Resensie: 'Black Water: Abyss' vloei in die donker - iHorror
Tuis Horror Entertainment News Resensie: 'Black Water: Abyss' vloei in die donker
Resensie: 'Black Water: Abyss' vloei in die donker
geskryf deur Jacob Davison Augustus 6, 2020
Daar is net iets aan roofdiere en natuurrampe wat regtig 'n senuwee tref met die oerpsige. Asa-spesies, het ons gevorder tot op die punt waar ons ons nie hoef te bekommer oor iets bo ons in die voedselketting wat 'n hap uit ons neem nie. Maar tog bly die vrees. Wat ook verklaar waarom voorvalle van diere-aanvalle in die regte lewe so nuuswaardig is. Elke keer as 'n beer of 'n haai iemand aanval, is dit 'n opskrif. Soos in 2003 toe 'n trio jongmense die Noord-Australiese wildernis uitgegaan en deur 'n gulsige krokodil beleër het. Dit was die basis vir die 2007-film, Swart water. Nou, ongeveer 13 jaar later, ontstaan ​​'n vervolg uit die buiteland met Swartwater: afgrond.
Jennifer (Jessica McNamee) het haar toespits op Noord-Australië, aangespoor deur haar waaghalsige kêrel Eric (Luke Mitchell) en vriende Yolanda, Viktor en Cash (Amali Golden, Benjamin Hoetjes, Anthony J. Sharpe) om te gaan spel in die wildernis. Afsak in 'n nuutgevormde en skynbaar onaangeraakte grotstelsel. Soos die ongeluk dit wil hê, tref daar 'n storm wat die grotte oorstroom en dit verseël. En as dit nie erg genoeg was nie, het hulle baie honger reptielgaste om mee te doen.
Regisseur Andrew Traucki was mede-regisseur van die oorspronklike verhaal van oorlewing van krokodille in Swart water en werk aan die soortgelyke dier geïsoleerde gevaar van Die rif met swemmers teen haaie. Nou, nadat hy solo teruggekeer het, het hy teruggegaan na sy wortels met hierdie geestelike vervolg. Ongelukkig, ondanks die potensiaal van die omgewing en intrige en die ewige skrik van krokodille, is die film nie so boeiend nie. In die nasleep van films soos crawl en 47 meter af wat daarin geslaag het om die spel tot so hoog as moontlik te verhoog. So, terwyl Swart water: afgrond het 'n interessante uitgangspunt wat baie gevaar beloof, die aksie en afgryse van die krokodilvyande is geneig om aan te slaan.
'N Belangrike fokuspunt van die intrige val dikwels by die karakters as gevolg van wanfunksies en gevegte terwyl hulle sukkel om te oorleef. Dit is goed om die diepte van hul karakter meer in te vul, maar terselfdertyd in 'n sepie soos drama te val. Soos Viktor se herstel van kanker en 'n paar openlike draaie in die karaktersverhoudings en onthullings. En laat ons feite in die gesig staar, ons is hier vir die monsters, in hierdie geval die crocs. Met die manier waarop die film verfilm word, kry ons nie soveel daarvan as wat ons wil nie, en die skrik is nie heeltemal effektief nie.
Sommige van my gunsteling tonele in die film is eintlik aan die begin tydens die voorren van verskillende soorte. 'N Paar Japanse toeriste (Louis Toshio Okada, Rumi Kikuchi) kibbel in die buitewyke toe hulle per ongeluk in die onderstaande krokgrotstelsels neerstort. Dit sorg vir 'n ware uitbarsting van adrenalien, hoewel dit kort is. En die film maak gebruik van die Jaws soos credo van hoe minder jy sien, hoe banger dit is. Sommige van die meer gespanne oomblikke is wanneer karakters deur die besette waters moet waai, onseker wanneer een van daardie skubberige diere aanval.
Dit is nie regtig baanbrekend nie, maar as u lus is vir 'n vinnige verhaal van spelunkers vs krokodille ondergronds, dan is dit iets vir u.