Op Vlerke van die Phoenix | Goed Wat Vir My Mooi
Posted by: schabbers | Februarie 10, 2012
Die Phoenix teater op my jeugdorp het nie gekwalifiseer vir die term Art Deco nie. Dit was te modern, te sestigs. 'n Bruin siersteengebou met glaspanele. Naby die bank en die biblioteek in ons myndorpie teen die rivier. Dit was nie 'n buitengewoon groot teater nie. Tog het dit vir my verskriklik groot gevoel, so asof ek in die buitenste ruim instap – 'n Regtige Space Odyssey-ervaring.
Met 'n fliek wat in die teater gekyk is, is dit mos heel anders. Dit het 'n onmiddellikheid, 'n impak. Jy is dààr. Daarom verg dit ook 'n behoorlike aanloop. Die aantrek en regmaak, uitsien en die afwagting. Die foyer. Die koop van die kaartjie. Natuurlik, moet nie die verversings vergeet nie, Coke en springmielies vir gewone Matinee's. Vir die spesiale aandfliek:- sjokolade. As pa rojaal was die aand: 'n boksie Nutties. As jy 'n meisie rêrig wou beindruk : Black Magic.
Die fliekervaring uit my tienerjare wat my in stadige aksie bybly, is 'n film premiere in ons eie dorpie.
Maar toe kom Die Geleentheid: 'n Afrikaanse film se premiere word in ons dorpie gehou in 1968. Die film is (retrospektief gesien) een van die liggewigte in die Afrikaanse filmbedryf. Tog het dit 'n immergroen sangeres van Afrikaanse musiek opgelewer. Wie het toe kon dink dat Dopper Erasmus se "Timothy" vir Carike Keuzenkamp deure na 'n sangloopbaan sou open?
Maar dit was altyd maar vir my 'n minder belangrike rede waarom "Die Professor en die Prikkelpop" so 'n indruk op my gemaak het. Die hoofoorsaak, wat aan my slapelose nagte en visioene van skoonheid besorg het, was die een "prikkelpop" (in my oë lasterlik om 'n engel met so woord te beskryf!). Vir my was sy 'n eteriese wese wat aan my vaal dertienjarige bestaan nuwe kleur kom gee het.
Haar vel: albasterwit en vlekloos (vra my, wat die Clearasil juis kunstig aangewend het voor die uittog die aand)
Haar neusie, fyn en pikant. Die mond, onskuldig, vriendelik en vanuit my verliefde oogpunt uiters soenbaar!
Die rare kombinasie van vonkelbruin oë saam met die blonde hare.
Haar uitrusting het die vroue aan die praat gehad. 'n Silwerwit rok wat kuitlengte gehang het en onder die rok het die twee parmantige wit frillletjiespype van 'n langbroek uitgesteek. Ek het 'n vernietigende blik gewerp na die tannie met die Crimplene rok en stringe krale wat hardop gewonder het of sy dalk 'n volksvreemde geloof aanhang. Ek wou my hand uitsteek om aan die waas van drome te raak, maar het dit maar weer ewe verleë in my blou hipster se sak gesteek. Ek kon net staar. Later sou 'n liedjie van Peter Sarstedt my aan die oomblik herinner: Where do you go to my lovely….
Die wonderlikste bonus egter: Na die vertoning het my droomheldin in die foyer gestaan en kon ek weer in stadige aksie na haar kyk en elke stukkie detail indrink. Ek moes 'n geheueskyfie neem , want ek het nie my "Traveller" kamera byderhand gehad nie.
Maar soos Toto sien ek in die as van die inmekaargeplofde gebou die mitiese herrysenis van my droom. Brokstukkies van honderde flieks wat deur die jare hul storiepad deur my kop gebaan het. 'n Blik vol fliekuitknipsels. 'n Helde/heldingalery teen die muur wat later afgehaal is toe die muur geverf is. Weet ek : verbeeldingsvlugte word nie deur verfwerk of sloping vernietig nie. Die krag van onthou, die krag van drome sal weer en weer herleef.