#Migrasie: PES President ondersteun Renzi se migrasieplan - EU Reporter
Die president van die Party van die Europese sosiaal Sergei Stanishev het sy steun vir die Italiaanse regering 'Migrasie kompakte, wat die eksterne optrede van Europa op migrasie buite sy eie grense sal strek deur die verbetering van die samewerking hoofsaaklik met Afrikaanse vennote uitgespreek.
Onder die kompakte, sal Afrika-lande hulp gegee word om te bestuur migrasie en vlugtelinge vloei. Sodanige bystand sal bestaan ​​uit help die vestiging van ontvangs stelsels en die bestuur van die migratie strome insluitend on-site vertoning van vlugtelinge en ekonomiese migrante, tesame met hervestiging maatreëls vir diegene wat beskerming nodig het en opbrengste vir onreëlmatige immigrante.
Dit is nodig om eksterne grense van die EU se beveilig te verminder bestuur migratie strome na Europa. Onder hierdie benadering die EU op 'n koördinerende rol sal neem en stap tot sy samewerking met derde lande.
Sergei Stanishev, PES-president, het gesê: 'Mense het 'n fundamentele reg om asiel te soek, maar volgens die huidige stelsel stel baie mense hul lewens in gevaar om dit te doen. Deur te stabiliseer en te belê in brose state in Afrika, wil premier Renzi voorkom dat mense die gevaarlike deurgang na Europa probeer deur vroeër op die reis te reageer. Dit sal bydra tot die stryd van Europa teen mensehandel en die netwerke wat verantwoordelik is vir die smokkel van migrante. "
"Terselfdertyd is dit belangrik om die politieke en finansiële verbintenis van die EU en sy lidlande te konsentreer om 'n ware ontwikkeling en geleenthede in derde lande te bevorder ten einde mense te laat om 'n werklike kans om van die verbetering van lewenstandaarde by die huis te vind, van met werk en die voorwaardes van 'n ordentlike lewe "skep.
Volgens Stanishev, Matteo Renzi se voorstel om te help bou aan samehangende asiel stelsels in Afrika is 'n goeie en welkome een, as respek vir internasionale standaarde is noodsaaklik. In die eerste plek, moet mense in nood aangebied beskerming op die plek. Meer geleenthede moet ook geskep word vir wetlike migrasie soos inskrywing kwotas vir werkers, inligting oor werksgeleenthede in Europa sowel as pre-vertrek maatreëls soos taal opleiding, en laat immigrante om behoorlik te integreer in hul gasheer lidlande in Europa.
Verwante onderwerpe:AfrikaeuGewildefull-beeldItaliëMatteo RenzimigrasieParty van die Europese sosiaalSergei Stanishev
#VWEmissions Skandaal: Arbeid Parlementslid openbaar owerhede geweet bestaan ​​van oneerlik toestelle so ver terug as 1998
Besinning oor die mislukkings van Libiese gesprekke in Genève en daarna
Libiërs moet self werk om die verlore eenheid van ons land te herstel. Eksterne oplossings sal net die land se reeds benarde toestand vererger. Dit is tyd om die reeks mislukkings wat die ineenstorting van samesprekings geteister het, te beëindig en die Libiese tuisland in 'n staat van legitimiteit terug te bring, skryf Shukri Al-Sinki.
Die eis om Libië tot grondwetlike legitimiteit terug te bring soos dit laas in 1969 in die land geniet is, is 'n ware reg van die land. Dit is moeilik om 'n gesteelde stelsel met gewaarborgde regte te herstel, en nie die stryd van 'n individu om sy troon terug te kry nie. Om terug te keer na grondwetlike legitimiteit beteken om terug te keer na die stand van sake wat Libiërs geniet het voor die staatsgreep van 1969. Die idee self is nie nuut nie. Die begeerte van Libiërs om terug te keer na die oorspronklike grondwet en daarmee die monargie te herstel, is die eerste keer op 'n konferensie in 1992 in Londen bekendgestel, bygewoon deur verteenwoordigers van die internasionale pers sowel as verskeie hoë profiel politieke persoonlikhede.
In ooreenstemming met die wens van die mense, het prins Muhammad, die kroonprins wat in Londen woon, homself nie bekend gemaak nie, en hy sal ook nie as aspirant op die troon verskyn totdat die botsende faksies van die Libiese samelewing tot 'n kompromie instem nie. Slegs die mense kan hom as 'n wettige heerser verklaar. Dit is die nalatenskap van die Senussi -familie, wat prins Muhammad belowe het om te eerbiedig. Die bron van die sterkte van die gesin is juis daarin dat dit op 'n gelyke afstand van alle partye in Libië staan, in 'n neutrale posisie. Dit is die soort leierskap waarin Libiërs hul toevlug kan soek indien konflik sou toeneem.
'Ek weet, my seun, dat ons Senussi -familie nie tot 'n enkele stam, groep of party behoort nie, maar aan alle Libiërs. Ons gesin was en sal 'n groot tent bly waarby alle mans en vroue in Libië skuiling kan soek. As God en u mense u kies, dan wil ek hê dat u as 'n koning vir al die mense moet dien. U sal met regverdigheid en billikheid moet regeer en almal tot hulp moet wees. U sal ook die swaard van die land moet wees as u dit nodig het, en ons vaderland en die lande van Islam verdedig. Respekteer alle plaaslike en internasionale verbonde. "
Die tyd het aangebreek dat Libië herstel na 'n lang tydperk van swaarkry. Die werklike oplossing vir al ons bestaande afdelings, oorloë en konflikte lê in 'n landwye projek wat sy legitimiteit ontleen aan die erfenis wat ons stigters agtergelaat het. Onafhanklik van eksterne druk en planne van die weinige, moet ons saamwerk om die legitimiteit self te herstel.
Ons moet dit regkry dat strydende partye nie uit eie wil aan mekaar se versoeke sal toegee nie en waarskynlik sal voortgaan om te veg. Dit bedreig die hele bestaan ​​van ons vaderland. Miskien kan 'n makliker aanvaarbare en onpartydige leier, wat vry is van stam- en streekverband, die oplossing bied. 'N Persoon met 'n goeie reputasie en morele waardes wat afstam van 'n gesin wat deur God self gekies is. 'N Familie van godsdienstige sowel as reformistiese nalatenskap wie se voorvader, koning Idris, een van die grootste prestasies in die geskiedenis van Libië behaal het: ons land se onafhanklikheid. Die Al-Senussi-erfenis is een van nasionalisme en stryd vir die mense.
Ons moet diegene wat met die toekoms van Libië inmeng, oorkom in die hoop om ons nasionale hulpbronne in die hande te kry, persoonlike voordeel te trek of om buitelandse agendas te bevoordeel en outoritêre regeringsmetodes op te lê. Ons moet die verdere verlenging van die oorgangstydperk verwerp, sodat ons nie die kans waag om geskille te nooi en ongegronde gevaar na Libië terug te bring nie. Ons het genoeg gehad om die land se hulpbronne sowel as die mense se tyd te mors. Ons het genoeg gehad om ekstra risiko's te aanvaar. Ons het genoeg gehad om op 'n onbekende pad te loop. Ons het 'n grondwetlike erfenis binne ons bereik, wat ons altyd kan aanroep. Laat ons 'n beroep hierop doen, laat ons ons wettige leier terugnooi en ons trou aan 'n verenigde Libië belowe.
Shukri El-Sunki is 'n wyd gepubliseerde skrywer en navorser in Libië. Hy is die skrywer van vier boeke, sy mees onlangse wese Gewete van 'n tuisland (Maktaba al-Koun, 2021), wat die verhale beskryf van Libiese helde wat die tirannie van die Gadhaffi-regime gekonfronteer en weerstaan ​​het.
Die toenadering tussen Israel en Arabiese lande sal ekonomiese groei in MENA dryf
Die afgelope jaar het verskeie Arabiese lande genormaliseer verhoudings met Israel, wat 'n beduidende geopolitieke verskuiwing in die Midde -Ooste en Noord -Afrika (MENA) gebied beteken. Alhoewel die besonderhede van elke normaliseringsooreenkoms verskil, sluit sommige daarvan handels- en belastingverdragte in en samewerking in belangrike sektore soos gesondheid en energie. Normaliseringspogings sal na vore kom talle voordele vir die MENA -streek, wat ekonomiese groei bevorder, skryf Anna Schneider.
In Augustus 2020 word die Verenigde Arabiese Emirate (VAE) die eerste Golf -Arabiese nasie wat die betrekkinge met Israel normaliseer en formele diplomatieke, kommersiële en veiligheidsbande met die Joodse staat gesluit het. Kort daarna volg die koninkryk van Bahrein, Soedan en Marokko. Sommige kenners het voorgestel dat ander Arabiese nasies, soos Saoedi -Arabië, dit ook kan oorweeg om betrekkinge met Israel te bevorder. Die reeks normaliseringspogings is histories, want tot dusver het slegs Egipte en Jordanië amptelike bande met Israel aangegaan. Die ooreenkomste is ook belangrik diplomatieke oorwinning vir die Verenigde State, wat 'n kritieke rol gespeel het in die bevordering van die transaksies.
Histories het die Arabiese nasies en Israel verre verhoudinge gehandhaaf, aangesien baie sterk ondersteuners van die Palestynse beweging was. Maar met die groeiende bedreiging van Iran, begin sommige GCC -nasies en ander Arabiese lande na Israel neig. Iran belê aansienlike hulpbronne in uit te brei sy geopolitieke teenwoordigheid deur middel van sy volmag, Hezbollah, Hamas, die Houthi's, en ander. Verskeie GCC -lande erken inderdaad die gevaar wat Iran vir die nasionale veiligheid, kritieke infrastruktuur en stabiliteit van die streek inhou, wat hulle daartoe lei om Israel te steun in 'n poging om Iranse aggressie teen te werk. Deur die verhoudinge met Israel te normaliseer, kan die GCC hulpbronne bymekaarmaak en militêr koördineer.
Die handelsooreenkomste wat in die normaliseringsooreenkomste voorkom, laat Arabiese lande toe aankoop gevorderde Amerikaanse militêre toerusting, soos die beroemde F-16 en F-35 vegvliegtuie. Tot dusver het Marokko 25 F-16 vegvliegtuie van die VSA gekoop ooreengekom om 50 F-35-stralers aan die VAE te verkoop. Alhoewel daar 'n paar kommer is dat hierdie toeloop van wapens in die reeds onstabiele MENA-streek huidige konflikte kan ontlok. Sommige kenners meen dat sulke gevorderde militêre tegnologie ook die pogings om die teenwoordigheid van Iran te bekamp, ​​kan vergroot.
Mohammad Fawaz, direkteur van Gulf Policy Research Group, verklaar dat "gevorderde militêre tegnologie noodsaaklik is om Iraanse aggressie te belemmer. In vandag se militêre arena is lug superioriteit miskien die belangrikste voorsprong wat 'n weermag kan hê. Met die militêre toerusting en wapens van Iran wat sterk gedemp is deur dekades lange sanksies, sal 'n formidabele lugmag slegs werk om die Iraanse regime verder te weerhou van eskalerende provokasies. "
Die normaliseringsooreenkomste kan ook die samewerking in die gesondheids- en energiesektor verbeter. Byvoorbeeld, tydens die vroeë stadiums van die COVID-19-pandemie, die VAE en Israel ontwikkel tegnologie om die koronavirus te monitor en te bekamp. Die twee nasies is ook verkenning samewerkingsgeleenthede op die gebied van farmaseutiese en mediese navorsing. In Junie het die VAE en Israel ook onderteken 'n dubbele belastingverdrag, burgers om in beide lande 'n inkomste te genereer sonder om dubbele belasting te betaal. Boonop het Bahrein, die VAE, Israel en die VSA ooreengekom om saam te werk oor energiekwessies. Die kwartet is veral daarop gemik om vooruitgang in petrol, aardgas, elektrisiteit, energie -doeltreffendheid, hernubare energie en R&D na te streef.
Hierdie noemenswaardige ooreenkomste kan help om ekonomiese groei en sosiale voordele in die streek te bevorder. MENA-lande sukkel inderdaad tans met 'n nuwe uitbraak van COVID-19, danksy die Delta-variant, wat die ekonomie en die gesondheidsbedryf ernstig beïnvloed. Om die kritieke instellings van die streek te verbeter, sal sulke normaliseringsooreenkomste die afhanklikheid van olie in die streek verseker. Trouens, die VAE het daaraan gewerk om sy eie afhanklikheid van olie te verminder, sy ekonomie te diversifiseer tot hernubare energie en hoëtegnologie, maar sulke vordering sal beslis na ander in die streek oorspoel.
Die normalisering van die betrekkinge tussen 'n handjievol Arabiese nasies en Israel sal groot voordele inhou vir die geopolitieke en ekonomiese struktuur van die Midde -Ooste en Noord -Afrika. Die vergemakliking van samewerking in die Midde -Ooste sal nie net ekonomiese groei bevorder nie, maar dit sal ook streeksstabiliteit bevorder.
Terwyl die Europese Unie en die Verenigde Nasies sukkel Om die oorgang van Libië na verkiesings op koers te hou, het die dramatiese gebeure wat langsaan in Tunisië afspeel, die angs van onrus en onstabiliteit by nog 'n ander Noord -Afrikaanse lid van die Europese buurt. In 'n reeks bewegings wat die enigste suksesverhaal van die Arabiese Lente verlaat in gevaar van terugval in outoritarisme, die van Tunisië populistiese president Kais Saied (Foto) het die res van die land se regering ontbind en homself toegestaan noodmagte ingevolge die bepalings van die land se grondwet van 2014, skryf Louis Auge.
Benewens die ontbinding van premier Hichem Mechichi en die opskorting van die hoogs onstuimige nasionale parlement, waarbinne Rachid Ghannouchi se Islamistiese Ennahda-party die grootste groep verteenwoordig, het Saied ook die kantore van al-Jazeera en verwyder verskeie topamptenare, almal as die Tunisiese minister van buitelandse sake, Othman Jerandi probeer gerusstel EU -eweknieë dat die demokratiese oorgang van sy land steeds op koers is.
Ontmoedigende Tunisiese instellings val plat op COVID en die ekonomie
Kais Saied se kraggryp het verstaanbaar verontwaardiging uitgelok onder sy Islamitiese politieke teenstanders, maar sy afdanking van premier Mechichi en sy ontbinding van die parlement was ook die sentrale eise landwye betogings die afgelope paar dae in Tunisië. Soos Tunisië deur Afrika swerf die dodelikste COVID -epidemie, 'n groeiende deursnit van die Tunisiese samelewing geloof verloor in die vermoë van die land se vasgeslote politieke instellings om wydverspreide werkloosheid, korrupsie en eindelose ekonomiese krisis die hoof te bied.
Tussen Tunisië en Libië staan ​​die EU van aangesig tot aangesig met die beste en die slegste gevolge van die Arabiese Lente, wat elkeen sy eie uitdagings bied vir die Europese buitelandse beleid in Noord-Afrika en die Sahel. Ondanks die vermeende sukses van die oorgang, het die aantal Tunisiërs wat die Middellandse See deurkruis het om Europese oewers te bereik verhoog vyfvoudig as hul verkose amptenare baklei op die vloer van die Vergadering in Tunis verlede jaar.
Die ervaring het Europese leiers begryplik versigtig gemaak om ander lande in die streek te dryf na te haastige politieke oorgange, soos getoon deur die Franse en Europese die hantering van van die situasie in Tsjad sedert die slagveld dood van president Idriss Déby drie maande gelede. Toe die onstuimige stabiliteit van verskeie lande aan die gang was, het besluitnemers in Brussel en die Europese hoofstede die afgelope tyd meer geduldig geblyk met oorgangse Afrika -eweknieë.
Prioritiseer stabiliteit in Tsjad
Die nuus van president Déby dood die afgelope April het die toekoms van die Franse en Europese beleid in die Sahel -gebied in Afrika onmiddellik, al was dit net kortliks, ingegooi in twyfel. Onder sy voormalige leier het Tsjad as Frankryk s'n verskyn mees aktiewe en betroubare bondgenoot in 'n gebied wat oorval word deur jihadistiese groepe wat voordeel trek uit swak bestuur in lande soos Mali om grondgebied vir hulself uit te sny. Tsjadiese troepe is saam met Franse magte ontplooi teen jihadiste in Mali self, en het die grootste deel van die operasies daarteen gedra Boko Haram in die omgewing rondom die Tsjaad -meer.
'N Ineenstorting van die regeringsowerheid in N'Djamena in die rigting van die ineenstorting wat in Mali gesien is, sou katastrofies gewees het vir die Europese buitelandse beleid en veiligheidsprioriteite in die Sahel -streek. In plaas daarvan is die land se onmiddellike stabiliteit verseker deur 'n waarnemende regering gelei deur die ontslape president se seun Mahamat. As teken van die belangrikheid van die land vir Europese belange, het beide die Franse president Emmanuel Macron en die hoë verteenwoordiger van die EU, Josep Borrell bygewoon wyle president se begrafnis op 23 Aprilrd.
Sedertdien het Macron verwelkom Mahamat na Parys in sy rol as hoof van Tsjaad se oorgangsmilitêre raad (TMC), beide om Tsjad se oorgangstydperk van 18 maande na verkiesings te bespreek en om die parameters van die twee lande se gesamentlike stryd teen jihadisme in die Sahel te definieer. Terwyl Frankryk se langdurige operasie Barkhane is ingestel om af te skakel tussen nou en die eerste deel van volgende jaar, sal sy doelwitte na die skouers van die Franse geleide Takuba-Europese taakspan verskuif en na die G5 Sahel - 'n streeksveiligheidsvennootskap waarvan Tsjad die doeltreffendste lid was.
Terwyl die TMC die voortgesette stabiliteit van die sentrale regering van Tsjaad op kort termyn verseker het, help streeksveiligheidsuitdagings waarom die EU nóg die Afrika -unie (AU) die tussentydse owerhede van die land te hard druk op spoedige verkiesings. Die oorgang na burgerlike heerskappy is reeds aan die gang, met premier Albert Pahimi Padacké wat die afgelope Mei 'n nuwe regering gevorm het. Die volgende stappe sluit in die aanstelling van 'n nasionale oorgangsraad (NTC), a nasionale dialoog om opposisie- en regeringsmagte bymekaar te bring, en 'n grondwetlike referendum.
Terwyl hulle die volgende fases van die oorgang navigeer, kan akteurs binne en buite Tsjaad langs Soedan kyk vir lesse oor hoe om verder te gaan. Ten spyte van die feit dat meer as twee jaar reeds geslaag sedert die omverwerping van jarelange president en beweerde oorlogsmisdadiger Omar al-Bashir, Soedan hou eers in 2024 verkiesings om premier Abdallah Hamdok se oorgangsregering te vervang.
Op 'n groot konferensie Soedan se Europese vennote en krediteure, wat in Mei in Parys gehou is en deur president Macron aangebied is, het duidelik gemaak dat hulle verstaan ​​dat die lang tydshorison noodsaaklik is vir Hamdok en ander post-revolusionêre leiers in Khartoem om op die dringende probleme na Soedan na Bashir. Benewens 'n ekonomiese krisis wat moeilik is om selfs basiese goedere te bekom, jongleren Soedan ook met tientalle miljarde dollars aan buitelandse skuld en 'n 'diep staat' van amptenare wat lojaal is aan die afgedankte president. Ter erkenning van die vordering van die oorgang tot dusver, het Hamdok uit die konferensie gekom met 'n belofte van IMF -lede om maak die agterstallige skuld skoon Soedan is die eienaar van hulle, terwyl Macron ook daarop aangedring het dat Frankryk steun vir die skoonmaak van die $ 5 miljard wat Khartoem ook aan Parys skuld.
As N'Djamena en Khartoum hul gevaarlike oorgange na demokratiese regering kan navigeer in die lig van "verbysterende"Uitdagings, kan Tsjaad en Soedan gesamentlik die hoop op Arabiese demokrasie in beide Europese en Midde -Oosterse hoofstede laat herleef - selfs al lyk dit asof die laaste vlam van die oorspronklike Arabiese Lente in Tunisië flikker.