal in die lewe is om net so af en toe jou laptop se wallpaper te verander…. Maar as jy vooruitgang wil maak in die lewe en hard werk om kop bo water te hou, moet jy maar leer om te cope met mense wat jou min of glad nie kan verdra nie.
Reel nommer 3: Net omdat iemand afgepiepie is, beteken dit nie dat hulle noodwendig reg is nie. Mense wat kwaad is het gewoonlik nie iets intelligent om te se nie. Dink bietjie aan die tyd toe jy kwaad was oor iemand wat voor jou ingedruk het by die winkel, of jou afgesny het in die verkeer. Het jy toe iets intelligent gese? Woede is ‘n emosionele reaksie. Niks verkeerd daarmee om kwaad te raak nie, maar ‘n mens is nogal geneig om ‘n opvallende spektakel van jouself te maak as jy kwaad is. Heeltemal buite proporsie, soos ‘n verbyvlietende impuls. En soos enige impuls is die uitlokkingspunt niks anders as assosiasie nie. Party haat Apple, ander haat Google. Party is regs, ander is links. Se iets positief oor die een groep en jy steek ‘n fundamentele woede-vuur by die ander groep aan.
Wat my tot ‘n deurslaggewende slotsom gelei het: Om aan ander mense se kwaadheid gelykvormig te raak, is om aan die domste deel van hulle natuur toe te gee.
So, wees maar die vark in die verhaal en ignoreer die ander, uhm, varke.
Hoekom is mense inherent bang dat hulle ander mense se gevoelens gaan seermaak? Dat hulle ander gaan omkrap? Of ontstel? Want as ons mense ontstel of omkrap, is ons genoodsaak om onsself te regverdig. Ons smag so daarna om ons kwaadsprekers en gifsaaiers se guns te wen. Ons wil almal se goedkeuring wegdra, en net een kritiek uit ‘n honderd komplimente brand in ons breine soos ‘n sigaret wat doodgedruk word.
Laaste wat ek ‘n realiteitsanalise gedoen het, is dit ‘n futiele wensdenkery om die persoon wat jou nie kan verdra nie, se guns te probeer wen. Haters haat jou. Punt. Einde. Klaar. Of jy nou daartoe bygedra het of nie. Maak vrede daarmee. Iemand het gese:”Don’t try to win over the haters; you are not a jackass whisperer.” Party mense put eenvoudig genot daaruit om jou liggie te verdof. Hulle sal alles in hul vermoe doen om helderder as jy te skyn – ten koste van die waarheid.
Wanneer ek nou in die spieel kyk, besef ek…. sjoe, na al die seerkry, wonde, kneusplekke, teenspoed…. het ek dit gemaak. Ek is daardeur. Ek het dit oorleef wat veronderstel was om my plat te slaan en tot niet te maak. So ek kan my kroon reg skuif en soos ‘n oorwinnaar wegstap. Want die kettings wat ons soms bind is meer in ons koppe as enige iets anders….
moenie die PAD onderskat nie	February 11, 2017February 11, 2017 / Andorize	/ 3 Comments
Die grondpad na my ma-hulle se plaas toe is tans ‘n riller. Dis erg sinkplaat. Die stomme huurmotortjie waarmee ek ry het klaar ‘n paar ratel geluide by gekry. Die teerpaaie in Postmasburg is vol slaggate. Mens weet nie meer watter kant toe om te ry sonder om deur ‘n slaggat te ploeter nie.
Dit herinner my nou aan die tyd toe ons in Brandfort in die Vrystaat gebly het – ek en my eksman en my twee meisiekinders. My oudste, Manee, kon al goed bestuur het (as my geheue my nou nie in die steek laat nie was sy so dertien/veertien jaar oud op daardie stadium). Ouma het haar op nege jaar al met die plaasbakkie op die plaas leer bestuur.
Ons het daai tyd so ‘n silwer Ford Focusie gery. Nou Brandfort is ‘n klein, stil dorpie vir die wat nie weet nie. Baie geskiedkundige ou plekkie vol van die Anglo-Boereoorlog se geskiedenis. Taamlik stewige en stoere boeregemeenskap. Paar winkels in die hoofstraat (amper al die besighede sit in die hoofstraat!). Die pad is breed, maar net so vol slaggate. Soos die ander paaie in Brandfort se woongebied.
Dit was vir ons ‘n treat party middae wanneer Manee vir my en kleinsus deur die dorpie vat in ons Ford Focusie. Dis nou as ons klaar is met die dag se tuisonderrig en huistakies. Ek was so trots op Manee oor hoe vinnig sy geleer het om verby of oor die slaggate te ry, vir ‘n kind van haar ouderdom wat net plaaspaaie geken het. Ek gee nie om wat mense se, dat ek onverantwoordelik was om haar sonder ‘n leerlinglisensie te laat ry nie. Dit was ek en my dogters, alleen meeste van die tyd. So goed soos ‘n enkelouer. Ek wou gehad het my kinders moes leer om onafhanklik en selfstandig te wees. So hierdie ritte was beslis vir haar ‘n goeie leerskool en het haar bestuursvernuf goed verskerp. Ek was gerus dat, sou ek iets moes oorkom en daar nie ander hulp naby was nie, sou Manee agter die stuurwiel kon inklim en haarself en haar sussie na veiligheid kon neem. Geen pad sou vir haar te ‘n groot uitdaging gewees het nie, want sy was bekend met die meeste pad toestande.
Hoe lyk my PAD? Hoe lyk jou PAD?
Die woordjie PAD vorm eintlik ‘n mooi akostiek:
Persone in jou sfeer van invloed…. familie, vriende, kollegas…. elke persoon in jou lewe. Goed of sleg.
Aksies wat jy geneem het. Geleenthede wat jy aangegryp het. Of deur jou vingers laat glip het.
Dink met ‘n goeie oortuiging. Wandel in geloof, of in ongeloof.
Hoe meer ek daaroor dink, hoe meer besef ek dat die mens se verlede (goed of minder goed) hom tog in ‘n mate voorberei vir die toekoms. Vir die PAD wat hy nog moet stap. En tussen die verlede en die toekoms staan God as bemiddelaar, om die ervaringe van die verlede met die toekoms te versoen. Hy is, per slot van rekening, ‘n God van versoening.
Die pyn en seer van die verlede help ‘n mens beslis op die PAD vorentoe. Elke tree wat ons gegee het, het ons tot op hierdie punt gebring. En elke tree wat ons nog vorentoe gaan gee, gaan ons iewers heen vat. Al gaan dit vallende en struikelende.
U sal my die pad van die lewe bekend maak…. U leer my hoe om te lewe. Psalm 16:11
als is wel	February 1, 2017 / Andorize	/ 2 Comments