My plaasvervangingsreis, deur Kirsten McLennan - IVFbabble
Die dag toe ons ons pragtige surrogaat Leigha ontmoet, stuur sy my 'n illustrasie van 'n joey in die sak van 'n kangaroe en die woorde: Ryan en Kirsten. Ek hoop dat ek 'n bietjie gewig van u skouers kan afneem en u vreugde kan verskaf in die komende jare. Ek sou 'geëerd' wees om u joey te dra
Dit was 'n lang pad om hierheen te kom, sodat ek nie die geluk wat ons gevoel het deur die woorde te lees, kan beskryf nie.
Maar waarom het ons internasionale surrogaatskap nagestreef eerder as binnelandse? Twee en negentig persent van die surrogaatbabas word in die buiteland gebore en slegs agt persent word in Australië gebore. Hoekom? Australië het uiters streng surrogaatwetgewing (staatswette), met die boete wat wissel van boetes tot gevangenisstraf met kommersiële surrogaatskap. Dit laat altruïstiese surrogaatskap, maar die goedkeuringsproses is gewoonlik lank en moeilik. Daar is ook geen surrogaatondernemings nie, en dit is onwettig om te adverteer, sodat dit jare kan duur om iemand te vind.
Toe ons met Rocky Mountain Surrogacy (Idaho, VSA), het dit binne minute gevoel soos 'n geselsie met 'n ou vriend. As 'n boetiekagentskap kon ek dadelik sien dat die eienaar Tess persoonlik met al haar surrogate en bedoelde ouer (s) belê het.
Deur Tess het ons Leigha ontmoet
Op Skype het ons 'n onmiddellike band gevorm met ons pragtige surrogaat Leigha en haar man Josh.
Ons ontmoet toe op Skype met Dr Russell Foulk van The Utah Fertility Centre en ons is dadelik onder die indruk. Ons het hom baie kundig gevind, en u sou kon sien dat dr. Foulk en ons verpleegster Tonya vasbeslote was om die baba vir ons te gee wat ons so graag wou hê.
Leigha was vol selfvertroue. Met twee seuns van haar eie en 'n plaasvervangende baba wat sy voorheen vir 'n paartjie uit Spanje gebaar het, was sy optimisties. Ek, aan die ander kant, was versteen van 'n ander mislukking. Dit het gevoel asof die VSA ons laaste dans was.
Ons eerste oordrag met Leigha het ongelukkig misluk
Drie maande na ons eerste poging, het ons gereed gemaak vir oordrag nommer twee.
Uitslae dag. Dit was vroeg toe Ryan die oproep kry, omstreeks 5:30. Hy het my skouers kragtig geskud en my wakker gemaak en gesê dat ons swanger is. Ons was in ekstase. Ons het dadelik vir Leigha en Josh oorgeslaan en hulle was net so gelukkig.
Sodra ons van die oproep afgekom het, het ek 'n gat in my maag gehad. Ek het myself daaraan herinner dat dit vroeë dae was. Baie kan nog verkeerd gaan.
Gedurende week sewe het ons na Hongkong gevlieg vir 'n mini-pouse. Maar dit het beteken dat ons eerste skandering halfpad deur ons vakansie was.
Met die tydsverskil was die skandering om 3:00 vm. Daardie aand het ek vir Ryan gesê dat ek te bang is om in te Skype. Ek het teruggedink aan 'n vorige miskraam wat ons gehad het, en ek het nie gedink ek gaan dit weer deur nie. Daarom besluit ons Ryan sal die oproep in die voorportaal van die hotel neem.
Die eerste teks wat ek om 3:00 van Ryan ontvang het, was: 'Hulle loop agter met ultraklank, sy wag nog steeds.' Tien minute later, en deurspek van angs, 'n opvolgteks: "Sy gaan nou in". En twee minute later: "Sterk hartklop, alles lyk perfek".
Ek het op die oproep gespring en geluister na die magiese geluid van ons baba se sterk hartklop, geluk wat my verteer
Ons skandering van tien weke was weer om 10:3.00 (ons tyd). Aangesien alles so goed gevolg het en Leigha se hormoonvlakke hoog was, het ons besluit om nie in te Skype nie. Josh sou die skandering video neem en ons sou hulle bel sodra ons wakker word.
Ek het om 6:00 wakker geword en my foon nagegaan. Geen boodskappe nie. Met 'n bal van angs wat in my maag pyn, kyk ek na Ryan se telefoon. Daar was 'n boodskap op sy tuisskerm van Josh: "Ek is jammer, maar ons het die baba verloor ...".
Woorde skree in my kop: Nee !!! Nie weer nie !! Asseblief God, moenie dat dit weer gebeur nie. Ons was hierdie keer so naby. Ek smeek u, laat dit asseblief 'n fout wees.
Maar al het ek nooit die volledige boodskap van Josh gelees nie, het ek geweet dat dit verby was.
By die skandering van tien weke het ons baba al geslaag. Dr Foulk het beraam dat ons baba ongeveer nege weke dood is.
Ons was verpletter. Dit was vir ons almal ingewikkeld
Ons verloskundige, dr Jensen, het ons later vertel Leigha is die enigste persoon van wie hy nog ooit so hard gehuil het terwyl die algemene narkose in werking getree het. Hy het haar hand styf vasgehou aan die begin van die D&C en tot die tweede voordat sy aan die slaap geraak het, het sy gesnik.
Die moeilikste deel van internasionale surrogaatskap is wanneer so iets gebeur. Al wat ons wou doen, was om haar en Josh persoonlik te sien en mekaar te vertroos. Maar ons kon nie.
Op hierdie stadium bedank ek myself om te dink dat ons nooit 'n kind sou hê nie. Ek wou skree en huil en klaar wees met die hele ding. Met elke terugslag het ek vertroue gehad. Maar hierdie keer het die geveg verdwyn. Ek het gesukkel om verby die feit dat ons weer hier was, te beweeg.
Ek sal erken dat ek halfhartig in ons finale oordrag gegaan het. Ek wou hê dit moes werk, maar my denke het verander: Dit sal nie werk nie en as dit deur een of ander wonderwerk wel gebeur, sal dit 'n droom word. Maar moenie verwag dat dit sal werk nie, want dit sal waarskynlik nie werk nie. Ek wou nie pessimisties klink nie, maar ek moes myself beskerm. Ek het nie geweet hoeveel seer ek kon weerstaan ​​nie.
Leigha het angstig gevoel, maar sy het uitdagend die finale oordrag gegee en haar alles gegee. Dit het my laat dink aan 'n aanhaling van Attius Finch uit een van my gunsteling boeke 'To Kill a Mockingbird': 'Regte moed is as u weet dat u gelek word voordat u begin, maar u begin in elk geval en sien dit deur, ongeag wat'.
Op 25 Oktober 2018 het ons ons laaste oordrag gedoen, ons laaste hurra
Uitslae dag. Terwyl ons verpleegster Tonya die dag weg was, is ons meegedeel dat 'n ander verpleegster Leigha sou kontak. Toe ek wakker word, was daar geen nuus nie.
Om my aandag af te lei, het ek my e-pos nagegaan. Daar was dit. 'N E-pos van een van die verpleegsters sit al ure daar met die onderwerp' GC Update '. Ons het nog nooit 'n e-pos verwag nie, so ek het nie gedink om dit te kontroleer nie. Die e-pos het eenvoudig gesê: "Hallo Kirsten. Ons het Leigha se uitslae ontvang en dit het positief teruggekom !!! Haar HcG is 297! Dit is 'n wonderlike begin !!! ".
Dit was inderdaad 'n wonderlike begin
Op agt weke swanger het ons ons eerste skandering gedoen. Soortgelyk aan ons laaste swangerskap, het alles perfek gelyk en die hartklop sterk. Maar daar was dit, wat ons laaste miskraam veroorsaak het, 'n Subchroniese hematoom.
Die sonograaf het ons ongemak opgemerk en ons vertel dat dit anders as die vorige keer klein was en nie naastenby die plasenta was nie. Dit sal homself waarskynlik betyds oplos. Ons moes vertrou dat alles in orde sou wees.
Na ons miskraam het ons 'n Kersvakansie na Europa bespreek, iets om na uit te sien. Maar ons skandering van 12 weke was die aand toe ons uitgevlieg het. Ongeveer 'n vlug van 22 uur was die skandering 12 uur in ons vlug.
Toe ons land, gryp ek die siek sak terwyl Ryan sy foon benoud aanskakel
Onmiddellik het sy tuisskerm gevul met 'n ultraklankfoto en die woorde: 'Jou baba is perfek'. Ons het albei in trane uitgebars. Die waarheid gesê, ons het eintlik op en af ​​gespring, gepiep en mekaar omhels. Ons medepassasiers het na ons gekyk asof ons moer was. Maar ons het nie omgegee nie. Ons was so ongelooflik gelukkig. Ek het ook nog nooit so energiek gevoel na so 'n lang vlug nie.
Die volgende paar maande vlieg verby en voordat ons dit weet, is dit tyd om na Utah te gaan. Ons het Melbourne op 'n reënerige Winterdag verlaat en op 'n pragtige somersaand in Utah aangekom.
Ons trek omstreeks middernag na Leigha en Josh se huis. Die tweede keer toe ek 'n blik op Leigha se warm aansteeklike glimlag sien, het ek na 'n gemors geword en was 'n gebabbel. Ons het mekaar so styf omhels, albei huilend.
Twee van die mees egte en ordentlike mense wat jy ooit sal ontmoet, Leigha en Josh het ons so welkom laat voel. Die volgende paar weke was hulle huis ons tuiste. Daardie aand het ek ook 'n paar skoppe gevoel. Gedurende ons swangerskap het Leigha vir my boksemoji's gestuur. Toe ek haar maag voel, het ek uiteindelik verstaan ​​hoekom. Sy het geskerts dat hy haar een keer so hard geskop het, sy was bang dat hy dalk haar ribbes gebreek het. Alhoewel ek een keer gevoel het hoe hy vir myself karate skop, was ek nie seker dat sy 'n grap maak nie.
Ons sou op 7 Julie 00 om 5:2019 geïnduseer word.
Maar niks verloop volgens plan nie. Omstreeks 2:30 op 5 Julie, half aan die slaap, strompel ek uit om te sien hoe Leigha op die muur leun en probeer om haarself op te hou, hurk en kreun.
Dit was tyd
Ons het hierdie scenario 'n miljoen keer deurgemaak, maar nogtans het ek en Ryan albei gevries. Ek onthou hoe ek Ryan gevra het of ek tyd gehad het om vinnig te stort. Ek sal nooit die 'vergeet niemoet jy met my grap? ' kyk hy het my gegee. Nee, daar was nie tyd nie.
Die volgende paar uur het Leigha kontraksies gehad, maar skielik vertraag hulle. Dit het ons gegooi. Ons het twee keuses gehad: bly in die hospitaal en laat haar geïnduseer of gaan terug huis toe en wag tot die aand. Natuurlik het ons besluit om te veroorsaak.
Nadat Leigha geïnduseer is, het alles vinnig gebeur. Haar kontraksies het vinnig en vinnig aangekom. As 'n pro, het sy hulle buitengewoon goed hanteer. As ek dit van vooraf en van naby gesien het, is ek ontsag vir almal wat geboorte skenk. Die vasberadenheid en krag wat vroue tydens die bevalling het, is eenvoudig ongelooflik. En ek moet erken dat ek nou die grap kry oor die feit dat as daar mans sou kon baar, daar amper geen kinders sou gebore word nie.
Dit het nie lank geduur voordat dr Jensen Leigha gevra het om die laaste druk te doen nie en gesê dat hy die kop kan sien. Ryan, mamma en ek kon nie ophou bal nie. Dankie tog vir die persoon wat waterdigte maskara uitgedink het. En toe hoor ons hoe hy huil. Sy eerste pragtige huil. Spencer was hier.
Na ses jaar was ons langverwagte lieflingseun uiteindelik hier
Ons oë loop oor van trane, Ryan en ek struikel en hou Spencer se klein handjie vas. Op daardie oomblik het ons geweet dat dit alles die moeite werd was.
Kort daarna het die vroedvrou ons in ons aangrensende kamer ingelei sodat dr Jensen Leigha kon nagaan en ons Spencer kon voer. 'N Paar oomblikke later was dit pandemonium. Ons sien hoe 'n noodspan Leigha se kamer binnestorm. Ryan volg vinnig, maar word aangesê om buite te wag, want Leigha het begin bloei.
Terwyl Spencer rustig in my arms rus, het ek gebid dat sy oukei sou wees
Dr Jensen neem kalm die leiding en stop die bloeding. Leigha was oukei, maar sy het meer as 1.5 liter bloed verloor. In die dae daarna het sy ook Postpartum Preeclampsia ervaar, 'n seldsame toestand wat hoë bloeddruk veroorsaak en as dit nie behandel word nie, aanvalle of ander ernstige komplikasies veroorsaak. Vir Leigha het dit pynlike hoofpyn, swelling en duiseligheid veroorsaak.
Dit was nog 'n herinnering aan die buitengewone geskenk wat Leigha ons gegee het. Sy het haar lewe vir ons, vir Spencer, gewaag.
Dit het ons miskien ses jaar geneem, maar die dag toe Spencer gebore is, het die meeste hartseer en hartseer weggesmelt. Ek het dit gehoor van 'n vriend wat sukkel met onvrugbaarheid. Dat die dag dat u baba veilig in u arms rus, soveel pyn verdwyn. Terwyl ek skepties was, was die gedagte hieraan altyd 'n warm troos. En sy was reg. Die borrel het uiteindelik gebars.
Dit was 'n lang en dikwels moeilike reis, maar aan die einde het ons ons pragtige seun Spencer gehad. So ek sal dit alles weer doen.