As dit gaan oor Afrikaans in die onderwys, word veral twee argumente aangevoer oor waarom die taal deur Engels vervang moet word.
Die subteks by albei dié argumente is dat aandrang op taalregte, veral betreffende Afrikaans, op ’n terughunkering na die voorregte van die verlede – apartheid – neerkom.
Onlangs het iemand wat allerweë as ’n intellektuele reus beskou word, die taalkundige prof. Wannie Carstens, by die PUK afgetree. As daar iemand is wie se lewe die apartheidsverwyt vir Afrikaans-voorstanders in die praktyk as ’n leuen bewys, is dit hy.
As lid van Stellenbosch se universiteitsraad het hy ’n klipharde stryd vir ’n regverdige en volhoubare plek vir die taal aan die universiteit gelewer.
Op kort termyn lewer dit geen sukses op nie. Maar as jy vir Afrikaans veg, het jy ’n lang asem nodig.
Ook sy akademiese navorsing, wat pas uitgemond het in ’n nuwe studie, Die Storie van Afrikaans, staan in die teken van dié versoeningstrewe.
Daarin laat hy reg geskied aan die rol wat bruin mense en hul voorouers in die skepping van ons taal gespeel het en reken hy af met die denkbeeld dat Afrikaans die eksklusiewe besit van wit Afrikaners is.
En tog staan hy in die voorste ry as dit kom by die geveg vir die regte van Afrikaans. Carstens is ’n voorbeeld van hoe daardie geveg gevoer moet word. Rasioneel, op ’n hoë akademiese vlak en die teendeel van ras-eksklusief.