Confederated Salish and Kootenai Tribes of the Flathead Nation - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Confederated Salish en Kootenai Tribes of the Flathead Nation
Die Confederated Salish en Kootenai Tribes of the Flathead Nation is die stamme Bitterroot Salish, Kootenai en Pend d'Oreilles (Kalispel). Hulle het die plato-Indiane se lewenswyse gevolg, en op buffels gejag en in tipis gewoon soos die vlakte Indiërs, maar ook toegang gehad tot betroubare voedselbronne in die vorm van visse, veral salm, in die vele riviere en strome van hul tuislande; hulle het ook bessies en wortels versamel, veral camas.
Hierdie stamme was vreedsaam, behalwe vir historiese vyandskap met die Swartvoet, en het wit ontdekkingsreisigers en handelaars verwelkom. Hulle het geleer van die Katolieke godsdiens deur die Iroquois en versoek dat sendelinge hulle moet kom bedien. Toe die missies gevestig is, het hulle tot die Christendom bekeer. Hulle het die Verdrag van Hellgate in 1855 onderteken. Daar was 'n wanbegrip van die stamleiers, aangesien die verdrag die meeste van hul tuislande aan die Amerikaanse regering gesedeer het, wat aan hulle 'n kleiner gedeelte, die Flathead-reservaat, gegee het, waaraan die meeste stamlede was uiteindelik hervestig, sommige met geweld. Die meerderheid van hierdie mense is hardwerkend en aanpasbaar en kon aanpas by die besprekingsstyl en het vandag 'n paar suksesvolle ondernemings en opvoedkundige ondernemings. Hulle het pogings aangewend om hul kulturele erfenis te behou en te laat herleef op 'n manier wat versoenbaar is met die hedendaagse samelewing.
Die Pend d'Oreilles, ook bekend as die Kalispel, het rondom Pend Oreille-meer, die Pend Oreille-rivier en Priest Lake in die noorde van Idaho Panhandle gewoon. Hulle het afsonderlik van die Bitterroot Salish en die Kootenai gewoon tot na die ondertekening van die Verdrag van Hellgate in 1855.
Die stamme Bitterroot Salish en Kootenai het oorspronklik in Montana, dele van Idaho, British Columbia en Wyoming gewoon. Gedurende die 1700's het hierdie twee stamme gemeenskaplike jag- en versamelplekke gedeel.
Die Bitterroot Salish (Flatheads) het aanvanklik geheel oos van die kontinentale skeiding gewoon, maar het hul hoofkwartier naby die oostelike helling van die Rotsgebergte gevestig. Soms het jagpartye wes van die kontinentale kloof gegaan, maar nooit oos van die Bitterrootreeks nie. Die oostelike rand van hul voorvaderlike jagvaarte was die Gallatin, Crazy Mountain en Little Belt Range. Hul taal is deel van die Salishan-taalgroep.
Anders as die meeste ander stamme in Montana, het die Bitterroot Salish uit die weste getrek. Die Salish besette gebied in Washington, Idaho en die weste van Montana, maar waag so ver oos soos die Bighornberge. Nadat hulle in die vroeë 1700's perde verwerf het, het hulle ooswaarts getrek en verander van 'n leefstyl gebaseer op salmvissery na een meer afhanklik van inheemse plante en buffels (Waldman 2006).
Die Kootenai is egter inheems aan Montana. Argeologiese getuienis toon dat inboorling Amerikaners meer as 14,000 jaar gelede in Montana bewoon het, en artefakte dui daarop dat die Kootenai wortels in die voorgeskiedenis van die gebied het. Die Kootenai het die bergagtige terrein wes van die kontinentale skeiding bewoon en slegs seisoenaal na die ooste vir buffelsjagte gewaag. Die Kootenai is in twee hoofgroepe verdeel. Een band het noordoos gewoon en het 'n lewenstyl gehad wat op buffelsjag gebaseer was. Die ander groep het in die bergagtige weste gewoon en hul lewenstyl het rondom riviere en mere gesentreer.
Het u geweet dat die Vlaathoofde Indiane so genoem is omdat die bokant van hul koppe nie verdraai is deur kopbinding nie, nie omdat hulle hulself met kopbinding beoefen het nie
Die eerste geskrewe rekord van hierdie stamme kom uit hul ontmoeting met die Lewis- en Clark-ekspedisie, waar die 'Flatheads' in detail beskryf word en die Kalispel word onder die naam 'Coospellar' genoem (Lewis en Clark 2002). Die 'Flatheads' verskyn ook in die rekords van die Katolieke Kerk in St. Louis, Missouri, waarheen hulle vier afvaardigings gestuur het om sendelinge (of 'Black Robes') te versoek om die stam te bedien (Shea 1855). Die Kootenai het ook handelaars deur die Hudson's Bay Company teëgekom. David Thompson, die ontdekkingsreisiger, het die Rotsgebergte oorgesteek en handelsposte in Noordwes-Montana, Idaho, Washington en Wes-Kanada gevestig; insluitend Kootenae House en later Saleesh House, die eerste handelspos wes van die Rockies in Montana, waardeur Noordwes Kompanjie se bederfgebiede suksesvol uitgebrei het.
Verdrag van Hellgate
Die Verdrag van Hellgate is op 16 Julie 1855 onderteken tussen die Indiese kommissaris Isaac Stevens en die stamme in die weste van Montana. Die verdrag is bekragtig deur die Kongres, onderteken deur president James Buchanan, en op 18 April 1859 verklaar (Prucha 1994).
Die stamme wat by die ondertekening van die verdrag betrokke was, was die Bitterroot Salish, Pend d'Oreilles en die Kootenai. Op grond van die bepalings van die ooreenkoms, sou die Indiane hul gebiede aan die Amerikaanse regering prysgee in ruil vir paaiemente vir die bedrag van 120,000 dollar. Ten tyde van die verdrag het die oorspronklike grondgebied ongeveer 22 miljoen akker (89 000 km²) beslaan. Die gesedeerde gebiede is vanaf die hoofrif van die Rocky Mountains op die 49ste parallel met die Kootenayrivier en Clark Fork tot by die skeiding tussen die St. Regis Borgia-rivier en die Coeur d'Alene-rivier. Van daar strek die gesede gebiede ook tot by die suidwestelike vurk van die Bitterwortelrivier en tot by Salmonrivier en Slangrivier. Hierdie gebied het ongeveer 20 miljoen akker beloop; die res van hul vaderland het die Flathead-reservaat geword.
Van die begin af was die onderhandelinge geteister deur ernstige vertaalprobleme. Vader Adrian Hoecken, het gesê dat die vertalings so swak was dat "nie 'n tiende van wat gesê is deur een van die twee kante verstaan ​​is nie." Soos in die ontmoeting met Lewis en Clark, het die deurlopende wanbestuur egter dieper geloop as probleme met taal en vertaling. Stam mense het na die vergadering gekom met die veronderstelling dat hulle 'n reeds erkende vriendskap gaan formaliseer. Nie-Indiane het die doel gehad om hul aansprake op inheemse lande en hulpbronne amptelik te maak. Isaac Stevens, die nuwe goewerneur en superintendent van die Indiese aangeleenthede vir die Washingtonse grondgebied, was van voorneme om die Bitterroot-vallei uit die Salish te kry. Baie nie-Indiane was al deeglik bewus van die vallei se potensiële waarde vir die landbou en die relatiewe gematigde klimaat in die winter. Weens die weerstand van Chief Victor (Many Horses), het Stevens uiteindelik die ingewikkelde (en ongetwyfeld swak vertaalde) taal in die verdrag ingevoeg wat die Bitterrootvallei suid van Lolo Creek as 'n "voorwaardelike voorbehoud" vir die Salish gedefinieer het. Chief Victor het sy X-merk op die dokument gelê, oortuig dat die ooreenkoms nie van sy mense sou vereis om hul vaderland te verlaat nie. Die volgende vyftien jaar het daar geen ander woord van die regering gekom nie, sodat die Salish aanvaar het dat hulle inderdaad vir altyd in hul Bitterrootvallei sou bly.
Flathead-afvaardiging in Washington, D.C. met tolk, 1884.
Met verloop van tyd het die werklike rede vir die Hellgate-verdragsvergaderings vir die Salish- en Pend d'Oreilles-mense duidelik geword. Volgens die bepalings wat in die geskrewe dokument uiteengesit is, het die stamme meer as twintig miljoen hektaar (81.000 km²) aan die Verenigde State gesedeer en van die sessie ongeveer 1.3 miljoen hektaar (5300 km²) gereserveer, wat die Jocko of Flathead Indian Reservation vorm. Na die goudstormloop in 1864 in die nuutgestigte Montana-gebied, het die druk op die Salish toegeneem van onwettige nie-Indiese plakkers sowel as regeringsamptenare. In 1870 is Chief Victor oorlede, en hy word as hoof opgevolg deur sy seun, Chief Charlot (Claw of the Little Grizzly). Soos sy vader, hou Chief Charlot 'n beleid van nie-gewelddadige verset vas. Hy dring daarop aan op die reg van sy mense om in die Bitterrootvallei te bly. Territoriale burgers en amptenare het egter gedink dat die nuwe kaptein onder druk geplaas kan word om te kapitulasie. In 1871 het hulle president Ulysses S. Grant suksesvol in die lobby gesit om te verklaar dat die opname wat deur die verdrag vereis is, uitgevoer is en dat dit gevind is dat die Jocko (Flathead) -reservering beter by die behoeftes van die inboorlinge pas. Op grond van die uitvoerende bevel van Grant het die Kongres 'n afvaardiging, onder leiding van die toekomstige president James Garfield, gestuur om reëlings met die stam te tref vir die verwydering daarvan.
Aan die einde van die 1880's het die omstandighede ondraaglik geword nadat die Missoula- en Bitter Root Valley-spoorlyn direk deur hul lande opgerig is, met geen toestemming van die inheemse eienaars of die betaling daarvan nie. Chief Charlot het uiteindelik 'n ooreenkoms onderteken om die Bitterrootvallei in November 1889 te verlaat. Die optrede deur die Kongres het die verwydering egter vir nog twee jaar vertraag, en volgens sommige waarnemers het die desperaatheid van die stam 'n vlak van honger bereik. In Oktober 1891 het 'n kontingent van troepe uit Fort Missoula Chief Charlot en die oorblywende stamlede uit die Bitterroot gedwing en die klein groepie sestig myl na die Flathead-reservaat grofweg gemarsjeer.
Het die Vlakkop Indiane deur die eerste wit mans wat in die Columbia-rivier gekom het, die Bitterwortelsout noem hulself Salish ("die mense"). Die term "Flathead" is afgelei van die plat skedel wat geproduseer word deur die skedels van babas met planke te bind. Hierdie stam het egter nooit die afplatting van die kop beoefen nie, maar eerder 'platkop' genoem, omdat die toppe van hul koppe nie soos die van naburige stamme se mense was wat vertikale kopbinding beoefen het nie. Die gebaretaal wat deur naburige stamme gebruik is om die 'Flatheads' te onderskei, het bestaan ​​uit 'elke kant van die kop' met die hande druk.
Hulle leefstyl was tipies van die plato-Indiane, en het wilde wortels versamel, veral camas, en in mat bedekte lodges, en ook buffels gejag en in 'n deel van die jaar gewoon. Daar word beweer dat hulle vreedsaam was, behalwe vir historiese vyandskap met die Blackfeet (Mooney 1909).
Oorspronklik beoefen die Salish 'n animistiese godsdiens met seremoniële danse, veral die Sun Dance. Toe hulle die Iroquois ontmoet het deur handel met die Hudson's Bay Company, het hulle van die Katolieke godsdiens verneem. In 1831 stuur hulle 'n afvaardiging na St. Louis waarin hulle versoek dat sendelinge na hulle gestuur word. In 1840 het die Jesuïetvader Pierre-Jean De Smet op hierdie versoek gereageer. Verwelkom deur 'n samekoms van ongeveer 1600 lede, het hy die missie van St. Mary op die Bitter Wortelrivier gevestig. Alhoewel dit later laat vaar is as gevolg van invalle deur die Swartvoet, was die bekering tot Katolisisme suksesvol en is 'n nuwe missie van St. Ignatius in 1845 deur Fathers De Smet en Adrian Hoecken tot stand gebring; in 1854 is die sending na die huidige ligging in St. Ignatius, Montana, verskuif en het dit voortgeduur tot in die hedendaagse tyd (Krause).
In 1855 onderteken hulle die Verdrag van Hellgate met die meerderheid van hul vaderland aan die Amerikaners. Alhoewel daar misverstand was, en die Salish verwag het om in die Bitterroot-omgewing te kan bly woon, is hulle uiteindelik verhuis na die gedeelte van hul lande wat die Flathead-reservaat in Montana geword het.
Teen die vroeë twintigste eeu is daar berig dat die Salish in bevolking met die Flathead-reservaat toeneem. Hulle word beskou as 'morele, toegewyde Katolieke en in alle opsigte 'n getuienis van die ywer en bekwaamheid van hul godsdienstige leraars,' en het hul lewenstyl aangepas om 'welvarende en ywerige boere en veeboerers' te word (Mooney 1909).
Die Pend d'Oreilles, ook bekend as die Kalispel, woon rondom Pend Oreille-meer, sowel as die Pend Oreille-rivier, en Priest Lake, hoewel sommige van hulle regoor Montana en oos van Washington woon. Die primêre stamreeks van ongeveer Vlaktes, Montana weswaarts langs die Clark Forkrivier, Lake Pend Oreille in Idaho, en die Pend Oreille-rivier in die oostelike Washington en in Brits-Columbië, is deur die Kalispel-mense die naam Kaniksu genoem. Die naam Pend d'Oreilles is van Franse oorsprong, wat beteken "hang aan ore", wat verwys na die groot skulpoorbelle wat hierdie mense gedra het. Hul taal, Kalispel-Pend d'Oreille, behoort tot die Salishan-taalfamilie.
Die Pend d'Oreilles was oor die algemeen vredeliewend. Hulle het gereedskap van vuursteen gemaak, en baie ander dinge is met klippe gevorm. Vir behuising het die Pend d'Oreilles in die somer in Tipis gewoon, sowel as lodges in die wintertyd. Hierdie huise is almal gebou uit groot kattails wat in oorvloed beskikbaar was. Hierdie kattails is geweef in matte genaamd "tule matte" wat aan 'n boomtakraamwerk geheg is om 'n hut te vorm.
Die reisigers het hul seisoenale kos bymekaargemaak, terwyl hulle ook meer permanente gebiede in stand gehou het. Camas was 'n stapelvoedsel, gebak en gedroog om dit nie net deur die winter nie, maar ook vir etlike jare te bewaar. Hulle het salm gevang wat hulle gedroog het en sodoende 'n jaar se voorraad behou het. Bessies is ook versamel en gedroog. In die winter het hulle gejag en vasgekeer en pelse verhandel vir voorrade.
Die perde wat hulle benodig het, kom uit die handel in buffelsvelle. Hulle het klere sowel as velle vir klere gedra. Hulle het hulself versier met kleurstowwe, verf, krale en soms selfs veekrale.
In 1844 het die Jesuïtiese vader Adrian Hoecken met die Pend d'Oreilles sendingwerk begin, met die oprigting van die St. Ignatius-sending saam met vader Pierre-Jean De Smet. Deur hierdie sendingwerk is die Pend d'Oreilles suksesvol tot die Christendom bekeer, net soos die ander stamme in die omgewing.
In 1855 sluit die 'Upper band' wat rondom die meer gewoon het, saam met die Salish en Kootenai om die Verdrag van Hellgate te onderteken en is hulle gevestig op die Flathead-reservaat in Montana. Van die 'Laer-band' wat aan die rivier gewoon het, het by hulle aangesluit; ander van hierdie groep het hulself met 'n bespreking in die staat Washington in hegtenis geneem.
Kootenai meisies, in 1911 deur Edward S. Curtis gefotografeer.
Die Kootenai (ook gespel Kutenai) of Ktunaxa (uitgespreek in Engels as /k.tuˈnæ.hæ/) is een van drie stamme van die Confederated Salish en Kootenai Tribes of the Flathead Nation in Montana, en hulle vorm die Ktunaxa Nation in Brits-Columbië. Daar is ook bevolkings in Idaho en Washington in die Verenigde State.
Kootenai Group naby Tipis (ca. 1900).
Die stamme vorm 'n duidelike voorraad (Kitunahan). Hulle was bekend deur die naburige Salish as Skalzi (mense van die meer of water), en aan die Franse as Arez-à-plats (Flatbows). Daar is bewyse dat hulle voorheen in die oostelike vlaktes, oos van die Rockies, gewoon het, maar deur die Blackfeet die berge in gedryf is (Mooney 1910b).
Die Kootenai het 'n soortgelyke bestaanswyse as die Salish- en Pend d'Oreilles-jag, visvang en wilde bessies en camaswortels versamel en in tipis en lodges gewoon. Hulle het 'n bokmand aangetrek, hul gesigte geverf en hul hare lank gedra. Hul sosiale organisasie was eenvoudig, en elke groep het 'n hoof en raad gehad. Hulle het nie een van die geheime samelewings gehad wat in ander stamme gevind is nie (Mooney 1910b).
Kutenai vrou 1910 fotograaf deur Edward S. Curtis.
Voordat hulle bekeer het tot die Katolisisme toe Vader De Smet die missie onder die Salish vestig, het hulle sjamanisme beoefen en animistiese oortuigings gehad, veral aanbid:
die son, verpersoonlik as 'n vrou, as die hoogste en weldadigste godheid, na wie se huis die geeste van die dooies gereis het, om later weer in hierdie wêreld by hul vriende aan te sluit op 'n plek van heilige pelgrimsreis, aan die oewer van die Pend d'Oreille-meer (Mooney 1910b).
'N Lid van die Ktunaxa of Kootenai / Kootenay First Nation wat dien as 'n bemanningsman aan boord van die agterste hertogin, die eerste stoomboot wat op die Columbia-rivier bokant Golden, BC, gehardloop het.
Die Kootenai was vriendelik teenoor blankes, en David Thompson, die Kanadese ontdekkingsreisiger wat handelsbetrekkinge vir die Noordwes-Kompanjie met baie stamme bewerkstellig, het in 1807 'n handelspos genaamd Kootenai-huis opgerig. Thompson het tydens sy besoeke aan die gebied Kaúxuma Núpika, 'n Kootenai vrou. Volgens die inskrywings wat Thompson in sy joernaal gemaak het, spandeer sy tyd as 'n soort tweede vrou aan 'n man met die naam Boisverd, wat een van Thompson se mans was. Thompson het haar uiteindelik weggestuur.
Kaúxuma beweer toe dat hy deur die blankes in 'n man omskep is en nou geestelike magte het. Van hierdie tyd af het Kaúxuma verskeie vrouens geneem, gedien as 'n gids vir handelaars, sowel as 'n vegter met die Kootenai-mans geveg en die rol van sjamaan en profeet aangeneem (Waldman 2008). Kaúxuma is dus 'n voorbeeld van 'n vroulike liggaam van twee gees, 'n transgender-tipe wat nie ongewoon is onder Native American-stamme nie, waarvan baie die toekoms voorspel het. Toe Thomson in 1809 weer met Kaúxuma teëkom, het hy geskryf:
Sy het haar voorberei op 'n profetes en het geleidelik deur haar slordigheid 'n invloed op die inboorlinge gekry as 'n dromer en die ontplooiing van drome. Sy het my onthou voordat ek haar gedoen het, en 'n hoogmoedige voorkoms van verset, soveel te sê: ek is nou uit u mag (Tyrrell 2008).
In 1811 stap Kaúxuma na Thomson se kamp om asiel te soek. Thompson het hierdie 'Manlike Woman' beskryf as 'blykbaar 'n jong man, goed geklee in leer, met 'n boog en 'n pylkoker' met sy vrou, 'n jong vrou in goeie klere '(Tyrrell 2008). Kaúxuma het voortgegaan om as sjamaan en profeet op te tree en voorspel groot getalle wit mense wat na die gebied kom en siektes bring. In 1837, terwyl hy as bemiddelaar tussen die Blackfeet en die Salish optree, is Kaúxuma deur die Blackfeet dood.
Die meerderheid Kootenai in die Verenigde State het na die Flathead-reservaat in Montana getrek na die Verdrag van Hellgate in 1855. Die Oblate Fathers het 'n sendingstasie in Brits-Columbië gevestig en Kootenai in die streek is daar opgelei.
Aan die begin van die twintigste eeu is die Kootenai as 'beskaafde' en toegewyde Christene beskou, wat boerdery, veeboerdery en in die houtkampe bedryf het. Ondanks die epidemies van Europese siektes, veral pokke, wat hul aantal verminder het, het hulle 'n stabiele bevolking gehad. Hulle is beskryf as 'ywerig, bestendig en wetsgehoorsaam', 'gematig en moreel' (Mooney 1910b).
Hedendaagse Salish, Kootenai en Kalispels leef op reservate wat 'n klein deel van hul voorvaderlike gebied uitmaak. Alhoewel hul bevolking klein is, het hulle hul identiteit behou en het hulle baie moeite gedoen om aan te pas by die hedendaagse situasie, terwyl hulle nooit hul erfenis, geskiedenis en kultuur vergeet het nie. Besoekers word uitgenooi om hierdie geskiedenis by hul museums, wat stamvoorwerpe en uitstallings bevat, te leer en om pow-wows by te woon, wat jaarliks ​​op die besprekings gehou word, om meer van hul kultuur te leer.
Flathead Indiese bespreking
Die Flathead Indian Reservation van ongeveer 1.3 miljoen km (5.300 km²), geleë in die weste van Montana aan die Flatheadrivier, is die tuiste van die stamme Bitterroot Salish, Kootenai en Pend d'Oreilles, saam bekend as die Confederated Salish en Kootenai Tribes of the Flathead Nasie. Die reservaat is geskep deur die Verdrag van Hellgate van 1855 en bevat dele van vier Montana-provinsies: Lake, Sanders, Missoula en Flathead. Die Flathead Indian Reservation is 'n gebied van beboste berge en valleie net wes van die kontinentale skeiding.
Die totale bevolking van die Indiese reservaat in Flathead is vanaf die 2000-sensus 26,172, wat lede van die Konfedereerde stamme insluit, sowel as inboorling-Amerikaners uit ander stamme en nie-Amerikaners. Die grootste gemeenskap op die bespreking is die stad Polson, wat ook die setel van Lake County is.
As die eerste om 'n stamregering te reël kragtens die Indian Reorganization Act van 1936, word die stamme beheer deur 'n stamraad van tien lede. Die stamowerheid bied 'n aantal dienste aan stamlede en is op die bespreking die hoofwerkgewer. Die stamme bedryf 'n stamkollege, die Salish Kootenai College, en 'n erfenismuseum genaamd "The People's Center" in Pablo, die setel van die stamregering.
'N Paar wolke oor die Flathead-meer in Polson, Montana, terwyl die son sak
Salish Kootenai College (SKC) is 'n inheemse Amerikaanse stamkollege in Pablo, Montana, wat die stamme Bitterroot Salish, Kootenai en Pend d'Oreilles bedien. Daar is ongeveer 1100 studente wat die kollege bywoon; inskrywings is nie net tot inheemse Amerikaanse studente beperk nie. Voor 1978 was dit 'n takkampus van die Flathead Valley Community College (FVCC). In 1981 het die kollege homself formeel van FVCC geskei en heeltemal selfregerend geword. Dit is lid van die Amerikaanse Indiese Konsortium vir Hoër Onderwys.
Flathead Lake is die grootste meer in die westelike deel van die kotermineuse Verenigde State, wat Nevada / Kalifornië se Lake Tahoe met 0,80 km (0,80 km) in die oppervlakte oortref, 8,0 km lank is, en ongeveer 5.6 km (5.6 km) ) in breedte, Flathead Lake is ook die grootste meer in die staat Montana. Hierdie meer is een van die skoonste ter wêreld vir sy grootte en tipe. Eens bekend as 'Salish Lake', neem hierdie watermassa die naam van die stamme wat aan die suidelike punt van die meer op die Flathead Indian Reservaat woon. Kerr Dam, naby Polson, reguleer die watervlak van die meer en voorsien hidro-elektriese krag en water vir besproeiing. Flathead Lake is 48 km suidwes van Glacier National Park en word omring deur twee skilderagtige snelweë wat langs die krom kuslyn kronkel. Die meer is 'n gewilde toeristeaantreklikheid, en bied visvang- en ander wateraktiwiteite, en pragtige uitsigte en voetslaan in die berge wat aan die oewer grens. Die KwaTaqNuk-oord op Flathead-meer verdien inkomste uit toerisme. Die stamme ontvang ook inkomste uit die waardevolle waterkragdam, Kerr Dam.
Kalispel Indiese reservaat
Die Kalispel Indiese reservaat is noordwes van Newport, Washington, in die sentrale Pend Oreille County. Die totale landoppervlakte van die Kalispel Indiese reservaat is 18.840 km² (7.274 vk mi). Die belangrikste bespreking is 'n strook grond van 18.638 km² langs die Pend Oreille-rivier, wes van die grens tussen Washington en Idaho. Daar is ook 'n klein stuk grond in die westelike deel van die Spokane metropolitaanse gebied in die stad Airway Heights, met 'n grondoppervlakte van 0,202 km² (49,92 hektaar), die terrein van Northern Quest Casino wat deur die stam bedryf word. Die Northern Quest Casino bied byna 1 000 poste aan lede van die plaaslike gemeenskap.
Kootenai Indiese bespreking
Die Kootenai Indiese reservaat lê in die sentrale Boundary County, Idaho, ongeveer 40 kilometer suid van die Kanadese grens, en ongeveer 3 kilometer wes-noordwes van die stad Bonners Ferry. Dit het 'n landoppervlakte van net 0,076575 km² (18,922 hektaar) en 'n bevolking van 2000 inwoners van 75 mense.
Op 21 September 1975 verklaar die Kootenai-stam onder leiding van voorsitter Amy Trice oorlog teen die Amerikaanse regering. Hul eerste daad was om soldate aan elke kant van die snelweg wat deur die stad loop, te plaas en hulle het mense, op 'n geweerpunt, gedwing om 'n tol te betaal om deur die gebied te gaan wat die oorspronklike land van die stam was. Die geld moes gebruik word om bejaarde stamlede te huisves en te versorg. Die stam het ook 'Kootenai Nation War Bonds' uitgereik wat teen $ 1,00 elk verkoop is. Die meeste stamme in die Verenigde State word verbied om oorlog teen die Amerikaanse regering te verklaar weens verdrae, maar die Kootenai-stam het nooit 'n verdrag onderteken nie. Die geskil het gelei tot toegewing deur die Amerikaanse regering en 'n grondtoelaag van 12,5 hektaar wat die Kootenai-reservaat (Andrews) geword het.
Sedertdien werk die Kootenai daaraan om hul tradisies, taal en kultuur te bewaar en terselfdertyd ekonomiese onafhanklikheid te vestig. 'N Belangrike stap in hul ekonomiese groei was die opening van die Kootenai River Inn in 1986. 'n Dekade later het hierdie herberg die plek van die Kootenai Casino geword en is volledig opgeknap om 'n luukse oord en spa te word. Die sukses van hierdie Best Western Plus Kootenai River Inn Casino & Spa het Kootenai-jeug in staat gestel om hoër onderwys en loopbaandoelwitte na te streef.
Kootenay Reservate in Brits-Columbië
Vier bande van Kootenay (verkieslike spelling in Kanada) woon op verskillende reservate in die suidoostelike hoek van Brits-Columbië, van die Amerikaanse grens noord tot by die Invermere-gebied, en so ver wes as Creston: The Lower Kootenay Band (Yaqan nu? Kiy) agt reservate wat in 1906 op 2,553 hektaar grond aan die Kootenayrivier gevestig is. Die St. Mary's Band (? Aq'am) woon op vyf reservate wat in 1884 op 7 850 hektaar grond gevestig is; hul hoofgemeenskap is aan die westelike oewer van die Kootenayrivier aan die monding van die St. Mary's-rivier. The Tobacco Plains Band het twee reservate op 4,418 hektaar grond aangrensend aan die Amerikaanse grens, wat in 1884 gestig is. Die Columbia Lake Band (Akisq'nuk) het twee reservate op 3,412 hektaar grond by Windermere-meer, wat in 1884 gestig is.
Hierdie bande is verbonde aan die Ktunaxa Nation Council, voorheen bekend as die Ktunaxa / Kinbasket Tribal Council. Aan die begin van die een en twintigste eeu was daar ongeveer 1 000 geregistreerde lede van die Ktunaxa Nation in Brits-Columbië.
Die Kootenay is aktief in sake-inisiatiewe soos gholfbane, kampeerterreine, 'n gids vir gebiedsuitrusting en behuisingsontwikkelings, benewens meer tradisionele aktiwiteite soos vang, hooi en veeboerdery, en kuns en kunsvlyt. In Oktober 2010 het die Provinsie Brits-Columbië en die Ktunaxa Nation Council die Ktunaxa Strategiese Engagement Agreement (SEA) onderteken wat voorsiening maak vir besprekings van regering tot regering oor besluite oor natuurlike hulpbronne binne Ktunaxa-gebied.
Andrews, Leah. Idaho se vergete oorlog. Idaho Naturelle. 5 Januarie 2009 herwin.
Beaverhead, Pete, en Dwight Billedeaux. 2000. Die liefdesverhaal van Mary Quequesah: A Pend D'Oreille Indian Tale. Pablo, MT: Salish Kootenai College Press. ISBN 0917298713.
Bigart, Robert, en Clarence Woodcock. 1996. In die naam van die Salish & Kootenai Nasie: die Verdrag van die Helepoort van 1855 en die oorsprong van die Indiese reservaat in Flathead. Universiteit van Washington Press. ISBN 0295975458.
Boas, Franz. 1917. Volksverhale van Salishan en Sahaptin-stamme. Gepubliseer vir die American Folk-Lore Society deur G.E. Stechert & Co aanlyn beskikbaar via die Washington State Library's Classics in Washington History-versameling. 5 Januarie 2009 herwin.
Boas, Franz, en Alexander Francis Chamberlain. 1918. Kutenai Tales. Washington, DC: Staatsdrukkery.
Carriker, Robert C. 1973. Die Kalispel-mense. Phoenix, AZ: Indian Tribal Series.
Confederated Salish en Kootenai Tribes of the Flathead Reservation. 1979. 'N Kort geskiedenis van die Flathead-stamme. St. Ignatius, Mont: Flathead-kultuurkomitee, Confederated Salish en Kootenai-stamme.
Confederated Salish en Kootenai Tribes of the Flathead Reservation. 1996. Names Upon the Land, 'n stamgeografie van die mense van Salish en Pend D'Oreille. Pablo, MT: die komitee.
Confederated Salish en Kootenai Tribes. 1997. Ktunaxa Legends. Pablo, MT: Salish Kootenai College Press. ISBN 0295976608.
Confederated Salish en Kootenai Tribes. 2005. The Salish People and the Lewis and Clark Expedition. Lincoln, NE: Universiteit van Nebraska Press. ISBN 0803243111.
Curtis, Edward S. 1911 2003. "Kalispel." Die Noord-Amerikaanse Indiër, Deel 7. 51. Noordwes-Universiteit, Digitale biblioteekversamelings (oorspronklike Norwood, MA: The Plimpton Press). 5 Januarie 2009 herwin.
Fahey, John. 1986. Die Kalispel Indiane. Norman, OK: Universiteit van Oklahoma Press. ISBN 0806120002.
Finley, Debbie Joseph, en Howard Kallowat. 1999. Owl's Eyes & Seeking a Spirit: Kootenai Indian Stories. Pablo, MT: Salish Kootenai College Press. ISBN 0917298667.
Johnson, Olga Weydemeyer. 1969. Flathead en Kootenay; Die riviere, die stamme en die handelaars in die streek. Glendale, CA: A. H. Clark Co.
Krause, Jan. Saint Ignatius Sending-St. Ignatius, Montana. Lakeshore County Journal. 5 Januarie 2009 herwin.
Lewis, Meriwether, en William Clark. 2002. The Journals of the Lewis and Clark Expedition, 13-deel stel. Geredigeer deur Gary E. Moulton. Lincoln, NE: Universiteit van Nebraska Press. ISBN 0803229488.
Linderman, Frank Bird en Celeste River. 1997. Kootenai Why Stories. Lincoln, NE: Universiteit van Nebraska Press. ISBN 0585315841.
Mooney, James. 1909. "Indiërs van Flathead." Die Katolieke Ensiklopedie. Vol. 6. New York, NY: Robert Appleton Company. 5 Januarie 2009 herwin.
Mooney, James. 1910a. "Kalispel Indiane." Die Katolieke Ensiklopedie. Vol. 8. New York, NY: Robert Appleton Company. 10 Desember 2008 herwin.
Mooney, James. 1910b. "Kutenai-Indiane." Die Katolieke Ensiklopedie. Vol. 8. New York, NY: Robert Appleton Company. 10 Desember 2008 herwin.
Pritzker, Barry M. 2000. 'N Inheemse Amerikaanse ensiklopedie. New York, NY: Oxford University Press. ISBN 0195138775
Prucha, Francis Paul. Amerikaanse Indiese verdrae: die geskiedenis van 'n politieke anomalie. University of California Press, 1994. ISBN 0520208951.
Shea, John Gilmary. 1855 2008. Geskiedenis van die Katolieke missies onder die Indiese stamme van die Verenigde State, 1529-1854. Kessinger-uitgewery. ISBN 978-0548997826.
Tanaka, Béatrice, en Michel Gay. 1991. The Chase: A Kutenai Indian Tale. New York, NY: Crown. ISBN 0517586231.
Tyrrell, Joseph Burr (red.). 1916 2008. David Thompson se vertelling van sy ondersoeke in Wes-Amerika, 1784-1812. Kessinger-uitgewery. ISBN 978-1437017922.
Amerikaanse sensusburo. Flathead-bespreking, Montana. Sensus 2000-opsommingslêer. 5 Januarie 2009 herwin.
Amerikaanse sensusburo. Kalispel-reservaat, Washington. Sensus 2000-opsommingslêer. 5 Januarie 2009 herwin.
Amerikaanse sensusburo. Kootenai-reservaat, Idaho. Sensus 2000-opsommingslêer. 5 Januarie 2009 herwin.
Alle skakels is op 17 Maart 2017 opgespoor.
Kyk die video: Confederated Salish and Kootenai Tribes of the Flathead Nation (Junie 2020).
Copyright 2020 \ Aanlyn tydskrif ek wil alles weet \ Confederated Salish en Kootenai Tribes of the Flathead Nation