Hierdie artikel verken aspekte van die Suid-Afrikaanse digter Douglas Livingstone se bundel "A littoral zone" (1991) vanuit 'n narratologiese perspektief. Die argument steun grootliks op Peter Huhn se konsep van "event" as 'n bepalende verhalende gebeurtenis, asook Rachel Blau DuPlessis se "hipotese van poesie as segmentiwiteit" soos geformuleer deur Brian McHale (2009:18). 'n Bespreking van twee teenoorstaande gedigte uit die genoemde digbundel toon aan hoe anekdotes en gebeurtenisse gesegmenteer en in spesifieke narratiewe georden is om sodoende die spreker se oortuiging van die noodsaaklikheid van 'n biologiese en spirituele verbintenis met die natuurlike omgewing na vote te bring. In die groter konteks van die digbundel is daar verskeie ander narratiewe lyne (in die vorm van gedigte oor spesifieke ervarings van die digter) wat op 'n soortgelyke wyse teenoor mekaar gestel word. Op die vlak van die digbundel as geheel, dra hierdie teenoorstaande narratiewe lyne gesamentlik by tot die outobiografiese narratief van die digter se ontwikkeling as self-ironiserende individu. Die verskeie anekdotes dra ook by tot die vorming en ontwikkefing van die simbiosetema, 'n tema wat direk gekoppel is aan hoe die digter die gaping tussen die mensdom se huidige en veronderstelde posisie in die natuur beskou. Die hoofgebeurtenis van die digbundel word in die leser se denke gevind: die gewaarwording dat 'n oorbrugging van hierdie gaping absoluut noodsaaklik is en dat dit by die individu begin.