Die stryd om die grensstate: Virginia - Interessant - 2022
Die toestand van Virginia was in 1861 een van die grootste en welvarendste in die Unie. Met die bynaam "die moeder van die presidente" as gevolg van die aantal seuns wat na die hoogste amp opgegaan het (begin met die eerste van hulle, George Washington), was Virginia ook die eerste Engelssprekende kolonie wat op die Noord-Amerikaanse vasteland gestig is. , in 1607. Vanaf sy senioriteit het dit 'n sosiale struktuur behou gebaseer op 'n 'aristokrasie' van planters wat hoofsaaklik tabak gekweek het. Net soos die wat die katoenplantasies in die Ou Suide bedryf, was hierdie families beide die waarborge en die uitvinders van die suidelike 'lewenswyse', en die eerste slawe is kort na die stigting in Virginia ingevoer.
Die afstigting van die staat was dus kwalik verbasend. Op die toneel van die bloedige slaweopstand onder leiding van Nat Turner in 1831, en toe die blinde en hewige onderdrukking wat gevolg het, het Virginia sedertdien sy burgermag versterk om sy eie veiligheid te verseker. Die vernietigingskrisis, wat die federale regering in 1832-33 teen die suidelike state gepak het oor tariewe, het die behoefte aan 'n sterk burgermag in die oë van die Virginiese heersers verhoog. John Brown se klopjag in 1859 laat ons nie dink aan hierdie dubbele behoefte om die staat en sy soewereiniteit te beskerm nie. Gevolglik, die maagdelike milisie was miskien in 1861 die beste in die hele land. Dit is goed opgelei en is ook toegerus met onlangse artillerie.
Die Federale Weermag het op hul beurt drie groot installasies in Virginia onderhou. Harper's Ferry Arsenal, teiken van John Brown in 1859, bevat 100 000 gewere en groot hoeveelhede oorlogsmateriaal. Daarbenewens is dit pas gemoderniseer om die nuwe Springfield Model 1861-geweer, wat pas begin is, te monteer. Dit was in die upstate geleë en was een van slegs twee terreine wat so toegerus was - die ander was, soos die naam aandui, die Springfield Dockyard in Massachusetts.
Toe kom Gosport skeepswerf, geleë in Suidoos-Virginia, in die onmiddellike omgewing van Norfolk Harbour. Dit was toe een van die hoofarsenale van die Federale Vloot, hoewel die industrialisering van New York dit van die eerste posisie in die konstruksie van nuwer skepe beroof het. Norfolk was steeds die primêre terrein vir die bewaring en instandhouding van 'normaalweg' - dit wil sê in reservaat geplaas - 'n stelsel wat nodig is deur die chroniese tekort aan fondse en bemanning wat die VSA in die gesig staar. Navy is toe gekonfronteer.
Uiteindelik staan ​​daar op 'n strook oorkant Norfolk, aan die ander kant van die riviermonding van James River die vesting Monroe. Soos die ietwat spoggerige naam aangedui het, was dit die grootste fort wat destyds in Noord-Amerika gebou is. Die sleutelsteen van die vestingwerke van Chesapeakebaai, wat veral toegang bied tot die James via die Hampton Roads-kanaal (met Fort Calhoun, oorkant).
Virginia in 1863, met die gebied van Wes-Virginia. In blou, die spoorlyn Baltimore en Ohio. Periodieke kaart, geannoteer deur die outeur.
Die burgermag neem beheer oor
Onmiddellik na die afstigting van Virginia beveel sy goewerneur John Letcher sy burgermag om besit neem van hierdie fasiliteite. Die Harper's Ferry-arsenaal was die eerste teiken. Vanaf 18 April het verskeie maatskappye van Maagdelike militêr na die stad opgeruk. Die arsenaal, wat skaars meer beskerm was as toe John Brown dit wou gryp, is ontruim deur sy klein federale garnisoen, wat dit suksesvol probeer aansteek het. Die kosbare masjiene, en in die besonder die draaibanke wat die lope van vuurwapens gebruik het, is in Richmond afgebreek en weer geïnstalleer, waar hulle gedurende die res van die oorlog gewere (wat vir die geleentheid 'Richmond model 1861' genoem is) van gewere voorsien het. oorlog. Drie maande later deur die Suidlanders verlaat, word die Harper's Ferry-arsenaal deur die Federale met die grond gelykgemaak.
Die skeepswerf van Gosport sou binnekort dieselfde lot ly. Dit word beter beskerm as die Harper's Ferry-arsenaal (deur 'n losmaking van mariniers), het die Virginiërs gebruik gemaak van bedrog om dit aan te gryp. Hulle het gebruik gemaak van die medepligtigheid van William Mahone, toekomstige generaal en toe direkteur van die spoorwegmaatskappy Norfolk en Petersburg. Hy het sy treine onophoudelike retoere laat maak om die noordelike garnisoen te laat glo dat die Maagdene groot magte in Norfolk saamtrek. Die lokval het gewerk: kaptein McCauley, wat die arsenaal aangevoer het, het dit gedoen afbrand voordat hy sy manne na Fortress Monroe ontruim het.
Nege skepe is gesink, maar die groot haas waarmee die operasie uitgevoer is, het nie die fasiliteite heeltemal vernietig nie. Die Suide het dus 'n groot aantal kanonne geërf, asook toerusting wat dit moontlik gemaak het om nuwe skepe te begin bou. Daarbenewens het die stoom fregat USS Merrimac aan die brand gesteek, maar nie afgevat nie: die konfederate kon die romp herstel en dit in 'n slagskip, die CSS, omskep Virginia. Met 'n paar vaartuie wat ingevorder of geneem word Inkomste Snyer Diens (die voorvader van die Kuswag), sou die Suidlanders kon konstitueer 'n mariene embrio.
Dinge was nie so suksesvol in die gesig van Fortress Monroe nie. As hulle nie net deur 'n handjievol soldate bewaak is nie, soos in die meeste vooroorlogse forte die geval was, sou hulle gewere miskien 'n maklike teiken gewees het. Maar die oordeelkundige - hoewel hy 77 jaar oud was - bevelvoerder van die Oostelike Militêre Departement, generaal John Wool, het die afgelope paar weke soveel troepe as moontlik daarheen oorgeplaas. Hierdie versterkings plaas die vesting is beskut teen 'n helpende hand en nie in staat was om dit te beleër nie, het die Virginiërs hulle tevrede gestel met die bou van 'n paar vestings op die skiereiland waaraan Fort Monroe gestaan ​​het. Die Suidlanders het hul getroos deur Fort Calhoun, oorkant die kanaal van Hampton Roads, te beset.
Die Noordelikes slaan terug
Afgesien van hierdie terugslae, het die Unie weer 'n terugslag gehad in die dae na die afstigting van Virginia. Luitenant-kolonel Robert Lee, wat voorheen in 'n ruiterregiment in Texas gedien het, is bevorder tot kolonel en teruggeroep na Washington. Hy is beskou as 'n lojale offisier van die Unie en een van die helderstes in die hele Federale Weermag; daarom, op aanbeveling van generaal Scott, het Lincoln aangebied om bevel te neem oor die verdediging in Washington. Afkomstig van een van die ou en gesogte Virginiese families, het Lee sy staat getrou gebly, die aanbod van die president van die hand gewys en bedank. 'N Paar dae later neem hy die bevel oor die Virginiese burgermag. Sy afvalligheid sou die Unie groot skade berokken, selfs al sou dit nog nie in 1861 vermoed word nie.
Aanvanklik het Federale magte hulself weerhou van enige groot militêre operasie teen Virginia. Afstigting sou op 23 Mei deur 'n populêre referendum bekragtig word, en die noordelike regering het nog steeds die hoop gehad dat die staatsunioniste daarin sou slaag om dit te blokkeer. Jammer: 78% van die kiesers het afskeiding goedgekeur. Intussen was die Noordelikes tevrede met klein vlootoperasies teen die artilleriebatterye wat die Suidlanders aan die kus van Virginia begin installeer het, veral langs die Potomac en rondom Norfolk. 'N Halfdosyn besluitelose verbintenisse het dus tot einde Junie plaasgevind.
Dit was eers na die bekragtiging-referendum dat militêre operasies momentum gekry het. Met die verlies aan Virginia wat verteer is, het die afskeidingsstaat 'n dubbele bedreiging vir die Unie ingehou. Enersyds vanweë sy duidelike nabyheid aan Washington, en andersyds omdat Lincoln geen militêre opleiding gehad het nie, het hy nietemin opgemerk dat die geografiese posisie van Virginia bedreig (soos die res van die Grensstate) die strategiese diepte van die Unie. Die spoorweg Baltimore en Ohio (afgekort B&O), wat noodsaaklik is vir kommunikasie met die Weste, het sy grondgebied oorgesteek en dit kwesbaar gemaak vir Suidelike optrede.
Die president het dus besluit om hierdie twee probleme op te los, te begin met die onmiddellike veiligheid van Washington. Op 24 Mei stuur hy sy vriend Elmer Ellsworth, kolonel van die 11de New York Regiment, beset die stad Alexandrië, voor Washington, en die hoogtes wat dit omring het. Ellsworth het die regsberoep by Lincoln geleer voordat hy aktief aan sy presidensiële veldtog gewerk het. Hy was van plan om 'n regiment vrywilligers van die vrywillige brandweermanne van New York te werf en het hulle 'n flambojante grys en rooi uniform toegerus geïnspireer deur die van die Zouaves van die Franse leër - vandaar hul bynaam van Vuur Zouaves.
Ondersteun deur elemente van die gereelde weermag, het die "brandweermanne" geen weerstand gekry nie en hul doelwitte aangewend. Dit was by hierdie geleentheid dat die federale regering beslag gelê het op die groot eiendom wat die Lee-familie besit, waar dit die na-oorlogse Arlington Nasionale Begraafplaas sal vestig. Die operasie het Ellsworth steeds sy lewe gekos: hy het 'n gekonfedereerde vlag op die dak van 'n hotel opgemerk. Die pers van die Noordelike het Ellsworth geredelik saam met sy eerste oorlogsheld.
Skermutseling by Groot Bethel
Die suidelike magte het nie onaktief gebly nie. Aangesien die bekragtiging van afstigting oorlog vir sy staat beteken het, het goewerneur Letcher sy burgermag beveel neem beheer oor Baltimore en Ohio. Een van die soldate wat hierdie taak sou uitvoer, was kolonel Thomas Jonathan Jackson, 'n voormalige offisier wat professor geword het aan die Virginia Military Institute in Lexington in die Shenandoah-vallei. Jackson was 'n gevoelige leier met soms vreemde gedrag, versier in gedragstegnieke dat sy toekomstige status as 'n legende van die suidelike saak daarna grootliks sou vergroot.
Die presiese rol daarvan in bedrywighede rondom die Baltimore en Ohio bly omstrede, veral deur die biograaf James Robertson. Wat egter seker is, is dat die Gekonfedereerdes tot Junie beheer oor die spoorweg behou het, om baie brûe af te breek en om tientalle lokomotiewe en waens suksesvol na Richmond te vervoer, indien nodig perd - daar was geen direkte verband tussen die B&O en die suidelike hoofstad nie. Die herwonne spoorwegmateriaal was van groot waarde vir die Konfederasie, wat veral in hierdie gebied benadeel is.
Die Noordelikes het op hul beurt hul beheer oor Fortress Monroe gebruik, veral om af te dwing die blokkade van die suidelike kus, op 17 April deur Lincoln bepaal. Die fort, wat beide die riviermonding van James River en die ingang na Chesapeakebaai beheer, was ideaal geleë in hierdie verband. Verskeie regimente vrywilligers is daarheen vervoer, en aan die einde van Mei is die bevel van hierdie troepe toevertrou aan Benjamin Butler, die man wat Maryland 'in lyn gebring' het, en wie se smaak vir eensydige inisiatiewe ' knoppies aan generaal Scott, die opperbevelhebber van die Federale Weermag.
Butler het sy magte gebruik om sy beheer oor die omliggende gebied uit te brei, wat vir die res van die konflik slegs bekend sou staan ​​as 'die Skiereiland'. Aan die begin van Junie stuur hy 'n leërmag van 3 500 man in opdrag van generaal Ebenezer Pierce om die konfederale magte wat hom in die gesig staar, te toets. Laasgenoemde, onder bevel van John Magruder, was byna drie keer minder, maar hulle het vinnig landelike vestings gebou - waarmee die Amerikaanse burgeroorlog-vegters binnekort vertroud sou raak - agter 'n riviertjie, die Marsh Creek, naby 'n gedoopte kerk Groot Bethel. Hulle is op 10 Junie daar aangeval.
Die Noordelikes, wat heeltemal onervare was, het gesukkel om in 'n aanvalsposisie te kom, en het enige verrassing vernietig toe een van hul regimente op 'n ander afgevuur het - 'n gevolg van die vryheid wat vrywillig was om eenhede te kies om hul uniform te kies. Die ongeorganiseerde aanval wat gevolg het, was onsuksesvol, en die Noordelikes het onttrek en ongeveer 20 dooies en 60 gewondes agtergelaat - teen een gedood en 7 gewondes aan die kant van die Konfederale - sowel as 'n sekere hoeveelheid toerusting. Hierdie onbeduidende skermutseling op die militêre plan het nietemin die suidelike moreel opgeblaas, terwyl die noordelike pers aangewakker is. Dit sal gedurende die daaropvolgende vyf weke nie ophou nie druk aanstootlik aan om die vernedering te wreek.
'N Staat wat in twee gesny word
Die belangrikste gebeure vir Virginia in die lente van 1861 was egter minder militêr as polities. Selfs meer as Maryland, het Virginia groot geografiese verskille getoon. Dit strek oor albei hange van die Appalachen, van die Atlantiese kus tot by die rivier van Ohio. Terwyl die gebruik van slawerny sinvol was in die plantasies in die oostelike deel van die staat, daarenteen, het die suidelike 'spesifieke instelling' weinig teenwoordigheid in die weste gehad. Sonder die politieke invloed van die planters, afstigting blyk baie ongewild te wees.
Afgevaardigdes wat op 17 April teen die afstigting van Virginia gestem het, het geweier om die uitslag van die stemming te erken, wat op 13 Mei in Wheeling, die noordelikste stad van die staat, vergader het. Hulle het 'n beroep op die Unioniste van Virginia gedoen om hulle die volgende maand daar te ontmoet, en op 11 Junie het 'n nuwe byeenkoms in Wheeling vergader. Sy het daar niks minder as 'n selfaangestelde teenregering gevorm nie ' herstel regering van Virginia », Wat die Virginiese instellings vakant verklaar en afskeiding nietig verklaar.
Intussen het die federale regering natuurlik die inisiatief gesteun en Wheeling beset om die Unioniste te beskerm. Aan die einde van Mei het hy die vrywilligers in Ohio opdrag gegee om Wes-Virginia verder in te val en veral weer beheer oor die Verenigde State te kry Baltimore en Ohio. Die goewerneur van Ohio het 'n briljante personeelbeampte aangestel om die staat se vrywilligers aan te voer, wat later weer opgelei het in spoorwegingenieurswese, George mcclellan. Hy was baie ambisieus en word op 26 Mei as 'n uitstekende strateeg beskou.
Die Noordelikes het redelik vinnig beheer oor die grootste deel van die streek geneem en eers op 3 Junie in Philippi, naby Grafton, weerstand gekry. die Konfederate ontbind na slegs 'n paar skote. Hierdie sukses het die oostelike roete vir McClellan geopen en het daartoe bygedra dat die noordelike troepe die B&O in besit geneem het. Met die beveiliging van die spoorweg het McClellan vanaf 27 Junie suidwaarts getrek, met die doel om die Suidelike magte oor die Appalachen terug te stoot.
Hy het die grootste vyandelike mag op 11 Julie op Rich Mountain teëgekom. Die Gekonfedereerde bevelvoerder, generaal Robert Garnett, het minder as 5000 man gehad om die 20.000 Noordelikes teë te staan. Na 'n geveg van twee uur waarin 'n fraksie van sy magte geïsoleer is, het Garnett besluit om terug te trek. Hy is twee dae later by Corrick se Ford vermoor in agterhoede om sy onttrekking te dek; Garnett het dus die twyfelagtige eer gehad om die eerste generaal te wees wat tydens die konflik vermoor is. Baie meer sou volg - insluitend sy neef Richard Garnett, twee jaar later, in Gettysburg. Wat McClellan betref, was hy as helde regdeur die Noorde beskou.
Trouens, sy oorwinning sou deurslaggewend wees. 'N Offensief deur generaal Lee, wat in Augustus 1861 van stapel gestuur is, slaag nie, en die Noordelikes het Wes-Virginia behou. Die herstelde regering van Virginia het in die vyftig provinsies onder federale beheer twee referendum gereël wat tot hul skeiding van die res van die staat gelei het: op 'n manier het hulle op hul beurt afgestig ... maar om in die Unie te bly, dit keer. Die gebied wat so geskep is, die eerste keer na die Kanawha-rivier vernoem, het op 20 Junie 1863 geword die staat Wes-Virginia. Daarna het die herstelde regering van Virginia steeds soewereiniteit geëis oor ander gebiede van Virginia wat deur Noordelikes beset is, soewereiniteit wat in werking getree het na die einde van die oorlog.