Simptome, en Diagnose van Bipolêre I Versteuring
'N meer ernstige vorm van maniese-depressiewe siekte
Wanneer ons oor bipolêre versteuring praat, is dit geneig om dit as een ding en een ding alleen te dink. Maar daar is in werklikheid verskillende vorms van die siekte wat kan wissel deur die frekwensie van gemoedswisselings en die erns van simptome.
Hierdie verskille is belangrik aangesien hulle ons help om die beste vorm van behandeling vir die spesifieke tipe wanorde te bepaal. In sommige gevalle kan dit bestuur word deur ondersteuning en berading alleen.
In ander kan dit medikasie benodig om die simptome van die siekte te beheer.
Bipolêre I versteuring is die mees ernstige vorm van maniese depressiewe siekte . Dit verteenwoordig 'n groot deel van ongeskiktheidseise in die VSA en is tans die sesde grootste oorsaak van ongeskiktheid wêreldwyd. Altesaam 1,1 persent van die bevolking voldoen aan die diagnostiese kriteria vir bipolêre I siekte, vergeleke met 2,4 persent vir alle ander tipes.
Ander tipes sluit in bipolêre II versteuring ('n ligter vorm van die siekte), siklotimiese versteuring en gemengde eienskappe bipolêre versteuring.
Terwyl die presiese oorsaak van bipolêre I-ongesteldheid onduidelik bly, word genetika geglo om 'n belangrike rol te speel. Dit word gedeeltelik bewys deur studies van tweeling waarin een of albei 'n bipolêre I-diagnose gehad het. In 40 persent van die tweeling van die moeder (dié met identiese geenstelle), is albei tweelinge bipolêr bevind in vergelyking met slegs vyf persent van die tweeling tweeling (wat individuele gene stelle gehad het).
Ander bydraende faktore sluit in abnormaliteite in 'n persoon se breinbane, onreëlmatighede in dopamienproduksie , en omgewingsfaktore soos kindertydrauma of mishandeling.
Bipolêre versteuring kan nie soos fisiologiese siektes gediagnoseer word nie, waar 'n bloedtoets, X-straal of fisiese eksamen 'n definitiewe diagnose kan gee.
Die diagnose is eerder gebaseer op 'n stel kriteria wat 'n persoon moet ontmoet om as bipolêr beskou te word.
Bipolêre I versteuring word gekenmerk deur die voorkoms van minstens een maniese episode , gewoonlik in 'n assosiasie met een of meer depressiewe episodes . Een episode van manie sonder depressie kan genoeg wees om 'n diagnose te maak, solank daar geen ander oorsake vir die simptome is nie (soos middelmisbruik, neurologiese probleme of ander gemoedsversteurings soos post-traumatiese stresversteuring ).
'N Ingeligte diagnose sal spesifieke toetse insluit om alle ander oorsake uit te sluit. Dit kan 'n dwelm skerm, beelding toetse (CT scan, ultraklank), elektroencefalogram (EEG), en 'n volledige battery van diagnostiese bloedtoetse behels.
Uitdagings van Bipolêre Diagnose
Terwyl spesifiek is, is die hersiening van bipolêre kriteria ook baie subjektief. As sodanig word gevalle dikwels gemis. Een studie wat by die Royal College of Psychiatry se jaarvergadering in 2009 aangebied is, het berig dat meer as 25 persent van die mense met bipolêre versteuring verkeerd gediagnoseer en behandel is wanneer hulle hulp van 'n geestesgesondheidswerker soek.
Aan die ander kant is die oordiagnose van bipolêre versteuring ook 'n kommer, veral as uitsluitingstoetse nie uitgevoer is nie.
'N 2013-oorsig van kliniese studies het getoon dat bipolêre versteuring verkeerd gediagnoseer is in:
42,9 persent van dwelmmisbruikbehandelingsentrums
40 persent van pasiënte met borderline persoonlikheidsversteuring
37 persent van gevalle waar 'n klinikus onervare in bipolêre versteuring die oproep gemaak het
Sonder 'n uitsluiting diagnose, is die waarskynlikheid van misdiagnose en mishandeling sterk. 'N Studie wat in 2010 uitgereik is, het getoon dat van die 528 mense wat 'n ongeskiktheid vir 'n bipolêre versteuring het, slegs 47,6 persent die diagnostiese kriteria ontvang.
Behandeling van bipolêre I versteuring is hoogs geïndividualiseer en gebaseer op die tipes en erns van simptome wat ' n persoon mag ervaar.
Stemmingsstabilisators is meestal deel van die behandelingsproses en kan insluit:
litium, 'n steunpilaar van bipolêre terapie
antikonvulsiewe wat gebruik word om stemmingswisselings te stabiliseer
antipsigotiese middels wat gebruik word om psigotiese simptome soos wanfunksies , hallusinasies en erge maniese kenmerke te beheer
antidepressante (minder algemeen voorgeskryf aangesien hulle 'n maniese episode kan aktiveer)
In meer ernstige gevalle kan elektrokonvulsiewe terapie (ECT) gebruik word om klein aanvalle te skep wat kan help om manie of ernstige depressie te verlig.
> Culpepper, L. "Die diagnose en behandeling van bipolêre versteuring: besluitneming in primêre sorg." Primêre Sorg Companion CNS Disorders. 2014; 16 (3): PCC.13r01609.
> Datto, C. "Bipolêre II in vergelyking met bipolêre I versteuring: baseline eienskappe en behandeling reaksie op quetiapine in 'n saamgevoegde analise van vyf placebo-beheerde kliniese toetse van akute bipolêre depressie." Annale van Algemene Psigiatrie . 2016; 15: 1-12.
> Ghouse, A .; Sanches, M .; Zunta-Soares, G. "Overdiagnosis of Bipolar Disorder: A Critical Analysis of the Literature." Wetenskaplike Wêreldjoernaal. 2013; 2013: 297087.