Produsente gee aandag aan groeiende kommer en gee meer aandag aan gevaarlike stowwe in ons klerekas. Die Amerikaanse Federale Handelskommissie het iets te sê oor wat u dra.
Terwyl dit nie 'n mode-arbiter is nie en nie in staat is om te adviseer oor klere vir gesinsbyeenkomste nie, hou die FTC toesig oor wat op die etikette in jou klere verskyn. As die federale agentskap wat verantwoordelik is vir die afdwinging van die Tekstiel Produkte Wet op Identifikasie en verwante wette, dit maak seker klere is akkuraat gemerk met sy stof inhoud. Maar dit blyk, afgesien van hierdie wette (en 'n paar - insluitend 'n paar staat wette - wat sekere gevaarlike stowwe word gebruik in kinders se klere te beperk), is daar geen oorkoepelende Amerikaanse wet wat reguleer of vereis lys van materiale buite materiale wat gaan in die vervaardiging van ons klere.
Hoekom is dit belangrik? Omdat vervaardigers gebruik honderde van stowwe om klere wat nie hoef te wys op klere etikette te produseer. En baie van hulle is gevaarlik vir die omgewing en menslike gesondheid.
Klereproduksie behels chemikalieë by elke stap van die pad, of die proses "op die grond" begin Eileen Fisherse volhoubaarheidsleier Shona Quinn beskryf die oorsprong van katoen, linne en wol - of behels heeltemal mensgemaakte tekstiele. Sommige word gebruik in die kleurstof- en stofproduksieproses. Ander maak stof bestand teen insekte en biodegradasie. Nog ander word gebruik om weefsels vuur-, reuk-, vlek-, water- en rimpelresistente eienskappe te gee, of om skoene bymekaar te maak en klaar klere te koop. Daarbenewens word dit gebruik in dekoratiewe besonderhede soos drukwerk en stukkies metaal.
In die feit dat die American Apparel and Footwear Association hou 'n lys van ongeveer 250 "beperk stowwe"Gebruik in kledingproduksie wie se gebruik nou wettig beperk is iewers in die wêreld.
Chemikalieë wat veral kommerwekkend is, sluit in sterk gefluoreerde verbindings wat gebruik word om duursame waterdigte afwerkings te maak, soos dié op reënbaadjies. Sommige van die chemikalieë wat in die klereproduksie gebruik word, soos kleurstowwe, het geskiedenis wat eeue dateer. Kleurstofbesoedeling was 'n groot probleem in Europa en die VSA in die verlede eeue. Nou het die las grootliks met die bedryf na Asië verskuif. Ander, soos formaldehied wat in 'permanente pers'-tegnologie gebruik word, is uitvindings uit die 20ste eeu. Nog ander, soos dié waarby nanotegnologie betrokke is - byvoorbeeld nanosilwer wat die reukveroorsakende bakterieë inhibeer - is splinternuut. Daar is ook sekere bedryfsgevare vir kledingstukke wat verband hou met modetendense, soos die "klipwas" wat gebruik word om blou jeans te "benou" wat werknemers blootstel aan katoen- en silika-stof wat verband hou met asemhalings- en longsiektes.
Chemikalieë van besondere belang sluit in hoogs gefluorineerde verbindings gebruik om duursame waterdigte afwerkings te maak, soos dié op reënbaadjies. Hierdie verbindings is bekend as uiters omgewingsvriendelik en word geassosieer met negatiewe neurologiese, endokriene en ander gesondheidseffekte.
formaldehied is 'n bekende respiratoriese en velirriterende en karsinogeen wat lank reeds gebruik het om te skep "permanente pers"En ander rimpelbestande materiale. Dit behels die toepassing van formaldehied en dit in wese op die stof te bak, in sommige gevalle die hulp van ander gevaarlike chemikalieë aanwend.
Ftalaten, wat gepaard gaan met nadelige hormonale effekte, word gebruik as weekmakers of versagtingsmiddels in polivinielchloried - PVC - plastiek wat gebruik word om klere te maak (byvoorbeeld skoene en handskoene) en as dekoratiewe drukwerk op T-hemde en ander kledingstukke. Chemikalieë wat organotins genoem word, word ook as endokriene ontwrigters geïdentifiseer, wat gereeld gebruik word as biosiede - insluitend tekstielproduksie - en om PVC te stabiliseer. Onlangse navorsing het ook onbedoeld bespeur byprodukte polikloraatbifenyls —PCB's - in sekere kleure drukinkt wat op klere gebruik word, ook vir kinders.
Lede van nog 'n klas van endokriene ontwrigtings, nonylfenol, is 'n gereelde bestanddeel in kommersiële skoonmaakmiddels, in verbindings wat gebruik word om kleurstowwe toe te pas, en in ander kledingstukke en tekstielproduksieprosesse. Hulle is opgespoor in water waar klaar klere gedra en gewas word, asook waar hulle gemaak word.
Nuwe chemikalieë word gebruik in klere wat ons baie minder ken. Nano silwer word byvoorbeeld gebruik as 'n antimikrobiese middel om reuk-veroorsakende bakterieë te inhibeer. Studies toon dat klere wat met nanosilver behandel is, dit kan vrylaat wanneer dit gewas word. Nanosilver is in afvalwater opgespoor en kan blykbaar wees opgeneem deur plante. Wetenskaplikes is nou die bestudering van die effekte van sulke antibakteriese agente in die omgewing. Ook van belang is oplosmiddels met talle nadelige gevolge vir die gesondheid - insluitend perchloorethyleen en trichlooretileen - gebruik word in verskeie klere vervaardiging prosesse, insluitend spot skoonmaak.
In teenstelling met chemikalieë wat in voedsel gebruik word, is geen enkele Amerikaanse federale agentskap verantwoordelik vir die toesig oor chemikalieë wat in klere gebruik word nie. Gedokumenteerde bewyse van direkte nadelige gevolge van hierdie stowwe op mense wat klere dra, is beperk tot allergiese velreaksies. Maar daar is voldoende bewyse van skade aan die omgewing waar grootskaalse tekstiel- en kledingproduksie plaasvind, en vir mense wat in hierdie fasiliteite werk en woon - wat feitlik almal nou buite die Verenigde State is. En, soos die Verenigde Koninkryk se Omgewingsagentskap gerapporteer het, kan bykomende skade toeval wanneer chemikalieë wat in stof gebruik word, in die was kom.
In teenstelling met chemikalieë wat in kos gebruik word, is geen enkele Amerikaanse federale agentskap verantwoordelik vir die toesig oor chemikalieë wat in klere gebruik word nie. Die Amerikaanse verbruikersprodukveiligheidskommissie het die taak om wette te handhaaf wat sekere gebruike van swaarmetale, sommige vlamvertragers en ftalate in kinderklere verbied. Maar ander chemikalieë wat in kledingproduksie gebruik word, word deur die Amerikaanse Wet op die Beheer van Toksiese Stowwe gereguleer, wat nie voorsiening maak vir produkte wat ons dra nie. En as dit oorweeg word om enige regulasies betreffende chemikalieë wat in kledingproduksie gebruik word, te oorweeg, is dit die moeite werd om dit te onthou skaars 3 persentasie van klere wat in die VSA verkoop word, word tans hier gemaak.
Tog pogings is aan die gang om die gebruik van gevaarlike chemikalieë in klere vervaardiging te verminder - die meeste van hulle vrywillige bedryf inisiatiewe. Sommige van hierdie het in reaksie op die omgewing bewusmakingsveldtogte (soos wat gelei het deur Greenpeace) wat die beroepsgesondheid en veiligheidsgevare en die impak daarvan oplig gemeenskappe geleë waar tekstielverf vervaardig en aansoek en klere fabrieke is geleë.
Nate Herman, AAFA se vise-president vir internasionale handel, was daar toe die bedryf groep begin publiseer sy beperkte stowwe lys in 2007. "Ons het besef toe ons begin langs die pad ... wat klere en skoene regtig almal raak. Ons wil seker maak ons ​​produkte is veilig en mense nie die benadeling op enige manier, "sê Herman. "[Plus] ons nie wil wees op die voorblad, want ons het geweet van 'n chemiese en het niks daaraan doen nie."
Gegewe die manier waarop die meeste klere is nou vervaardig en verkoop en die algemene uitdagings met betrekking tot materiale, het dit sin gemaak vir baie klerevervaardigers te span in hul pogings om gevaarlike chemikalieë use.In Benewens AAFA se beperkte lys stowwe te verminder, baie individuele maatskappye het hul eie lyste van beperkte stowwe, insluitend vir vervaardigingsprosesse. Die wêreld se grootste klere maatskappye het ook saamgespan op 'n aantal inisiatiewe, insluitend die Padkaart tot nul-afvoer van gevaarlike chemikalieë en programme van die Volhoubare Auto Koalisie en Buiten Industry Association, Wie se lede sluit in atletiek en sport rat vervaardigers vir wie waterdig, water- en reuk-bestand klere (en duursame logo druk) is veral belangrik. Of gemotiveer deur plaaslike of nasionale regulering van individuele chemikalieë, nie-regeringsorganisasies of verbruikersvraag, gegewe die manier waarop die meeste klere is nou geproduseer en verkoop - gewoonlik met verreikende globale aanbod kettings en deur handelsmerke wat internasionaal verkoop - en die algemene uitdagings met betrekking tot materiale, dit het sin gemaak vir baie klerevervaardigers te span in hul pogings om gevaarlike chemikalieë gebruik te verminder.
Die lys van maatskappye wat aan hierdie pogings deelneem, lyk soos 'n who's-who van grootnaammerke: Gap, H&M, Levi Strauss, Nike, Adidas, Eileen Fisher, Patagonia, New Balance, Marks & Spencer, REI, Hanes Brands, Target, Walmart en vele meer.
OIA se direkteur van bedryfsverantwoordelikheid, Beth Jensen, verduidelik dat die Roadmap to Zero Discharge program begin in 2011 in reaksie op a Greenpeace-veldtog het Detox genoem, wat volg op die bekendmaking van 'n verslag oor chemikalieë wat gebruik word in die vervaardiging van klere wat deur internasionale klerehandelsmerke verkoop word, waaronder Adidas, Calvin Klein, H&M en Nike. Die Roadmap to Zero Discharge-program lewer onder meer feiteblaaie vir werkers oor chemikalieë in Chinees, Hindi, Oerdoe en ander tale; chemiese gebruik van ouditsfasiliteite; en lewer lyste met chemikalieë wat gerig is op uitfaseer en vervang met veiliger alternatiewe.
Dit was ook in 2011 wat Oia gestig sy eie Chemicals Management Werkgroep. Gegewe die spesiale prestasie vereistes van sy produkte, die buite-industrie "erken 'n behoefte van die begin af aan 'n spesifieke ... module skep vir chemikalieë te help vra die regte vrae van verskaffers," Jensen verduidelik. Gegewe die wêreldwye aard van die klerebedryf verskaffingsketting en die baie eiendom of handelsgeheim chemiese formules wat betrokke is, veral in die kleurstof proses, dit is 'n uitdaging. Byvoorbeeld, daar is 'n baie stappe en verskillende maatskappye potensieel betrokke by die vervaardiging van 'n duursame reënbaadjie, wat voering materiaal, 'n waterdigte buite, ritssluiters, drade, Velcro kan hê, mesh sakke, sagte wol rondom die enjinkap en moontlike rekbare materiaal soos goed. Elkeen van hierdie komponente kan 'n aparte chemie en miskien 'n ander verskaffer betrek. Om jou te help met hierdie eiendom uitdagings, 'n aantal maatskappye het begin werk met 'n Switserse-gebaseerde organisasie genaamd Bluesign Technologies Dit dien as iets van 'n skoonmaakhuis en ouditeur van kleurstof- en tekstielproduksiechemistiek en omgewingsbestuur.
Of u nou deur middel van 'n derde party of direk werk, om die chemikalieë in die klereproduksie te bestuur, beteken dat u betrokke is by chemiese ondernemings wat kleurstowwe formuleer, met materiaalfabrieke en kledingfabrieke, wat almal op verskeie vastelande en 'n halwe wêreld kan wees, weg van die onderneming waarvan die handelsnaam verskyn op die etiket van die kledingstuk. Die Sweedse klerevervaardiger H&M verduidelik byvoorbeeld dat hy in 2012 begin het met die monitering van die chemiese ontledingsituasie van fabrieke in China, Bangladesj en ander lande waaruit hy klere en tekstiele verkry.
Stap hulle praat
Gegewe al hierdie uitdagings, hoe doen maatskappye werklik?
Terwyl Greenpeace bly waghond vordering groot internasionale handelsmerke 'in "detoksifiserende" hul produksieprosesse en bly skepties oor hoeveel "Loop hul praatjie," maatskappye hulself aanmeld konkrete stappe vorentoe.
Volgens Quinn, Eileen Fisher onlangs gehuur beide 'n tekstiel chemikus en 'n ketting naspeurbaarheid deskundige op hierdie vrae aan te spreek. Die maatskappy, sê sy, moet verstaan ​​nie net waar materiaal vandaan kom en die integriteit van enige certificaties, maar wil ook ondersteun navorsing en ontwikkeling van "groener chemie."
[Dit is] belangrik om die implikasies van veranderende gebruik van 'n bepaalde chemikalie vir ander aspekte van die omgewing se voetspoor van 'n kledingstuk in ag te neem. H&M berig dat hy in 2013 die gebruik van gefluoreerde verbindings (ook bekend as PFK's) vir waterdigting uit die weg geruim het. Esprit volg sy voorbeeld in 2014. Maar so 'n stap blyk moeiliker te wees vir 'n onderneming soos Patagonia, wie se klante vertrou op duursame waterdigte afwerkings op buiteklere. Nietemin sê Adam Fletcher, direkteur van wêreldwye PR en kommunikasie in Patagonië, dat die maatskappy teen volgende jaar sy waterdigting sal verskuif na 'n vorm van PFC wat as minder giftig vir die omgewing beskou word as wat dit tans gebruik.
"Dit is 'n tydelike oplossing," sê Fletcher, terwyl Patagonia saam met chemiese tegnologiefirmas werk om 'n waterdigte afwerking met 'n fluorokarrel vrye water te ontwikkel. "Daar is baie druk op die bedryf om so gou moontlik 'n alternatief te ontwikkel," sê hy.
Fletcher wys daarop dat dit belangrik is om die implikasies van die verandering van die gebruik van 'n spesifieke chemiese stof vir ander aspekte van 'n kledingstuk se omgewingsvoetspoor te oorweeg. Byvoorbeeld, hoe lank duur 'n kleed ook 'n verskil. Gevra oor die belangrikste stappe om die chemiese impak van hul produkte te verminder. Eileen Fisher se Quinn eggo Fletcher. Hy beklemtoon die belangrikheid van die verlenging van die lewe van die kledingstuk. Oorwegings wat fisiese duursaamheid insluit, ontwerpelemente wat 'n kledingstuk oor verskeie modesiklusse maak en programme wat fasiliteer drabare klere aan na tweede gebruikers.
'N Plek vir Beleid
Gevra of die huidige vertroue op vrywillige pogings eerder as regulering werk, dui Quinn op dat in sommige gevalle "besighede meer vies kan wees as die regering." Maar sy wys ook op die belangrikheid van Eileen Fisher om beleidskwessies te betrek. beter omgewingsgesondheid te beskerm en om meer verantwoordelik te wees ten opsigte van klimaatsverandering en sosiale kwessies. Quinn wys op die maatskappy se lidmaatskap in die Amerikaanse Business Council Volhoubare, 'n groep wat meer as 200,000 besighede verteenwoordig en dit is lobbying vir omgewingsbeskermende chemikalieë beleid, veiliger werkplekke, en beleid wat energie en ander hulpbron doeltreffendheid bevorder.
"Daar is soveel geleentheid om dinge beter te maak." - Shona QuinnAs vir hoe om te oorweeg jou volgende klere koop, is daar 'n "stadige mode"Beweging wat waardevolle leiding kan bied vir verbruikers wat hul geld wil plaas waar hulle waardes is. Ondersteun deur ontwerpers, klerehandelsmerke en NRO's en bevorder deur die houers van John Oliver en die net vrygestel dokumentêr "Die Ware Koste, "Dit vra mense om twee keer te dink oor die sosiale en omgewingskoste van die "vinnige" mode wat so dikwels lei tot swak arbeids- en omgewingsomstandighede. Om van die eindelose trapmeul van goedkoop, besteebare dinge wat nie werklik laaste is nie, te kies en dinge te kies waarna ons lankal sal hou, is dit inherent die mees volhoubare skuif, "sê die direkteur van die regte koste Andrew Morgan.
Ons is ver van volledige deursigtigheid in terme van wat in 'n voltooide kledingstuk gaan of om te verseker dat alle chemikalieë wat in hulle produksie gebruik word, nie giftig is nie. Ons is ewe ver van die hersiening van bestaande verskaffingskettings om omgewingsvoetspore en chemiese veiligheid vir almal wat betrokke is, te verbeter. Dié klein tekstiel-etikette lyk asof dit die punt van die ysberg is wanneer dit kom by die verbruikers wat in die vervaardiging van 'n enkele kledingstuk gaan inlig. "Dit is kompleks," erken Quinn. "Daar is soveel geleentheid om dinge beter te maak."
Intussen stel Quinn, indien moontlik, "dink aan die breër gemeenskap" die volgende keer as jy 'n kledingstuk kies - en onthou, soos sy sê: "Ons leef almal stroomaf."
By gebrek aan 'n federale Amerikaanse beleid vir skole naby potensieel gevaarlike terreine,…
Die opgedateerde wet op die beheer van toksiese stowwe bied nuwe hoop om die gesondheid van Amerikaners te beskerm en ...
Daar is geen manier om dit te vermy nie, die opskrifte is ontstellend. En hulle kom nie van poniekoerante of ...