“Toe die offesier en die soldate wat saam met hom vir Jesus bewaak het, die aardbewing sien en die dinge wat gebeur, het hulle baie bang geword en gesê: ‘Hierdie man was werklik die Seun van God’”
Ek dink daar is ‘n simboliese waarde aan hierdie verskynsel. Die simboliek daarvan is dat die son sy lig verduister het oor die lyding aan die Kruis. Die hele wêreld se sonde het op daardie oomblik neergekom op Jesus aan die Kruis en dit was asof God nie wou hê dat iemand dit moes sien nie.
Die son wat die grootste bron van energie is en wat vir duisende jare deur baie mense aanbid is, is vir ‘n kort tyd sy goddelike krag ontneem. Nie die son is die grootste krag nie maar die liefde van die Seun van God wat in eenheid met die menslike geslag al hulle sonde op Hom geneem het.
Met die skeur van die voorhangsel het die tempel sy heiligheid verloor. Nou was die tempel oop vir almal, elke oomblik van die dag en die nag.
Daarmee is ook vir ons die patroon geskep van lewe uit die dood, sodat ons nooit in ‘n doodloopstraat hoef te beland nie.
Hoor en aanvaar nou sy uitnodiging om vergewe te word in 1 Johannes 1:8-9: “As ons beweer dat ons nie sonde het nie, bedrieg ons onsself en is die waarheid nie in ons nie. Maar as ons ons sondes bely, Hy is getrou en regverdig, Hy vergewe ons ons sondes en reinig ons van alle ongeregtigheid.”
Moenie langer twyfel oor God se liefde nie. Jy het jou sondes nou opreg bely. Jy het nou sy vergifnis ontvang. Gaan leef daaruit. Hoor sy wonderlike versekering vir jou: As Ek jou nou kom haal, gaan jy ook saam met My in die paradys wees.
In sy intense lyding gaan dit steeds vir Jesus oor ander. Hy bly tot die dood toe gehoorsaam. Hy eer sy ma. Daarom vra Hy vir Johannes om vir haar te sorg. Vir Jesus gaan dit oor jou. Hy dra jou belange op die hart. Om Jesus lief te hê beteken om, soos Hy, jou naaste tot die dood toe lief te hê.
Dat mense Jesus verlaat en verloën was erg, maar nog erger, nou is Hy van God verlaat. God is nie daar nie. Hy stuur nie ‘n engel nie. Hy doen nie ‘n wonderwerk nie. Hy red Hom nie van die kruis af nie. Jesus was van God verlaat sodat ek en jy wat in Hom glo, nooit ooit weer van God verlaat sal word nie.
Hiermee sê Jesus vir ons dat sy lewenstaak op aarde voltooi is. Dit is die draaipunt van die wêreldgeskiedenis. Die mag van die sonde is verbreek. Daar is ‘n nuwe begin saam met God moontlik.
Met sy lewe het Jesus ons gewys hoe om te lewe. Nou wys Hy ons hoe om te sterwe: “in U hande…” Een ding in hierdie lewe is seker en dit is dat ons moet sterf. Wat anderkant die dood lê bly onseker… tog weet ons nou dat dit vir ons ‘n derugang na die lewe saam met God is.
Kom ons vind ons vertroosting in die liefde van Jesus wat Hy aan die Kruis vir ons bewys het en nie in die oppervlakkigheid van hierdie wêreld nie.
Ds Koos van Zyl, later Lt Generaal en Hoofkapelaan van die Weermag, het baie gedoen om fondse vir die bou van die Kerkgebou in te samel. Die kerk is op die kostestelsel gebou. Dit beteken dat die bouaannemer al die materiaal voorsien het, die lone betaal het en dan ‘n persentasie van koste as vergoeding ontvang het. Die aannemer was mnr P.F van Heerden van Germiston, wat destyds kerke oor die hele land gebou het. Die kenmerk van sy geboue is die toring wat solied gebou is tot by die weerhaan. Die totale koste vir die opriging van die Kerkgebou was R74, 495.00. Die susters van die gemeente het die orrel geskenk. Die horlosie op die kerktoring en die klok is deur die kinders van die gemeente geskenk. Die Kerkgebou word voltooi en op 3 Mei 1952 ingewy.
Die Nagmaalservies is in 1919 geskenk deur die C.J.V van Bayville. Die duike in die beker is veroorsaak deur die eertydse leraar toe sy motor omgeval het op die Glenconnerpad. Die gehoorapparaat is geskenk deur Cois Dorfling.
Carlos Valles ‘n sendeling in Indië vertel hoe hy eendag met sy fiets in die platteland gery het. Skielik het hy bewus geword van ‘n vreemde doodse stilte. Hy het gestop, van sy fiets afgeklim en rond gekyk om te sien wat dit kon wees. Skielik het hy gesien wat die oorsaak van die vreemde stilte was. In die lae gras het ‘n kobra halflyf regop gestaan met sy bakkop en tongtjie wat heen en weer beweeg. Carlos het gekyk in die rigting waarheen die slang kyk en gesien dat die slang kyk stip na ‘n voëltjie wat ‘n ‘n tak sit. Die voëltjie was heeltemal gehipnotiseer, hy het gevries. Carlos het besluit hy gaan iets doen om die hipnose op die voëtjie te breek en het begin arms swaai en skree tot die slang weg beweeg het en die voëltjie kon vlieg.
As jy soos die voëltjie vasgevang is, is daar goeie nuus. God wil jou genees, hy wil hê dat jy vry moet wees. Dit is die boodskap van die storie wat ons hier in Johannes 5 kry. Jesus vra vir die man wat reeds 38 jaar lank siek was: “Wil jy gesond word?”
In die eerste plek wys die vraag van Jesus ons op ‘n nuwe vryheid wat Jesus ons aanbied. Dit is ‘n vryheid wat die wêreld ons nie kan bied nie. ‘n Vryheid wat ons bevry van alles wat ons gevange hou. ‘n Holistiese vryheid na liggaam en gees.
Tweedens konfronteer hierdie vraag ons met die uitdaging van verandering. Dis hoekom Jesus dit vir hom vra. Was hy regtig bereid om sy ou lewe en lewenswyse prys te gee? Het hy nie dalk so gewoond geraak aan die voordele wat sy siekte vir hom gebring het, dat hy nie wou verander nie?
Hy het immers vriende en familie gehad wat hom kom haal het, vir hom kos gegee het, hom bejammer het, hom versorg het. Hy het nie nodig gehad om verantwoordelikheid te neem vir sy lewe nie, ander moes dit vir hom doen. Miskien het hy begin gemaklik voel met sy situasie. Om gesond te word sou beteken dat hy verantwoordeliheid vir sy lewe moes neem.
Die man se antwoord dui daarop dat hy nie regtig wou gesond word nie. In plaas van ‘n duidelike ja!, vermy hy die vraag. Hy verkies om ‘n paar verskonings te maak oor hoekom hy in die situasie is. Hy blameer ander daarvoor dat hy siek is.
Hierdie vraag konfronteer ons met die uitdaging: “Is jy gewillig om op te hou om ander die skuld te gee en verantwoordelikheid te vat om self die mens te word wat jy kan wees?”
Hy doen dit. En – gee toe – dit moes baie geloof en moed gevat het om na 38 jaar op te staan en te loop. Daar is baie twyfel vrae wat deur sy kop kon gegaan het. Tog doen hy dit. Veronderstel dat hy nie die risiko van gehoorsaamheid geneem het nie… dan sou hy sy lewe so in afhanklikheid daar langs die bad gesluit het.
Een aand het ‘n man by die huis gekom en aangekondig dat hy dood is. Onmiddelik het sommige van sy bure vir hom probeer aantoon dat hy simpel is. Hy loop, dooie mense kan nie loop nie. Hy dink, so sy brein funksioneer nog. Hy haal asem, sy hart klop, en hy het nog verhoudings met mense. Maar, heelaas, nie een van hierdie argumente het hom oortuig nie.
Dit lyk asof hy dit regkry om die las van bewyse op die ander mense te plaas. Kort-kort het iemand gedink: “Nou het ek hom oortuig”, nadat hulle bewyse gebring het wat so oortuigend is dat niemand dit sou kon weerspreek nie. Maar niemand kon hom oortuig nie.
Die Psigiater het die familie gevra of hy die man alleen kan sien. Verlig het hulle ingestem. Die twee is toe in ‘n kamer en die Psigiater het die deur toegemaak. Na ‘n tydjie kom hulle uit. Die Psigiater sê toe vir die familie: “Totaal en al psigoties, julle sal hom moet laat sertifiseer as psigopaat, hy het alle kontak met die werkikheid verloor”.
Hierdie keer wend hulle hulle na die gesinsdokter. Hy ken immers die man vandat hy ‘n kind was. Hy het dadelik oorgekom, ‘n paar vrae gevra en toe rustig vir die man gevra: “Sê my, kan ‘n dooie man bloei?”
“Goed, sal jy my dan toelaat om ‘n klein snytjie op jou arm te maak met my doktersmessie, maar moenie bekommerd wees nie, ek sal die bloed onmiddelik stop en die plekkie ontsmet, en dan kan ons vir eens en vir altyd sien of jy dood is”.
Hulle kom toe agter dat die man nie meer by hulle is nie maar in die deur staan. Almal kyk na hom en hy sê: “Ek besef dat ek wel verkeerd was”. Terwyl hy die vertrek verlaat sê hy, “dooie mense kan wel bloei!”