Wilkes III DD- 441 - Inligting - 2022
(DD-441: dp. 1,630; 1. 348'3 ", b. 35'4"; dr. 10'2 "s. 35 k. Cpl. 239; a. 4 5", 10 21 "tt. , 2 bedryw., 1 afd., 12 .50-kar. Mg; kl. Gleaves)
Die derde Wilkes (DD-441) is op 1 November 1939 neergelê deur die Boston Navy Yard, wat op 31 Mei 1940 gelanseer is; geborg deur mev. Bessie Wilkes Styer; en in opdrag op 22 April 1941 het luitenant -koms. J. D. Kelsey in bevel.
Wilkes was op 1 Junie 1941 gereed vir die see en het daarna opleiding aan die kus van New England gedoen. Die verwoester het op 24 Augustus in Bermuda aangekom en gehelp om Noord-Carolina (BB-55) en Washington (BB-56) op hul vaarte in die Karibiese Eilande te kyk. Sy vertrek op 9 September uit Bermuda en kom twee dae later terug in Boston vir 'n kort tydjie, en vaar op 25 September na Guantanamo Bay, Cyba en vier dae opleiding. Wilkes het die Kubaanse waters verlaat en op 2 Oktober aangekom by Hampton Roads, Va., Drie dae later. Gedurende die res van Oktober besoek Wilkes Gravesendbaai, N.Y., Casco Bay, Maine; en Provincetown, Mass.
Op 2 November het die vernietiger in Argentia, Newfoundland, aangekom, Yukon (AF-9) kortliks begelei en 'n afspraak gemaak met Salinas (AO-19), wat pas twee torpedo-treffers oorleef het, en die beskadigde smeermiddel begelei na Cape Sable, Nova Scotia.
Op 28 November vertrek Wilkes met die begeleiding van die konvooi HX-162 vanaf Cape Sable. Tydens die vernietiging van die vernietiger na Ysland val die Japannese vlootvliegtuie die basis van die Stille Oseaan -vloot by Pearl Harbor aan, wat die Verenigde State tot volle deelname aan die Tweede Wêreldoorlog gedryf het. Die konvooi het die volgende dag sy bestemming bereik, en Wilkes het die res van Desember die konvooie van Argentia, Newfoundland, na HvalfJordur en ReykJavik, Ysland, begelei. Wilkes keer terug na Boston, waar sy brandstof volg, voorsiening opneem en die vakansieseisoen bly.
Op Nuwejaarsdag 1942 het die vernietiger aan die gang gekom en die volgende dag by Casco Bay, Maine, aangekom, waar sy oefenlopies uitgevoer het. Op 5 Januarie vertrek Wilkes uit Casco Bay in geselskap met Madison (DD-425), Roper (DD-147) en Sturtevant (DD-240), op pad na Argentia, Newfoundland. Sy het twee dae later aangekom en op die 10de het sy 'n afspraak gemaak met Convoy HX-169, wat dit die volgende agt dae vergesel het. Op 18 Januarie is sy verlig as begeleier, en sy koers na Ierland met Madison, Roper en Sturtevant. Drie dae later lê sy vas in Londonderry. Op 25 Januarie het Wilkes aan die gang gekom en spoedig kontak gemaak met Convoy ON-59, stasie geneem en die Britse escort-vaartuie verlig. Sy het op 8 Februarie in Boston aangekom, wat vereis dat dit vasgemeer is.
Op 12 Februarie 1942 het Wilkes op 15 Februarie bevele ontvang om uit Boston te vertrek en na Casco Bay, Maine, te gaan op 'n gewone "melkloop" in samewerking met Truxton (DD-229) en om onderweg by Pollux (AKS-2) aan te sluit. . Truxtun is vertraag, so Wilkes het Pollux op 15 Februarie volgens skedule ontmoet; Truxtun het die volgende dag aangesluit.
Terwyl hy op 18 Februarie 1942 omstreeks 0350 op pad was na Argentia, Newfoundland, is Wilkes se bevelvoerder wakker gemaak deur die navigator en meegedeel dat die skip noordwaarts van die beplande baan was. Die sigbaarheid was swak en weersomstandighede het verhoed dat die rigtingwysers van die radio gevind kon word. Deurlopende peilmeters is geneem, en almal was meer as 30 vaam, behalwe een klank van 15 vame wat net voor die grond verkry is. Die sein, 'Noodstop', om die ander vaartuie te waarsku, word onmiddellik deur soeklig gegee, en die boodskap. "Wilkes op die grond weet nie watter kant nie" is op die TBS uitgesaai. Die woorde "Wilkes aan die grond" is ook uitgesaai op die noodfrekwensie. Geen boodskap is egter van Pollux of Truxtun ontvang nie, nadat hierdie skepe ook gegrond was. Wilkes was vasbeslote in die hawe van Pollux, Truxtun aan stuurboord. Omstreeks 0700 het Wilkes daarin geslaag om die strand weg te steek. Nadat sy gesien het dat Pollux hulp van George E. Badger (DD-196) ontvang het, het sy die toneel verlaat. Pollux en Truxtun was egter heeltemal verlore, saam met die 205 mans wat saam met hulle gegaan het. Die lys van ongevalle van die twee verlore skepe was die grootste lys van die oorlog tot op daardie tydstip in die Atlantiese Vloot.
Geen sterftes het op Wilkes voorgekom nie. Sy het ses dae in Argentia gebly voordat sy met 'n reis na Boston begin het vir herstelwerk.
Op 1 April 1942 is Wilkes by die Task Force (TF) 21 by die Boston Navy Yard aangestel, waar sy postherstelproewe uitgevoer het en drie dae lank beskikbaar was. Op 6 April is Wilkes aan die gang na Casco Bay, Maine, en Augusta begelei (CA-31).
Op die 8ste het die vernietiger die Britse olietenkskip SS Davila gesien. Een minuut later het die twee skepe gebots; Davila se boog tref Wilkes aan die hawens langs die nommer een vuurkamer. Nadat die twee skepe geskei het, het die vernietiger teruggekeer na Boston waar sy die vlootwerf binnegegaan het vir beperkte beskikbaarheid, wat tot 3 Junie aangehou het. Die volgende dag het sy na-herstelproewe uitgevoer.
Na aanleiding van skiet- en lugvaartoefeninge en antisubmarine-oefeninge by Casco Bay, het Wilkes 'n kort begeleiding van die konvooi BX-26 gemaak. Drie dae later het sy in New York saam met Buck (DD-420) en Swanson (DD-443) aan die gang gekom.
die volgende dag aangekom en geanker by die New York Navy Yard. Op 1 Julie 1942 vaar die vernietiger na Little Placentia Harhor, Newfoundland, waar sy begeleiding en patrolliediens verrig het voordat sy na New York teruggekeer het waar sy tot die 12de gebly het.
Die volgende dag het Wilkes aan die gang gekom en by Convoy AS-4 aangesluit, nege skepe van die Amerikaanse, Britse, Noorse en Nederlandse register. Op die 16de, die tweede skip van die eerste kolom van die konvooi, is SS Fairport vorentoe en agtertorpeer en sak. Oorlewendes het in vier bote en verskeie vlotte duidelik geword. Kearnv (DD-432) het aanvalle op diepte-aanval gedoen en die oorlewendes gered terwyl Wilkes 'n goeie soektog voortgesit het en nege diepteklagte vrygelaat het sonder sigbare resultate.
Op 1600 op 17 Julie het die verwoester 'n onderwater klank kontak gemaak. Drie minute later lewer sy 'n aangepaste 'intermediêre diepte -aanval'. Groot hoeveelhede lug het op die toneel van die aanval verskyn, in die middel waarvan die boog van 'n duikboot verskyn het, wat toe omgerol en verdwyn het, blykbaar buite beheer. Om 1614 het Wilkes 'n diep aanval gelewer, waaronder drie aanklagte van 600 pond op die toneel van die lugstoot. Meer lug het die oppervlak gebreek, en die hele gebied was bedek met donkerbruin vloeistof en olie.
Drie dae later is Wilkes losgemaak van die formasie en het na Trinidad gegaan, waar sy brandstof aangepak het voordat sy na die Virginia -kaap vaar en op 25 Julie by Norfolk aangekom. Die verwoester het toe twee kuslopies na New York gemaak voordat sy op 19 Augustus uit die hawe vertrek het en na die Halifax -hawe, Nova Scotia, gestroom het, waar sy op 21 AUFust aangekom het. Sy het tot 5 September by Greenoch vasgemeer gebly. Op daardie tydstip het sy see toe gegaan om USAT Siboney na New York te begelei. Daarna spandeer sy die res van September aan verskeie oefeninge in Casco Bay, Maine.
Wilkes vaar op 30 September 1942 na Virginia en kom twee dae later by Hampton Roads aan. Die grootste deel van Oktober het die verwoester verskeie oefeninge en maneuvers gedoen, insluitend amfibiese operasies met TF 33. Op 24 Oktober het Wilkes van Norfolk begin en in 'n konvooi gestoom na Noord -Afrika.
Op 8 November 1942 het Wilkes deelgeneem aan die aanval op Fedhala, Frans -Marokko. Sy werk met TF 34 en word tydens die eerste fase as 'n beheervaartuig aangewys en tydens die tweede fase as 'n brandweervaartuig. Die skip het radar op die oppervlak gekontak, en 'n rukkie later het haar brandweerpartytjie 'n donker voorwerp in die water aangemeld. Wilkes het 'n standaard patroon met nege ladings laat val. Daarna was die geluidstoestande ongunstig vanweë die diepteagtige onstuimigheid in die vlak water - 40 vate. Na 16 minute is die soektog laat vaar. Geen ongevalle of treffers was die gevolg van vyandelike optrede nie.
Die volgende dag, terwyl hy van Fedhala Point afstoom, sien Wilkes 'n Franse verwoester wat uit Casablanca kom. Sy het haar patrolliestasie verlaat en na die vyandelike skip gegaan. Die strandbattery op Pointe d'Oukach het egter losgebrand, en Wilkes moes haar jaagtog staak toe die verwoester terugtrek na Casablanca.
Op 11 November het Wilkes nuus ontvang dat Casablanca oorgegee het; en die verwoester het toe weer begin patrolleer in die gebied rondom die konvooi -ankerplek. In 1958 bars 'n vuurpyl naby die konvooi -gebied; en 'n minuut later word gerapporteer dat Winooski (AO 38) getorpedeer is. Teen 2000 het Joseph Hewes (AP-50) dieselfde lot aangemeld en in minder as een uur gesink. Bristol (DD-453) verlig om op 'n duikboot na vore te kom en het ook 'n diepte-aanval gedoen met negatiewe resultate.
Die volgende dag begelei Wilkes Augusta na Casablanca. Sy keer toe terug na die patrolliegebied en gaan voort met die patrolleer van haar toegewezen stasie. Wilkes het 'n duikbootkontak op 2300 meter opgetel en 'n vlak diepte-aanval uitgevoer, sonder om vier aanklagte van 300 pond en 600 pond te bestee sonder sukses. Wilkes laat vaar toe haar soektog en gaan voort met haar patrollie. Bietjie meer as 'n uur later is twee skene in die konvooi -ankergebied getorpedeer. 'N U-boot het 'n derde skip getref nadat nog 26 minute verloop het. Die konvooi is beveel om anker te weeg en see toe te gaan. Witkes het aan die gang gekom en in die konvooi se antisubmarine -skerm van sy stuurboord af gestaan. Die konvooi het elke 15 minute elke 15 minute die basisbaan 20 grade verander om opsporing te voorkom.
Op 15 November 1942 is Electra (AK-21), 'n vragskip in 'n ander konvooi, getorpedeer. Wilkes het 'n duikbootkontak op 1800 meter gemaak en 'n diepte -aanval gedoen met negatiewe resultate. Die vernietiger het toe die beskadigde skip gekeur toe sy na Casablanca gesleep is.
Twee dae later het Wilkes weer by die konvooi aangesluit toe dit homewarl gestoom het en op 30 November 1942 by Norfolk aangekom. Sy het Desember deurgebring om kort begeleide en patrollie -missies in waters in New York en Casco Bay, Maine, te doen.
Wilkes het die nuwe jaar 1943 begin met twee reise van New York na Casablanca en terug, tussen 14 Januarie en 14 Februarie en tussen 6 Maart en 5 April. Die verwoester het toe tot 14 Mei 1943 tussen New York en Norfolk gery.
Die volgende dag het sy 'n konvooi begelei na die Panamakanaal en op 21 Mei by Cristobal, Canal Zone, aangekom. Vier dae later keer Wilkes terug na Hampton Roads. Van 29 Mei tot 9 Junie het die verwoester hawens langs die noordoostelike kus van die Verenigde State besoek en daarna die res van 1943 begeleide konvooie na Noord -Afrika gewy en drie ritte van 10 Junie tot Kersdag onderneem toe sy na New York teruggekeer het.
Op 7 Januarie 1944 het Wilkes aan die gang gekom vir die Canal Zone-saam met Swanson (DD-443) en Marshall (DD-676)-die kanaal oorgedra en op 12 Januarie by Balboa aangekom. 'N Week water begelei Wilke troepbelaaide SS Mormacdove, via die Galapagos Bora Bora, en Noumea na Milne Bay, Nieu-Guinee, waar hulle op 20 Februarie 1944 aankom. Vyf dae later is die verwoester aan die gang vir Cape Gloucester, New Britain, het 'n LST -konvooi onderweg ontmoet en hulle begelei na Borgenbaai, Cape Gloucester, Megin Island, Cape Cretin en die Tami -eilande.
Op 1 Maart 1944 is Wilkes geanker in Orobaai, Buna, Nieu -Guinee. Twee dae later begin sy troepe van die Amerikaanse weermag, kompleet met toerusting, en gaan aan met agt ander vernietigers en drie hoëspoedtransportvoertuie en vaar na die eiland Los Negros van die Admiraliteitsgroep om elemente van die 1ste Kavaleriedivisie wat destyds was, te versterk. hou die strandkop vas.
Op 4 Maart het Wilkes by die hawe van Hayne op die eiland Los Negros aangekom en alle troepe en toerusting afgestig sonder voorval. Die vernietiger het daar gebly om as 'n vuursteunskip te werk en het ongevalle aan boord gekry wat uit die gevegsgebiede ontruim is. Die volgende dag bombardeer Wilkes Lemondrol Creek, net suid van die Momote -lugstrook, en teikens aan die westelike punt van Hayne Harbour. Sy het sy plig tot 7 Maart voortgesit toe Wilkes na Seeadler Harbour, op Manus Island, Admiralty Group, gegaan het om te help met die landings daar.
Na 'n reis van twee dae na Kaap Sudest en 'n kort patrollie in Seeadler Harbour, keer Wilkes op 24 Maart terug na Kaap Sudest vir beskikbaarheid. Op 9 April het sy teruggekeer na die Seeadler -hawe om 'n konvooi van Los Negros -eiland na LanFemakbaai, Nieu -Guinee, te begelei. Op die 11de het die verwoester geanker in Orobaai en het dit ondergaan.
Wilkes het op 17 April in Kaap Cretin aangekom en aan boord van luitenant-generaal Walter Krueger, bevelvoerder, sesde weermag, en sy personeel gegaan om vervoer na gebiede te bestry om die landings in die Wakde-Sarmi-gebied van Nieu-Guinee te sien. Drie dae later het Wilkes 'n afspraak gemaak met TF 77 en die stasie as 'n radarpaaltjie geneem. Op 22 April 1944 het die verwoester deelgeneem aan die landings by Tanahmerahbaai, Nieu -Guinee, en nadat die troepe aan wal gegaan het, het sy werksaamhede in daardie gebied voortgegaan.
D-dag vir die landings op Wakde Island was 17 Mei 1944. Wilkes het vuurondersteuning bygedra en in die antisubmarine-skerm gedien. Op 26 Mei, na brandstofaanvulling en herstelwerk, het die vernietiger na Biak -eiland gegaan en aan die landings daar deelgeneem.
Op 5 Junie het Wilkes gehelp om 'n konvooi te begelei wat bestaan ​​uit nege LST's, drie LCI's, vier LCT's en begeleiers deur die gevaarlike waters tussen die Schouten -eilande. Die vernietiger het daarna sy bedrywighede in die Humboldtbaai -gebied voortgesit en die laaste deel van Junie deurgebring om teikens op Aitape en Toem, Nieu -Guinee, aan wal te bombardeer. Gedurende Julie het Wilkes deelgeneem aan die landings op Noemfoor -eiland op die 1ste en by Cape Sansapor op die 30ste.
Op 19 Augustus het Wilkes die gebied Nieu -Guinee verlaat en 'n koers na die Marshall -eilande gelê en op 25 Augustus by Eniwetok aangekom. Drie dae later het sy by TF 38 aangesluit en as 'n skerm opgetree terwyl die magtige platteland lugaanvalle op Iwo Jima, Chichi Jima, Saipan, Yap, Ulithi, Peleliu en Formosa geloods het. Op 14 Oktober het Wilkes die taakspan na die Filippyne vergesel en daardie dag stakings teen Luzon uitgevoer. Sy het hulle ook gekeur tydens 'n aanval op Leyte op die 17de en tydens 'n aanval op Samar Island op die 24ste.
Die volgende dag het die verwoester - as deel van Task Group (TG) 38.4 - as 'n kommunikasie skakel tussen twee taakgroepe opgetree om die Japannese Noordelike Mag buite Kaap Engano te onderskep. Op die 26ste is Wilkes en Swanson (DD-443) losgemaak en na Ulithi Atoll gegaan vir onderhoud en herstelwerk.
Op 3 November het Wilkes met Nicholson (DD-442) na Apra Harbour, Guam, aan die gang gekom en die volgende dag daar aangekom. Na 'n kort rondreis na Manus, Admiraliteitseilande, het Wilkes en Nicholson Konvooi GE-29 na Eniwetok begelei en op 26 November aangekom.
Wilkes vaar op 1 Desember na Pearl Harbor en arriveer sewe dae later. Op die 15de het die vernietiger by die Puget Sound Navy Yard aangekom. Twee dae later betree sy die werf van Todd's Pacific Shipbuilding Co. in Seattle vir 'n opknapping.
Op 28 Januarie 1945-na voltooiing van haar beskikbaarheids- en na-herstelproewe-het Wilkes 'n afspraak gemaak met Franklin (CV-13) en na San Francisco gegaan. Drie dae later was sy weer saam met Franklin aan die gang vir Pearl Harbor waar sy op 13 Februarie aangekom het. Sy het daarna roetine-operasies uitgevoer en aan Shangri-La (CV-38) deelgeneem aan verskillende oefeninge en oefeninge.
Op 9 Maart het Wilkes aan die gang gekom in samewerking met New Mexico (BB-40) en Nicholson vir Ulithi, Caroline Islands. Na 'n kort brandstof by Eniwetok, kom die verwoester op 19 Maart by Ulithi aan. Drie dae later het sy in die bakkie van De Grase (AP-164) gestap en na Guam gegaan. Terwyl hy onderweg was, het Wilkes vier oorlewendes van 'n PBM wat brandstof op was, gered. Op 26 Maart het sy die Apra -hawe in Guam binnegegaan en is sy gedokter vir herstelwerk aan die onderwater klanktoerusting. Op 1 April het Wilkes alleen na Saipan gegaan. Dit was die eerste van twee opeenvolgende reise wat tot 27 April geduur het.
Destyds het Wilkes bevele ontvang om 'n konvooi van ses skepe na Okinawa te begelei en op 1 Mei by die ankerplek van Hagushi aangekom. Drie dae later sien sy 'n rooi fakkel wat van 'n neergelegde PBM afgevuur is. Wilkes het PBM 93 V464 sleepwa na Kerama Retto geneem en patrolliediens hervat. Op 6 Mei is die verwoester beveel om terug te keer na Kerama Retto vir beperkte beskikbaarheid en logistiek. Vier dae later is sy aan die gang en patrolleer by die suidelike ingang van Kerama Retto. Tussen 12 en 22 Mei het Wilkes lugrederye gedek vir roetine -vlugoperasies en aanvalle op Nansei Shoto.
Op 22 Mei 1945 begelei Wilkes Makin-eiland (CVE-93) na Kerama Retto vir proviand en ammunisieaanvulling. Hulle vertrek die volgende dag, en nadat sy pos gestuur het, het Wilkes teruggekeer na haar patrolliestasie wat die stakings op Nansei Shoto dek.
Op 24 Junie het Wilkes en haar taak -eenheid koers na Leyte gegee en drie dae later by San Pedrobaai aangekom. Daardie dag het sy na Ulithi gevaar, en sy het op 30 Junie daar aangekom vir beperkte beskikbaarheid.
Wilkes het op 9 Julie 1945 van Ulithi gesorteer en meer as 'n maand lank TF 38 ondersteun. Op 15 Augustus het Wilkes 'n amptelike kennisgewing ontvang wat haar vertel het dat Japan oorgegee het. Vyf dae later was Wilkes geanker by Ulithi Atoll, Caroline -eilande, en ondergaan vaartreparasies en gereelde instandhouding. Op 24 Augustus het Wilkes aan die gang gekom as deel van die outomatiese duikbootskerm met taakeenheid 30.8.9 wat van die Mariana- en Bonin -eilande af patrolleer.
Wilkes het na Okinawa gegaan en op 3 September aangekom. Sy maak toe 'n afspraak met TG 70.6 op die 7de in die Geel See. Op die 10de het die vernietiger haar koers na die buitenste verankering in Jinsen (nou Inchon), Korea, aangepak en die volgende dag aangekom. Drie dae later het sy brandstofoefeninge uitgevoer en daarna die res van September en Oktober, tot en met die 20ste, in die Ito-Jinsen-omgewing deurgebring, om passasiers af te lewer en die beskikbaarheid te ondergaan.
Op 21 Oktober 1945 stap Wilkes van Jinsen af ​​op pad na die Marianas en arriveer op 27ste in Saipan. Dieselfde dag het sy verder gegaan na Hawaii en op 4 November Pearl Harbor bereik. Drie dae later het sy na die weskus van die Verenigde State gegaan en op die 13de in San Diego aangekom. Wilkes vertrek op 16 November aan die weskus deur die Panamakanaal en bereik op 2 Desember Charleston S.C.
Die vernietiger het op 3 Desember vir diens in die Onaktiewe Vloot, Atlantic, aangemeld.Sy was vasgemeer in die vlootwerf van 4 tot 31 Desember en is onder bewaring ondergaan. Wilkes is op 4 Maart 1946 uit diens gestel, in reserwe. Haar naam is op 16 September 1968 uit die vlootlys geskrap, en sy is op 29 Junie 1972 verkoop aan die Southern Scrap Material Co., Ltd., New Orleans. .
Wilkes het 10 gevegsterre ontvang vir haar diens in die Tweede Wêreldoorlog.
Geskiedenis en omvang van die wysiging
'N Paar bepalings van die Handves van Regte het so direk uit die ervaring van die kolonialiste gegroei as die Vierde Wysiging, net soos die beskerming teen die gebruik van die "bystand van hulp". Maar alhoewel die aandrang op vryheid van onredelike soektogte en beslagleggings as 'n fundamentele reg in die kolonies laat tot uitdrukking gekom het as gevolg van ervaring, was daar ook 'n ryk Engelse ervaring om op te put. 'Elke man se huis is sy kasteel', was 'n maksimum wat baie in Engeland gevier is Saman se saak getoon in 1603.2 'n Siviele saak van uitvoering van die proses, Saman se saak erken nietemin die huiseienaars se reg om sy huis te verdedig teen onwettige toegang selfs deur die agente van die koning, maar erken terselfdertyd die bevoegdheid van die toepaslike beamptes om die kennisgewing te verbreek en aan te meld om die proses van die koning te arresteer of uit te voer. Die bekendste van die Engelse gevalle was Entick v. Carrington3 een van 'n reeks siviele optrede teen staatsamptenare wat, ingevolge algemene lasbriewe, op baie huise en ander plekke toegeslaan het op soek na materiaal wat verband hou met John Wilkes se polemiese pamflette wat nie net die regeringsbeleid aanval nie, maar ook die koning self.
Entick, 'n medewerker van Wilkes, het aangekla omdat agente met geweld by sy huis ingebreek het, in geslote lessenaars en bokse ingebreek het en op baie gedrukte kaarte, pamflette en dies meer beslag gelê het. In 'n mening wat deurlopend uiteengesit is, verklaar die hof die lasbrief en die optrede wat dit gemagtig het, as "van al die geriewe van die samelewing" en die uitreiking van 'n lasbrief vir die beslaglegging van al die dokumente van 'n persoon, eerder as slegs die kriminele beweer in die natuur "in stryd met die genialiteit van die Engelse wet." in beslag geneem is. Entick v. Carrington, het die Hooggeregshof gesê, is 'n 'groot oordeel', 'een van die kenmerke van Engelse vryheid', 'een van die permanente monumente van die Britse grondwet', en 'n riglyn vir 'n begrip van wat die Framers bedoel het in die skryf van die Vierde wysiging.6
In die kolonies was smokkel eerder as oproerige laster die belangrikste voorbeelde van die noodsaaklikheid vir beskerming teen onredelike soektogte en aanvalle. Om die inkomstewette af te dwing, het die Engelse owerhede gebruik gemaak van bystandsvoorskrifte, wat algemene lasbriewe was wat die draer toestemming gegee het om enige huis of ander plek binne te gaan om na "verbode en ongebruikte" goedere te soek en beslag te lê, en alle onderdane beveel om te help hierdie pogings. Sodra dit uitgereik is, het die geskrifte gedurende die leeftyd van die soewerein van krag gehou en ses maande daarna. Toe die owerhede by die dood van George II in 1760 die uitreiking van nuwe skrywe moes kry, is opposisie gelei deur James Otis, wat sulke geskrifte aangeval het op vryheidsgronde en wat die ongeldigheid van die magtigingswette beweer omdat dit in stryd was met Engelse konstitusionalisme.7 Otis het verlore gegaan en die skrywe is uitgereik en gebruik, maar sy argumente is in die kolonies baie nie net aangaande die onmiddellike onderwerp nie, maar ook met betrekking tot geregtelike hersiening.
6 Mei 1941 - Amerikaanse vloot het die komeet omskep in 'n skip van algemene winkels en - na 'n heropgradering deur die Brewers Shipbuilding and Drydock Co., Hoboken, New Jersey - dit as die USS Pollux (AKS -2) aangestel met bevelvoerder Hugh W. Turney as kaptein
12 Februarie 1942 - Wilkes het bevele ontvang om Boston na Casco Bay, Maine, te verlaat om by die Pollux en Truxtun na Argentia aan te sluit.
Cymraeg, die Walliese taal, was lank reeds 'n aparte tak van Indo-Europese tale. Dit kom van Kelties af en hou nou verband met Breton, die taal van Bretagne, Highland Scots Gaelic en Iers Gaelies. Die taal lyk vir 'n buitestaander moeilik, dit klink ook vreemd met versagtende, musikale toon waarin die een woord in die volgende lyk. En in sekere sin kan die eerste letter van 'n woord verander na gelang van die woord voor dit. Dit word genoem treiglo, en dit verkry 'n gladheid wat deur die Walliese oor gekoester word. Wallies bevat ook ontwykende klanke soos "ll" (byvoorbeeld in die naam Llewellyn of Lloyd), wat amper uitgespreek word as 'n kombinasie van "f", "th" en "ch", maar nie heeltemal nie. Walliese woorde beklemtoon byna altyd die tweede tot laaste lettergreep.
Die ouderdom van die Walliese taal en sy vermeende trekpad oor Eurasië laat sommige taalkundiges buitengewone bewerings maak oor etimologieë van sekere woorde. Byvoorbeeld, die ou naam vir die Kaukasiese bergketting wat 'n geweldige versperring vorm tussen Europa in die noorde en Asië in die suide, kan uit dieselfde woorde kom as die Walliese "Cau", wat beteken "stilhou, omhein , omvat ", en" Cas ", wat vertaal kan word as" geskei "of" geïsoleer "(Jenkins, p. 55).
Die Walliese alfabet gebruik die letters "a, b, c, ch, d, dd, e, f, ff, g, ng, h, I, l, ll, m, n, o, p, ph, rh, r , s, t, th, u, w, "en" y "om sulke woorde te maak soos: Cymru (Wallis) Cymry (Walliese mense) Ninnau (We Welsh), die titel van 'n Walliese Amerikaanse tydskrif noson lawen ('n informele aand van sang, voordrag en ander vermaak) te bach (ligte verversings, gewoonlik tee en Walliese koeke) cymdeithas (samelewing) cwrs Cymraeg (Walliese taalkursus) en bore da, syr (Goeie môre meneer). Walliese spelling ontbreek ook stil letters in verskillende woorde, en dieselfde letter het byna altyd dieselfde klank. Die Walliese taal, wat die letter "k" ontbreek, klink altyd "c" as die Engelse "k": dus word "Celt" uitgespreek as "Kelt".
Celt, wat eers verwys het na "'n wild of geheime", en die mense wat daar gewoon het, het 'n losse term geword om te verwys na 'n groep verskillende mense wat in sekere dele van Groot -Brittanje woon. Romeine gebel Cymry wat op oop vlaktes Galliërs gewoon het, wat die Cymry uitgespreek as Gaels, en die Sakse op hul beurt as Waels of Wallis, die tuiste van die Waelsh of Wallies (Jenkins, bl. 38, 40, 97).
Walliese vanne het hul eie verhaal. Toe die Engelse wet in 1536 vereis dat Walliesers vanne moes neem, het baie eenvoudig 'n 's' by hul vader se voornaam gevoeg. Algemene voorname soos William of Evan (die Walliese ekwivalent van John) het die algemene vanne van Williams en Evans verwek.
Die Walliesers roem hul taal op sy musikaliteit en ekspressiwiteit, en koester tradisionele redenaarsvaardighede van digters en priesters. In die letterkunde is die kanonisering van digter Dylan Thomas 'n kwessie van Walliese Amerikaanse trots. Thomas het Engelse taalgedigte geskryf en voorgelees in Wallis en Amerika, wat voortspruit uit die Walliese kultuur en predikingsstyle. Die kuns van mondelinge storievertelling wat in die Middeleeuse Wallis floreer het, het die geskrewe nalatenskap van die Mabinogion (in Engels vertaal deur Jeffrey Gantz). Predikers het die weergawes bemeester van 'n sangstyl "gekenmerk deur 'n groot verskeidenheid intonasies" genoem hwyl en elke prediker het kenmerkend 'sy eie eienaardige melodie' gevolg deur 'n belangrike sleutel tot klimaks in 'n mineurtoon (Hartman, bl. 105). Met hulle hwyl, Walliese predikers het gemeentes gelei in vurige evangeliese herlewings.
Marine Fighting Squadron 441 (VMF-441) is op 1 Oktober 1942 in Tutuila op Amerikaans-Samoa geaktiveer uit elemente van VMF-111 en het die F4F Wildcat gevlieg. ΐ ] Α ] Teen einde Mei 1943 het die hele eskader na Funafuti in die Ellice -eilande verhuis en dit is op 28 September 1943 gevolg deur nog 'n skuif na Nanumea. Β ] Die eskader het in Desember 1943 teruggekeer na Tutuila waar hulle oorgegaan het na die F4U-1 Corsair. Α ]
Op 1 Januarie 1944 het VMF-441 by Marine Aircraft Group 31 (MAG-31) by Roi-Namur aangesluit. Teen Maart 1944 was die eskader weer op die aanval en het aanvalle op Mili en Jaluit uitgevoer. Β ]
Tydens die Slag van Okinawa het VMF-441 op 7 April 1945 op die Yontan-vliegveld geland.Laffey (DD-724) wat reeds deur vyf kamikazes getref is. Hulle Corsairs val 'n vlug van 25 Japannese vliegtuie aan en word erken dat hulle 15½ vyandelike vliegtuie neergeskiet het en een van hulle eie verloor het omdat hy so laag gevlieg het dat hy sowel as die Japannese vliegtuig wat hy agtervolg het geknip het. Laffey 'se bobou. Δ ] Ε ] Die eskader was nog op Okinawa toe die Japannese oorgegee het in Augustus 1945. Kort daarna is die eskader vir besetting op die vasteland van Japan ingelig as deel van Marine Aircraft Group 31 (MAG-31). Maj Paul T. Johnston, destyds bevelvoerder van die eskader, het die eerste Marine -vliegtuig geloods wat op die vasteland van Japan geland het toe sy F4U Corsair by Yokosuka aangeval het. Hy is vinnig gevolg deur die ander 21 vliegtuie in sy eskader. Die eskader het tot Maart 1946 in Japan gebly. Tydens hul beroepstyd het die eskader meer as 3000 vliegure ingelui. Hulle het in April 1946 na die Verenigde State teruggekeer en is op 11 Julie 1946 gedeaktiveer by Marine Corps Air Station Miramar, Kalifornië. ΐ ]
'N Bevel van die kommandant van die Marinekorps op 10 September 1951, wat op 22 Oktober 1951 in werking sou tree, het die heroprigting van VMF-441 beveel as deel van die Marine Corps Reserve. Die eskader gebaseer in Niagara Falls, New York, tot 28 Februarie 1959 toe dit na NAS Willow Grove verhuis het.
Risiko's van testosteroonterapie en kontra
Kontraindikasies vir testosteroonterapie word gelys in (Tabel 3) .9, 11
Kontraindikasies vir die aanvang van testosteroonterapie
Polisitemie (hematokrit en gt 54%)
Prostaatspesifieke antigeen & gt 4 ng per ml (4 mcg per L) of teenwoordigheid van knolle/indurasie by digitale rektale ondersoek (verwysing na 'n uroloog is nodig voordat testosteroonterapie oorweeg word)
Verlang na vrugbaarheid (testosteroonterapie onderdruk spermatogenese)
Erge simptome van die laer urienweg
Onbeheerde kongestiewe hartversaking
Onbehandelde obstruktiewe slaapapnee
*— Die maatstaf om testosteroonterapie te staak of te verminder, is 'n styging in hematokrit van> 54%. 'N Basislyn hematokrit van & gt 50% voorspel 'n waarskynlike styging tot & gt 54% tydens terapie en is dus 'n relatiewe kontraindikasie vir die aanvang van terapie.
Inligting uit verwysings 9 en 11.
PROSTAATKANKER EN LAER URINAIRE TRAKSIMPTOME
Omdat prostaatkanker deur testosteroon gestimuleer kan word, is testosteroonterapie teenaangedui by pasiënte met bekende of vermoedelike prostaatkanker. Daar is lankal kommer dat testosteroonterapie die risiko vir die ontwikkeling van prostaatkanker kan verhoog en die simptome van benigne prostaathiperplasie kan verhoog. Verskeie meta-ontledings van gerandomiseerde beheerde proewe het egter nie 'n verhoogde voorkoms van prostaatkanker getoon nie. lei behandelingsbesluite in hierdie groep.53
Dit is bewys dat die gebruik van aanvullende testosteroon 'n klein toename in die prostaat-spesifieke antigeen (PSA) vlakke veroorsaak, 52, maar die betekenis van hierdie toename is te betwyfel. Daar blyk ook nie 'n beduidende toename in laer urienweg simptome te wees met testosteroonterapie nie, hoewel die meeste studies mans met ernstige laer urienweg simptome by die beginlyn uitgesluit het.54
Testosteroon stimuleer eritropoiese, en testosteroonterapie (veral die binnespierse esters) hou verband met 'n verhoogde risiko van polisitemie.50 Bestaande polisitemie (hematokrit van meer as 54%) is 'n absolute kontraindikasie om met testosteroonterapie te begin. Die ontwikkeling van polisitemie tydens behandeling moet lei tot die staking van terapie, die verlaging van die dosis of die oorskakeling na 'n laer-risiko-formulering om 'n verhoogde risiko van miokardiale infarksie, beroerte en veneuse trombo-embolie te vermy. Daar is getoon dat testosteroonterapie die hemoglobienvlakke verhoog en bloedarmoede regstel by 'n beduidende deel van ouer mans met bloedarmoede van andersins onbekende etiologie. Testosteroonmeting moet oorweeg word by ouer mans met onverklaarbare bloedarmoede
Gebaseer op verslae op die mark, het die FDA in 2014 vereis dat vervaardigers van testosteroonprodukte 'n waarskuwing by die geneesmiddeletiket voeg oor die risiko van veneuse tromboem-bolisme. verhoogde risiko van veneuse trombo -embolisme.57, 58
Aan wyle meneer John Norman, wat landmeter was, en wat meer van die graafskap weet as enige iemand daarin, aangesien hy 'n merkwaardige geheue gehad het en 'n interessante versameling feite gemaak het, wat dateer uit die vroeë nedersetting daarvan, baie dank aan die ongeskrewe geskiedenis van die graafskap.
Die groot dennewoude waaruit die graafskap bestaan ​​het, was hoofsaaklik die eiendom van die staat, maar vir vyf dollar ($ 5,00) kon 'n mens baie grond met 'n oppervlakte van 490 hektaar beveilig. Sommige het hul eie verkry deur plakkersregte, dit wil sê nadat hulle die grond twintig jaar beset het, het hulle 'n titel verkry.
Die volgende interessante tydperk in die graafskap was die verklaring van die burgeroorlog in die 60's.Daar was slegs 'n paar eienaars van slawe in die graafskap (27 met 110 slawe onder hulle), en omdat die burgers min omgang met die buitewêreld gehad het, was hulle nie baie bekommerd oor die oorlog en die kwessies ter sprake nie. Toe hulle geroep is om vir afstigting by Moultrie te stem, het slegs drie mans hul stem daarvoor gelewer, en hulle was South Carolinians, John D. Dalton en Allen en Darling Creed, broers. Verteenwoordigers van Colquitt County by die Sessionion Convention was H. C. Tucker en John G. Coleman. Die burgers van die graafskap was egter patrioties, en die volgende geselskap is uit hierdie graaf opgedoen. Van hierdie getal oorleef slegs een man, sover ons kan leer. Die eerbiedwaardige & quot; oom & quot; Joel Norman, agt en selfs agt jaar oud, en van hom het ons hierdie rooster verkry.
Die eerste setlaars van die graafskap was grotendeels primitiewe baptiste. Hulle was goeie mense, eerlik, onselfsugtig. Vroom en stiptelik in die betaling van skuld en die nakoming van alle kontrakte. Sover ons kan leer, was die eerste kerk in die graafskap Sardis, 'n primitiewe kerk, 'n paar kilometer oos van Moultrie aan Indian Creek. Die volgende historiese kerk en eerste baksteengebou in die graafskap is die ou baksteenkerk, Greenfield, naby Autreyville, gebou deur mnr. Eli Graves, 'n Noordelike man wat hom gedurende die 40's in hierdie kontrei gevestig het. Dit was 'n Presbiteriaanse kerk, aangesien meneer Graves van daardie geloof was, maar daar is nie jare nadat hierdie kerk gebou is nie, 'n rekord van presbiteriane in die graafskap, met die uitsondering van sy familie. Daar was ook 'n fabriek naby om emmers te maak, onder die naam "The Bucket Shop." Die Presbiteriane was die laaste wat ingekom het.
[Generaal Colquitt was bevelvoerder van die 6de Georgia Infanterie, en 'n held tydens die Slag van Ollustee, Florida, 20 Februarie 1864. Hy was later die goewerneur van Georgia (1876-1882) en as Amerikaanse senator van Georgia (1882-1894 ).
Groener huisdokter - aksiesterkte
Ek voel die geleentheid vir my om hier iets te leer. Ek staar na die ontvanger van my Greener MK III. Wat word bedoel met die term "gesplete ontvanger"? Ek sien geen 'split' in myne nie. Ek het 'n 45-70 omskakeling van 'n GP MK III-aksie vir moderne rooklose patrone oorweeg.
21 Jan 2007 #4 2007-01-21T18: 57
21 Jan 2007 #5 2007-01-21T21: 31
Dankie, ek het geweet daar is 'n leergeleentheid! Op een of ander manier het ek die woord "verwydering" gemis.
Ek het nog nooit een daarvan gesien nie. Ek is heeltemal gefassineer deur die Greener Martini -haelgewere en hul moontlikhede sedert ek 'n jaar of wat gelede my eerste EG MK III (12 gauge -omskakeling) gekoop het. Wat was die doel van die verwyderingsfunksie?
21 Jan 2007 #6 2007-01-21T22: 45
22 Jan 2007 #7 2007-01-22T14: 13
Ek het 'n burgerlike Greener, 'The Gaffer Gun', in 'n geweer omskep. Aangesien ek baie wou skiet wat die BP -druk oorskry, het ek die vuurpen geskiet. Ek het geen probleme/probleme gehad nie. Myne is 'n soliede raam. Sou graag 'n .577-2 3/4 "op een hiervan wil maak. Ek is seker dat die aksie daarby pas.
22 Januarie 2007 #8 2007-01-22T15: 58
Ek is besig om 'n groener patroon van Martini in België te maak, net om 'n 577 2 3/4 te bou.
Watter draai gaan jy in 'n vat gebruik?
"En moenie vergeet nie. Dit is nie jou Martini wat jy het nie. Dit het aan ander voor jou behoort en behoort aan ander as jy weg is. Kyk daarna, en gee dit met trots deur. Dit verdien dit." M. Cobb, The Martini Henry Notaboek
23 Jan 2007 #9 2007-01-23T14: 53
Ek het 'n 1 in 50 "draai in die Martini sporter gesny wat ek opgewek het, en ek het teruggekeer na .577 Snider. Die .577 2 3/4" het 'n vinniger draai om koeëls tot 650gr te akkommodeer. Ek oorweeg 'n 1 uit 30 "om saggies te wees.
11 Oktober 2007 #10 2007-10-11T18: 43
1) Kan iemand my 'n prentjie wys van hoe 'n gesplete ontvanger Greener GP lyk?
2) As die vate verwissel kan word, waar kry 'n mens 'n nuwe vat? Kan hulle nuut vervaardig word en pas by die Martini -drade? Of moet 'n ou gevind word?
3) Ek het plaaslik 'n groener GP te koop gesien wat ingerig is vir moderne 12g -skulpe, met 'n volledige verstikking. Het u enige gedagtes daaroor of dit geskik is vir valskiet? (Ek het nog nooit trap probeer nie, maar dit lyk baie pret, veral met 'n Martini). Sal 'n Groener die druk van moderne ammunisie van 12 g goed hanteer? Selfs 'n gesplete vat model?
4) Enigiets waaraan u veral moet let as u 'n Groener koop?
Dankie vir enige raad. Ek is bly dat ek hierdie forum gevind het.
11 Okt 2007 #11 2007-10-11T19: 30
Ek het nie 'n foto van die gesplete ontvanger nie, maar dit is baie maklik om te sien. Onder die loop op die raam is daar 'n skeuring.
Die vate is nie regtig uitruilbaar nie. Elke vat moet by die aksie pas. Die Martini Henry -vat pas nie by 'n Greener nie. Natuurlik kan elke bekwame wapensmid vir u 'n nuwe vat pas.
Die gesplete ontvanger is 'n moderne geweer en gebruik standaard 12 maatskulpies. Daar is geen rede dat u nie 'n Greener Martini vir 'n lokgeweer kan gebruik nie, maar Greener het dit eintlik in 'n lokvalgeweer gebou.
Bly weg van die Greener Martini's met c-clips op die dwarspenne.
11 Oktober 2007 #12 2007-10-11T19: 46
Maar die vate kan met die hand verwyder en vervang word, is dit korrek? So as ek nog 'n vat (byvoorbeeld 'n ander choke) laat inpas, kan ek dit self ruil?
Hoe lyk die c-clip dwarspen? Enige foto's op die web?
12 Oktober 2007 #13 2007-10-12T05: 47
Ja, as u 'n ander vat en iemand wat weet hoe u 'n tweede vat kan kry, kan kry.
Daar is geen twyfel dat die c-knipsels aan die ente van die dwarspennetjies op die ontvanger is nie en in plaas van borgskroewe gebruik word. As jy hulle nie sien nie, is hulle nie daar nie.
Om dinge te vind, gaan na: Martini Internet hulpbronnelys
12 Oktober 2007 #14 2007-10-12T07: 14
12 Oktober 2007 #15 2007-10-12T10: 42
Nee, dit is borgskroewe.
12 Oktober 2007 #16 2007-10-12T10: 42
12 Oktober 2007 #17 2007-10-12T23: 24
Wat sou die beste hulpbron vir groener GP -inligting wees? Ek het deur die Martini -webwerwe gestroom soos
. maar dit alles lewer baie min op.
Is daar 'n goeie boek oor die Groener? Twee waarvan ek gehoor het, is "The Greener Story" van Greener en ook "More Single Shot rifles" van De Haas. Sal graag meer wil weet oor die ontwerp, geskiedenis, mark, produksiebesluite, variasies, gepaste aanpassing, ensovoorts.
13 Oktober 2007 #18 2007-10-13T04: 37
Hierdie forum is waarskynlik die beste bron.
Die Groener Verhaal is die beste bron vir die tipe inligting waaroor u vra. Die boek is 'n bietjie duur, maar die moeite werd vir 'n student van die Greener Martini.
Frank DeHaas sou, as hy nog gelewe het, waarskynlik alles wat hy op die Martini geskryf het, herskryf gegewe die inligting wat ons nou oor die Martini weet. Jare gelede toe ek skool toe was, het ek telefonies en per brief met hom gesels. Hy het my aangemoedig om dinge te probeer. Hy het dit baie duidelik gemaak dat sy maniere nie die beste manier was nie, maar net een manier.
As Frank nog gelewe het, sou ek lankal vir hom 'n afskrif van Ian Skennerton se S.A.I.S nr. 15 op die Martini gestuur het. Agter in die boek is die instruksie vir wapens. Elke Martini -eienaar behoort daardie boek te hê. Dit vertel u alles wat u moet weet oor die versorging, aanpassing en herstel van 'n Martini. Ek glo dat Frank dit baie graag sou wou gehad het om die inligting te weet.
Ek glo dat die Groener Instruksies sowel as die Armours -instruksies ook in die Martini -argiefafdeling of die wapensmede -afdeling op hierdie bord verskyn. Die Groener Instruksies is die spesifieke instruksies vir die Groener. Daar is 'n paar klein variasies in die monteer- en demontageprosedures van die Greener vs. The Martini Henry. As u dit nie volg nie, sal die Groener baie moeilik wees om weer aanmekaar te sit.
Diastoliese disfunksie geëvalueer deur hartmagnetiese resonansie: die waarde van die gekombineerde beoordeling van atriale en ventrikulêre funksie
Ons het probeer om die rol van hartmagnetiese resonansiebeelding (CMR) in die evaluering van diastoliese funksie te evalueer deur 'n gekombineerde beoordeling van die linkerventrikulêre (LV) en linker atriale (LA) funksie in 'n groep groepe met verskillende grade van diastoliese disfunksie (DD) ) opgespoor deur eggokardiografie.
Veertig pasiënte met verskillende stadiums van DD en 18 gesonde kontroles het CMR ondergaan. Beelde met 'n kort as, stabiele toestand, vrye presessie wat die hele LA en LV dek, is verkry. Parameters van diastoliese funksie is gemeet deur die analise van die LV en LA volume/tyd (V/t) krommes en die onderskeie afgeleide dV/dt krommes.
By ontvanger se funksie-karakteristieke (ROC) -kromme-analise, kon die piek van leegtempo A, geïndekseer deur die LV-vulvolume met 'n afsny van 3.8, pasiënte met graad I DD uit ander groepe opspoor (gebied onder die kromme [AUC] 0.975 , 95% vertrouensinterval [CI] 0,86–1). ROC-analise het getoon dat LA-uitwerpfraksie met 'n afsny van ≤36% die kontroles en graad I DD-pasiënte kon onderskei van diegene met graad II en graad III DD (AUC 0.996, 95% CI 0.92-1, bl & lt 0,001). Die isovolumetriese pulmonêre aar-transito-verhouding met 'n afsny van 2,4 maak dit moontlik om klas III DD van ander groepe te onderskei (AUC 1.0, 95%CI 0.93-1, bl & lt 0,001).
Analise van LV- en LA V/t -krommes deur CMR kan nuttig wees vir die evaluering van DD.
• Gekombineerde atriale en ventrikulêre volume/tydkurwes laat die diastoliese funksie toe.
• Die atriale leeg fraksie maak onderskeid tussen verswakte ontspanning en beperkende/pseudo-normale vulling.
• Isovolumetriese pulmonêre aar-transito-verhouding maak onderskeid moontlik tussen beperkende en pseudo-normale vulling.
Onttrek uit Nexus Magazine
Deel 14, nommer 4 (Junie - Julie 2007)
In die vierde eeu verenig die Romeinse keiser Konstantyn alle godsdienstige faksies onder een saamgestelde godheid en beveel die samestelling van nuwe en ou geskrifte in 'n eenvormige versameling wat die Nuwe Testament geword het.
Tony Bushby, 'n Australiër, het vroeg in sy volwasse lewe 'n sakeman en entrepreneur geword. Hy stig 'n tydskrifuitgewersonderneming en bestee 20 jaar lank navorsing oor, skryf en publiseer sy eie tydskrifte, hoofsaaklik vir die Australiese en Nieu-Seelandse markte.
Met 'n sterk geestelike oortuiging en 'n belangstelling in metafisiese onderwerpe, het Tony lang verhoudings ontwikkel met baie verenigings en samelewings regoor die wêreld wat sy navorsing bygestaan ​​het deur hul argiewe beskikbaar te stel. Hy is die skrywer van The Bible Fraud (2001 hersien in NEXUS 8/06 met uittreksels in NEXUS 9/01 03), The Secret in the Bible (2003 hersien in 11/02, met uittreksel, & quotAncient Cities under the Sands of Giza & quot , in 11/03) en The Crucifixion of Truth (2005 hersien in 12/02) en The Twin Deception (2007 hersien 14/03).
Afskrifte van hierdie boeke is beskikbaar op die NEXUS -webwerf en die Joshua Books -webwerf http://www.joshuabooks.com
Wat die Kerk nie wil hê jy moet weet nie
Dit is dikwels beklemtoon dat Christendom is anders as enige ander godsdiens, want dit staan ​​of val deur sekere gebeurtenisse wat na bewering ongeveer 20 eeue gelede gedurende 'n kort tydperk plaasgevind het.
Hierdie verhale word in die Nuwe Testament aangebied, en namate nuwe bewyse onthul word, sal dit duidelik word dat dit nie historiese realiteite verteenwoordig nie.
Ons dokumentêre bronne van kennis oor die oorsprong van die Christendom en die vroegste ontwikkeling daarvan is veral die Nuwe -Testamentiese Geskrifte, waarvan ons die egtheid in 'n groot mate as vanselfsprekend moet aanvaar.
Die Kerk maak buitengewone erkennings oor sy Nuwe Testament. Byvoorbeeld, as ons die oorsprong van daardie geskrifte bespreek,
"die mees vername akademiese mening wat ooit saamgestel is" (Catholic Encyclopedias, Voorwoord) erken dat die Evangelies nie teruggaan na die eerste eeu van die Christelike era nie.
(Catholic Encyclopedia, Farley ed., Vol. Vi, p. 137, bl. 655-6).
Hierdie stelling is in stryd met die bewerings van die priesterskap dat die vroegste Evangelies geleidelik geskryf is gedurende die dekades na die dood van die Evangelie Jesus Christus.
Op 'n merkwaardige eenkant erken die Kerk verder dat,
& quot; die vroegste van die bestaande manuskripte [van die Nuwe Testament] dateer nie meer as die middel van die vierde eeu nC nie. "
Dit is ongeveer 350 jaar na die tyd dat die Kerk beweer dat a Jesus Christus deur die sand van Palestina geloop, en hier glip die ware verhaal van Christelike oorsprong in een van die grootste swart gate in die geskiedenis. Daar is egter 'n rede waarom daar eers in die vierde eeu geen nuwe testamente was nie: dit is nie tot dan geskryf nie, en hier vind ons bewyse van die grootste wanvoorstelling van alle tye.
Dit was Brits gebore Flavius ​​Constantinus (Konstantyn, oorspronklik Custennyn of Custennin) (272-337) wat die opstel van die geskrifte wat nou die Nuwe Testament. Na die dood van sy vader in 306 word Konstantyn koning van Brittanje, Gallië en Spanje, en dan, na 'n reeks oorwinningsgevegte, keiser van die Romeinse Ryk. Christelike historici gee min of geen aanduiding van die onstuimigheid van die tyd nie en hang Konstantyn in die lug, vry van alle menslike gebeure rondom hom. Een van die belangrikste probleme van Konstantyn was in werklikheid die onbeheerbare wanorde onder presbyters en hul geloof in talle gode.
Die meerderheid hedendaagse Christenskrywers onderdruk die waarheid oor die ontwikkeling van hul godsdiens en verberg Konstantyn se pogings om die onbetwisbare karakter van die presbyters wat nou 'Kerkvaders' genoem word, te bekamp (Catholic Encyclopedia, Farley ed., Vol. Xiv, bl. 370 -1). Hulle was "bedompig", het hy gesê (Die lewe van Konstantyn, toegeskryf aan Eusebius Pamphilius van Caesarea, c. 335, vol. iii, bl. 171 The Nicene and Post-Nicene Fathers, aangehaal as N & ampPNF, toegeskryf aan St Ambrose, eerwaarde prof. Roberts, DD, en skoolhoof James Donaldson, LLD, redakteurs, 1891, vol. iv, bl. 467).
Die 'unieke' redenasie wat deur hulle uiteengesit is, was 'n uitdaging vir 'n gevestigde godsdienstige orde (Die woordeboek vir klassieke mitologie, godsdiens, letterkunde en kuns, Oskar Seyffert, Gramercy, New York, 1995, pp. 544-5).Antieke verslae toon die ware aard van die presbyters aan, en die lae agting waarin hulle gehou is, is subtiel onderdruk deur moderne kerkgeskiedkundiges.
& quot. die mees rustieke genote, wat vreemde paradokse leer. Hulle het openlik verklaar dat niemand behalwe die onkundiges geskik was om hul toesprake te hoor nie. hulle het nooit in die kringe van die wyser en beter soort verskyn nie, maar het altyd gesorg dat hulle by die onkundiges en ongekulture ingedring het, terwyl hulle rondbeur om kunsies en markte te bespot. hulle vetter hul maer boeke met die vet van ou fabels. en nog minder verstaan ​​hulle. en hulle skryf nonsens op vellum. en nog steeds doen, nog nooit gedoen nie. & quot
(Contra Celsum [& quotAgainst Celsus & quot], Origen of Alexandria, c. 251, Bk I, p. Lxvii, Bk III, p. Xliv, passim)
Trosgroepe het baie gode en baie here ontwikkel (1 Kor. 8: 5) en daar was talle godsdienstige sektes, elk met verskillende leerstellings (Gal. 1: 6). Presbiteriale groepe het gebots oor die eienskappe van hul verskillende gode en & quotaltar is teen altaar gestel om mee te ding om 'n gehoor (Optatus van Milevis, 1:15, 19, vroeg in die vierde eeu). Vanuit Konstantyn se oogpunt was daar verskeie faksies wat bevredigend was, en hy wou 'n allesomvattende godsdiens ontwikkel gedurende 'n tydperk van oneerbiedige verwarring. In 'n tyd van onkunde, met nege tiendes van die mense van Europa ongeletterd, was die stabilisering van godsdienstige splintergroepe slegs een van Konstantyn se probleme.
Die gladde veralgemening, wat soveel historici tevrede is om te herhaal, dit Konstantyn & quot die Christelike godsdiens omvat & quot en daarna toegestaan ​​& quototofficial toleration & quot, is & quot; in stryd met historiese feite & quot en moet vir ewig uit ons literatuur uitgevee word (Catholic Encyclopedia, Pecci ed., vol. iii, p. 299, passim). Eenvoudig gestel, daar was geen Christelike godsdiens in Konstantyn se tyd nie, en die Kerk erken dit die verhaal van sy "bekering" en "doop" is "heeltemal legendaries" (Katolieke ensiklopedie, Farley ed., Vol. xiv, pp. 370-1).
Konstantyn het nooit 'n soliede teologiese kennis opgedoen nie en 'sterk afhanklik van sy adviseurs in godsdienstige vrae' (Katolieke ensiklopedie, Nuwe uitgawe, vol. xii, bl. 576, passim). Volgens Eusebeius (260-339), het Konstantyn opgemerk dat onder die presbiteriaanse faksies en twiste so ernstig geword het, dat kragtige optrede nodig was om 'n meer godsdienstige staat tot stand te bring, maar hy kon nie 'n skikking tussen mededingende godsfaksies tot stand bring nie (Die lewe van Konstantyn, op. cit., pp. 26-8). Sy raadgewers het hom gewaarsku dat die godsdienste van die presbiteerders 'n grondslag is 'en amptelike stabilisering nodig het (ibid.).
Konstantyn het in hierdie deurmekaar stelsel van gefragmenteerde dogmas die geleentheid gesien om 'n nuwe en gekombineerde staatsgodsdiens, neutraal van konsep, te skep en dit deur die wet te beskerm. Toe hy die Ooste in 324 verower, het hy sy Spaanse godsdiensadviseur gestuur, Osius van Crdoba, na Alexandrië met briewe aan verskeie biskoppe wat hulle vermaan om onderling vrede te sluit. Die missie het misluk en Konstantyn, waarskynlik op voorstel van Osius, het toe 'n dekreet uitgevaardig wat bevel gee aan alle ringe en hul ondergeskiktes wat op esels, muile en perde van die publiek behoort, en reis na die stad Nicaea & quot in die Romeinse provinsie Bithynia in Klein -Asië.
Hulle het die opdrag gekry om die getuienisse wat hulle aan die rammelaar gegee het, saam te bring, in leer gebind vir beskerming tydens die lang reis, en dit aan Konstantyn oorhandig by aankoms in Nicaea (Die Katolieke woordeboek, Addis en Arnold, 1917, & quot Council of Nicaea & quot entry).
& quotin alles, tweeduisend tweehonderd een-en-dertig boekrolle en legendariese verhale van gode en verlossers, tesame met 'n verslag van die leerstellings wat deur hulle geskryf is & quot
(Life of Constantine, op. Cit., Vol. Ii, p. 73 N & ampPNF, op. Cit., Vol. I, p. 518).
Die Eerste Raad van Nicaea en die & quotmissing records & quot
Die eerste kerklike byeenkoms in die geskiedenis is dus opgeroep en staan ​​vandag bekend as die Raad van Nicea. Dit was 'n bisarre gebeurtenis wat baie besonderhede van vroeë geestelike denke verskaf het en 'n duidelike beeld gee van die destydse intellektuele klimaat. Dit was tydens hierdie byeenkoms dat die Christendom gebore is, en die gevolge van besluite wat destyds geneem is, is moeilik om te bereken.
Ongeveer vier jaar voor die voorsitter van die Raad, Konstantyn in die godsdienstige ingelui is orde van Sol Invictus, een van die twee florerende kultusse wat beskou het die son as die enigste opperste god (die ander was Mithraïsme). Vanweë sy sonaanbidding het hy Eusebius opdrag gegee om die eerste van drie sittings op die somersonstilstand te belê, 21 Junie 325 (Katolieke ensiklopedie, Nuwe uitgawe, vol. ek, bl. 792), en dit is in 'n saal in Osius se paleis gehou & quot (Kerklike geskiedenis, Biskop Louis Dupin, Parys, 1686, vol. ek, p. 598).
In 'n verslag van die verrigtinge van die konklav van ringe wat in Nicaea vergader het, Sabinius, Biskop van Hereclea, wat bygewoon het, het gesê:
Buiten Konstantyn self en Eusebius Pamphilius, was dit 'n stel ongeletterde, eenvoudige wesens wat niks verstaan ​​het nie.
(Secrets of the Christian Fathers, biskop J. W. Sergerus, 1685, 1897 herdruk).
Dit is nog 'n helder belydenis van die onkunde en onkritiese geloofwaardigheid van vroeë kerkmanne.
Dr Richard Watson (1737-1816), 'n ontnugterde Christen-historikus en eenmalige biskop van Llandaff in Wallis (1782), verwys na hulle as 'n kwotaset van gekke idiote & quot ('N Verskoning vir die Christendom, 1776, 1796 herdruk ook, Theological Tracts, Dr Richard Watson, & quotOn Councils & quot entry, vol. 2, Londen, 1786, hersiene herdruk 1791). Uit sy uitgebreide navorsing oor kerkrade het dr Watson tot die gevolgtrekking gekom dat die geestelikes by die Raad van Nicaea almal onder die mag van die duiwel was, en dat die konvensie saamgestel was uit die laagste onstuimigheid en die verergste gruwels beskerm het.'N Verskoning vir die Christendom, op. cit.).
Dit was die infantiele liggaam van mans wat verantwoordelik was vir die aanvang van 'n nuwe godsdiens en die teologiese skepping van Jesus Christus.
Die kerk erken dat belangrike elemente van die verrigtinge by Nicaea & quot; vreemd afwesig is by die kanons & quot (Katolieke ensiklopedie, Farley ed., Vol. iii, bl. 160). Ons sal binnekort sien wat met hulle gebeur het. Volgens rekords wat bestaan ​​het, Eusebius & het die eerste setel aan die regterkant van die keiser beset en namens die keiser die intreerede gelewer & quot (Katolieke ensiklopedie, Farley ed., Vol. v, pp. 619-620).
Daar was geen Britse ringe by die raad nie, maar baie Griekse afgevaardigdes. "Sewentig Oosterse biskoppe" verteenwoordig Asiatiese faksies, en klein getalle kom uit ander gebiede (Kerklike geskiedenis, ibid.). Caecilianus van Kartago uit Afrika gereis, Paphnutius van Thebe van Egipte, Nicasius van Die (Dijon) uit Gallië, en Donnus van Stridon het die reis vanaf Pannonia gemaak.
Dit was toe kinderlike vergaderingen met soveel kultusse verteenwoordig, dat 'n totaal van 318 biskoppe, priesters, diakens, subdiakens, akoliete en eksorciste bymekaargekom het om te debatteer en te besluit oor 'n verenigde geloofstelsel wat slegs een god omvat ('N Verskoning vir die Christendom, op. cit.). Teen hierdie tyd het 'n groot verskeidenheid "wilde tekste" (Katolieke ensiklopedie, New Edition, & quotGospel and Gospels & quot) versprei onder presbyters en hulle ondersteun 'n groot verskeidenheid Oosterse en Westerse gode en godinne:
Jove, Jupiter, Salenus, Baal, Thor, Gade, Apollo, Juno, Ram, Taurus, Minerva, Rhets, Mithra, Theo, Fragapatti, Atys, Durga, Indra, Neptunus, Vulcan, Kriste, Agni, Croesus, Pelides, Huit, Hermes, Thulis, Thammus, Eguptus, Iao, Aph, Saturnus, Gitchens, Minos, Maximo, Hecla en Phernes
(God se boek van Eskra, anon., Hfst. Xlviii, paragraaf 36).
Tot die Eerste Raad van Nicaea het die Romeinse aristokrasie hoofsaaklik twee Griekse gode aanbid - Apollo en Zeus - maar die grootste deel van die gewone mense het ook afgod Julius Caesar of Mithras (die geromaniseerde weergawe van die Persiese godheid Mithra). Caesar is na sy dood (15 Maart 44 vC) deur die Romeinse senaat vergoddelik en daarna vereer as "die Goddelike Julius".
Die woord "Verlosser" is op sy naam aangebring, en die letterlike betekenis daarvan is "wie die saad saai", dit wil sê, hy was 'n falliese god.
Julius Caesar is gegroet as, & quotGod openbaar gemaak en universeel die Verlosser van die menslike lewe & quot, en sy opvolger Augustus is die & quotancestral genoem God en Redder van die hele mensdom & quot
(Man and his Gods, Homer Smith, Little, Brown & amp Co., Boston, 1952).
Keiser Nero (54-68), wie se oorspronklike naam was Lucius Domitius Ahenobarbus (37-68), is op sy muntstukke verewig as die & quot Redder van die mensdom & quot (ibid.). Die Goddelike Julius as Romeinse Verlosser en "Vader van die Ryk" is vir meer as 300 jaar as "God" onder die Romeinse gerugte beskou. Hy was die god in sommige Westerse presbyters se tekste, maar is nie herken in Oosterse of Oosterse geskrifte nie.
Konstantyn se bedoeling in Nicaea was om 'n heeltemal nuwe god vir sy ryk te skep wat alle godsdienstige faksies onder een godheid sou verenig. Rings is gevra om te debatteer en te besluit wie hul nuwe god sal wees. Afgevaardigdes het onderling gestry en persoonlike motiewe uitgespreek vir die opname van spesifieke geskrifte wat die fynere eienskappe van hul eie spesiale godheid bevorder. Gedurende die vergadering was gehuilende faksies onderhewig aan hewige debatte, en die name van 53 gode is ter bespreking ter tafel gelê.
Nog geen God is deur die raad gekies nie, en daarom het hulle gestem om die saak te bepaal. Die stembrief duur een jaar en vyf maande. & quot
(God se boek van Eskra, prof. S. L. MacGuire se vertaling, Salisbury, 1922, hoofstuk xlviii, paragrawe 36, 41).
Aan die einde van daardie tyd, Konstantyn keer terug na die byeenkoms om te ontdek dat die presbyters nie ooreengekom het oor 'n nuwe god nie, maar dat hulle op 'n kortlys van vyf vooruitsigte:
Konstantyn was die heersende gees in Nicaea en hy het uiteindelik vir hulle 'n nuwe god besluit. Om Britse faksies te betrek, het hy beslis dat die naam van die groot Druïde god, Hesus, saam met die Oosterse Verlossergod, Krishna (Krishna is Sanskrit vir Christus), en dus Hesus Krishna sou die amptelike naam van die nuwe Romeinse god wees.
'N Stemming is geneem en dit was met 'n meerderheid handopsteek (161 stemme teen 157) dat beide godhede een geword het God. Na 'n jarelange heidense gewoonte, gebruik Konstantyn die amptelike byeenkoms en die dekreet van die Romeinse apoteose om twee godhede wettiglik as een te vergoddelik, en dit met demokratiese toestemming. 'N Nuwe god is uitgeroep en & quotofficially & quot bekragtig deur Konstantyn (Acta Concilii Nicaeni, 1618). Die suiwer politieke daad van vergoddeliking wat effektief en wettig geplaas is Hesus en Krishna onder die Romeinse gode as een individu saamgestel.
Hierdie abstraksie het die aardse bestaan ​​verenig aan saamgevoegde leerstellings vir die nuwe godsdiens van die Ryk, en omdat daar tot ongeveer die negende eeu geen letter & quotJ & quot in alfabet was nie, het die naam daarna ontwikkel tot & quotJesus Christus & quot.
Hoe die Evangelies geskep is
Konstantyn het Eusebius toe opdrag gegee om die samestelling van 'n eenvormige versameling nuwe geskrifte te organiseer wat ontwikkel is uit die primêre aspekte van die godsdienstige tekste wat by die raad ingedien is.
& quot Soek hierdie boeke en alles wat daarin goed is, wat behou, maar wat boos is, wat wegwerp. Wat goed is in een boek, verenig julle met dit wat goed is in 'n ander boek. En alles wat so saamgevoeg word, sal geroep word Die Boek van Boeke. En dit sal die leer van my volk wees, wat ek aan alle nasies sal aanbeveel, dat daar geen oorlog meer sal wees ter wille van godsdienste nie. & Quot
(God se boek van Eskra, op. Cit., Hoofstuk xlviii, paragraaf 31)
'Laat hulle verstom', sê Konstantyn, en 'die boeke is daarvolgens geskryf'
Eusebius het die & quot legendariese verhale van al die godsdienstige leerstellings van die wêreld saamgevoeg as een & quot; deur die standaard godsmites uit die manuskripte van die presbyters as voorbeelde te gebruik.
Die samesmelting van die bonatuurlike verhale van Mithra en Krishna met Britse Kuldese oortuigings effektief saamgevoeg by die spreke van Oosterse en Westerse presbiteurs en quotto vorm 'n nuwe universele geloof & quot (ibid.). Konstantyn het geglo dat die saamgevoegde versameling mites verskillende en opponerende godsdienstige faksies onder een verteenwoordigende verhaal sou verenig.
Eusebius dan gereël dat skrifgeleerdes kan produseer,
& quot vyftig weelderige eksemplare. op 'n leesbare manier en in 'n maklike draagbare vorm op perkament geskryf moet word deur professionele skrifgeleerdes wat deeglik in hul kuns
"Hierdie bevele," het Eusebius gesê, "is gevolg deur die onmiddellike uitvoering van die werk self. ons het vir hom [Konstantyn] wonderlike en uitgebreide bundels van drievoudige en viervoudige vorms gestuur & quot
Dit was die & quotNew Testimonies & quot, en dit is die eerste vermelding (c. 331) van die Nuwe Testament in die historiese rekord.
Met sy instruksies vervul, Konstantyn besluit toe dat die Nuwe Getuienisse daarna die & quotwoord van die Romeinse Verlosser God & quot (Life of Constantine, vol. Iii, bl. 29) en amptelik vir alle presbyters wat in die Romeinse Ryk preek. Daarna bestel hy vroeëre manuskripte en die rekords van die raad "verbrand" en verklaar dat 'n man wat vind dat verbergende geskrifte van sy skouers verwyder moet word "(onthoof) (ibid.). Soos die verslag toon, bestaan ​​ringe wat voor die Raad van Nicaea was, nie meer nie, behalwe enkele fragmente wat oorleef het.
Sommige raadsrekords het ook oorleef, en dit bied kommerwekkende gevolge vir die Kerk. Sommige ou dokumente sê dit die Eerste Raad van Nicaea het middel November 326 geëindig, terwyl ander meen dat die stryd om 'n god te stig so hewig was dat dit vir vier jaar en sewe maande gestrek het vanaf die begin daarvan in Junie 325 (Geheime van die Christelike vaders, op. cit.). Ongeag wanneer dit geëindig het, die wreedheid en geweld wat dit bevat, is onder die glansende titel verberg & quotGroot en Heilige Sinode & quot, wat in die 18de eeu deur die kerk aan die vergadering toegewys is.
Vroeër het kerkmanne egter 'n ander mening uitgespreek.
Die Tweede Raad van Nicaea het in 786-87 die Eerste Raad van Nicaea veroordeel as:
& kwotasinode van dwase en gekke "en wou besluite deur mans met onrustige brein tot niet maak"
As 'n mens kies om die rekords van die Tweede Nicaean Council en verwys na verwysings na die "biskoppe wat reggemaak is" en die "kwotasie" wat nodig is vir die "verrigtinge", die "dwase en gekke" verklaring is beslis 'n voorbeeld van die pot wat die ketel swart noem.
Konstantyn sterf in 337 en sy uitvloeisel van baie wat nou genoem word heidense oortuigings tot 'n nuwe godsdienstige stelsel het baie bekeerlinge gebring. Later het kerkskrywers hom van die groot kampioen van die Christendom gemaak wat hy gegee het,
& quot legale status as die godsdiens van die Romeinse Ryk & quot
Historiese verslae toon dat dit verkeerd is, want dit was "eiebelang" wat hom daartoe gelei het om die Christendom te skep ('N Kleiner klassieke woordeboek, J. M. Dent, Londen, 1910, p. 161). Tog is dit eers in die 15de eeu 'Christendom' genoem (Hoe die Groot Pan gesterf het, Professor Edmond S. Bordeaux [Vatikaan-argivaris], Mille Meditations, VSA, MCMLXVIII, pp. 45-7).
Gedurende die daaropvolgende eeue is die nuwe getuienisse van Constantine uitgebrei, en 'interpolasies' is bygevoeg en ander geskrifte ingesluit (Catholic Encyclopedia, Farley ed., Vol. Vi, bl. 135-137 ook, Pecci ed., Vol. Ii, pp. 121- 122). Byvoorbeeld, in 397 John & quotgouenbek & quot Chrysostomus herstruktureer die geskrifte van Apollonius van Tyana, 'n dwalende salie uit die eerste eeu, en het hulle deel van die Nuwe Getuienisse gemaak (Secrets of the Christian Fathers, op. Cit.).
Die Latynse naam vir Apollonius is Paulus ('N Latyn-Engelse woordeboek, J. T. White en J. E. Riddle, Ginn & amp Heath, Boston, 1880), en die Kerk noem die geskrifte vandag die Briewe van Paulus. Apollonius se persoonlike bediende, Damis, 'n Assiriese skriba, is Demis in die Nuwe Testament (2 Tim. 4:10).
Die kerkhiërargie ken die waarheid oor die oorsprong van sy sendbriewe, want Kardinaal Bembo (d. 1547), sekretaris van Pous Leo X (d. 1521), adviseer sy medewerker, Kardinaal Sadoletoom hulle te verontagsaam deur te sê:
Sê hierdie kleinighede weg, want sulke absurditeite word nie 'n man van waardigheid nie; dit is later op die toneel voorgestel deur 'n skelm stem uit die hemel.
(Kardinaal Bembo: sy briewe en kommentaar op pous Leo X, A. L. Collins, Londen, herdruk van 1842).
Die Kerk erken dat die Briewe van Paulus is vervalsings en sê:
"Selfs die egte briewe is baie geïnterpoleer om gewig te gee aan die persoonlike siening van hul skrywers."
(Catholic Encyclopedia, Farley ed., Vol. Vii, bl. 645).
Net so het St Jerome († 420) verklaar dat die Handelinge van die apostels, die vyfde boek van die Nuwe Testament, is ook & quotfalsely & quot (& quotThe Letters of Jerome & quot, Library of the Fathers, Oxford Movement, 1833-45, vol. v, p. 445) geskryf.
Die skokontdekking van 'n ou Bybel
Die Nuwe Testament het daarna ontwikkel tot 'n volmaakte stuk priesterskapspropaganda, en die Kerk beweer dat dit die ingryping van 'n goddelike Jesus Christus in aardse aangeleenthede opgeteken het.'N Skouspelagtige ontdekking in 'n afgeleë Egiptiese klooster het egter die omvang van latere vervalsing van die Christelike tekste aan die wêreld onthul, maar slegs 'n samestelling van legendariese verhale.Ensiklopedie, Diderot, 1759).
Op 4 Februarie 1859 is 346 blare van 'n antieke kodeks in die oondkamer by die St Catherine -klooster by Sinai -berg ontdek, en die inhoud daarvan het skokgolwe deur die Christelike wêreld gestuur. Saam met ander ou kodeks sou dit in die oonde verbrand word om die warmte van die inwoners van die klooster te verseker. Geskryf in Grieks op eselvelle, het dit beide die Ou en die Nuwe Testament gedra, en later het argeoloë die samestelling daarvan omstreeks 380 gedateer.
Dit is ontdek deur Dr. Constantin von Tischendorf (1815-1874), 'n briljante en vroom Duitse Bybelgeleerde, en hy noem dit die Sinaiticus, die Sinai Bybel. Tischendorf was 'n professor in teologie wat sy hele lewe gewy het aan die bestudering van die oorsprong van die Nuwe Testament, en sy begeerte om al die antieke Christelike tekste te lees, het hom gelei op die lang, op kameel gemonteerde reis na die St Catherine's-klooster.
Gedurende sy leeftyd het Tischendorf toegang gehad tot ander ou Bybels wat nie vir die publiek beskikbaar was nie, soos die Alexandriër (of Alexandrinus) Bybel, word beskou as die tweede oudste Bybel ter wêreld. Dit is so genoem omdat dit in 1627 van Alexandrië na Brittanje geneem is en aan koning Charles I (1600-49) geskenk is. Vandag word dit saam met die wêreld se oudste bekende Bybel vertoon, die Sinaiticus, in die British Library in Londen. Tydens sy navorsing het Tischendorf toegang gehad het tot die Vaticanus, die Vatikaanse Bybel, vermoedelik die derde oudste ter wêreld en dateer uit die middel van die sesde eeu (Die verskillende weergawes van die Bybel, Dr Constantin von Tischendorf, 1874, beskikbaar in die British Library).
Dit was in die Vatikaan se binnebiblioteek toegesluit. Tischendorf het gevra of hy handgeskrewe aantekeninge kan onttrek, maar sy versoek is van die hand gewys. Toe sy wag verversingspouses neem, skryf Tischendorf egter vergelykende vertellings op die palm van sy hand en soms op sy naels (& quotIs ons evangelies eg of nie? & Quot, Dr Constantin von Tischendorf, lesing, 1869, beskikbaar in die British Library).
Vandag is daar verskeie ander Bybels wat gedurende die vyfde en sesde eeu in verskillende tale geskryf is, voorbeelde hiervan is die Siriër, die Cantabrigiensis (Bezae), die Sarravianus en die Marchalianus.
'N Rilling van vrees weerklink deur die Christendom in die laaste kwart van die 19de eeu toe Engelstalige weergawes van die Sinai-Bybel gepubliseer is. Op hierdie bladsye word inligting opgeteken wat die Christendom se aanspraak op historisiteit betwis. Christene het in alle moderne Nuwe Testamente onweerlegbare bewyse van opsetlike vervalsings voorsien. Die Nuwe Testament van die Sinai -Bybel was so anders as die weergawes wat toe gepubliseer is, dat die Kerk woedend probeer het om die dramatiese nuwe getuienis wat sy bestaan ​​uitgedaag het, te vernietig.
In 'n reeks artikels wat in 1883 in die London Quarterly Review gepubliseer is, John W. Burgon, Dekaan van Chichester, het elke retoriese instrument tot sy beskikking gebruik om die Sinaiticus se vroeëre en opponerende verhaal van Jesus Christus, sê dit,
& quot. sonder om te aarsel, is die Sinaiticus skandalig korrup. Met die mees skaamte verminkte tekste wat oral teëgekom word, het hulle in elk geval die bewaarplek geword van die grootste hoeveelheid vervaardigde lesings, antieke foute en opsetlike verdraaiings van die waarheid wat in enige bekende afskrif van die woord ontdek kan word God & quot.
Dean Burgon se besorgdheid weerspieël teenstrydige aspekte van Evangelieverhale wat destyds aan die gang was, en het intussen tot 'n nuwe stadium ontwikkel deur eeue lank met die weefsel van 'n reeds onhistoriese dokument gepeuter te word.
Die onthullings van die toets van ultraviolet lig
In 1933 het die British Museum in Londen die Sinai -Bybel vir 100 000 000 van die Sowjet -regering gekoop, waarvan 65 000 per openbare inskrywing. Voor die verkryging is hierdie Bybel in die Imperial Library in St Petersburg, Rusland, vertoon, en 'n paar geleerdes het dit dopgehou (The Daily Telegraph and Morning Post, 11 Januarie 1938, p. 3). Toe dit in 1933 as "die oudste Bybel ter wêreld" (ibid.) Vertoon word, word dit die middelpunt van 'n pelgrimstog wat ongeëwenaard is in die geskiedenis van die British Museum.
Voordat ek die teenstrydighede daarvan saamvat, moet daarop gelet word dat hierdie ou kodeks geensins 'n betroubare gids vir die studie van die Nuwe Testament is nie, aangesien dit oorvloedige foute en ernstige herredigering bevat. Hierdie afwykings is blootgelê as gevolg van die maande van ultravioletligtoetse wat in die middel van die dertigerjare by die British Museum uitgevoer is. Die bevindings onthul die vervanging van talle gedeeltes deur ten minste nege verskillende redakteurs.
Foto's wat tydens die toets geneem is, het aan die lig gebring dat inkpigmente diep in die porieë van die vel gehou is. Die oorspronklike woorde was leesbaar onder ultraviolet lig. Enigiemand wat die resultate van die toetse wil lees, moet verwys na die boek wat deur die navorsers geskryf is: die Bewaarders van die Departement Manuskripte by die British Museum (Skrifgeleerdes en regstellers van die Codex Sinaiticus, H. J. M. Milne en T. C. Skeat, British Museum, Londen, 1938).
Vervalsing in die Evangelies
As die Nuwe Testament in die Sinai-Bybel met 'n hedendaagse Nuwe Testament vergelyk word, kan 'n ontsaglike 14 800 redaksionele veranderings geïdentifiseer word. Hierdie wysigings kan erken word deur 'n eenvoudige vergelykende oefening wat enigiemand kan en behoort te doen. Ernstige studie van Christelike oorsprong moet voortspruit uit die Sinai -Bybel se weergawe van die Nuwe Testament, nie moderne uitgawes nie.
Van belang is die feit dat die Sinaiticus dra drie Evangelies sedert dit verwerp is:
die Herder van Hermas (geskryf deur twee opgestane spoke, Charinus en Lenthius)
die sendeling van Barnabas
die Odes van Salomo
Ruimte sluit uitwerking op hierdie bisarre geskrifte en bespreking oor dilemmas wat met vertalingsvariasies verband hou, uit.
Moderne Bybels bevat vyf vertalings uit vroeë uitgawes, en geskille woed tussen vertalers oor verskillende interpretasies van meer as 5000 ou woorde. Dit is egter wat nie in daardie ou Bybel staan ​​nie, die kerk in die verleentheid stel, en hierdie artikel bespreek slegs enkele van die weglatings.
Een opvallende voorbeeld word subtiel geopenbaar in die Encyclopaedia Biblica (Adam & amp; Charles Black, Londen, 1899, vol. Iii, p. 3344), waar die Kerk sy kennis oor uitsluitings in ou Bybels bekend maak en sê:
& quot Die opmerking is lank gelede en dikwels gemaak dat, net soos Paulus, selfs die vroegste Evangelies niks geweet het van die wonderbaarlike geboorte van ons Verlosser nie & quot.
Dit is omdat daar nooit 'n maagdelike geboorte was nie.
Dit is duidelik dat wanneer Eusebius skrifgeleerdes bymekaargemaak om die nuwe getuienisse te skryf, het hy eers 'n enkele dokument gemaak wat 'n voorbeeld- of meesterweergawe verskaf het. Vandag word dit die Evangelie van Markus, en die Kerk erken dat dit die eerste Evangelie was wat geskryf is (Catholic Encyclopedia, Farley ed., vol. vi, bl. 657), alhoewel dit vandag tweede in die Nuwe Testament verskyn.
Die skrifgeleerdes van die Evangelies van Matteus en Luke was afhanklik van die Marktekening as bron en raamwerk vir die samestelling van hul werke. Die Evangelie van Johannes is onafhanklik van die geskrifte, en die teorie uit die laat 15de eeu dat dit later geskryf is om die vorige geskrifte te ondersteun, is die waarheid (Die kruisiging van die waarheid, Tony Bushby, Joshua Books, 2004, pp. 33-40).
Dus, die Evangelie van Markus in die Sinai Bybel dra die & quotfirst & quot verhaal van Jesus Christus in die geskiedenis, een heeltemal anders as wat in moderne Bybels voorkom. Dit begin met Jesus & quotat omtrent dertig jaar oud (Mark 1: 9), en weet nie van Maria nie, 'n maagdelike geboorte of massamoorde op babaseuns deur Herodes. Woorde wat beskryf Jesus Christus soos 'die seun van God' nie in die openingsverhaal verskyn nie, soos in die huidige uitgawes (Mark 1: 1), en die hedendaagse stamboom wat 'n 'messiaanse bloedlyn' na koning Dawid opspoor, bestaan ​​nie in alle antieke Bybels nie, soos die nou genoemde & quotmessiaanse profesieë& quot (altesaam 51).
Die Sinai Bybel bevat 'n teenstrydige weergawe van gebeure rondom die & quotraising of Lazarus & quot, en onthul 'n buitengewone weglating wat later die sentrale leerstuk van die Christelike geloof geword het: die opstanding van Jesus Christus en syne hemelvaart na die hemel. Geen bonatuurlike voorkoms van 'n opgestane Jesus Christus word aangeteken in enige antieke Evangelies van Markus, maar 'n beskrywing van meer as 500 woorde verskyn nou in moderne Bybels (Mark 16: 9-20).
Ten spyte van 'n menigte lang uitgerekte selfregverdigings deur kerkverskuldigdes, is daar geen eenstemmigheid van Christelike opinie oor die nie-bestaan ​​van 'opstanding' in die ou Evangelieverslae van die verhaal. Die verhale ontbreek nie net in die Sinai -Bybel nie, maar dit ontbreek ook in die Alexandrynse Bybel, die Vatikaanse Bybel, die Bezae Bybel en 'n antieke Latynse manuskrip van Markus, met kodenaam & quotK & quot deur ontleders. Hulle ontbreek ook in die oudste Armeense weergawe van die Nuwe Testament, in manuskripte van die Ethiopiese weergawe van die sesde eeu en Angelsaksiese Bybels uit die negende eeu. In sommige Evangelies uit die 12de eeu is die opstandingsverse wat nou bekend is, geskryf binne sterretjies wat deur skrifgeleerdes gebruik word om valse gedeeltes in 'n literêre dokument aan te dui.
Die Kerk beweer dat die opstanding die fundamentele argument vir ons Christelike geloof is.Katolieke ensiklopedie, Farley ed., Vol. xii, bl. 792), maar tog geen bonatuurlike voorkoms van 'n opgestane nie Jesus Christus word aangeteken in enige van die vroegste Evangelies van Markus beskikbaar. 'N Opstanding en hemelvaart van Jesus Christus is die sine qua non (& quot; waarvan niks & quot) van die Christendom (Katolieke ensiklopedie, Farley ed., Vol. xii, bl. 792), bevestig deur woorde wat aan Paulus toegeskryf word:
& quotIf Christus nie opgewek is nie, is u geloof tevergeefs & quot
Die opstandingsverse in die hedendaagse Markusevangelies word algemeen erken as vervalsings en die Kerk stem saam en sê:
Die gevolgtrekking van Markus is weliswaar nie eg nie. byna die hele afdeling is 'n latere samestelling & quot
(Encyclopaedia Biblica, vol. Ii, bl. 1880, vol. Iii, pp. 1767, 1781 ook, Catholic Encyclopedia, vol. Iii, onder die opskrif & quot; The Evidence of its Spuriousness & quot Catholic Encyclopedia, Farley ed., Vol. . 274-9 onder opskrif & quotCanons & quot).
Die Kerk het egter onverskrokke die vervalsing in sy dogma aanvaar en dit gemaak die basis van die Christendom.
Die neiging van fiktiewe verhale oor opstandings duur voort. Die laaste hoofstuk van die Evangelie van Johannes (21) is 'n vervalsing uit die sesde eeu, volledig toegewy aan die beskrywing Jesus'opstanding vir sy dissipels.
Die enigste gevolgtrekking wat hieruit gemaak kan word, is dat die 21ste hoofstuk daarna bygevoeg is en daarom as 'n aanhangsel by die Evangelie beskou moet word.
(Catholic Encyclopedia, Farley ed., Vol. Viii, pp. 441-442 New Catholic Encyclopedia (NCE), & quotGospel of John & quot, p. 1080 ook NCE, vol. Xii, p. 407).
"Die groot invoeging" en "die groot weglating"
Hedendaagse weergawes van die Evangelie van Lukas bevat verbysterend 10 000 meer woorde as dieselfde evangelie in die Sinai-Bybel.
Ses van die woorde sê van Jesus "is in die hemel opgeneem", maar hierdie verhaal kom nie voor in een van die oudste Evangelies van Lukas wat vandag beskikbaar is nie (& quotDrie vroeë leerstellige wysigings van die teks van die evangelies& quot, F. C. Conybeare, The Hibbert Journal, London, vol. 1, nee. 1, Okt 1902, pp. 96-113). Ou weergawes verifieer nie die hedendaagse rekeninge van 'n hemelvaart van Jesus Christus, en hierdie vervalsing dui duidelik op 'n voorneme om te mislei.
Vandag is die Evangelie van Lukas die langste van die kanonieke Evangelies, want dit bevat nou "Die Groot Invoeging", 'n buitengewone 15de-eeuse toevoeging van altesaam ongeveer 8 500 woorde (Lukas 9: 51-18: 14). Die invoeging van hierdie vervalsings in die Evangelie verwar moderne Christen -ontleders, en van hulle het die Kerk gesê:
& quot Die karakter van hierdie gedeeltes maak dit gevaarlik om afleidings te maak & quot
(Catholic Encyclopedia, Pecci ed., Vol. Ii, bl. 407).
Net so merkwaardig, laat die oudste Evangelies van Lukas alle verse van 6:45 tot 8:26 weg, wat in die priesterskapskringe bekend staan ​​as 'The Great Omission', in totaal 1,547 woorde. In die hedendaagse weergawes is die gat "opgesluit" met gedeeltes wat uit ander evangelies geplagieer is.
Dr Tischendorf het gevind dat drie paragrawe in nuwer weergawes van die Evangelie van Lukas se weergawe van die Laaste Avondmaal in die 15de eeu verskyn het, maar die Kerk gee steeds sy Evangelies as die onvervalste woord van God & quot (& quotIs ons evangelies eg of nie? & Quot, op. cit.)
Die & quotExpurgatory Index & quot
Soos met die Nuwe Testament, was die beskadigde geskrifte van vroeë "Kerkvaders" ook verander in eeue van kopiëring, en baie van hulle rekords is doelbewus herskryf of onderdruk.
Deur die bevele van die Raad van Trente (1545-63) aan te neem, het die Kerk die proses van uitwissing uitgebrei en beveel dat 'n spesiale lys met spesifieke inligting uit die vroeë Christelike geskrifte verwyder moet word (Omskrywing van die Rooms -Katolisisme, Eerwaarde Charles Elliott, DD, G. Lane & P. ​​P. Sandford, New York, 1842, p. 89 ook, The Vatican Censors, professor Peter Elmsley, Oxford, p. 327, kroeg. datum nvt).
In 1562 het die Vatikaan 'n spesiale sensuurkantoor opgerig Indeks Expurgatorius. Die doel daarvan was om die publikasie van en quoterreone gedeeltes van die vroeë kerkvaders te verbied, wat stellings bevat wat die huidige leerstellings teenstaan.
Toe die Vatikaan -argivaris teëkom,
& quot egte afskrifte van die vaders, hulle het hulle reggemaak Volgens die Expurgatory Index & quot
(Index Expurgatorius Vaticanus, R. Gibbings, red., Dublin, 1837 The Literary Policy of the Church of Rome, Joseph Mendham, J. Duncan, London, 1830, 2nd ed., 1840 The Vatican Censors, op. Cit., P. . 328).
Hierdie kerkverslag bied navorsers die volgende:
& quotgrave twyfel oor die waarde van alle patristiese geskrifte wat aan die publiek bekend gemaak word & quot
(The Propaganda Press of Rome, Sir James W. L. Claxton, Whitehaven Books, Londen, 1942, bl. 182).
Belangrik vir ons verhaal is die feit dat die Encyclopaedia Biblica onthul dat ongeveer 1 200 jaar van die Christelike geskiedenis onbekend is: & quot Dit was nie toevallig dat pous Innocentius III (1198-1216) in dieselfde jaar (1198) alle rekords van die vroeëre kerkgeskiedenis onderdruk het deur die vestiging van Geheime argiewe (Catholic Encyclopedia, Farley ed., Vol. Xv, bl. 287).
Sowat sewe en 'n half eeue later, en nadat hy 'n paar jaar in die argiewe was, het professor Edmond S. Bordeaux geskryf het Hoe die Groot Pan gesterf het.
In 'n hoofstuk met die titel & quotDie hele kerkgeskiedenis is niks anders as 'n retroaktiewe vervaardiging nie& quot, het hy dit (gedeeltelik) gesê:
Die kerk het al haar laat werke vooraf gedateer, sommige nuut gemaak, sommige hersien en sommige vervals, wat die laaste uitdrukking van haar geskiedenis bevat. haar tegniek was om te laat blyk dat baie later werke wat deur kerkskrywers geskryf is, baie vroeër saamgestel is, sodat hulle 'n bewys kan word van die eerste, tweede of derde eeu. & quot
Die bevindinge van professor Bordeaux is die feit dat, in 1587, Pous Sixtus V (1585-90) stig 'n amptelike uitgewery van die Vatikaan en sê in sy eie woorde:
& quotKerkgeskiedenis sal nou vasgestel word. ons sal probeer om ons eie rekening te druk & quot
(Ensiklopedie, Diderot, 1759).
Vatikaan -verslae toon ook aan dat Sixtus V 18 maande van sy lewe as pous persoonlik 'n nuwe Bybel geskryf het en toe 'n nuwe leer in die katolisisme ingebring het (Katolieke ensiklopedie, Farley ed., Vol. v, bl. 442, vol. xv, bl. 376). Die bewyse dat die Kerk het sy eie geskiedenis geskryf word gevind in Diderot se ensiklopedie, en dit onthul die rede waarom pous Klemens XIII (1758-69) beveel dat alle volumes onmiddellik na publikasie in 1759 vernietig moet word.
Evangelieskrywers word as bedrieërs blootgestel
Daar is nog iets anders betrokke by hierdie scenario en dit word opgeteken in die Katolieke ensiklopedie. 'N Waardering van die geestelike ingesteldheid ontstaan ​​wanneer die Kerk self erken dat sy nie weet wie die Evangelies en Sendbriewe geskryf het nie, en erken dat al 27 Nuwe -Testamentiese geskrifte anoniem begin is:
Dit blyk dus dat die huidige titels van die Evangelies nie vir die evangeliste self opgespoor kan word nie. hulle [die Nuwe -Testamentiese versameling] word voorsien van titels wat, hoe oud ook al, nie teruggaan na die onderskeie skrywers van die geskrifte nie. & quot
Die Kerk beweer dat "die titels van ons Evangelies nie bedoel was om outeurskap aan te dui nie", en voeg by dat "die opskrifte". is op hulle aangebring & quot (Catholic Encyclopedia, Farley ed., vol. i, bl. 117, vol. vi, bl. 655, 656). Daarom is dit nie Evangelies geskryf volgens Matteus, Markus, Lukas of Johannes nie, soos in die openbaar gesê. Die volle krag van hierdie belydenis toon aan dat daar geen ware apostoliese evangelies is nie, en dat die kerk se skaduryke geskrifte vandag die grondslag en pilaar van Christelike fondamente en geloof bevat.
Die gevolge is noodlottig vir die skyn van Goddelike oorsprong van die hele Nuwe Testament en stel Christelike tekste bloot sonder spesiale gesag. Eeue lank het die vervaardigde evangelies die egtheid van die kerk, wat nou as onwaar erken word, gedra, en dit bewys dat Christelike geskrifte heeltemal foutief is.
Na jare se toegewyde Nuwe -Testamentiese navorsing, het dr Tischendorf ontsteltenis uitgespreek oor die verskille tussen die oudste en die nuutste evangelies, en sukkel om dit te verstaan.
& quot.hoe die skrifgeleerdes hulself hier en daar kon toelaat om veranderinge aan te bring wat nie net verbaal was nie, maar wat die betekenis wesenlik beïnvloed het, en wat nog erger is, het nie gekeer om 'n gedeelte uit te sny of in te voeg nie. & quot
(Wysigings aan die Sinai -Bybel, dr Constantin von Tischendorf, 1863, beskikbaar in die British Library, Londen)
Na jare se bekragtiging van die vervaardigde aard van die Nuwe Testament, erken 'n ontnugterde dr Tischendorf dat hedendaagse uitgawes op baie plekke verander het en nie as waar aanvaar moet word nie (Wanneer is ons evangelies geskryf?, Dr Constantin von Tischendorf, 1865, British Library, Londen).
Wat is die Christendom net?
Die belangrike vraag wat ons dan moet stel, is: as die Nuwe Testament nie histories is nie, wat is dit dan?
Dr Tischendorf het 'n deel van die antwoord verskaf toe hy in sy 15 000 bladsye met kritieke aantekeninge oor die Sinai -Bybel gesê het:
& quotit blyk dat die personasie van Jesus Christus is vir baie godsdienste verteller gemaak & quot.
Dit verduidelik hoe narratiewe uit die antieke Indiese epos, die Mahabharata, vandag woordeliks in die Evangelies verskyn (bv. Matt. 1:25, 2:11, 8: 1-4, 9: 1-8, 9: 18-26) , en waarom gedeeltes uit die verskynsels van die Griekse staatsman Aratus van Sicyon (271-213 vC) is in die Nuwe Testament.
Uittreksels uit die Gesang aan Zeus, geskryf deur die Griekse filosoof Skoonmaak (ongeveer 331-232 vC), word ook in die Evangelies aangetref, net soos 207 woorde uit die Thais van Menander (c. 343-291), een van die sewe wyse manne van Griekeland. Aanhalings van die semi-legendariese Griekse digter Epimenides (7de of 6de eeu vC) word op die lippe van Jesus Christus, en sewe gedeeltes van die nuuskieriges Ode van Jupiter (ongeveer 150 vC skrywer onbekend) word in die Nuwe Testament herdruk.
TischendorfDie gevolgtrekking ondersteun ook professor Bordeauxse bevindinge van die Vatikaan wat onthul die allegorie van Jesus Christus afgelei van die fabel van Mithra, die goddelike Seun van God (Ahura Mazda) en messias van die eerste konings van die Persiese Ryk omstreeks 400 v.C. Sy geboorte in 'n grot word bygewoon deur towenaars wat 'n ster uit die Ooste gevolg het. Hulle het geskenke van goud, wierook en mirre gebring (soos in Matt. 2:11) en die pasgebore baba is deur herders aanbid. Hy het in die wêreld gekom met die Mithraïese pet, wat poppe tot in die 15de eeu in verskillende ontwerpe nageboots het.
Mithra, een van 'n drie -eenheid, het op 'n rots gestaan, die embleem van die grondslag van sy godsdiens en is met heuning gesalf. Na 'n laaste maaltyd saam met Helios en 11 ander metgeselle, is Mithra gekruisig aan 'n kruis, gebind in linne, in 'n rotsgraf geplaas en opgestaan ​​op die derde dag of omstreeks 25 Maart (die volmaan by die lente -equinox, 'n tyd wat nou genoem word Paasfees na die Babiloniese godin Ishtar). Die vurige vernietiging van die heelal was 'n belangrike leerstuk van Mithraïsme - 'n tyd waarin Mithra beloof het om persoonlik na die aarde terug te keer en verdienstelike siele te red. Aanhangers van Mithra het deelgeneem aan 'n heilige nagmaalbanket met brood en wyn, 'n seremonie wat parallel was aan die Christelike Nagmaal en dit voorafgegaan het deur meer as vier eeue.
Christenskap is 'n aanpassing van,
Mithraïsme is gesweis volgens die Druïdiese beginsels van die Culdees
sommige Egiptiese elemente (die voor-Christelike boek Openbaring het oorspronklik die geheimenisse van Osiris en Isis genoem)
verskillende aspekte van Hindoeïsme
Waarom is daar geen rekords van Jesus Christus
Dit is nie moontlik om in enige wettige godsdienstige of historiese geskrifte wat tussen die begin van die eerste eeu en ver in die vierde eeu saamgestel is, enige verwysing na Jesus Christus en die skouspelagtige gebeure wat volgens die Kerk sy lewe vergesel het.
Hierdie bevestiging kom van Frederic Farrar (1831-1903) van Trinity College, Cambridge:
Dit is verbasend dat die geskiedenis nie vir ons 'n bepaalde of besliste gesegde of omstandigheid in die lewe van die Verlosser van die mensdom gebalsem het nie. daar is geen stelling in die geskiedenis wat sê dat iemand gesien het nie Jesus of met hom gepraat het. Niks in die geskiedenis is meer verstommend as die stilte van hedendaagse skrywers oor gebeure wat in die vier Evangelies oorgedra word nie. & Quot
(The Life of Christ, Frederic W. Farrar, Cassell, Londen, 1874)
Hierdie situasie spruit uit 'n konflik tussen geskiedenis en Nuwe -Testamentiese vertellings. Dr Tischendorf het hierdie opmerking gemaak:
Ons moet eerlik erken dat ons geen inligting oor die lewens van Jesus Christus anders as kerklike geskrifte wat gedurende die vierde eeu saamgestel is. & quot
(Codex Sinaiticus, dr Constantin von Tischendorf, British Library, Londen)
Daar is 'n verklaring vir die honderde jare van stilte:
die konstruksie van die Christendom het eers na die eerste kwart van die vierde eeu begin, en daarom Pous Leo X (d. 1521) gebel Christus 'n & quotfabel & quot