5 Boek-minute met Victor Matfield (Deel 1) | SARIE
5 Boek-minute met Victor Matfield (Deel 1)	deur Phyllis Green
Gelukkig is Monja selfversekerd en dis een ding wat glad nie vir haar 'n probleem is nie. Ek sal 'n mooi vrou sien en vir haar sê: "Jo, kyk daar." Ek is baie oop daaroor. Die moeilikste vir haar is wanneer ons probeer om 'n bietjie tyd alleen met mekaar te spandeer. Eenkeer was ek lank weg van die huis en sy was gedreineer – met die kinders en alles. Ons het gaan praat oor alles, alleen agter in 'n weggesteekte hoekie van 'n restaurant. Sy het net 'n bietjie tyd nodig gehad en sy was so half in trane. Toe kom daar twee mense wat handtekeninge vra. Selfs in 'n winkelsentrum drom die mense om my saam. Wat moet Monja doen? Sy loop maar so half agter my en soos die vrouens verbyloop, dan hoor sy alles wat hulle sê en sy kan maar net lag daaroor.
Daar is twee goed. As dit regtig so swak gaan met my of die span, dan wil ek nie eers gaan brood koop nie. Ek stuur my vrou. Ek gaan van die rugby af huis toe, ek kom nêrens nie. Die ander ding is iets waaroor ek en John Smit baie praat. Mense sit jou op 'n troontjie en verwag jy moet 'n sekere tipe mens wees. Jy doen alles reg en niks verkeerd nie. Ek weet ons is rolmodelle vir kinders, maar ons is net mense. Ons kry ook af-tye wanneer ons, ek weet nie wat die mooi woord is nie, 'n bietjie bedonderd is, en wanneer jy nie lus is om gaaf te wees nie, jy's dalk lus om stupid goed te doen. Maar jy kan nie, want orals waar jy gaan, sien mense jou. Dis wanneer jy soms dink ek wil net weghol en vir 'n maand wees wie ek is.
As ek nou terugkyk en 'n Springbok-coach sê vir jou as jy in my span wil wees, sny net jou hare korter en jy doen dit nie. Dis stupid. Dit kan nie so erg wees om jou hare te sny nie. My hare was altyd kort. Monja het gesê ek moet my hare 'n bietjie laat groei. Terselfdertyd het ek 10 kilo's verloor ook. Dit het net beter gelyk en was toe deel van my. Ek het 'n bietjie moeilikheid gekry op 'n stadium. Dis net anders tot mense weer gewoond raak, dis hoe Victor is. Hy kan nog steeds 'n ordentlike ou wees, al is sy hare bietjie lank.
Rugbygewys moet die Wêreldbeker van 2007 uitstaan, maar my hoogtepunt was daai twee games in Soweto. Ek het in 1995, toe ons die Wêreldbeker gewen het, gesien wat dit aan 'n nasie doen, hoe dit mense bymekaar bring. Maar toe die bus in Soweto inry in 2010 … Om te sien hoe mense saam braai agterin die erwe en op die sypaadjies. Almal het vuvuzelas gehad. Ons kry 'n bietjie van mekaar se kultuur. Dit was ongelooflik.
Ek is nie 'n baie romantiese ou nie. Ek is nie goed daarmee nie, want ek praat te min. Enigiets wat ons alleen kan gaan doen, al is dit 'n movie, al is dit 'n koffie gaan drink, al is dit 'n etetjie uit … Net iets waar ek en sy alleen is, waar iemand anders na die kinders kyk. Dan is sy gelukkig.