Allereers is ek die pa van vyf wonderlike en begaafde kinders. Hulle het saam met my en Adri-Louise die moeilike kankerpad geloop. Hulle blywende ondersteuning is onmisbaar. Ek is ’n mediamens, die kommunikasie met ’n onsigbare gehoor fassineer my steeds. Alhoewel ek ’n private mens is, geniet ek die kuiers en geselskap van my naby vriende. Ek is baie lief vir houtwerk en gek oor die Karoo, waar ook Adri-Louise se wortels lê. Ek is bly ek ken die Here, of Hy vir my, en dat my lewe in sy hande is, want soos die dominee by Adri-Louise se roudiens aangehaal het: “How small we are, how little we know …”
2. Jy het jou en Adri-Louise se liefdesverhouding op ’n baie besondere manier geboekstaaf. Was dit vir jou moeilik om die boek te skryf?
Ek het die boek geskryf vir mense wat met kanker te doen het. Veral vir diegene wat ’n geliefde deur terminale kanker verloor het en steeds treur. Ek hoop dat ek vir daardie mense sal help om woorde en taal vir hulle hartseer te kry. Die sekondêre uitvloeisel van die boek is dat ek die geleentheid gehad het om déúr my eie hartseer te werk en saam met God te worstel oor hierdie tragedie wat my en Adri-Louise en ons liefde getref het.
Ons hele kort huwelikslewe was vir my ’n hoogtepunt. Ek vertel graag van die eerste kaartjie wat sy vir my gegee het met op die buiteblad ’n lopende buitekraan en ’n gehawende emalje-bekertjie wat daaraan hang. Binne-in het sy geskryf: “Die foto op die kaartjie? Die tyd van hongersnood en dors is vir ons verby – daar is nou ’n ‘ons’. ” Daardie “ons” het ons verhouding gekenmerk in alles wat ons gedoen en in alles wat oor ons pad gekom het. Adri-Louise het graag gesê: “Ons is ’n team”.
Hy was gereed om oor sy lewe te praat en Lux Verbi het my gevra om die boek saam met hom te skryf. Hy het ’n merkwaardige loopbaan as filmregisseur – ’n veteraan in alle opsigte – en daarmee saam ’n veelbewoë lewe. Sy dramatiese bekering en voortgesette Christenskap is besonders. Ek kon met baie aspekte van sy persoonlike lewe identifiseer en die emosie agter baie van sy trauma verwoord. In die proses het ons baie goeie vriende geword.
Dit was ’n tyd van ongekende kreatiwiteit en skeppende stimulering. Ek is betaal om prentjies te maak en die land en die wêreld te sien! Met die godsdiensprogram “Kruis en Kroniek” kon ek my teologiese opleiding gebruik. Later was ek die programbestuurder van joernaalprogramme soos “Antenna” en “Pasella”. By die nuus-aktualiteitsprogram “Netwerk” het ek saans saam met Freek Robinson die storie agter die storie gaan haal. “Top Billing” is ’n program wat ek saam met ’n vervaardiger geskep het en wat vandag nog uitgesaai word.
8. Jy was lank ’n uitgewer. Watter drie boeke waarvan jy die uitgewer was het die grootste indruk op jou gemaak?
Eerstens Ben du Toit se God? Geloof in ’n postmoderne tyd, waarvoor hy die Andrew Murrayprys gekry het. Dan is daar Willie Jonker se boek wat ek ná sy dood uitgegee het, Relevansie van die kerk. Die derde boek gaan oor gebed – die insiggewende teks van Vincent Brümmer, Wat doen ons wanneer ons bid? (Die eerste is boek is by CLF uitgegee. Die ander twee by Bybel-Media – Red.)
Ek begin nou saam met RSG en ’n uitgewer aan ’n boek oor die wetenskap werk. Die verwerking van ’n rolprentdraaiboek in ’n boek is dalk ’n volgende projek. En dan hoop ek ek kan tyd vind vir ’n spanningsverhaal oor die konflik wat morele keuses noodwendig by mense bring.
Toe die NG gemeente Touwsrivier onlangs vir ds Andrew Esterhuizen van die Verenigende Gereformeerde Kerk (VGK) bevestig het, het hulle onwetend kerkgeskiedenis gemaak. Conette le Roux het by dié Karoogemeente gaan kuier en meer uitgevind oor die proses van moontlike hereniging met die VGK op die dorp, wat ’n weg vir ander gemeentes in Suider-Afrika kan aandui.
Volgens Andrew is dié deel van die opdrag juis wat sy pos so uniek maak. VGK leraars is al voorheen in die NG Kerk aangestel vir spesifieke take, maar nog nooit om as herder die NG lidmate te bedien nie.
Wanneer jy Andrew uitvra oor sy gevoel om betrokke te wees by só ’n geskiedkundige gebeurtenis, is hy baie nederig. Hy beskryf homself as bloot ’n “begenadigde” in hierdie unieke proses.
“Die kerkraad het ’n kans gewaag om die eerste stap te neem na ’n droom wat wyd gedeel word in die NG Kerkfamilie,” het hy onlangs op dié Karoodorp in sy ken­merkende sagte stem gesê. “Ek is eintlik net hier om die gemeente te help.”
Skuins oorkant Andrew sit Gerhard du Toit wat die afgelope 16 jaar reeds voorsitter van Touwsrivier se kerkraad is. Hy vertel toe hulle ’n VGK dominee be­roep het na hulle gemeente, het die kerkraad nie vir een oomblik besef hulle maak geskiedenis nie. Dit was vir hulle vanselfsprekend, sê hy.
“Wat nou gebeur, is vir my ook ’n nuutjie. Die toekoms van ons kerk lyk vir my nou baie meer rooskleurig as die afgelope 16 jaar. Ons moet hierdie geleentheid omarm. Ek het geen twyfel daaraan dat dié proses gaan werk nie. Andrew het gekom om die voetwerk vir die NG Kerk en VGK in Suid-Afrika te doen.”
“Die laaste 11 jaar is daar ook nie meer net blanke lidmate in die kerk nie. Daantjie Prins, ’n bruin ouderling by Touwsrivier, is byvoorbeeld reeds agt jaar in dié amp. Hy sê eenvoudig hy ‘hoort hier.’”
Maar die groot draaipunt vir albei gemeentes en vir die dorp het gekom toe die Spoorweë in die 90’s uit Touwsrivier onttrek het. Gerhard skets die prentjie: “Binne ’n kwessie van drie maande het sowat 300 ge­sinne die dorp verlaat. Hierdie dorp se woonhuise het leeg gestaan. In ’n stadium het net elke vierde, vyfde huis se ligte gebrand.”
Gerhard du Toit, voorsitter van Touwsrivier se kerkraad. “Ons was baie haastig om Andrew te bevestig. Toe ek die derde aand met Pinkster moet preek, het ek gevoel ek crack,” het Gerhard, wat eintlik ’n besigheidsman is, tydens ’n ligte oomblik opgemerk.
“In die besigheidswêreld is vernuwing en verande­ring so moeilik. Want jy het soveel mense wat daarteen skop. Maar dit is ’n middel tot voortbestaan. Ek het dit ook nou in die kerk ervaar. As jy nie bymekaar staan en bymekaar gooi ter wille van oorlewing nie, gaan ons dit ook nie maak in die kerkopset nie. Ek sien geen ander toekoms vir die NG Kerk en die VGK as om een te wees nie. Ons kan nie wegkom daarvan nie.”
Soos ’n toevallige ontmoeting met ’n VGK lidmaat toe Andrew ’n pastorale besoek gebring het aan ’n NG lidmaat nadat haar pa oorlede is. “Ek kry toe ’n boodskap dat die buurman oorkant die pad graag met my wil gesels na my besoek. Die buurman het toe vir my gevra of ek na my preek by die NG Kerk nie by hulle wil kom preek op ’n Sondag nie. Hier in ’n onbeplande gesprek, vra gewone lidmate oor moontlikhede. Hulle sien dus nie struikelblokke nie, maar geleenthede waar ons met mekaar kan saamwerk.”
Intussen het hy ook al met Malcolm, konsulent vir VGK Touwsrivier en leraar by VGK Worcester-Suid, gesels. “Ons het ’n goeie gesprek gehad en hy is heeltemal ontvanklik vir die idee om gesprekke te voer.”
Malcolm het by navraag gesê hy is baie positief oor die hereningsproses, maar voel dit moet nie aangejaag word nie. “Ek en Andrew gesels eintlik al ’n geruime tyd oor dié visie en droom. Maar, ons moet nie haastig wees nie. Dit moet met versigtigheid deurgetrap word, want die wonde van die verlede lê nog diep.”
Intussen het Andrew ook met die VGK Touwsrivier se kerkraad gaan gesels en die kerkraad was glo positief oor ’n gesprek om eenwording te ondersoek. Die plan is dan om ’n taakspan aan te stel wat die proses verder sal begelei, sê hy.
“Ek voel tuis waar ek is. Ek glo dis die regte plek vir my om nou te wees,” sê Andrew wat 26 jaar predikant in die VGKSA gemeente Kraaifontein was. Gerhard sê vinnig: “Mense raak onmiddellik lief vir Andrew. Hy is so passievol oor sy werk.”