Geskryf deur Jeff Broxmeyer
Die Trump International Hotel in Washington, DC, waarvan die wins aan die president en sy familieonderneming gaan. AP / Alex Brandon
Toe die politieke leier “Boss” Tweed in die val van 1871 in New York in hegtenis geneem is op aanklagte van korrupsie, was hy 'n luukse hotel onder sy vele bates.
Geleë op die pad vanaf die stadsaal, die Metropolitan was 'n gebou met vyf verdiepings in 400-kamers wat tydens die opening van die 1852 beskryf is as 'n webwerf wat “die besoeker redelik verblind en verwar en hom laat dink aan die paleise van 'Arabian Nights' verhale. ”Tweed het die hotel op die hoogtepunt van sy politieke mag verkry. Hy het die Italiaanse gebou in die Renaissance-styl met groot koste opgeknap, en hy het die bestuur aan sy seun oorgegee, Richard.
Die stad se elite het van die eerste dag af die stad beswaar gemaak, en dit was die episentrum van sake en politiek in New York. Tweed het die hof daar gehou toe bestuur van openbare aangeleenthede as die hoof van Tammany Hall, 'n kragtige demokratiese politieke masjien.
Sy instortinghet die Metropolitan egter in 'n onwaarskynlike monument vir skandaal omskep. Boss Tweed het die stad bankrot gemaak deur fondse te verduister terwyl hy homself gebou het groot sakeryk.
Vandag is politiek weer 'n plek om 'n fortuin te verdien, ten minste vir een prominente politikus. Donald Trump, kort voor die verkiesing van die 2016, het die viering van die groot opening van Trump International Hotel, straataf van die Withuis af. In 2018 alleen het die DC-hotel gegenereer VSA $ 40 miljoen omset te verdien deur swaar te trek uit 'n klante van regeringsondernemings.
Anders as ander moderne presidente, Trump weier om te verkoop van persoonlike sake, wat die vraag laat ontstaan ​​waar die soeke na wins eindig en sy openbare diens begin.
Maar as die situasie nuut lyk, is dit amper ongekend.
Boss Tweed, uitgebeeld deur die tekenaar Thomas Nast in Harper's Weekly in 1871. Wikipedia
Die Gilded Age, wat geduur het vanaf die einde van die Burgeroorlog tot aan die beurt van die 20de eeu, was 'n tydperk toe rykdom voortvloei uit sukses in die politiek.
Leiers in albei partye het magtig en ryk geword, en persoonlike invloed opgebou, bondgenootskappe gesmee, geld genereer en die politieke masjiene opgerig wat nodig was om verkiesings te wen - alles terwyl hulle in die regering gedien het.
As ek my opkomende boek, "Verkiesingskapitalisme: die partystelsel in die vergulde era van New York," het ek politieke fortuin gevind wat baie indrukwekkend was. Politici in New York en elders het hulself tot die vroegste miljoenêrs van die land gemaak.
Gedurende die periode was individue wat partyleiers gekwalifiseer het, die vermoë om die kiesstelsel te gebruik om 'n reeks persoonlike en politieke ondernemings te finansier.
Byvoorbeeld, politieke opkoms van Tweed lei tot 'n hele finansiële sektor besit en bestuur word deur Tammany Hall.
As staats senator het hy die wetgewende handves van nuwe spaarbanke onder leiding van homself en ander Tammany-politici ondersteun. Die hoofstad van hierdie banke kom uit stadsfondse wat Tweed het vanaf sy setel in die Raad van Oudit beheer, korporatiewe donateurs wat op soek is na politieke gunste, godsdienstige liefdadigheidsorganisasies wat openbare subsidies ontvang en immigrantewerkers, wat aangemoedig is om hul inkomste te deponeer. Hierdie Tammany-banke het gehelp om Tweed die derde grootste grondeienaar in New York te maak.
Die bankhuis Morton, Bliss & Company is gebou op die bemarking van Amerikaanse staatskuld, 'n winsgewende voorreg wat deur partyverbindings in die Grant-administrasie verseker word. Levi P. Morton gebruik dan syne private firma om die persoonlike finansies van die invloedrykste Republikeine van die dag te bestuur, van Roscoe Conkling tot James Blaine, voordat hy homself as kongreslid, vise-president en goewerneur word.
Morton se firma verkoop Amerikaanse skuld in elke administrasie vanaf die 1870s en verder, met die uitsondering van die Demokratiese President Grover Cleveland, voor verkoop aan JP Morgan in 1909. Morton is as een van die rykste mans van die dag aftrede.
1881-tekenprent, 'Dit is nie die New York-aandelebeurs nie, dit is die beskermingbeurs, genaamd die Amerikaanse senaat.' Roscoe Conkling en Thomas Platt is regs van Chester Arthur, wat president was. Library of Congress, kunstenaar JA Wales
Die nuutgevonde rykdom van die politici - herehuise in Vyfdelaan of die koop van renbane - het 'n openbare geskree oor die sogenaamde "valse aristokrasie".
In die taal wat algemeen onder die hervormers van die werkersklas bestaan, het 'John Swinton's Paper' 'n beroep op kiesers gedoen om die openbare amp van die “Vuil slakke, kakkerlakke, en opgeblase spinnekoppe wat op die steel vet word” van belastingbetalersgeld en korporatiewe lobby.
Waar het die publiek tot einde gekom en die private beursie begin? Dit was nie so duidelik nie. Feitlik geen wette, staats- of federaal, het bestaan ​​om selfhandel of verduistering te voorkom nie.
Hoe dit ook al sy, private eiendom is dikwels as heilig behandel, en politici was bekwaam om argumente te maak oor die legitimiteit van hul fortuin. Fernando Wood het 'n miljoenêr geword deur openbare grond gedurende sy verskillende burgemeestersperiodes te laat vaar. Tog, Wood deur 'n lang loopbaan het volgehou hy is 'n gerespekteerde “handelaar”. ”Kritici het sy reputasie bevraagteken, maar hulle kon niks anders doen nie.
Persoonlike verryking is aangemoedig deur openbare ampte te beklee omdat winste die partypolitiek aangevuur het. Toe, soos nou, was verkiesings duur. Party komitees het altyd kontantinvusies benodig. Min vrae is gevra oor die oorsprong van geskenkte fondse.
Hierdie periode was ook die Bederf die stelsel se hoogty, toe partye hul ondersteuners beloon het deur aan hulle werk en kontrakte te gee.
Thomas Platt klim op die partytjie-leer na die presidentskap van die US Express Company deur dit as 'n kongreslid ruim federale subsidies te bekom. Platt se familie voordeel getrek het van lieflingondernemingslenings en betaal hulself enorme salarisse.
'N Ou vraag nou
Is politiek 'n wettige manier om ryk te word? Historiese debatte help om die rol van geld in die politiek vandag te oorweeg.
Gedurende die laaste dekades van die 19 eeu het massabewegings van boere en arbeiders het betoog luidkeels teen die groeiende welvaart van politici, namate hulle lewensomstandighede versleg het.
Hervormers van regoor die politieke spektrum was van mening dat die skielike groei van politieke lotgevalle deel van die probleem was - 'n “sameswering van amptenare” is wat George William Curtis, hoof van die Vereniging vir hervorming van die staatsdiens, het dit genoem.
Tog was daar geen maklike konsensus oor die regte remedie nie.
Waar hervormers saamgestem het, was die siening dat demokrasie meer as net 'n ander plek is om sake te doen. Andersins verskuif mededinging onder politici van 'n stryd om stemme na 'n vermorsing oor dollars, en die enigste beleid wat gevorder word, is dié wat die leiers van die party en hul beskermhere beskerm.
Jeff Broxmeyer, lektor in politieke wetenskap en openbare administrasie, Universiteit van Toledo
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Om geld uit politiek te verdien is nie nuut nie - dit was sake net so gebruiklik in die vergulde tyd