Kan ons die reis en die omgewing balanseer? - Reisverhale - 2021
Die balansering van die behoud van die land met ons begeerte om te reis is 'n uitdaging, nie net vir ons reisigers nie, maar vir die plekke, besoek ons. Toe ek in Maart in die Galápagos-eilande was, was ek verstom dat die eilande eintlik ware stede gehad het. Ek het die Galápagos afgebeeld as plekke waar mense binnekom om boottochten te neem. Daar mag dalk 'n paar hotelle wees in 'n paar klein dorpies wat eenvoudig gevul is met voorraadwinkels en wetenskapstasies. Maar dit was nie eens naby aan die saak nie.
In plaas daarvan het ek 'n plek gevind waar 20,000 mense woon.
Die stede op die eilande mag nie groot stede wees met wolkekrabbers nie, maar hulle is groot genoeg om die ekosisteem te druk. Die stede staan ​​konstante hulpbronne en mors probleme. Terwyl ek een nag na die stad Santa Cruz uitkyk, kon ek nie help nie, maar dink aan hoeveel reis die omgewing kan beïnvloed. Hoeveel van die stad ondersteun immers die meer as 200,000 toeriste wat elke jaar die eilande besoek? Hoeveel minder mense sou daar wees as die toeriste weg was?
Terug in my jeug was ek 'n omgewingsaktivis. My hoofprobleem was energie, en ek het 'n landswye uitreik-inisiatief vir die Sierra-klub gehardloop. Ons het na verskeie organisasies en dorpe gegaan en aan mense vertel hoe hulle geld op hul energie rekeninge kan spaar en die omgewing op dieselfde tyd kan red.
Maar oor die jare het ek minder omgewingsbewus geword. Ek gaan die ligte aan. Ek vlieg baie. Ek drink uit plastiekbottels. Ek eet baie vleis. En ek is lief vir vis, veral tonyn. Maar die afgelope jaar het ek begin harder dink oor hoe reis die omgewing beïnvloed en hoe ek die omgewing raak. Daardeur het ek probeer om baie meer bewus te wees van my optrede.
In die groter konteks het ek egter besef dat reis nie die mees omgewingsvriendelike aktiwiteit is nie. En alhoewel volhoubare reis en die omgewing die afgelope paar jaar warm onderwerpe geword het, het die meeste dinge nie veel verander nie.
Neem byvoorbeeld Thailand. Die Asiatiese tsoenami was 'n groot menslike tragedie, maar as daar iets was om uit te kom, was dit die feit dat Thailand 'n skoon leisteen gegee het om weer op te bou. Met alles wat uitgewis is, het amptenare 'n nuwe begin belowe: 'n einde aan besoedeling, vuil strande en besoedelde water. Daar was baie gepraat oor hoe hulle op volhoubare toerisme sou fokus en hoe hulle binne die grense van die omgewing sou bou en op lang termyn dink.
Maar dit het nooit gebeur nie. Praat het eenvoudig geword. Toe die groot hoeveelheid toerisme-dollars gekyk is, het die langtermyn nie saak gemaak nie. Dit was terug na die manier waarop dit voorheen was. Nou is die gebied nog meer gebou as voorheen. En die toeriste blyk dit nooit te pla nie.
Thailand is maar een voorbeeld, maar dit gebeur in talle lande regoor die wêreld. Seker, baie lande probeer om hul omgewing te beskerm, maar baie baie meer doen dit nie.
Ek weet nie of daar 'n maklike oplossing vir hierdie probleem is nie. Die mees omgewingsvriendelike aktiwiteit is om glad nie te reis nie, maar dit is onrealisties en te ekstreem. Daar is soveel geld in die reis dat ek nie dink die regering en regulasies kan baie doen nie. Eers wanneer hul winste seermaak word, sal hotelle, operateurs en die bedryf as geheel begin om te luister. In plaas daarvan gaan dit oor die verbruikers. Die enigste goeie manier is om mense meer omgewingsbewus te maak en beter besluite te neem.
Verbruikers het baie krag. Hoekom het Wal-Mart begin om slegs volhoubare vis en volmelk te verkoop? Verbruikers wou dit hê. Ek dink as ons as reisigers begin om meer omgewingsvriendelike praktyke te eis en maatskappye met swak omgewingsrekords te vermy, kan ons dinge verander.
Die meeste lande, veral dié wat swaar op toerisme staatmaak, het immers aandag aan toeriste. Hulle buig agteroor om seker te maak dat besoekers gelukkig en veilig is. As toeriste iets hardop eis, sal hulle dit kry. Daar is te veel geld op die spel om die groep mense te ignoreer wat daardie geld inbring.
Maar te veel van ons lyk na ons omgewingsbewustheid by die veiligheidshek wanneer ons die vliegtuig aan boord neem. Ek het ook gewoond geraak. Maar nou dink ek: "Ek besoek al hierdie plekke vir 'n rede. Hoekom dra by tot hul ondergang? Dit is onlogies. "Nou herwin ek meer, ek gebruik minder waterbottels, ek sluk die ligte af, ek haal my asblik op en in die nasionale parke haal ek selfs die asblik wat ek agterbly, op. Ek probeer groot oorde te vermy. Ek ry nie; Ek neem openbare vervoer. En ek probeer om plaaslike kombuis te eet wanneer ek kan. Belangriker nog, ek gebruik operateurs en bly op plekke wat hul omgewingsimpak verminder.
Reis moet nie omgewingsvernietigend wees nie. Reis kan die omgewing vernietig, maar dit hoef nie. Ons het die mag om dinge beter te maak. Ons kan klein dinge doen en vra meer van die plekke waar ons bly en besoek. Ons kan en moet eis meer plekke en van onsself.