Nee, eintlik lieg ek - ek het baie kans om by my ouma te gaan kuier. Ek doen dit nie, omdat haar verkrampte wêreldsiening my altyd in ‘n slegte bui sit. Om die waarheid te sê, as sy nie my ouma was nie, het ek wragtig nooit iets met haar te doen gehad nie. Maar nou ja, sy is my ouma en ek moet haar maar dan en wan besoek.
Toe ek voor haar hek stop, loer sy deur die sitvertrek se venster. Sy maak die deur vir my oop en nadat ons gesoen-groet het, bied sy my ‘n koppie tee aan. Ek gaan sit in die sitvertrek terwyl sy die tee maak. Nadat sy die tee gebring en ons albei ‘n koppie geskink het, gaan sy op haar groot La-Z-Boy-stoel sit en na my kyk. Ek kan sommer sien sy is lus vir gesels, asof sy heeldag se gesels opgespaar het om dit op iemand los te laat.
"Sies tog," sê Ouma, "die arme kaffers kry darem swaar daar in die townships. Jy weet, die regering bou nie vir hulle huise nie en hulle lê ook nie vir hulle water aan nie."
Ouma se mond hang oop. Ons hét al hieroor gepraat, so ek weet nie of sy met my die gek skeer en of sy net besig is om oud te raak nie.
Ek sug diep en besef dit gaan nie help om haar reg te help nie. Die beste is maar om oor iets anders te praat sodat ek nie myself verder ontstel nie. Spontaan begin ek oor oom Frans gesels, terwyl ek die horlosie teen die muur so met een oog dophou. Oom Frans sien ek van tyd tot tyd by die kerk. Ouma vertel my weer die storie van hoe oom Frans eenkeer in die pad geval het en ‘n kar oor hom gery het. "Dit is hoekom oom Frans tot vandag toe nog ‘n krom rug het," sê sy en dan voeg sy soos altyd by: "Oom Frans het ‘n grootkop in die destydse Konserwatiewe Party geword."
Ten spyte daarvan dat sy die res van die gesprek nie die k-woord gebruik nie, is ek nogtans omgekrap deur haar opmerkings.
"Ouma, ek is besig die volgende paar weke," sê ek, en eintlik is ek verlig dat ek ‘n verskoning het - haar rassistiese aanmerkings maak my net die donder in. Ek dink dat as sy nie my ouma was nie, sou ek niks met haar wou uitgewaai het nie. Ons soengroet weer en ek ry terwyl sy by die tuinhekkie vir my wuif. Die gevoelens van walging kom weer in my op soos wat ek die gesprek met my Ouma deur my gedagtes oorspeel. Haar gebruik van die k-woord ontstel my nog steeds.
Daar is drie van hulle wat by die voordeur uitgestap kom. Elkeen dra iets in sy arms wat ek kan uitmaak as my TV, mikrogolf en hoëtrouspeler. Hulle verstar toe hulle my sien. Ek is ook vir ‘n oomblik gevries, onseker oor wat om te doen. Dan gooi hulle my goed met ‘n gekletter neer en laat spaander in drie verskillende rigtings. Instinktief volg ek die swart kêrel met die wit laphoedjie wat verby my seil en die hek uitglip. Die ander, verbeel ek my, spring oor die muur.
Oorkant my erf is daar ‘n oop stuk veld wat met ‘n draadheining afgesper is. Die boef spring rats oor en hardloop vir die taxi-rank wat oorkant die veld is. Ek klim met moeite oor die draad. Jare se tyd agter ‘n lessenaar het my onfiks gemaak. Ek sien hom in die verte en die woede stoot in my op. Ek sit ekstra moeite in my poging in om hom in te haal, maar ‘n paar treë later voel ek die steekpyn in my milt. Dit laat my stadiger hardloop.
By die taxi-rank is daar ‘n horde swart mense en die dief smelt ineen met hulle. Ek kan net sy dobberende wit hoedjie tussen die skares sien wegswem.