Enige gegewe in 'n tipografiese opskrifposisie by 'n poësieteks kan as gedigtitel of deel daarvan beskou word. 'n Gedig kan natuurlik 'n titellose bestaan voer en volgens o.a. Kayser (1954: 192) is gedigtitels eers sedert die Humanisme gebruiklik en het die tradisie daaromtrent sedertdien ook heelwat gewissel. Enige titelgegewe vorm egter 'n integrerende deel van die teks. Die titel en die res van die gedig staan dus in noue verhouding tot mekaar. In hierdie verband onderskei Bekker (1970: 23) tussen gedigtitel en "gedigliggaam".
By gedigte en veral gedigtegroepe sonder titels staan die bundelafdelings- of groepstitels dikwels in 'n direkter verhouding tot die individuele teks. Ook andersins bestaan daar trouens 'n parallel tussen hierdie soorte titels se verhoudings tot die tekste wat só oorspan word, en die verhouding van titel tot enkeldig. Die graad van verwikkeldheid in die verhouding tussen titel en gedigliggaam wissel baie. Volgens Bekker (1970: 8) het elke titel ten minste 'n identifiserende funksie t.o.v. die gedig en is alle titels daarby ook in die een of ander opsig informatief oor die teks. Hierby sluit Riffaterre (1978: 100) se bevinding aan dat 'n titel se natuurlike (SEMIOTIESE teken-)funksie is om toegang tot die teks te verleen deur die onderwerp, GENRE of KODE aan te dui. Vir Strydom (1976: 46) is die aanvanklike interpretasie van die titel dan ook die leser se "werkhipotese" waarmee die verdere leesproses benader word.
'n Mens kan die verhouding tussen titel en gedigliggaam dikwels ook 'n interaksie noem. Die titel kan enersyds rigtinggewend wees vir die leser, maar andersyds kan die res van die teks op allerlei wyses inwerk op die betekenisonderskeidinge van die titel en dit selfs 'n nuwe lading gee.
Sommige gedigte verdra volgens Bekker (1970: 62) niks tussen die pertinente titel en die gedigliggaam nie, bv. in gevalle waar die titel sintakties deel uitmaak van lg., terwyl die "titelwit" juis in ander gevalle weer deur verdere taalgegewens verbreek word. Dit kan geskied deur die aanwesigheid van 'n subtitel, verklarende aantekeninge of 'n MOTTO. Dit hou die gevaar in van 'n breuk tussen titel en gedigliggaam, maar hierdie soort toevoegings hoef nie noodwendig negatief te werk nie. Die vraag na die noodsaak en funksie van sodanige gegewens bly egter aktueel.
Die gedigtitel kan dus in 'n verskeidenheid van taalverbintenisse staan t.o.v. die gedigliggaam of selfs naasliggende gegewens en is 'n teksgedeelte wat beswaarlik by 'n deeglike lesing buite rekening gelaat kan word.