Sommer bietjie 'zelf medelijden' ...
Ek haat naweke en aande deesdae met 'n passie! Om nie te praat van beurtkrag, veral saans, nie! Daarom dat ek 'n vriendin wat onlangs vertel het hoe sy beurtkrag 'love' (want dit beteken kerse, snoesig in die bed lê en lees, ens) so kan bewonder. Vir my beteken dit om afgesny van my man te wees, en dis nié lekker nie.
Ek weet nie hoekom naweke vir my die ergste sonder hom is nie - ons gesels steeds soveel kere moontlik op Skype. Dit is maar net asof naweke nie gemaak is om alleen te wees nie - dis gemaak vir gesellig SAAMwees. Al doen jy nie veel nie, jou ander helfte moet net by jou wees dan is alles sommer net lekker - elkeen met 'n boek, of op die stoep in die sonnetjie, of sommer net saam besluit oor wat om te maak vir ete, of planne met die gastekamer te beraam. Sommer net ...
En mens doen mos nie vir jouself moeite met kos nie - gooi sommer 'n skaaptjop met groenrissie en uie in die oond (banting is nie 'n eensame vrou se vriend oor naweke nie), en voel onvergenoegd maar nie lus om meer moeite te doen nie.
En as jy nou alles gedoen het wat jy kon om die tyd om te kry, soos jou bietjie wasgoed te doen, die paar skottelgoedjies te was en weg te pak, rond te dwaal en goed reg te skuif wat dit nie nodig gehad het nie, langer as nodig in die bad te bly, dan skuif jy jou nou net vroegaand mooi reg om dalk 'n lekker fliek of iets op televisie te kyk - en dan is ALLES herhalings! Jy het jouself in jou hok toegesluit, is op die punt om die alarm te aktiveer en dit is dan dat jy dink, kyk, ek drink nie alleen nie, maar ek gaan wragtig nou vir my 'n glas wyn ingooi - en net daar is jou hele dieet in sy glory in!
Die ergste is as jy dan maar besluit om bietjie te probeer skryf, of net eindelik weer bietjie met Liefie te Skype, en die krag gaan sonder waarskuwing af - jou liefie se gesig verstar op die skerm en vervaag binne minute. Jou artikel moet blitsig ge'save' word anders verloor jy nog jou werk ook! En hoe toevallig is dit nie dat jy juis op daardie oomblik dalk eindelik in die middel van 'n lekker ou romantiese movie is wanneer alles swart word nie? Dit is dan wanneer die alleenheid en sadness soos 'n swaar, donker wolk oor jou neerdaal ...
Ek het nooit dit van myself geweet nie: dat ek eendag iemand so nodig in my lewe sou hê nie! Voor Henk was ek baie gemaklik om net op my eie te wees, het ek dit verwelkom en soms daarna gesmag. Nou het alles verander, en dit maak my bang. Ek voel 'vulnerable', uitgelewer, en bietjie buite beheer - asof die heelal my bly toets. Noudat ons mekaar weer gekry het, hoekom mag ons nie net bymekaar wees nie? Waarom word al die rotse die heeltyd in ons pad gegooi? My grootste vrees is dat een van ons iets kan oorkom en dan was die laaste twee-en-'n- half jaar AL wat ons gekry het?
Een lewensles wat ek beslis nou leer, is om 'n dieper empatie met werklik eensame mense te hê, mense wat dalk nooit eers die voorreg kon hê waarmee ek so geseën is nie - liefde en omgee, nie net van my man af nie, maar ook my kinders, kleinkinders, vriende en familie. En ek kry skaam ...
Ek gaan NOU kerse aansteek dat my man gou terug by my sal wees - en vir baie krag bid om makliker deur hierdie tye te kom.
Gelukkig skyn die son helder vandag ...
Henk: Reg in my hart. En weet ek maar nie al te goed nie hoe my Liefie moet voel da alleen in die Liewe Heksie Huisie. Ek hoop die Universe is ons goed gestem en dat ek maar vinnig kan hoor of ek my visa kan kry. Dan is ons weer volgende maand saam. En kan ons die eensaamheid voorlopig weer agter ons laat.
Dis vir my tog makliker as vir Faans. Ek is by my suster en swaer. Ons het gister lekker n stukkie in hulle sloep gevaar deur die slote en mere hier. Dit was heerlik. Maar altyd bly die knagende gevoel dat ek nie kompleet is nie. Altyd die gemis van die ene langs my. Al die mooi dinge wat ek belewe kry daardeur tog n "sad" sous.
Kom Faans, ons hou vol. Ek is seker daar is lig aan die end van die donker tonnel.
Henk, Roderik en Arnout met Ciaran en Xander
Eish ... Ons sit op hete kole! Henk het vanoggend eindelik sy aansoek om die 'spousal visa' gaan indien - ook Holland kan sloer, hoor! Maar dinge lyk baie positief. 'n Moontlike datum word sagkens oor die toonbank gefluister - 22 Junie? So sjjjjjt ... nie te hard praat nie, maar dalk sien ek my ou beer darem oor ses weke weer!
Ja die blerrie skeiding is nie 'n grap nie. So sit ons dag vir dag oor Skype en probeer ons bes om mekaar nie te mis nie. Maar dit werk nie goed nie - ek soek hom hier, fisies in ons huisie! Skype is tweedehandse kommunikasie, dit help nou maar nie.
Goeie dinge wat hieruit vloei is beslis die feit dat hy weer lekker by sy kinders, kleinkinders en suster-hulle kan kuier daar oorkant. Sover het hy al die kinders gesien en is daar regtig goed ingehaal, einde volgende week gaan hy moontlik dan na Sus Petra en swaer Willem in Giethoorn toe, dan is dit ook weer heerlike geselstye. Daar sal hy die uitslag van die aansoek afwag - gelukkig het hy baie vertaalwerk, so dit gaan hom goed besig hou.
Aan my kant was die kuiertjie by die kinders in Pretoria te lekker vir woorde - ek het netbal en rugby gaan kyk, en kwaliteittydjies saam met die kleinkinders deurgebring. Daarna het ek my ma saamgebring en ek en sy kuier al te gesellig hier in Sabie - ons lees, gesels en haal ou koeie uit slote uit - dit doen ons goed! Ek en sy kan baie vredevol saamlewe - sy het weer die boekrak aangetree en is dié keer al op haar tweede Dalene Matthee, sy geniet dit soos altyd. Die dae is sonnig maar effe koel deesdae, tog kan Ma soms lekker buite op die stoep sit met haar boek of haar joernaal waarin sy haar lewensverhaal neerskryf. Ek werk ook aan skryfgoed, het darem heelwat goed weggestuur, en is besig met 'n nuwe artikel.
Woensdag het ek en sy 'n heerlike uitstappie Witrivier toe gehad - sy het sélf by Clicks haar toiletware gaan uitsoek en dit was vir haar baie lekker - ek wonder wanneer laas kon sy dit doen? Daarna het ons middagete in die Big Bear Spur gaan geniet - so lekker gesels oor die tafel heen, want so hoor sy mens die beste.
Sondag is dit Moedersdag, en dié jaar het ek weer my 92-jarige moeder by my! Ons beplan 'n ete êrens, ons twee moeders so alleen. Ek voel baie geseënd oor die geleentheid, al mis ek my man daar in 'n kouerige Holland-lente. Een van die dae is hy terug, en dan is alles weer honky-dory.