Die Kluisenaar van Cap d’Antibes, ‘n legende | Loer Toer
Côte d’Azur July 3, 2019 Leave a comment
Ons kan legendes minag, ons modernes. Mites is grappe. Gee ons die feite, sê ons. Maar sodoende verloor ons ‘n skatkis. En ons dien onself, ons verstand, ons siel, om die betekenis onder die klaarblyklike aan te voel.
In die vierde eeu, jare ná die Christen geloof ‘n groter status toegestaan is (verwys die Edik van Milan, 313 a.d.), het die moeder van Konstantien die Grote, Helena, wat tot heilige verklaar is, ‘n besoek aan destydse Antipolis, nou Antibes, afgelê. Sy wou die nuutgevormde Christen gemeenskappe aanmoedig en doen beroep op die gelowiges om ‘n oratoire, ‘n klein kapel, op die Cap d’Antibes op te rig. Veral, wou sy dit op die ruïnes van die tempel hê waar die Grieke Artemis aanbied het, waar die Romeine hulle goddine aangeroep het. Die beskeie gebou sou die matrose van Antibes vir jare dien.
Aan die einde van die millennium is dit besluit dat die kapel aan die Heilige Maagd toegewy word, eerder as St. Helena, soos dit steeds was, ten spyte van die eer wat aan haar getoon is. Dit vind toe plaas teen die agtergrond van die opkoms van Mariologie in die kerk.
In daardie jare was daar ‘n vrome kluisenaar wat tussen die struike vir hom ‘n afdak naby die kapel gebou het. ‘n Standbeeld van die Maagd is daar aangebring en die kluisenaar het sy dae en ‘n groot deel van sy nagte in gebed aan die voete van die beeld deurgebring. Die veiligheid van matrose was sy pleidooi.
Op ‘n winters nag, sê die argief vir ons, met bulderende wind, gietende reën bo die gramstorige see, slaan die donder vrees in die hele onderstebo wêreld.
Die kluisenaar haas hom na die kapel en toe hy die deur inbars, sien hy die leë staanplek. Die beeld is weg.
Sy skok slaan hom in ‘n smartlike klagween neer.
Skielik waai die deur van die kapel oop en die kluisenaar voel, so sê die argief vir ons, « die kreukel van die gewaad”.
“A, my Moeder,” roep hy, “waar is Jy?”
“Ek keer terug,” kom die stem, “van die hoë see om ‘n skip wat my ontbied het by te staan. Ek het die hele bemanning gered, belawe die Kaptein wat die naam van my Seun gelaster het.”
Die volgende dag, toe die bemanning van die wrak gered is, loop hulle die steil pad op na die kapel waar hulle die Maagd hartlik bedank het. In die hoogtepunt van die storm, het sy oor die waters gesweef todat die golwe kalmer geword het. Hulle het haar gewaar … !
Van hierdie legende spruit tradisionele feeste in die kerk van Antibes. Op die Cap d’Antibes is daar vandag die Chapelle Garoupe, die naam wat van die kenmerkende struik sy Provensaalse naam dra. Dié kerk dien steeds die gemeenskap van matrose en ek was, tydens ‘n besoek, ontroer by die nis waar die name van matrose aangebring is, hulle wat in ‘n reeks omstandighede van die see gered is, asook dié wat hulle lewens verloor het.
Dit is Chapelle Garoupe. Daar is historici wat voel dat die oorspronklike kapel hier gestaan het.
Teëls by Chapelle Garoupe wat St Helena verbeeld. Onder aan die linkerkant sien ons ‘n voorstelling van die ikoniese beeld van Antibes. Daar word in die kerk se tradisies geglo dat St Helena destyds in die Midde-Ooste die Ware Kruis ontdek het en in die jare voor haar dood dit Rome toe gebring het. Die pragtige rose by hierdie teël was vars.
Pierre Tosan (red.): Dictionnaire d’Antibes Juan-Les-Pins. Hepta, Antibes. 1998.
Die geskiedelike rekords sê ons dat St Helena in 327 a.d. Rome besoek het. Ons kan skat dat Antipolis twee dae per skip vandaar was.
Kyk ook, op LoerToer
Vernietiging van gewyde plekke, 5.09.2018
Die kruis by Chapelle Garoupe, met Antibes in die agtergrond
Tagged: Chapelle Garoupe, geskiedenis, legende, St Helen
← Pagodas, gewyde stapels
Rodchenko, kunstenaar →