engelkoffiesigarette – Brown. BOLD . Bigoted
Gister het die Madiba-winde ons weer herinner aan die koelte van vrede en vryheid. 18 Julie word stadig, maar seker ons hoop-dag. Waar ons as landsburgers ons wend na onbaatsugtige diens om diegene in nood vir 67 minute weer te laat hoop. Hoop, as abstrakte naamwoord behoort Suid-Afrika se tweelingsuster te wees. Ons geskiedenis kan maklik op die Hoop weegskaal gemeet word. Waar was ons? Waarheen is ons oppad? Glo dit of nie, hier doen sosiale media sy wonderwerke. Jy kan sien waarmee organisasies hul mee bemoei op hierdie spesiale dag, glanspersoonlikhede aan die anderkant verruil hul Top Billing inspired attires vir iets ietwat meer beskeie maar wat steeds aan Instagram se standaarde voldoen. Besighede vertel bors uit hoe hul verandering probeer teweeg bring in 'n land steeds gedompel in armoede en wanhoop. Maar Mandela-dag moet ons. Dit is beter as niks. Slegs 'n uur en sewe minute.
Hierdie vreeslose man, Dalibhunga, soos ons soms luidkeels in opgewonde en dankbaarheid herroep het gister 98 jaar oud geword. Twee jaar weg van 'n eeu. En steeds sug ons met "Ai, wat as hy hier was". Hoekom steeds hierdie hunkering na sy teenwoordigheid? Hoekom hierdie verwagting dat hy wonderbaarlik iets sou sê wat ons na groener weivelde sal lei? Hy voel soms soos Reza De Wet se Konstabel wat ons sal bevry uit 'n kokon van frustasie en 'n hedendaagse ballingskap. 'n Mate van "ek weet nie vir wie om vir die opkomende eleksies te stem nie?". Vasgevang en verwerp tot die genade van Die Burger, Rapport en as jy gelukkig is die SAUK… Kan jy jou regering glo? kan jy met 'n veerligte hart gaan slaap en weet jou leiers dra jou beste belange op die hart? Hoe idillies klink dit nie dat Rolihlahla ons soos 'n 'beblaarde' tak van 'n dooie boom sou pluk nie. Dat hy ons sou verlos van die verwarring en verdeeldheid waarvoor hy met beiteljie en boek vir 27 jaar en meer baklei het. Tans is daar geen reënboog, oftewel ons sukkel-sukkel nog steeds voort in die reën. Ons hoop en ons hoop maar soms lê ons mynhoop so swaar en hoog dat ons summier weier om hande daarin te slaan en probeer red wat te redde is.
Nou dink jy seker: wat verwag 'n 21-Jarige "kleurling" wie steeds voel hy en sy mense is die middel kinders van sy geboorteland se demokrasie. Wie en watter beloftes is aan hom gemaak? Dit is nie belangrik dat jy my begeertes en krete maklik behoort te identifiseer nie. Wat belangrik is is dat 'n groot meerderheid van hierdie land se "toekoms" in absoluut verwarring gedompel is. Daar is leemtes en 'n gapings wat jy dink behoort gevul te wees. Leemtes wat miskien seerplekkies is wat rouer en erger geword het dat jy later opeindig met vreesaanjaende rassehaat en verdeeldheid (dit hoef nie soos die ABC in 'n Graad 1 klas te pronk nie. Jy weet dis iewers. Jy kan dit voel). Ons almal hardloop laat die stof staan sodat ons nie deur die gif van die kokkende pot van diskriminasie hoef geraak te word nie. Soms vind jy dat mense graag die illusie van samehorigheid probeer skilder. Everybody is an artist they say, maar behoede my!! 21 Jaar in 'n demokrasie en jy moet steeds iets skilder om jou waarheid en persepsie aan my oor te dra? BE IT DON'T SAY IT!!!
Mens is geneig om hierdie kwessies op platforms soos sosiale media te bespreek. Miskien omdat dit groot genoeg is dat iemand iewers van jou geraas kan sin maak of miskien omdat jy hoop dit deel vorm van die groter geraas. Dalk resoneer dit net met wat alreeds gesê was. Só kots-kots jy maar voort en probeer ontslae raak van 'n gewortelde verwarring en 'n begeerte om in lyn te wees met jou land se vooruitgang. Vooruitgang is soms waarvoor ons almal baklei en stry, ons redekawel oor grense van velkleur en kultuur en later word ons kwaaivriende. Dit bring my terug dat ons almal maar na dieselfde ou ding soek. En soos dat Rome nie in een dag gebou is nie is ons maar weer terug by Hoop. Die tweelingsuster van my geliefde land. Die land wat my, my taal gegee het. Die land wat mense soos Madiba só lief gehad het dat hul nooit sou ophou baklei vir Haar nie. So wie is ek en jy om nie vir Haar, Suid-Afrika, te hoop nie? Hiervoor bedank het Nelson Mandela vir sy onbaatsugtige diens dat volke oor die wêreld steeds vasklou aan sy waardes en dat mense soos ek en my vriende die voordele daarvan sou geniet.
Die Sagte vlees, 1998
It's been months, years, decades and centuries but as they say: "rather late than never". Hierdie blog skryf storie ding is nie vir sissies nie, so moenie verwag dat ek 'n Beyonce comeback moet maak nie. Die rede vir die titel is net vir mense wat nie weet dat ek nou-en-dan grammatikale inkorrekte (check hoe verkeerd is daai :-D) blogs publish omdat ek bored is nie. Ek sukkel omtrent om iets ordentlik en passievol te skryf, en omdat niemand vir my 'n paar rand in die sak druk om 'n storie of twee te skryf nie, gaan hierdie pogings nie vêr nie. Ek dink ek is nou op daai stage van my lewe waar ek my bemoei met dinge wat vir my 'n rooskleurige toekoms kan beloof. En as jy op daai stage van jou lewe kom, hou jy jou bek en doen soos jy moet, en dans asof niemand kyk nie…
Want daar is nie tyd nie. Daar is nie meer tyd om handjies op die skoot te sit en wag sodat iemand jou moet liberate en validate nie. Die lewe is té beautiful en expensive om alles te doen net sodat iemand jou op die skouer moet tik en sê: "I loved it". Of hulle nou daarvan hou of nie, doen dit either way. Dit klink soms makliker gesê as gedaan maar Google daai sukses stories van Bill Gates en Oprah-hulle. Daai mense is living testimonies dat as jy op die ritme van jou eie tromme dans kan niemand, niemand jou stop nie. Jou danspassies sal so unique wees soos jou handpalms. Ek ken baie mense wat nie op hulle laat wag nie. Mense wat gou-gou 'n gedig skryf oor Victoriastraat en haar pragtige bruin juweelagtige blare gedurende die herfs, of mense wat Jimi Hendrix 'n run vir sy money kan gee met hul kitaar ballads oor die lewe en liefde wat so verkak is. Ek aan die ander hand verbeel my ek is iemand anders, trek 'n costume aan, leer dialoog aan, vergeet so bietjie daarvan, paraphrase en maak dit my eie want Stella Adler het gesê "words is not the privilegde of the actor, they are ideas and thoughts, bring them to life" of so iets. Is dit nie amazing hoe ons dag na dag ons gatte afwerk om iets tot die lewe te bring nie? Hetsy dit nou 'n gedig, 'n droom of net 'n casual aandjie uit na Longstreet met byna niks op jou naam nie. Iemand het eendag vir my gevra waar lê die wonder van wêreld vir my. Ek kon nie dadelik dit antwoord nie want miskien ek is te jonk vir so 'n vraag, maar Madonna sê altyd met selfvertroue: "Age is just a number"
So met my Madonna-inspired attitude begin ek dink oor die wonder van die wêreld. Ek begin toe sommer dink aan drome en realiteite, en ewe skielik is ek weer terug by Lauryn Hill se "Fantasy is what we want and reality is what we need" en dis toe nou weer soos van die wal af in die sloot. 'n Eenvoudige vraag het gelei na 'n amperse akademiese ondersoek na die wonder in die oë van iemand wat te veel wil weet en te veel wil doen. Ek het daai vraag, soos baie van ons in die sonkamer van my hart gebêre. Ek was daarvan oortuig dat die antwoorde magies sal verskyn en dan sal ek sommer so weet waar die wonder van die lewe wegkruip. En glo my, soms het my sonkamer gegloei en gegeur van wonderlikheid. Maar ek het besef en besluit dat die wêreld té groot en mooi is dat mens hom net volgens jou smaak moet definieer, and to quite frank, I'm too young for all of that.
Wat ek wel weet is dat daar in elke persoon 'n stukkie wonder is. Of hul wonder nou wegkruip of poseer soos 'n stuk goud op 'n tand. God het in elk van ons goue gawes geplant, so dis jou verantwoordelik om jou storie te vertel met wat jy het en jou bek verder te hou (joke)
Nou ja, omdat ek nie met 'n gesonde struktuur en literêre riglyne werk nie, kom my blogs maar so op 'n einde. Ek gaan nou 'n superficial quote op Goodreads soek, en dit paste en hoop dat ek weer eendag sal skryf:
Elke aand nadat ek pligsgetrou my Afrikaans op RSG verskerp het en vir dié laaste keer met pinkie in die lug aan my koffie slurp soos 'n olifant wat heerlik by 'n slide-the-city sy dors les, Google ek: "Cape Town at night". Skielik is my kak Blackberry screentjie opgedolly met idilliese beelde van Tafelberg en swart oseane wat versier is met 'n fees van liggies wat 'n besonderse verskynsel op hom laat gloei. Dan só tussen my Vers en Klank potgooie en sigaret as wat soos sneeu op my kombersies gaan lê, voel ek soos 'n mynmagnaat wat op 'n unieke vonds afgekom het…
Met 'n dankbare hart vir Google en Blackberry Internet Service plaas ek elke foto onder my twéé skeptiese pupils: "Fok, maar dié plek is 'n stunning plek" is altyd die eerste opmerking wat dan sterk kontrastreer met Margot Luyt se beautiful Afrikaans poems met die fancy Afrikaanse woorde. My hart begin allerhande dinge vir die foto's fluister en my brein sukkel om alles te absorbeer want hy moet nog die mooiste "Cape Town at night" kiekies vir my oë voer. En só sit die Overbergskind byna elke aand met Waterfront se uitsigte en Kampsbaai sunsets op sy foon. Ek wonder skielik hoeveel van die foto's is nou gephotoshop of gefilter vir 'tourism propaganda' doeleindes want ek het ook al lekker juicy stories gehoor van City Of Cape Town né! Maar anyway ek gaan voort met my Cape Town Google Search Ritual, and oh my goodness, híér is dié smart huise wat constantly op Top Billing gefeature word!! Jy kry die fancy huise almal onder "Hout Bay Houses" of sommer so casually onder "Cape Town Houses".
'n Mens kan nie wonder hoe lank dit die eienaars van daai huise geneem het om dit so prentjie mooi te kry nie. Daar moet seker 'n paar opofferings gewees het of some sort óf het hulle almal onder die sambreel van White Privilege en Black Economic Empowerment gaan skuiling soek en toe besluit History en Legacy om maar te gee wat hul toe kom. Ek wonder hoeveel 'gekleurdes' kon na Distrik Ses se bulldozers sommer die bus na Houtbay vat en daar gaan soek na blyplek . Ai, ek is maar net 'n bietjie jaloers omdat ek veral 16 of 17 jaar oud was toe ons vir die eerste keer 'n kaggel laat insit het. En omdat ek nou agter 'n stupid komper sit en Blogs skryf waar ek eerder op 'n strand kaalgat tussen die rotse my dik kon rook aan al die cheap Rothmans (Aksynbelasting is 'n bitch). But think about it my mense, dit is vreeslike ding om 'n posh join daar te kry. En miskien nie so seer weens jou velkleur of iets oppervlakkigs nie. But let's face it, as djy in daai highty mighty neighbourhoods met jou 10 honde en Pinkster Worship liedjies elke sondag gaan baljaar is dit tickets met jou! Jy moet maar Cece Winans of Gospel Instrumental music luister want daar is dit net die Ice Princes en Nessun Dorma wat daar operate. Dis einste die Lifestyle programs soos Top Billing en Pasella wat ons almal mos lekker aan die droom gesit het. En daar is niks daarmee fout nie, want ek weet baie van ons wag vir daai Lotto of krap-kaartjie sodat ons drome nou 'n Campsbay-reality kan word. Dit het my ook besonders angstig gemaak toe die Lotto mense so met mekaar fight en werskaf, ek weet steeds nie hoe ek oor die nuwe Phanda, Pusha, Play storie voel nie. 'n Mens se drome is nie 'n speletjie nie!