Opmerkings oor draai 30 - Versamelings
Opmerkings oor draai 30
C. Noah Pelletier spandeer sy dertigste verjaardag deur te probeer (maar misluk) om te skryf, die lewens van sy tuisvriende op Facebook te keur en maklik te gaan met die wyn.
EERLIK, ek verwag nie om vandag die bandonderhoud af te skryf nie. Daar is te veel opwinding, te veel afleidings.
'N Verjaardaggeskenk sit op die Chinese tafel hier in die sitkamer.
Die inpakpapier is wit en bedek met rooi en blou en groen borrels. Daarby pas 'n rooi en groen lint. Dit is al wat ek kan doen om nie te loop en dit uitmekaar te skeur nie.
Verlede jaar het ek Takayo gevra vir 'n espressomasjien. In plaas daarvan het ons te veel wyn gedrink en sy het my 'n kapsel gegee wat my soos Friar Tuck laat lyk het. Om eerlik te wees, het ek haar nie presies gesê watter espresso-masjien, model en kleur ek moet koop nie.
'Jy is te hard om na te koop,' verduidelik sy. 'Onthou jy toe ek vir jou die trui gekry het en sê dat dit verkeerd was? Onthou jy hoe jy dit wou uitruil? "
Die trui-voorval het vier jaar gelede plaasgevind, en ek het sedertdien nog nie 'n behoorlike geskenk gekry nie. Nietemin, sy vra my steeds wat ek vir my verjaardag wil hê.
'O,' antwoord sy. 'Jy wil 'n mooi pen hê. En waar sou jy so iets vind? '
Die oggend voordat ek na Amsterdam vertrek, het Takayo twee skerp snawels op die tafel neergesit. 'Gaan koop vir jou iets lekkers,' sê sy.
Dit het my onkant betrap. Is dit nie wat TV-mobsters sê om krom polisie te koop nie? Dit het bekend geklink, maar watter karakter het my gemaak? Terwyl ek na die rekeninge gekyk het, het ek my verbeel as iemand in 'n magsposisie, miskien iemand gevaarlik. Al wat u moes doen was om rond te kyk: daar was pulpfabrieke om te saboteer en bontjasse van vragmotors afgeval.
Dit kan goeie televisie maak, maar ek is dertig jaar oud en finansieel afhanklik van my vrou. Mense soos ek pak nie liggame in tafeldoeke nie; ons gaan na die afdelingswinkel, koop ons eie geskenke en staan ​​in lyn om die geskenk toegedraai te kry.
Die hele dag skuif my blik tussen die driehoek van note, verjaardaggeskenk en rekenaar. Gewoonlik spandeer ek nie baie tyd op Facebook nie, maar ek maak vandag 'n uitsondering. Verjaarsdagwense begin nou vanaf die Verenigde State binnekom. Ek klik op mense se name, van wie ek nog nie sedert die hoërskool gesien het nie. Dit is geen wonder dat hier 'n halfmiljoen gebruikers is nie: daardie voyeuristiese blik in die lewens van ander mense is een van die donkerder opwinding van sosiale media.
Hoe het hy geblyk? Klik. Wat doen sy nou? Klik. Klik.
Natuurlik lê die grootste deel van hierdie opwinding in die ontdekking. Daarna is dit 'n bietjie soos 'n konserwatiewe realiteitsprogram.
My vriende van die huis tuis is besig om babas te koop en Japanse sedans te koop. Hulle leef die Amerikaanse droom, en ek is bly dat dit goed gaan met hulle. Aan die ander kant maak dit vreeslike vermaak.
Ek het vroeër 'n vriend in die federale gevangenis gehad - 'n lewensbekende persoon - wie se muur ek graag gekuier het. Die hoof het gevangenes toegelaat om een ​​foto te plaas. Van die natuurlike lig en die hoë baksteenmuur, dink ek dat my vriend sy foto in The Yard geneem het. Sy kop is afgeskeer terwyl hy 'n springer uit die tronk uitblaas wat na sy middel afgerol is. Ek het vroeër na die foto gestaar en gevra of hy ooit 'n skag gebruik het en wie presies sy foto geneem het. Maar helaas, hy het sedertdien sy skuld aan die samelewing betaal en alle oorblyfsels van die Big House op sy bladsy geskrap.
As Takayo by die huis kom, hou sy 'n koek en 'n boks kerse aan. Ek draai die kurketrekker in 'n bottel merlot, trek die kurk uit en bring dit na my neus. My gedagtes kan van afwagting tot die kern toe kom, maar ek is nie van plan om vanaand te veel te drink nie. Ek skink 'n glas en kyk hoe Takayo kerse in die koek mash.
'Sit net drie daar,' sê ek.
Sy kyk op na my. "Geen. Jy is dertig. Ons sit dertig kerse daarop. "
'Maar dit is 'n roomyskoek,' sê ek, 'die hele ding gaan smelt.'
'Wel, ek dink ons ​​sal dit hanteer as dit gebeur.'
Dit neem 'n paar minute, maar ons lig hulle almal aan, en dan slaan Takayo die liggie af.
Weet jy watter gevoel jy kry as jy na die kampvuur kyk? As jy kan hoor wat daar gesê word, maar tog jou oë laat verdwaal in die dansende, vormlose vlamme. U dink aan vroeër, toe almal saamgewerk het, hoe die vlamme gebrul het. U sou nie sonder hulle daar kon gewees het nie, maar nou is dit net u, alleen in u hoof, en kyk hoe die vuur flikker, en sak, stadig ...
Ek staar na die vlam van dertig verjaardagkerse. Ek inasem diep, en blaas totdat my longe leeg is. Die kamer word donker, en al wat ek kan sien is die gloeiende oranje lontjies.
'Gelukkige verjaardag,' sê Takayo.
'Dankie,' sê ek.
'Waarom maak jy nie nou jou geskenk oop nie,' sê sy. 'Ek kan nie wag om te sien wat jy gekoop het nie.'