Ten spyte van die tragiese sterftes, lyding en hartseer wat dit veroorsaak het, kan die pandemie in die geskiedenis ingaan as die gebeurtenis wat die mensdom gered. Dit het 'n eenmalige geleentheid geskep om ons lewens en samelewings op 'n volhoubare pad te herstel. Wêreldwyd opnames en betogings het die aptyt vir vars denke getoon en 'n begeerte om nie terug te keer na die pre-pandemiese wêreld nie.
Die verwoestende gevolge van COVID-19 het gelei tot 'n verdiepende erkenning dat sake soos gewoonlik baie destabiliserend is en die bron van ons donkerste vrese. Dit het die geestelike spieëls verbreek wat ons verhinder het om uit die verlede te breek en nuwe horisonne te omhels.
In "Redding: van wêreldwye krisis na 'n beter wêreld Ek wys hoe die koronavirus-breuk getoon het dat burgers bereid is om hul gedrag te verander wanneer dit nodig is. En dat regerings in staat is om uit hul ekonomiese dwangbaadjies te breek.
My werk aan globalisering en ontwikkeling het my laat glo dat hoewel dit oor landsgrense heen vloei - handel, mense, finansies, medisyne en die belangrikste idees - 'n baie goeie ding is, dit ook kan lei tot groeiende risiko's en ongelykheid, tensy dit behoorlik bestuur word. Waaraan ek dink as die Skoenlapper defek van globalisering het 'n nuwe vorm van sistemiese risiko geskep. Dit was die bron van die wêreldwye verspreiding van die finansiële krisis in 2008, is duidelik in die toenemende klimaatsverandering en ongelykheid en het ons nou oorweldig met die COVID-19-pandemie.
Ek het voorspel dat 'n wêreldwye pandemie waarskynlik sou wees en noodwendig sou lei tot 'n ekonomiese ineenstorting. Die enigste vraag is waarom daar nie meer moeite gedoen is om hierdie onderbuik van globalisering en die onwilligheid om soos gewoonlik van die onderneming af te wyk nie. My boek toon waarom ons dringend nodig het.
Ou verskonings vir daadloosheid is nie meer geloofwaardig nie. Die taak is nou om die reaktiewe reaksie op die gesondheids- en ekonomiese noodgevalle te omskep in 'n proaktiewe stel beleide en aksies om 'n inklusiewe en volhoubare wêreld van gedeelde welvaart te skep. Dit kon voor die pandemie onbereikbaar gelyk het, selfs idealisties. Veranderinge wat 'n dekade of langer sou duur, het byna oornag plaasgevind.
In skerp verligting
Onder die positiewe veranderinge was 'n dieper erkenning van die belangrikheid van die natuur, die rol van noodsaaklike werkers, die bydraes van wetenskap en kundiges en die ondersteuning van familie, vriende en kollegas.
Maar die pandemie het ook gesondheids- en ekonomiese ongelykhede in lande en tussen hulle vererger, wat die lewens en lewensonderhoud van baie vernietig het en isolasie en geestesongesteldheid aansienlik verhoog het. 'N Wêreld wat aanlyn funksioneer, is meer verstuif en kan lei tot die verharding van sosiale en politieke silo's. Tensy die negatiewe gevolge van die pandemie dringend aangespreek word, sal dit 'n lang, donker skaduwee werp.
Die idee dat daar nie iets soos die samelewing bestaan ​​nie, slegs egoïstiese individue, kan nou op die asblik van die geskiedenis gerig word. Ons het getuig van 'n uitstorting van solidariteit, nie die minste van die jongmense vir die ou mense en van noodsaaklike werkers vir ander nie. Die jongmense het hul sosiale lewens, opvoeding en werk opgeoffer en enorme skuld aangegaan om bejaardes te help om deur COVID-19 te kom. Noodsaaklike werkers stel hul daagliks in gevaar om ons versorgingshuise en hospitale te beman en te sorg dat voedsel afgelewer word, rommel ingesamel word en dat die ligte brand. Baie het opgeoffer hul eie gesondheid vir ander.
Die ondraaglike koste van soberheid en 'n kultuur wat individualisme gevier het en die staat ondermyn het, is sterk onthul.
Die wêreldoorloë het die wêreldwye politiek en ekonomie vir altyd verander; die ekonoom John Maynard Keynes beweer dat dit was nodig om 'positiewe sosiale verbeterings uit die nood van oorlog te haal'.
Die pandemie sal ook alles verander, van persoonlike prioriteite tot globale mag. Dit is die einde van die neoliberale era van individualisme en die voorrang van markte en pryse, en lui 'n swaai van die politieke slinger terug na staatsinmenging.
As Nobel-pryswenner-ekonoom Angus Deaton het aangevoer , "Ons staan ​​nou voor 'n reeks uitdagings wat ons nie kan eend nie" wat die struktuur van die samelewing bedreig, wat 'n 'eenmalige generasie bied' om die nadele wat baie mense ondervind deur hierdie pandemie so vernietigend aan te pak, te bied.
Meer, nie minder nie, wêreldwye samewerking
Globalisering het universele gesondheids- en ekonomiese noodgevalle veroorsaak. En tog, om dit aan te spreek, het ons meer globalisering nodig, nie minder nie. Ons kan nie 'n wêreldwye pandemie stop sonder meer wêreldwye politiek nie.
Ons kan ook nie klimaatsverandering of enige ander groot bedreiging deur politieke ontlobalisering stop nie.
Ekonomiese ontlobalisering sal die miljarde mense in die wêreld wat nog voordeel trek uit die werksgeleenthede, idees en geleenthede wat globalisering bied, tot die voortdurende armoede veroordeel. Dit sou beteken dat burgers van arm lande nie toegang sou hê tot die internasionale entstowwe, sonkragpanele, investering, uitvoer, toerisme en idees wat dringend nodig is om lande te herbou en 'n toekoms van gedeelde welvaart te skep nie.
As ons onsself kan afsonder en globalisering kan stuit, kan dit die moeite werd wees om te betaal. Maar verreweg die vermindering van risiko's, sal dit net verhoog. Wat ons nodig het, is beter bestuurde en meer gereguleerde en gekoördineerde wêreldvloei, sodat die voordele van konneksie gedeel kan word en die risiko's gestaak kan word.
Die grootste bedreiging vir ons lewens kom histories deur interne of eksterne konflikte. Die bedreiging kom nou van magte wat buite die beheer van een land is en wat internasionale samewerking vereis, eerder as bewerings van oppergesag. Dit is in elke land se eie belang om saam te werk om wêreldwye bedreigings in bedwang te hou. Net so is dit in ons eie belang om by te dra tot die skepping van meer samehangende en stabiele samelewings.
COVID-19 het ons getoets. Deur die toets te slaag, het ons bewys dat ons ook klimaat en ander bedreigings kan oorwin.
Hoe om die afgrond te vermy
Niks moet as vanselfsprekend aanvaar word nie. Die virus verander nie net ons moontlikhede en optrede nie, maar ook die manier waarop ons dink, ons drome en ons verbeelding. Elke krisis skep 'n geleentheid en dit is ons nodig om die silwer voering te ondersoek. Deur die belangrikheid van sistemiese risiko's te benadruk, het die pandemie bewus gemaak van ander bedreigings, insluitend dié wat deur toekomstige pandemies en klimaatsveranderinge veroorsaak word, en het ons die middele gegee om ons lewens en die toekoms te red.
COVID-19 het die grootste terugslag in ons lewens veroorsaak, 70 jaar se vordering omkeer. Lande met lae en middelinkomste het vir die eerste keer negatiewe groei beleef sedert die 1950s
Baie meer mense sal gesterf het aan honger en armoede-verwante oorsake as van die direkte gesondheidsimpak van COVID-19.
Die pandemie tot gevolg gehad het in soveel as 150 miljoen mense wat in uiterste armoede verval, en die akute honger verdubbel van 130 miljoen mense in 2019 tot 260 miljoen in 2020. In baie arm lande het onderwys- en gesondheidstelsels in duie gestort en die veiligheidsnette van die regering is verslae, waar dit bestaan enigsins.
Dit is sake soos gewoonlik wat toelaat dat die wêreld oorweldig word deur COVID-19. Die pandemie het ongelykhede in lande en tussen hulle aan die lig gebring en vererger.
Dit demonstreer met krag waarom ons oor 'n afgrond heen of weer heen en weer spring op dieselfde pad waarop ons is. Sonder sistemiese verandering word ons almal veroordeel tot 'n meer ongelyke en onstabiele toekoms. COVID-19 het die potensiaal genereer om 'n regverdiger en meer inklusiewe wêreld te skep.
Ian Goldin, Professor in globalisering en ontwikkeling; Direkteur van die Oxford Martin-programme oor tegnologiese en ekonomiese verandering en die toekoms van ontwikkeling, Universiteit van Oxford