Brief uit Nederland - Ek het my kind verloor
JY LEES NOU Brief uit Nederland - Ek het my kind verloor
My meisiekind is weg om nooit weer terug te kom nie! Skok, verbasing … was dit dan nie net gister of eergister wat ek myself nog afgevra het watter kaart of watter ster sal ek haar wys om veilig deur die grysland heen te reis?
Sy het van kleinsaf mense geraak met haar onuitputlike lewensvreugde. Van kindwees af het sy maklik gelag met haar blink oë ... ja, ek het baie blink dae met blink ure wat ek kon wegbêre vir later se onthou. Vanaf haar geboorte was dit of sy die wêreld vierkantig in die oë kyk met net een vraag: "Wat, ou wêreld, het jy om my te bied?"
Ek kyk haar agterna en die woorde van die ou-ou gediggie kom onwillekeurig in my op: "O, die aankom, die inkom, die wegstap van haar ..."
iemand wat my liefhet ...
En dan begin ek onthou ... Hoe sy as 'n baie klein dogtertjie, op my vraag oor watter kleur ons haar kamer moet verf, met 'n baie ernstige gesiggie vir my gesê het: "Ek is mos nie einklik 'n pienk dogtertjie nie."
"Ma, hy het aan my hart kom krap en aanhou krap totdat hy deur die mure gebreek het ... en toe stap hy in en sit al die ligte aan." Die uitroepe en praat van
Ek dink dadelik aan Salomo se woorde: "Daar is drie dinge, nee, vier ... en hoe die liefde tussen 'n man en 'n vrou werk. Maar ek vra uitstel op die