Is toe nou nie rêrig lipstiffie nie….
September 13, 2011 in Sonder kategorie
My kar is stukkend, al vir ‘n maand lank. So terwyl ons buurt se plaaslike mechanic rustig sy ding doen om die nuwe enjin in te sit en te laat jubel, leen ek Moeder van Vele se ou wit Nissan bakkie’tjie, Blikkies.
Maar Blikkies jaag my skoon uit my budget uit, want hy sluk petrol by die tenks vol. Ek moun, Moeder van Vele moun, en die Vaderfiguur beloof om ‘n plan te maak.
En vanoggend is dit toe nou so. My liewe pappie besluit vyf flippen minute voor ek moet ry dat hy vir Blikkies gaan ‘tune’.
Vyf Flippen minute! En dit op die een oggend wat ek gou genoeg gemaak het om vir ‘n verandering betyds by die werk te wees…
Nodeloos om te sê, ek strip toe my moer omdat ek laat gaan wees en jaag hom aan. Hy strip sy moer, en so gaan dit aan…..
Het klaar my handsak en kosblik in Blikkies gelaai terwyl ek ongeduldig voor die oop bonnet staan en rondtrap het. Maar ek sien Vaderfiguur gaan nog ‘n hele wyle karring. Ek gryp my handsak met ‘n geswets uit die bakkie en storm op die Sondag-kar af en jaag soos ‘n besetene daar weg.
By die werk aangekom besef ek my selfoon is missing…..
Bel huistoe en vra my ma om te kyk of sy dit buite iewers sien lê.
Ja, sê sy, sy het die selfoon, twee penne en ‘n LIPSTIFFIE opgetel……
Al ‘lipstiffie’ wat uit die handsak missing is, is die vibratortjie!!!!!!!
Augustus 15, 2011 in Sonder kategorie
Ek hou van badkamers. Die toilet spesifiek. Maar ‘n stort ook. Dis sulke ‘salige’ ruimtes….so asof al die goeie karma, pienk aura’s en wot not’s van sielerus juis dáár bymekaarkom.
Neem nou maar die stort: elke oggend wanneer ek skuins beneuk is omdat ek moet opstaan, en ek die deure oopskuif en in klouter, is die stywe, koue krane eers ongenaakbaar koud en hard op my hande en is dit soos ‘n tweede wake-up call, ‘word wakker girl, die dag wag!’ Maar dan volg die salige warm water soos druppels van genade oor my, en ek staan, en staan, hande asof biddend voor die bors saamgedruk, en laat die saligheid oor my vloei. ‘n Vredige verposing. Dis dan wanneer die brein in rat kom, en die wonderlikste gedagtes en oplossings vir knellende probleme skiet my te binne. Skielik weet ek waar die R100 heen is wat ek verloor het, watter skoene ek eerder by die swart broek moet dra om my bene langer te laat lyk, hoe ek die oefening in die gym moet doen om my boudspiere beter te oefen, wat ek vir Teenage Queenie kan koop vir haar verjaarsdag, en hoe ek die konflik by die werk moet oplos. Dis daardie ‘Aha!’ oomblik waarna die ghuru’s dikwels verwys, wanneer alles net sommer skielik sin maak en jy nie kan weet hoekom jy dit nie lankal geweet het nie…
En dit was my aura skoon – maak dit weer skitterwit na die nag se worstel-drome en gister se doringdrade wat laasnag saam in die bed ingerol het. Dis my eie Viagra vir ‘n moeg brein, hierdie klein toegeboude vierkantjie met sy blinkwit teëls.
Maar my gunsteling bly nog die toilet. Die troon van die huis: dis daar waar ek dikwels die Here ontmoet. Nie aspris nie, want dit voel so half oneerbiedig om in die teenwoordigheid van die Allerhoogste te sit met ‘n kaal agterent, maar dit gebeur sommer net. Seker omdat ek niks anders het om te doen terwyl ek wag vir moeder natuur om haar gang te gaan nie. Nou speel ek maar saam met my gedagtes wat begin dwaal, en dwaal, en dwaal…. Want mens kan net soveel keer die blokke op die vloer tel, of paadjies maak met die teels teen die muur, of die skewe gesig wat die hout se grein agterop die deur maak, probeer mis kyk. Dan raak die berekende gedagtes op, dis soos hipnose. Ek vermoed sterk daar is ‘n bio-psigiese verband tussen die ‘vryheid’ van die anatomiese ‘onderdele’, en die vryheid wat die brein homself toe-eien, so gesetel op die toilet.
Dis die lekkerste om so half vooroorgebuk te sit, skouers wat rustig hang, hande stil in die skoot, en net vorentoe te staar. Sonder gedagtes, sonder om die oë te knip. Dis dan wanneer die Here antwoorde gee, want dis dan dat ek vra sonder om te dink. Wanneer die hart praat, en nie die brein nie. Wanneer ek saggies huil oor my stukkende hart, oor die mooi man wat nie ‘n goeie man was nie, oor die dooie hondjies langs die pad, oor die skoolkinders wat nie boeke en klere en toebroodjies vir hulle kosblikke het nie, oor ek ‘n huis en warm komberse het en ander nie, hoekom ek by die werk moet sit en nie liewers vreemde wêrelde kan verken nie. Dis dan wat die Here langs my kom staan en my troos. Dis dan wanneer hy langs my buig en saggies in my oor fluister om rigting of raad te gee. Dis dan wanneer dit vir my die lekkerste tyd en plek van die hele dag word.
Dikwels hoor ek ek sit en droom op die troon, maar ek maak of ek nie hoor nie. Want hulle is halfpad reg. Dis MY tyd, die een plek waar telefone, werk en ander goed my nie gaan pla nie. Of aanjaag nie. Tot ek moet in- en uitklok vir toiletbreuke, sal ek my agterent met grasie op die wit porselein troontjie neervlei en laat vertoef vir ‘n wyle, want wanneer ek opstaan en broek vasmaak, is ek ‘ligter’, van vlees én gees, is die konstipasie van die siel genees.
En dis hoekom ek hóú van badkamers….
Rowe op die siel
(vir die perdeman)
Die woede het gebrand soos ‘n bol vuur in my. Dit het my verstand oorgeneem, my siel verteer.
Toe kom die pyn, die binne-toe kyk, die verwyt. En uiteindelik die aanvaarding.
Die woord word so ligtelik gebruik. So sonder aansien, sonder gevoel daarvoor.
“Ek is lief vir jou” sê hy na twee weke en wag vol verwagting dat ek iets moet terug sê. Maar dit kom nie, dit kan nie, dis nog te gou sê my verstand. Pasop! skree my hart.
So hou ons aan vir weke, hierdie kat-en-muis spel van twee dansers in ‘n ritme vasgevang waar hul net-net nie aanmekaar raak nie. ‘n Voet vorentoe, ‘n systap, die terugdeins, vorentoe beur, die teenaanval. So vol passie, so alles-seggend leeg.
Die weke het verby gevlieg, die spel het verdaag, ek het lief gekry. Maar vir jou het die musiek ophou speel.
Die verraad was so groot. So onverstaanbaar groot. Dit was nie jou wegbly, jou leuens of jou trou aan ‘n ander beminde wat gebrand het soos warm staal op my teer vel nie. Dit was die glò in jou wat die grootste verraaier was, die glo in jou goedheid. Die glo in jou binneste, in die klein seuntjie wat daar skuil en die wêreld met blink oë en ‘n breë glimlag aankyk en wag om uitgeroep te word. Nie die verraaier en ontroue leuenaar wat met grootmens geweld my glò verpletter het nie.
Ek het verloor, sy het gewen.
Dit was ‘n harde pad, die stof nog klewend aan my lyf; ek, uitgemergel deur die skreiende son, lippe gebars, die leed rou in my gemoed.
Ek dans weer solo.
Ek sal oorleef.