Gedig: Die ou blikkie(Foto: JosepMonter/Pixabay) C Louis Leipoldt (1880 – 1947) Wat is die ding wat jy daar hou? Wat droom jy oor ŉ blikkie, vrou? – ŉ Armsalige ou blikkie? Wat is die ding tog nou vir jou? ‘Ek wil hom skoonmaak dat hy blink Soos silwer in die sonskyn: dink, Die armsalige ou blikkie – Daaruit het Gert en Griet gedrink. Ek wil hom met die grond hier vul, Hier, waar die suring bloei so gul, Die armsalige ou blikkie: Miskien kan ek my droefnis kul. Ek wil daarin ŉ plantjie plant Wat groei aan Griet haar graf se kant: Die armsalige ou blikkie Was vasgeklem in Griet haar hand. As ek so in die sonskyn sit, So blou die hemel bo, so wit Die armsalige ou blikkie, Dan droom ek weer oor dat en dit: Ons konsentrasiekamp is daar; Die oorlog word ek weer gewaar – Ag, armsalige ou blikkie, Waarom het God ons nie gespaar? Ja, Gert en Griet was heel my hart! Die plaas is afgebrand en swart – En jy, armsalige ou blikkie, Herinner my nog aan my smart. Ons kan die plaas weer opbou – ja, Jan het al geld te leen gevra; Maar, armsalige ou blikkie, Kan Gert en Griet my ooit weer pla?