Wie sal ooit die diepgange van Jesus Christus se lyding kan deurgrond - Sy lyding in die plek van die mense wat deur die Vader aan Hom vir verlossing toevertrou is? Hoe sal ons ooit begryp wat dit beteken dat Hy die ewige straf wat hulle toegekom het op Hom geneem het? Ons tema is uiteraard omvangryk en mens sou lank daarby kon stilstaan. Maar kom ons kyk tog vir 'n oomblik daarna. Net nog een inleidende opmerking: die Here Jesus het van Sy ontvangenis af in Sy staat van vernedering gely. Maar ons sal nou konsentreer op Sy laaste ure, toe Sy lyding sekerlik tot 'n verskriklike klimaks gekom het.
 Dis 'n baie algemene persepsie dat die God van die Ou Testament iesegrimmig, toornig, gewelddadig en wreed was. Daarteenoor sou die God van die Nuwe Testament liefdevol en vergewensgesind in die oortreffende trap wees. 'n Baie groot persentasie kerkmense werk dus effektief met 'n Bybel van twee gode - met 'n biteïsme. Niks kan egter méér Godonterend en lasterlik wees nie. Die God wat Homself in die Ou Testament aan ons openbaar, is presies dieselfde God van wie ons in die Nuwe Testament lees. Trouens, die ergste uitgietings van God se toorn kry ons in die Nuwe Testament. Wat is erger as Openbaring se
 Maar die ergste uitstorting van God se toorn in die Nuwe Testament vind ons nie in Openbaring nie. Daarvoor moet ons Golgota toe gaan! As daar ooit 'n man was wat kon kla oor die behandeling wat Hy van God gekry het, was dit Jesus Christus. Hý was immers die enigste mens wat ooit volkome onskuldig deur hierdie lewe gegaan het. Inderdaad sou God onregverdig gewees het as die Here Jesus nie vrywillig ons sonde op Homself geneem het nie. Maar met Sy hele hart het Hy onder die straf ingeklim waarmee die uitverkorenes tot in ewigheid nie sou klaargekry het nie. En toe die toorn van God genadeloos, golf na woedende golf, met meedoënlose intensiteit oor Hom gebreek het, het Hy nie vir 'n oomblik gemurmureer nie. Wat ons moet raaksien, is dat Christus nie ten diepste onder die hande van mense gely het nie. Nee, Hy het onder Sy Vader se toorn as strafdraende Plaasvervanger namens ons gesterf. Só haat God sonde, só streng en onkreukbaar is Sy geregtigheid, dat Sy Seun, die oomblik toe Hy ons skuld op Hom geneem het, geensins oorgesien kon word nie. Dis waarom Jesaja profeties kon skryf: "Dit was die wil van die Here om Hom te verbrysel, om Hom die pyn te laat ly" (53:10).
 Al in Getsemane begin mens 'n idee kry van wat Jesus deurgemaak het. Hoewel nog nie die kruis self nie, word Sy vrees en benoudheid hier in die tuin iets van 'n venster waardeur ons na Sy latere lyding kan kyk.
 Voordat die Here begin bid, sê Hy vir Sy dissipels, "Ek voel doodsbenoud. Bly hier en waak saam met My" (Mt 26:38). Dan stap Hy 'n entjie verder, gaan lê op die grond en bid: "My Vader, as dit moontlik is, laat hierdie lydensbeker by My verbygaan. Moet nogtans nie doen soos Ek wil nie, maar soos U wil" (Mt 26:39). As Hy klaar gebid het, gaan Hy terug na Sy dissipels toe en kry hulle vas aan die slaap. Hy gaan bid dan vir 'n tweede keer: "My Vader, as hierdie lydensbeker nie by My kan verbygaan sonder dat Ek dit drink nie, laat u wil geskied" (Mt 26:42). Dis 'n gebed van oorgawe, en duidelik is Jesus besig om Sy vrese te bemeester. Terug by Sy dissipels is hulle steeds aan die slaap. Dis duidelik: alleen, heeltemal alleen, sal Hy die lydenspad moet stap. Hy gaan bid dan 'n derde keer. Nou is Sy oorgawe totaal en finaal. Dan sê Hy met beslistheid: "Staan op, kom ons loop. Kyk, die man wat My verraai, is hier naby" (Mt 26:46).
Jesus se intense belewinge Die sterkste woorde in die Griekse taal word gebruik in 'n poging om te beskryf waardeur die Verlosser
• Die derde woord (Gr. ekthambeisthai) word deur beide vertalings met "ontsteld" vertaal. Letterlik is dit om in die greep van 'n afskuwelike verskrikking waardeur jy moet gaan, te wees (Mk 14:33).
 Daar het liggaamlike lyding op Hom gewag - geseling en die onuitspreeklike foltering van die kruis. Geen teregstellingswyse was deur die eeue meer wreed en pynlik nie. En die dood het stadig gekom. Mense kon vir dae aan hierdie vloekhout oorleef. Voorts moes die onreg van Sy teregstelling, die hoon van die mense en die verraad van Sy dissipels soos swaarde deur Sy siel gesteek het.
 Daar is egter meer. Hoe rym mens die Here Jesus se benoudheid in Getsemane met die feit dat Hy dwarsdeur Sy lewe oënskynlik geen vrees vir mense gehad het nie? Het Hy minder moed gehad as Sy volgelinge wat ná Hom vir hulle geloof tereggestel sou word? Dwarsdeur die kerkgeskiedenis is dit as 'n wonderlike voorreg gesien om 'n marteldood vir jou geloof te sterf. So, byvoorbeeld, het Ignatius, die voorganger van die gemeente in Antiogië in Sirië, aan die begin van die tweede eeu by die gemeentes gepleit om niks ter wille van sy vrylating te doen en hom so die eer van 'n marteldood te ontneem nie. Waarom sou ontelbaar baie deur die eeue só deur die Heilige Gees versterk word dat hulle die skavot of die brandstapel met lofliedere op hulle lippe tegemoet kon gaan - maar die Seun van God kan dit nie hanteer nie? Waarom sou Hy wat tot nou toe die kruis met onstuitbare beslistheid as Sy eintlike lewensdoel beskou het, skielik begin terugdeins? Nee, erg soos Sy liggaamlike en emosionele smarte was, was die lydensbeker kennelik iets veel erger.
 Vertolk mens die dramatiese lydensgebeure in die lig van die res van die Nuwe Testament, is dit duidelik dat die onuitspreeklike verskrikking vir die Here Jesus daarin gelê het dat die totale sondeskuld van diegene wat die Vader vir Hom gegee het, op Hom gestapel sou word. Hy sou die volle toorn van God daarvoor moes verduur. En die innige en ewige gemeenskap wat Hy tot op daardie oomblik met die Vader geniet het, sou Hy vir 'n tyd lank moes verbeur.
 Hoe aangrypend is dit egter nie dat daar geen rebellie by Jesus te bespeur is nie. Elke gebed van Hom begin met die woorde, "My Vader"; en elke keer sluit Hy af met die oorgawe, "nie My wil nie, maar U wil." En na die stryd, nadat die Here Jesus deurgebid het, is Hy sterk, vol vrede en vergenoegd - in volle oorgawe. Daarom, as Petrus Sy inhegtenisname wil verhoed, sê Hy vir die apostel: "Sit die swaard in sy skede terug. Moet Ek dan nie die lydensbeker drink wat die Vader My gegee het nie?" (Jh 18:11). Om die wil van die Vader te doen, sou steeds Sy voedsel bly.
• Die eerste drie woorde gaan oor die belange van die omstanders. Eerstens doen Jesus voorbidding vir sondaars - in hierdie geval Sy teregstellers: "Vader, vergeef hulle, want hulle weet nie wat hulle doen nie" (Lk 23:34). Die Griekse werkwoord sê Hy het aanmekaar so gebid (Gr. Imperfektum). Tweedens gee Hy 'n wonderlike belofte vol troos vir 'n sondaar wat homself verootmoedig - 'n misdadiger wat saam met Hom gekruisig word: "Ek verseker jou: vandag sal jy saam met My in die paradys wees" (Lk 23:43). Derdens sien Hy om na die belange van Sy moeder, Maria, deur haar en Johannes aan mekaar toe te vertrou: "Daar is u seun ... Daar is jou moeder" (Jh 19:26-27).
woord: "Vader, in u hande gee Ek my gees oor" (Lk 23:46). Dat die Here nou met Homself en Sy hemelse Vader besig is, is natuurlik en tipies. As 'n sterwende al sy aardse belange afgehandel het, draai hy by wyse van spreke sy gesig na die muur toe om die dood tegemoet te gaan, en om met God alleen besig te wees.
 Dat onskuldiges veroordeel word en dat die een wat goed doen deur sy begunstigdes vermoor word, is sekerlik niks nuuts in die geskiedenis van die wêreld nie. Maar Hy wat aan die kruis hang, is geen gewone mens nie - Hy is die volkome en die volmaakte mens! Alle ander mense wat deur hulle vervolgers tereggestel is, het talle foute gehad. Niemand se saak is immers waterdig nie. Maar van hierdie Een het selfs 'n heidense regter gesê: "Ek vind geen skuld in hierdie man nie" (Lk 23:4)! Maar dis nie al nie. Nog meer verstommend is die feit dat híérdie tereggestelde nie net 'n volmaakte mens is nie - Hy is meteen die Seun van God en God die Seun! As ons nie kan begryp dat God die Seun Homself aan so iets onderwerp nie, wat sal ons sê van die Skrifopenbaring dat dit God die Vader was wat Sy Seun oorgegee het om so 'n skandelike en pynlike dood te sterf?
 Wat het deur Jesus se gemoed gegaan tydens daardie 3 uur van stilte in die duisternis? Beleef Hy dalk ekstatiese gemeenskap met Sy Hemelse Vader? Dit sou tipies wees van 'n sterwende gelowige. Maar so was dit nie in ons Here Jesus se geval nie! Inteendeel. Die rou kreet waarmee Hy die stilte verbreek, is uitdrukking van dit wat Hy in die voorafgaande ure van duisternis beleef het. Psalm 22:2, die Messiaanse profesie van 'n duisend jaar vantevore, waar hierdie woorde net so geskryf staan, sê dit was soos 'n "gebrul" (OAV). Die Hebreeuse woord dui op die roggelende en benoude gebrul van 'n dier in doodsangs. Nooit was daar 'n uitroep soos dié in die geskiedenis nie; nooit sal daar ooit weer só 'n gil wees nie. En die Vader stuur nie 'n engel om Hom te versterk nie. Hy doen nie 'n
• Jesus ondergaan hier die marteling van 'n doemeling. God handel met Hom, nie soos 'n liefdevolle vader met sy seun nie, maar soos 'n gekrenkte en regverdige regter met 'n misdadiger. Dis dermiljoene se sonde wat Jesus hier vergruis. Dis die bliksemstrale van God se heilige toorn wat meedoënloos, een na die ander, op Hom inbrand! Dis die ewige verdoemenisse van ontelbaar baie begenadigdes wat op Hóm gestapel is en Hom verbrysel. En Hy is alleen!
 Maar is dit regverdig? Was Hy nie in hierdie oomblikke juis by uitnemendheid gehoorsaam aan Sy Vader nie? Presies dit is die punt. Hy het ons sonde op Hom geneem sodat die Vader dit aan Hom kon straf. Só bevredig Hy die onkreukbare geregtigheid van God. Wat ons hier sien, is hoe Hy elke stukkie sondeskuld van elke uitverkorene deur die ganse geskiedenis betaal!
 "Het". Dis verlede tyd; dit het reeds gebeur. Hier is nie bloot 'n dreigende vooruitsig nie; dis reeds 'n voldonge feit! Dis die verskriklikste oomblik in God se ewigheid!
 "My". Of is die klem dalk op híérdie kort woordjie? Dan is dit 'n roep tot die Vader: "Die mens is die kroon van U skepping, maar hy het in sonde geval. Daarom is alle mense sondig. Dat U dus die mens verwerp, is verstaanbaar. Maar Ék! Het Ek nie die werkverbond volkome gehou nie? Was Ek nie elke oomblik van elke dag in optrede, woord en gedagte volmaak gehoorsaam aan U nie? Het U nie gesê nie, "Dit is My geliefde Seun in Wie Ek 'n behae het"? Waarom verlaat U My dan nou?"
• Waar sien jy die mens se weersin in God meer as hier? Die skepsel vermoor sy Skepper! Goed, miskien besef die mense nie dat hulle met die Seun van God te doen het nie. Maar was Sy persoon en leer en lewe nie deurgaans deurtrek van Godsteenwoordigheid nie? Het Hy nie dag in en dag uit die liefde van God in hulle midde uitgeleef nie? Het Hy nie oor en oor, op allerlei wyses, vir hulle gesê wie Hy is en wie Hy verteenwoordig nie? Maar hulle kies Barabbas!
• Sonder twyfel is ook die Duiwel aktief op Golgota. En hierdie vierde kruiswoord is die mooiste woorde wat hy ooit gehoor het. Maar terwyl hy sy hande selfvoldaan vryf, word sy lot onomkeerbaar en finaal verseël!
• Die volk en die duiwel se haat is egter niks in vergelyking met 'n ander haat nie - 'n haat wat die Golgota-gebeure van A tot Z beheers. En niks beklemtoon hierdie haat soos die vierde kruiswoord nie. Ons praat van Gód se haat vir sonde. Só vasbeslote is die Vader dat geen, maar géén sonde ongestraf sal bly nie, dat Sy innig-geliefde Seun plaasvervangend moet instaan vir die uitverkorenes. Daar is geen ander manier om hierdie begenadigdes te red nie, want nie 'n kriesel van hulle sondeskuld sal onder die mat ingevee word nie. Elke onsuiwer motief, elke onbedagsame woord, elke selfsugtige daad van 'n honderd miljoen lewens, of baie meer, sal ten volle gestraf word. Waarlik, God is 'n God van volkome geregtigheid!
 O, as ons maar méér kan verstaan van hierdie Godshaat vir sonde! As ons maar 'n dieper insig kan verkry in die helse smarte wat God se geliefde Seun in ons plek moes verduur! As dit maar ons harte meer wil omdolwe en ons gemoedere meer beheers! 'n Beter oplossing vir 'n geflankeerdery met sonde is daar nie. As dít die prys is vir my verlossing, móét ek mos elke dag bid dat God my waarlik heilig sal maak. Daarenteen, kan daar iets méér veragtelik wees as om God te aanbid terwyl jy sonde soos 'n suiglekker in jou kies rondrol?
 Dis duidelik soos daglig: As God Sy geliefde Seun nie gespaar het nie, hoe sal hy jou en my laat wegkom as ons Sy genade-uitnodigings en bekeringsbevele in die wind slaan? As die Seun volkome deur die Vader verlaat is toe Hy sonde vir ons geword het, hoe sal ek en jy dan God se genadeguns bly ervaar as ons aanhou om te flankeer met opinies, gesindhede en praktyke wat God haat? (Hb 12:14). Nee, nee! Moenie die verleiers glo nie wat - deur wat hulle sê, of nié sê nie - aan jou suggereer dat alles uiteindelik vir almal goed sal uitwerk. Helaas, hoeveel kansels is bereid om oor die verskrikkinge van God se ewige oordele te praat? Ek kan hierdie huiwering verstaan. In ons mensgesentreerde wêreld is mense skaam vir 'n God van toorn. En dis mos lekker om 'n goedvoel-tyding te bring: Sing-sing stap ons hand aan hand, almal saam na die lekkerte van Glimlagland! Maar ek durf nie so 'n eensydige en misleidende boodskap preek nie. My Koning het nie so 'n boodskap gepreek nie! Trouens, niemand in die Bybel het so dikwels teen die ewige verdoemenis gewaarsku as Hy nie. En wie het beter geweet as Hy? Nee, daar is maar één manier om gered te word van dit wat jy deur en deur verdien - draai jou rug op sonde en vlug in geloofsvertroue vir tyd en ewigheid in Christus in. Dan, belowe God se Woord, sal jy beklee word met Christus se geregtigheid - Sý
 Lees mens die Nuwe Testament, kom jy gou-gou onder die indruk dat niks vir Jesus belangriker was as Sy kruiswerk nie. Ja, in Sy liefde moes Hy baie vreugde geput het uit Sy goeie werke - werke wat vir soveel duisende lewensverligting gebring het. En as God se groot profeet, was dit vir Hom baie belangrik om onvermoeid die mense te leer. Maar in die eerste instansie het Hy as Verlosser gekom. Hy het gekom om ewige en volmaakte redding vir dermiljoene te bewerkstellig. En dit kon net aan die kruis gebeur. Jesus het gelewe om te sterf! As Sy versoeningsdood dan die Here Jesus se allererns was, en as die dieptepunt daarvan hierdie vierde kruiswoord was - hoedanig moet óns erns dan nie wees om die implikasies daarvan te omhels en uit te leef nie? Hoe hemelskreiend selfgesentreerd is dit nie om fluit-fluit daarby verby te huppel nie? As jy jouself 'n Christen noem, moet jy weet dat waarhede soos hierdie enorme verantwoordelikhede op jou stapel!
• Kort na die Here Jesus se benoudheidskreet van verlatenheid, het Hy triomferend uitgeroep: "Dit is volbring!" (Jh 19:30). Dit is die vertaling van 'n enkele Griekse woord wat vir elke Christen onbeskryflik kosbaar is: tetelestai. Dis 'n woord wat uit die handelswêreld gekom het. As iemand geld geskuld het, en uiteindelik sy verpligting finaal nagekom het, het die skuldeiser hierdie woord dwarsoor die rekeningstaat geskryf - met die betekenis: die skuld is ten volle vereffen! So 'n gekanselleerde staat het dan as kwitansie gedien. Dis wat Jesus hier met Sy sesde kruiswoord uitroep. Al die sondeskuld van diegene vir wie Hy hier plaasvervangend ly en sterf, is afbetaal. Niks is uitstaande nie! Daar is geen skuld meer nie!
• Tog voel mens wel soms van God verlate, nie waar nie. Want soms beproef die Here ons geloof deur die belewing van Sy teenwoordigheid te onttrek. En natuurlik, dikwels is dit wel die gevolg van sonde - al is dit net die sonde van kleingeloof. Maar dan hoef 'n geregverdigde wat met Christus verenig is net die sonde in opregtheid te bely, en die belewing van gemeenskap met die Here word gou-gou herstel. Dis soos 'n man en 'n vrou wat 'n uitval gehad het. Hulle is dan skaamkwaad en ongemaklik in mekaar se geselskap. Maar hulle blý getroud. En al wat nodig is om die genot van hulle liefdesverhouding te herstel, is die selfvernedering van apologie.
 Die Here se wanhoopskreet was 'n vraag: "Waarom het U My verlaat?" Toe Hy in die paradys aankom, was die eggo's daarvan dalk nog hoorbaar. Het Hy 'n antwoord op hierdie vraag gekry? Wat tref die Here Jesus in die hemel aan as Hy daar aankom? Ek kan my verbeel: ontelbaar baie Ou Testamentiese heiliges met feesbaniere langs die strate wat Hom vol dankbare blydskap verwelkom. Hy het hulle verlossing so pas formeel gefinaliseer (nie dat daar ooit twyfel oor was nie!). Ja, ook hulle is soos Abraham destyds deur die geloof alleen geregverdig (Rm 4:3). Tog sê die Skrif dat hulle sondes tydens die ou bedeling "tydelik ongestraf" gebly het (Rm 3:25). Dit moes wag vir Christus om die straf te kom dra - om God se toorn finaal te kom bevredig. Maar natuurlik, toe die Seun aan
Ongeveer twee-weekliks word 'n preek of studie soos hierdie wêreldwyd per e-pos gestuur aan mense wat dit persoonlik aangevra het. !