Written by Jannie le Roux on November 29, 2010 . Posted in Leierskap
Terwyl ons in Europa ry, het die busbestuurder telkens voor ons vertrek vir my gevra wat ons volgende bestemming is (ek was die toerleier). Nadat hy dit in sy GPS ingesleutel het, het 'n vroulike stem hom gereeld in Duits herinner wat hy volgende moes doen om die regte roete te vind.
Nico Nel, bekende grapjas, vertel 'n tydjie gelede dat hy baie laat was vir 'n afspraak, want toe hy moes afdraai, het die GPS-vrou aan die hoes gegaan… en hulle ry toe die hele afdraai mis…
Die ongemak waarmee leierskap moet saamleef, is dat ons nie altyd heeltemal seker is van die roete nie. Ons het 'n moontlike prentjie of idee of plan waarmee ons op pad is, maar die roete daarheen is uniek vir jou situasie. Dis hoekom leierskap nodig is, anders het almal vanself daarheen gegaan!
Wat wel seker is en bepaal kan word, en dis waarmee die GPS eintlik werk, is waar jy nou is. Net soos die GPS sekere koördinate gebruik om te bepaal waar jy tans is, is dit nodig dat jy en jou leierspan moet seker maak waar julle tans is. Moet asseblief nie verval in die verlamming van wag vir te veel detail nie. "Analysis-paralysis" noem die mense hierdie toestand. Leierskap is nie om te bly in die detail van waar jy is nie, maar te wéét waar jy is.
Max de Pree, invloedryke besigheidsleier, sê: "The first responsibility of a leader is to define reality." Dis om eerlik die situasie waarin julle is in die oë te kyk, sonder om mekaar te ontmoedig, blameer, of te verontskuldig. Sê dit soos dit is. Natuurlik is dit ongemaklik, maar werk daardeur. Die sleutelwoorde is: Dis waar ons IN HIERDIE FASE is. Om vir mense aan te dui dis slegs 'n fase, help om te verstaan leierskap is 'n proses en reis.
Geestelike leiers kyk nie net na die realiteit van die omgewing nie. Hulle kyk dieper. Hulle kyk na hulle diepste verhoudings. Waar is ons nou in ons gesprek en verhouding met God? Vir ons opsoekende God is dit uiters belangrik (vgl Gen 3:9). Dit herinner my aan die familie wat 'n wilde 5-jarige het, en sy ouers is bang dat hy per ongeluk sy nuwe bababoetie sal seermaak. Een aand loer hulle by die kamer in om seker te maak baba is veilig, net om te hoor hoe hulle oudste enetjie vir sy bababoetie vra: "Sal jy asseblief vir my vertel hoe God regtig is? Ek dink ek begin vergeet."
MOONTLIKE AKSIE: Nooi die gemeente en belanghebbendes om saam te bid en te dink waar julle nou is. Skep 'n "muur" waarteen mense papiertjies kan opplak waar hulle dink julle nou is.
WENK: Begin 'n Facebook-bladsy waarop mense foto's kan plaas van wat hulle waarneem waar julle nou is.
Written by Jannie le Roux on March 1, 2010 . Posted in Ontwikkeling
Ek wonder al 'n paar jaar hoekom kleingroepe oftewel omgeegroepe nie in ons gemeente so lekker van die grond kom nie. Na die bekende 40-dae storie van Rick Warren se doelgerigte lewe, was die groepe vir daardie tydperk meer, maar krimp toe weer drasties. Ek troos myself soos Rick en die ander dat daar darem meer is as waarmee ons begin het.
Ons is deur die fase van die struktuurgedrewe model van "Die Selgemeente" wat ons daar by George geleer het, en ek moet bieg ek is nie so struktuurgedrewe nie. Toe volg die fase wat ons by die Jetro-model en die G-wat-ook-al geleer het, wat baie mooi op papier klink, maar my nog meer laat besef hoe vrot ek organisatories met hierdie goed is. Die goed laat net die skuldgevoelens vermeerder. Daarna het ons begin fokus op die 40-dae veldtog van Rick Warren se doelgerigte lewe. Vir daardie tyd was almal wonderlik doelgerig, om daarna aan te gaan met die res van hulle lewe. Vir daardie tydperk was die groepe baie meer, maar krimp toe weer drasties. Ek troos myself soos Rick en die ander dat daar darem meer is as waarmee ons begin het.
Regdeur het ons agtergekom dat vermenigvuldiging nie by ons mense so maklik is nie. Hulle hou nie van afskeid neem van mekaar nie. Uit elke drie groepe wat vermenigvuldig, bly een of hoogstens twee oor. Ook is die dilemme met Rick se "gasheer" gedagte dat niemand regtig leierskap neem waaruit dissipels kan ontwikkel nie. Niemand sê "Volg my" nie, en ons leer al hoe meer by die mense wat die DVD's maak, maar neem steeds nie eie verantwoordelikheid nie. Omdat ons as 'n bestaande gemeente transformeer, is ons ook nie soos gemeentes waar mense van dag een af moet inskakel by kleingroepe nie. Ons is eintlik besig om die hele kultuur van ons gemeentewees te verander. En ek lees op die internet dat die bekende transformasiekundige prof John Kotter in sy onlangse boek A Sense of Urgency beweer 70% van die organisasies slaag nie met verandering nie. Wat 'n soberende gedagte! Die goeie nuus is dat 10% wel slaag, en dan met verrassend goeie resultate. Blykbaar is dit die groep wat voortdurend sy eerste beginsel bly toepas, en dis om voortdurend 'n besef van dringendheid in die hele organisasie te handhaaf.
PARADIGMASKUIF. Verlede jaar het ek begin om anders te begin dink oor ons kleingroepe. Ek dink steeds dis een van die beste maniere om saam te groei as dissipels, maar ek het begin dink aan die kleingroep as 'n sturende groep. En gemotiveer dat elkeen van ons kleingroepe moet begin bid en vra dat een van hulle as 'n "sendeling" afvaardig moet word om 'n nuwe groep te begin. Wel, dit het in vanuit van ons groepe begin!
Ek dink nie dis net een metode of verstaan wat help nie, maar 'n verskeidenheid. Vandag het ek nog 'n tree verder geskuif. Dis om die kleingroepe as missionêre gemeenskappe te verstaan.
Omdat ons die gemeente in 'n nuwe fase lei, het ek gewonder of daar nog mense soos ek is wat wonder oor die kleingroepe. Toe google ek. In Februarie skryf Geoff Surratt Why small groups don't work. Sy argument in kort is dat baie beweer dit moet werk, maar sukkel daarmee WANT ONS MIS DIE PUNT. Die punt van kleingroepe is nie om relasioneel te wees, of dissipels te maak, of diens te lewer nie, dis alles 'n effek daarvan. DIE PUNT IS:
The point of small groups should be to rally around a cause, a purpose, a mission and to change the world. Our normal expectations for small groups is tragically anemic. Your small group shouldn't just change you, or change your friends; your small group should rock the world. "They have turned the world upside down, and now they have come to our town."
Daarom dink ek: MISSIONÊRE KLEINGROEPE… Ons kleingroepe is missionêre gemeenskappe BINNE die gemeenskap wat lankal nie meer aan die kerk behoort nie. ONS GEMEENSKAPPE IS ONS SENDINGVELD. Lokaal. Rondom ons.
Hoe verander dit jou persepsie? En waarmee kan jy leiers help? Laat weet asb.
Written by webmeester on February 22, 2010 . Posted in Ontwikkeling
Ek het die afgelope tyd baie gewonder wat is aan die skuif in ons benadering tot leierskap in die plaaslike gemeente. Hoe lyk leierskap in die plaaslike gemeente? Hoe lyk leierskap anders vandat ons kerkrade verklein?
Mag jy in hierdie Christustyd beleef hoekom jy Jesus lief het. En dissipels wil maak.
Nuwe afgode: missionêr, organies…
Written by Jannie le Roux on February 6, 2010 . Posted in Ontwikkeling
In 'n reaksie skryf Frank Viola (skrywer vano.a. Reimagining Church en Organic Church) oor die verstaan van "organies" en "beweging".
Leiers moet poog om so helder en duidelik as moontlik hulle roeping en visie te verwoord. Soms gaan jy 'n term soos missionêr of organies of wat ook al gebruik om die visie te aksentueer. Daar is tans wêreldwyd baie van hierdie woorde in omloop, wat die patroon skep dat ons in 'n oorgangstydperk in die verstaan van die liggaam van Christus is. Ongelukkig stel baie van die geestelike leiers hulle kanonne op mekaar en verdedig elkeen sy eie term of visie ten koste van die ander. Dis dan wanneer ek wonder of 'n term soos organies of missionêr nie 'n afgod word nie…
Hoe skep leiers 'n kultuur van vertroue?
Written by Jannie le Roux on October 20, 2009 . Posted in Ontwikkeling
In 'n kultuur van vertroue gebeur alles vinniger. In 'n kultuur van wantroue is daar agterdog, moet oor alles weer gepraat word, die verlede word kort-kort afgestof, en die toekoms is onseker.
In die besigheidswêreld het die legendariese Jack Welch, vorige CEO van General Electric, vertroue eenvoudig opgesom: "Jy weet dit as jy dit voel."
In 'n organisasie waar vertroue heers, lees mense nie verborge agendas in mekaar se woorde nie. Mense vertrou dat elkeen die ander se beste belange sal dien. Bestuur is meer vloeiend en leiers hoef nie oor te gaan tot buitensporige beheer-en kontrolemaatreëls nie.
Hoe bring ons so 'n kultuur?
Leef 'n gedeelde roeping. Wanneer roeping en waardes die eerste en laaste woord spreek, word jou eie emosies nie die springplank vir chaos nie. Spreuke 28:26: Wie op homself vertrou, is 'n dwaas; wie hom deur wysheid (lees roeping) laat lei, is veilig.
Besluit om te vertrou. Besluit om te alle tye die beste van die ander persoon te glo. Mense word wat jy van hulle verwag. Mense moet weet jy sal hulle rug toemaak.
As jy wil vermy, praat. Soms voel jy aan alles is nie pluis nie, maar jy het net nie die energie om dit te hanteer nie. Fout! Dit haal jou gewoonlik later soos 'n tornado in. As jy daardie "gevoel" kry, praat. "Verbeel ek my, maar dit voel…?"
Praat reguit. Vra vir die feite. Sê hoe jy dit verwag. Sit dinge in perspektief. Vra om verskoning indien nodig. Praat die waarheid.
Luister. Probeer werklik verstaan, voordat jy probeer diagnoseer of voorskryf.
Bly respekvol. Moenie toelaat dat die gevoel van wantroue jou respek vir die ander persoon laat verloor nie. Wantroue is nie 'n lisensie om in iemand se karakter te klim nie.