#JongStemme: Sien ons die aanslag raak?Deur Louis van Wyk Louis van Wyk Winston Churchill, voormalige Britse premier, het by geleentheid met sy kragdadige stem gesê: “Nations who go down fighting, rise again but those who surrender tamely, are finished.” Met die lees van hierdie aanhaling kon ek nie help om die Afrikanerdom in sy eie historiese konteks te sien nie. Gedurende die Anglo-Boereoorlog het die Afrikaner sy laaste druppel bloed opgeoffer om die wreedaardige en vernederende Britse imperialistiese oorheersing te beveg. Hulle was gedryf om self oplossings vir hulle probleme te vind. Het ons voorouers van destyds introspeksie gedoen? Die antwoord is voor die hand liggend. Hulle het, hulle moes. Die destydse bestel sou hulle nie van hulp wees nie. Om te oorleef, moes die Afrikaner, te midde van die Groot Depressie, ŉ strategie ontwikkel om te oorleef en bo hulle omstandighede uit te styg. Wat van nou? Het ons weereens introspeksie nodig as volk? Kom ons vergelyk eers ŉ bietjie. Die Britse aanslag op die Afrikaner was wreed en spoedig van toepassing. Afrikaans as taal was blatant onderdruk, die verskroeideaardebeleid het duidelik gemaak wat die uitkoms moes wees. In kort, die Afrikaner het die sweep hard en duidelik gevoel en dus het hy hard en duidelik reageer. Ons sit egter nou met ŉ ander tipe aanslag onder die ANC se bewind. As daar nou een plan was wat uitstekend geslaag het, was dit die paddakook-strategie. Na 1994 het die vrese vir rewolusie en ŉ bloedbad gekwyn onder die algemene Afrikaner en die “rooi gevaar” waarteen die Nasionale Party ons ouers gewaarsku het, het toe nooit toegeslaan nie. Verkeerd! Die kommunistiese onderrok van die ANC wys al lankal. Hierdie aanslag in vergelyking met die Britse aanslag van destyds, is net stiller, langer uitgerek, subtiel en onder ŉ dekmantel van demokrasie. Die Afrikaner het na 1994 gemaklik geraak, die ANC het mooi woorde gebruik en versoening gepreek. Die Afrikaner het gemaklik geraak omdat die ANC nie hard, spoedig en wreed soos die Britte toegeslaan het nie, en terwyl die Afrikaner hierdie gemaksone betree het, het die ANC stadig, maar seker sy erfenis, kultuur, selfrespek en selfidentiteit van hom begin afvat. Waarom het en baklei ons nie hard genoeg teen hierdie aanslag, soos wat die Afrikaners destyds gedoen het om uit armoede en onderdrukking wat Britse imperialisme op ons toegepas het te ontsnap nie? Die antwoord is dat ons nie die aanslag duidelik raaksien nie, want soos reeds genoem, is hy subtiel. In plaas van Afrikaanssprekendes as donkies verklaar, word Afrikaans verwyder in die naam van inklusiwiteit. Ons sien die fout raak, maar ons het steeds kos op die tafel en in ons huise kan ons steeds Afrikaans praat, maar vir hoe lank? Dis hier waar Churchill se aanhaling weer inkom. Laat ons hierteen waak en besef dat ons ŉ aanslag beleef, al is hy nie so sigbaar soos die een van 1899-1902 nie, want as ons dié aanslag gaan miskyk, gaan ons ten gronde gaan en hierdie keer sal ons nie weer opstaan nie. #JongStemme is ŉ projek deur Maroela Media en Solidariteit Jeug wat die jeug se stem in die openbare domein wil beklemtoon. Besoek Solidariteit Jeug se webblad by www.jeug.co.za vir hulp en raad met jou loopbaan.