Program 57: Bevryding van God se Volk
Ons is almal op ‘n reis na die ewigheid. As ‘n voorbeeld van hierdie pelgrimsreis kan Israel se uittog uit Egipte geneem word. Hulle het op ‘n reis vertrek wat by die slag van die paaslam begin het, en wat hulle uiteindelik tot binne-in die Beloofde Land gevoer het. Slegs enkele persone het die geestelike lesse van heiligmaking en toewyding ter harte geneem wat die Here hulle op hierdie reis geleer het. Die groot meerderheid van die volk het ‘n dooie, vormgodsdienstige lewe gelei.
In die Nuwe Testament word dit bevestig dat alles wat tydens Israel se uittog met hulle in die woestyn gebeur het, voorbeelde van geestelike ervarings in ons lewe is. Ons moet uit Israel se foute leer: “Al hierdie dinge het hulle oorgekom as voorbeelde en is opgeskrywe as ‘n waarskuwing aan ons op wie die eindes van die eeue gekom het” (1 Kor. 10:11). Volgens Númeri 33:1-18 word 15 plekke in Israel se reis tot aan die grens van die Heilige Land genoem. Hierdie plekke verteenwoordig almal belangrike stadiums in ons geestelike pelgrimsreis
Raämses (Losmaak van boosheid)
Die reis het by Raämses, binne-in Egipte begin. Hier waar Israel slawe van Farao was, het die Here hulle verlos. Die teken van die volk se verlossing was die slag van die paaslam en die bestryking van hulle deurposte met die bloed van die lam. Die Here het gesê: “As Ek die bloed sien, sal Ek by julle verbygaan” (Ex. 12:13). Die nag van Israel se bevryding het die doodsengel deur die hele Egipteland getrek om die eersgeborenes te tref. Net dié huise wat bloed aan die deurposte gehad het, is oorgeslaan en dus vrygespreek.
God se verlossingsplan begin by die slag van ‘n lam. Die paaslam wat in Egipte geslag is, is ‘n heenwysing na die Here Jesus as die vlekkelose Lam van God wat vir die sondes van die hele wêreld geslag sou word. Johannes die Doper het na Jesus gewys en gesê: “Dáár is die Lam van God wat die sonde van die hele wêreld wegneem!” (Joh. 1:29). Paulus het gesê: “…ook ons paaslam is vir ons geslag, naamlik Christus” (1 Kor. 5:7). “In hom het ons die verlossing deur sy bloed” (Ef. 1:7). Petrus het gesê: “Julle weet dat julle nie deur verganklike dinge, silwer of goud, losgekoop is uit julle ydele lewenswandel wat deur die vaders oorgelewer is nie, maar deur die kosbare bloed van Christus, soos van ‘n lam sonder gebrek en vlekkeloos” (1 Pet. 1:18-19). Die verheerlikte kerk sal die Here Jesus rondom die troon toesing: “U is geslag en het ons vir God met u bloed gekoop uit elke stam en taal en volk en nasie” (Op. 5:9). Die betekenis van Raämses kom juis in hierdie opsig ter sprake: Losmaak van boosheid dui op die verlossingswerk van die Lam. Hy maak ons bande los en bevry ons van die slawerny van die sonde.
Verlos uit Farao se mag, het Israel daardie nag uit Egipte weggetrek na ‘n nuwe bestemming. Nadat ons uit die mag van Satan bevry en uit die duisternis oorgekom het tot die lig, begin ons met ‘n reis waarin die lig van die Here in ons lewe ál hoe helderder word tot die volle middag toe. Dit is die pad van toenemende heiligmaking waarin ons voortdurend voor nuwe uitdagings te staan kom en sterker word in die Here.
Die eerste plek waar Israel laer opgeslaan het, was by Sukkot. Dit beteken Tente. Hulle was nou pelgrims en tentbewoners op pad na hulle nuwe tuiste. Ná ons redding word ons ook van hierdie wêreld losgemaak om vreemdelinge en bywoners te word wat na ons ewige tuiste in die Godstad op pad is (1 Pet. 2:11). Ons is net tydelik in die wêreld, soos tentbewoners, want ons burgerskap is in die hemel. Soos Abraham moet ons nou reeds ‘n vergesig hê van die stad wat fondamente het, waarvan God die boumeester en oprigter is (Heb. 11:9-10). Omdat ons net reisigers en verbygangers is, moet ons onsself nie in hierdie wêreld ingrawe asof ons altyd hier gaan bly nie. Ons moet ook nie skatte hier bymekaarmaak nie, maar eerder dáár waar ons heen op pad is.
Etam (Hulle eie krag)
By Etam het Israel van die reguit koers na Kanaän afgedraai en op die Rooi See afgepeil. Hulle het volgens eie insig opgetree en gedink dat hulle die regte ding doen. Dit was egter die begin van ‘n groot krisis op hulle reis. Jong Christene steun ook soms op hulle eie insig en probeer om die Here in die krag van die vlees te dien, en begaan dan groot oordeelsfoute en mislukkings. Hulle beland dan ook in ‘n ernstige geestelike krisis.
Pi-Hágirot (Stem van uitredding)
Aan die rand van die Rooi See het die volk in groot benoudheid beland. Hulle was nog nie uit Egipte nie, en Farao se leërs het hulle agtervolg om hulle te vang en weer slawe van hulle te maak. Agter hulle kon hulle reeds die strydwaens sien aankom. Aan beide kante was die woestyn, en voor hulle die Rooi See wat die weg versper het. Groot benoudheid het Israel beetgepak, en hulle het met ‘n stem van uitredding tot die Here geroep. Hy het hulle hulpgeroep gehoor en die Rooi See oopgekloof sodat die volk kon deurtrek. Toe Farao se leërs ook probeer deurtrek het, het die water teruggevloei en hulle het almal gesterf.
Dit is duidelik dat die meeste van die Israeliete nie regtig die simboliek van die paaslam verstaan het nie, en in hulle harte nie van die ou lewe verlos was nie. Dit is waarom die Here hulle laat begaan het toe hulle by Etam van koers af gedwaal het. Dit was nodig dat hulle in groot benoudheid sou kom sodat hulle ernstig om uitredding tot Hom sou roep. Eers daarna sou hulle deur ‘n wonderwerk van God Egipte finaal verlaat.
In die Nuwe Testament is dit ook so. Baie mense het net ‘n nominale kennis van die Lam van God wat vir ons sonde geslag is. Hulle bely dit met hulle lippe, maar hulle harte is onaangeraak daardeur. Hulle is ongeredde vormgodsdienstiges wat hulleself in die kerk tussen ander gelowiges bevind, maar in werklikheid is hulle nog in geestelike duisternis vasgevang. Sulke mense kom op een of ander wyse in groot benoudheid, sodat hulle ernstig om redding na die Here kan roep. Wanneer dit gebeur, doen Hy vir hulle die wonderwerk van wedergeboorte en uitredding uit die ou lewe. Het jy al onder sonde-oortuiging gekom en besef dat jy ten spyte van jou uiterlike vertoon en vormgodsdiens op pad hel toe is? Jy moet by ‘n plek in jou lewe kom waar daar menslik gesproke geen uitkoms vir jou is nie. In hierdie doodloopstraat moet jy desperaat om hulp roep en sê: “Dit is verby met my! As die Here my nie nou red nie, stuur ek op gewisse verderf en ondergang af.” Dan sal die Here sy reddende regterhand na jou toe uitstrek, jou uit die kuil van vernietiging optrek en jou voete op ‘n rots stel. Hy sal jou gange vas maak en ‘n nuwe lied in jou mond gee. Wanneer dít gebeur, sal jy wéét dat die Here jou siel gered het en sal jy ‘n duidelike getuienis van redding hê.
Nadat hulle deur die Rooi See was, het Israel drie dagreise ver die woestyn in getrek en by Mara laer opgeslaan. Hier was ‘n fontein met bitter water. Die volk het baie hieroor gemurmureer omdat hulle nie die bitter water kon drink nie. Die Here het Moses ‘n stuk hout gewys om in die water te gooi, waarna dit soet geword het. Alle Christene gaan op die pad van die Here by Mara verby. Dit is die leerskool van geloofstoetse en beproewings. Dit is nie in rykdom en voorspoed dat jy aan die einde van jouself kom en leer om net op die Here te vertrou nie, maar by die bitter waters van Mara. Hier word jou karakter gevorm en jou geloof gelouter terwyl jy vir uitkoms en genesing op die Here wag. Petrus praat van die beproefdheid van ons geloof, wat baie kosbaarder is as goud wat deur vuur gelouter word (1 Pet. 1:7). Wanneer alle ander dinge jou faal, word jy geleer om in naakte geloof vorentoe te gaan. Só word jou geloof getoets, gebou en versterk. Hoe sal jy weet of jy ‘n sterk geloof het voordat dit aan ‘n strawwe toets onderwerp is?
Elim (Boord of Paradys)
Elim was ‘n oase met 12 fonteine en 70 palmbome – ‘n ware paradys en rusplek. Die water was soet en die omstandighede aangenaam. Elim was maar drie ure se reis van Mara af. Wanneer die Here jou donker omstandighede beëindig, breek die lig soms skielik deur. Die storm bedaar en jy vaar rustige waters binne. In die geloofstryd en beproewinge wat ons ervaar, gee die Here dikwels vir ons so ‘n aangename tyd van verposing, rus en herstel. Maak ten volle daarvan gebruik voordat jy weer verder op jou reis vertrek om die stryd van die geloof in ‘n bose wêreld voort te sit.
Die Here laat sy volk na die Skelfsee teruggaan – dit is die Rooi See waardeur hulle kort tevore getrek het. Hulle moes weer aan die hopelose situasie dink waaruit die Here hulle gered het, en Hom opnuut vir die groot dade van sy verlossingswerk dank. Ons moet ook meermale na die kruis toe teruggaan en opnuut die Here dank dat Hy ons siele gered het. Ons moet terugdink aan daardie troebel waters waaruit Hy ons verlos het, en aan die ou lewe wat op ‘n gewisse dood afgestuur het.
In die woestyn Sin, waar Israel vervolgens laer opgeslaan het, het die manna vir die eerste keer geval. Dit was vir hulle ‘n leerskool van geloof. In ‘n woestyn waar daar geen kos was nie, moes hulle leer om die Here vir al hulle behoeftes te vertrou. Hulle moes ook leer dat dit ‘n daaglikse lewe van vertroue is omdat hulle elke dag, in die môre, vir daadie dag manna moes optel. Net op die sesde dag moes hulle ‘n dubbele porsie versamel om ook vir die Sabbat genoeg te hê. Ons moet deur dieselfde geestelike leerskool gaan en die wêreld as drek beskou om Christus as wins te verkry. Ons is van Hom alleen afhanklik en Hy voorsien in elke behoefte van ons na die rykdom van sy genade.
Dofka (Aanklop of Uitdryf van boosheid)
Op hulle reis na Dofka toe het Israel vinnige vordering gemaak. In die woestyn Sin is hulle geloof versterk, en hulle het geleer om die Here vir hulle behoeftes te vertrou. By Dofka het hulle in die gebed aan die hemelse deur geklop, ervaar hoedat die Here gebede beantwoord, en ook oorwinning oor hulle probleme behaal. Wanneer ons as Christene die krag van gebed ontdek, maak ons ook vinnige vordering in ons geestelike lewe, en behaal oorwinning oor boosheid en sonde.
Alus (Lêplek van die leeus)
By Alus het die volk van God terdeë ontdek dat hulle in ‘n stryd met God se vyande gewikkel is, en ten alle tye paraat vir moontlike aanvalle moet wees. Dit is die leerskool van geestelike oorlogvoering. Agter die vyandelike aanvalle was die duiwel wat soos ‘n brullende leeu rondloop. In hierdie geval het hy die magte van Amalek gebruik om Israel aan te val en mense dood te maak. Amalek se ruiters het die mense wat stadig gevorder en agter geraak het, ingehaal en om die lewe gebring. Hulle het dus binne-in die groep ingekom en die agterstes aangeval. Amalek is ‘n tipe van die duiwel wat God se volk van binne af aanval, daarom verteenwoordig hy die inwonende sondige natuur wat oorwin moet word. Farao is ‘n tipe van die duiwel wat ons van buite af aanval, wil oorheers, verslaaf en doodmaak. Nadat die Here hulle van Farao verlos en sy mag gebreek het, moes hulle dringend ook oorwinning oor Amalek behaal.
In die Nuwe Testament is ons in dieselfde situasie. Nadat ‘n persoon van Satansmag bevry en gered is, het die duiwel nog steeds ‘n bondgenoot in sy lewe, naamlik sy ou, sondige natuur. Die duiwel werk dus van binne af deur die vlees om jou geestelik aan te val, lam te lê en onvrugbaar te maak. Ons moet ook teen hierdie vyand van binne oorwinning verkry.
Israel het by Ráfidim gekom waar die water uit die rots gevloei het. Hier is hulle innerlik verkwik, hulle het oorwinning oor Amalek behaal, en rus ná die vyandelike aanvalle verkry. Ráfidim is ‘n belangrike leerskool van oorwinning oor die vlees met sy hartstogte en begeerlikhede. Hierdie oorwinning begin by die rots. Paulus sê in 1 Korinthiërs 10:4 dat die gekliefde rots op Christus dui. Die stroom water dui op die uitstorting van die Heilige Gees nadat Jesus se liggaam aan die kruis geklief is en Hy uit die dood opgestaan het. Hy nooi almal van ons om uit hierdie stroom te drink en geestelik verkwik te word: “As iemand dors het, laat hom na My toe kom en drink! Hy wat in My glo, soos die Skrif sê: strome van lewende water sal uit sy binneste vloei. En dit het Hy gesê van die Gees wat dié sou ontvang wat in Hom glo” (Joh. 7:37-39). God het vir sy volk ‘n rots geklief en ‘n stroom water voorsien waaruit hulle kon drink. Hierna het daar ‘n groot wending in hulle stryd teen die vyand gekom, en het hulle die oorwinning behaal.
Sinai (Wet van die Here)
Israel het die 50ste dag ná hulle uittog uit Egipte by Sinai aangekom en omtrent ‘n jaar lank hier vertoef. ‘n Totaal nuwe lewe het as volk van God op hulle gewag, en hiervoor moes nuwe lewensbeginsels by hulle ingeskerp word. Hulle moes die wet van die Here deeglik leer ken en nougeset daarvolgens lewe. Indien hulle al die geestelike lesse van geloof, gebed, oorwinning oor die mag van Satan en heiligmaking ter harte geneem het, sou Sinai vir hulle ‘n heerlike ondervinding gewees het. Met net geringe uitsonderings is die teendeel egter waar. Die meeste van hulle was vormgodsdienstige meelopers wie se harte nog in Egipte by die vleispotte was. Toe Moses té lank na die volk se sin op die berg gebly het om die wet te kry, het hulle ‘n goue kalf gemaak en voor dit rondgedans. Aan hierdie gedrog het hulle eer gebring en gesê dat hy hulle uit Egipteland uitgelei het. Dit is totaal ondenkbaar, maar dit hét nogtans gebeur. Dit is waarom die Here sê dat hierdie dinge as ‘n waarskuwing aan ons opgeteken is, op wie die eindes van die eeue gekom het. As ons in vormgodsdiens verval en die Here deur ons optrede smaad, sal sy toorn oor ons ontvlam.
Die geestelike betekenis van Sinai is dat die woord van die Here nie met ink nie, maar deur sy Gees op die tafels van ons harte geskryf moet word (2 Kor. 3:3). Ons moet in genade en kennis toeneem, sodat ons ‘n werkende kennis van die Woord van God het. In dié studie moet ons onsself verdiep nadat ons ‘n volle oorgawe gemaak het om met die Heilige Gees vervul te word.
Kibrot-Hattaäwa (Die graf van begeerlikhede)
Van Sinai af is daar net drie kampeerplekke tot aan die grens van Kanaän. Die eerste een daarvan is Kibrot-Hattaäwa. Indien die volk die geestelike vorming ondergaan het wat die Here vir hulle bedoel het, sou hulle teen dié tyd verlos gewees het van die begeerlikhede van die ou lewe. Omdat dit weens hulle vormgodsdiens nie die geval was nie, het hulle vleeslike begeerlikhede nog steeds hoogty gevier. By hierdie plek het hulle oor die manna gekla en gesê dat hulle vleis wou hê. Hulle het hulleself só aan die kwartels vergryp wat die Here gestuur het, dat die vleis nog tussen hulle tande was toe die oordele van God hulle getref het.
Vir diegene wat die weg van verlossing en heiligmaking reg bewandel, kom daar ‘n tyd wanneer die ou lewe wat hulle soos ‘n skaduwee agtervolg het, dood en begrawe is. Jy is dood vir die begeerlikhede van die vlees omdat jy dit afgesterf het. Jy het die goddeloosheid en wêreldse begeerlikhede van die ou lewe ontvlug en jou met ‘n nuwe lewe van heiligheid en godsvrug beklee.
Dit is die voorhof-lewe. Bevry van die wêreld en sy begeerlikhede, die sonde en die vlees, het jy net een begeerte en dit is om die Here elke dag te dien. Dan sal jy kan sê dat ‘n dag in die Here se voorhowe beter as ‘n duisend dae in die wêreld is (Ps. 84:11). Dawid het gesê: “Een ding het ek van die Here begeer, en dit sal ek soek: dat ek al die dae van my lewe mag woon in die huis van die Here, om die lieflikheid van die Here te aanskou en te ondersoek in sy tempel” (Ps. 27:4). Só ‘n persoon het van die wêreld afskeid geneem en hou hom net met die dinge van die Here besig.
Die laaste laer was Kades. Hier behoort die volk ná sy 18 maande lange pelgrimsreis en die geestelike leerskool wat daarmee gepaard gegaan het, heilig verklaar te kon word en dus waardig om die Beloofde Land in besit te neem. Hulle hardheid van hart, ongeloof en gebrek aan belangstelling in die dinge van die Here het hulle egter onbevoeg gemaak om hulle geestelike erfenis in besit te neem. Tien van die twaalf verspieders in Kanaän het dieselfde ongeloof geopenbaar en wou nie die uitdaging om oor te trek, aanvaar nie. Josua en Kaleb se minderheidsverslag is verwerp, en die hele volk is terug woestyn toe waar 38 jaar se sinnelose swerftogte op hulle gewag het totdat die ongelowige geslag wat God mishaag het, uitgesterf het.
Hoe sien jou geestelike lewe in hierdie stadium daar uit? Het jy ‘n gelouterde geloof, lei jy ‘n lewe van gebed, het jy oorwinning oor die sonde en die begeerlikhede van die vlees behaal, is jy met die Heilige Gees vervul, het jy ‘n werkende kennis van die Woord van die Here, is jou behae in die dinge van die Here, en dien jy Hom van harte al die dae van jou lewe? Dan sal jy deur Hom waardig verklaar word om jou geestelike erfenis in besit te neem en kragtig in sy diens gebruik te word. As jy jouself onder die vormgodsdienstiges, die wêreldsgesindes, die vreesagtiges en die teruggevallenes bevind, dan het jy dringend ‘n saak om met die Here uit te maak. In die Israeliete wat in hierdie kategorie geval het – al was hulle ook uiterlik besnyde verbondskinders – het die Here geen behae gehad nie en hulle in die woestyn neergeslaan. Alleen ‘n veranderde hart waarin sy Gees woon, is vir Hom aanneemlik. Vertrou die Here vandag nog hiervoor.