Opmerkings deur president Obam na 'n ontmoeting met Amerikaanse sakeleiers op 28 Januarie 2009 - Inligting - 2022
OPMERKINGS DEUR DIE PRESIDENT OOR DIE EKONOMIE
NA DIE VERGADERING MET BESIGHEIDSLEIERS
DIE PRESIDENT: Dankie. Ek wil Sam en David bedank vir hul uitstekende woorde. Ek wil almal bedank dat julle vandag hier was.
'N Paar oomblikke gelede het ek 'n paar van die voorste sakelui in die land ontmoet. En dit was 'n nugtere byeenkoms, want hierdie ondernemings en die werkers wat hulle in diens het, gaan deur meer tye as wat ons in 'n lang, lang tyd gesien het. Net die dag het sewe van ons grootste korporasies aangekondig dat hulle groot werkskepping gaan doen. Sommige van die sakeleiers in hierdie kamer moes dieselfde doen. En tog, terwyl ons die erns van hierdie uitdaging bespreek het, verlaat ons ons vergadering vol vertroue dat ons ons ekonomie kan omkeer.
Maar elkeen van ons, soos Dave aangedui het, sal ons deel moet doen. 'N Deel van wat ons ekonomie tot hierdie gevaarlike oomblik gelei het, was 'n gevoel van onverantwoordelikheid wat in Wall Street en in Washington geheers het. En daarom het ek 'n nuwe era van verantwoordelikheid gevra in my inhuldigingstoespraak verlede week, 'n era waarin ons almal inskakel sodat ons uit hierdie krisis kan kom - bestuurders en werkers op die fabriek, opvoeders en ingenieurs, gesondheid versorgers en verkose amptenare.
Soos ons in ons vergadering 'n paar minute gelede bespreek het, sal die Amerikaanse onderneming sy eie verantwoordelikhede teenoor sy werknemers en die Amerikaanse publiek moet aanvaar. Maar hierdie bestuurders verstaan ​​ook dat sonder die goeie leierskap in Washington, selfs die bes bestuurde ondernemings nie so goed kan doen as wat hulle sou nie. Hulle verstaan ​​dat wat 'n idee laat klink, nie of dit 'n Demokraat of Republikein is nie, maar dat dit 'n goeie ekonomiese sin vir hul werkers en maatskappye het. En hulle verstaan ​​dat as ons by die heropbou van ons ekonomie kom, ons nie 'n oomblik oor het nie.
Die ondernemings wat werk afstaan ​​om kop bo water te hou - hulle kan nie traagheid of vertraging bekostig nie. Die werkers wat terugkeer huis toe om vir hul mans en vrouens en kinders te vertel dat hulle nie meer werk het nie, en almal wat leef, vrees dat hul werk die volgende op die snyblokke is - hulle het nou hulp nodig. Hulle is dapper en vinnig op soek na aksie in Washington. En daarom hoop ek om in die volgende paar weke 'n Amerikaanse herstel- en herbeleggingsplan te onderteken.
En die meeste geld wat ons as deel van hierdie plan belê, gaan onmiddellik by die deur uit en gaan direk na werkskepping, wat 3 tot 4 miljoen nuwe werkgeleenthede genereer of bespaar. En die oorgrote meerderheid van hierdie werkgeleenthede sal in die private sektor geskep word, want soos hierdie uitvoerende hoofde weet, is sake, nie die regering nie, die motor van groei in hierdie land.
Maar hoewel hierdie plan Amerikaners weer aan die werk sit, sal dit ook kritieke beleggings in alternatiewe energie, veiliger paaie, beter gesondheidsorg en moderne skole maak, wat die grondslag sal lê vir langtermyn groei en voorspoed. En dit sal belê in breëband en opkomende tegnologieë, soos dié wat mense soos Sam en soveel van die uitvoerende hoofde hier vandag voorgestel en aan die wêreld voorgestel het, want dit is hoe Amerika sy mededingingsvoorsprong in die 21ste eeu sal behou en herwin.
Ek weet dat daar sommige is wat skepties is oor die grootte en omvang van hierdie herstelplan. En ek verstaan ​​die skeptisisme, gegewe sommige van die dinge wat in die verlede in hierdie stad gebeur het. Daarom sal hierdie herstelplan ongekende maatreëls insluit wat die Amerikaanse volk in staat sal stel om my administrasie aanspreeklik te hou. In plaas daarvan om net geld oor ons probleme te gooi, probeer ons iets nuuts in Washington - ons sal belê in wat werk. In plaas daarvan dat politici geld agter 'n sluier van geheimhouding uitdeel, word besluite oor waar ons belê op die internet bekend gemaak en deur onafhanklike kundiges ingelig, waar moontlik.
Ons sal 'n ingrypende poging aanwend om afval, ondoeltreffendheid en onnodige uitgawes in ons regering uit die weg te ruim, en elke Amerikaner sal kan sien hoe en waar ons belastingbetalersgeld bestee deur na 'n nuwe webwerf genaamd recovery.gov te gaan - omdat ek vasbeslote is glo wat regter Louis Brandeis eens gesê het, dat sonlig die beste ontsmettingsmiddel is, en ek weet dat die herstel van deursigtigheid nie net die sekerste manier is om resultate te behaal nie, maar ook om die vertroue in die regering terug te verdien, waarsonder ons nie die veranderinge van die Amerikaanse volk kan bring nie het ons hierheen gestuur om te maak.
Uiteindelik lê die antwoord op ons ekonomiese probleme minder in my hande, of in die hande van ons wetgewers, as by die Amerikaanse werkers en die ondernemings wat hulle in diens neem. Dit is diegene wie se pogings en idees ons ekonomiese lot sal bepaal, net soos altyd. Uiteindelik is dit ondernemings - groot en klein - wat werkgeleenthede genereer, salarisse verskaf en dien as die grondslag waarop die Amerikaanse mense se lewens en drome afhang. Al wat ons hier kan doen, ons in Washington, is om 'n gunstige klimaat te skep waarin werkers kan floreer, besighede kan floreer en ons ekonomie kan groei. En dit is presies wat die herstelplan wat ek voorgestel het, bedoel is om te doen. En dit is presies wat ek van plan is om binnekort te bereik.
Baie dankie dat u hier was.
Opmerkings deur president Trump in ontmoeting met Afro -Amerikaanse leiers
DIE PRESIDENT: Wel, ek wil u baie bedank. Ons is hier met 'n paar van die swart leiers van ons land en#8212 mense wat baie gerespekteer word en mense wat 'n fantastiese werk verrig het en wat van die begin af saam met my aan die hele situasie gewerk het . En ons het baie gedoen. Ons het geleentheidsones gedoen. Ons het strafregtelike hervorming gedoen. Ons het dinge gedoen wat mense nie eers gedink het moontlik was nie. Hervorming van strafreg en ons het baie wonderlike mense uit die tronk laat gaan. (Applous.)
En jy weet, Alice Johnson is regtig net so 'n goeie voorbeeld. 'N Pragtige vrou. En sy sê nie dat sy dit nie gedoen het nie, sy het 'n fout gemaak. Maar sy was daar vir 22 jaar toe ons haar uitlaat, en sy het omtrent nog 20 oor. En dit is nie gepas nie.
MS. KONING: Haar kinders het grootgeword, haar oupas.
DIE PRESIDENT: Ja, ek weet. So ongelooflik. En jy kon nie vervaardig nie#8212 daar is niemand in Hollywood wat die laaste toneel van haar sou kon produseer nie. Dit was die regte ding van haar toe sy haar kinders sien. So dit is regtig 'n fantastiese ding.
Dus, wat ek dink ek doen, is dat ek graag vir die media wil wees; ek wil graag in die kamer rondgaan, en ons kan net 'n vinnige inleiding van mekaar doen.
En ek sal by my begin. My naam is Donald John Trump. (Gelag.) En ek is president van die Verenigde State. (Applous.)
DEELNEMERS: Nog vier jaar! Nog vier jaar! Nog vier jaar!
DIE PRESIDENT: Ons het baie goeie dinge in die vooruitsig en baie interessante tye. En jy het die meningspeilings gesien. Die peilings was ongelooflik. Ons het 'n paar meningspeilings met — gehad en ek kon 'swart' sê, 'Afro -Amerikaner', of ek kon albei sê. Maar ek sal jou sê: Die peilings is op 'n vlak wat mense nog nooit gehad het nie, en ek dink nie hulle het dit gesien nie, wat Republikein betref.
En ek sal nie tevrede wees voordat ek 100 persent kry nie, want niemand het meer vir swart mense gedoen as ek nie. Niemand het meer gedoen nie. (Applous.)
En so, ek waardeer dit. Ons was saam hierin en wat ons bereik het vir swart mense en#8212 vir die land, maar vir swart mense — was ongekend, glo ek.
MNR. WILLIAMS: Wel, ek is die komediant Terrence K. Williams, en ek sit langs die grootste president sedert Abraham Lincoln! (Applous.) Ja.
MS. STANTON-KING: Angela Stanton-King, stigter van American King Foundation, wat onlangs deur die grootste president ooit begenadig is. (Applous.)
PASTOR SCOTT: Pastoor Darrell Scott, Cleveland, Ohio. New Spirit Revival Center. Swart stemme vir Trump. Urban Revitalization Coalition. Ek is 'n Johnny-kom-onlangs, maar ek glo in wat hierdie man doen. (Applous.) Ek is nou aan boord van die Trump -trein.
MNR. BERTO: Ek is Andre Berto, tweemalige wêreldkampioen. Ek is hier saam met my man, Jack Brewer, om Trump te ondersteun en ons is hier om wonderlike dinge te laat gebeur. (Applous.)
DIE PRESIDENT: Dit is wonderlik. Hy is 'n groot vegter. Ek het jou nie daar onder gesien nie. (Gelag.)
MNR. KLEIN: Meneer die president, dit is 'n eer. U is werklik die beste president sedert Abraham Lincoln.
DIE PRESIDENT: Dankie. (Applous.)
MNR. KLEIN: My naam is Marc Little. Ek is die voorsitter van die Raad van die Sentrum vir Stedelike Vernuwing en Onderwys wat deur Star Parker bestuur word, en dit is 'n eer om saam met elkeen van julle te wees. (Applous.)
MNR. TURNER: Ja, meneer. Dankie, meneer die president. My naam is Scott Turner, en ek dien as uitvoerende direkteur van die White House Opportunity and Revitalization Council.
DIE PRESIDENT: Dankie. (Onhoorbaar.) (Applous.)
MNR. SMITH: Goed, goeie middag, almal. My naam is Rob Smith. Ek is Amerika se gunsteling swart gay Republikein. (Gelag.) Ek het 'n paar jaar gelede die tweede keer uitgekom ter ondersteuning van hierdie administrasie en al die wonderlike dinge wat gebeur. Dus, meneer die president, ek wil u bedank dat u my aan tafel gehad het.
DIE PRESIDENT: Baie dankie. (Applous.)
MS. ROLLINS: Ek is Brooke Rollins. Ek het die ongelooflike eer en seën om hierdie president nou twee jaar te dien en te fokus op vergete gemeenskappe en gemeenskappe wat nog nooit 'n kans op die Amerikaanse droom gehad het totdat hierdie man tot president van die Verenigde State verkies is nie.
Dit bly dus my grootste eer. Dankie. En dit is wonderlike vriende hier. (Applous.) Wat 'n wonderlike dag.
MS. BORELLI: Deneen Borelli. Ek is saam met Black Voices for Trump en Women for Trump. En ek wil net sê: ek het baie pyle vir jou geneem, maar ek is trots daarop om dit te doen, want ek waardeer alles wat jy vir die land gedoen het. (Applous.)
MNR. KUSHNER: My naam is Jared Kushner. Ek ken julle almal hier en#8212 (gelag) — en ek wil net vir julle almal bedank dat julle gekom het. Ek sê altyd vir my die president hoe trots ek is op die werk wat hy doen, maar ek wil vir julle almal sê dat ek baie trots op julle is. Julle was goeie vennote van hierdie Withuis. U het idees gekry, met voorstelle. En elke keer as ek hierdie idees aan die president bring, sê hy altyd: 'As dit die dinge is wat gedoen moet word, laat ons dit doen. Laat ons geen hulpbron spaar nie. Laat ons dit regkry. "
En wat ons saam gedoen het, is dat ons paaie gevind het om baie gemeenskappe werklik te laat herleef, maar ook baie mense te laat herleef en baie geleenthede te skep vir mense wat dit nie voorheen gevoel het nie. Daarom wil ek u almal bedank vir u leiding in u gemeenskappe en dat u ons gehelp het om te bereik wat ons onder hierdie president se leiding het. (Applous.)
DIE PRESIDENT: Dankie, Jared. Reg agter jou, sien ek, deur al hierdie kameras het ons een van ons groot sterre. Sal u asseblief opstaan? (Applous.)
MS. PIERSON: Katrina Pierson, senior adviseur van die herverkiesingsveldtog van die president, hier ter ondersteuning van al die wonderlike werk wat president Trump doen. Een van die redes — en ek weet nie eens of ek dit ooit met die president gedeel het dat ek Donald J. Trump, die kandidaat, van die begin af ondersteun het nie, omdat ek geweet het dat hy sou veg vir vergete gemeenskappe, en ek het geweet dat as ons Donald Trump as president verkies, ons 'n generasie swart kinders uit armoede kan bevry. (Applous.)
MS. WASHINGTON: Ek is Stacy Washington, en ek is die gasheer van "Stacy on the Right." En ek ondersteun u vanaf die oomblik dat u die genomineerde was.
DIE PRESIDENT: Dit is reg.
MS. WASHINGTON: En daarna is ek verstom oor die absolute manier waarop u al u neigesêers verban het wat die lewenslange kwessie betref, die kwessies oor godsdiensvryheid, die dinge wat die naaste aan u die naaste is. my hart. Ek dra my baba voete en dan ook my verdedigingspen, want jy is die eerste president sedert ek 'n volwassene is en ek is 'n veteraan wat ooit gesê het dat ons ons troepe uit Afghanistan moet huis toe bring.
DIE PRESIDENT: Dankie. En ons doen dit. Ons doen dit.
MS. WASHINGTON: En ek glo in wat u doen, en ek dank u daarvoor. Ons bid vir u en ons is net gereed om nog vier jaar te hê. Dus, dankie dat ek u in die Volkshuis kon laat sit en vandag by u kan sit. (Applous.)
MS. KING: Ek is evangelis Alveda King, uitvoerende direkteur van Civil Rights for the Unborn en stigter van Alveda King Ministries. Mense vra my heeltyd: "Wat doen u vir die president?" Ek bid vir die president. (Gelag.)
Die ander ding is: 'Wat het hy die afgelope tyd vir u gedoen?' En ons het nie tyd nie, maar: beloftes gemaak, beloftes het steeds babas in die baarmoeder gespaar, wat staalmeulens terugbring om werk terug te bring na Amerika, wat help met die ekonomie wat ons gesinne herenig. En die lys gaan aan en aan. Beloftes gemaak, beloftes gestand gedoen.
En ek is oud genoeg om te sê — Ek is 69 jaar oud. Maar nadat ek hierdie — sien sê het: "Ek sal dit doen," meestal met 'n glimlag en dit regkry. Dus, ek is baie dankbaar. En om die meisie uit die tronk te kry. Jesus. Nie 'n gevangenisverskoning nie — Angela King. Verskoon Angela. (Applous.)
DIE PRESIDENT: (Onhoorbaar) u verwysing en u verwysing was so belangrik vir Angela, en u het my vertel watter wonderlike mens sy is. En sy was lank daar en gaan nog lank daar wees. Wil jy dit noem?
MS. KONING: Sy is vergewe. En die eerste ding wat sy gedoen het — omdat sy gehuil het, onthou ek nie dat Jared onthou nie. Ek het eendag gebel. Ek het gesê: 'Hulle ketting vroue aan die bed vas as hulle babas in die tronk het.' "O!" So dit het opgehou. En toe bel Angela eendag en huil: "(Onhoorbaar), die immigrante, die immigrante, maar hulle skei ons van ons kinders hier in Amerika." Ek sê: "Jared! Jared! " (Gelag.)
MS. KING: Die dag toe u bel en sê dat sy uitklim, het ek gesê: 'Meneer, nadat ek van die vloer af opgestaan ​​het, sal ek met u praat.' So ek is net dankbaar. Ek sal stil wees. Maar dankie. Dankie.
DIE PRESIDENT: Dit is wonderlik. Nee, ek is baie bly dat u ons daarvan vertel het. Baie dankie. Dankie.
MNR. BREWER: Ek is Jack Brewer, voormalige NFL -speler. Tans is ek professor aan die Fordham Gabelli School of Business. Ek het my hele lewe lank vir minderwaardige swart gemeenskappe gewerk en my broers en susters van die NFL, nou in Fordham, in die middestede geleer om gemeenskapswerk te doen.
En ek moet sê, meneer die president, ek het die NFL Players vir Obama bestuur, en ek was my hele lewe lank 'n demokraat — (onhoorbaar). En jy het my verander. Jy het my verander. Jy het my aangeraak. En jy het my werk na 'n ander vlak laat gaan. Jy inspireer my.
En elke keer as ek in die gevangenisse gaan en ek vra my ouens, weet u: 'Hoeveel van julle het julle vonnis verminder?' — en hulle steek hul hand op, ek weet ek doen God se werk. Daarom bedank ek u daarvoor. (Applous.)
MNR. HARRIS: Meneer die president, u het my by 'hallo' gehad. (Gelag.) Toe jy begin debatteer en jy praat van — praat jy van ongebore babas, en ek sien hoe jy die babas baasraak, terwyl hulle aan die ander kant, net soos vandag, die Demokrate nie ' Ek wil nie ongebore babas 'n kans gee nie; ek het 'n video gemaak wat virale geraak het. Ek het uiteindelik 'n boek geskryf oor wat ek geglo het ek sien wat in ons land afspeel, genaamd 'Waarom ek nie kon stilbly nie'. En ek bly net beïndruk en vereer oor hoeveel u u woord gestand gedoen het, hoeveel u vir alle Amerikaners gedoen het, en hoe dit ook die swart gemeenskap opgewek het, hoe u die lewe van ongebore babas beywer.
En dit is 'n voorreg en 'n eer. David J. Harris, Jr., terloops, ek dink ek het vergeet om dit te sê. Maar dit is 'n voorreg om op lughawens te wees en my hoed — (applous) — te dra en almal te wys. En ek reis deur die hele land. Ek praat. Ek reis oor die hele land. Ek hou daarvan om mense te wys dat swart Trump -ondersteuners wel bestaan.
En selfs meer as dit, dit gee my 'n geleentheid en ek het gisteraand in Nashville die geleentheid gehad om met swart mense en Hispanics te praat, maar veral swartes wat na my hoed kyk en sê: "Waarom ondersteun u hierdie president? " En as ek al die dinge wat u gedoen het, afskrik en waarom ek u ondersteun, sê hulle: "Wow, ek het dit nie geweet nie", want hulle luister na hoofstroom media.
Daarom is ek ook 'n nuusbron by DavidHarrisJr.com om die mense die regte nuus te gee en nie die verdraaide, liberale, linksgedrewe nuus wat vandag die hoofstroommedia is nie.
Dit is 'n eer om u 100 persent te ondersteun. Dankie.
DIE PRESIDENT: Dankie, David. Dit is regtig lekker. Ek het jou eintlik deur die lughawe sien loop. (Gelag.) Weet jy, dit was oral waar jy weet, dit is 'n baie bekende snit. Dit was baie goed. Maar ek waardeer dit, David. Baie dankie.
Hier is 'n man wat puik werk doen.
MNR. SMITH: Meneer die president, dit was 'n eer om saam met u te dien vanaf die begin van die administrasie. U het Afro -Amerikaners 'n prioriteit gemaak. U het my die geleentheid gegee om te werk en dinge te doen wat ek nie eers geweet het ek kan doen nie. Maar ons het resultate en ons skep nou geleenthede: historiese beleggings in HBCU's, historiese hervorming van strafreg, historiese getalle vir swart werkloosheidskoers, sowel as historiese belegging in sommige van ons ergste gemeenskappe.
Ons het al die gereedskap om 'n renaissance in hierdie land te skep, en dit is onder u leiding. En al wat ek te sê het, is: Die beste lê nog voor. (Applous.)
DIE PRESIDENT: U het geweet dat u dit kan doen. (Gelag.) Ek het nie geweet nie, en jy het geweet jy kan dit doen. Jy het geen twyfel gehad nie. Goeie werk.
MNR. LANIER: Kareem "the American Dream" Lanier. (Gelag.) Urban Revitalization Coalition. Ek werk saam met dr. Darrell Scott.
Meneer die president, van dag een af ​​— vanaf dag een, het u u woord by ons gemeenskap gehou. U het u werk gedoen met u beleid, met die hervorming van die strafreg, met geleentheidsones, met HBCU's. Nou is dit ons taak om die woord bekend te maak oor wat u vir ons gemeenskap gedoen het.
Ons het 'n eenvoudige taak.U het die harde werk vir ons gedoen, en nou moet ons net uitkom en die boodskap uitstuur, want die gewone media sal nie vir die mense die wonderlike dinge vertel wat u vir ons gemeenskap gedoen het nie. En ons bedank u. (Applous.)
MNR. GRADENIGO: My naam is Derrick Gradenigo, afkomstig uit Houston, Texas, en uitvoerende hoof van olie en gas, wat verdubbel het as 'n beïnvloeder omdat ek so gemotiveer is deur hierdie president. Dankie dat u my hier gehad het.
MNR. GRADENIGO: Ja. Dit lyk asof ons 'n kompetisie hou: een persoon het gesê "2016", Kareem sê "dag een". As kind het ek geweet. (Gelag.) Laat ek jou vertel hoekom.
Ek het grootgeword in 'n ander Kalifornië, in die 80's: 'n Reagan-agtige Kalifornië. Het grootgeword in Sacramento. Iets welgesteld beteken in 'n oorwegend wit woonbuurt. En ek onthou tye toe daar welvarende mense, wit mense was, wat sou sê: 'Donald Trump, jy weet, hy moet nie saam met Mike Tyson kuier nie. Moet nie saam met Don King kuier nie. Moet nie saam met Michael Jackson op 'n vliegtuig wees nie. "
Die leuens wat ek vandag gehoor het, dit pla my regtig, want die Donald wat ek geken het, het my verlig dat 'n man van sy vermoë nie kleur kan sien nie, en 'n man kan sien en 'n man 'n kans kan gee — 'n man 'n ware gee kans om homself te wys, nie om hom te oordeel nie. Dit is wat my in staat stel om aan hierdie tafel te sit. Ek is nie 'n perfekte man nie, maar aan die einde van die dag is ek steeds hier omdat ek saak maak.
En ek wil u bedank dat u my gemotiveer het van kleins af. En nou sit ek hier, al die jare later, om die tafel, saam met die man wat my gemotiveer het. Dankie. (Applous.)
PASTOR WIT: Meneer die president, pastoor Paula White. Dit was my eer. En, Derrick, ek sal dit nie langer terugneem nie, maar om 19 jaar in u lewe saam met u te staan ​​en te kyk of dit by Trump Tower was en mense uit alle lewensterreine uit te nooi, uit die van die laagste tot die hoogste in die samelewing, van elke verskillende tipe mense, en nou om u in hierdie administrasie te dien, stem ek saam: U is die grootste president en sal in die geskiedenis opgaan terwyl u 'n geskiedenis vir alle Amerikaners skep. (Applous.)
MNR. LEVELL: Dit is moeilik om nie verstik te raak nie. My naam is Bruce LeVell, en ek was sedert dag een by die president. Pastoor Darrell, ek is lief vir jou en dankie dat jy my voorgestel het aan Pastoor — aan president Trump.
Weet u, toe hy gesê het dat hy 'die babas wil verdedig', is ek 'n reddingsbaba uit 'n weeshuis. En toe hierdie president uitkom en sê: 'Wat van aanneming?' — Ek wonder waar ek sou wees, en ek wonder hoe dit sou wees as hierdie man nie in die amp was nie, net die babas in die baarmoeder verdedig of iemand soos ek wat in die huis agtergelaat is. En dit is vir my baie dierbaar.
U weet, ek is een van die grootste juwelierswinkeleienaars in swart besit. My vrou wat dit bestuur, sy is die baas in Atlanta. En ouens, laat ek jou vertel, dit is vir die pers en ek gaan net na die rekord, hierdie president is op die punt om te herleef en die swart generasie se rykdom op te wek soos jy nog nooit tevore gesien het nie. (Applous.)
Goed? Ons praat nie net van die bou van#8212 wat u ken nie, om werk in die gemeenskap te skep nie; ons praat nie net oor hervorming van gevangenisse nie, ja, Opportunity Zones —, maar hoeveel presidente sê: 'U weet, u bou die kruideniersware stoor. Jy bou jou besigheid. U skep u generasie rykdom. U herstel u 401 (k). "
Die ontkoppeling en al die kandidate wat die Demokrate Party lei, veral Biden, is diegene wat die wetsontwerp op hervorming van die gevangenis begin het. Hy het dit in '94 geborg omdat hy hardop gehuil het.
Geen vlag op die verhoog nie. Waar is die vlag vir die — waar — waar is dit? Dankie, God, ons het 100 vlae as hy op die verhoog is. Dankie, Jesus.
Jy weet? Dus, ouens, jy weet, hierdie ja, hy sal en is die grootste president vir die Afro -Amerikaanse gemeenskap, die swart gemeenskap, bruin, mokka —, gee my nog een, Alveda. (Gelag.) Goed? Kan ek een getuie by die tafel kry?
En die ander ding: hoe is jy 45 jaar in die pers met al hierdie vriende wat oral reis en ek was bevoorreg om in die begin saam met jou te reis. Het die byeenkomste oopgemaak. Dankie Here vir Pastoor Darrell. Al die dinge wat ons deurgemaak het. Nou hardloop hy nou as president, ewe skielik is hy 'n rassis. Hoe is dit? Julle weet dit is 'n leuen. Julle moet dit stop. Ek is so moeg —
MS. KING: Dit is 'n leuen. En, Bruce, hy is nie kleurblind nie. Hy kan sien.
MNR. LEVELL: Ek — Alveda, ek weet dit.
MS. KING: Maar hey, kleur is goed, nie sleg nie.
MNR. LEVELL: U weet hoekom?
MS. KONING: Hy kon Jesus sien (onhoorbaar). (Gelag.)
MNR. LEVELL: Omdat hy God liefhet en Christus — liefhet
MNR. LEVELL: — en dit is deur Hom. En julle weet waarvan ek praat. Moenie bang wees om dit te sê nie. Komaan. (Applous.) Kom een. Jy weet?
Ek is moeg. Ek is moeg. Dit pla my. Dit ontstel my as jy hierdie man 'n rassis noem. My vel kruip nou. En ek is moeg daarvoor. (Applous.)
My been was seer. Ek het 'n nuwe knie gekry. Ek voel nie goed nie. (Gelag.) Kyk! Kyk! Kyk! Ek het seer. Jy val hom aan, jy val ons almal aan. (Applous.) En ek is moeg.
MNR. LEVELL: Ek is jammer, meneer die president.
DIE PRESIDENT: Dankie. Waardeer dit.
MNR. LEVELL: Jared en familie, ons bid vir u en ons bid vir die gesin. Dankie dat u opgeoffer het.
Ouens, hy verloor geld. Hy is die enigste president wat na die — kom en geld verloor. Almal wat diens doen, verdien geld. Hy verloor geld. En almal weet dit, meneer. Myself verloor almal geld. Dit maak nie saak op watter vlak jy is nie. Moenie dit vergeet nie.
Daar is geen loon om te speel nie. Daar is geen spesiale belangstelling nie. Hy skuld niemand iets nie. 'Ek sal kandidaat wees vir president, en ek sal geen spesiale rente neem nie en niemand anders as God sien nie.' (Applous.) Ek is jammer. Ek is jammer. (Lag.) Ek is jammer. Ek is jammer.
DIE PRESIDENT: Ek sal dit sê: ek verloor 'n fortuin as president — (applous) — omdat ons baie belangrike werk verrig.
Maar dit is — en, jy weet, iets waaroor ek nie praat nie, maar ek gee my salaris en dit is $ 450,000. Ek gee dit. En verrassend genoeg, miskien is dit nou terug in die tyd van George Washington, maar hulle dink nie dat enige ander president ooit die salaris gegee het nie. Dit is $ 450,000.
DIE PRESIDENT: Dus, nee, dit is geld. En ek gee dit. Ek het nooit 'n storie gehad nie — Ek dink nie ek het 'n storie gehad wat ek dit gee nie. Maar ek waarborg dat as ek ooit laat was, want dit kom kwartaalliks in as ek ooit laat was, sou dit 'n voorbladverhaal wees (onhoorbaar).
En om die beste van ons kennis te wees, het ons geen ander president gevind wat gegee het nie. Maar ek waardeer wat jy so pas gesê het. Ek waardeer dit baie. (Applous.)
MNR. DENNARD: My naam is Paris Dennard. Meneer die president, dankie dat u my aangestel het as 'n kommissaris van die White House Fellows Commission. Ek dien op Black Voices vir Trump en die adviesraad. Ek het gewerk vir die Thurgood Marshall College Fund, wat verteenwoordig word deur die histories swart kolleges en universiteite wat in die algemeen ondersteun word.
En, meneer, u eerste viering van die Swart Geskiedenis -maand, en daar was 'n klein groepie van ons wat na die Withuis gekom het. Ons ontmoet mekaar in die Roosevelt -kamer. Dr Scott was daar. Ja'Ron was daar. En op daardie vergadering het ek vir u gesê dat u die potensiaal het om as een van die grootste presidente vir die swart gemeenskap te dien.
Ek het nie geweet of jy dit sou kon doen nie, om eerlik te wees, want daar is 'n groot uitdaging, van die veldtog na die regering en om die president te wees.
Maar mense kan praat oor al die dinge wat u op die veldtog beloof het, maar dit maak nie saak nie. Die belangrikste dinge is die dinge wat u in u posisie as president eintlik gedoen het. Vir die swart gemeenskap, meneer, verander u lewens. U verander lewens vir generasies.
Daar was duisende mense, miljoene mense daar buite wat nooit 'n kans sal kry om jou te ontmoet nie, maar hulle ontmoet ons, hulle sien ons, en hulle vertel ons altyd hoe dankbaar hulle is. En hulle gedagtes gaan oop.
Die dinge wat Candace met Blexit doen, en alles wat die veldtog doen met die opening van hierdie sentrums wat in tientalle stede regoor die land gaan wees, is dat dit die voorbeeld is en u lewens verander vir die beter. En ek is so trots en ek is geëerd om u te verdedig, om u te ondersteun, want dit is maklik. Dit is maklik, want die beleid maak 'n verskil.
Dus, namens die miljoene swart mense wat nooit hierdie wonderlike geleentheid sal kry soos ons vandag gekry het nie, wil ek 'dankie' sê van my familie, van my vriende. Dankie vir wat u doen omdat u lewens verander.
En in die maand Black History is ons hier om swart geskiedenis te vier, maar ons is ook hier om die feit te vier dat ons 'n president het wat swart geskiedenis maak. En ons bedank u. (Applous.)
MS. OWENS: My naam is Candace Owens. Volgens die New York Post is ek 'die ergste nagmerrie van die Demokrate'. Ek is baie trots daarop om dit te wees. Ek bestuur natuurlik die Blexit -organisasie. Ek het die Blexit -beweging begin omdat ek eintlik net 'n roete wou ontwikkel vir al die swart Amerikaners om my weg te volg van die liberale idees wat ek in my jeug voorgehou het.
Eerlik, ek weet dat mense die gewone media tref, maar ek moet u vertel: ek bedank u almal dat u my wakker gemaak het, dat u alles rassisties genoem het dat dit nie sin maak nie en ek moes begin grawe . (Gelag.) Omdat alles wat die man gesê het, moontlik nie rassisties sou gewees het as hy dekades lank geliefd en gevier was nie.
Dit is danksy die leuens, dit is te danke aan die linkerhand wat voortdurend hul hand oorspeel dat soveel swart Amerikaners vandag wakker word.
Daar is 'n moegheid. Ons is regtig net moeg om te hoor dat alles rassisties is en dat alles rondom ons wit nasionalisme en wit oppergesag is. U het my miskien in die kongres gesien getuig teen die absurde verhoor van Demokrate wat voorgee dat hulle omgee wat swart Amerika seergemaak het op dieselfde tyd dat hulle miljoene van ons babas vermoor, en terselfdertyd dat hulle vaders stelselmatig uit die huis verwyder, via hul welsynsbeleid wat hulle opgestel het, terselfdertyd dat hulle ons mans dekades lank opgesluit het.
So, wat ek vir u almal sê, is: Dankie, hou aan, en ons ontmoet u by die wenstreep wanneer ons die swart stemming gebreek het. Dankie, meneer die president. (Applous.)
MS. HARDAWAY: Ek is mal daaroor. Hey, ek is 'n diamant met 'diamant en sy'. En, meneer die president, daar is diegene wat geskiedenis skryf. Daar is diegene wat geskiedenis lees. En ek wil hê dat u moet weet dat u geskiedenis maak. (Applous.)
MS. HARDAWAY: Nou, ek het u nodig om te verstaan ​​dat ons nie nuut hierop is nie, maar dat ons dit waarneem. Vanaf dag een —
MS. HARDAWAY: ons was aan u kant en ons het dit nooit verlaat nie.
Weet jy, ek hoor die linkerkant steeds praat van 'n kampioen hiervoor en 'n kampioen daarvoor, maar wanneer gaan 'n kampioen wen? Omdat hulle nie wen nie.
Maar ons het reeds 'n kampioen gevind. 'N Ware kampioen.
MS. RICHARDSON: Dit is reg.
MS. HARDAWAY: Hier in ons president, president Donald J. Trump. Baie dankie. In die eerste plek baie dankie dat u 'Diamond and Silk' beroemd gemaak het. (Gelag en toejuiging.) (Onhoorbaar.) Maak ons ​​beroemd! Ek kan nie eers meer na die kruidenierswinkel gaan nie.
MS. HARDAWAY: En laat ek julle al twee dinge vertel. In die eerste plek, die eerste keer dat ons hom ontmoet het, het hy ons op die verhoog gebring en ons het nie geweet wat gaan gebeur nie. En die eerste ding wat hierdie sakeman -miljardêr gedoen het, was om na ons te kyk en te sê: 'Ek hoop dat u geld verdien.'
MS. HARDAWAY: Wag 'n bietjie, julle almal. Hierdie miljardêrs sakeman, wat toevallig wit was, en ek het nog nooit 'n swart man opgedaag nie. Obama het nie gekom en gesê: 'Haai, ek hoop dat u geld verdien.' U kon nie onder die Obama -administrasie aan hierdie tafel gesit het nie. Maar hier sit ons hier onder 'n Trump -administrasie. Dit is 'n ware kampioen.
Laat ek nou nog 'n ding sê, want ek kon vir ewig praat, en dan sal ek dit laat gaan. President Trump is nie 'n rassis nie.
MS. HARDAWAY: Wat hy 'n realis is. En die enigste kleur wat hy sien, is groen, en hy wil hê jy moet daarvan hê. Goed? (Applous.)
Hy sien rooi, wit en blou.
MS. HARDAWAY: Dit is reg. Omdat hy baie patrioties is. Hy is mal oor hierdie land. Hy is lief vir Amerika en hy is lief vir Amerikaners.
Hier is my laaste ding: ek wil hê dat almal moet seker maak dat u reg stem, sodat u nie sal oorbly nie. (Applous.) Stem rooi. R-E-D: 'Verwyder elke demokraat' deur hulle uit te stem. (Applous.)
MS. RICHARDSON: Sjoe. Ek is Silk met 'Diamond and Silk'. En ek is gewoonlik die stil en die stil een. Maar, jy weet, stilte kan gewelddadig wees. Laat my toe om dit te sê: Eerstens wil ek dankie sê dat ek as 'n swart vrou 'n sitplek aan die tafel kon gee.
MS. RICHARDSON: Weet jy? Omdat dit nie onder Obama -administrasie sou gebeur het nie. Dit het gebeur onder Trump -administrasie.
U weet, hulle sê altyd, meneer die president, dat: 'Wel, hy is 'n bietjie rof om die kante.' Maar ek antwoord altyd en laat hulle weet dat ons die ruwe rande nodig het om deur al die B.S. wat in die kongres aan die gang is op die heuwel. Ons het iemand nodig wat nie saamgaan nie, net om met 'n paar gladde rande oor die weg te kom. Ons het iemand nodig wat nie 'n probleem het om teen die status quo teen mekaar te gaan nie. En dit is presies wat u gedoen het, meneer die president.
Ons is in die middel & Diamond & Silk is die middel van die skryf van 'n boek, "Uprising: The Awakening of Diamond and Silk." Weet u, toe ek — toe ek — terwyl ons hierdie boek geskryf het, kom daar klein dingetjies na ons toe terug, want ons het dit sedert 2015 gehad, van dag een af.
En een van — terwyl ons skryf, en ek kyk na baie verskillende dinge — Meneer die president, ons kom ver. 'N Lang pad om te wen, wen en wen. En weet jy wat? Hulle sê die –- hulle sing die liedjie "I Don't Feel No Ways Tired." Maar ek het nie moeg geword om te wen nie. (Gelag en toejuiging.) Ek voel dit nie.
Dus wil ek net dankie sê, meneer die president. Ek het jou uit die diepte van my hart lief. En op 3 November 2020 is u die president van hierdie Verenigde State. (Applous.)
DIE PRESIDENT: Groot, nè? Weet jy, my vrou, die presidentsvrou, het lank gelede gesê dit is nou, soos vier jaar gelede, en sy het gesê dat daar twee mense is wat sy op die internet gekyk het. Dit is die ongelooflikste twee mense wat sy ooit gesien het. Ek het gesê: 'Groot ding. Wat is dit?" U weet, sy het gesê: 'U moet dit sien.' En ek het gesien dit is, vermoed ek, amper vyf jaar en ek het hulle dopgehou en hulle het so 'n gees. En hulle was vir my nog voordat ek hardloop. (Gelag.) Hulle was so vroeg. En julle was sulke goeie vriende, en ek waardeer dit. Ek waardeer dit.
En Candace, ek sal sê dat jy nog een is. Sy het jou ook gesien. Sy het gesê: 'Ek het pas iemand gesien met die vinnigste, skerpste mond en verstand.' (Gelag.) Terloops, jy weet, ek sal jou vertel: ek weet baie met vinnige monde, maar hulle het nie —
En ek het gesê: "Laat ek kyk." En ek het gekyk. En dit was al lankal terug. Jy was regtig jonk. Jy is jonk jy was regtig jonk.
Maar ons waardeer dit. Ons waardeer almal in hierdie kamer. En mense het sulke vordering gemaak en ons maak geweldige vordering.
U weet, iets wat onlangs gebeur het waaroor die pers nie skryf nie, maar elke jaar kom daar 'n groep wonderlike mense van die swart kolleges en universiteite na my kantoor. Baie mense — 40, 35, 50 een jaar. En na die tweede jaar het ek gesê: 'Hoe kom u aan om terug te kom?' En hulle het teruggekom vir geld, Deneen. Geld.
En ek het gesê: 'Waarom moet u terugkom? Ander kolleges het geld. U doen nie, en u kom nie elke jaar terug nie. " En een van die here, 'n wonderlike man, van een van die skole se goeie skool, baie goeie skool, het gesê: 'Ons kom terug omdat ons moet, want ons het geld nodig. En ons kom terug en ander skole hoef nie, want ons wil hê ons moet elke jaar terugkom. Hulle wil hê ons moet smeek. " Hy het daardie woord gebruik. 'Hulle wil hê ons moet smeek.'
DIE PRESIDENT: En ek het gesê — omdat ek (onhoorbaar) was. Weet jy, dit was die eerste jaar dat hulle kom, en ek het niks ongewoons gedink nie. En die tweede jaar, en hulle kom in die Oval Office en — 'n groot groep. Ek het van byna elkeen van die kolleges en universiteite gehoor.
En na die derde jaar het ek gesê: 'Weet jy, jy hoef nie te kom nie en terwyl ek jou sal mis as jy nie kom nie, want hulle is baie goeie mense. Ek het gesê: 'U behoort 'n langtermynooreenkoms te hê. U hoef nie so terug te kom nie. Dit is vir jou vernederend. " Hy het gesê, "Dit is. Ons hou daarvan om in die Oval Office te wees, maar niemand het ons nog ooit in die Oval Office gehad nie. Maar dit is vernederend vir ons om terug te kom. "
En ons het pas 'n wetsontwerp goedgekeur waar hulle gereed is. Hulle het die geld gekry en dit is langtermyn. Hulle hoef my nie te sien nie. Ek sal hulle mis. Ek sal hulle mis. En hulle sal my mis. Maar weet jy wat? Nou is hulle gereed. En hulle het 'n langtermyn toekoms.
Hulle het dinge gesê soos: 'Ons kan nie eers gebiede regstel nie, selfs al het ons geld, want ons is nie seker of die volgende president of selfs u dit volgende jaar sal goedkeur nie. Miskien gaan u dit om een ​​of ander rede nie goedkeur nie. "
So dit is een ding. En u weet dat u alles hiervan gehoor het, en dat hulle 'n groot hart van hierdie land is. Dit is — hulle doen 'n fantastiese werk. Ek het hulle 'n bietjie leer ken en ek het gesê: 'So, ons gaan dit vir u regmaak, en ons gaan dit doen.' " En ons het dit gedoen — wat die lengte is, maar dit is nou baie langtermyn.
DIE PRESIDENT: Dit is 10 jaar.
DEELNEMER: Dit is die toekomstige wet.
DIE PRESIDENT: Ek weet dus nie waar ek oor 10 jaar gaan wees nie. Ek sal hulle waarskynlik nie sien nie. Maar dit was baie, ek het gedink dit was baie onregverdig.
Nou, die pers gaan dit nie skryf nie, en hulle gaan nie baie skryf van die dinge wat vandag in hierdie kamer gesê is nie, omdat hulle net besluit om dit nie te doen nie. Ek weet nie hoekom hulle besluit om dit nie te doen nie, maar daar is soveel mooi dinge gesê.
Ons het geweldige media in hierdie kamer. Ons het geweldige media, ongeag waarheen ek gaan, dink ek. En ek kan eerlik sê dat dit ook waar was voordat ek president was, so ek weet nie wat dit is nie. Eendag sal iemand dit vir my verduidelik, maar dit was wat dit was. Ek vermoed dat ek tot 'n sekere mate die president geword het.
Maar hulle verduidelik nie die verhale nie. Hulle verduidelik nie geleentheidsones nie, waar Tim Scott, uit Suid -Carolina, saam met my sal wees. Ek hou môre 'n toespraak en 'n saamtrek. En onmiddellik uitverkoop, ons het 'n geweldige gewildheid in Suid -Carolina. Ons gaan af.
Sommige mense het gesê ek 'm "trolling " die Demokrate. En miskien is ek. (Gelag.)
DIE PRESIDENT: Omdat ons dit in Colorado gedoen het, het ons dit in New Hampshire gedoen. Ons maak nie saak waarheen ons gaan nie — Iowa — maak nie saak waarheen ons gaan nie, ons het baie groter skares. As een van die — Pocahontas 2 000 mense en#8212 2 000 mense het. En hulle sê, " Ag, wat 'n skare. " En ek sal 15.000 mense binne hê en — Ek sê vir jou, jy het Colorado gesien, ons het 20-, 25.000 mense buite en 12.000 mense binne. Hulle sê niks oor die skare nie. En die kameras dek nie die skare nie.
My vrou het gesê, "Hoe — hoe was dit vanaand? " En ek het gesê, "Groot. Het jy nie gesien nie? " Sy het gesê, " Ek het dit gehoor. " Maar hulle gaan nooit rond om die stadion te wys nie. Hulle doen dit nooit. Ons plaas dit dus op die internet. Dit is die beste ding met die internet.
Maar, soos sy gesê het, maar soos ek gesê het, jy kan nie 25.000 of 15.000 verdoesel of wat dit ook al is nie. U kan dit nie vermom nie. Want as u die geluid hoor, klink dit soos 'n voetbalwedstryd in Ohio State, of 'n LSU- of Alabama -sokkerwedstryd. Dit is dus redelik ongelooflik. Dit is nogal ongelooflik. Maar hulle praat nie daaroor nie.
En tog, as 'n Joe Biden, wat nie seker is wat gebeur nie, maar as hy 'n gebeurtenis het, as hy 'n skare van 'n klein skare het, net 'n klein skare, sal hulle dit ook doen praat oor hoe wonderlik dit was. En tog het ons 25-, 30,000.
Ons het na South Jersey gegaan en hulle het dit eintlik aangemeld, wat 'n skok was en dat ons 175 000 versoeke vir kaartjies gehad het. Honderd vyf en sewentig duisend. En Suid -Jersey is hoofsaaklik gedurende die winter gesluit. Ek bedoel, mense maak hul hotelle oop of maak hul huise oop. Maar ons het 175 000 versoeke vir kaartjies, en die plek was net vol met tienduisende mense buite, en hulle wil nie daaroor praat nie. Die hele ding is nogal mal.
En ek verstaan ​​dit nie, want dit is so goed vir ons land, wat gebeur. En of dit nou swart of wit of 'n ander Asiatiese groep is, want as u sien wat met Asiërs gebeur, sien u wat met Hispanic gebeur, die beste werkloosheidskoerse vir elke groep. Vir baie belangrik, vir swart — die beste werkloosheid wat ons nog ooit gehad het en steeds beter word. En beter word. (Applous.)
Ons het dus elke rekord opgestel. Armoede getalle — die beste wat jy ooit gehad het. Die beste wat ons ooit vir 'n aantal groepe gehad het. Maar swart mense het tans die beste statistieke, die beste getalle wat u ooit gehad het, en dit is werklik 'n eer.
Ons het 'n situasie met die virus. Ons het puik werk gedoen. Die pers sal ons nie krediet daarvoor gee nie. Ons het — in 'n wêreld wat 'n paar groot probleme het en#8212 jy kyk na China en jy kyk na die industrie tussen die twee lande. En ek het iets gedoen wat nog nooit voorheen gedoen is nie, want dit was nog nooit tevore gedoen nie: ek het ons grense vir sekere dele van die wêreld gesluit. Ek sal nie spesifiek wees nie, want dit is nie lekker om spesifiek te wees nie. Maar jy verstaan ​​waar.
En ek het die grense vir sekere dele van die wêreld baie vroeg gesluit. Ons het nog nooit 'n grens gesluit nie. Ons het dit nog nooit gedoen nie. En vlugte wat inkom en mense wat inkom, want hulle het 'n baie vroeë probleem gehad. En ek het hulle toegemaak.
Ek het baie hitte van die Demokrate geneem. Hulle het gesê, "Wat doen hy? " Omdat alles wat ek doen, hulle die teenoorgestelde sal doen. Soos met die muur. Ons wil veiligheid in ons land hê. As ek sou gesê het: 'Ons bou nie 'n muur nie,' sou hulle daarop aangedring het. En ek moes dit gedoen het. (Gelag.) Ek moes dit gedoen het, David. As ek dit gedoen het, sou ons geen probleem gehad het nie. Reg, Jack? Ek moes dus gesê het —
DEELNEMER: Ek wag vir u (onhoorbaar).
DIE PRESIDENT: Ja, jy het reg. Ek moes gesê het, "Ons sal nie 'n muur hê nie. " En hulle sou daarop aangedring het. Ek sou die muur gehad het. Ons sou perfek gewees het.
Maar in elk geval, maar ons het ongelooflike werk gedoen omdat ons vroeg gesluit het. En eintlik het die Demokrate gesê ek is 'n rassis. Nie uit die oogpunt van swart mense nie, maar uit die oogpunt van Asiatiese mense, vanuit die oogpunt van Chinese mense. Hulle het gesê ek is 'n rassis omdat ek ons ​​land gesluit het vir mense wat uit sekere gebiede kom. Hulle het my 'n rassis genoem.
Hierdie mense is regtig in die moeilikheid. Ek sal jou vertel wat: hulle het probleme ondervind. En nou sê hulle: "Oh ... " Ons het 15 mense in hierdie land wat op die oomblik 402 en toe ons 40 Amerikaners ingebring het, wat in die moeilikheid was buite Japan, naby Japan. En ons het hulle ingebring en hulle was in kwarantyn, en hulle word beter. Dit was 40 of 42. Ons het hulle ingebring, wat ek gevoel het ons moes doen.
So het hulle dadelik gesê: "Dit het van 15 na 'n ekstra 40 gespring. " (Gelag.) Opskrif. En almal nee, ons het hulle ingebring, Jack, want as ons dit nie gedoen het nie, bedoel ek, ons sal nie toelaat dat iets gebeur nie. Ons moes dit doen. En ek het onmiddellik geweet dat die pers dit sou byvoeg en soos hierdie katastrofies sou sê, dit was 'n wonderlike ding, maar ons het 'n uitstekende taak verrig.
Dit gaan goed met almal. Dit gaan baie goed met hulle. Die 15 — van die 15, die meeste van hulle doen baie goed. Die een is eerlikwaar siek. Dit gaan baie goed met die meeste van hulle. En die 15 sal binnekort tot 3 of 4 daal, want ons haal hulle van die lys af namate hulle beter word en hulle herstel. Soos, as u griep gehad het, herstel u. Jy word beter. En hulle herstel. Maar ons dink daaraan: ons het 15 mense, en ons sou baie mense gewees het as ons nie die grens gesluit het nie.
Ons kry dus nie krediet daarvoor nie. Die pers skryf dit nie. Hulle het vandag 'n storie geskryf en ek het gisteraand 'n perskonferensie gehou wat ek gedink het baie goed was. Dit het baie goed gegaan. Ek weet wanneer dit sleg gaan. Ek weet beter as enigiemand ter wêreld as ons iets sê — Ek weet beter as enigiemand.
Ek bedoel, ek gaan nie rond soos Biden nie, waar ek in Ohio is en ek sê: Baie dankie, die mense van Iowa. (#Gelag.) En hulle begin op hom skree, &# 8220 Nee, nee. Jy is in Ohio. " (Gelag.) Dit gebeur keer op keer. Ek sê nie, ons het verlede jaar 150 miljoen mense doodgeskiet met gewere, wat presies die helfte van ons bevolking is. En niemand praat daaroor nie. En dan sê hulle: Terrence, en dit is goed. Hy het vanaand wonderlik gevaar. " (gelag.)
U weet, dit is een van die dinge wat nie herstel kan word nie. As u 'n voorbeeld sê, ek is in New Hampshire en ek sê dat ek in Iowa is, is u dood. Hy kom daarmee weg. As jy sê — as ek ooit gesê het — of Jack, as ek ooit gesê het dat ons verlede jaar iets aan gewere moet doen, het ons 150 miljoen mense doodgemaak. Ek dink hy bedoel 'n baie klein, maar tog 'n klein breukdeel van die getal.
Maar as ek dit ooit gesê het, kan dit loopbaanbedreigend wees. Maar hy het gesê — ek bedoel, jy het hom gehoor. Hy het gesê dat hy, toe hy dit gesê het, gesê het: 'Dit was 'n groot fout.' Hulle het gesê: 'Hy het vanaand baie goed gevaar.' Hy maak 'n paar gaffers. Hy maak 'n paar gaffers. Hy is geneig om te kaf. (Gelag.)
Ek is eintlik nie lus vir gaffel nie. Weet u, as u daaroor nadink, hou ek hierdie massiewe toesprake. Ek sê 70, 80 — jy weet, die beste toesprake is diegene waar ek nie op teleprompter is nie. Maar teleprompter maak dit 'n bietjie makliker. Maar jy weet, ek maak hulle & ek maak nie gaffes nie. Ek kry geen krediet daarvoor nie. Ek kry nie krediet vir hierdie groot menigtes nie. Ek kry nooit krediet nie. Maar mense begin dit agterkom omdat die werkgetalle so goed is en dinge so goed is.
Maar wat het ek regtig goed gedoen, dink ek, was wat die afgelope paar weke met hierdie gebeur het, en dit is net die lewe. Daar kom dinge waaraan jy nooit eers dink nie. Wie sou dink dat dit sou gebeur?
U hoor, dit begin met 'n probleem wat hulle in China het. En jy sê, "Dit is te erg. " En dan word dit groter en begin dit sampioen. En toe sluit ek die grens. Ek het gesê, " Net vir die geval. " En ons het 15 mense in plaas van duisende mense. Goed? Dit kon duisende mense gewees het. Ek het gesê: "Vir ingeval." En ons het 15 mense in plaas van duisende mense. Goed? Dit kon duisende mense gewees het. Maar ons het 15 mense wat nou byna almal beter is.
Maar ons doen dinge. En dit sal baie lekker wees as ons regverdig deur die pers erken kan word. En weet jy wat? Dit sal baie lekker wees as ons iets verkeerd doen, ons word deur die pers gekritiseer.
Maar ek het gister 'n perskonferensie gehou wat regtig 'n baie goeie perskonferensie was. En sommige mense het gedink dit was wonderlik, en die meeste van julle het dit gesien. Dit is regstreeks gedek. Een van die voordele is dat ek deurgaans lewendig gedek word. En ek hou daarvan beter, want hulle kan dit nie kap nie en dit laat lyk — Ek wil eerder lewendig wees.
Maar dit was 'n baie goeie perskonferensie. En basies was dit 'n kalmerende perskonferensie. Dit was 'n konferensie om te sê dat dit goed gaan met ons. Dit was 'n konferensie waar ek die statistieke geneem het, wat onlangs van Johns Hopkins, een van die grootste plekke in die land, geneem is, waar daar gesê word dat die Verenigde State die mees voorbereide land is en daaraan dink: — 8220 Lande wat die beste voorbereid is op die hantering van 'n pandemie. " Dit is dus gedoen deur Johns Hopkins en dit is uitgehaal. (Applous.) Maar hulle dek dit nie. Hulle dek dit nie.
Die tweede is die Verenigde Koninkryk, dan Nederland, Australië, Kanada, Thailand, Swede, Denemarke, Suid -Korea, Finland. Goed. So dit is dit. Ons is nommer een. En dan gaan die Demokrate uit en ek sien Schumer uitgaan en hierdie ouens net 'n gesprekspunt. Eerlik, ek mag dit doen as ek hulle was, oké? Om eerlik te wees. (Gelag.) Dit is ook bekend dat ek dit gedoen het. En hulle vra jou: " Hoe gaan dit met hom? " " Vreeslik. Hy vaar vreeslik. Dit is aaklig. Vreeslik. " (Gelag.) Dit is so erg.
En ek het gister gister — gesê, want ek verstaan ​​politiek. Ek dink ek is redelik goed en ek het dit net 'n paar jaar gedoen en ek dink, sover ek weet, ons in die Withuis. Reg? (Applous.)
Maar ek ken politiek. En jy weet, politiek is goed. Maar as dit tyd word om oor pandemies te praat of hoe u dit ook al wil noem, moet u wegkom van die politiek. En die Schumers — Cryin ' Chuck en al hierdie mense — hulle kan ' Nancy — jy kan nie uitgaan en net sê, "Verskriklik. Dit is verskriklik. "
Ons doen ongelooflik baie. Dink daaraan: 15 mense. Uit miljarde mense, 15 mense. Hulle word beter en binnekort gaan hulle hopelik beter. Die een is in 'n baie ernstige toestand, en ons verstaan ​​dit, en ons verstaan ​​dit baie goed, maar ons het ook die ander groep en hulle word almal beter. Ek dink dus dit is 'n ongelooflike prestasie wat ons land behaal het.
En een ding moet ek hulde bring: ons het die vraag of dit nou die dokter Fauci is, of ons die beste mense op aarde het. Ons het die talentvolste mense op aarde. Ons gee alles wat ander lande nodig het. Ons help hulle. Soms is dit telefonies, soms stuur ons mense. Maar ons moet ons land ook bestuur. Baie mense sê: 'Waarom is hy nie in China nie?'#8221 Wel, jy weet, China moet dit wil hê. En op ander plekke werk hulle, maar hulle bestuur dit en hulle werk baie hard, ek sal jou vertel. En ons is in 'n baie konstante kommunikasie en ek en president Xi. Baie, baie konstant.
Maar ons doen dit, en terloops, dit lyk asof hulle getalle miskien lyk of hulle afkom, wat uiteindelik hopelik sou gebeur. Maar dit het na ander plekke gegaan en die getalle sal daal.
Ons het ongelooflike werk verrig in hierdie land en die professionele persone en ek, maar vergeet my ek het een ding gedoen waarmee baie mense nie saamgestem het nie, waaronder baie van die professionele persone: die grense sluit. Omdat hulle gesê het dat dit 'n te ernstige stap is. Ek het geweldige hitte gekry. Enorme hitte. Dit is alles genoem, insluitend David, 'rassisties', oké? Ek is alles genoem. En ek het 'n rukkie gesê: 'Miskien moes ek dit nie gedoen het nie.' En nou, dit was wonderlik omdat ons so min mense het wat geraak is.
Maar ek dink net dit is baie belangrik vir die media om stories akkuraat te rapporteer. En hulle hoef nie oorboord te gaan nie, maar ek sal jou sê: hulle moet nie die ander kant oorboord gaan nie, want hulle probeer dit opbou en doen dinge en sê dinge wat absoluut mal is. En hulle maak ons ​​land regtig seer & die fopnuusmedia. En dit is nie alles vals nie, maar baie daarvan is wel. En hulle moet dit baie akkuraat behandel. U weet, dit is anders as om ander dinge te dek.
Dit gaan goed met hierdie land. Ons is in 'n posisie waarin min lande sou wees. En as ons nie die talent gehad het om hierdie land te bestuur nie, van bo tot onder, die werk wat hierdie dokters verrig het, die werk wat die professionele mense doen. En ons werk met plaaslike hospitale, ons werk met die state regoor die land.
En jy weet, ek is gekritiseer omdat ek $ 2,5 miljard gesê het. Dit is baie geld. Sien, $ 2,5 miljard is baie geld. En die Demokrate het gesê: 'Hoe durf hy net $ 2,5 miljard vra?' Maar dit het nog nooit met my gebeur nie. Gewoonlik vra ek $ 2,5 miljard, en hulle sê: "Ons gaan jou 10 sent gee." (Gelag.)
En ek het $ 2,5 miljard gevra. My mense het gekom, "Dit is wat ons nodig het: $ 2,5 miljard. " En ek het gesê, "Dit is baie. Dit is baie geld. " Want, as jy in besigheid is en jy sê, " $ 2,5 miljard, " — wat ek kan bou vir $ 2,5 miljard — wat ek kan daarvoor doen, Deneen.
So wat gebeur, sê Schumer, "Hy het $ 8,5 miljard nodig. " Weet u wat ek gesê het, Jack? Ek het gesê: 'Ek sal dit aanneem as u dit vir my wil gee.'
So ek het hulle my gekritiseer omdat hulle sê dat hy meer nodig het. " Wat hulle moet doen, is om te sê, " Waarom het hy so baie nodig? " Maar hulle sê dit nie omdat hulle omgekeerde denke.
Maar die manier waarop hulle jou sleg laat lyk, is om te sê: "Hoe durf hy net vra ... " Dink daaraan: "Hoe durf hy slegs $ 2,5 miljard vra. Ons eis dat hy $ 8,5 [miljard] moet neem, en#8221 sal ek $ 8,5 [miljard] aanvaar. Ek sal dit aanvaar as hulle — want dit het nog nooit met my gebeur nie. My hele lewe lank, vra ek, en ek kry 'n stukkie daarvan.
Maar die Demokrate skree, en hoe durf hy dit doen? " En hulle doen nie 'n goeie werk nie, ons doen 'n goeie werk. Terwyl hulle besig was met beskuldiging, het ons daaraan gewerk, omdat ons daarvan te hore gekom het terwyl hulle die tyd van die land en die wêreld se tyd mors, en praat oor die beskuldiging van beskuldiging. En hulle is uitgesluit, behalwe vir een baie dwase, eerlik gesê, nie 'n baie goeie senator nie. 'N Man wat op 'n valse uitgangspunt ingekom het en in sy eie staat nie baie gewild is nie. En ek dink ek het die helfte daarvan gekry. Ek sê 󈬤. " Ons het 52 en 'n half uit 53 stemme gekry, nie waar nie?
Maar hy is nie 'n baie gewilde man nie, kan ek jou vertel. Baie mense hou nie te veel van hom nie. En hy moes nie gedoen het wat hy gedoen het nie. Maar ons het niks verkeerd gedoen nie. Ons moes dus deur 'n beskuldiging -hoax werk. Dit is wat hulle gedoen het.
Intussen het ons reeds begin voorberei omdat ons gerugte begin hoor het. Ons is so voorbereid asof ons nog nooit voorbereid was nie. Nou kom hulle met 'n sekere bedrag geld, of dit nou twee en 'n half is; ek sal daarmee tevrede wees of dit agt en 'n half is; ons sal dit ook neem. En ons sal nog baie geld oor hê, en ons sal baie goeie werk doen. Ons sal waarskynlik ongeveer dieselfde werk doen.
Maar ek wil net sê, dit is regtig bo die politiek. Hulle moet dit maklik neem, weet jy, Schumer. "Watter soort werk dink u doen hulle? " Hy moet sê: "Hulle het 'n uitstekende werk gedoen." En weet jy wat? Hy het eintlik stemme gekry. Mense sal hom daarvoor respekteer. In plaas daarvan, "Watter soort werk ... " "Hulle doen 'n vreeslike werk." Hy het geen idee nie.
Ons het 'n handelsooreenkoms aangegaan. Ek het gister 'n bietjie daaroor gepraat. 'N Fantastiese ooreenkoms met China. Miljarde en miljarde dollars se waarde gaan ons land binnekom. Baie miljarde dollars. Dit is baie goed. En hulle het na Schumer gegaan en na ander gegaan. Praatpunte. Hulle het na die Demokrate gegaan en gesê: " Wat dink u van die ooreenkoms? " " Ag, dit is vreeslik. Verskriklik. " Hulle het nie eens geweet wat die ooreenkoms was nie. Trouens, het hy gesê, "Hulle het die tariewe afgehaal. Hulle wou nie die tariewe hê nie. " Ek het die tariewe aangesit toe hy dink ek haal dit af. Ons het nie.(Gelag.) Ons het $ 250 miljard. Kyk na dit. Ons kry 25 persent op $ 250 miljard, dan kry ons meer daarbo. En ek het hulle gelos. Mense het gesê, "Dit is ongelooflik. "
Maar die Demokrate het dit nie geweet nie. Hulle het gesê, "Hy het die tariewe afgehaal. " En weet jy wat? Hulle is doodgemaak. Maar die pers meld dit nie. Dus die natuurlike instink — en weer, ek moet sê, ek doen dit ook. Hulle sal my vra, en jy weet, jy doen dit ook. Ek dink dit is 'n natuurlike politieke instink. Maar as hulle sê: "Watter soort transaksie is dit? " "Verskriklik. Verskriklik. Verskriklik. " En mense verstaan ​​dit.
Met wat ons nou met die virus praat, kan ons dit nie doen nie. Ons moet dit anders doen. As ons 'n uitstekende werk verrig, moet ons hierdie professionele persone wat die beste ter wêreld is, gelukwens.
En weet jy wat? As ons sleg was, moet ons ook gekritiseer word. Maar ons het ongelooflike werk gedoen. Ons gaan voort. Dit gaan verdwyn. Eendag sal dit soos 'n wonderwerk verdwyn. En vanaf ons kus, ons weet, dit kan erger word voordat dit beter word. Dit kan dalk weggaan. Ons sal sien wat gebeur. Niemand weet regtig nie.
Die feit is dat die grootste kenners met hulle almal gepraat het. Niemand weet regtig nie. Maar ons het gedoen en ons professionele persone het 'n fantastiese werk gedoen. Ons werk saam met ander lande. Ons probeer sommige ander lande help. 'N Paar van hulle is redelik swaar getref. Veral Suid -Korea en Italië. Hulle is redelik swaar getref. En dit sal alles regkom. En ek wil net dankie sê aan al die mense wat saam met ons in die regering gewerk het en 'n paar van hierdie wonderlike professionele persone omdat hulle ongelooflik goed was.
Om daaraan te dink — met alles wat u sien gebeur en#8212 15 mense. Ons het die ander ingebring, maar — en hulle doen goed. Maar 15 mense is amper, sou ek sê, 'n wonderwerk.
Maar wat ek ook wil doen, is dat ek die swart mense van Amerika wil bedank. Omdat, eerlik, julle mense, wat julle deur die jare deurgemaak het, en nou 'n terugkeer maak soos julle & ek nooit 'n frase gehad het nie en ek 'n frase gehad het tydens toesprake, tydens saamtrekke , en ek gebruik dit elke keer as ek sien, as ons baie swart mense daar het, oké? En ek moet sê dat ek deur 'n lys gaan: U het die ergste misdaad gehad. U het die laagste huiseienaarskap. Jy het — en ek 'd gelees 10, 15, 20 punte.
En kyk, 'n paar van hulle het net weggegaan omdat hulle dit nie wil hoor nie, want hulle wil nie — (gelag). Sy is net weg. Nee, sy het net vertrek, van NBC — omdat dit in besit is van Comcast. En hulle is die rassiste omdat hulle (onhoorbaar) is.
Maar ek weet dit. Ek bedoel, sy (onhoorbaar). Terwyl ek praat, kyk ek na haar, en sy skryf niks neer nie, want sy weet dat sy niks hiervan gaan rapporteer nie. Sy wil net iets sleg aanmeld en daar is niks sleg in hierdie kamer nie. Wat in hierdie kamer aan die gang is, is ongelooflik. (Applous.)
DIE PRESIDENT: Maar as u kyk na die gebeurtenisse en ek het die uitdrukking gebruik, en wat het u om te verloor? " Dit was baie meer effektief toe ek gesê het: "Wat de hel moet jy verloor? " — wat ek baie gedoen het, maar sommige mense het gesê dat dit 'n slegte woord is. Goed? As iemand anders dit gesê het, is dit goed. As ek dit sê, is dit 'n slegte woord.
DEELNEMER: 'Hel' is in die Bybel.
DEELNEMER: Dit staan ​​in die Bybel.
DIE PRESIDENT: (Gelag.) Maar dit was baie meer as ek gesê het, "Wat de hel ... " Hulle het daaroor gepraat. Jy het geweldige misdaad. Groot gebrek aan eienaarskap. Die ergste skole. Die ergste hierdie.
Ek lees, soos — reg? — 10 punte. En op 'n dag sê ek — jy weet, ek het dit op die teleprompter gehad, wat altyd 'n bietjie vervelig is. Maar hier lees ek hierdie punte en kyk ek na die gehoor, ek het gesê dat dit nie soos geskryf was nie. Ek het gesê, "Die Demokrate regeer al 110 jaar. En jy het al hierdie aaklige statistieke. " het ek gesê, "Stem vir my. Wat de hel moet jy verloor? "
Weet jy, ek het van die verhoog af gekom. En my mense het gesê: "Sir, dit was nogal oneerbiedig. " (Gelag.) Ek het gesê: "Dit was waar." Ek het dus gesê: 'Wat het u om te verloor?'#8221 Kyk nou wat Tim Scott met die geleentheidsones gedoen het. Ek bedoel, die geleentheidsones is ongelooflik. U kolleges en universiteite waaroor ons pas gepraat het. So baie dinge.
Maar die hervorming van die strafregspleging en hierdie man het ingestap. (Onhoorbaar.) Jared. (Applous.) Mense kon dit nie goedkeur nie. Obama kon dit nie goedkeur nie. En niemand kon dit goedkeur nie. En ek moes baie skyfies inroep omdat ons baie konserwatiewe Republikeine nodig gehad het om dit goedgekeur te kry. En tog het ons 'n paar baie gehad, en ons het Mike Lee. Ons het Ted Cruz gehad. Ons het ouens gehad wat dit al gedoen het. Dit is een van die redes waarom ek gesê het, "Whoa. " Maar Chuck Grassley was reeds daar.
En ek het gesê: 'Dit is ongelooflik dat u al ons moeilikste, mees konserwatiewe mense het.' prestasie. En ek wil Jared bedank, want Jared het ingekom en gesê (onhoorbaar). (Applous.)
En net om klaar te maak, sal ek jou vertel waarom mense geneig is om nie dinge te doen nie. Normaalweg sou mense tevrede wees daarmee en die mense wat weet. Jy weet beter as enigiemand, Alveda, want jy sit langs ons en sy is die een. (Applous.)
MS. KONING: Ja. Ons het bewyse. Ons het bewyse.
DIE PRESIDENT: Maar u het miskien hierdie storie gehoor. Van Jones was in my kantoor, amper in trane — en hy was eintlik in trane en#8212 het hulp gevra. En ek dink dit is goed. Ek dink dit is edel en dit is 'n goeie ding. En hy was daar as gevolg van Jared.
En daar was 'n groep, en hulle het gesê: 'Dit is dood. Ons is vyf kort. " En 'n paar van ons wat nie teen ons was nie, "ons gaan die rekening vertraag" — en dan gaan dit uitmekaar, nie waar nie? Dit gaan tot as.
As u dit 'n tyd lank vertraag, weet u dat hulle dinge gaan doen om dit te vertraag. Baie maklik om te doen — baie maklik om te doen. Ek het hulle goed laat voel. Ek het nie hul stem gekry nie, ek het nie hul stem nodig nie. Maar hulle was wonderlik, want hulle het dit nie vertraag nie.
En ek bedoel, hulle gaan die rekening filibuster, sodat dit sou voortduur. En dan sou dit net verdwyn het, en mense sê: 'Ja, almal moet huis toe gaan. Ons moet weer hiermee begin. "
En hulle het dit nie gedoen nie. Hulle was puik. En ons het die nodige stemme gekry. Ons het dit reggekry. Niemand anders kon dit in hierdie geval gedoen het nie, behalwe ek. Niemand anders kon dit gedoen het nie. En Jared het gekom en hy het gesê: '#Jy is die enigste.' En ek het dit reggekry. Hy het gevoel dit is so belangrik.
En ek het gemengde resensies gekry. Nou kry ek ongelooflike resensies. Maar sommige van die mense wat nie daarvoor gestem het nie, sê hulle, en ek wens ons stem vir hervorming van strafreg.
Van Jones maak dus 'n toespraak. Ek het vir my vrou gesê, "Come. Dit gaan baie lekker wees. Kyk. " (Gelag.) Hy's op MSDNC, nie waar nie? (Gelag.) Die stasie. Goed? Hoor u ooit die een: "MSDNC"? Nee, dit is natuurlik 'n natuurlike ding, nie waar nie? Dit is natuurlik. Die ergste. Ek bedoel, hierdie mense.
Ek sal jou sê: NBC is na my mening erger as CNN. Hulle is erger. Hulle is absolute slegte mense. En hulle het my baie geld betaal en ek het baie geld gemaak met "The Apprentice. " Hulle het my deur die jare baie geld betaal. En ek kan dit nie glo nie. Hulle is net sleg — hulle is slegte mense. Hulle is regtig slegte mense. En hulle rapporteer nie die waarheid nie. En CNN ook nie. En baie van die media ook nie.
Maar —, so Van Jones is daar. Ek sê vir my vrou, dit sal wonderlik wees om na te kyk. Laat ons hierna kyk. Hy sal so gaaf met ons wees, want sonder my ... " Dus wou hy die eerwaarde Al Sharpton bedank. (Gelag.) En toe gaan hy deur 'n lys van baie mense. Hy het deur 'n lys van baie mense gegaan. Hy het deur 'n lys gegaan en hy het terloops ook nie u naam genoem nie.
DEELNEMER: Hy het hulle nie genoem nie?
DIE PRESIDENT: Hy het niemand in hierdie kamer genoem nie. Maar — en, terloops, miskien mense in hierdie kamer, miskien was hy nie daarvan bewus nie. Miskien weet u, maar hy het deur 'n lys mense gegaan waarvan ek nog nooit gehoor het nie. En hy het gesê: aan die einde was dit die einde van die program, wat ek dink niemand gekyk het nie, want ek dink nie dat die program nog aan die gang is nie? Ek dink nie so nie. Maar dit was die einde van die hoe en hy bedank baie mense. Ek het vir my vrou gesê: Hy het my nooit bedank nie. " (Onhoorbaar.) Daarom praat ek daaroor. Jy weet hoekom? Omdat ek nie daaroor praat nie, gaan mense dit nie weet nie.
Ek het vir my vrou gesê, niemand kon dit gedoen het nie. President Obama kon dit nie doen nie. Bush kon dit nie doen nie. Niemand kon dit behalwe ek doen nie. Ek het dit reggekry. " Ek is goed daarin om dinge goedgekeur te kry. Ek is baie goed hierin. Soos jy goed is in dinge, is ek goed in dinge. Hy is goed in sokker. Dit is 'n goeie man, ek sal hom nooit volg nie. (Onhoorbaar.) Reg? (Gelag.) Ek sal Scott vra.
Maar ek het dit reggekry. En hy het my naam nie genoem nie. Maar ek sal jou vertel wat hy gedoen het. Aan die einde van die vertoning noem hy al hierdie name. En toe sê hy: Nou, kyk, ons het een ding wat ons hierdie jaar moet doen. Ons moet hierdie president van die Verenigde State verslaan. En jy gaan uit, en ons moet hierdie president van die Verenigde State verslaan. " Ek het dit nooit vergeet nie. Dit was 'n paar maande gelede.
Ek sal dit nooit vergeet nie. Dit is — Ek het die goeie geheue van alle tye. Ek sal dit nooit vergeet nie, want dit was erg en baie, baie, en dit was baie verskriklik. Om nie my naam te noem nie, was sleg. Dit is nie wat ek wil nie en ek kry genoeg publisiteit. Maar weet jy wat? Dit was 'n belangrike ding. Vir my gesin was dit 'n belangrike ding. Ek bedoel, hierdie man het so hard gewerk om dit reg te kry, en hy het terloops nie eens#8212 of jou naam genoem nie. Maar hy het nie ons naam genoem nie. Ons was soos niks. Ons was soos niks.
En ek weet hoe sommige van julle voel. U doen dinge en u word nie genoem nie. Goed? Maar dit is dieselfde ding. Maar dan, boonop, die verontwaardiging om te sê: "Ons moet nou op een ding fokus. Ons moet hierdie president van die Verenigde State verslaan. "
En toe eindig die vertoning. My vrou het gesê: 'Dit was nie te goed nie, of hoe?' Dit was 'n skande.
So ek wil net vir almal dankie sê. Jy is 'n baie spesiale mens vir my, en ek waardeer dit regtig dat jy hier is.
En dit alles, weet jy, hierdie sterre, ek hoop dat jy baie geld verdien. (Applous.) Omdat ek miljarde dollars sal verloor. Ek doen — Ek verloor 'n fortuin tussen wat ek nie doen nie en wat dit my kos.
Weet u wat my regskoste is? Tientalle miljoene dollars. Ek spandeer tientalle miljoene dollars aan regskoste en verdedig myself teen vuil omdat dit vuil is. En dan sê hulle ek word ryk hieroor. As 'n man uit 'n Arabiese land na een van my hotelle gaan, sê hulle: 'Tromp word ryk.'
Hulle besef nie dat ek nie eens buitelandse mense neem as iemand inkom nie, jy verloor miljarde dollars, maar as 'n persoon 'n hotelkamer huur vir 300 dollar, lyk dit soos 'n groot gebeurtenis. Dit is baie oneerlike mense.
Hopelik sal die pers uit hierdie alles baie eerliker word. Daar is geen ander woord — 'eerlik' nie. En as hulle dit doen, het ons iets bereik wat wonderlik sal wees.
Maar ons het ons pers, want — (applous) — ons pers is die internet. Ons pers is by u. Ons pers is soveel as wat hulle ons almal haat.
Maar ons gaan 'n ander kamer binnegaan. Ons gaan feesvier, want ons het 'n hele groep mense.
Ek wil die mense aan hierdie tafel bedank. Jy was so ongelooflik. En verby hierdie tafel —, waar is sy? Sy is terug daar. Sy's —
DIE PRESIDENT: Ek weet nie wat gebeur het nie. Sy is so puik. Dankie skattebol. Ek wys na jou. Hierdie groot ouens staan ​​reg en#8212 hierdie wonderlike fotograwe is voor u.
Maar ek wil julle almal bedank, want julle was fantasties.
MS. RICHARDSON: Mag ek maar net sê —
MNR. LEVELL: Kan ons almal saam met u bid voordat u vertrek?
DIE PRESIDENT: Ja, gaan voort. Een sekonde. Ons sal dit doen.
MS. RICHARDSON: Mag ek net een ding sê wat u vier jaar gelede gevra het, en wat de hel moet ons verloor? baie om te verloor. Ek wil dit net sê.
DEELNEMERS: Maak seker dat u reg stem, sodat u nie links sal bly nie.
DIE PRESIDENT: (Onhoorbaar.) Jy gaan baie hê. Dit kan maklik omgekeer word. Ons het dit vier jaar nodig, want ek weet dit is soos 'n boom. Jy plant dit, maar dit neem 'n rukkie om wortel te gryp. As dit wortel gryp, sal hulle nie kan vernietig nie (onhoorbaar). (Applous.)
MNR. BREWER: Ek wil nie onderbreek nie, maar ek moet vervaag omdat dit die Black History Month is. Man, jy is die eerste swart president. (Applous.)
MNR. LEVELL: Vader God, in die naam van Jesus, ons dank u, o God, vir hierdie groep wat die president se arms omhoog hou, o God — 'n president wat omgee, o God, nie net vir swart mense nie, maar vir elke Amerikaner, o God. Ons bid sy gesondheid toe. Ons bid sy sterkte toe. Ons dank U, o God, deur die krag van u heilige gees dat U hom beskerm. U beskerm sy gesin. En jy vul hom, o God. En ons dank u vir wat u gedoen het en wat u nog moet doen om dit te doen, u vaartuig. In die naam van Jesus. Amen.
DEELNEMERS: Amen. (Applous.)
DIE PRESIDENT: Dankie almal. Dankie. Dankie almal.
Ons gaan nou oor. Ons gaan na die East Room.
DIE PRESIDENT: Wel, ek dink die pers was regtig buite lyn. En ek dink hulle is ook baie bekommerd dat ons teen iemand gaan hardloop. En hulle sien hierdie karakters op die verhoog en jy kan alles in 'n verkiesing gebeur. En hulle sien hierdie mense. En as een van hierdie mense ooit die presidentskap sou aanvaar, sou u 'n ongeluk hê soos u nog nooit tevore gesien het nie.
En ek dink die mark plaas dit ook in die vergelyking. Maar die virus verrig baie professionele werk. Ons het die beste mense. Ons vise -president werk baie hard. Ons het geweldige mense betrokke. En ons doen ' soos ek gesê het, ons het 15 mense en hulle word beter. Ons het een wat nogal siek is. Ons het hulle laat gekry. En —, maar ons het 'n land wat baie goed bymekaarkom en bymekaarkom.
Ek dink dat die Demokrate dit nie moet probeer maak nie, of dat die Republikeine dit nie 'n politieke kwessie moet maak nie. Dit is bo die politiek.
Weereens het ons die grense baie vroeg gesluit. Ons het sekere dele van die wêreld nie toegelaat nie. Deur dit te doen, het ons regtig baie bespaar. Ons het 'n goeie besluit geneem. Ek het baie hitte geneem oor die besluit, maar dit was die regte besluit. En daarom is ons op 15, en op ander plekke nog baie meer.
Dus wil ek u net bedank en ook die media bedank. Baie dankie.
Opmerkings deur president Obama en premier Malcolm Turnbull van die Statebond van Australië na bilaterale vergadering
PRESIDENT OBAMA: Wel, dit is 'n wonderlike geleentheid vir my om 'n lang gesprek met die nuwe premier Turnbull en sy span te voer. Een van die dinge wanneer ons met ons Australiese vennote praat, is dat daar baie min dinge is waaroor ons nie saamstem nie, en dit is nie net as gevolg van wat ek hoop om 'n groeiende vriendskap tussen myself en die premier te wees nie, maar die blywende, blywende alliansie wat tussen ons twee lande bestaan. Daar is baie min lande regoor die wêreld wat ooreenstem met die soort volgehoue, omvattende vriendskap en vennootskap wat ons met Australië onderhou.
Dit is sterk mense-tot-mense-bande, buitengewone samewerking op veiligheidsfront, waar Australië die tweede grootste bydraer tot die teen-ISIL-koalisie is, 'n baie nuttige deelnemer aan ons pogings om te stabiliseer en die geleentheid vir die Afghaanse volk te bied om hul eie land te beveilig.
Op ekonomiese gebied is ons 'n sterk handelsvennoot, en ons waardeer die konstruktiewe werk wat tussen ons ministers van handel gedoen is by die voltooiing van TPP, wat 'n hoë standaard van die padreëls in handel en handel gaan stel. in wat verantwoordelik is vir 40 persent van die wêreld se BBP hier in die Asië -Stille Oseaan.
Ons het 'n kans gehad om nie net te praat oor die voortdurende behoefte om die druk op ISIL te verhoog en ons samewerking om uit te reik na die Moslemwêreld en saam met hulle te werk om radikalisering te voorkom en om die soorte gruwelike terreuraanvalle te voorkom wat ons Die afgelope tyd in Parys gesien, maar ons het ook die kans gehad om te praat oor hoe ons ons eie mense en Moslem -gemeenskappe kan bereik om te verseker dat hulle deel uitmaak van die Amerikaanse en Australiese demokrasie.
Ons het 'n uitstekende bespreking gehad oor die belangrikheid van die handhawing van vryheid van seevaart en maritieme reëls. Aangesien nie een van ons aanspraakmakers is op sommige van die geskille wat in die Suid -Chinese See plaasvind nie, is dit volgens my baie belangrik vir ons om net die basiese beginsel te handhaaf dat hierdie kwessies opgelos moet word deur internasionale norme en heerskappy wet, en vreedsaam gevestig. En ons hoop dat dit bereik kan word.
En ons het die kans gehad om te praat oor ons eie bilaterale handel en ruilhandel. En as deel hiervan het ek 'n uitnodiging aan die premier gerig om binnekort Washington te besoek. En hy het ingestem, so ons sal 'n tyd kan opstel. Ongelukkig sal dit waarskynlik in die winter wees en 'n bietjie koud wees. Dit is altyd 'n bietjie kommerwekkend vir mense onder, maar ons sal probeer om dit so gemaklik en so produktief as moontlik te maak.
Dit is dus nie verbasend dat ons 'n uitstekende ontmoeting gehad het nie.Dit is tipies hoe Amerikaners en Aussies oor die weg kom. En ons is ongelooflik dankbaar vir hul vriendskap en hul vennootskap, en dit is een wat strek, ongeag die party en wie ook al die onderskeie setels in ons lande beklee het.
PRIME MINISTER TURNBULL: Wel, baie dankie, meneer die president. Ons het 'n baie goeie bespreking gehad. Die veiligheidsuitdagings in die Midde -Ooste was natuurlik groot in ons bespreking en in ons denke vandag. En dit het grootliks verskyn in die G20 -besprekings waaraan ons albei deelgeneem het, in Turkye.
Ons is daar, soos die president gesê het, as die tweede grootste buitelandse bydraer tot die poging teen die veldtog teen ISIL. En ons sal skouer aan skouer aangaan met die Verenigde State en ons bondgenote in die stryd teen hierdie tipe ekstremistiese geweld, hierdie tipe terrorisme.
Ons het 'n gemeenskaplike doel en 'n gemeenskaplike strategie. En ek waardeer, meneer die president, die ondersteuning en die leierskap wat u gee, en ek weet dat u die ondersteuning waardeer wat Australië aan hierdie poging verleen.
Ons het ook streekskwessies bespreek, en ons is baie dieselfde. Ons is toegewyd aan die oppergesag van die reg, om te verseker dat die groot veranderinge in hierdie streek vreedsaam en volgens internasionale norme plaasvind. Dit is absoluut noodsaaklik vir die voortgesette vrede en veiligheid van ons streek.
Die TPP, wat afgehandel is, maar wat natuurlik nou deur die verskillende ondertekenaars bekragtig moet word, is 'n baie groot stap. 'N Belangrike deel van ons regering se strategie om te verseker dat ons 'n hoë-loon, vrygewige sosiale welsynsnet, die eerste wêreldekonomie is, is handel. Soos ek by die G20 gesê het, die buigsaamheid wat oop markte en handel aan ekonomieë bied, stel ons in staat om die ontwrigtende verandering wat ons teëkom in 'n moderne wêreldwye ekonomie wat besig is om uit te brei, maar verander in 'n tempo wat nog nooit in die geskiedenis van menslike ontwikkeling. Oop markte, buigsame markte, behendigheid — is alles deel van die gereedskap waarmee ons kan vorder. En by die verneem van dit alles is innovasie.
Die president is meer bewus as die meeste dat soveel van hierdie groot kampioene van innovasie uit die Verenigde State gekom het, en so vinnig. Dit is inderdaad 'n ontnugterende gedagte dat baie van die groot Amerikaanse korporasies, natuurlik nie net Amerikaanse ondernemings nie, maar ook digitale ondernemings regoor die wêreld, as hulle mense was, steeds op skool sou wees. Sommige van hierdie reuse sou dus nog op die laerskool wees, meneer die president. Hulle het nog steeds 'n kortbroek. Maar hulle verander die wêreld waarin ons leef, en dit is baie opwindend.
Ons is dus baie van dieselfde mening, nie net as gevolg van die lang geskiedenis van noue betrekkinge tussen Australië en Amerika nie, maar ek dink ons ​​twee regerings het dieselfde agenda, een wat daartoe verbind is om 'n sterk verdediging van ons nasionale veiligheid en bevorder ook ons ​​ekonomiese veiligheid en ons toekomstige welvaart deur middel van handel, deur die oppergesag van die reg, deur 'n verbintenis tot 'n ordelike, internasionale reëling en 'n vreedsame internasionale orde wat verstaan ​​word sodat groot veranderings, of dit nou in terme van die groei van een ekonomie is, oor 'n ander, of in terme van die ontwrigting van tegnologie, kan op 'n vreedsame manier plaasvind.
Ek moet sê dat ons ook die uitdaging van die beskerming van kuberveiligheid bespreek het. En weereens, ons is baie dieselfde mening daar. Dit is absoluut noodsaaklik dat die domein van die internet, die merkwaardigste stuk infrastruktuur wat ooit deur die mensdom bedink is, en, meneer die president, as leiers van twee lande toegewyd is aan vryheid en altyd 'n bietjie skepties is oor die regering, dit belangrik is om te onthou dat die groei van die internet grootliks beïnvloed is sonder die betrokkenheid van die regering, daarom ondersteun albei ons lande die handhawing van die huidige bestuursreëlings vir die internet, sodat dit grootliks deur die internetgemeenskap beheer word, of gekant daarteen dat regerings dit aan hulle voorskryf.
Al met al was dit 'n baie produktiewe en opbouende bespreking, soos ek dink ons ​​albei verwag het. Ek dink in Turkye het ons 'n baie nuttige tyd gehad. En ons was albei geskok oor die verskriklike aanval in Parys. Dit was 'n ontnugterende herinnering aan die bedreiging wat terrorisme vir ons inhou. Maar daar was troos daarin: totale solidariteit en simpatie met die mense van Frankryk. Dit was absoluut verenig. Die leierskap wat die nasies daar verteenwoordig het, was so solied as wat ek seker is dat ons sal sien wat ons weet van die leiers hier by APEC. En die groot leierskap wat veral in hierdie moeilike uitdaging deur die leiers van die groot Moslem -nasies daar getoon is,#8212 president Widodo, ons gasheerpresident Erdogan, premier Najib van Maleisië, was inderdaad baie welkom.
Ons het dus gekom van 'n baie suksesvolle vergadering in Antalya, en ons sien uit na nog 'n baie suksesvolle internasionale vergadering hier in Manila.
Voordat ek sluit, wil ek iets sê oor 'n ander onderwerp wat natuurlik baie aandag getrek het, en dit is die situasie met Ebola. Ons het in 'n paar kort weke groot vordering gemaak met die oprigting van 'n Amerikaanse militêre operasie in Wes -Afrika wat die soort vervoerlyne en toevoerlyne kan begin bou om werkers, voorrade, medisyne, toerusting na Liberië, Sierra Leone en Guinee te bring. En 'n aantal lande wat hier verteenwoordig word, is regtig besig om op te tree en doen wat nodig is om hierdie epidemie te bekamp.
Maar soos ek voorheen gesê het, en ek sal aanhou herhaal totdat ons meer vordering begin sien, doen die wêreld as geheel nie genoeg nie. Daar is 'n aantal lande met kapasiteit wat nog nie versterk het nie. Diegene wat versterk het, ons almal sal meer moet doen - want tensy ons dit by die bron bevat, sal dit steeds 'n bedreiging vir individuele lande inhou op 'n tydstip dat daar geen plek is wat meer as 'n paar lugvlugte weg. En die oordrag van hierdie siekte bedreig natuurlik ons ​​hele bevolking direk.
Boonop het ons nie net 'n humanitêre krisis in Wes -Afrika wat honderde duisende lewens bedreig nie, maar het ons ook die sekondêre gevolge van destabilisering, ekonomies en polities, wat tot ernstiger probleme onderweg kan lei.
Almal sal dus meer moet doen as wat hulle op die oomblik doen. En ek reik direk uit na staats- en regeringshoofde wat, volgens my, die vermoë het om meer te doen. Ek het gister met die sekretaris-generaal Ban Ki-moon gepraat, wat saamstem dat almal meer moet doen. En ek kan almal verseker dat die Verenigde State sy deel sal bly doen.
Met betrekking tot Ebola hier in die Verenigde State, neem ons hulpbronne na Dallas om te ondersoek wat presies gebeur het, wat uiteindelik die verpleegster daar besmet het. Ons gedagtes en gebede is duidelik by haar en al die moedige gesondheidswerkers regoor die land wat hulself in 'n uitdagende situasie geplaas het om hierdie siekte te behandel. Ons gaan seker maak dat alle lesse wat uit Dallas geleer is, toegepas word op hospitale en gesondheidsentrums regoor die land.
Soos ek vroeër gesê het, het ons 'n openbare gesondheidsinfrastruktuur en stelsels en ondersteuning wat 'n epidemie hier hoogs onwaarskynlik maak. Maar dit is duidelik dat een geval te veel is, en ons moet aanhou om alles in ons vermoë te doen, veral om ons gesondheidswerkers te beskerm omdat hulle in die voorste linies kom om hierdie siekte te beveg. En ons het ook 'n paar ekstra keuringsmaatreëls ingestel, vanaf die JFK -lughawe, wat dan van toepassing sal wees op 'n aantal ander lughawens waar ons weet dat die grootste deel van die reisigers wat moontlik met Ebola in aanraking gekom het, sou kom. Ons is vol vertroue dat ons dit in die komende dae sal kan plaas.
Maar intussen is ons gedagtes en gebede by die verpleegster, wat soos soveel verpleegsters en gesondheidsorgwerkers regoor die land elke dag doen wat hulle moet doen, soms met 'n risiko vir hulself bied die soort sorg waarop ons almal staatmaak. Ons moet die risiko's daarvoor uitskakel, en ons is seker dat ons die protokolle kan opstel en seker maak dat dit noukeurig nagekom word om bykomende herhalings van wat in Dallas gebeur het, te voorkom.
Maar ons sal net so waaksaam wees as wat ons moet wees om seker te maak dat hierdie siekte behoorlik voorkom word. Die beste manier om dit te doen, is egter ook om seker te maak en te verstaan ​​dat wat in Wes -Afrika gebeur, 'n impak het hier in die Verenigde State en in al die ander lande wat hier verteenwoordig word.
Opmerkings deur president Obama tydens die eerste sessie van COP21
President Obama: President Hollande, sekretaris -generaal, medeleiers. Ons het na Parys gekom om ons vasberadenheid te toon.
Ons betuig ons meegevoel met die mense van Frankryk vir die barbaarse aanvalle op hierdie pragtige stad. Ons staan ​​saam in solidariteit, nie net om geregtigheid te gee aan die terroriste -netwerk wat verantwoordelik is vir die aanvalle nie, maar om ons mense te beskerm en die blywende waardes te handhaaf wat ons sterk hou en ons vry te hou. En ons salueer die mense van Parys omdat hulle daarop aangedring het dat hierdie belangrike konferensie gaan en 'n daad van uitdaging wat bewys dat niks ons sal weerhou om die toekoms te bou wat ons vir ons kinders wil hê nie. Watter groter verwerping van diegene wat ons wêreld sou vernietig as om ons beste pogings om dit te red, te bestry?
Byna 200 nasies het hierdie week hier byeengekom en 'n verklaring dat al die uitdagings wat ons in die gesig staar, die groeiende bedreiging van klimaatsverandering die kontoere van hierdie eeu dramatieser kan definieer as enige ander. Wat ons die hoop moet gee dat dit 'n keerpunt is, dat dit die oomblik is waarop ons uiteindelik besluit het dat ons ons planeet sou red, is die feit dat ons nasies 'n gevoel van dringendheid het oor hierdie uitdaging en 'n groeiende besef dat dit binne ons vermoë is om iets daaraan te doen.
Ons verstaan ​​die manier waarop mense die klimaatvooruitgang daagliks ontwrig. Veertien van die vyftien warmste jare op rekord het plaasgevind sedert die jaar 2000, en#8212 en 2015 is op pad om die warmste jaar van almal te wees. Geen nasie groot of klein, ryk of arm is nie immuun teen wat dit beteken nie.
Hierdie somer het ek die gevolge van klimaatsverandering uit eie hand gesien in ons noordelikste staat, Alaska, waar die see al dorpe insluk en kuslyne erodeer waar permafrost ontdooi en die toendra brand waar gletsers smelt in 'n ongekende tempo in die moderne tyd. En dit was 'n voorskou van 'n moontlike toekoms en 'n blik op ons kinders se lot as die klimaat vinniger verander as ons pogings om dit aan te spreek. Ondergedompelde lande. Verlate stede. Velde wat nie meer groei nie. Politieke ontwrigtings wat nuwe konflik veroorsaak, en nog meer oorstromings van desperate mense wat die heiligdom van nasies soek, nie hul eie nie.
Die toekoms is nie een van sterk ekonomieë nie, en dit is ook nie een waar broos state hul voet kan vind nie. Die toekoms is die een wat ons kan verander. Net hier. Nou dadelik. Maar slegs as ons tot hierdie oomblik styg. Soos een van die Amerikaanse goewerneurs gesê het: "Ons is die eerste generasie wat die impak van klimaatsverandering voel, en die laaste generasie wat iets daaraan kan doen."
Ek het persoonlik hierheen gekom, as die leier van die grootste ekonomie ter wêreld en die tweede grootste uitstoot, om te sê dat die Verenigde State van Amerika nie net ons rol in die oplossing van hierdie probleem erken nie; ons aanvaar ook ons ​​verantwoordelikheid om iets daaraan te doen.
Gedurende die afgelope sewe jaar het ons ambisieuse beleggings in skoon energie gemaak en ons koolstofvrystellings is verlaagd. Ons het windkrag drievoudig en sonkrag meer as twintigvoudig vermeerder, wat gehelp het om dele van Amerika te skep waar hierdie skoon kragbronne uiteindelik goedkoper is as vuiler, konvensionele krag. Ons het op elke denkbare manier in energie -doeltreffendheid belê. Ons het nee gesê vir infrastruktuur wat fossielbrandstowwe met 'n hoë koolstofstelsel uit die grond haal, en ons het ja gesê vir die eerste stel nasionale standaarde wat die hoeveelheid koolstofbesoedeling wat ons kragsentrales in die lug kan vrylaat, beperk.
Die vordering wat ons gemaak het, het gehelp om ons ekonomiese produksie tot die hoogste hoogte te bring en ons koolstofbesoedeling tot die laagste vlak in byna twee dekades te dryf.
Maar die goeie nuus is dat dit nie net 'n Amerikaanse neiging is nie. Verlede jaar het die wêreldekonomie gegroei terwyl die globale koolstofvrystellings deur verbranding van fossielbrandstowwe plat gebly het. En wat dit beteken, kan nie oorbeklemtoon word nie. Ons het die ou argumente vir traagheid verbreek. Ons het bewys dat sterk ekonomiese groei en 'n veiliger omgewing nie meer met mekaar in stryd hoef te wees nie, maar dat hulle saam met mekaar kan werk.
En dit moet ons hoop gee. Een van die vyande wat ons tydens hierdie konferensie sal beveg, is sinisme, die idee dat ons niks kan doen aan klimaatsverandering nie. Ons vordering moet ons hoop gee gedurende hierdie twee weke, hoop wat gebaseer is op kollektiewe optrede.
Vroeër hierdie maand in Dubai, na jare se vertraging, het die wêreld ingestem om saam te werk om die superbesoedelende stowwe, bekend as HFC's, te sny. Dit vorder. Reeds voor Parys het meer as 180 lande wat byna 95 persent van die wêreldwye uitstoot verteenwoordig, hul eie klimaatdoelwitte voorgestel. Dit is vooruitgang. Van ons kant is Amerika op koers om die emissiedoelwitte te bereik wat ek ses jaar gelede in Kopenhagen gestel het, en ons sal ons koolstofvrystellings in die omvang van 17 persent tot onder 2005 -vlakke teen 2020 verminder. En daarom ook, verlede jaar , Het ek 'n nuwe doelwit gestel: Amerika sal ons uitstoot binne 10 jaar van nou af tot 26 persent onder die vlakke van 2005 verminder.
Ons taak hier in Parys is dus om hierdie prestasies te omskep in 'n blywende raamwerk vir menslike vooruitgang en nie 'n stop-oplossing nie, maar 'n langtermynstrategie wat die wêreld vertroue gee in 'n koolstofarme toekoms.
Laat ons hier, in Parys, 'n ooreenkoms verkry wat in ambisie opbou, waar vooruitgang die weg baan vir gereeld bygewerkte teikens — doelwitte wat nie vir elkeen van ons gestel is nie, maar deur elkeen van ons, met inagneming van die verskille wat elke nasie is in die gesig staar.
Laat ons hier in Parys instem tot 'n sterk deursigtigheidstelsel wat elkeen van ons die vertroue gee dat ons almal ons verpligtinge nakom. En laat ons seker maak dat die lande wat nog nie die volle kapasiteit het om oor hul doelwitte te rapporteer nie, die nodige ondersteuning ontvang.
Hier in Parys, herbevestig ons ons verbintenis dat hulpbronne daar sal wees vir lande wat bereid is om hul deel te doen om die vuil fase van ontwikkeling oor te slaan. En ek besef dit sal nie maklik wees nie. Dit sal 'n verbintenis tot innovasie en die kapitaal verg om die koste van skoon energie te verminder. En daarom sal ek vanmiddag saam met baie van u 'n historiese gesamentlike poging aankondig om openbare en private innovasie op die gebied van skoon energie op 'n globale skaal te versnel.
Laat ons hier in Parys ook seker maak dat hierdie hulpbronne na die lande vloei wat hulp nodig het om voor te berei op die gevolge van klimaatsverandering wat ons nie meer kan vermy nie. Ons weet die waarheid dat baie lande min tot klimaatsverandering bygedra het, maar dat hulle die eerste sal wees wat die mees vernietigende gevolge daarvan sal ervaar. Vir sommige, veral die eilandlande en#8212 wie se leiers ek môre sal ontmoet, en#8212 klimaatsverandering 'n bedreiging vir hul bestaan ​​is. En daarom bevestig Amerika vandag, in oorleg met ander nasies, ons sterk en volgehoue ​​verbintenis tot die Fonds wat die minste ontwikkel is. En môre belowe ons nuwe bydraes tot risiko-versekeringsinisiatiewe wat kwesbare bevolkings help om sterker op te bou na rampverwante rampe.
En laastens, hier in Parys, laat ons besighede en beleggers wys dat die wêreldekonomie op 'n vaste pad na 'n koolstoflose toekoms is. As ons die regte reëls en aansporings toepas, sal ons die kreatiewe krag van ons beste wetenskaplikes en ingenieurs en entrepreneurs loslaat om skoon energie tegnologie en nuwe werkgeleenthede en nuwe geleenthede wat hulle oor die hele wêreld skep, te ontplooi. Daar is honderde miljarde dollars wat gereed is om na lande regoor die wêreld te ontplooi as hulle die teken kry dat ons hierdie keer bedoel. Laat ons die sein stuur.
Dit is wat ons soek in die volgende twee weke. Nie net 'n ooreenkoms om die besoedeling wat ons in ons lug sit, terug te keer nie, maar 'n ooreenkoms wat ons help om mense uit armoede op te hef sonder om die volgende generasie te veroordeel na 'n planeet wat nie in staat is om te herstel nie. Hier, in Parys, kan ons aan die wêreld wys wat moontlik is as ons bymekaar kom, verenig in gesamentlike inspanning en met 'n gemeenskaplike doel.
En laat daar geen twyfel bestaan ​​nie, die volgende generasie kyk na wat ons doen. Net meer as 'n week gelede was ek in Maleisië, waar ek 'n stadsaal gehou het met jongmense, en die eerste vraag wat ek gekry het, was van 'n jong Indonesiese vrou. En dit het nie oor terrorisme gegaan nie, dit was nie oor die ekonomie nie, dit was nie oor menseregte nie. Dit het gegaan oor klimaatsverandering. En sy het gevra of ek optimisties is oor wat ons hier in Parys kan bereik, en wat jongmense soos sy kan doen om te help.
Ek wil hê ons optrede moet haar wys dat ons luister. Ek wil hê dat ons optrede groot genoeg moet wees om die talente van al ons mense te benut, ek en mans, ryk en arm, ek wil haar passievolle, idealistiese jong geslag wys dat ons omgee vir hul toekoms.
Want ek glo, in die woorde van dr. Martin Luther King, Jr., dat daar iets is soos om te laat te wees. En as dit oor klimaatsverandering kom, is daardie uur amper op ons. Maar as ons hier optree, as ons nou optree, as ons ons eie korttermynbelange agter die lug plaas wat ons jong mense sal asemhaal, en die kos wat hulle sal eet, en die water wat hulle sal drink, en die hoop en drome wat hul lewens onderhou, dan sal ons nie te laat vir hulle wees nie.
En, my medeleiers, om hierdie uitdaging aan te neem, sal ons nie beloon met duidelike of vinnige oomblikke van oorwinning nie. Ons vordering sal anders gemeet word in die lyding wat afgeweer word, en 'n planeet wat behoue ​​bly. En dit is wat dit altyd so moeilik gemaak het. Ons generasie kan selfs nie eers die volle besef sien van wat ons hier doen nie. Maar die wete dat die volgende generasie beter daaraan toe sal gaan as wat ons hier doen, kan ons ons 'n waardiger beloning voorstel as dit? Deur dit aan ons kinders en ons kleinkinders oor te dra, sodat hulle, as hulle terugkyk en sien wat ons hier in Parys gedoen het, trots kan wees op ons prestasie.
Laat dit die algemene doel hier in Parys wees. 'N Wêreld wat ons kinders waardig is. 'N Wêreld wat nie gekenmerk word deur konflik nie, maar deur samewerking en nie deur menslike lyding nie, maar deur menslike vooruitgang. 'N Veiliger en welvarender wêreld en veiliger en vryer as die wêreld wat ons geërf het.
Opmerkings deur president Obama tydens die P5+1 -vergadering
PRESIDENT OBAMA: Goeie more.Dit is 'n plesier om hier te wees saam met ons P5+1 -vennote, die Europese Unie en direkteur -generaal Amano van die International Atomic Energy Agency. As gevolg van die nasies wat vandag hier verteenwoordig word, het ons 'n historiese ooreenkoms bereik om te verhoed dat Iran 'n kernwapen bekom. En vandag is 'n geleentheid om die vordering te hersien, aangesien die transaksie steeds geïmplementeer word.
Ons samewerking is 'n belangrike deel van die omvattende agenda wat ek sewe jaar gelede in Praag uiteengesit het en#8212 die verspreiding van kernwapens stopgesit het en die langtermynvisie van 'n wêreld sonder hulle soek. Dit sluit in die versterking van die wêreldwye regime wat die verspreiding van kernwapens voorkom. En een van die grootste toetse van die regime was Iran se kernprogram. Na byna twee jaar van intensiewe onderhandelinge, gesteun deur sterk sanksies, het die lande wat in hierdie kamer verteenwoordig is, bereik wat dekades van vyandigheid en retoriek nie 'n langtermynooreenkoms was wat elke moontlike weg tot die bou van 'n kernwapen sluit nie, en onderdane Iran na die mees omvattende kerninspeksies wat ooit onderhandel is.
En danksy hierdie ooreenkoms het ons werklike vordering gesien. Iran het reeds twee derdes van sy geïnstalleerde sentrifuges afgebreek. Iran het 98 persent van sy verrykte uraanvoorraad uit Iran gestuur. Iran het die Arak -reaktorkern verwyder en dit met beton gevul. As Iran sou bedrieg, het die uitbreek tyd om 'n kernwapen te bou, van twee tot drie maande na ongeveer 'n jaar gegaan.
In Januarie het die IAEA geverifieer dat Iran die belangrikste verpligtinge van die ooreenkoms nagekom het. En vandag sal die direkteur -generaal Amano ons op hoogte hou van die implementering. Ons lande het kernverwante sanksies opgehef, en dit sal tyd neem vir Iran om weer by die wêreldekonomie in te skakel, maar Iran begin reeds die voordele van hierdie ooreenkoms sien.
Ek dink dit is belangrik om daarop te let dat hierdie ooreenkoms nie al ons verskille met Iran oplos nie, insluitend destabiliserende aktiwiteite in die streek. Behalwe vir beperkte uitsonderings, bly die Amerikaanse handelsembargo teen Iran. En ons gaan ook voort om sanksies met betrekking tot Iran se steun vir terrorisme, skending van menseregte en ballistiese missielprogramme kragtig af te dwing. Dit is die Amerikaanse beleid. Maar waaroor hierdie groep, wat nie saamstem oor alle aspekte van beleid nie, is dat hierdie ooreenkoms 'n wesenlike sukses behaal het en op 'n effektiewe manier gefokus het op die gevare van kernverspreiding.
Die pad na hierdie ooreenkoms was nie maklik nie. Dit het toewyding, diplomasie en harde werk geverg. Die leiers en lande wat om hierdie tafel vergader het, het vergader om ons eie benaderingsverskille uit te werk. Volledige en volgehoue ​​implementering verg dieselfde soort samewerking en konsultasie. Maar ek is baie dankbaar vir ons vennote in hierdie poging.
Selfs as ons voortgaan om kernbedreigings regoor die wêreld te ondervind, wat die onderwerp van hierdie beraad is, herinner hierdie ooreenkoms ons daaraan dat ons die gemeenskaplike veiligheid kan bevorder as die internasionale gemeenskap as een eenheid staan.
Ek wil dus dankie sê aan al die leiers wat hier vergader het, die lande wat deelneem, direkteur -generaal Amano. Dit is 'n sukses van diplomasie wat ons hopelik in die toekoms sal kan kopieer.
Opmerkings deur president Obama tydens die ASEAN Business and Investment Summit
PRESIDENT OBAMA: Baie dankie. (Applous.) Sit asseblief. Goeie more, en dankie dat u my vandag hier verwelkom het.
Voordat ek begin, wil ek 'n paar woorde sê oor die ontsettende terreuraanval in Mali. Ons leer nog steeds die feite, maar wat ons wel weet, is dat gewapende mans 'n hotel in die hoofstad van Bamako binnegestorm het, gevul met burgers uit 'n aantal lande, en baie van hulle was daar om die mense van Mali te help bou blywende vrede. Die terroriste het meedoënloos begin doodmaak en gyselaars geneem.
En namens die Amerikaanse volk wil ek ons ​​innige meegevoel betuig met die mense van Mali en die gesinne van die slagoffers, waaronder minstens een Amerikaner. Dit was onskuldige mense wat alles gehad het om voor te lewe, en hulle sal onthou word vir die vreugde en liefde wat hulle aan die wêreld gebring het.
En ons is dankbaar vir almal wat gereageer het en hul eie lewens in gevaar gestel het om ander te red. Maliaanse veiligheidsmagte en al ons eie diplomatieke veiligheidsagente het hulle gehaas om mense na veiligheid te trek. Franse troepe en Amerikaanse magte wat in die land was vir opleidingsmissies het ondersteuning gebied, net soos die Verenigde Nasies se magte. En danksy die vinnige optrede en vaardigheid van alle betrokkenes, het baie mense ontsnap en lewens is gered, en die terroriste is verhinder om nog meer bloedvergieting te veroorsaak. Maar ek wil hê dat die Amerikaanse mense moet weet dat ons nog steeds besig is om die Amerikaners wat moontlik in die hotel was, te verantwoord en om die veiligheid van al ons burgers in Mali te verseker.
Soos die gruwelike aanvalle wat ons in Parys gesien het en#8212 en aanvalle wat ons al te gereeld elders sien, is dit nog 'n vreeslike herinnering dat die plaag van terrorisme soveel van ons nasies bedreig. En weereens, hierdie barbaarsheid versterk net ons vasberadenheid om hierdie uitdaging die hoof te bied. Ons sal saam met die mense van Mali staan ​​om hul land van terroriste te bevry en hul demokrasie te versterk. Met bondgenote en vennote sal die Verenigde State meedoënloos wees teenoor diegene wat ons burgers teiken. Ons sal voortgaan om terroriste -netwerke uit te roei. Ons sal nie toelaat dat hierdie moordenaars 'n veilige hawe het nie.
En soos ek hierdie week tydens my reis gesien het, is lande regoor die wêreld, insluitend lande wat vandag hier verteenwoordig is, verenig in ons vasbeslotenheid om ons mense te beskerm om terug te keer op die haatlike ideologieë wat hierdie terrorisme aanwakker en op te staan vir die universele waardes van verdraagsaamheid en respek vir menswaardigheid wat ons verenig en sterker maak as enige terroris. Dit is die werk wat ons saam moet doen. Dit is die toekoms wat ons saam moet bou. En daarom is ek vandag hier.
Ek wil almal by die ASEAN Business Advisory Council bedank dat hulle ons verwelkom het. Diegene van julle hier verteenwoordig vandag die sterkte en diversiteit van al 10 ASEAN -nasies. Ek is bly dat ons vriende van die Amerikaanse Maleisiese sakekamer en die U.S.-ASEAN Business Council saam met ons is. En ek wil veral ons uitstaande gashere bedank en#8212 die regering en mense van Maleisië, die ASEAN -voorsitter van hierdie jaar. Dit is 'n goeie idee. (Applous.)
Soos ek vroeër genoem het, het Suidoos -Asië 'n spesiale plek in my hart. As 'n seuntjie het ek in Indonesië gewoon, waar my ma haar jare lank toegewy het aan die bemagtiging van plattelandse vroue. En as president het ek daaraan gewerk om Amerika se betrokkenheid in hierdie streek te verdiep. Ek was trots daarop dat ek die eerste Amerikaanse president was wat met die leiers van al 10 ASEAN -lande vergader het en#8212 (toejuiging) — die eerste Amerikaanse president wat die beraad in Oos -Asië bygewoon het, en hierdie besoek was my sesde ontmoeting met ASEAN.
En vandag is ASEAN een van die grootste markte vir Amerikaanse uitvoer, en Amerikaanse ondernemings belê meer in ASEAN as enige ander van hierdie streke. Dit is een van die redes waarom ons, terwyl ek in die amp was, ons uitvoer na Asië met meer as 50 persent verhoog het tot rekordvlakke. En ek wens al die ASEAN -nasies geluk, na baie jare se werk, met die bekendstelling van die nuwe ASEAN -gemeenskap. Ek sien uit daarna om die eerste Amerikaanse president te word wat Laos besoek wanneer dit volgende jaar ASEAN aanbied. (Applous.)
Amerika se nouer bande met hierdie streek maak deel uit van 'n groter verhaal. Toe ek president word, het ek 'n strategiese besluit geneem dat na 'n dekade waarin die Verenigde State so sterk op ander plekke gefokus het, veral die oorloë in Irak en Afghanistan, dat ons ons buitelandse beleid sal herbalanseer en 'n groter en langtermynrol hier sal speel in die Stille Oseaan.
Ek het hierdie besluit geneem met waardering vir die geskiedenis en hoe die Verenigde State sewe dekades lank 'n stabiliserende teenwoordigheid hier was as 'n Stille Oseaan -mag. En ek het dit met die oog op die toekoms gemaak, want as die tuiste van die helfte van die mensdom en sommige van die vinnigste groeiende markte ter wêreld, is die veiligheid en voorspoed van die Stille Oseaan noodsaaklik vir die nasionale belange van die Verenigde State. En dieper vennootskappe met ons bondgenote en vennote in hierdie streek kan ons help om wêreldwye uitdagings, insluitend terrorisme, die hoof te bied.
Daarom stel ek 'n toekomsvisie voor wat ons nasies saam kan bou: 'n toekoms van wedersydse veiligheid en vrede waar volkereg en norme gehandhaaf word en waar geskille opgelos word deur dialoog en diplomasie. 'N Toekoms van oop markte en handel wat vry en regverdig is. 'N Toekoms van vryheid, waar die regering gebaseer is op die wil van die mense, word die burgers bemagtig deur demokratiese bestuur en die inherente waardigheid en menseregte van alle mense word gehandhaaf.
Om hierdie visie na te streef, het die Verenigde State ons betrokkenheid by die streek oor die algemeen verdiep. Ons het ons alliansies versterk. Ons het ons verdedigingshouding gemoderniseer. Meer Amerikaanse magte draai deur meer dele van die streek vir opleiding en oefeninge. Ons het ons samewerking met opkomende moondhede en ekonomieë uitgebrei, soos Maleisië, Indonesië, Viëtnam en Indië. Ons werk daaraan om 'n konstruktiewe verhouding met China op te bou, waar ons meer saamwerk waar ons belange ooreenstem, selfs as ons openlik met meningsverskille te doen kry.
Ons het opgestaan ​​vir demokrasie, vir menseregte en vir ontwikkeling. Ons het 'n beroep gedoen om terug te keer na burgerlike heerskappy in Thailand. En ons sluit nuwe vennootskappe om meisies en jong vroue in Kambodja op te voed. Net gister ontmoet ek 'n paar buitengewone jongmense van ons Young Southeast Asian Leaders Initiative en meer as 55.000 jong innoveerders wat hierdie streek nog dekades lank gaan vorm. En ons gaan ons betrokkenheid by die mense van Myanmar volhou. Die groot oorwinning van Aung San Suu Kyi se National League of Democracy gee hoop vir 'n Birma wat inklusief en verenig, vreedsaam en demokraties is.
Met ander woorde, selfs al het die Verenigde State dringende uitdagings in ander dele van die wêreld die hoof gebied, het ons herbalansering na Asië -Stille Oseaan vol krag voortgeduur. En nou is ons gereed om die volgende stap te neem deur voort te gaan met die hoogste standaard handelsooreenkoms in die geskiedenis en#8212 die Trans-Pacific Partnership. (Applous.)
Vier van u nasies is reeds deel van TPP — Brunei, Maleisië, Singapoer en Viëtnam. Saam met die Verenigde State bevat dit ook Australië, Japan, Nieu -Seeland, Kanada, Mexiko, Peru en Chili. As dit geïmplementeer word, sal dit nie net die handel en werkgeleenthede in ons 12 lande versterk nie, dit sal ook help om sterker reëls vir handel in die Stille Oseaan te stel. En dit is waaroor ek vandag wil praat.
Ek weet dat die politiek rondom handel in al ons lande moeilik kan wees. Vorige ooreenkomste het nie altyd hul beloftes gestand gedoen nie. In die afgelope dekades, met die opkoms van globalisering en tegnologie, het sommige werkers, veral in ontwikkelde lande, hul werk na die buiteland uitgevoer of deur outomatisering vervang. Ek het dit in my tuisstaat Illinois gesien, aangesien vervaardigingsaanlegte die afgelope twee dekades gesluit het en werk opgedroog het.
En dit alles het baie mense skepties gemaak oor handelsooreenkomste, ondanks die feit dat Amerikaanse vervaardiging die afgelope paar jaar ongeveer 900 000 nuwe werkgeleenthede bygevoeg het, wat vir die eerste keer in meer as 'n dekade gegroei het. Sommige bedrywe wat teen mededinging beskerm word deur subsidies of tariewe en die politieke belange wat die bedrywe verteenwoordig, weerstaan ​​dikwels pogings om die status quo te verander.
Om al hierdie redes kan 'n nuwe handelsooreenkoms soos TPP egter moeilik verkoop word. Maar die antwoord is nie om op te hou handel nie#8212 om hindernisse te probeer opbou wat 'n individuele land van die wêreldekonomie kan afsluit. Dit is nie meer moontlik nie. Ons ekonomieë is meer geïntegreerd as ooit. Ondernemings soos joune maak staat op wêreldwye voorsieningskettings. Die antwoord is om op die regte manier handel te dryf —, en dit is wat TPP doen.
Ek het die saak vir TPP aan die Amerikaanse bevolking voorgehou, insluitend ons kongres, waar ek vol vertroue is dat ons goedkeuring sal kry en vorentoe sal gaan. Ek weet daar is soortgelyke debatte in TPP -lande hier in Asië. En as sakeleiers kan u u stem laat hoor. Ek gaan dus nie al die redes vertel waarom dit so 'n goeie deal is nie. Maar ek wil u aanmoedig om mense tuis te herinner dat hierdie handelspakt 'n oorwinning vir al ons lande is. Dit is 'n oorwinning vir ons 12 TPP -lande. Deur tienduisende tariewe — in wese belasting — op goedere op mekaar se produkte uit te skakel, verwyder TPP ou hindernisse en maak nuwe markte oop.
Die Verenigde State is reeds een van die mees oop ekonomieë ter wêreld. En as die hoë tariewe onder ons TPP -vennote ook daal, sal dit nuwe geleenthede vir almal skep. Maleisië sal meer selfone aan Mexiko kan verkoop. Singapoer kan meer medisyne aan Peru verkoop. Vietnam sal meer leerprodukte aan Japan kan verkoop. Die lys gaan aan.
TPP is 'n oorwinning vir die Verenigde State. Ek gaan nie skaam wees hieroor nie. As president van die Verenigde State, vra ek nie om verskoning dat ek geveg het om markte vir Amerikaanse ondernemings en werkers oop te maak nie. En ons het sukses behaal. Amerikaanse uitvoer het rekordhoogtes bereik, en ons weet dat ondernemings wat uitvoer, geneig is om vinniger te groei, meer werknemers in diens neem en hul werkers meer betaal as ondernemings wat nie uitvoer nie. En deur die opheffing van ongeveer 18 000 tariewe wat ander lande op Amerikaanse uitvoere hef, skrap TPP die speelveld vir ons werkers en besighede, wat beteken dat Amerikaanse vervaardigers meer motors en vragmotors, toerusting en masjinerie sal kan verkoop. Amerikaanse boere en boere sal meer suiwel, vrugte, pluimvee en beesvleis kan verkoop en daar is geen steak soos 'n Amerikaanse steak nie. (Gelag.) Jy stem saam.
Die uiteinde is: Amerikaners is gereed om mee te ding. Met TPP sien u meer produkte met die etiket waarop ons so trots is en#8212 "Made in America."
En TPP is 'n oorwinning vir die soort handel wat ondernemings en werkers in ons lande in die 21ste eeu moet meeding. Dit verseker dat globalisering vir ons werk, en nie teen ons nie.
TPP versterk byvoorbeeld die beskerming van intellektuele eiendom, sodat innovasies minder gesteel of seerower word. Dit moedig meer handel in dienste aan, wat 'n groter en groter deel van ons ekonomieë en ons arbeidsmag is. As die eerste handelsooreenkoms wat die digitale ekonomie werklik omhels, moedig dit e-handel aan. Dit vergemaklik die doeane, wat dit makliker maak vir alle ondernemings om uit te voer, veral klein en mediumgrootte ondernemings wat baie werk in ons lande skep en dit moeiliker vind om deur baie burokrasie te navigeer om na ander lande te probeer uitvoer.
Maar die boodskap wat ek vandag regtig wil lewer, is dat — TPP meer as net 'n handelsverdrag is; dit het ook belangrike strategiese en geopolitieke voordele. TPP is 'n langtermynbelegging in ons gedeelde veiligheid en in universele menseregte. Ek wil baie duidelik wees — handel is nie 'n wondermiddel nie. Dit is nie 'n geneesmiddel vir die verskeidenheid uitdagings wat ons nasies in die gesig staar nie. Maar ons weet uit ervaring dat as dit reg verhandel word, dit kan help om vordering op ander gebiede aan te wakker.
Laat ek spesifiek wees. Eerstens sal TPP help om groter vertroue en samewerking tussen nasies op te bou. Ons het lankal besef dat handel lande en streke kan help om nader te kom. Neem die voorbeeld van die tydperk na die Tweede Wêreldoorlog, waar die vrye nasies van Europa hulself wou verbind tot wat die Europese Unie sou word. Oor baie dekades het die Verenigde State gehelp om die internasionale instellings en die wêreldwye handelsstelsel te vorm wat ons ekonomieë saamgevoeg het en gehelp het om 'n ander oorlog tussen groot moondhede te voorkom. Daar is 'n verband tussen ekonomiese veiligheid en nasionale veiligheid, en dit is die kern van ASEAN. TPP sal dus help om die ekonomiese integrasie wat vrede en stabiliteit in hierdie streek onderskryf, te bevorder.
Tweedens sal TPP die Verenigde State nog nader bind aan sommige van ons sterkste bondgenote in Asië. Dit is nie toevallig dat baie van ons bondgenote oor die hele wêreld ook van ons sterkste handelsvennote is nie. Daar is 'n deugsame kring en ons bondgenootskappe is die basis vir ons veiligheid, wat die grondslag van ons voorspoed word, waardeur ons kan belê in die bronne van ons krag, insluitend ons alliansies. Die Verenigde State het verdragsverpligtinge met betrekking tot die veiligheid van ons bondgenote, Japan en Australië, 'n jarelange verdedigingsverhouding met Nieu -Seeland. Met groter handel en bande onder die TPP, belê ons en ons bondgenote in ons wedersydse veiligheid vir die komende generasies.
Ten derde sal TPP die Verenigde State toelaat om nog dieper vennootskappe te sluit met lande wat 'n toenemende rol in hierdie streek speel. Hier in Maleisië het nuwe ondernemings en beleggings in entrepreneurskap van hierdie land 'n spilpunt van innovasie gemaak. Viëtnam het een van die ekonomies wat die vinnigste groei. Met groter welvaart kom groter verantwoordelikheid, en beide Maleisië en Viëtnam doen inderdaad meer. Die Verenigde State werk dus saam met albei lande om maritieme veiligheid te verseker, om die vryheid van navigasie te handhaaf, om te verseker dat geskille in die streek vreedsaam opgelos word. En namate hulle hul ekonomie onder TPP laat groei, sal Maleisië en Viëtnam nog groter bydraes tot plaaslike veiligheid kan lewer.
Ten vierde sal TPP ons lande saam toelaat om die reëls vir handel in die Stille Oseaan nog dekades lank te skryf. Ons nasies is veiliger en voorspoediger as almal volgens dieselfde reëls speel. En wat is daardie reëls? Ons glo dat ekonomiese verhoudings nie daarop moet berus dat een land bloot die hulpbronne van 'n ander land moet onttrek nie, maar eerder, soos TPP beoog, ekonomiese vennootskappe waar ons innovasie en investering aanmoedig tot ons wedersydse voordeel.
Ons glo dat ekonomiese meningsverskille vreedsaam opgelos moet word deur middel van dialoog, nie deur afknouery of dwang nie. Ons glo in billike mededinging, en daarom is TPP die eerste handelsooreenkoms wat die speelveld tussen private ondernemings en staatsondernemings gelyk maak. En ons glo dat burgers nuwe idees moet kan verken en kan innoveer, en daarom beskerm TPP die vrye vloei van data en inligting oor grense heen en verbind ons nasies tot 'n gratis en oop internet.
In hierdie opsig skryf ons met TPP nie net die reëls vir handel in die Stille Oseaan nie, ons het ook 'n historiese geleentheid om die toekoms van die wêreldekonomie te vorm. Ons 12 lande beslaan bykans 40 persent van die globale BBP, ongeveer 'n derde van die wêreldwye handel. En reeds toon 'n groeiende aantal lande belangstelling om by TPP aan te sluit. As 'n land
— insluitend ander ASEAN -lande — is bereid om aan die hoë standaarde te voldoen, dit is 'n gesprek wat die moeite werd is.En selfs lande wat moontlik nooit by TPP aansluit nie, sal in 'n TPP -wêreld moet meeding, wat hulle ook aansporing gee om hul standaarde te verhoog. Lande sal dus 'n keuse hervorm en moderniseer, of die risiko loop om agtergelaat te word. Op hierdie manier glo ek dat TPP die hand van hervormers sal help versterk ver bo ons 12 aanvanklike lede.
Dit alles beteken dat TPP mettertyd die belofte nakom om 'n nog meer belangrike dryfveer vir groei in die wêreldekonomie te word. Daar is mense tuis in die Verenigde State wat sê Amerika — op 'n tydstip dat jy meer opkomende moondhede sien, 'n meer veelpolêre wêreld en#8212 wat bekommerd is oor Amerikaanse leierskap. En soms moet ek verduidelik dat een van die maniere waarop ons reeds lei, is om iets soos die Trans-Stille Oseaan-vennootskap te vorm. Dit is 'n uitstekende voorbeeld van Amerika en ons vennote wat saamwerk aan die vorming van die wêreld wat ons vir toekomstige geslagte wil hê.
En dit is veral belangrik as dit kom by die bevordering van menseregte en universele waardes, wat ingebed is in TPP. In die verlede het handelsooreenkomste te min op hierdie gebied gedoen. En daarom het ons so lank onderhandel om 'n handelsverdrag te kry wat ons waardes handhaaf. En ons het daarin geslaag. TPP bevat die hoogste handelsstandaarde wat ooit onderhandel is. En met TPP maak lande reeds bindende verbintenisse.
Elke TPP -land het verantwoordelikhede.#8212 en ek gee u 'n paar spesifieke voorbeelde. Regoor die wêreld, insluitend in Amerika en hier in die Asië -Stille Oseaan, is dit nog te moeilik vir werkers om 'n vakbond te stig en hul regte te beskerm. In sommige lande is dit 'n misdaad. Maar ons weet uit ons eie geskiedenis dat wanneer werkers bymekaar kan kom en met een stem kan praat, dit sal help om die lone te verhoog, wat die werksomstandighede verbeter en die lewenstandaard verhoog. En al hierdie vordering rimpel uit en bevoordeel alle werkers.
As werkers basiese beskerming en ordentlike lone het, is dit beter kliënte vir u onderneming. Ek glo dat elke werker basiese beskerming en regte moet hê. So dit staan ​​in die teks, in swart en wit — TPP -lande verbind hulle tot erkenning van vryheid van assosiasie en die reg om gesamentlik te onderhandel, wat beteken dat 'n regering soos Viëtnam vir die eerste keer ingestem het om sy werkers te laat vorm onafhanklike eenhede. En dit is vooruitgang.
Regoor die wêreld, en hier in die Asië -Stille Oseaan, sien ons steeds mishandelinge wat afskuwelik en onaanvaarbaar is, waar mans, vroue en kinders aan handelaars verkoop of dwangarbeid word. Hulle swoeg, dag na dag, in gevaarlike omstandighede wat dodelik kan word. En dit is nie 'arbeid' nie, en dit is soortgelyk aan moderne slawerny. Dit moet stop. TPP help om hierdie soort dwangarbeid te bestry met internasionaal erkende arbeidsregte en#8212 verbod op dwangarbeid teen kinderarbeid teen diskriminasie, insluitend vroue.
TPP vereis aanvaarbare werksomstandighede, soos 'n minimum loon, billike werksure en veiligheid op die werkplek. En intussen het Maleisië, Viëtnam en Brunei toegewyd aan spesifieke, konkrete hervormings om hierdie hoë standaarde te bereik. Verandering sal nie oornag plaasvind nie. Maar met TPP sal honderde miljoene werkers nou gedek word deur hoër, afdwingbare arbeidsstandaarde. Dit is vooruitgang.
Regoor die wêreld, en hier in die Stille Oseaan, is die kanker van korrupsie 'n daaglikse verontwaardiging. Om 'n omkoopgeskenk te moet betaal net om 'n besigheid te begin of skool toe te gaan of werk te kry, steel geld van werkers en gesinne en besighede en dit is 'n skending van menseregte, en dit is 'n slegte strategie vir ontwikkeling. Korrupsie mors miljarde dollars wat gebruik kan word om die lewens van burgers te verbeter. Stel jou voor die skole en hospitale en paaie en brûe wat met daardie geld gebou kan word, wat lande meer mededingend en welvarender sal maak.
En daarom bevat TPP die sterkste standaarde teen korrupsie en deursigtigheid van enige handelsooreenkoms in die geskiedenis. (Applous.) Dit vereis dat lande wette moet hê teen korrupsie, insluitend dat dit 'n misdaad is om 'n openbare amptenaar om te koop — en dat lande die wette moet toepas. TPP moedig dus die oppergesag van die reg en sterker, meer effektiewe en meer verantwoordbare bestuur aan. Dit is vooruitgang. (Applous.)
Regoor die wêreld, insluitend in die Verenigde State, en hier in die Asië -Stille Oseaan, hou toenemende ekonomiese ongelykheid ekonomieë terug en ondermyn die samehang van ons samelewings en ons politieke stelsels. Wêreldwyd oorleef talle miljoene skaars op een Amerikaanse dollar en 25 sent per dag. Dit is 'n belediging vir menswaardigheid. Ek het die bestryding van ekonomiese ongelykheid en die skep van meer geleenthede vir my mede -Amerikaners 'n fokuspunt van my presidentskap gemaak. En die wêreld het hom onlangs verbind tot nuwe doelwitte vir volhoubare ontwikkeling, sodat ons kan voortgaan om die onreg van uiterste armoede uit te wis.
Een van die beste maniere om dit te doen, is met ekonomiese groei wat breed en inklusief is, wat die talle verhoog en die lewenstandaard verhoog en deur ontwikkelende lande te help om meer van hul goedere aan die wêreld te verkoop. Dit is wat TPP doen. Dit is ontwerp om te help met die bevordering van volhoubare ontwikkeling, wat voedselsekerheid verbeter en armoede verminder. En dit is vooruitgang.
En regoor die wêreld, sowel as hier in die Stille Oseaan, het ekonomiese vooruitgang te dikwels ten koste van die omgewing gekom. Te lank het die mite volgehou dat ons tussen die twee moes kies. Maar feite lieg nie.
In die Verenigde State het ons skoner lug en skoner water in vergelyking met dekades gelede, selfs al het ons ekonomie verskeie kere gegroei. Die internasionale gemeenskap het stappe gedoen om die osoonlaag te herstel, selfs al het wêreldwye groei miljoene mense uit armoede in die middelklas gehef. Ons het bewys dat ons ons ekonomie kan laat groei en ons planeet kan beskerm. En daarom bevat TPP die sterkste omgewingstandaarde in die geskiedenis en#8212 spesifieke bepalings vir die bekamping van wildhandel, onwettige houtkap wat ontbossing vererger, onwettige visvang wat ons oseane en ons vissery in gevaar stel.
Die hervormings en veranderinge wat ek beskryf het, sal nie oornag plaasvind nie. TPP moet aangeneem word, dit moet geïmplementeer word. Lande en maatskappye sal aanpas by hierdie nuwe standaarde en hierdie nuwe hervormings. En dit gaan tyd neem. Ons is gereed om met hulle almal saam te werk en hulle te help om hul spel te verbeter. En dit bring my by 'n ander manier waarop TPP anders en beter is as baie vorige ooreenkomste. Die standaarde wat ons beskryf het en wat ek beskryf het, is eintlik afdwingbaar. TPP het tande, sterk voorsiening vir monitering. En ons sal waaksaam wees om seker te maak dat lande hul verpligtinge nakom. As hulle dit nie doen nie, sal ons optree. As 'n TPP -land hul verantwoordelikhede oortree, is daar gevolge en werklike boetes. Ter wille van ons werkers en hul gesinne en die hoop wat hulle vir die toekoms het, moet ons seker maak dat ons die beloftes wat ons vandag maak, nakom.
Die slotsom is dat die Trans-Stille Oseaan-vennootskap, net so belangrik dit is, meer verteenwoordig as net die ekstra goedere wat ons sal verhandel, of selfs die nuwe ekonomiese vennootskappe wat ons gaan smee en die werkgeleenthede wat dit sal ondersteun. TPP stuur 'n kragtige boodskap in hierdie streek en#8212 in die Asië -Stille Oseaan. Dit sê dat die herbalansering van die buitelandse beleid in Amerika na die Stille Oseaan op elke front sal voortduur. Dit sê dat die Verenigde State sy verpligtinge teenoor bondgenote en vennote sal nakom, en dat ons hier is om te bly en dat u op ons kan staatmaak.
En TPP sê veral dat Amerikaners en mense in hierdie streek saamstaan ​​vir 'n gedeelde visie van 'n vreedsamer en veiliger toekoms en wat die universele regte van elke mens handhaaf.
Dit handel oor die pa, die moeder, die kinders, wat op fabrieksvloere vasgekeer is wat hul waardigheid en menslike werksomstandighede verdien. Dit gaan oor die boere wat meer van hul gewasse wil verkoop en hul inkomste wil verhoog. Dit handel oor die werkers op die monteerbaan wat gereed is om meer motors te bou omdat nuwe markte wag. En dit gaan oor ondernemings soos joune —, maar ook oor die eienaar van klein sakeondernemings wat gereed is om meer produkte uit te voer en meer werkers aan te stel, en die entrepreneur wat glo dat haar nuwe idee die vonk kan wees wat 'n nuwe bedryf kan aansteek of die wêreld kan verander.
Dit is die vordering — die geleentheid, die groei, die innovasies — wat ons kan ontketen. Daarom is ek so optimisties oor ons gedeelde toekoms. Daarom is ek dankbaar vir ons werk saam. Daarom sal die nasies en mense van hierdie streek altyd 'n vriend en vennoot in die Verenigde State van Amerika hê.
Opmerkings deur president Obama tydens 'n vergadering oor die Trans-Stille Oseaan-vennootskap
PRESIDENT OBAMA: Wel, ek wil al die leiers en ministers van handel wat hier is, verwelkom. Dit is ons eerste byeenkoms op leiersvlak sedert ons 12 lande ooreengekom het oor die belangrike Trans-Stille Oseaan-vennootskap. Danksy die toewyding van die leiers kon ons die onderhandelinge voltooi. En ek bedank elkeen van julle, maar ek dink dit is ook gepas dat ons ons ministers van handel en hul spanne bedank wat buitengewone werk gedoen het in baie uitdagende onderhandelinge oor 'n wye verskeidenheid kwessies. Almal van julle het uitstekende werk gedoen.
TPP is die kern van ons gedeelde visie vir die toekoms van hierdie dinamiese streek. Ons wil hê dat alle lande hul belange en welvaart vreedsaam moet nastreef, gebaseer op algemene padreëls op 'n oop, gelyke speelveld en billike handel. En ons lande beslaan bykans 40 persent van die wêreldwye BBP en 'n derde van die wêreldwye handel. Dit gaan dus nie oor die bevordering van uitvoer tussen ons lande in die Stille Oseaan nie. Die TPP help ook om die reëls van globale handel vir die 21ste eeu op te skryf.
Dit is die hoogste standaard en mees progressiewe handelsooreenkoms wat nog ooit gesluit is. Dit bevat sterk beskerming vir werkers, verbod op kinderarbeid en dwangarbeid. Dit bevat bepalings om die omgewing te beskerm, om die handel in wild te stop, om ons oseane te beskerm. Dit is afdwingbare bepalings wat in ag geneem kan word, op dieselfde manier as met alle bepalings rakende tariewe. En as gevolg hiervan is dit nie net ekonomies baie nie, maar weerspieël dit ook ons ​​gemeenskaplike waardes.
Die TPP sluit groot en klein lande in, ontwikkel en ontwikkelend. Maar ons het 'n gedeelde visie van hoe om vorentoe te gaan. Vandag gaan ons die pad vorentoe bespreek om te verseker dat TPP so vinnig as moontlik in elkeen van ons lande ingestel word. Uiteraard is uitvoering van kritieke belang nadat ons by die teks gekom het.
En ek wil net weereens alle leiers hier prys vir hul buitengewone leierskap. Dit is nie maklik om te doen nie. Die politiek van enige handelsooreenkoms is moeilik. Die feit dat almal hier opgetree het en 'n paar moeilike besluite geneem het wat vir die komende dekades gaan vrugte afwerp, is 'n bewys van die visie wat weerspieël is. En ek wil julle almal gelukwens met die uitstekende werk.
Baie dankie, almal. Daarmee gaan ons 'n bietjie werk doen.
Opmerkings deur president Obama, president Tusk van die Europese Raad en president Juncker van die Europese Kommissie na die vergadering tussen die VSA en die EU
PRESIDENT OBAMA: Goeie more, almal. Laat ek eers dankie sê aan presidente Tusk en Juncker vir die geleentheid om vandag te ontmoet. Met u begrip wil ek begin met 'n paar woorde oor die situasie in die Verenigde State, spesifiek die situasie in Dallas, Texas.
My span het my die hele oggend van die aand in Dallas op hoogte gehou. Ek het vanoggend met burgemeester Rawlings van Dallas gepraat om die diepste meegevoel van die Amerikaanse volk oor te dra. Ek het vir hom gesê dat die federale regering alle hulp sal verleen wat Dallas nodig mag hê, aangesien dit hierdie geweldige tragedie hanteer.
Ons weet nog steeds nie al die feite nie. Wat ons wel weet, is dat daar 'n wrede, berekende en veragtelike aanval op wetstoepassing was. Die polisie in Dallas was aan diens, het hul werk gedoen en mense veilig gehou tydens vreedsame protesoptredes. Hierdie wetstoepassers is geteiken, en byna 'n dosyn beamptes is geskiet. Vyf is dood. Ander beamptes en ten minste een burger is gewond en sommige is in 'n ernstige toestand, en ons bid vir hul herstel.
Soos ek aan burgemeester Rawlings gesê het, glo ek dat ek vir elke Amerikaner praat as ek sê dat ons verskrik is oor hierdie gebeure, en dat ons verenig is met die mense en die polisiedepartement in Dallas. Volgens die polisie is daar verskeie verdagtes. Ons sal ongetwyfeld meer leer oor hul verdraaide motiverings. Maar laat ons duidelik wees: daar is geen moontlike regverdiging vir hierdie soort aanvalle of geweld teen wetstoepassers nie. Die FBI is reeds in kontak met die polisie in Dallas, en almal wat by hierdie sinnelose moorde betrokke is, sal ten volle aanspreeklik gehou word. Geregtigheid sal geskied.
Ek sal meer hieroor te sê hê namate die feite duideliker word. Laat ek nou maar net sê dat ek, net soos gister, gepraat het oor ons behoefte om, soos alle Amerikaners, bekommerd te wees oor rasseverskille in ons strafregstelsel, gister ook gesê het dat ons polisie 'n buitengewoon moeilike taak het en dat die oorgrote meerderheid hulle doen hul werk op uitnemende wyse. Ek het ook aangedui in watter mate ons die ondersteuners moet ondersteun wat elke dag hul werk doen, ons beskerm en ons gemeenskappe beskerm.
Vandag is 'n ingrypende herinnering aan die opofferings wat hulle vir ons bring. Ons weet ook dat as mense met kragtige wapens gewapen is, dit aanvalle soos hierdie ongelukkig dodeliker en meer tragies maak. En in die komende dae sal ons ook hierdie werklikhede moet oorweeg.
Intussen fokus ons vandag op die slagoffers en hul gesinne. Hulle is hartseer. Die hele stad Dallas treur. Die polisie in Amerika, wat 'n hegte gesin is, voel hierdie verlies ten diepste. En ons treur saam met hulle. Ek sou alle Amerikaners vra om 'n gebed te doen vir hierdie offisiere en hul gesinne. Hou dit in u gedagtes. En as 'n nasie, moet ons onthou om ons innige dank aan ons mans en vroue in blou te betuig, nie net vandag nie, maar ook elke dag.
Hiermee wil ek presidente Tusk en Juncker bedank vir ons werk vandag in Warskou. Ek het saam met Donald in sy vorige hoedanigheid as premier hier in Pole gewerk, en ek waardeer die kans om saam met Jean-Claude te werk.
Ons vergadering kom, en ek dink almal is op 'n kritieke oomblik vir die Europese Unie bewus. Die stemming in die Verenigde Koninkryk om die EU te verlaat, het onsekerheid oor die toekoms van Europese integrasie geskep. En ongelukkig het sommige daartoe gelei dat die hele gebou van Europese veiligheid en voorspoed verbrokkel. Daar was mense wat bevraagteken het wat dit vir die transatlantiese verhouding beteken. Laat ek net sê, soos dikwels in oomblikke van verandering, is hierdie soort hiperbool misplaas. Ek wil van die geleentheid gebruik maak om 'n paar basiese punte te herhaal wat herhaal moet word.
Op grond van my onlangse gesprekke met premier Cameron, kanselier Merkel en nou hier vandag, is ek absoluut vol vertroue dat die Verenigde Koninkryk en die Europese Unie op 'n pragmatiese en samewerkende manier sal saamwerk om te verseker dat die oorgang van die Verenigde Koninkryk ordelik en glad is. Niemand het 'n belang by langdurige, teenstrydige onderhandelinge nie. Almal het 'n belang daarin om enige ontwrigting tot die minimum te beperk, aangesien die Verenigde Koninkryk en die EU 'n nuwe verhouding sluit.
Tweedens, selfs as ons die probleme van hierdie oomblik ondervind, kan ons nie die buitengewone prestasie uit die oog verloor wat die Europese integrasie steeds meer as 500 miljoen mense spreek in 24 verskillende amptelike tale in meer as twee dosyn lande, 19 met 'n algemene geldeenheid. Elke lid van die EU is 'n demokrasie. Geen EU -land het ooit wapens teen 'n ander opgehef nie. 'N Geïntegreerde Europa is een van die grootste politieke en ekonomiese prestasies van die moderne tyd, en dit is 'n prestasie wat behoue ​​moet bly.
Ten derde, en om al die redes wat ek so pas genoem het, het die Verenigde State 'n sterk en blywende belang in 'n verenigde, demokratiese Europa. Ons is verbind aan die geskiedenis, familie en ons gemeenskaplike waardes en ons verbintenis tot demokrasie, pluralisme, menswaardigheid. Ons ekonomieë is diep verweef, met die grootste handels- en beleggingsverhouding ter wêreld. Die veiligheid van Amerika en Europa is ondeelbaar, en daarom was die Verenigde State al vir byna 70 jaar 'n sterk voorstander van Europese integrasie en ons sal dit bly.
Ten vierde, gegewe ons gedeelde belange, sal Europa 'n hoeksteen bly van Amerika se verbintenis met die wêreld. Europese lande is en sal onder ons naaste bondgenote en vriende bly, en Europa is 'n onontbeerlike vennoot oor die hele wêreld. Selfs terwyl ons die implikasies van Brexit bestuur, toon ons werk vandag dat ons steeds gefokus sal bly op dringende wêreldwye uitdagings.
Ons stem saam dat die Verenigde State en die EU meer saam kan doen vir ons gedeelde veiligheid. En ons sal aanhou werk om mekaar inligting te verskaf om die vloei van buitelandse terroristevegters te stuit en terreuraanvalle te voorkom, en ons sal dit doen op 'n manier wat privaatheid en burgerlike vryhede beskerm. Terwyl die wêreldwye koalisie ISIL weer op die grond plaas in Sirië en Irak, het die EU kritieke finansiële hulp verleen om die Irakse ekonomie te versterk en bevryde gemeenskappe te stabiliseer. En terwyl die NAVO -nasies hul verbintenis tot die veiligheid van Afghanistan bevestig, wil ek die EU nogmaals prys dat hy die leiding geneem het om internasionale hulp vir ontwikkeling in Afghanistan te mobiliseer.
Hier in Europa sal ons Oekraïne bly ondersteun, aangesien dit belangrike politieke en ekonomiese hervormings onderneem. Die VSA en die EU is verenig in ons verbintenis om sanksies teen Rusland te handhaaf totdat hulle sy verpligtinge ingevolge die Minsk -ooreenkomste ten volle nagekom het. En met presidente Tusk en Juncker wat vandag die vergadering van die Noord -Atlantiese Raad wil bywoon, het ons die geleentheid om die veiligheidsamewerking tussen die NAVO en die EU te verdiep.
Ons is dit ook eens dat ons aan beide kante van die Atlantiese Oseaan ekonomiese frustrasies en angs van baie van ons mense moet aanspreek, gevoelens wat ongetwyfeld bygedra het tot die Brexit -stemming en#8212 vrees dat hulle agtergelaat sal word deur globalisering en ekonomiese integrasie . Ons regerings, insluitend die EU, kan nie afgeleë instellings wees nie; hulle moet reageer en vinniger beweeg, met minimale burokrasie, om werklike ekonomiese vooruitgang in die lewens van gewone mense te lewer.
Ons het veral die belangrikheid van openbare beleggings bespreek, soos infrastruktuur, onderwys, innovasie en sekuriteit, om groei en werksopleiding te stimuleer om ongelykheid en werkloosheid te verminder, veral vir jongmense hier in Europa. Dit is al jare lank die regte ding om te doen, beide op lang termyn en op kort termyn. Maar in 'n tyd waarin groter onsekerheid in die wêreldekonomie die teenwind wat ons almal in die gesig staar, moontlik versterk, maak hierdie beleid vandag nog meer sin.
Ons gaan aanhou werk om Europa te help om sy energiesekerheid te verbeter met meer diverse en veerkragtige voorrade, ook uit die Verenigde State. En terwyl ons die uitdagings in gedagte hou, gaan ons voort met 'n Transalantiese handels- en beleggingsvennootskap, oftewel T-TIP, om werk en groei in al ons lande te behou en om die groter transatlantiese verhouding te versterk.
En uiteindelik versterk ons ​​ons samewerking aan wêreldwye uitdagings. En ek wil van hierdie geleentheid gebruik maak om die EU te prys vir die vrygewigheid en deernis wat soveel EU -lande wanhopige migrante en#8212 mans, vroue en kinders en#8212 wat na Europa gevlug het, getoon het. Ons glo dat die NAVO meer kan doen om die vlootoperasies van die EU in die Middellandse See en die Egeïese See te ondersteun om die uitbuiting van migrante te voorkom. Ek verwag dat die EU 'n groot rol sal speel tydens ons vlugtelingberaad hierdie najaar by die Verenigde Nasies, waar ons poog om nuwe bydraes te verseker om die wêreldwye vlugtelingkrisis die hoof te bied.
En wat die bedreiging van klimaatsverandering betref, sien ons uit daarna dat alle EU -lande die Parys -ooreenkoms bekragtig en dat die EU daarby aansluit. Ons sien die EU steeds as een van ons sterkste vennote om emissies te verminder, gevaarlike HFC's uit te faseer en in skoon energie te belê.
Ek wil dus weereens vir Donald en Jean-Claude dankie sê vir ons samewerking. Ondanks die uitdaging van hierdie oomblik, is ek bly om te sien dat die Verenigde State en die EU ons vennootskap verder verdiep. Die wêreld het 'n sterk, welvarende, demokratiese en verenigde Europa nodig. En in hierdie geval sal u altyd 'n sterk en vaste vennoot in die Verenigde State van Amerika hê.
PRESIDENT TUSK: Voor alles anders wil ek sê dat ek baie jammer is oor wat in Dallas gebeur het. Ons is saam met u hierin, sowel as met die gesinne en geliefdes van die slagoffers. En weer jammer.
Dit is my derde en ook my laaste ontmoeting in Warskou met Barack Obama as president van die Verenigde State van Amerika. Maar ek glo dat ons mekaar weer hier in Pole sal sien, miskien in minder amptelike rolle. En, Barack, jy weet dat jy altyd die welkome gas hier sal wees. U weet dit, ek is seker.
Ons werk al baie jare saam om die betrekkinge tussen Europa en die Verenigde State te versterk. Vandag is die behoefte aan sulke inspanning nog meer sigbaar. Ek onthou 27 jaar gelede, dit was in my geboortestad Gdańsk, toe lede van Solidariteit George Bush senior verwelkom het buite die beroemde hek van die Gdańsk -skeepswerwe. En ons het gesing, "Nie ma wolności bez solidarności, " wat beteken dat daar geen vryheid sonder solidariteit is nie. dimensie, impliseer die naaste moontlike samewerking tussen Europa en die Verenigde State.
Vandag kan ons die frase herhaal met slegs 'n klein verandering, en dit het sy betekenis behoue ​​gebly. Daar is geen vryheid in Europa sonder Atlantiese solidariteit nie. Die versorging van die eenheid van die hele politieke gemeenskap van die Weste is van kardinale belang. Of ons nou die referendum in die Verenigde Koninkryk, die situasie in die Oekraïne of ons toekomstige handelsooreenkomste bespreek, ons besef hoeveel moeite en hoeveel nuwe argumente ons nodig het om politieke entropie en disintegrasie te voorkom.
Ons weet dat die geopolitieke gevolge van Brexit baie ernstig kan wees. Die handhawing van die naaste moontlike betrekkinge tussen die EU en die Verenigde Koninkryk is in Europese en Amerikaanse belang. Maar dit is net so belangrik om vandag 'n sterk boodskap aan die hele wêreld te stuur dat Brexit, so hartseer en betekenisvol soos dit maar net 'n voorval is en nie die begin van 'n proses nie. En aan al ons teenstanders, van binne en buite, wat hoop op 'n vervolg op Brexit, ek wil hard en duidelik sê: u sal nie die woorde op die skerm sien nie " Om voort te gaan. "
Daar is geen goeie alternatief vir transatlantiese samewerking nie. Almal wat ons fundamentele beginsels van vryheid, die oppergesag van die reg, demokrasie, menslike en burgerregte waardeer, moet ten gunste van hierdie samewerking optree. Dit is die kern van ons band tussen Amerika, bekend as die Nuwe Wêreld, en Europa, bekend as die Ou Kontinent. Ons weet egter dat daar behalwe die ou wêreld en die nuwe wêreld ook 'n ander wêreld is, met verskillende waardes en verskillende strategiese doelwitte. En dit het bondgenote ook in die VSA, in Europa en hier in Pole.
In openbare debatte in Washington, Londen, Berlyn, Parys en Warskou hoor ons meer en meer antidemokratiese slagspreuke, waarin ons roep om nasionale egoïsme, isolasie, Euroseptisisme. Dit sou goed wees as ons vandag duidelik stel dat elkeen wat hom teen Amerika bekeer, Europa benadeel. Wie die Europese Unie aanval, benadeel Amerika. En wie die fondamente van die liberale demokrasie ondermyn, benadeel die een en die ander.
Ons bou liberale demokrasie vasbeslote aan weerskante van die Atlantiese Oseaan. Ons het die lesse van dieselfde geleerdes gevolg. Ons is geïnspireer deur dieselfde politieke filosofieë. Ons moet nou hierdie erfenis beskerm, ryk sowel as verrassend vars. Wat by hierdie geleentheid by my opkom, is 'n aanhaling van Thomas Jefferson, die derde president van die Verenigde State van Amerika: Laat u dan nie meer hoor oor vertroue in die mens nie, maar bind hom af van onheil. deur die kettings van die Grondwet. "
PRESIDENT JUNCKER: Goeie more. Ek betuig my simpatie met die president van die Verenigde State en die mense van hierdie groot nasie vir die tragiese gebeure wat gisteraand in Dallas, Texas, plaasgevind het. Hierdie gebeure, net soos ander, bewys en toon dat ons in 'n wêreld leef wat toenemend tot meer kompleksiteit en meer onsekerheid ontwikkel. Die bedreigings vir ons veiligheid neem baie vorme aan, en dit is nie op een plek geleë nie.
Daarom is ons eerste plig om eenheid te toon en die waardes wat ons deel te herbevestig — menseregte, vryheid, demokrasie en die hoeksteen waarop die ander berus: die oppergesag van die reg. Hulle gaan tot die kern van die Euro-Atlantiese Alliansie, en hulle maak ons ​​wie ons is en hulle waarborg ons lewenswyse.
Die Verenigde State, die NAVO en die Europese Unie is die sentrale pilare van die wêreldorde. Ons vul mekaar aan en bied saam vrede en stabiliteit in Europa, ons omgewing en verder. Ons gesamentlike sterkpunte bly formidabel, maar tog kan ons nouer saamwerk, en daarom is ons vandag hier.
Ons het tydens die vergadering vanoggend gesels oor die gevolge van die stemming van die Britse volk om die Europese Unie te verlaat. Ek wil hier herhaal wat ons die ander dag in Brussel gesê het dat ons nie met onderhandelinge kan begin voordat die Britse owerhede, volgens die regime van artikel 50, hul voorneme om die Europese Unie te verlaat, in kennis gestel het nie. Maar dan moet ons onderhandel. En ek doen dit nie, en hoe kan ek sê, 'n vyandige gemoedstoestand? Ek dink wel dat die Europese Unie en die Verenigde Koninkryk selfs na die referendum 'n gemeenskap van belange het, nie net in die verdediging en die militêre sektor, maar in al die relevante sektore van die internasionale lewe — veral wat handel betref.
Maar as 'n land gratis toegang tot die hele mark wil hê, is dit verseker dat hierdie land die vier basiese vryhede moet respekteer, insluitend die een van die bewegingsvryheid van werkers. Maar ons onderhandel met ons Britse vriende. En ek dink wel dat dit in ons belang en in die globale belang is om Brittanje in elk geval in die NAVO as 'n sterk bondgenoot te hou en as 'n sterk vennoot wat die betrekkinge van hierdie destydse derde land met die Europese Unie betref.
Namate die tyd besig is om te raak, Barack, sal ek hier stop, sonder om te sê dat ons die T-TIP-kwessie bespreek en dat ons hierdie onderhandelinge voor die einde van hierdie jaar wil afsluit, veral tot by die groot blokke. van hierdie onderhandeling betref. U sal die Europese Raad vra; ek het leiers een na die ander gevra of ja of nee, die Europese Unie moet voortgaan om te onderhandel, en ons het weer die mandaat ontvang om hierdie onderhandelinge af te handel.
Baie dankie, ook vir wat — vir u leierskap gedurende die afgelope jare. Dankie, Barack.
MNR. McNERNEY: Meneer die president, 'n paar forums word noukeuriger deur ons in die sakegemeenskap dopgehou as die APEC -bewys van die buitengewone geleentheid wat dit vir beide kante van die Stille Oseaan bied.
Soos u weet, is APEC verantwoordelik vir 55 persent van die wêreldwye BBP en groei dit vinniger as die globale gemiddelde en#8212 aansienlik vinniger. Dit verteenwoordig 2,7 miljard verbruikers en koop 58 persent van die Amerikaanse uitvoer. Ek is dus geëerd, baie geëerd om vandag saam met u baie van die omvangryke belange van die sakegemeenskap te verteenwoordig.
Die ontsluiting van die groeipotensiaal wat binne APEC bestaan, is 'n groot geleentheid vir werkskepping hier in die Verenigde State en vir ons ekonomiese vennote. Sekretaris Clinton het gister daaroor gepraat binne die konteks van groter betrokkenheid van vroue en klein ondernemings, byvoorbeeld. (Applous.)
Aangesien u — verteenwoordig en ek werk na 'n vraag hier. Aangesien u die grootste ekonomie in die groep verteenwoordig, is u siening oor kwessies wat betrekking het op die groeipotensiaal van kardinale belang, en dit is wat ek vanoggend hier met u wil ondersoek.
Om net 50 000 voet te begin, het u pas verlede week deelgeneem aan die G20 -vergadering, waar wêreldwye groei 'n belangrike faktor was en dreigemente daarvan 'n sentrale onderwerp van bespreking was. Met die voordeel van die standpunte wat tydens die G20 -sessie uitgewissel is, wat is u vooruitsig nou vir die wêreldekonomie, en miskien met die oog op die impak daarvan op die APEC -ekonomieë?
PRESIDENT OBAMA: Eerstens, Jim, dankie dat u my hier gehad het. Dankie aan al die sakeleiers wat deelneem. Ek verstaan ​​dat daar die afgelope paar dae wonderlike gesprekke was.
Ek wil ons Hawaii -gashere bedank vir die wonderlike gasvryheid. (Applous.) Soos baie van julle weet, is dit my geboorteplek. Ek weet dat dit 'n rukkie betwis is — (gelag en toejuiging) —, maar ek kan jou eintlik die hospitaal wys as jy daarheen wil gaan. (Gelag.) En ek moet in die eerste plek ook noem dat dit die eerste keer is dat ek 'n pak gedra het in al my jare wat ek in Hawaii gewoon en Hawaii besoek het. (Gelag.) Dit voel dus 'n bietjie vreemd.
Dit is duidelik dat ons pas die ergste finansiële krisis en die ergste ekonomiese krisis sedert die dertigerjare deurgemaak het. En een van die verskille tussen nou en die dertigerjare is dat die wêreldekonomie meer geïntegreerd is as ooit, en wat in Asië gebeur, het 'n impak hier in die Verenigde State, wat in Europa gebeur, het 'n impak op Asië en die Verenigde State.
Tydens die G20 -vergadering was ons mees onmiddellike taak om te kyk na wat in die eurosone gebeur. En as u agterkom wat die afgelope twee tot drie jaar gebeur het, kon ons met Lehman die wêreldekonomie na die krisis stabiliseer en die wêreld se finansiële stelsel weer laat werk. Ons kon die ekonomie weer laat groei. Maar dit het nie so sterk gegroei as wat dit nodig is om mense weer aan die werk te kry nie. En my eerste prioriteit was om nie net die ekonomie te laat groei nie, maar ook om seker te maak dat dit geleenthede vir gewone mense tot gevolg het. En ek dink leiers van regoor die wêreld dink dieselfde.
Ek was bly om te sien dat Europese leiers die behoefte om die Griekse krisis nie net op te los nie, maar ook die breër krisis in die eurosone ernstig opneem. Daar was 'n paar positiewe verwikkelinge die afgelope week: 'n nuwe potensiële regering in Italië, 'n nuwe regering in Griekeland — het albei daartoe verbind om die soort interne strukturele hervorming toe te pas wat markte meer vertroue kan gee.
Daar is nog werk in die breër Europese gemeenskap om markte 'n sterk versekering te gee dat lande soos Italië hul skuld sal kan finansier. Dit is groot ekonomieë. Dit is sterk ekonomieë. Maar hulle het 'n paar probleme waaroor die markte bekommerd is. En dit moet in Italië aangespreek word, maar dit word nie oornag aangespreek nie. Dit is dus belangrik dat Europa as geheel agter die lede van die eurosone staan. En ons het probeer om so ondersteunend as moontlik te wees, en het hulle advies en tegniese hulp verleen.
Ek dink dat ons nie massiewe groei uit Europa sal sien voordat die probleem opgelos is nie. En dit sal 'n dempende uitwerking op die globale wêreldekonomie hê. Maar as ons die krisis ten minste kan bekamp, ​​is een van die grootste geleenthede om die Asië -Stille Oseaan -gebied te sien as 'n buitengewone motor vir groei.
En 'n deel van die rede waarom ons hier by APEC is, is om te konsentreer op wat u pas geïdentifiseer het as ongeveer die helfte van die wêreld se handel, die helfte van die wêreld se BBP en 'n groeiende aandeel. En dus is die hele doel van APEC om te verseker dat ons handels- en beleggingshindernisse verminder, wat kan lei tot konkrete werksgeleenthede hier in die Verenigde State en oor die hele wêreld.
As ons gaan groei, sal dit wees as gevolg van uitvoer, dit sal wees as gevolg van die groot werk wat ondernemings soos Boeing doen, dit sal wees omdat ons hoë standaard handelsooreenkomste het wat wen-wen situasies skep vir lande, die manier waarop ons onlangs bilateraal met Suid -Korea kon doen. En as ons op die baan kan bly en hierdie gebied in die wêreld laat weet dat Amerika 'n Stille Oseaan -mag is en ons van plan is om hier te wees, aktief besig om die ekonomie wêreldwyd en vir ons onderskeie lande 'n hupstoot te gee, dan is ek versigtig optimisties dat ons sal deur hierdie huidige krisis kom en sal die komende jare sterker uitkom.
MNR. McNERNEY: Dit is duidelik 'n prioriteit om Europa reg te stel, maar die groei is vir eers hier. Alhoewel ek en ander deur die Asië -Stille Oseaan -gebied gereis het, het ek en ander 'n geringe gevoel van ongemak en onsekerheid onder die regering en sakeleiers bespeur oor die vraag of die VSA van plan is om hul rol te behou om die politieke, ekonomiese stabiliteit van hierdie streek te verseker , ander vorme van stabiliteit, insluitend die vrye vloei van kommunikasie en handel. Ek weet dat die minister van buitelandse sake, Clinton en Panetta, onlangs 'n paar baie gerusstellende opmerkings gelewer het, wat ek seker nie per ongeluk gebeur het nie. Maar ek dink u siening hieroor, oor hierdie onderwerp, is nie net van groot belang vir die sakegemeenskap nie, maar ook vir die algemene gemeenskap hier in die streek.
En hoe pas Asië as 'n prioriteit vir ons land? En waar is die plek daarvan op 'n veelvlakkige manier, nie net sakeondernemings in die Asië -Stille Oseaan nie?
PRESIDENT OBAMA: Die Verenigde State is 'n Stille Oseaan -mag en ons is hier om te bly. En een van die boodskappe wat sekretaris Clinton, sekretaris Panetta gelewer het, maar ek persoonlik hier is om die volgende week te lewer, is dat daar geen streek ter wêreld is wat ons meer lewensbelangrik ag as die Asië -Stille Oseaan -streek nie, en ons wil oor 'n hele reeks kwessies saamwerk met ons vennootlande rondom die Stille Oseaan om werkgroei, ekonomiese groei, welvaart en veiligheid vir ons almal te verbeter.
En laat ek jou net 'n paar voorbeelde gee. Die APEC -konferensie wat ons hier aanbied, sal baie konkrete resultate lewer oor kwessies soos regulatoriese konvergensie, wat lande in staat stel om almal na te dink of ons regulasies so doeltreffend, so effektief as moontlik is, of waar hulle staan. die manier van slim handel.
Ek sal na Australië reis om die 60ste bestaansjaar van die Amerikaans-Australiese alliansie te vier, en dit sal die veiligheidsinfrastruktuur beteken wat die vrye vloei van handel en handel in die hele streek moontlik maak.
Die TPP en die Trans-Stille Oseaan-vennootskapsooreenkoms wat ek pas ontmoet het met die betrokke lande, doen uitstekende werk om 'n handelsooreenkoms op hoë vlak te skep wat moontlik 'n voorbeeld kan wees, nie net vir lande in die Stille Oseaan, maar oor die algemeen.
En dus, oor die algemeen, of dit nou gaan oor veiligheidsargitektuur, of dit handel, of dit op handel is, ons gaan voort om hierdie streek te prioritiseer. En een van die verblydende dinge is dat hulle, terwyl ons met ons vennote in die streek praat, die herbetrokkenheid van die Verenigde State verwelkom. Ek dink ons ​​het 'n dekade deurgebring waarin ons verstaanbaar was dat ons na 9/11 baie gefokus was op veiligheidskwessies, veral in die Midde -Ooste. En dit bly steeds belangrik. Maar ons het ons aandag teruggekeer na die Asië -Stille Oseaan -streek, en ek dink dat dit onmiddellik vrugte afwerp in 'n hele reeks verbeterde betrekkinge met lande, en dat ondernemings meer geleenthede as gevolg hiervan sien.
MNR. McNERNEY: U weet, ek dink nie die sakegemeenskap het die omvang van u benadering hier ten volle begryp nie, en ek dink omdat dit alles aansluit by sekuriteit, sake -omgewing, bilaterale handelsfasilitering. al hierdie dinge skakel regtig saam. En ek dink sekretaris Clinton het 'n baie omvattende saak daarvoor gemaak, wat ons in sommige van haar gepubliseerde werk en in sommige van haar toesprake gesien het. Dit lyk dus of ek nie 'n belangrike nuwe rigting sou sê nie, maar dit is iets wat vir u 'n belangrike prioriteit is gedurende die volgende aantal jare, of ek dit reg kry?
PRESIDENT OBAMA: Daar is geen twyfel nie. Dit is 'n herbevestiging van hoe belangrik ons ​​hierdie streek ag. Dit het 'n reeks komponente. Sommige daarvan is gegrond op dekadeslange alliansies. Die alliansie wat ons het met Japan en Suid -Korea, die alliansie wat ons het met Australië en die veiligheidsargitektuur van die streek is iets waaraan ons baie aandag gee. En ons gaan deur 'n paar moeilike fiskale besluite tuis gaan, maar nietemin, wat ek gesê het as dit kom by die prioriteit van ons veiligheidshouding hier in hierdie streek, moet dit steeds 'n topprioriteit bly.
En aan die sakekant is dit waar die aksie gaan plaasvind.As ons nie net ons uitvoer gaan verdubbel nie, maar seker maak dat goeie werksgeleenthede hier in die Verenigde State geskep word, dan sal ons ons handelsgeleenthede en ekonomiese integrasie moet uitbrei met die vinnigste groeiende streek in die Verenigde State. wêreld.
En dit beteken in sommige gevalle harde onderhandelinge en harde werk, soos ons in Suid -Korea deurgemaak het. Ek dink dit was 'n uitstekende model om handel met 'n belangrike vennoot te prioritiseer. Dit was nie maklik nie. Ek het aan die begin gesê dat ek wou hê en ek het geen probleem gehad om Hyundais en Kias hier in die Verenigde State te sien nie, maar ek wou 'n paar Chevrolets en Fords in Seoul sien. En na baie werk en toegewyde aandag van president Lee, kon ons 'n ooreenkoms kry wat vir die eerste keer nie net deur die sakegemeenskap onderskryf is nie, maar ook deur die United Auto Workers en 'n aantal arbeidsleiers onderskryf is. En dit wys hoe ons 'n tweeledige ondersteuning kan bou vir die skepping van werk in die Verenigde State en handelsooreenkomste wat sinvol is. (Applous.)
MNR. McNERNEY: U het verwys na Korea en Colombia, Panama en#8212 groot, sterk stemme vir die handel. Ek bedoel, dit was 'n belangrike wetgewende prestasie. En die momentum waaroor ambassadeur Kirk praat oor die invloei in die Trans-Pacific Partnership, laat net 'n minuut daaraan spandeer. U het dit vroeër geopper. Sien u dat ander APEC -lande aansluit en die voor die hand liggende vraag is Japan? En hoe belangrik is die TPP vir hierdie streek van die wêreld en vir die Verenigde State? Is daar nog iets wat u daaroor wil sê?
PRESIDENT OBAMA: Wel, hou in gedagte dat byna twee dekades gelede, toe APEC gestig is, die idee was om 'n vrye handelsooreenkoms tussen die Stille Oseaan op te stel. Die lidmaatskap van APEC is duidelik buitengewoon uiteenlopend. Dit weerspieël lande met verskillende ontwikkelingsvlakke. En so het die visioen, daardie droom, vir baie jare in die verte baie ver gelyk.
Wat gebeur het, is 'n groep, 'n deelversameling APEC-lande wat bymekaargekom het en gesê het dat ons kan kyk of ons 'n hoë standaard ooreenkoms kan maak wat handel oor tariewe en nie-tariefhindernisse, maar laat ook 'n 'n hele reeks nuwe handelsvraagstukke wat in die toekoms gaan kom — innovasie, regulatoriese konvergensie, hoe ons oor die internet en intellektuele eiendom dink.
En wat ons dus gesien het, en ons het pas gekom van 'n vergadering waarin die TPP -lede 'n basiese uiteensetting bevestig het en ons doel is om teen volgende jaar die wetlike teks vir 'n volledige ooreenkoms te kry. Die idee hier is om 'n handelsooreenkoms te hê wat nie net oor vorige kwessies handel nie, maar ook oor toekomstige kwessies. En as ons suksesvol is, dink ek dit word die saad van 'n breër stel ooreenkomste. En wat werklik interessant was, is hoe ons, vanweë die sukses van die eerste paar lande wat by mekaar aansluit, nou sien dat ander soos Japan 'n belangstelling toon om aan te sluit. En ek sal later vanmiddag 'n ontmoeting met premier Noda hê, en ek sal 'n idee van hom kry oor die mate waarin Japan die moeilike proses wil deurmaak.
En ek onderskat die moeilikhede hiervan nie, want elke lidland het besondere sensitiwiteit, politieke hindernisse. Dit verg aanpassings in hierdie lande waar sekere nywerhede of sekere produsente kan terugstoot. Byvoorbeeld, in Japan in die landbousektor, sal dit 'n moeilike probleem vir hulle wees.
Maar ons gaan nie uitstel nie. Ons doel is om teen volgende jaar iets te doen. En ons hoop is dat as u hierdie uitstekende handelsooreenkoms kan modelleer, moontlik baie ander sien aansluit.
MNR. McNERNEY: Klink soos 'n ware momentum.
U weet, 'n ander probleem, net 'n bietjie omskakel, dieselfde soort onderwerp, Rusland hangende tot die WTO. En soos u weet, sal Rusland die APEC in 2012 huisves. As u aanneem dat die WTO-proses suksesvol afgehandel is, watter geleenthede sien u as hulle verder probeer integreer in die wêreldekonomie, meer in die gesig staar in die proses? Ek bedoel, daar is 'n duidelike agenda vir hulle terwyl hulle probeer om hul ekonomie op te gradeer. Maar daar is 'n rede waarom u dit laat gebeur, dat u na die WTO gaan. En gee ons miskien 'n paar woorde oor die voordele daarvan.
PRESIDENT OBAMA: Eerstens het ons 'n uitstekende werksverhouding met president Medvedev. Die Verenigde State en Rusland het duidelik 'n hele reeks verskille oor 'n hele reeks aangeleenthede, maar ons het ook 'n paar gemeenskaplike belange. En ek glo dat dit baie in die Verenigde State se belang is om Rusland in die WHO te sien. Dit bied nie net groter geleenthede vir Amerikaanse ondernemings in Rusland nie, maar dit sal ook 'n nog sterker aansporing vir Rusland skep om 'n hervormingsproses te ondergaan wat goed is vir die Russiese bevolking, maar dit ook met die wêreldekonomie sal integreer.
Vir die Verenigde State dink ek dat 'n boodskap wat nie net van toepassing is op die TPP nie, maar ook op Rusland, is dat die VSA goed sal doen as almal volgens die reëls hou. Ek glo dat ons 'n paar van die beste entrepreneurs, besighede, universiteite het. Ons het 'n stelsel wat 'n paar gebreke het, maar oor die algemeen het ons buitengewone deursigtigheid. Ons het 'n regstelsel wat intellektuele eiendom beskerm. Ons is op die voorpunt van die oplewing in inligtingstegnologie. As ons dus 'n stelsel kan skep waarin almal volgens 'n gemeenskaplike stel reëls speel, weet almal wat die reëls is, dan dink ek dat Amerikaanse werkers en Amerikaanse ondernemings sal presteer.
Daar is geen rede waarom globalisering iets is waarvoor ons bang is nie. Dit is iets waarmee ons moet presteer solank almal dit eens is oor hoe ons te werk gaan. Of dit nou in die WTO is, of dit in die TPP is, of dit op forums soos APEC is, my boodskap aan al ons handelsvennote, aan ander lande, is: As u volgens die reëls speel, is Amerika gereed om dit te doen besigheid. En ons sal oop bly, ons sal veg teen proteksionistiese maatreëls. Maar ons gaan ook hard druk om seker te maak dat u nie aan die stelsel deelneem nie. En ons wil sterk handhawing van hierdie internasionale norme en reëls hê. Ons dink dat dit op lang termyn tot voordeel van almal sal wees.
MNR. McNERNEY: Stem saam. En ek moet baie van ons baat by die standvastigheid wat baie in u kabinet getoon het om dit, die handhawingskant van die WHO, te ondersteun. Ons waardeer dit.
Sjina. U ontmoet hier die senior leierskap van China, en baie van ons in die sakewêreld het 'n algemene dilemma met China, wat u miskien op u vlak doen. Ons sien 'n wêreld waarin ons belange is om te kompeteer met China, aan die een kant, op globale markte en op hul mark, en ook aan die ander kant met China om toegang tot sy mark. Tog is daar baie uitdagings, en u verwys na baie daarvan, net 'n minuut gelede, beskerming van intellektuele eiendom, die nakoming van die WHO, reëls wat u genoem het, valutadebat, boorregte, ensovoorts. Daar is 'n lang lys.
Maar op die agtergrond, gaan u hierdie week in u besprekings in op besonderhede? En hoe sou u die verhouding tussen die VSA en China beoordeel as stemme nou, links sowel as regs, 'n moeiliker lyn van u administrasie vra? Moeilik om te navigeer.
PRESIDENT OBAMA: Eerstens dink ek dat ons die afgelope twee jaar 'n openhartige dialoog met die Chinese geskep het wat tot voordeel van beide lande was. En my algemene siening is dat daar 'n vriendelike en opbouende kompetisie tussen die Verenigde State en China kan wees, en 'n hele reeks gebiede waar ons gemeenskaplike belange deel en ons moet kan saamwerk.
Ons moet daarop neerplak dat China groei, want dit bied nie net 'n enorme mark vir Amerikaanse ondernemings en Amerikaanse uitvoer nie, maar om soveel miljoene mense, honderde miljoene mense uit armoede te sien, is 'n merkwaardige prestasie. En of dit nou China is, of dit nou Indië is, hierdie opkomende lande, wat hulle in 'n paar kort dekades bereik en om armoede te verlig, om gewone mense regoor die wêreld te help om toegang tot geleenthede te kry, en dit is 'n wonderlike ding dat ons moet nakom. En dit is potensiële kliënte vir ons in die toekoms.
Maar wat ek gesê het sedert ek die eerste keer in diens was, en wat ons ten toon gestel het in terme van ons interaksie met die Chinese, is dat ons wil hê dat u volgens die reëls moet voldoen. En geldeenheid is waarskynlik 'n goeie voorbeeld. Daar is baie min ekonome wat nie glo dat die RMB nie onderwaardeer is nie. En dit maak uitvoer na China duurder, en dit maak uitvoer uit China goedkoper. Dit benadeel Amerikaanse sake, maar benadeel Amerikaanse werkers.
En ons het vir hulle gesê dat dit iets is wat moet verander, en terloops, dit sal eintlik goed wees vir die ekonomie van China as hulle weer op hul binnelandse mark fokus, dat die waardering van hul geldeenheid sal help algemene betalingsbalans wêreldwyd, en dit sal die groei in China verhoog en die groei in die Verenigde State verhoog.
Intellektuele eiendom. Ek dink nie dit is 'n geheim nie, Jim het met baie uitvoerende hoofde gesels en waarskynlik met baie mense in hierdie kamer vir 'n ekonomie soos die Verenigde State, waar ons grootste mededingende voordeel ons kennis is, ons innovasie, ons patente, ons outeursreg en dat ons nie die soort beskerming kry wat ons nodig het op 'n groot mark soos China nie, is nie aanvaarbaar nie.
Owerheidsverkryging —, as ons die buiteland toelaat om op projekte in die Verenigde State van Amerika te bie, wil ons wederkerigheid. Ondernemings in staatsbesit, hoe hulle werk en al hierdie kwessies, volgens my, moet opgelos word. Sommige van hulle kan in multilaterale forums opgelos word. Sommige van hulle sal bilateraal opgelos moet word. Ek is innig vir die feit dat daar baie mense in China is wat nog steeds arm is en dat daar 'n vinnige verstedeliking plaasvind wat Chinese leiers moet deurwerk. Maar die slotsom is dat daar nie van die Verenigde State verwag kan word as daar nie die vriendelike wederkerigheid in ons handelsbetrekkinge en ons ekonomiese verhoudings is nie.
Dit is dus 'n kwessie wat ek in die verlede met president Hu bespreek het. Ons sal voortgaan om dit te bring. Daar is geen rede waarom dit noodwendig tot skerp konflik lei nie. Ek dink daar is 'n wen-wen-geleentheid, maar ons moet aanhou werk om daar te kom. En in die tussentyd, waar ons sien dat reëls oortree word, sal ons uitspreek en in sommige gevalle sal ons aksie neem.
Ons het die afgelope paar jaar meer handhawingsaksies teen China ingestel as wat in baie van die voorafgaande jare plaasgevind het, nie omdat ons konflik soek nie, maar bloot omdat ons wil verseker dat die belange van Amerikaanse werkers en Amerikaanse besighede word beskerm.
MNR. McNERNEY: Ek dink 'n verwante vraag, wat die Chinese kant na die wêreld kyk, is wat hulle as belemmerings vir belegging in die Verenigde State sou beskryf. En hierdie bespreking sal beslis deel uitmaak van die dialoog wat u voer. En hoe dink jy daaroor?
PRESIDENT OBAMA: Wel, dit is oor die algemeen 'n probleem. Ek dink dit is belangrik om te onthou dat die Verenigde State steeds die grootste ontvanger van buitelandse beleggings ter wêreld is. En daar is baie dinge wat veroorsaak dat buitelandse beleggers die VSA as 'n wonderlike geleentheid sien — ons stabiliteit, ons openheid, ons innoverende vryemarkkultuur.
Maar ek was 'n bietjie lui, dink ek, die afgelope paar dekades. Ons het dit as vanselfsprekend aanvaar, mense wil hierheen kom en ons is nie honger daar buite nie, verkoop Amerika en probeer nuwe sake na Amerika lok. En een van die dinge wat my administrasie gedoen het, is die oprigting van iets genaamd SelectUSA, wat al die regeringsagentskappe organiseer om saam met staats- en plaaslike regerings te werk waar hulle hulp van ons soek, om daarheen te gaan en dit vir buitelandse beleggers makliker te maak 'n fabriek in die Verenigde State bou en uitstaande Amerikaanse werkers weer in die Verenigde State van Amerika laat werk.
En ons dink dat ons baie beter kan doen as wat ons tans doen. Vanweë ons federalistiese stelsel kom daar soms 'n buitelandse belegger in, en moet hulle nie net deur federale reëls navigeer nie, maar moet hulle ook deur staats- en plaaslike regerings navigeer wat hul eie belange kan hê. As ons 'n eenmalige winkel kan skep, is dit ten minste 'n paar keer dat mense na die Verenigde State kan kom en beleggings kan doen, dit is iets wat ons wil aanmoedig.
MNR. McNERNEY: En ek is oud genoeg om hierdie proses by Japannese motorondernemings, 20 of 30 jaar gelede, te onthou. En die proses het toe stadig beweeg, dit het 'n soortgelyke dinamika, maar sommige van die ondernemings is baie, baie goeie 'Amerikaanse ondernemings' en het baie bygedra tot ons ekonomie.
PRESIDENT OBAMA: En kyk, hierdie ondernemings kan mense weer aan die werk sit. Hulle kan 'n geweldige impak hê. En dit is vir ons belangrik om seker te maak dat ons, omdat ons wil hê dat Amerikaanse maatskappye in ander lande kan belê, ook 'n mate van openheid moet toon vir hul beleggings hier.
Een ding wat ek wil noem, Jim, wat ek dink belangrik is, het ek genoem dat ons op pad is om ons uitvoer te verdubbel, 'n doelwit wat ek gestel het toe ek die eerste keer in diens was. 'N Deel van die rede hiervoor is die wonderlike werk wat ons uitvoer/invoerbank gedoen het. Ons het die finansieringsbedrag wat ons aan ondernemings bied, aansienlik verhoog. Ek dink Boeing waardeer die goeie werk wat —
MNR. McNERNEY: By geleentheid is ons by die kassiervenster. (Gelag.)
PRESIDENT OBAMA: By geleentheid, ja. Maar een van die dinge wat ek wou noem, is dat ons begin fokus op die manier waarop ons ook klein en medium ondernemings by die wêreldekonomie kan aansluit.
Iemand het vroeër genoem dat ek dink sekretaris Clinton het gepraat oor besighede wat in besit is van vroue. Baie ondernemings in vroue-besit is kleiner ondernemings en mediumgrootte ondernemings. En hulle het wonderlike produkte, maar hulle het moontlik nie die infrastruktuur om deur 'n hele klomp ander lande te kan navigeer nie en#8217 gebruike en regulatoriese belemmerings. En daarom is dit iets waarop ons ons wil toespits, sodat ons nie net 'n voorstander kan wees van finansiering nie, maar ook om dit makliker te maak om die wêreldmark te betree.
MNR. McNERNEY: Die program is 'n groot probleem. En ek sien dit vanuit 'n Boeing -perspektief en baie van ons verskaffers gebruik dit, en dit gaan 'n verskil maak.
As ek oor uitvoere gepraat het, as voorsitter van u Uitvoerraad, het ek die voorreg gehad om saam met u en u kabinetslede saam te werk om u weg te bereik om u doelwit van uitvoer te verdubbel. Prioriteite was vryhandelsregte, beskerming van intellektuele eiendom, finansiering van uitvoerkrediete, vrystelling van tegnologie en waarop u geen kommentaar gelewer het nie, maar u het vordering gemaak met prosesse vir sake- en toerisme -visums en u weet die lys.
Wat is u beoordeling van hoe dit met ons gaan?
PRESIDENT OBAMA: Dit gaan goed met julle. En ek wil al die lede van die Uitvoerraad bedank. Hulle het ons 'n paar wonderlike idees gegee. Sommige van hulle is beskeie, maar hulle maak 'n verskil. Agter die verhoog voordat ons uitgekom het, het ek pas 'n wetgewing onderteken waaroor die kongres eenparig gestem is, wat in wese 'n APEC -besigheidskaartjie opstel, 'n reiskaart waarmee besighede almal kan bystaan ​​(applous.) waardeer dit omdat hulle nie so lank in die ry hoef te wag op die lughawe nie. (Gelag.) Dit het dus baie gewildheid gegenereer.
Maar dit is 'n idee wat uit die Ondernemingsraad gekom het en wat ons kon uitvoer. En ons sal aanhou om elke moontlike manier te volg om te sien hoe ons die vermoë om sake te doen kan vergemaklik en glad maak met die Verenigde State en Amerikaanse ondernemings wat oorsee kan funksioneer.
En sommige daarvan het te doen met die verandering van ons eie interne bedrywighede. Vir die sakeleiers wat hier is, was daar baie kommentaar oor regulasies en my administrasie se benadering tot regulasies. En eerlik, daar was 'n paar wanopvattings, veral in die sakepers. En laat ek net hieroor kommentaar lewer.
Ek vra nie om verskoning dat ek seker wil maak dat ons regulasies het wat verbruikers beskerm teen onregverdige praktyke of vuil produkte nie, wat die hulp van ons kinders hier in die VSA beskerm, wat sorg dat ons lug en water skoon is. (Applous.) Maar ek dink dit is regtig belangrik om te weet dat ons in die eerste twee jaar van die Obama -administrasie eintlik minder nuwe regulasies uitgevaardig het as die vorige twee administrasies wat ons meestal 'n streng koste toegepas het voordeel, en ons het baie meer baat gevind by elke dollar wat ons regulasies kos as vorige administrasies.
En dit is waar dit relevant is vir die uitvoerkwessie, en een van die dinge wat ons ook doen, is om deel te neem aan wat ons 'n regulerende terugblik noem, waar ons al die agentskappe wat onder die beheer van die uitvoerende tak is, gevra het, maar ook onafhanklike agentskappe wat vrywillig bereid was om na elke regulasie wat in die boek verskyn, te kyk, met 'n eenvoudige vraag: help dit om die ekonomie te laat groei, werk te skep, en doen dit 'n goeie werk in die 21ste eeu van die beskerming van die gesondheid en welstand van die publiek en verbruikers?
En as 'n reël nie meer werk nie, wil ons daarvan ontslae raak. As 'n reël goedkoper en vinniger gedoen kan word, wil ons daarvan hoor. En ons verhouding met die Sakeraad is 'n goeie voorbeeld van waar u ons 'n paar voorstelle gegee het waar u gesê het, weet u wat, hierdie reël, en ons verstaan ​​wat u probeer doen, maar dit veroorsaak eintlik baie onnodige koste, en hier is 'n manier om dit te doen wat aan u doel sou voldoen, maar dit op 'n baie meer doeltreffende en effektiewe manier. Ons is gretig vir die soort insette, en dit is die soort verhouding met die sakegemeenskap wat ons wil vestig.
MNR. McNERNEY: En ons sal daarop reageer, en ek waardeer die kommentaar.
'N Ander plek is uitvoerkontroles, waar u administrasie ten minste as iemand wat baie in die wêreld handel, veral in hierdie streek, waar dit baie meer 'n punt word om handel te dryf as wat u sou dink as u tegnologie het in u produkte —, waar ek dink u administrasie meer moeite gedoen het as enige administrasie in die onlangse geheue. En kan u ons 'n opdatering hieroor gee?
MNR. McNERNEY: Omdat daar onlangs vordering was.
PRESIDENT OBAMA: Vir diegene onder u wat moontlik nie heeltemal vertroud is met hierdie probleem nie, want ons het so 'n groot voordeel op gebiede met 'n hoë tegnologie en#8212 in die nuutste vooraf vervaardiging of die werk wat ons gedoen het inligtingstelsels en so meer. Tradisioneel was daar 'n veiligheidselement in die Amerikaanse uitvoerbeleid, waar ons gesê het dat daar sekere produkte is wat gewapen kan wees, militêre toepassings kan hê, waarin ons nie 'n maklike tyd sal toelaat nie van die uitvoer van daardie produkte.
En onder leiding van Bob Gates, my voormalige minister van verdediging, het hy eintlik aanbeveel dat ons die hele kwessie van uitvoerbeheer weer ondersoek om seker te maak dat dit op datum is en dat ons nie Amerikaanse ondernemings onnodig belemmer om voordeel te trek uit hul grootste mededingende voordeel, en gaan daar uit en verkoop produkte van hoë waarde gemaak deur hoë-loonwerkers wat baie geleenthede bied vir Amerikaanse werkers en Amerikaanse ondernemings.
Ons het dus 'n baie sistematiese proses ondergaan. Ons dink dat hierdie proses vrugte afwerp. Ons het 'n mate van samewerking van die kongres nodig, maar daar is 'n paar dinge wat ons aan die uitvoerende kant kan doen. En in wese is die doel van die hervorming om hindernisse vir die uitvoer van dinge wat op die oomblik nie 'n militêre toepassing het nie, uit te wis, of is dinge van die eerste generasie wat almal al ingehaal het, sodat ons kan fokus eintlik meer op die baie nou stelle tegnologieë waar daar werklik 'n beduidende veiligheidskomponent is.
En ons voel optimisties dat ons in die komende paar jaar kan begin vorder. Dit sal daartoe bydra dat Amerikaanse ondernemings verkoop kan word, en dat Amerikaanse werkers en Amerikaanse werkgeleenthede hier in die Verenigde State geskep kan word.
MNR. McNERNEY: Dit sal 'n groot probleem vir ons kliënte hier in die breë wees.
Ons het tyd vir nog 'n vraag, meneer die president. En soos u vroeër genoem het, gaan u na hierdie vergadering na Australië en ek het pas uit Australië gekom, en hulle kan nie wag vir 'n staatsbesoek nie, en dan na Indonesië vir twee streeksvergaderings, die Oos-Asiatiese beraad en die VS-ASEAN-beraad. Wat is die kwessies terwyl u dit nader? Wat hoop jy om te bereik?
PRESIDENT OBAMA: In Australië gaan ons baie fokus op die veiligheidsalliansie tussen ons twee lande, maar dit het natuurlik breër implikasies vir die Amerikaanse teenwoordigheid in die Stille Oseaan.
As ons na Bali kom vir die ASEAN -vergadering en die beraad in Oos -Asië, gaan ons weer praat oor hoe ons, 'n groot Stille Oseaan -mag, saam met ons vennote kan werk om stabiliteit te verseker, om vrye handelsstrome te verseker, om te verseker dat maritieme reëls, boorwerk, 'n hele aantal kwessies op 'n oop en regverdige manier bestuur word.
En een van die dinge waaroor ek baie aangemoedig is, is die gretigheid van lande om die VSA weer in hierdie streek te betree. Ek dink terug hier in die Verenigde State, daar is tye dat ons ons invloed regoor die wêreld bevraagteken. En natuurlik, nadat ons 'n paar moeilike jare deurgemaak het en in 'n dekade van oorlog gewikkel was, erken ons al die uitdagings wat daar vir die Verenigde State is en die hervormings en veranderinge wat ons sal moet aanbring om te verseker dat ons mededingend is in hierdie wêreldwye ekonomie van die 21ste eeu.
Maar die nuus wat ek vir die Amerikaanse volk moet lewer, is dat Amerikaanse leierskap steeds welkom is. Dit word verwelkom in hierdie streek. Dit word verwelkom in die Trans -Atlantiese streek. En die rede waarom dit verwelkom word, dink ek, is omdat ons getoon het dat ons bereid is om nie net na ons eie belange om te sien nie, maar om 'n stel reëls en norme op te stel op die internasionale arena waaruit almal kan volg en waaruit almal kan floreer. En mense waardeer dit.
Ek is dus baie trots op die leierskap wat Amerika duidelik in die verlede getoon het. Maar ek wil ook nie hê dat mense die leierskap wat ons nou toon, onderskat nie, of dit handel oor handelsooreenkomste soos TPP of die veiligheidskwessies waarmee die Stille Oseaan te kampe het. Ons dink dat ons gereed is om te werk in 'n gees van wedersydse belangstelling en wedersydse respek met lande regoor die wêreld, maar ons bly steeds 'n land waarna mense op soek is na aktiewe betrokkenheid.
MNR. McNERNEY: Alles baie welkom nuus. Meneer die president, baie dankie. U perspektiewe word baie waardeer. (Applous.)
PRESIDENT OBAMA: Baie dankie. (Applous.) Geniet die goeie weer.
Copyright 2022 \ Opmerkings deur president Obam na 'n ontmoeting met Amerikaanse sakeleiers op 28 Januarie 2009 - Geskiedenis...