Limfestelsel-anatomie en -funksie | Troeteldiere Huishouding
Limfestelsel-anatomie en -funksie
Die limfstelsel verrig drie belangrike take in die soogdierliggaam.
Dit is nou gekoppel aan die kardiovaskulêre stelsel en help om die vloeistofbalans tussen die bloedvate en die weefsels te handhaaf.
Die limfstelsel speel 'n groot rol in immuniteit.
Hierdie belangrike stelsel absorbeer ook verteerde vette uit die dunderm.
Die komponente van die limfatiese stelsel word in twee groepe verdeel in die primêre organe en die sekondêre organe.
Primêre organe: Die thymus klier en die beenmurg is primêre organe. Hulle reguleer die produksie en differensiasie van limfosiete die selle wat die immuunstelsel uitmaak.
Sekondêre organe: Die sekondêre organe sluit die limfvate, limfknope, geaggregeerde limfoïedweefsel en milt in. Hierdie sekondêre organe is tot 'n mate in al drie limffunksies betrokke.
Die soogdiertimus het twee lobbe en is effens bokant die hart en ventraal tot (onder) die tragea. Dit is relatief groot by geboorte, maar na seksuele volwassenheid begin dit degenerasie en is dit baie klein by ouer diere.
Die hooffunksie van die thymus is om sekere witbloedselle van die immuunstelsel "T-limfosiete," of "T-selle" op te voed. T-selle identifiseer vreemde selle in die liggaam, soos invallende bakterieë, en merk hulle vir vernietiging deur ander immuun selle. Die T-selle volwasse in die thymusklier en word geleer om tussen self- en nie-selle te onderskei. As hulle korrek ontwikkel, kan hulle die verskil tussen die selle wat veronderstel is om in die liggaam te wees en diegene wat vreemd is, herken. Dié T-selle wat hierdie verskil nie herken nie, word deur die thymus vernietig, sodat hulle nie die liggaam kan beskadig nie. Nadat die tymus verval het, beweeg die T-selle na die sekondêre organe, waar die meeste van hulle sal bly.
Beenmurg is die sagte materiaal in die holtes van bene. Dit is 'n netwerk van bindweefselvesels, vetselle, bloedvate en bloedproduserende selle. Beenmurg produseer beide rooi en wit bloedselle, insluitende die limfosiete. Beide T-limfosiete en B-limfosiete word in die beenmurg geproduseer. Die jong T-selle beweeg na die tymus vir finale ontwikkeling, maar die B-selle bly gedurende die ryp in die beenmurg. Sodra die B-selle ten volle ontwikkel is in die beenmurg, word hulle ook in sirkulasie vrygestel en die meeste van hulle woon in die sekondêre limfatiese organe.
Die B-selle is witbloedselle wat sensitief is vir antigene en teenliggame teen hulle produseer. Antigene is enige chemikalieë wat 'n immuunrespons in die liggaam veroorsaak, soos gifstowwe, vreemde proteïene, deeltjies of bakteriese selle. Wanneer 'n antigeen teenwoordig is, word die B-sel aktief en begin teenliggaampies teen daardie antigeen produseer. Teenliggaampies is spesiale proteïene wat bind (heg) aan antigene en merk hulle vir vernietiging. Teenliggaampies is antigeen spesifieke, en die immuunstelsel kan elke antigeen wat dit veg, onthou. Sodra 'n B-sel teenliggaampies teen 'n sekere antigeen maak, bv. 'N bakterie, hou dit 'n herinnering aan daardie antigeen. As die antigeen weer verskyn, kan die B-sel baie vinnig teenliggaampies produseer. Op hierdie manier word 'n tweede infeksie met daardie bakterieë dikwels voorkom.
Soos genoem, sluit die sekondêre organe die limfvate, limfknope, geaggregeerde limfoïedweefsel en milt in. Alhoewel die primêre organe slegs by die immuunfunksie van die limfstelsel betrokke is, is die sekondêre organe gesamentlik by al drie funksies betrokke:
Die limfvate verbind al die sekondêre organe en verbind ook tot die kardiovaskulêre stelsel. Hulle bied 'n roete vir die eenrigtingvloei van limf vanaf die weefsels van die liggaam na die hart. Limf is die helder geelvloeistof wat van die interstisiële ruimtes (die spasies tussen die selle van 'n weefsel) in limfatiese kapillêre versamel word.
Limfkapillêre word verweef met die bloedhaarvate. Vog en proteïene word uit die arteriële einde van die bloedkapillêre en in die interstisiële ruimte gedwing. Ongeveer 90% van die vloeistof word geherabsorbeer in die veneuse einde van die bloedkapillêre, maar geen proteïene kan die bloedvate herhaal nie omdat hulle nie deur die digte verbindings van die selle kan pas nie. Die limfkapillêre het egter uiters los selkruisings, en hulle kan die oorblywende 10% van die vloeistof saam met die plasmaproteïene absorbeer. Eenmaal binne-in die limfvate, word die vloeistof dan "limf" genoem.
Limfkapillêre in die Weefselruimtes
Die limfvate is gestruktureer soortgelyk aan die are, met dun mure en kleppe om terugvloei te voorkom. Hulle is nie gespierde vate nie, en eksterne kragte soos ledemaatbeweging reguleer die vloei limf. Een keer in die kapillêres beweeg die limf in progressief groter skepe, beweeg deur die limfknope en / of milt, bereik die groot buise, en betree die bloedsirkulasie naby die kruisings van die jugulêre en subklaviese are in die boonste bors. So word die vloeistof en proteïene uiteindelik teruggekeer na die bloed, wat help om die regte balans tussen die bloedvate en die weefsels te behou. Al die limf van die onderlyf, linkerarm en linker toraks word deur die torakale kanaal in die kruising van die linker-jugulêre en subklaviese are omgesit. Die vloeistowwe uit die nek, regterarm en regter-toraks le in die regter limfkanaal wat by die veneuse sisteem aansluit by die kruising van die regtervaat- en subkanale are.
By die dunderm waar vette verteer en geabsorbeer word, het die limfatiese vate 'n spesiale funksie en dus 'n spesiale naam.Hulle is betrokke by die absorpsie van verteerde vet uit die dunderm, en word "laktoele" genoem. Na 'n maaltyd het die vloeistof binne die laktoïede gewoonlik 'n vetinhoud van 1-2%, en dit lyk bewolk. Hierdie bewolkte limf in die laktele word "chyle" genoem.
Limfknope is ronde of boonvormige strukture wat wyd versprei word deur die liggaam. Ingebed in bindweefsel of vet, is hulle gekonsentreer in die servikale, okselvormige en inguinale streke die nek, oksels en lies. Hulle is tipies minder as duim lank, afhangende van die grootte van die dier. Die limfknope filter die limf voordat dit na die are terugkeer. Hulle is so gerangskik dat alle limf minstens een knoop moet deursteek voordat hulle na die are terugkeer.
Limfknope word omring deur 'n kapsule bindweefsel en bestaan ​​uit verskeie kompartemente genaamd "limfknope." Die nodules is massas T-selle, B-selle en makrofage. Makrofages is gespesialiseerde selle wat buitelandse materiaal inneem en vernietig. Die nodules word geskei deur spasies genaamd "limf sinusse." Die vate wat ongefiltreerde limf lewer, word "afferente vate" genoem, en daar is verskeie per nodus. Die limf word dan gefilter vir antigeen en deeltjies, en 'n immuunrespons word gegenereer, indien nodig. Die gefiltreerde limf verlaat die knoop deur een of twee efferente vate naby 'n indringing wat die "hilum" genoem word. Bloedvate kom ook in en verlaat die nodus by die hilum.
Aggregate (klomp) limfoïede weefsels is versamelings van limfoïede weefsel wat nie ingekapsel is nie (in 'n kapsule). Hulle het wisselende mate van grootte en organisasie. Die mees georganiseerde en algemeen bekende voorbeelde is mangels en Peyer se kolle. Die mangels word agter in die mondholte aangetref. Peyer se kolle word aangetref in die dunderm. Tonsils en Peyer se kolle het gespesialiseerde epitheliale selle wat in staat is om antigene te vervoer, en alhoewel hulle nie limffilter filter nie, word hulle gewoonlik deur kapillêre omring. Die hoof doel van die geaggregeerde limfoïedweefsel is verdediging van die inval by die mukosale oppervlaktes. Dit is plekke waar groot getalle bakterieë en ander mikroörganismes teenwoordig is en kan maklik in die liggaam ingaan. Hierdie gespesialiseerde lymfatiese selle help om te voorkom dat infeksies by hierdie terreine ontwikkel.
Die milt is 'n sponsige orgaan wat in die boonste linker gedeelte van die buikholte langs die buik van die maag geleë is. Dit bestaan ​​uit twee soorte weefsel - die rooi pulp en die wit pulp.
Die rooi pulp word meestal gebruik om bloed te berg en ou rooibloedselle af te breek.
Die witpulp het die limffunksie om die bloed vir antigeen te filter.
Die milt val antigene en is 'n ander webwerf vir die aanvang van die immuunrespons. In 'n sekere sin is dit soos 'n groot limfknoop. 'N Geswolle milt kan 'n teken wees van ernstige infeksie en word maklik gepalkeer.
Alhoewel die limfstelsel dikwels oor die hoof gesien word, is dit 'n belangrike deel van die soogdierliggaam. Deur vette te absorbeer en antigene te vang, help dit om die dier gesond en siektevry te hou. Ook die rol van behoud van behoorlike vloeistofbalanse is noodsaaklik. Waarlik, 'n gesonde limfstelsel is nodig vir die oorlewing van die dier.
Huishoudelike voëls het geen limfknope nie. In plaas daarvan is daar nodules lymfoïedweefsel in die beenmurg.
As 'n infeksie in die liggaam teenwoordig is, kan die limfknope naaste aan die plek van infeksie geswel of pynlik wees. Dit word veroorsaak deur 'n ophoping van selle en vloeistowwe wat betrokke is by die immuunrespons.
In 24 uur gaan ongeveer 50% van die limfosiete in die bloed deur die milt.
In 'n mens gee die limfatiese stelsel elke 24 uur 2,83 liter (3 kwart) lymf na die hart. Dit gaan oor 'n koppie per uur!