Jaco Strydom: Was Paulus ’n rassis, was ons nie Christene | Netwerk24
Jaco Strydom: Was Paulus ’n rassis, was ons nie Christene
Deur Jaco Strydom 18 Maart 2015 01:00
Ons sal saam met ons mense weer moet leer wat die kuns en die koste is van vrede maak.
Nou die dag gesels ek met ’n skoolhoof van ’n multikulturele skool op die platteland.
Voor ons gesprek moes ek met die kinders in die vierkant praat. Dit was wonderlik om te sien hoeveel wit, bruin en swart jong mense staan en gesels – daar was selfs ’n paar Chinese.
Dit was die tipe prentjie wat ’n mens hoop gee vir Suid-Afrika (daar is eintlik heelwat sulke prentjies, as jy een wil sien in Pretoria, gaan loer gerus by die Hoërskool Hendrik Verwoerd).
Ná die tyd drink ons saam koffie en wens ek die hoof geluk met die skynbaar onmoontlike wat hy op die platteland regkry.
“Wow, meneer,” sê ek, “ek wens die kerk kan dít regkry.”
Sy antwoord het my totaal verstom.
“Julle neuk nie met die kerk nie!” sê hy.
“Daar moet darem nog die een plek wees waar ’n mens ’n Afrikaner saam met ander Afrikaners, in Afrikaans, kan wees!”
Die skoolhoof het verwoord wat baie mense voel. Ek verstaan waar hy vandaan kom, maar die waarheid is dat die kerk nooit bedoel was om ’n kultuurvereniging te wees nie – daarvoor is daar die FAK en die ATKV.
Die kerk word geroep om grense oor te steek in die poging om mense met mekaar en met God te versoen –’n vredemaker te wees.
“Broer en “suster” was van die sterkste moontlike woorde waarmee jy jou verbintenis met ­iemand in die Nuwe Testamentiese tyd kon verklaar. Jou hele identiteit het saamgehang met die gesin waarvan jy deel was.
Paulus en die vroeë kerk se idee dat gelowige Grieke, Jode, Samaritane, Ethiopiërs, Romeine . . . deel kan word van ’n nuwe volk in ­Jesus se nuwe koninkryk, waar hulle mekaar “broer” en “suster” noem, was nie in daardie tyd baie gewild onder die konserwatiewe Joodse godsdienstiges nie.
Dis vandag ook so hier by ons.
’n Tannie wat voel ons moet “net ons eie mense help”, kom kla vir die soveelste keer by my oor “die swartes” in een van ons Echo-huise.
Hulle gedra hulle nie soos Christene nie, sê sy.
Ons moet maar geduldig wees, sê ek, hulle is nuut hier, kyk net hoe lank vat dit vir tannie . . . en tannie is al meer as sewentig jaar in die kerk.
Die ironie van ons tyd is dat van die mees basiese beginsels van die Evangelie so ongewild is onder kerkmense.
Ons kan nie in ’n land waar miljoene wit, bruin en swart Christene elke Sondag vir ten minste ’n uur lank stilsit om te hoor “wat sê die Here,” versuim om reguit te praat oor die dinge wat die grootste invloed op ons samelewing het nie.
Veral dinge soos groeiende rassespanning.
Die laaste ding wat ons nodig het, is kerke wat meer en meer soos kultuurverenigings funksioneer.
As versoening nie vir die kerk met haar goeie nuus moontlik is nie, is daar min hoop vir die res van die land.
Suid-Afrika het ’n dapper kerk nodig wat glad nie bang is vir haar eie mense nie.
Baie Afrikaners gaan aan asof ons eintlik Jode is. Dis ’n leuen.
Ons voorouers se voorouers was Europese heidene wat deur Christene van ander kulture bereik is.
As die vroeë kerk ’n volkskerk was, was die Evangelie nou nog steeds net in Israel.
As Paulus ’n rassis was, was nie een van ons vandag ’n Christen nie.
As die vroeë Christene so min gevoel het vir kerkeenheid, soos dit nou blyk ’n baie groot groep NG gemeentes doen, was daar nie vandag ’n kerk in Suid-Afrika nie.