Polikarpov R-5 - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die Polikarpov R-5 was 'n tweevliegverkenningsvliegtuig en 'n ligte bomwerper wat in die vooroorlogse jare in groot getalle in die Sowjetunie vervaardig is, maar wat gedurende 1941 grootliks uit die frontlinie-eenhede verdwyn het.
Die R-5 is ontwerp terwyl Polikarpov as hoofontwerper by die No.25-fabriek in Moskou gewerk het. Dit is ontwerp om eenvoudig te vlieg, 'n lang lewensduur te hê en van houtkonstruksie te wees. Dit is ontwerp rondom die BMW VI-inlyn-enjin, wat toe in die Sowjetunie as die M-17 in lisensievervaardiging begin is.
Die R-5 het 'n romp gebou rondom vier dennehoute, met twaalf rame van dennehout en laaghout. Die enjinkap en die boonste dek van die voorste romp was aluminium, terwyl die res van die romp met laaghout bedek was. Die boonste vleuel was groter as die onderste, en is in drie dele gebou met 'n brandstoftenk in die middelste gedeelte. Die vlerke het 'n ewewydige koord (reguit voor- en agterrande, ewe breed oor hul lengte) en met afgeronde punte. Die boks -ribbes en ribbes was gemaak van dennehout- en berkhout laaghout, en dit was stof bedek, afgesien van die voorste rande, wat as gebruik het.
Die prototipe en vroeë vervaardigingsvliegtuie het die BMW VI 12-silinder vloeistofgekoelde inlyn V-enjin gebruik, terwyl die meeste produksievliegtuie die lisensiegeboude M-17 gebruik het. Die prototipe was gewapen met 'n seëlvaste PV-1-masjiengeweer en 'n buigsame gemonteerde DG-2-masjiengeweer in die posisie van die waarnemer, hoewel baie produksievliegtuie vleuelagtergewere gedra het.
Die prototipe is op Zavod No.25 in Moskou gebou en is gedurende 1928 getoets. Daarna is dit vanaf Oktober 1928 vir staatsaanvaardingsproewe begin. Produksie het in 1930 begin, hoewel slegs dertig vliegtuie in daardie jaar afgelewer is. Dit het gestyg tot 300 vliegtuie in 1931, 660 in 1932 en 1,150 in 1933, en uiteindelik is 4,914-4,995 vliegtuie oor ses jaar gebou (die R-5SSS en R-Z uitgesluit).
Die R-5 het die Polikarpov R-1 en die Tupolev R-3 in 1930 begin vervang, en in 1931-32 het nege verkenning, elf ligte bomwerper en sewe ligte aanvalseenhede die tipe ontvang. Dit is ook uitgereik aan spesiale eenhede, korpsvlugte en opleidingskole. Teen 1941 is dit uit die frontlinie-eenhede gefaseer, en hoewel twee-en-dertig eenhede dit nog gehad het tydens die Duitse inval, is die oorblywende vliegtuie teen die einde van die jaar na die tweede linie verplaas,
Die R-5a was 'n vlotvliegtuigweergawe van die R-1 wat die Polikarpov MR-1-vlotvliegtuig in diens vervang het. Die vlotte is gebou rondom sestien staalbuise met houtvlotte van as en denne. Die prototipe is in 1930 gebou en het sy eerste vlug op 31 Desember 1930 gemaak. Staatsproewe is tot 1932 vertraag, en die vliegtuig was in diens vanaf 1933. Ongeveer 111 is gebou.
Die R-5T was 'n torpedo-bomwerper wat in 1932-33 ontwikkel is. Om plek vir die torpedo te maak, moes 'n nuwe gesplete onderstel ontwerp word en ekstra stutte moet in plek wees om dit te hanteer. Die prototipe is in 1933 gebou, en vyftig reeks vliegtuie wat in 1935 afgelewer is. Die R-5 het 'n kort tydjie om die Sowjetkus gedien, en die laaste vliegtuie in die Verre Ooste is omstreeks 1938 teruggetrek.
Die R-5Sh was 'n grondaanval (of shturmovik) weergawe van die vliegtuig. Dit was gewapen met 'n vaste voorwaartse DA-masjiengeweer, 'n dubbele DA-masjiengeweer in die posisie van die waarnemer en vier skuins gemonteerde PV-1-masjiengewere wat in kuipe onder die onderste vleuel aangebring is. Dit kon tot 500 kg bomme dra en ekstra pantserplate gehad. Minstens 100 is gebou in 1931 of 1933.
Die R-5SSS was 'n ligter, meer vaartbelynde weergawe van die R-5. Die SSS -benaming staan ​​vir skorostnoi, skoropod'emnoi, skorostrel'nyi, of vinnige, vinnige klim, vinnige vuur. 'N M-17f van 715 pk is gebruik, en die gewig is verminder deur sparrenvlerke te gebruik. Sommige funksies is vaartbelyn. Topsnelheid het met 30kmh toegeneem en die plafon het ook verbeter. Vinnige afvuur het bereik deur die vervanging van die PV-1-masjiengewere met die baie vinniger afgevuurde ShKAS-model. Die SSS het ook 'n tussenbom -baai gehad en is vervaardig in 'n grondaanval -weergawe met nog vier masjiengewere in die onderste vlerke. Meer as 600 R-5SSS-vliegtuie is tussen 1935 en 1937 vervaardig.
Die R-Z was 'n belangrike herontwerp van die basiese vliegtuie, vervaardig deur DS Markov en AA Skarbov by Zavod No.1. Dit het dieselfde basiese uitleg as die R-5 gebruik, maar met 'n aangepaste romp, kleiner afmetings en ligter struktuur. Die vliegtuig is aangedryf deur die 850 pk M-34N-enjin. Dit was gewapen met twee vaste en een buigbare ShKAS -masjiengeweer, en tot 500 kg bomme, en is ook vervaardig in 'n grondaanvalweergawe met vier vaste masjiengewere onder die vlerke. Spoed het toegeneem van 143mph tot 196mph. 'N Totaal van 1 031 R-Z's is tussen 1935 en 1937 op Zavod No.1 gebou.
Krag: 500-680 pk
Vleuel span: 15.5m/ 50.85ft
Lengte: 10,56 m/ ​​34,65 voet
Hoogte: 3,62 m/ 11,87 voet
Leeg gewig: 1,969 kg/ 4,349lb
Laai gewig: 3,247kg/ 7,158lb
Maksimum spoed: 228 km/ h/ 141 mph
Diensplafon: 6 400 m
Reikwydte: 800 km/ 497 myl
Bewapening: Een vaste voorwaartse afvuur en een of twee buigbare 7,62 mm -masjiengewere.
Polikarpov R-5: Die impak van 'n oënskynlik verouderde tweedekker op die Oosfront
In Junie 1941, ten tyde van die Duitse inval in die Sowjetunie, het die VVS eers onlangs begin met sy moderniseringsveldtog om vliegtuie te vervaardig wat gelykstaande was aan hul eweknieë van die as. Vegters soos die I-16 Rata wat die steunpilare in die Spaanse burgeroorlog was, Khalkin Gol en die Winteroorlog, word stadigaan vervang deur die LaGG-3 en Yak-1 vliegtuie wat VVS-vlieëniers vinnig minderwaardig gevind het as die Luftwaffe se Bf-109. Wat die aantal vliegtuie voor Operasie Barbarossa betref, het die Sowjetunie egter 'n duidelike voordeel bo Duitsland, hoewel die meeste van hierdie masjiene as verouderd beskou is deur die uitbreek van die oorlog. Sommige Sowjetvliegtuie wat gedurende die dertigerjare diens gekry het, soos die Polikarpov R-5-tweedekker, was aan die einde van die dekade versprei oor die Sowjet-binneland en beland in verskillende vliegskole, aero-klubs en verskillende vervoerafdelings . In die somer van 1941 het die VVS egter gevind dat sy magtige lugvloot deur die Duitse blitzkrieg gedemineer is, en skynbaar verouderde vliegtuie, soos die R-5, is na die voorkant gebring om te dien as nagbomwerpers en skakelvliegtuie totdat die Sowjet -industrie van die inval kon herstel en 'n groot aantal moderne vliegtuie kon begin vervaardig. Die Sowjet-weermag, met sy bekwaamheid om die meeste uit oënskynlik verouderde toerusting te haal, kon 'n nuttige rol speel vir die verouderde R-5-tweedekker.
Die R-5, aangedryf deur 'n Mikulin M-17B watergekoelde V-12-enjin wat 680 perdekrag gelewer het, is in 1928 deur Nikolai Polikarpov ontwerp en in 1931 deur die VVS in gebruik geneem. Dit is gebruik in Khalkin Gol, die winter Oorlog en die Sowjet -inval in Pole, waarna dit hoofsaaklik as 'n afrigter gebruik is tot die somer van 1941, toe 'n paar honderd teruggekeer het na diens. Soos Sergey Glumov, 'n R-5-vlieënier, onthou, 'voor die oorlog was dit 'n goeie vliegtuig. Maar teen 1941 was dit om tegniese redes 'n vliegtuig wat heeltemal 'n afkeer was ... [slegs] vier bomme ... en oor die snelheid kan ek nie sê sonder om trane in my oë te bring nie ... Daar was geen radio op die R-5 nie. Daar was geen beligting in die R-5 om 'n kaart te sien nie ... die verdediging was verskriklik ... Duitse spoordoppe het ons vliegtuie afgemaai. "
Nietemin, in die herfs van 1941, as gevolg van die gebrek aan moderne vliegtuie, is R-5's tydens die verdediging van Moskou aan die 615ste en 687e regimente toegewys, waar die tweedekker na raming 10% van alle nagbomaanvalle uitgevoer het. Net soos die meer bekende Polikarpov Po-2, was die R-5 besig met hoofsaaklik nagbomaanvalle en verkenningsmissies. In Januarie 1942 het nagbomwerpers wat met R-5's toegerus was, die taak om die 2de skokleër naby Ladogameer te ondersteun in 'n poging om die beleg van Leningrad te verbreek. Die aantal regimente wat R-5's op die Volkhov-front, hoofsaaklik besig was om spoorvervoer te onderbreek en verkenning te ondergaan, het steeds toegeneem, en die verouderde tweedekker het 'n nuwe rol gekry: rantsoene en ammunisie aflewer en die gewondes van voor af ontruim. In Maart en April, toe elemente van die 13de Golgota -korps van die 2de skokleër omring was deur Wehrmacht -magte, het die 658ste lugregiment meer as duisend ton kos, ammunisie en ander voorrade gelewer en 676 gewonde soldate ontruim. en beamptes.
Sowjet-R-5's het die bogenoemde rolle voortgesit, nie net naby Leningrad nie, maar ook in die Suidwestelike Front, die Bryansk Front en die Suidelike Front. Dit was eers in die middel van 1943, toe die Sowjet-lugvaartbedryf herstel het van die groot ontruiming in die ooste in 1941-1942, dat die tweedekker begin uitfaseer het. La-5s, Yak-9s, Il-2s en Pe-2s het in groot getalle aan die voorkant aangekom, en R-5's was weer hoofsaaklik afgestig op opleidingsrolle. Nietemin word die Polikarpov -tweedekker steeds in gespesialiseerde rolle langs die Oosfront gebruik, en word dit dikwels gebruik om voorrade aan die Sowjet -partisane agter vyandelike linies te lewer. R-5's het aan die einde van die oorlog in sulke gespesialiseerde rolle voortgegaan, en sommige was selfs in Mei 1945 selfs so ver wes as Berlyn.
Die geringe mate van historiese dekking in die Weste wat aan die lugoorlog aan die Oosfront gegee word, fokus hoofsaaklik op uitleenhuurvliegtuie soos die P-39, P-40 en Spitfires, en op die bekwame Sowjetgeboude Lavochkins, Yakovlevs, en Ilyushins wat later in die oorlog uitgekom het, wat almal ongetwyfeld 'n deurslaggewende rol gespeel het in die oorwinning van die Sowjetunie oor Duitsland. Voordat sulke vliegtuie egter in groot getalle beskikbaar was, is oënskynlik verouderde tweedekker, soos die Polikarpov R-5, in die stryd gewerp nadat hulle 'n paar jaar voor die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog na opleidingsrolle gedelegeer is. Die R-5 dui op 'n groter neiging in alle fasette van die Sowjet-weermag, waarin toerusting wat oënskynlik verouderd en ongeëwenaard was deur die Duitse militêre masjien, die Sowjetunie in staat gestel het om spreekwoordelik te buig, maar nie te breek in die vroeë stadiums van die oorlog nie, totdat moderne masjinerie aan Sowjet -soldate, vlieëniers en matrose gegee kon word. Dit het op sy beurt die Rooi Leër in staat gestel om die Wehrmacht tot in Berlyn terug te keer. Die toerusting wat die Sowjetunie in die belangrike jaar van 1943, soos die R-5, ingebring het, het egter 'n groot rol gespeel in die oorwinning oor Duitsland, en verdien om sodoende onthou te word.
Die vliegtuig is beskryf as 'n ou tipe (wat 'n tweedekker aandui) met dubbele bedieningselemente. Dit het 'n voorste vuurpistool en waarskynlik 'n oop kajuit. Ginger gebruik 'n bril en kommunikeer met Jock in die agterste kajuit via 'n stembuis. Dit het 'n Russiese instrumentpaneel gehad en 'n hoogtemeter is in meters gekalibreer.
Onder die Russiese tweesigters met twee sitplekke van die dertigerjare was die enigste wat aan die Spaanse burgeroorlog deelgeneem het, die Polikarpov R-5 en 'n latere variant die R-Z. Ώ ] Van hierdie twee is die waarskynlikste kandidaat die R-5. Die R-Z het 'n glaskap wat die voorste kajuit omhul en 'n glasskuif vir die agterste skut. Dit word nêrens in die teks genoem nie. Boonop dui die historiese bronne aan dat die R-5, wat vanweë sy minder kragtige enjin laer werkverrigting gehad het, tot tweede-linie-pligte gedelegeer is. Dit is daarom aanneemlik dat sommige oorgeneem is en as afrigter gebruik is, soos by Jock se eskader. Dit sou verduidelik waarom Jock nie 'n masjiengeweer in sy agterste kajuit gehad het nie. Die enigste wanverhouding is dat Ginger twee voorwaartse vuurwapens gesien het. In werklikheid het die R-5 slegs 1 gehad.
In Biggles sien dit deur, Biggles, Algy, Ginger en Smyth vlieg in 'n Bristol Blenheim op 'n verkenningsvlug as hulle 'n "Policarpov" bomwerper sien en dit afskiet. Die teks spesifiseer nie die tipe nie, behalwe dat dit die tipe was wat die Russe gebruik het om Finse dorpe te bombardeer. Polikarpov het egter geen medium of swaar bomwerpers ontwikkel wat eintlik in produksie gekom het nie, en ook geen grondaanvalvliegtuie nie. Die R-5, en die meer gevorderde variant die R-Z, is egter in groot getalle vervaardig en was die standaard verkennings- en ligte bomwerper van die Russiese Lugmag gedurende die dertigerjare. Beide R-5 en R-Z het beslis aan die Winteroorlog deelgeneem, sodat een van hierdie tipes aanneemlik sou wees. Die enigste wanverhouding is wanneer Johns sê: "Stukkies oranje vlam het gewys waar die Russiese kanonne reeds geskiet het." Die R-5 en R-Z het slegs een agtergeweer wat deur die bemanning bedien is.
Polikarpov R-5 Vliegtuiginligting
Die Polikarpov R-5 was 'n Sowjet-verkenningsvliegtuig van die 1930's. Dit was 'n groot deel van die dertigerjare die standaard ligte bomwerper- en verkenningsvliegtuig saam met die Sowjet -lugmag, terwyl dit ook swaar gebruik is as 'n burgerlike ligte vervoer, in die orde van 7,000 wat in totaal gebou is.
Die R-5 is ontwikkel deur die ontwerpburo onder leiding van Nikolai Nikolaevich Polikarpov as 'n plaasvervanger vir die R-1, die kopie van die Airco DH.9A wat as standaardverkennings- en ligte bomwerpervliegtuig by die Sowjet-lugmag gedien het.
Die prototipe vlieg die eerste keer in die herfs van 1928, aangedryf deur 'n ingevoerde Duitse BMW VI V-12-enjin. Dit was 'n tweedelige tweevliegtuig met 'n ongelyke span van hoofsaaklik houtkonstruksie.
Na uitgebreide evaluering het die R-5 in 1930 in produksie getree, aangedryf deur Mikulin M-17's, 'n lisensie-afskrif van die BMW-VI, as 'n verkenningsbomwerper. Verdere aangepaste weergawes is vervaardig om as vlotvliegtuie, grondaanvalvliegtuie en burgerlike vervoer te dien.
Die R-5SSS, 'n verbeterde verkenningsbommenwerper met verbeterde vaartbelyning, was die basis vir die Polikarpov R-Z, wat die R-5 in produksie opgevolg het.
Die vliegtuig is ontwerp deur Nikolai Polikarpov in 1928. 1 000 vliegtuie is vir Aeroflot vervaardig onder die benaming P-5. Die vliegtuig is ook in 1931 in gebruik geneem deur die Sowjet-lugmag. Hulle het 5.000 vliegtuie onder die benaming R-5 bedryf.
Die R-5 het by die Sowjet-lugmag die standaard verkennings- en aanvalvliegtuig geword, wat in groot getalle gebruik is, met meer as 100 regimente wat toegerus was met die R-5. R-5's het saam met die Sowjet-lugmag en Mongoolse volkslugmag gedien tydens die Slag van Khalkhin Gol in 1939 teen die Japannese, en het aktief deelgeneem aan die Sowjet-inval in Pole (1939) en die 1939-1940 Winteroorlog teen Finland, waar hulle was bekend as die hermosaha ("senuweesaag"). Die Finne het verskeie R-5's afgeneem en gevang, maar nie een is in operasionele diens geneem nie. Hulle het tydens die oorlog teen Duitsland in 1941-45 in diens gebly, waar hulle hoofsaaklik as nagbomwerpers en skakelvliegtuie gebruik is tot 1944.
R-5's is ook deur die Spaanse Republikeinse Lugmag tydens die Spaanse Burgeroorlog gebruik, 31 is aan Spanje verkoop. Dit het in November 1936 aangekom en is vinnig op gevegsoperasies ontplooi, maar dit was traag en is oorgedra na 'n nagbomaanval. Sewe R-5's het in Maart 1939 in 'n goeie toestand gebly. Die vliegtuig was in die Spaanse Republikeinse Lugmag bekend as die "Natacha".
Siviele weergawes van die R-5 is in groot getalle gebruik, hoofsaaklik met Aeroflot. Hulle was gebruik om 400 kg vrag te vervoer, en baie het 'n vergrote kajuit agter om twee passasiers te vervoer. Ander vliegtuie was toegerus met ingeslote kajuite vir passasiers. P-5's kan ook gebruik word om houers wat ondervlerke dra (of Kasseta) vir vrag of passasiers te vervoer met een P-5 wat 16 volwassenes vervoer, insluitend sewe in elke Kasseta. Ski-toegeruste P-5's met Kasseta het 'n sleutelrol gespeel in die redding van die bemanning van die ysgebonde Sowjet-stoomskip Chelyuskin in 1934. Burgerlike R-5's het tot na die einde van die Tweede Wêreldoorlog in diens gebly.
Vernaamste produksie verkenning bomwerper. Aanvanklike produksie aangedryf deur M-17B-enjin, M-17F vanaf 1933. 4 914 vervaardig.
Shturmovik. Grondaanval variant. Bykomende geweerbewapening.
Tweelingvlot, verkenningsvaartuig. Ook bekend as MR-5, MR-5bis of Samolet 10. 111 gebou 1934-35.
Langafstand-weergawe. Een gebou.
Eksperimentele toetsbed vir enjins, toegerus met 'n vergrote kajuit agter om twee waarnemers te huisves. Ook bekend as die ED-1.
Hierdie eksperimentele weergawe is toegerus met 'n M-34-enjin.
Enkel sitplek torpedobomwerper met verdeelde onderstel sodat torpedo onder romp gedra kan word.
Verbeterde weergawe met verminderde weerstand en verhoogde geweerbewapening. Ook bekend as SSS. Verhoogde prestasie. Meer as 100 gebou 1935-36.
Ligte vervoerweergawe vir Aeroflot.M-17B-enjin. Ongeveer 1000 is teen 1940 vervaardig.
Tweeling float weergawe van P -5 - in klein getalle ingebou.
Limuzin. Passasiersweergawe met kajuit vir twee passasiers. In 1931 in klein getalle gebou.
Hersiene passasiersvervoer. Verskeie is in 1933 gebou.
Finale gemoderniseerde vervoerweergawe. Nuwe semi-monokoque romp met ingeslote kajuit vir vier passasiers. 210 omskep vir gebruik deur Aeroflot.
Passasiersvliegtuig gebaseer op PR-5. Een gebou in 1938.
Arktiese verkenningsweergawe met ingeslote, verhitte kajuit en vaartbelynde houers vir vragvrag wat in die onderste vleuel en sye van die romp gestort is. Twee gebou.
Legkii Shtumovik. Ligte gepantserde aanvalsvliegtuie - Gewysigde ontwerp deur Grigorovich. Een gebou in 1930.
Tyazheli Shtumovik. Swaar gepantserde grondaanvalvliegtuie (6 mm pantser) gebaseer op R-5, weer deur Grigorovich. Drie prototipes.
Verfynde afgeleide van Tsh-1 met nuwe onderste vlerke. Tien vliegtuie gebou.
Ligte aanvalsweergawe met vouvlerke wat gebou is vir teenopstandsoperasies teen Basmachi -rebelle in Sentraal -Asië. 30 bestel.
Spaanse Republikeinse Lugmag
Mongoolse mense se lugmag
Spesifikasies (produksie van 1930)
Data van The Osprey Encyclopedia of Russian Aircraft van 1875 - 1995
Lengte: 10,56 m (34 ft 7 in)
Spanwydte: 15,5 m (50 ft 10 in)
Hoogte: 3,25 m (10 ft 8 in)
Vleueloppervlakte: 50,2 m (540 voet)
Leeg gewig: 1,969 kg (4,341 lb)
Laai gewig: 3,247 kg (7,158 lb)
Kragkrag: 1x Mikulin M-17B watergekoelde V-12, 507 kW (680 pk)
Maksimum spoed: 228 km/h (123 kn, 142 mph)
Reikwydte: 800 km (432 nmi, 497 mi)
Diensplafon: 6 400 m (21 000 voet)
Vleuelbelasting: 64,7 kg/m (13,3 lb/ft)
Krag/massa: 0,16 kW/kg (0,095 pk/lb)
Klim tot 1000 m (3,300 voet): 2,1 min
1 x vaste PV-1-masjiengeweer en 1 x DA-masjiengeweer in die agterste kajuit
Bomme van 250 kg (550 lb) op bomrakke
Ligte vervoer vliegtuie
Omskakeling van die R-5 in 'n vervoer- en passasiersweergawe van die Rafaelyants se ontwerper. Die projek vir die vervaardiging van 'n nuwe romp vir 4 passasiers is in die lente van 1934 deur Rafaelyants voorgestel, onder die indruk van die "Chelyuskin" -epos, in die hoop om so 'n vliegtuig in die eerste plek in Arktiese toestande te bedryf.
Pilot Piontkovsky het op 18 November die prototipe PR-5 in die lug gehaal en was baie tevrede met haar gedrag in die lug. PR-5 het 'n maksimum spoed van 245 km/h ontwikkel, wat die spoed van privaat P-5 oorskry het.
Die eerste reeks PR-5 is getoets deur die vlieënier A.S. Shvedovsky in Julie 1936. Reeds na 'n kort tydjie is hierdie masjien op die Ulan - Verchneudinsk (nou Ulan -Ude - Ulan Bator) lyn bedryf. Altesaam 200 passasiersmotors van die PR-5-tipe is gebou. 'N Beduidende deel daarvan is in die suidelike streke van die Sowjetunie en Sentraal -Asië gebruik. Sommige voertuie is tydens reekskonstruksie verbeter. Die boonste vleuel is 100 mm vorentoe geskuif en 'n aantal verbeterings is aangebring. Die vliegtuig het die benaming PR-5bis ontvang.
'N Paar jaar later het Rafaelyants die tweedelige boks vervang met 'n draagbare, lae vleuel met 'n doekomhulsel. Die vliegtuig het die benaming PR-12 ontvang. Nadat die toetse geslaag is, het die PR-12 die stertnommer USSR-L3600 ontvang en vir operasie na die burgerlike lugvloot op die Moskou-Kharkov-roete oorgeplaas. In 1940 het die PR-12 28 000 km gevlieg, 9,532 kg kommersiële vrag vervoer. Alhoewel die operasie positiewe resultate gelewer het, het hulle nie die vliegtuig in die reeks gebou nie. PR-12 was die laaste wysiging van die R-5.
R-5Sch Aanvalvliegtuigweergawe vanaf 1931 met twee ekstra PW-1's in die onderste vleuel, van 1933 tot agt SchKAS -MG is geïnstalleer. 'N Bykomende bomvrag van 240–500 kg kan gedra word. Word gebruik in die Spaanse burgeroorlog en in die Sowjet-Japannese grenskonflik.
R-5T Een-sitplek torpedovliegtuig uit 1933 met aangepaste landingsgestel sonder 'n deurlopende as. In 1935 is 50 eenhede gebou en gebruik deur vlootvliegtuie in die Verre Ooste.
R-5a (MR-5) Vlot weergawe met vergrote vertikale stert. Getoets vanaf April 1931 en in klein getalle ingebou.
R-5L / P-5L Reisvliegtuig vir drie passasiers vanaf 1931. Dit het 'n geslote kajuit en ingeboude trappe. Dit het slegs bestaan ​​as 'n toetsmonster. In 1933 verskyn die P-5L sonder trappe. Dit het in produksie begin en was die eerste kajuitvliegtuig van die Sowjet -reeks. 'N Ander weergawe, die R-5L, met 'n reikafstand van 2100 kilometer, verskyn in 1935.
P-5SSS Ligte bomwerper en aanvalsvliegtuig uit 1934 met bedekte hoofwiele en twee ekstra SchKAS -masjiengewere. Ongeveer 100 eenhede is teen 1935 gebou. Die burgerlike passasiersweergawe is die P-5SSS genoem.
RZ 'N Ietwat kleiner verdere ontwikkeling vanaf 1935 met 'n kragtiger Mikulin AM-34N-enjin en bekleed kajuite. Sommige datasentrums het in 1936 vier PW-1-masjiengewere ontvang en as aanvalsvliegtuie gedien.
PZ / P-ZT Weergawes van 1936 en 1937 is afkomstig van die datasentrum as passasiers- en posvliegtuie. Die P-ZT (ook PT-AM-34NB) kon ook vraghouers onder die vlerke dra, maar het nie in serieproduksie begin nie. 100 van die PZ is gebou.
PR-5 / PR-5bis Vervoerweergawes ontwikkel deur Aram Rafaeljanz met 'n geslote kajuit en passasierskajuit vir vier mense. Die eerste vlug van die PR-5 is op 18 November 1934 deur Julian Piontkowski uitgevoer. Die PR-5bis-weergawe het 'n effens groter vlerkspan gehad en kon 50 kilogram meer dra deur die swaartepunt effens te verander. Albei tipes is veral deur Aeroflot gebruik in die bergagtige streke van die USSR. 200 eenhede is gebou en is vanaf Junie 1936 afgelewer.
PR-12 PR-5 toetsmodel uit 1936, ook deur Rafaeljanz omskep in 'n eenvliegtuig.
ARK-5 Vanaf 1935, op voorstel van M. W. Wodopjanow, en op grond van planne van D. S. Markow, is twee reeksmasjiene met verhitte kajuit en opbergingshouers aan die vlerke en sye van die romp omskep vir gebruik in die Arktiese gebied. Hulle is aangewys N-127 en N-128 .
ED-1 Toetsuitvoering vanaf 1935 met die Duitse dieselenjin Jumo 4 (600 pk), vier-lem-skroef en vergrote observasie-kajuit vir twee mense. Een voorbeeld is op hierdie manier omgeskakel en in meer as 200 vlugte getoets.
P-5 / P-5a 'N Burgerlike weergawe van 1933 vir twee passasiers wat uit ou militêre vliegtuie geskep is en deur Aeroflot gebruik is of vir die verskaffing van die Arktiese basiskampe. Hierdie tipe masjiene is gebruik vir die Cheliuskin redding. Die variant toegerus met vlotte verskyn in 1935 en kry die naam P-5a.
G-61 'N Variant in die lug gewysig deur Pawel Grochowski. Houers met plek vir sewe valskermsoldate was onder die vlerke vasgemaak.
(Почтовый) Posvliegtuig met ekstra vraghouers op die onderste vlerke. Een eksemplaar is in 1935 getoets.
Verder was daar talle toetsopvoerings, wat individuele eksemplare was en nie hul eie name gekry het nie:
In 1931 is 'n R-5 omgeskakel na die langafstand-weergawe met ekstra brandstoftenks onder die vlerke en aan die kante van die romp.
In 1932 het 'n vliegtuig gesplete vlerke gekry wat die landingsnelheid van 95 tot 70 km / h verminder het. Hierdie innovasie is aangeneem vir die verkenning R-5.
'N R-5 is gebruik om die draai te ondersoek. Dit het in September 1932 neergestort.
In 1935 is 'n variant met intrekbare landingsgestel beplan, wat deur Markow en Skabrow ontwikkel is. Dit het net as 'n dummy bestaan.
In 1935 is twee R-5's met verskillende V-stert-eenhede toegerus en getoets.
Aan die einde van die dertigerjare is 'n R-5 met 'n kruiponderstel wat deur NATschechubalin ontwikkel is, getoets vir moeilike terrein. Vanweë die hoë lugweerstand is hierdie pogings egter laat vaar.
Gebaseer op die R-5, die aanval vliegtuig LSch , TSch-1 , TSch-2 en SchON is ontwikkel deur Dmitri Grigorowitsch en die verkenningsvliegtuig LR deur Sergei Kotscherigin.
Suomi sai sotasaaliiksi useita R-5-koneita, mutta ydel yksi vietiin junalla Tampereelle ilmeisesti aikeena korjata se lentokelpoiseksi. Se kuitenkin tuhoutui pommituksessa. Suomen ilmavoimat ei ottanut R-5-koneita käyttöönsä.
Talvisodassa koneita ammuttiin helaas yksitoista, jatkosodassa huomattavasti enemmän. R -5 oli ainoa neuvostokone, jonka suomalaisten vanhentunut Bristol Bulldog -hävittäjä tavoitti.
BINNE die kajuit van legendariese Sowjet -vliegtuie (FOTO'S)
Baie mense droom daarvan om in die kajuit van 'n vliegtuig te sit. Maar wat van die kajuit van historiese vliegtuie? Nou is dit moontlik selfs aanlyn danksy Sasha Gentsis en rsquo "Ruling the Skies "fotoprojek. Gentsis het ongelooflike skote gemaak van die binnekant van skaars vliegtuie uit die versameling van die Sentrale Museum van die Russiese Lugmag.
'N Sowjet-tweevliegtuig, Polikarpov I-15
'N Groot Sowjet-turbopropvliegtuig Ilyushin Il-18
'N Een-sitplek Sowjet-vegvliegtuig Lavochkin La-7
'N Sowjet-helikopter Mil V-12 (die grootste wat ooit gebou is)
Onder die Gentsis- en rsquo-modelle was die beroemde Il-2, La-7, Pe-2, Tu-144 en Tu-95, wat almal gehelp het om die verloop van die geskiedenis te verander en allerhande rekords op te stel vir drakrag, spoed, hoogte en reeks. Almal is tans ontoeganklik vir besoekers, maar danksy hierdie foto's kan u soos 'n militêre vlieënier voel en hierdie legendariese vliegtuie in detail sien.
'N Supersoniese straaljager MiG-21
'N Sowjet-verkenningsvliegtuig Polikarpov R-5
Die Sukhoi Su-24 supersoniese vliegtuig
Die Tupolev Tu-2 bomwerpervliegtuig
Gentsis maak sterk gebruik van gerekenariseerde beeldverwerking en digitale fotomontage om sy werk ekspressief te maak. Vir totale onderdompeling kombineer die fotograaf kajuitbeelde met landskappe uit sy eie foto -argief.
Die Tupolev Tu-22, die eerste supersoniese bomwerper wat in die Sowjetunie in produksie getree het
'N Groot, vier-enjin turboprop-aangedrewe strategiese bomwerper Tupolev Tu-95
Die Yakovlev Yak-9 'n enkele sitplek veeldoelige vegvliegtuig wat die USSR tydens die Tweede Wêreldoorlog gebruik het
Sasha Gentsis is reeds 'n bekende landskap- en industriële fotograaf. Een van sy bekendste fotoreekse is 'sosialistiese surrealisme' en 'n paar dae voor die sloop daarvan het die verlate Sowjet -ZIL -aanleg gevang. Sien hier vir foto's van hierdie projek.
Die Heers oor die lug Die uitstalling duur tot 8 November 2020 by die EKATERINA Cultural Foundation.
Moderne opdatering van die Chinese vloot
Ek het nou die PLAN -oorlogskepe vir die Suid -Amerikaner klaar geverf Naval Command projek, saam met die gemoderniseerde Chileense vlagskip Almirante Williams. Ek hoef net die basisse te verf en te verf, 'n paar etikette by te voeg, en die projek is feitlik voltooi, behalwe die vliegtuie wat later sal volg as ek tyd kry. Ek het reeds die hengel treilers, wat langs die oorlogskepe gebaseer is, geverf, sodat daar iets is om oor te baklei wanneer die missiele begin vlieg!
Die oorlog tussen die oorloë
Op die lughawe Cuatro Vientos aan die buitewyke van Madrid het 'n klein partytjie byeengekom by die lugvaartmuseum van die Infante de Orleans -stigting om 'n nuwe ontwerp deur 'n plaaslike horlosiemaker te vier. Die uurwerk word Mosca genoem, vir 'n Russies-geboude vegter wat 70 jaar gelede in die Spaanse burgeroorlog gevlieg het. Later die dag word die horlosie aangebied aan die bekendste vlieënier van die vliegtuig, Jos é Mar ía Bravo Fern ández-Hermosa.
Die Escuadrilla de Vuelo Nocturno (Night Flying Squadron), met sy bevelvoerder, Miguel Garc ía Mart ín, aan die linkerkant, en 'n Polikarpov R-5 "Rasante" op die agtergrond. (Jaime Velarde/FIO) Polikarpov "Natashas" met nasionalistiese merke na die oorlog. (Jaime Velarde/FIO)
Op hierdie mooi herfsaterdag is beide die mens en die masjien hier. Soos hy gereeld by sulke geleenthede doen, poseer Jos é Bravo vir foto's langs die olyfdraaiende Mosca, wat sy ou vliegtuignommer, CM-249, en die seis doble —, die dubbel-ses domino-teël op sy vertikale stabiliseerder dra .
Die veteraan -aas absorbeer die aandag met die gemak van 'n rockster. Hy is bekwaam en effens broos op 91, en hou daarvan om 'n arm vas te hou terwyl die kameras flits, maar dit is nie maklik om hom in hierdie gespierde vliegtuigie voor te stel nie. Hy dra nog 'n miniatuur van sy vlerke met rooi sterre en is een van 'n handjievol lewende vlieërs wat teenwoordig was toe die Eerste Wêreldoorlog die Tweede Wêreldoorlog in die Spaanse lug ontmoet het.
Die oorlog van Bravo het in Julie 1936 begin, toe 'n groot deel van die Spaanse leër, onder leiding van 'n junta van generaals, in opstand gekom het teen 'n nuutverkose gewilde frontregering, 'n onbestendige koalisie van liberale, kommuniste, werkers, anargiste en separatiste. Die nasionalistiese kant van die weermag bestaan ​​uit fasciste en hul eweknieë met 'n blou hemp in die Falange-party, saam met monargiste, die aristokrasie en die Katolieke Kerk.
Uit vrees vir 'n Europese oorlog of 'n revolusie in Russiese styl, besluit die Volkebond teen ingryping, en laat die nuwe Spaanse regering homself en beide kante verdedig om oorlog te voer met beperkte militêre middele, veral wat lugvaart betref. Die lugmag van die Republikeinse regering was 'n krakende samestelling van die ou en stadige. En alhoewel die nasionaliste die weermag beheer het, was hul lugmag feitlik nie bestaan ​​nie.
Novelist and award-winning science writer Carl A. Posey was the author of seven published novels, a number of non-fiction books, and dozens of magazine articles. He was a licensed pilot and an Lug en ruimte magazine contributor for more than 30 years, beginning with its second issue in 1986. Posey died on February 9, 2018.