Wat is geldemissie: die soorte en kenmerke daarvan
Gepubliseer: Februarie 19 2021. Author: Anna A.
Baie honderde jare het verloop sedert die eerste betaalmiddel, maar die belangrikste funksie van die uitreiking van geld is nog nie vir almal duidelik nie. Vandag sal ek probeer om al die fynhede wat verband hou met hierdie taamlik ingewikkelde proses in die mees toeganklike taal te verduidelik. Die ekonomie van enige staat, soos produksie, beweeg voortdurend voort, en elke nuwe ronde dra by tot die vorming van 'n tekort aan geldvoorraad. Die verlore volume kan slegs aangevul word met behulp van die volgende uitgawe van die ooreenstemmende munte en banknote.
Basiese definisie van geldemissie
Gelduitreiking is 'n ingewikkelde ekonomiese meganisme wat gebruik word om beleggings te reguleer. Ek praat eintlik van die vrystelling van nuwe betaalmiddele wat relevant is vir die gebied van 'n bepaalde staat. Die uitvoering van hierdie operasie, selfs op die skaal van een land, het 'n geweldige impak op alle aktiwiteite.
Die emissie los die volgende aantal take op:
die gaping tussen die verhoudings van verskillende bedrywe en die ekonomie te verminder;
veranderings in die huidige markvolume en verbruikersvraag;
uitskakeling van die gevolglike begrotingstekort;
'n toename in die aantal geld in omloop vir die geleentheid om nuwe beleggings te maak en sodoende die ekonomie te ontwikkel.
In die reël is die kwessie nodig in geval van 'n toename in die aantal verbruikers van betaalmiddels. In Rusland word hierdie proses slegs deur die Sentrale Bank van die Russiese Federasie gereguleer. Die Ministerie van Finansies is besig met die uitreiking van staatsleningseffekte, maar voor die tyd moet die prosedure deur die Sentrale Bank goedgekeur word.
Hoe word die kwessie van papier en metaalgeld uitgevoer
Hierdie proses word volledig beheer deur die Sentrale Bank van die Russiese Federasie. Die vrystelling van nuwe kontant word met behulp van die RCC (kontantafwikkelingsentrums) gedoen. Hulle word eweredig deur die land versprei. RCC's is teenwoordig in elke streek van die Russiese Federasie en bedien kommersiële banke. Om die uitreiking van addisionele geld uit te voer, word daar voorlopig draaiende kontantbanke en spesiale reserwefondse geopen. Dit word gedoen om die hoofwerk met banke nie te vertraag nie, want die kwessie is 'n grootskaalse en duur proses wat hulpbronne betref. Sentrums kan slegs geld wat reeds in amptelike sirkulasie is, uitreik en aanvaar. Reserwefondse word tot 'n sekere oomblik gestoor, dus neem hulle geruime tyd nie deel aan die beweging tussen banke nie.
As hulle in een RCC meer geld begin uitgee as om te aanvaar, word hul voorraad aansienlik verminder. In hierdie geval reik die Sentrale Bank 'n permit uit om dieselfde vooraf voorbereide reserwe te gebruik om 'n kontanttekort in die sfeer van kredietinstellings te voorkom. Dit is die kwessie van geld. Dit kan beide binne een streek uitgevoer word (slegs 'n paar plaaslike RCC's is betrokke) en op die vlak van die hele staat.
Kenmerke van die uitreiking van elektroniese geld
In die geval van nie-kontant betaalmiddele, is die situasie ietwat anders. So 'n uitgifte verteenwoordig die uitreiking van 'n grootskaalse lening van die Sentrale Bank, wat op die rekening van 'n handelsbank gekrediteer word. In hierdie proses is kontant nie betrokke nie. Sodanige emissie los die volgende take op:
nuwe finansiële beleggings te lok;
uitbreiding van die huidige bedryfskapitaalfonds van verskillende ondernemings en organisasies.
Nie kontantgeld word uitgereik op grond van 'n bankvermenigvuldiger. En weer eens is die Sentrale Bank van die Russiese Federasie die enigste reguleerder van al die kwessies wat verband hou met hierdie proses. Maar banke begin reeds met 'n kontantlose uitgawe. Boonop word dit gedoen selfs sonder hul toestemming. Die proses om addisionele elektroniese middele te skep, vervul die volgende funksies:
'n toename in die aantal lenings wat uitgereik is weens die vrystelling van meer geld;
in die proses om finansies tussen rekeninge oor te dra, neem die volume daarvan toe;
elke bank ontvang nuwe nie-kontantfondse vir verspreiding in die vorm van rentedraende lenings.
Hoe is die uitreiking van sekuriteite
Uitreiking van aandele en effekte is 'n onreëlmatige prosedure. Dit word uitsluitlik geaktiveer vir die oplossing van spesifieke probleme. Boonop kan so 'n kwessie nie net deur die staat van stapel gestuur word nie, maar ook deur verskillende kommersiële organisasies. Laasgenoemde moet in aanmerking kom vir relevante aktiwiteite. Die plasing van sekuriteite en die prosedure vir die uitreiking daarvan op die grondgebied van die Russiese Federasie word streng deur die huidige wetgewing gereguleer. Hierdie soort kwessies vind in verskillende stadiums plaas:
daar word besluit om nuwe aandele of effekte uit te reik;
die voorstel goedgekeur word;
die organisasie is onder staatsregistrasie;
die finale verslag oor die resultate van die uitgawe word sonder versuim geregistreer.
'N Bykomende uitgifte van sekuriteite word meestal gebruik as daar fondsinsameling nodig is. Wanneer die uitreiker net met sy aktiwiteit begin, kry hy die reg om die eerste blok aandele uit te gee om die gemagtigde kapitaal te vorm. Hierdie proses kan ook ontwerp word om skuld of ander te lok belegging... Die reg om sekuriteite uit te reik, behoort aan gesamentlike aandelemaatskappye wie se aktiwiteite direk met die ekonomie verband hou, sowel as staatsowerhede.
Kenmerke van die uitreiking van bankkaarte
As die kontantuitgifte van geld lei tot die aanvulling van die hoeveelheid rekeninge en muntstukke in die huidige sirkulasie, is die verhaal met 'plastiek' ietwat anders. Kredietorganisasies reik betalingskaarte vir hul kliënte uit, voer kontantverrekeningsdienste uit en open verskillende rekeninge. Dit is in werklikheid emissie. Dit word in verskeie fases uitgevoer:
'n bankkliënt 'n aansoek indien in die vorm wat deur die organisasie ingestel is vir 'n sekere soort plastiekkaart;
die dokument geregistreer word, waarna dit in die register opgeneem word vir daaropvolgende uitreiking;
die kaart word deur die verwerkingsentrum vervaardig, wat die persoonlike rekeningdata op 'n elektroniese ingeboude skyfie opneem;
die betaalmiddel kom by die bank aan;
die kliënt ontvang sy kaart deur 'n tak van 'n kredietinstelling te besoek of dit per pos te ontvang (aflewering per koerier is moontlik).
Die vrystelling van hierdie spesifieke bankproduk hang direk af van die behoeftes en die aantal houers. Hoe meer mense plastiekkaarte wil bekom, hoe aktiewer sal die vervaardigingsproses van hierdie betaalmiddel wees.
Hoe geld in Rusland vrygestel word
Eerstens 'n paar woorde oor kontant. Muntstukke in die land word slegs in twee stede gesny: Moskou en Sint Petersburg. Goznak is aan die stuur van hierdie proses. Papiergeld, aandele, effekte, sowel as alle dokumente wat 'n hoë mate van beskerming benodig, word uitsluitlik in spesiale drukkerye gedruk. Daar word watermerke en holografiese merke toegepas, mikroafdrukke en prakties onsigbare perforasies geskep. Dit word met net een doel gedoen - om die data van die papier teen vervalsing te beskerm. Die produksie en vrystelling van kontant in omloop is onder konstante beheer deur die staat en die Sentrale Bank.
Hier is 'n lys van die kenmerke van hierdie proses:
die nasionale geldeenheid is nie eintlik aan goud gekoppel nie (die amptelike verhouding word nie vasgestel nie);
alle munte en banknote word beveilig deur die bates van die Sentrale Bank van die Russiese Federasie, wat dit ook ten volle bedien, bekendstel en onttrek aan die algemene sirkulasie (eksklusiewe reg);
dwarsdeur die Russiese Federasie word slegs die nasionale geldeenheid as 'n amptelike gemagtigde betaalmiddel gebruik;
ou-styl-roebels kan vir nuwe rekeninge verruil word, aangesien daar geen beperkinge op hierdie kwessie is nie;
die maksimum lewensduur van banknote is 60 maande, en die minimum is 1 jaar;
die uitreiking van geld, sowel as enige regskwessies wat daarmee verband hou, word deur die Raad van Direkteure van die Sentrale Bank van die Russiese Federasie gereguleer.
Die Sentrale Bank van die Russiese Federasie is verantwoordelik vir die uitreiking van addisionele nie-kontant betaalmiddels. In werklikheid is dit 'n lening wat onder die rekeninge van handelsbanke versprei word. 'N Voorvereiste in hierdie geval is die daaropvolgende uitreiking van fondse aan ander kliënte teen rente. Die effekte word verkoop met die klem op die huidige herfinansieringskoers. Die uitgereikte fondse word op die begunstigde se rekening by die Sentrale Bank van die Russiese Federasie gekrediteer. As gevolg hiervan word die lening eenvoudig terugbetaal wanneer die geld terugbesorg word.
Die land se ekonomie kan ook aangevul word deur 'n stabiele valuta van ander state te bekom. Die Amerikaanse dollar is 'n uitstekende voorbeeld. Dit is hoe die goud- en valutareserwe toeneem, en 'n ekstra volume van die nasionale geldeenheid word in die interne sirkulasie ingebring.
Nie-kontantgeld is nie net vir die Sentrale Bank beskikbaar nie. Dit kan deur byna enige kommersiële kredietorganisasie van stapel gestuur word deur 'n lening te gee. Maar so 'n ingewikkelde en belangrike ekonomiese proses kan natuurlik nie sonder beheer van bo af nie. In elk geval sal sulke vrystelling van geld gereguleer word deur die norme van die Sentrale Bank van die Russiese Federasie. Dit is die bankvermenigvuldiger.
U kan ook die geldomset aanvul deur rekeninge uit te reik. Dit is 'n geregistreerde sekuriteit met 'n sekere drukvorm. Dit waarborg die reg van sy houer om die ooreenstemmende bedrag van die skuldenaar terug te gee.
Hierdie definisie word dikwels verwar met 'n inflasiebelasting. Dit is skade vir sowel individue as regspersone as gevolg van die styging in pryse vir verskillende goedere en dienste, sowel as 'n gelyktydige afname in die koopkrag van geld.
Seigniorage is die inkomste uit die uitgifte, dit wil sê uit die toename in die kontantomset in die land. Dit word erken as die eiendom van die uitreiker.
Watter agteruitgang kan wees as u kommoditeitsgeld gebruik
Hierdie konsep is vandag nog nie vir ons bekend nie. Dit gaan terug na die tydperk toe landgoedere plaasgevind het. In die Middeleeue het die inkomste uit die uitreiking van 'n betaalmiddel tereg net aan vasalle behoort. Vandaar dat die naam "seigniorage", wat "seigneur se krag" beteken, vandaan kom.
Dan was die benaming van geld heeltemal afhanklik van die hoeveelheid en tipe edelmetaal waaruit dit geslaan is. Daar was slegs munte van verskillende gewigte en groottes in omloop. Munting is aan die hof van die koning uitgevoer, asook om by private ondernemings te bestel. Alle grondstowwe is deur die kliënt voorsien. Hoe hoër die benaming van die munt, hoe meer was die gewig en hoe duurder was die uitgawe.
Die vasaal kan heel moontlik geld verdien op sulke munte, wat die koste om geld te verdien verhoog of hul totale gewig verminder. Hierdie voorreg is later afgeskaf, aangesien papierekwivalente - wissels - goud en silwer muntstukke vervang het. Sedertdien hou die betaalmiddel nie meer verband met stukke edelmetale nie en word dit in die kategorie beveiligde omhulsels oorgedra.
Inkomste uit die uitreiking van fidusiêre geld
In die moderne wêreld is verswakking beskikbaar vir elke ekonomies ontwikkelde staat met 'n harde nasionale geldeenheid. Byvoorbeeld die Verenigde State. Hul dollars word wyd aangehaal en word al lank as reserwegeld erken. Boonop gaan ongeveer 2/3 van die totale massa wat in omloop geproduseer word spesifiek na invoer vir gebruik deur ander lande. Elke jaar ontvang die Verenigde State ongeveer $ 500 miljard aan die uitgifte. En Rusland is nie op die laaste plek in die lys van verbruikers nie. Die Russiese Federasie is verantwoordelik vir ongeveer $ 15-30 miljard van die totale inkomste van die Verenigde State.
Probeer om die gemiddelde verswakking vir u self te bereken aan die hand van die voorbeeld van 'n rekening van $ 100. Die produksiekoste oorskry nie tien sent nie. In hierdie geval is die staatsinkomste gelyk aan $ 10. Die koste van sekuriteit, vervoer en vervanging van verslete rekeninge word hiervan afgetrek.
As ons oor sekuriteite praat, bestaan ​​in hierdie geval die rente-inkomste minus die geld wat bestee is aan die uitreiking van aandele of effekte. Hier is 'n goeie voorbeeld. Die koste om 'n rekening van 100 dollar te maak, is 10 sent. Die gemiddelde omsetperiode vir elke sodanige "papier" is 5 jaar. Vir die aanvang van die bedryf verkry die Nasionale Bank van die land 'n verband met 'n soortgelyke nominale waarde en 'n jaarlikse wins van 1%. As gevolg hiervan is die inkomste uit die uitgawe in twaalf maande ongeveer 98 sent.