Tracey Bambrough, mede-stigter van die IVF-babble, vertel haar IVF-verhaal - ivfbabble
Tracey Bambrough, mede-stigter van die IVF-babble, vertel haar IVF-verhaal
Kies 'n beeld vir u boodskap
Ek was veertig toe my pragtige ma oorlede is, maar alhoewel ek 'n baba gehad het, het die smart net oorgeneem.
Toe ek een oggend in erge pyn op die vloer stort, was dit so erg dat ek amper flou geword het. Ben, my man, het my na die hospitaal gehaas vir verskillende toetse, toe kom die nuus: ek was swanger!
Ek het gesê dat dit ektopiese of 'n veelvoudige swangerskap kan wees en is in die hospitaal gehou net vir ingeval. Ongelukkig was dit ektopies en na vier dae is ek huis toe. Ek het geen toetse of 'n D&C aangebied voor of na die hospitaal nie, maar ek het 'n paar weke later aan 'n skerp pyn in my onderlyf (veral tydens ovulasie) begin ly.
Ek het 'n skandering gehad om te kyk of dit 'n sist is, of nie. 'N Ginekoloog het gesê dat dit waarskynlik 'n spysverteringsprobleem is en dat ek 'n veseldrankie kon inneem. Dit het ook nie die pyn weggeneem nie.
Toe bereik ek 41 en na 'n gesprek met Ben besluit ons om IVF te probeer. Basiese bloed
toetse en een skandering is uitgevoer, maar niemand van die dokters of spesialiste was bekommerd oor die skerp pyne wat ek gehad het nie.
Ek het bedank dat ek te oud is
Na die oordrag van die eier, is ek die volgende dag weer werk toe, maar ek het omtrent 'n week gevoel dat ek moes gaan lê. Dit het toe duidelik geword dat die IVF nie gewerk het nie. Ek het hartseer gevoel, maar het my bedank
feit, dit was nie bedoel om te wees nie - hoewel diep in die stad, ondanks wat iemand gesê het, het ek net nie geglo dat dit nie sou gebeur nie. Sommige oorblywende eiers is gevries, maar ons kon op daardie stadium nog nie 'n IVF-behandeling ondergaan nie. My pa was ook ernstig siek en ons het gevoel dat ons ekstra druk op ons moet afneem en die natuur moet laat loop.
Oor die volgende twee en 'n half jaar het ek miskrame gehad en weer besoek aan die dokter gedoen oor die skerp pyn en nog 'n verwysing na 'n ginekoloog. Sy het huiwerig ingestem om 'n laparoskopie in geval dit endometriose of 'n adhesie kan wees, maar voel dat dit 'n mors van tyd is.
Skerp pyne sal nie verdwyn nie
Ek het op die NHS-waglys vir 'n laparoskopie gegaan, maar ek het geen idee gehad hoe lank dit sou neem om die prosedure te doen nie, en die skerp pyne het my bekommer. 'N Vriend het aanbeveel dat ek Geoffrey Trew, 'n konsultant in Londen, sien. Binne vyf minute nadat hy my gesien het, het hy gesê dat 'n geblokkeerde fallopiese buis die pyn kan veroorsaak, miskien 'n onopgesmukte buis van die ektopiese swangerskap 'n paar jaar tevore en selfs 'n tikkie endometriose. Vir my het dit totaal sin gemaak.
Hy stuur my vir 'n histeropingogram en kyk, dit was 'n geblokkeerde buis aan my linkerkant. Ek kon jare later nie soveel swanger dra nie, die probleem is gevind. Hy het voorgestel dat 'n laparoskopie via die NHS gedoen word, of hy kan die operasie teen 'n spesifieke fooi doen.
Terwyl ons die dag oorweeg wat ek moes doen, toe ek die dag by die huis aankom, het ek 'n brief oopgemaak wat ek aan die een kant gestel het en uitgevind dat my NHS-voor-afspraak vir die volgende dag bespreek is en dat die op die volgende week plaasvind. . Ongelooflike tydsberekening.
Woorde sny deur my
Ek het Geoffrey Trew se kantoor gebel en hy het vriendelik aangebied om 'n briefie aan die ginekoloog te stuur om te wys waar dit gaan. Die op het dus voortgegaan en die buis is oopgemaak en endometriose gevind, waarvan sommige verwyder is. Ek het wel 'n ongelukkige voorval ondervind met een van die ginekoloog-leerlinge wat vooraf na my toe gekom het om te vra waarom ek die moeite doen om dit te doen. 'Is jy nie te oud om swanger te raak nie? Daar is bykans geen kans dat dit sal gebeur nie, waarom dink u nie aan aanneming nie. 'Die woorde sny deur my. Ek was verwoes. Maar ek het skielik meer as ooit besef hoeveel ek regtig 'n kind wou hê. Ek moes net probeer om positief te bly. Ek wou nie toegee nie.
Drie jaar later en daar nog meer miskrame was, het ons uiteindelik besluit om na aanneming te kyk. Ons het 'n paar lang telefoonoproepe met maatskaplike werkers gehad en 'n paar gesprekke oor die voor- en nadele en oor die algemeen die ouderdomme van kinders wat ons kan aanneem, bygewoon. Ons het besef dat dit 'n lang, uitgerekte proses sou wees. 'N Maatskaplike werker het gebel om te sê dat die volgende stap was om ons huis te besoek, ons finansies na te gaan en as alles goed gaan, sou ons op die waglys vir 'n kind wees.
Dit was opwindend, maar Ben het skielik gesê, waarom probeer ons nie weer IVF nie? My pa is maande tevore oorlede en het my voor sy dood gesê dat 'n kind my sou wees. Ek was nie seker of dit my maak of dit ooit sou gebeur nie. Hoe dit ook al sy, ek het besluit om 'n konsultant by Ben te besoek en te begin werk aan die moontlikheid van 'n laaste IVF-poging.
Verkeerde kant van 45
Ek was aan die verkeerde kant van 45 en tog het my huisdokter wat altyd so ondersteunend was, goeie vriende en die pragtige konsultant wat ons gesien het, my aangemoedig om voort te gaan. Met minder as 2% kans lyk dit asof dit 'n lang orde is!
Dit het begin met Pap-smeer, waaroor ek so besorg was, aangesien ek 'n jaar tevore een abnormale een gehad het, maar dit was goed. Toe moes ek 'n borsondersoek doen. My huisdokter het gesê dat net binnekom en ek sal dit nou doen - ek het en sy het 'n knop gevind! My ma het borskanker gehad, so ek was by myself. Ek het die naweek heeltemal inmekaargesak. Na die mammogram die Maandag, het die verpleegster gesê dat sy 'n knop kan sien, maar my nie kan sê wat dit is nie en dat die konsultant dit moet hersien. Ek moes 'n pynlike paar uur wag, maar toe ek terugkom, stap die konsultant glimlaggend in: dit was 'n eenvoudige sist. Hy kan dit inlaat of dreineer en wou ek dit sien! Ek was so verlig en wou net hê dat dit weg is. Dit was dus twee toetse uit die weg.
Na meer bloedtoetse het die IVF-konsultant voorgestel dat ek 'n histeroping het om na te gaan dat die buis nie weer geblokkeer is nie. Dit is reggestel vir die volgende dag. Dan iets vreemds
gebeur het. Sy sekretaris het gebel om aan te dring dat ek hom die volgende Woensdag met Ben sal ontmoet. Dit het so formeel gelyk. As die konsultant gesê het dat ek hom enige tyd moet skakel, dan skielik nie my oproep sou neem nie, het dit my so senuagtig gemaak. Ek het gesien hoe my ma sulke dinge deurgaan as daar iets onheilspellends was. Daardie paar dae was daar baie lank gewag en toe kom die dag en die konsultant verduidelik dat daar 'n knop in my baarmoeder was en dat daar gekyk moet word voordat IVF kon voortgaan.
Verbaas en vreesbevange
Ek was stomgeslaan en vreesbevange - my ma het borskanker gehad, saam met baarmoeder- en eierstokkanker, en my liggaam het net geskok. Die konsultant het gesê dat hy drie weke met vakansie sou gaan en dat hy die operasie sou kon doen as hy terugkeer.
Hy het gesien hoe ontsteld ek was en verstaan ​​en gesê dat hy my sou binnekom voordat hy vertrek, al was sy skedule vol. Ons het geen ander keuse gehad as om 'n rekening op ons kredietkaarte op te stel nie en die volgende dag het ek 'n op. Daar is aan my gesê dat hulle 'n poliep verwyder het en dit na 'n biopsie gestuur is. Nog 'n paar dae wag en byna geen spykers deur die senuwees nie. Tog was die resultate normaal! Ek was langs my met geluk.
Toe die konsultant terugkom, het hy besluit om my nog een ding te toets - my skildkliervlakke. Hy het genoem dat as dit oor- of onder die 1-2.5 TSH-vlak is, dit onvrugbaarheid kan veroorsaak. Ek was 4.5. Nog 'n vertraging! Daar was weereens 'n probleem en ek moes 'n paar weke levotiroksien neem om die vlak tot onder 2.5 TSH te verlaag voordat hy dit sou oorweeg. Ek het toe 'n bespotting gemaak om te sien hoe my liggaam die hoof sou bied
die medisyne en as daar probleme met die plasing van die embrio's was. Twee maande later begin IVF.
Die twee maande was gevul met die neem van Chinese kruie wat ek moes kook en drink. Walglik en soos teer - ek het inderdaad eindelose kastrol met die goed vernietig! Maar ek het gevoel
verbasend goed weerskante daarvan om dit te drink. Ek het ook boerenkool sappe met spirulina gedrink. Weereens, aaklig, maar dit het my baie beter daarvoor laat voel. Ek het aanvullings van Dr Zhai se webwerf en akupunktuur saam met Dr Bo Yang en Dr June Zhang geneem. Tydens my akupunktuur sou ek soms droom om twee klein babas te hê.
Ek het net gelukkige films gesien
'N Vriendin van my wat op dieselfde ouderdom was, het in die sewende en laaste poging 'n drieling gehad, en het my een keer vertel dat ek die embrio's oorgedra het om 4-5 dae in die bed te gaan, en net gelukkige films te kyk en alles te eet groen. Sy het ook 'n positiewe bevestigings-CD aan my gestuur, wat ek 'n bietjie dom gevoel het, maar ek sou alles probeer en het geen spyt aan die einde daarvan nie.
Ben het ICSI gedoen, wat basies die beste saad uitpluk en in die eiers spuit. Toe kom die dag. Die oorblywende eiers is bevrug en daarna is hulle na drie dae verminder tot drie embrio's.
Twee dae later het ek by die hospitaal aangekom en die embroloog het gesê dat slegs twee van die oorblywende embrio's voortgaan om te verdeel en sy voorstel was om net een in te sit. Ek het grappenderwys gesê dat ek die ouderdom was wat ek nodig het en eerlikwaar elke kans nodig het, so Ek was bly om die oorblywende twee weer in te sit.
Hy het gelag, maar gesê as ek 'n veelvuldige swangerskap het, sou dit nogal 'n druk op my liggaam wees. Ek was bereid om die kans te waag. Ek onthou ek het na die oordrag in Battersea Park met 'n ys gesit en besin oor hoe onrealisties dit was, voordat ek 5 dae huis toe geneem is om te slaap.
£ 20 op die slaapkamervloer
Ek het die vreemde skerp pyn gehad, toe na drie dae 'n klein bietjie bruin vlekkies. Toe nog 'n klein plekkie na nog twee dae en my derms gevoel het vir my gesê dat ek swanger kan wees. Die volgende Sondag slaap Ben langs my en dit was nie net Vadersdag nie, maar ook my pa se verjaardag. Ek het uit die bed geklim en kon nie my debietkaart of telefoon vind nie en kyk af en vind 'n £ 20-nota op die slaapkamervloer! Ek het dit opgetel en
angstig gevoel, maar tog opgewonde om te weet of ek swanger kan wees.
Ek het in die motor gespring en na ons plaaslike supermark gegaan - en 'n gelukkige Vadersdag-kopkoek en 'n swangerskapstoets gekoop. Ek was binne minute tuis en met Ben nog aan die slaap,
gewag dat die swangerskapstoets verander. Ongelooflik het twee reëls verskyn, ek was swanger!
Ek het na Ben se kant gekruip en hom wakker gemaak met die wonderlikste en wonderlikste nuus. Die volgende dag het ek my HSG-bloedtoets ondergaan wat redelik hoog was, veral omdat ek amper 'n week te vroeg getoets het.
Tydens ons skandering van ses weke het ons gesê dat dit 'n tweeling is. Een van die lieflike verpleegsters het die kamer binnegestap en my 'n drukkie gegee, en ons het in trane gestaan. Ons is nou ouers vir die mooiste dogters Isabella en Grace.
Ek het nog nooit aan onvrugbaarheid gedink nie
As ek terugkyk, het ek nog nooit aan 'onvrugbaarheid' gedink en 'nie 'n moeder kon word' nie, toe ek jonk was. Ek het dit as vanselfsprekend aanvaar dat dinge net sou gebeur. Ek kan onthou dat ek selfs vriende op skool gesê het toe ek ongeveer 14 jaar oud was dat ek later in die lewe kinders wou hê. My lewensverhaal was ook nie heeltemal konvensioneel nie. Ek het my man nie ontmoet tot ek 39 was nie.
IVF het die wonderlikste geskenke vir ons gegee
Met ons pragtige kinders kon ons nie gelukkiger wees nie. Ek is bewus daarvan dat dit nie 'n wonderwerk is nie en bedank elke dag. Maar terselfdertyd was IVF emosioneel, en het fisies en geestelik en finansieel uitgeput.
Ben het 'n geruime tyd tevore opgehou rook, maar die ses maande voor IVF opgehou met alkohol, het hy 'n groot hoeveelheid brazilneute geëet en vitamiene geneem om sy sperm te verbeter. Ek het ewe veel van my voeding verander, het 4-5 maande tevore foliensuur geneem, saam met noodsaaklike vitamiene.
Ek het myself af en toe 'n glas rooiwyn toegelaat, gewoonlik een keer per week, wat my 'stres' oomblik was. Ek het twee keer per maand akupunktuur gehad en geoefen deur oral waar ek kon te loop. Ek het met 'n paar vriende gesels oor die proses en hoe ek gevoel het en glo dat ek kon aflaai, het my baie gehelp. Ek is oortuig daarvan dat die bekamping en die internalisering van bekommernisse die proses glad nie help nie en selfs soms die sukses kan belemmer.
Ons het wel in die eerste 12 weke van die swangerskap 'n paar banghede gehad. Ek het soms kramp, spotting geraak, en op hierdie tye sou ek my bed toe neem en my voete op 'n
kussing totdat alles gelukkig gelyk het om te kalmeer. Ek het myself al van vroeg af ingespuit met die maksimum hoeveelheid progesteroon wat ek toegelaat het tot 16 weke, wat vier weke duur oor die normale voorgestelde tyd.
My raad aan almal wat probleme het met onvrugbaarheid, of langer neem as wat u gewoonlik nodig het om swanger te raak, is om die verskillende noodsaaklike bloedtoetse en skanderings vroeg uit te voer om te verseker dat daar nie 'n onderliggende oorsaak is wat soms kan klaarkom sonder enige duidelike simptome nie. Diagnose is regtig die sleutel. Deur dit te doen, kan u uself soveel onskatbare tyd spaar om die probleem op te los en natuurlik swanger te raak of IVF na te streef waar u kanse groter kan wees. As u binne 'n jaar probeer om swanger te raak, sal ek u sterk aanbeveel om u dokter te besoek toepaslike toetse.
Waarom die hartseer van net 'wag om te sien' en die ontsteltenis wat dit kan veroorsaak, verleng? Dit kan eng wees om probleme met 'onvrugbaarheid' aan te spreek; ek weet dit uit my ervaring, maar dit sal net baat
u meer om dit vroeër as later te doen.
Ons het almal hoop nodig
My verhaal, die verhale van vriende en mense wat ek al ontmoet het (ek word gereeld in die straat gestop deur vreemdelinge wat my meisies oplet en vertel dat hulle my aangeraai is om op 39 te oud te wees om 'n gesin te hê) het my aangespoor om op te sit op IVF babbel. Ek voel dat dit so belangrik is om hoop te gee en eerlike, feitelike inligting aan almal te bied.
Elkeen het die reg op 'n kind. . . IVF-babbel open 'n gemeenheid om mense te help en te ondersteun wat sukkel met onvrugbaarheid of desperaat is om 'n gesin te stig. Onvrugbaarheid is ook absoluut niks om oor te skaam nie, dit blyk 'n deel van die wêreld van vandag te wees, met 1 op 6 mense wat agterkom dat hulle deel is van hierdie klub! IVF is ook nou nie die enigste antwoord op onvrugbaarheid nie, maar dit bied lewensstylkeuses aan mense wat andersins die spesiale verantwoordelikheid en voorreg om ouer te wees, kan ontsê.
Tags: Ben Bambrough, IVF, IVF-verhale, Tracey Bambrough