M3 Stuart -ligtenk gaan by El Himeimat, 1942 verby - Geskiedenis Podcasts - 2022
Hier sien ons 'n M3 Stuart -ligtenk (beskryf as 'heuning' in die onderskrif), verby die berg El Himeimat, die hoogste punt op die El Alamein -slagveld.
Die American Car & amp Foundry het in 1941 met die vervaardiging van die M3 begin. Dit is ontwerp om die ouer M2 Light Tank wat verouderd was, te vervang. Dit het die bygewerkte 37 mm -hoofgeweer. Die M3 het 'n petrolaangedrewe 262 pk, lugverkoelde Continental W-670-9A-enjin van 250 pk en 'n bemanning van vier. Ώ ]
Die maksimum spoed was 54,7 km/h en die maksimum bereik was ongeveer 140 kilometer. Die M3 se bewapening het bestaan ​​uit sy 37 mm -hoofgeweer en drie 7,62 mm Browning M1919A4 -masjiengewere wat regdeur die tenk geplaas is. Die gewig van die M3 was ongeveer 12 700 kg. Dit het ook 'n lengte van 4,53 meter gehad en dit was 2,23 meter breed.
Die pantser het 'n dikte van ongeveer 38 mm aan die voorkant, 25 mm aan die kante en 25 mm aan die agterkant. ΐ ] Soos die meeste tenks, was die swakste gebied van die M3 die bokant, met slegs 13 mm pantser. Dit het ook 'n brandstofvermoë van ongeveer 151 liter en 'n ammunisie -inhoud van 103 rondes 37 mm ammunisie. Die M3 is na verskeie lande gestuur en is veral gewysig deur Groot -Brittanje, waar dit die Stuart I genoem is.
Geskryf deur: Dan Alex | Laaste wysiging: 17/10/2018 | Inhoud en kopie www.MilitaryFactory.com | Die volgende teks is eksklusief vir hierdie webwerf.
Die M3 "Stuart" Light Tank het die primêre ligte tenkvoertuig geword vir die Amerikaanse weermag in die Tweede Wêreldoorlog (1939-1944). Die ontwerp van die voertuig is beïnvloed deur die voorafgaande M2 ​​Light Tank-produk en die behoud van sommige van die gevestigde eienskappe, waaronder die gebruik van 'n 37 mm-hoofgeweer, 'n vierman-bemanning en padspoed. Gedurende die oorlogsdiens het dit goed gevaar tydens die vroeë reis toe dit as 'n infanterieondersteuningsvoertuig of 'n vinnige verkenner gebruik is, maar dit was in 'n kort rukkie heeltemal deur middelklas tenks oortref. Die M5 "Stuart" (elders op hierdie webwerf uiteengesit) het 'n meer ontwikkelde M3 geword met sy gepaarde Cadillac -enjins en nuwe rewolwer. Terwyl die M3 -vorm uiteindelik in 1942 opgegee is, het die M5 die nalatenskap van Stuart voortgesit totdat dit ook vervang is deur die M244 "Chaffee" -ligtenk.
Die M3 Stuart is moontlik gemaak deur werk wat gedurende die 1-jaar na die Eerste Wêreldoorlog uitgevoer is. Dit het gelei tot die ontwikkeling van klein, aktiewe gevegstelsels vir gebruik in infanterie -ondersteuningsaksies met behulp van 'n onderstel met 'n masjiengeweer. Dit het aanleiding gegee tot die "M1 Combat Car" wat daarna deur die kanonbewapende M2 ​​in diens geneem is. Beide ontwerpe verskyn gedurende die dertigerjare. Dit was slegs die vinnige uitbreiding van die Duitse grondmagte tydens hul oorname van Europa gedurende 1939-1940 dat daar ernstig besin is oor 'n opvolger van die M2, aangesien dit nou 'n verouderde masjien was. Hierdie werk het toe die M3 ontstaan, wat verbeterde beskerming beloof het (ten koste van spoed) en groter wapenbeskerming. 'N Nuwe opskortingsreëling het die lys met gesogte eienskappe afgerond.
Na 'n tydperk van toetsing en evaluering, het die Amerikaanse weermag die 'Light Tank, M3' aangeneem. Toe hulle deur die wanhopige Britse leër onder Lend-Lease aanvaar is, het hulle dit die naam "Stuart" toegeken na die Amerikaanse burgeroorlog se Konfederasie-generaal J.E.B. Stuart. Op hierdie manier het die M3 Medium Tank die "Lee" (generaal Robert E. Lee) of "Grant" (generaal Ulysses S. Grant) geword en die klassieke M4 Medium Tank was die "Sherman" (generaal William Tecumseh Sherman). American Car and Foundry was verantwoordelik vir die vervaardiging van die M3 Light Tank en dit het in Maart 1941 ernstig begin.
Teen hierdie tyd het Europa meestal onder die mag van die as -magte geval toe Brittanje probeer het om die volledige uitskakeling van sy groot empiriese besittings te voorkom. Lend-Lease het Amerikaanse steun aan sy bondgenote in die buiteland toegelaat deur oorlogsmakende goedere te lewer sonder om amptelik oorlog teen enige vyand te verklaar. As sodanig het die eerste gevegsgebruik van Stuarts by die Britte plaasgevind in November 1941 tydens Operation Crusader. Uit hierdie aksies is gevind dat die M3 'n taamlik swak hoofgeweer besit, maar die betroubaarheid daarvan in woestynomstandighede is opgemerk, net soos die maneuverbaarheid daarvan. Die Amerikaners het hul M3's eers in die geveg gedwing tot die Filippynse veldtog van 1942.
Die M3 word aangedryf deur die Continental W-670-9A, 'n petrolaangedrewe, lugverkoelde radiale aero-enjin van 7-silinders wat 250 perdekrag lewer. Hierdie motorpak was in 'n agterste kompartement weg van die bemanning. Die vering kom van die Vertical Volute Spring Suspension (VVSS) -stelsel, wat, tesame met die rompontwerp en enjinaanpassing, die voertuig 'n topsnelheid van 18 myl op die pad en die werkafstand tot 75 myl toegelaat het. Die bemanning van vier bestaan ​​uit die bestuurder, bevelvoerder, skutter en boogmasjienskutter/radiooperateur. Die toestande was beslis beknop, aangesien die interne volume ook deur die nodige toerusting en ammunisievoorrade opgeneem is. Bewapening gesentreer rondom die 37 mm M5 (later M6) hoofgeweer met 'n koaksiale M1919A4 Browning -masjiengeweer van 0,30 kaliber. Vier ekstra masjiengewere van 0,30 kaliber is geïnstalleer, waaronder een oor die rewolwer, een aan die regterkant van die romp (kogelmontage) en die oorblywende paar in individuele syborde langs die voorste boonste paneel. Die hoofgeweer was bo -op 'n unieke houer waarin die geweer ongeveer 20 grade na weerskante kon beweeg, afgesien van die rewolwer - dit het die skutter 'n mate van buigsaamheid gebied sonder dat die hele rewolwer gedraai moes word. Die rewolwer is op middelskepe geplaas, met die bestuurder wat links voor die romp sit, die boogskutter aan sy regterkant en die oorblywende twee bemanning in/onder die rewolwer. Die rompbemanning het skarniervisieslote gebruik vir situasiebewustheid, alhoewel hul voorpaneel byna vertikaal was vir die vyand se vuur. Die spoor-oor-wiel-rangskikking het vier padwiele gesien wat gebruik is met 'n voorwielaangedrewe tandwiel en 'n agterspoor. Oor die algemeen was die M3 'n klassieke ontwerp vir ligte tenke van die tydperk, met baie gevestigde ontwerpkenmerke wat in mededingende ontwerpe elders voorkom.
Die vervaardiging van oorspronklike M3 -tenks (ook die Britse leër "Stuart I") het tot Oktober 1942 vervaardig en 'n voorraad van 4,526 eenhede opgelewer. Sowat 1 285 voorbeelde het gevolg met 'n Guiberson T-1020-reeks, maar het nie 'n ander benaming gekry nie. In plaas daarvan is hulle bloot as "Light Tank, M3, (Diesel)" genoem om hul verskil aan te dui. Die Britse leër het dit as die "Stuart II" aangewys. Die M3A1 - "Stuart III" - is in Mei 1942 aanlyn gebring en het 'n geweerstabilisator, 'n aangedrewe deurkruising van die rewolwer en 'n rewolwermandjie bygevoeg. Dit het nie 'n toringkoepel gehad nie. 211 is vervaardig met dieselenjins ("Stuart IV") van die totaal van 4,621 vervaardiging.
Die definitiewe M3 van die gesin het die M3A3 geword wat in September 1942 in produksie gekom het. Dit het 'n splinternuwe skuins romp met verbeterde en natuurlike ballistiese beskermingskwaliteite op die tweemotorige M5 Stuarts bekendgestel. Die rewolwer is ook hersien om oorhang (gewoel) vir die SCR-508-radiostel te bevat, terwyl weinig anders verander is. Dit het die "Stuart V" vir die Britte geword en 'n totaal van 3.427 produksie -eenhede. Trouens, baie M3A3 -eenhede het saam met buitelandse magte in die buiteland gedien, in teenstelling met Amerikaanse eenhede.
Die einde van die frontdiens vir die M3/M3A1 -modelle kom in Julie 1943 toe die lyn amptelik deur die weermagowerhede as verouderd verklaar is. In die plek daarvan kom die M5 wat daarin geslaag het om die Stuart -verhaal nog 'n bietjie te verleng. Boonop bestaan ​​daar baie variante gebaseer op die M3 -onderstel, insluitend 'n beveltenk, houwitser, geweerdraer, 'n voorgestelde mynontploffingsvoertuig en vlamtenk wat 'n vlamgeweer in plaas van 'n masjiengeweer monteer.
Operateurs het baie bewys en het gewissel van Australië en België tot Venezuela en Joegoslavië. 'N Paar voorbeelde is deur die Japannese leër in die Stille Oseaan-teater bedryf en gebruik tydens die Slag van Imphal (Maart-Julie 1944). As gevolg van die Chinese burgeroorlog het M3's na Chinese magte geval. Danksy Lend-Lease was die Sowjetunie, net soos die Verenigde Koninkryk, die ontvanger van M3 Stuarts. Die M3 was 'n goeie pasmaat vir die Sowjet-taktiek en 'n verbetering vir die destydse ligte tenks wat hy gehad het.
Dit is die moeite werd om die evolusie van die M3-lyn op te let, ondanks die taamlik kort lewensduur. Oorspronklike torings het die algemene konstruksiepraktyk van vasgeklemde paneeldele gebruik, wat alle swakpunte by hul toebehore vertoon het. Boonop het 'n direkte vyand wat op die wapenrusting geskiet is, 'n nare neiging om die klinknaels in die beknopte gevegshut af te vuur - tot nadeel van die bemanning daarbinne. Sowat 279 torings is daarna voltooi met 'gesig -geharde' gelaste pantserpanele, terwyl laaste voorbeelde homogene gelaste pantsers bevat - wat die veiligheid en beskerming van die bemanning aansienlik verbeter het. Buiten die rewolwer was die eerste 3,212 M3 tenks almal modelle met klinknaels met al die inherente gevare en swakhede. Sweiswerk het in latere produksievorme duidelik geword. Vroeë modelle het ook nie 'n rewolwervloer gehad nie.
Hieruit was die M3 werklik 'n ontwikkelde ontwerp wat groter vermoëns bied as die voorafgaande M2 ​​-lyn, hoewel verouderd deur die daaropvolgende M5 en uit die klas van die nuwer M24. Die klein tenk het in elk geval behoorlike diens verleen aan 'n nasie wat net toegewyd was aan die wêreldoorlog teen meer ervare magte as homself. Mettertyd sou Amerikaanse industriële krag en vasberadenheid help om die verloop van die geskiedenis te herskryf om die plaag van die as van alle eindes van die aarde te verwyder.
Die produksie van M3 Stuarts het 22 744 voorbeelde bereik (sommige bronne noem so hoog as 25 000). In vergelyking daarmee het die M5 -produksie "slegs" 8 884 bestuur.
Operation Torch was die Geallieerde inval in Frans -Noord -Afrika. Die operasie was 'n drieledige aanval op Casablanca, Oran en Algiers, daarna 'n vinnige opmars na Tunisië. Die 1ste bataljon van die 1ste gepantserde regiment en die 1ste en 2de bataljons van die 13de gepantserde regiment van gevegskommando B (CCB) is aangestel om by Oran in Algerië te land en D-Day is op 8 November 1942 ingestel. Die weer was kommerwekkend omdat Tunisië jaarliks ​​16 duim reën ontvang en uitsluitlik tussen November en Maart val. Swaar reën sal die voertuig- en troepebewegings belemmer en lugondersteuning op die grond plaasvind.
M3A1 Stuarts gelaai in 'n landingsvaartuig berei hom voor vir die inval.
Op D-Day beland CCB op twee strande wes en oos van die hawe van Oran. Die doelwitte van die CCB was om die infanterie -aanval wyd in die wiele te ry, toegangsweë uit die suide, suidweste en suidooste te blokkeer, en die infanterie te help om Oran te verower deur 'n aanval uit die suide op die stad. Die vliegvelde by La Sénia en Tafaraoui wat deur die wapenstilstandlugmag gebruik is (Frans: Armée de l 'Air de Vichy) moes so gou as moontlik gevang word om te keer dat Franse vliegtuie die invalsvloot aanval.
CCB is verdeel in twee afsonderlike gepantserde taakgroepe (TF). TF Green beland op Strand X naby Cap Figalo ongeveer 48 myl wes van die hawe van Oran. TF Red beland op Strand Z naby St. Leu ongeveer 45 kilometer oos van die hawe van Oran. Die Stuart -tenks is om 0800 uur afgelaai nadat die strand deur die Amerikaanse 1ste Infanteriedivisie "Big Red One " beveilig is. Die M3 Lee medium tenks, wat groter en swaarder was, moes in die ruimte van vervoerskepe vervoer word. Hulle kon nie afgelaai word voordat die Oran -hawe verower is nie. CCB se hoofkwartier kom om 0930 uur aan wal en vestig sy Command Post (CP) in St. Leu.
TF Red bestaan ​​uit:
CCB HQ en HQ Company
1st Bn, 1st Armoured Regiment
2de Bn, 13de Pantserregiment
2de Bn, 6de Pantserinfanterieregiment
Maatskappy B, 701st Tank Destroyer (TD) Bn
TF Green bestaan ​​uit:
13de Armoured Regiment HQ and HQ Company
1ste Bn, 13de Pantserregiment
1ste Bn, 6de Gepantserde Infanterieregiment
Maatskappy C, 701st Tank Destroyer Bn
701ste Tank Destroyer Bataljon:
Elke geselskap is georganiseer volgens die standaardlyne van 'n Amerikaanse tenkvernietiger in 1942. Dit bevat drie peloton, elk met twee afdelings van twee TD's elk, vir 'n totaal van vier per peloton en 12 per kompanie. Twee peloton was toegerus met die M3 halfbaan Gun Motor Carriage (GMC) wat 'n 75 mm M1897A4 geweer met 'n geweerskerm gemonteer het. Die derde peloton was toegerus met die M6 37mm GMC, ook bekend as M6 Fargo, gebaseer op die WC-55 (aangepaste Dodge WC-52 ligte vragmotor). Die M6 GMC was slegs bedoel vir opleiding, maar die bevele was te laat vir die eenhede om dit met die M3 GMC te vervang voor die inval.
Die Assault Platoon verbonde aan die Battalion 's HQ Company het drie T30 M3 halfbaan Howitzer -motorwaens (HMC) wat 'n kort vat van 75 mm (3,0 in) M1 -pak Howitzer gemonteer het. Hierdie T30 met die naam "Frances " het 'n paar enjinprobleme op die landingstrand gehad. Let op die getal 104 wat op die enjinkap (enjinkap) getrek is en die verbleikte nommer 104 aan die rompkant regs van die ster.
El Salvador het moontlik die eerste ronde -kwalifiseringswedstryd vir Honduras verloor, maar hy het ook die herhaling en 'n derde beslissende wedstryd gewen, wat vir die eerste keer in sy geskiedenis vir die Wêreldbeker -sokkertoernooi kwalifiseer. Nie net dit nie, maar dit het bewys dat dit nie omgedring sal word of die mishandeling van Salvadorane oor die grens in Honduras sal duld nie. Die oorlog was egter, soos so baie, nutteloos, aangevuur deur ontstoke nasionalistiese retoriek in die binnelandse media aan beide kante. Duisende mense is dood en nog meer mense is onteien, en albei ekonomieë het swaargekry. El Salvador het 'n waardevolle les geleer, maar die wapenrusting was verouderd. Die krag wat goed gevaar het, was 'n ligte gepantserde geïmproviseerde, dit was om Salvador se denke vir 'n generasie te vorm in terme van ligte gepantserde en mobiele voertuie, hoewel die tenkrol uiteindelik vervang is met die Franse AML 60/90 gepantserde motors. Die M3 Stuarts wat oorgebly het, is uiteindelik na 'n doel vertoon, nadat hulle in een van die duisterste oorloë van die twintigste eeu geveg het.
Ouer beeld van die M3A1 by Museo Militar de la Fuerza Armada 'Cuartel El Zapote' met 'n ander kamoefleringpatroon. Bron: Flickr
Dit is nie bekend hoeveel van die oorspronklike agt M3A1 Stuart -tenks wat El Salvador tydens die oorlog met Honduras verloor het nie, maar ten minste twee is na bewering uitgeskakel. Minstens drie oorleef nog, een by die Museo Militar de la Fuerza Armada 'Cuartel El Zapote' en twee as hekwagte by die Ciudad Arce -basis van die Regimiento de Caballería (Kavalerieregiment). Beide voertuie buite hierdie militêre basis is geverf in 'n driekleurige groen, grys en bruin kleur, hoewel al die wiele en veringskomponente wit geverf is. Die tenk by die Museo Militar de la Fuerza Armada 'Cuartel El Zapote' is geverf in 'n gewaagde driekleur, donkergrys, bruin en heldergroen met die onderste rande, wiele en veringskomponente almal swart geverf. Ouer beelde toon dat dit ten minste twee keer geverf is sedert dit in die museum was, en voorheen 'n donkergroen kleur met bruin en swart spatsels gehad het, alhoewel die onderste romp en die onderdele nog swart was. 'N Laaste opmerking met die Stuarts in El Salvador is dat daar tydens die probleme van die 1980's 'n bietjie beplanning gedoen is oor hoe om dit te moderniseer, maar wat dit behels, is onbekend. Die plan is na bewering deur Amerikaanse militêre adviseurs vasgemaak, maar wat hierdie planne vir hierdie tenks inhou, is miskien eendag bekend.
Poortwagter van die Regimiento de Caballería, Arce, El Salvador. Bron: Himura Kingy via Flickr
El Salvadoraanse M3A1 Stuart. Illustrasie deur Tank Encyclopedia se eie David Bocquelet
Die Amerikaanse weermag het in April 1917, sonder hul eie tenks, die Eerste Wêreldoorlog aan die kant van die Entente -magte betree. Die daaropvolgende maand, in die lig van 'n verslag oor Britse en Franse teorieë oor tenkbedrywighede, het die opperbevelhebber van die Amerikaanse ekspedisie, generaal John Pershing, besluit dat beide ligte en swaar tenks noodsaaklik is vir die uitvoering van die oorlog en dat so gou as moontlik verkry word.  'n Gesamentlike Anglo-Amerikaanse program is van stapel gestuur vir die ontwikkeling van 'n nuwe swaar tenk, soortgelyk aan die Britse Mark IV-tenk, hoewel daar verwag is dat voldoende hoeveelhede tenks eers in April 1918 beskikbaar sou wees. Die Inter-Allied Tank Die kommissie het besluit dat die vinnigste manier om wapens aan die Amerikaanse magte te voorsien, as gevolg van die oorlogstydse eise aan die Franse nywerheid, deur die vervaardiging van die Renault FT -ligtenk in die Verenigde State was. Sommige swaar tenks word ook deur Groot -Brittanje verskaf.
Kaptein Dwight Eisenhower het in Februarie 1918 na Camp Meade, Maryland, gegaan met die 65ste Ingenieurregiment, wat geaktiveer is om die organisatoriese grondslag te bied vir die skepping van die eerste swaar tenkbataljon van die weermag. In Maart is die 1ste Bataljon, Heavy Tank Service (soos dit destyds bekend was) beveel om voor te berei op die buitelandse beweging, en Eisenhower is saam met die voorafgaande party na New York om die besonderhede van aanvang en versending met hawe -owerhede uit te werk. Die bataljon het die nag van 26 Maart uitgestuur, maar Eisenhower het nie by hulle aangesluit nie. Hy het goed presteer as administrateur, en met sy terugkeer na Camp Meade, is hy meegedeel dat hy in die Verenigde State sou bly, waar sy talent vir logistiek gebruik sou word by die vestiging van die leër se primêre tenkopleidingsentrum in Camp Colt in Gettysburg, Pennsylvania. Eisenhower het die nommer 3 -leier van die nuwe tenkkorps geword en het tot die tydelike rang van luitenant -kolonel in die Nasionale Weermag gestyg en tenkspanne opgelei by "Camp Colt" - sy eerste bevel - op grond van "Pickett's Charge" op die Gettysburg, Slagveld van die burgeroorlog in Pennsylvania. Die Amerikaanse leër in Frankryk het kaptein George S. Patton as die eerste offisier gehad om die bemanning op te lei. Terwyl tenks soos die Mark V- en FT17 -tenks uit Frankryk en Brittanje gestuur is vir opleiding, het Eisenhower sy eenhede opgelei met vragmotors wat masjiengewere vasgebout het. Toe die tenks aankom, moes Eisenhower eers leer hoe om een ​​te gebruik voordat hy sy manne dit kon laat gebruik. [ aanhaling nodig ]
Die M1917 was die eerste massa-vervaardigde tenk van die VSA,  'n bykopie van die Franse Renault FT, 'n lisensiegeboude.  Die Amerikaanse weermag het tussen 1918 en 1919 ongeveer 4,440 M1917's bestel en ongeveer 950 ontvang voordat die kontrak gekanselleer is. 'N Vereiste van 1 200 is besluit, later verhoog tot 4 400, en 'n paar Renault -tenks, planne en verskillende onderdele is na die VS gestuur vir studie. Die ontwerp sou uitgevoer word deur die Ordnance Department, onder die posnaam "Six-ton ​​Special Tractor", en bestellings vir die voertuie wat by private vervaardigers geplaas is. Die projek het egter probleme ondervind: die Franse spesifikasies was in metrieke en dus onversoenbaar met die koördinering van die Amerikaanse masjinerie tussen militêre departemente, verskaffers en vervaardigers, swak burokratiese traagheid, gebrek aan samewerking van militêre departemente en moontlike gevestigde belange het alle vordering vertraag .
Die weermag in Frankryk het teen April 1918 die eerste 300 M1917's verwag, maar teen Junie moes die produksie nog begin, wat die VSA genoop het om 144 Renault FT's van die Franse aan te skaf. Die produksie van die M1917 het eers in die herfs begin, en die eerste voltooide voertuie het in Oktober verskyn. Twee het op 20 November, nege dae na die wapenstilstand met Duitsland, in Frankryk aangekom en nog 'n agt in Desember.
Die Ford 3-Ton M1918 was een van die eerste ligte tenkontwerpe deur die VSA. Dit was 'n klein tweeman-tenk met een geweer, gewapen met 'n M1919 Browning-masjiengeweer en 'n maksimum snelheid van 8 km / h. Die ontwerp van die tenk van 3 ton het middel 1918 begin. Die 3-Ton was 'n tweeman-tenk wat ontwerp is sodat Amerikaanse magte behalwe die Renault FT nog 'n tenk kon gebruik. Die twee model T Ford-enjins word beheer deur die bestuurder (voor), terwyl die skutter langs hom sit en 'n .30-06-masjiengeweer (óf die M1917 Marlin óf M1919 Browning) op 'n beperkte dwarsbalk beheer.
'N Kontrak vir 15 000 van hierdie voertuie is toegeken, maar volgens die U.S. Tank Corps voldoen die ontwerp nie aan hul vereistes nie. Die kontrak vir die 15 000 tenks is beëindig na die wapenstilstand, toe slegs vyftien vervaardig is.
Na die einde van die konflik is die Amerikaanse weermag gereorganiseer. In 1919 het Pershing aan 'n gesamentlike sitting van die senaat en huiskomitee oor militêre sake aanbeveel dat die tenk aan die infanterie ondergeskik was.   As gevolg hiervan het die National Defense Act van 1920 die Amerikaanse Tank Corps ontbind en sy tenks weer aan die infanterietak toegewys, met slegs twee swaar tenkbataljons en vier ligte tenkbataljons wat na-oorlogse demobilisasie ontsnap het.  
Die tenks van M1917 het te laat gekom en het tydens die oorlog nie aan 'n geveg deelgeneem nie. Daarna het vyf egter die Amerikaanse mariene ekspedisiemag in April 1927 onder leiding van generaal Smedley Butler na Tianjin vergesel. Hulle het laat in 1928 na die VSA teruggekeer.  Nadat die Tank Corps as 'n aparte tak afgeskaf is en die beheer van tenks aan die infanterie oorhandig is, het die aantal tenke eenhede geleidelik verminder en die voertuie gestamp of geskrap.
Die Tank Mark VIII (of "Liberty", na sy enjin) was 'n Anglo-Amerikaanse tenkontwerp van die Eerste Wêreldoorlog, 'n gesamentlike poging om Frankryk, die Verenigde Koninkryk en die VSA toe te rus met 'n enkele swaar tenkontwerp wat in Frankryk gebou is vir 'n offensief in 1919. Die toets van die ontwerp is eers na die oorlog voltooi, en daar is besluit om 100 voertuie in die VSA te bou, wat in 1919 en 1920 gebou is. Die tenks van die American Liberty het 'n enkele eenheid toegerus: die 67ste infanterie (tenk) ) Regiment, gebaseer in Aberdeen, Maryland. Die eienaardige benaming van die eenheid het sy oorsprong in die feit dat alle tenks sedert 1922 volgens die wet deel van die infanterie moes wees. Sommige tenks van Liberty is toegewys aan die 301ste tenkbataljon (Heavy), wat later die 17de tenkbataljon (Heavy) herontwerp is. Gedurende die grootste deel van 1921–1922 het majoor Dwight D. Eisenhower hierdie eenheid beveel.
Alhoewel die tenk van die Eerste Wêreldoorlog stadig, lomp, moeilik beheerbaar en meganies onbetroubaar was, is die waarde daarvan as 'n wapen duidelik aangetoon. Benewens die ligte en swaar kategorieë van tenks wat in Amerika uit die Eerste Wêreldoorlog vervaardig is, het 'n derde klassifikasie, die medium, in 1919 aandag gekry. Die betekenis van die terme lig, medium en swaar tenks het tussen die oorloë verander. Tydens die Eerste Wêreldoorlog en onmiddellik daarna is die ligte tenk tot 10 ton beskou, die medium (vervaardig deur die Britte) was ongeveer tussen 10 en 25 ton en die swaar was meer as 25 ton. Later, tydens die Tweede Wêreldoorlog, het verhoogde gewigte gelei tot ligte tenkontwerpe wat dikwels meer as 20 ton weeg, medium tenkontwerpe wat meer as 30 ton weeg en swaar tenkontwerpe wat meer as 60 ton weeg.
Patton en Eisenhower was steeds betrokke by die ontwikkeling van die gepantserde arm, wat onder Rockenbach se bevel 'n tydelike tuiste by Camp Meade gevind het. Die twee manne het veral teorie en leerstellings geformuleer vir die gebruik van tenks in massaformasies om deurbrake te bereik en om flankaanvalle uit te voer. Hulle is sterk gekant teen hul idees van senior weermagoffisiere, wat die gebruik van wapenrusting ten gunste van die infanterie bevoordeel het, nie as 'n aparte arm wat onafhanklike operasies uitvoer nie. Die kongres was ook van mening dat die wetgewing van 1920 wat die Tank Corps ontbind het as 'n aparte entiteit uitgevaardig is.
Die National Defense Act van 1920 het die Tank Corps onder die Infanterie geplaas. Patton het vir 'n onafhanklike Tank Corps aangevoer en het besef dat tenks wat met Kavalerie werk, mobiliteit sal beklemtoon, terwyl tenks wat aan die Infanterie vasgemaak is, vuurkrag beklemtoon. Die verskaffing van stadige tenks uit die Eerste Wêreldoorlog en die ondergeskiktheid van tenks aan die tak van die infanterie belemmer egter die ontwikkeling van enige ander rol as direkte ondersteuning van infanterie, sodat die Verenigde State stadig beweeg het in die ontwikkeling van gepantserde en gemeganiseerde magte, wat gelei het tot 'n aansienlike besnoeiing in die befondsing vir tenknavorsing en -ontwikkeling. Patton, wat oortuig was dat daar geen toekoms in tenks was nie, het aansoek gedoen en in September 1920 na die kavallerie oorgeplaas. Eisenhower het twee jaar later, in Januarie 1922, uitgeklim toe hy by die personeel van 'n infanteriebrigade in Panama aangestel is.
Die Amerikaanse oorlogsdepartement was van mening dat twee soorte tenks, die lig en die medium, alle missies moet vervul. Die ligte tenk moes per vragmotor vervoer word en nie meer as 5 ton bruto gewig wees nie. Die medium tenk mag nie 15 ton oorskry nie, om dit binne die gewigskapasiteit van spoorwegwaens te plaas. Alhoewel 'n eksperimentele tenk van 15 ton, die M1924, die bespottingstadium bereik het, was hierdie en ander pogings om aan die oorlogsdepartement en infanteriespesifikasies te voldoen, onbevredigend. In werklikheid was dit eenvoudig onmoontlik om 'n voertuig van 15 ton te bou wat aan die oorlogsdepartement en die infanterievereistes voldoen.
In 1926 het die algemene personeel onwillig ingestem tot die ontwikkeling van 'n tenk van 23 ton, hoewel dit duidelik gemaak het dat die pogings om die vervaardiging van 'n bevredigende voertuig van 15 ton voort te sit, voortgesit word. Die infanterie was dit eens dat 'n ligte tenk, wat per vragmotor vervoer kon word, die beste aan hul vereistes voldoen. Die netto effek van die bemoeienis van die infanterie met ligte tenks en die beperkte geld beskikbaar vir tenkontwikkeling in die algemeen, was om die ontwikkeling van swaarder voertuie te vertraag en uiteindelik by te dra tot die ernstige tekort aan medium tenks tydens die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog .
Die werklike begin van die Pantsermag was in 1928, twaalf jaar voordat dit amptelik vasgestel is, toe oorlogsekretaris Dwight F. Davisd opdrag gegee het dat 'n tenkmag in die weermag ontwikkel moet word, nadat hy die maneuvers deur die Britse eksperimentele gepantserde mag waargeneem het. Davis se richtlijn van 1928 vir die ontwikkeling van 'n tenkmag het gelei tot die samestelling en kamp van 'n eksperimentele gemeganiseerde mag van Camp Meade, Maryland, van 1 Julie tot 20 September 1928. Die gekombineerde wapenspan het bestaan ​​uit elemente wat deur infanterie (insluitend tenks) , Kavalerie, Veldartillerie, die Lugkorps, Ingenieurskorps, Afdeling Ordnansie, Chemiese Oorlogvoering en Mediese Korps. 'N Poging om die eksperiment in 1929 voort te sit, is verslaan deur onvoldoende fondse en verouderde toerusting, maar die oefening van 1928 het vrugte afgewerp, aangesien die meganisasieraad van die oorlogsdepartement, wat aangestel is om die resultate van die eksperiment te bestudeer, die permanente oprigting van 'n gemeganiseerde mag aanbeveel.
Ondanks onvoldoende befondsing het die Ordnance Department daarin geslaag om verskeie eksperimentele ligte en medium tenks te ontwikkel, en het ook saam met motoringenieur J. Walter Christie saamgewerk om 'n Christie -ontwerpmodel teen 1929 te toets. Nie een van hierdie tenks is aanvaar nie, gewoonlik omdat elkeen van hulle die standaarde oortref het deur ander weermag takke. Patton werk later nou saam met Christie om die silhoeët, vering, krag en bewapening van die tenks te verbeter. Christie se idees het 'n groot impak gehad op tenk taktiek en eenheidsorganisasie in baie lande en uiteindelik ook op die Amerikaanse weermag.
Op 21 November 1930 word Douglas MacArthur as stafhoof aangestel, met die rang van generaal.  As stafhoof van 1930 tot 1935 wou Douglas MacArthur motorisering en meganisasie deur die hele leër bevorder. Aan die einde van 1931 is alle wapens en dienste daarop gemik om meganisasie en motorisering aan te neem, en is toegelaat om navorsing te doen en te eksperimenteer indien nodig. Die Kavalerie het die taak gekry om gevegsvoertuie te ontwikkel wat sy rol van verkenning, teenverkenning, flankaksie en strewe sal verbeter.
Met die wet aangeneem het tenks tot die infanterietak behoort, sodat die kavallerie geleidelik 'n groep gevegswaens gekoop het, ligte gepantserde en gewapende tenks wat dikwels nie onderskei kon word van die nuwer infanterie "tenks" nie. In 1933 het MacArthur die weg gebaan vir die volledige meganisasie van die kavallerie en verklaar: "Die perd het nie 'n hoër mobiliteitsgraad as wat hy duisend jaar gelede gehad het nie. Die tyd het dus aangebreek dat die Kavalerie -arm die perd moet vervang of bystaan. as vervoermiddel, of andersins in die limbo van weggegooide militêre formasies. " 
Die M3 Stuart was 'n uitgebreide opgradering van die vorige M2 -ligtenk. Dit beskik oor 'n nuwe Continental -petrolenjin - kragtiger as die vorige M2, 'n nuwe vertikale volute veringstelsel (VVSS), 'n M5 37 mm -hoofgeweer (later vervang deur die M6 37 mm -geweer) met 'n nuwe terugslagstelsel. Die sekondêre bewapening het bestaan ​​uit tot 5,30 cal (7,62 mm) M1919 -masjiengewere. Die een was koaksiaal teenoor die hoofgeweer, die een was aan die voorkant van die romp vasgekeer, twee in borge in die romp en een op 'n vliegtuig wat op die rewolwer gemonteer was. Die twee masjiengewere wat deur die spons aangebring is, word dikwels deur die bemanning verwyder om ruimte te bespaar en gewig te verminder. Die M3 is beman deur 'n bemanning van vier: bestuurder, medebestuurder, bevelvoerder en skutter.
Die belangrikste wapenrustingsamestelling was van gesig-geharde, gerolde homogene pantser. Die sye en agterkant van die romp en rewolwer was 25,4 mm dik. Die voorkant van die rewolwer was 38,1 mm dik, en die geweermantel ook. Die onderste gletsers van die romp was 44,4 mm dik, en die hoek van die boonste gletsers was 15,8 mm dik en op 'n hoek van 70 grade. Die boonste voorplaat was 38,1 mm dik en skuins teen 18 grade. Die rewolwer en romp se dakke was 12,7 mm dik.
Die M3 was die eerste produksiemodel van die reeks, en dit is in Maart 1941 bekendgestel. 5811 M3 Stuarts is gebou en hulle is in Britse diens die Stuart Mk I genoem. 1285 daarvan is met Guiberson -dieselenjins gebou en is deur die Britte aangewys as Stuart Mk II. Die dieselenjin Stuarts is volgens Britse spesifikasies gebou, nie vir Amerikaanse diens nie. Die Britte het dikwels na die Stuarts as die heuningtenk verwys, omdat die rit glad was. 'N Toringmandjie is bygevoeg vir die bevelvoerder en die kanonnier om in te sit. Baie van die oorspronklike M3 Stuarts is ingevolge die Lend-Lease Act na Brittanje gestuur.
Die M3A1, wat in 1942 bekendgestel is, het 'n verbeterde rewolwer. Die nuwe rewolwer het 'n rewolwermandjie en 'n ander AA -masjiengeweerhouer. Boonop is al die masjiengewere wat op die spons aangebring is, verwyder op die M3A1-weergawe. Dit het slegs drie .30 cal (7,62 mm) masjiengewere gelaat: een romp, een AA gemonteer en een koaksiaal. Boonop is die vertikale stabiliseerder vir die geweer verbeter. 4621 M3A1 Stuarts is vervaardig, en die produksie eindig in Februarie 1943. Die M3A1 is na die Britte uitgevoer as die Stuart Mk III, en die dieselweergawe is in Britse diens die Stuart Mk IV genoem.
Die M3A3 -variant het skuins frontale wapenrusting wat baie ooreenstem met die van die M5 Stuart. Die nuwe wapenrusting was makliker om te vervaardig en bied ook 'n beter beskerming. As 'n newe -effek was die M3A3 -romp swaarder as die vorige weergawe, die romp het ook 'n groter volume, wat meer brandstof en ammunisie kon stoor. Die M3A3 het ook 'n verbeterde rewolwer bekendgestel met 'n groter gewoel aan die agterkant vir die berging van 'n SCR 508 -radio. As gevolg van die groter ruimte binne -in die romp, is die ammunisie -berging vergroot tot 174 37 mm rondes en 7500 7,62 mm rondes. 3427 M3A3's is vervaardig, met produksie wat in Oktober 1943 geëindig het. In Britse diens is hulle Stuart Mk V.
Geskryf deur: Staff Writer | Last Edited: 10/17/2018 | Inhoud en kopie www.MilitaryFactory.com | Die volgende teks is eksklusief vir hierdie webwerf.