Maar God se Woord verseker ons a) dat hy voorsiening teen so ‘n verewiging van sonde en sondaars ingestel het; b) dat die mens sterflik is, en c) dat die volle straf op moedswillige sonde teen volle lig en kennis, nie ‘n lewe in foltering sal wees nie, maar ‘n tweede dood. „Die siel wat sondig, dié moet sterwe.” [HG 3.151.7] “Meen julle raadslede, wat dink dat julle uiters slim is, dan dat julle geheime besluit vir ons ontgaan het? - O, daar misgis julle vir julle geweldig! Ugh. Volgens Shirley Dent van The Independent, is hierdie verpesting dit wat ons begrip, waardering en insig ten opsigte van die poësie verplat deur (ironies genoeg) eie toedoen. Helaas, ek probeer my bes om kort en kragtig te wees. 🙂 ) Waar op hierdie hele groot wêreld leef daar wel `n wese wat in staat sou wees om slegs één atoom van die grootte van so `n saligheid te besef, waarby die skepsel as kind teenoor sy Skepper, sy God, staan en Hom met alle liefde kan omvou en weer deur Hom met die allergrootste liefde omvou word?!