Geskryf deur Kokho Jason Sit
Wat gebeur met klere wat u nie nodig het nie. Venture / luike
Kersfees is verby en die nuwe jaar is om die draai. En die verkope duur voort. Dinge het ses weke voor Kersfees met Singles Day begin, wat in China begin en nou is die wêreld se grootste inkopiedag. Dit is gevolg deur Swart Vrydag, Cyber ​​Monday-verkope, die verkope voor die Kersfees en nou die periode van verkope ná die kersfees of die nuwe jaar. Binnekort is dit tyd vir Valentynsdagverkope, Paasfeesverkope en so aan. Dit lyk nie of die verkoopsgeleenthede breek nie, maar volhard deur die jaar en in verskillende vorme.
Vir kleinhandelaars is hierdie verkope 'n gulde geleentheid om onverkoopte of buiteseisoenvoorraad in kontant te likwideer, ruimte te maak vir nuwe voorraad en bestaande voorrade deur middel van impuls of onbeplande koop te verkoop. Vir verbruikers bied verkope een of meer "wettige redes" vir uitgawes en gawes, hetsy vir jouself, ander of 'n bietjie van albei. Gunstige besteding word verwag en selfs aangemoedig as daar algemeen beskikbaar is om afslag of winskopies te kry.
As hul voordele opsy gesit word, hou dit ook talle koste in. Emosioneel kan dit daartoe lei dat verbruikers geld spandeer wat hulle nie het nie en dan voel spyt of skuld daarna. Finansieel kan hulle kopers (meer) finansiële skuld betrek as gevolg van die faux gevoel van 'geregtige' toegeeflikheid of uitgawes wanneer daar verkoop word. Sielkundig kan dit vererger kompulsiewe koopversteuring, ook bekend as “oniomania”, deur die begaafdheid en uitgawes te legitimeer.
Dit alles dra by tot 'n paar ernstige omgewingskoste. Bemarkingsakademici soos ek beoordeel gereeld hoe mense deur sekere 'gedragslense' optree, en ek dink daar is twee wat hier van toepassing is:
Die weggooi lens, veral sigbaar in mode, stel voor dat hoe meer ons koop, hoe meer ons weggooi. Alhoewel die korrelasie nog empiries gevestig is, is dit logies om te dink dat verkope meer koop bevorder, en dat dit op hul beurt beteken dat daar meer moet weggegooi word.
Hierdie stelling kan ondersteun word deur die verskynsel van 'n kwynende leefruimte. In die Verenigde Koninkryk is die slaapkamers besig om te krimp en gemiddeld is woonkamers in nuwe huise 'n derde kleiner as in die 1970's. Maar ten spyte hiervan koop mense nog baie meer dinge as in die 1970's.
Om plek te maak vir verworwe verkoopsitems, sal mense waarskynlik van 'voorliefde' ontslae raak en die omgewing benadeel. Byvoorbeeld, a Britse parlementverslag vroeg in 2019 het bevind dat daar in die land “ongeveer 300,000 ton tekstielafval elke jaar in huishoudelike swart bakke beland”, wat ongeveer 5 kg per persoon is. Dit word dan na stortingsterreine of verbrandingsoestelle gestuur. In die verslag word opgemerk dat “minder as 1%” van die materiaal wat gebruik word om klere te vervaardig, herwin word. Ons weggooigedrag kos die planeet.
Verkope beteken dat meer produkte terugbesorg word
Die produk gee lens terug dui op 'n moontlike verband tussen verkope en die koers van produkopbrengste. Verkope soos Swart Vrydag het digitaal georiënteerd geraak, met ongeveer driekwart van die aankope aanlyn.
Aanlynopgawes kan 'n aantal insluit aktiwiteite wat die omgewing beskadig. Verbruikers wat items terugstuur, en koeriers wat dit afhaal en weer versprei, beteken alles ekstra bestuur en dus verkeersopeenhopings en koolstofvrystellings. Die skoonmaak, herstel en / of herverpakte terugbesorgde items beteken dat u meer natuurlike hulpbronne verbruik en moontlik meer materiale gebruik wat fossielbrandstowwe of palmolies bevat. Die verwerking, vervoer en storting van eenmalige of nie-herwinbare verpakkings wat in opbrengste gebruik word, beteken meer grondgebruik en 'n groter koolstofvoetspoor.
Al hierdie aktiwiteite is gewoonlik 'onsigbaar' vir ons, die verbruiker, en dit kan tog ernstige gevolge vir die omgewing hê. Byvoorbeeld, Vogue Besigheid berig dat in die VSA alleen opbrengste ongeveer 2.27 miljoen ton stortingsterrein en 15 miljoen ton koolstofvrystellings per jaar produseer, “gelykstaande aan die hoeveelheid asblik wat deur 5 miljoen mense per jaar gegenereer word”.
Ek wil nie die kommersiële waarde van verkope ondermyn nie, en ook nie die verbruikersvreugde wat hulle kan bring as dit verstandig gedoen word nie. Ek kan egter nie help om te wonder of hierdie verkope 'n balans tussen kommersiële, verbruik en groenwaarde kan bewerkstellig nie.
Namate ons toenemend die gevolge van en ervaar klimaatverandering, ons moet (meer) oplettend wees vir ons verbruikersgedrag en die daaropvolgende omgewingskoste. 'N Klein bietjie nadenke vir die omgewing is dalk net die manier om die inkopie-vreugde te verryk, of die uitgaweskuld wat by verkoopsgeleenthede ervaar word te verlig? Let's bestee (meer) positief om ons planeet te beskerm.
Kokho Jason Sit, Senior lektor in bemarking, Universiteit van Portsmouth
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Hoe verkoopsinkope die planeet doodmaak
Waarom die film Dark Waters 'nie Hollywood Hysteria is nie ...
Het mense regtig bo die natuur ontwikkel?
Wil jy klein leef? Hier is wat u moet oorweeg wanneer ...