Hierdie keer sou dit egter groot hartseer vir Lizaene en haar vrywilligers bring. Onder die wakende oog van wagte het ’n leeuwyfie geboorte geskenk aan drie welpies: twee mannetjies en ’n wyfie.
Gewoonlik sou die leeuwyfie eers ’n welpie optel voor sy na veiligheid vlug, maar sy was so verskrik en paniekerig dat sy dit nie gedoen het nie.
Die wagte was gereed: Die oomblik toe sy wegbeweeg, het hulle die hek oopgemaak en twee van hulle het ingegaan om die welpies te gryp, terwyl ’n derde wag ’n oog oor die leeuwyfie hou. Hulle het die nag in verdwyn, terwyl die angstige leeuma op en af teen die heining loop en na haar welpies roep.
Deur die dag keer sy gereeld terug om te snuffel op die plek waar haar welpies net ’n paar uur tevore gebore is. Lizaene was gereed vir die tweede groepie se aankoms. Hoewel niemand vir haar gesê het presies hoe oud die welpies is nie, het sy ’n herhaling verwag van toe Oliver en sy sussies daar aangekom het.
Sy sou ’n oog hou oor die grootmaak van albei groepies, maar tot sy seker was dat nie een van die groepe enige oordraagbare gesondheidsprobleme het nie, sou sy hands on wees by net een stel welpies – Oliver-hulle, omdat hulle gewoond was aan haar. Sy sou wel toesig hou oor die vrywilligers wat die nuwe aankomelinge hanteer. Kort na 10:00 hou daar ’n wit motor stil.
Oliver en sy susters was op vier dae oud robuus, as jy hulle met hierdie patetiese klein skepseltjies vergelyk. Dit het ’n heel nuwe uitdaging gebring en Lizaene het gewonder of sy hulle sou kon deurtrek. Sy moes nou toesig hou oor ses klein lewetjies, en drie is deur groot risiko’s in die gesig gestaar.