Byna al die gedigte het in die Zuid-Afrikaansche Tijdschrift verskyn, en die meeste is vertalings uit Engels - 'n paar uit Duits (Heine). Die titel toon reeds aan dat die digtervertaler wil ‘snaaks’ wees, en daarom het hy hoofsaaklik gedigte gekies waarmee hy 'n komiese effek kon bereik, soos spookstories of grapperige vertellings. Maskew het geen oomblik daaraan gedink om kuns te probeer skep nie. Sy vertalings ontroer ons dan ook nie deur skoonheid of bekoorlikheid nie, maar wek 'n glimlag deur 'n komiese wending of 'n plat woord wat op 'n onverwagte plek ingevoeg word.
Die titelgedig: 'n Jolly Hotnot (Z.A.T., Junie 1888) is heel bekend vandag as 'n volksliedjie. Die uitstaande kenmerk van hierdie liedjie is die sangerigheid en vrolikheid. Die digter skroom nie om 'n Engelse woord te gebruik waar die rym dit verlang nie. Die Hotnot was waarlik 'n vrolike knaap en tog so in sy skik met sy jong ‘master,’ want die is net so'n ‘jolly chap.’
Die ‘Missies’ is ook 'n flukse vrou, al maak sy die ‘jolly’ Hotnot soms skrik! Sonder om te blik of te bloos, vertel hy hoe lekker dronk hy hom drink as die oubaas dorp-toe gaan, want hy glo aan die spreekwoord: ‘Ons is mar eenmaal jonk!’ As die oubaas miskien met hom raas, dan maak hy net gou 'n grap:
Omdat hy so ‘glad is met sy bek,’ wil die oubaas hom Parlement-toe stuur om van die lastige wette omver te gooi.
Jan Lolpot (Z.A.T., Aug. 1889) is 'n vertaling van ‘John Grumlie’ en bevat die verhaal van die man wat gedurig geklae het oor sy werk, totdat hy en die vrou omruil met werk. Sy doen alles uitstekend, maar hy verbrou al die huiswerk, en belowe om nie weer te klae nie.
Llewellyn en syn Hond (Gelert) (Z.A.T., Nov. 1889) is die aandoenlike verhaal van 'n getroue hond wat weens misverstand deur sy baas doodgemaak is. Hoe 'n uitstekende verteller toon Maskew hom nie hier nie, al is dit dan weer 'n vertaling. Hy boei die leser en wen sy volle simpatie vir Gelert, die edele dier. 'n Dergelike verhaal was natuurlik bedoel om op die lesers se gevoel te werk, want Maskew doen gedurig
'n beroep op die primêre emosies van die mens: daarom is sy gediggies komies, pateties of sentimenteel.
Cassabianca (Z.A.T., Juli 1889) vertel van die heldedaad van 'n dertienjarige seun op 'n Franse oorlogskip.
The Fakenham Ghost vertaal Maskew as 'n Spook Storie (Z.A.T., Maart 1890), en hier munt hy weer uit as die geestige, gemoedelike verteller, wat graag spot met 'n gebrek van sy medemens. Hy het 'n oog vir die besonderheid en die gawe om dit in woorde vas te lê. So sien ons die ‘Ou-vrouw’ na sononder op pad huis-toe nadat sy haar tyd verpraat het by Dolf Jurgen:
Kostelik suggereer hy die toenemende angs by die ou vrou deur op die naggeluide te wys: die kraaie begin kras, en die voëltjies vlieg deur die bos.
Sy hoor iets agter haar loop, en benoud kyk sy om, maar sien niks nie. Net soos sy loop, hoor sy hom weer. Sy word vreeslik bang en dink aan 'n gebed. Intussen kom die spook nader. Uiteindelik bereik sy die werfhek:
'n Volgende spookstorie is die vertaling van The Spectre Pig as Di Vark-Spook (Z.A.T., Junie 1889). Dit is egter lank nie so gaaf as die vorige een nie.
Kostelik is Di Wyter by mijn Stoel (Z.A.T., Jan. 1889), want vir die digter is die ‘wijter’ 'n ware nagmerrie. Hy gaan graag by sy vriend eet, want by sy eie huis kry hy nie sulke lekker kos nie, maar agter hom staan altyd die ‘wijter’ met sy uitgestrykte gesig. Hy maak soms 'n grap en almal lag heerlik saam,
Op die digter se kop is daar 'n kaal kolletjie, en hy is baie geovelig daaroor - gelukkig sien niemand dit raak nie, behalwe ‘di wyter by mijn stoel.’ Eendag as hy ryk is, sal hy ook groot feeste gee,
In 'n Paar Procureurs versies uit die ouwe Doos met 'n nieuwe vertaling (Z.A.T., Junie 1888) steek Maskew die draak met die mense wat die prokureurs van bedrog beskuldig en dan self bedrieg. Eers stel die kliënt 'n vraag, en dan antwoord hy self daarop. Om te wys hoe gemeensaam die toon van die vertaling word, lê ons dit naas die oorspronklike.
Nog 'n Dop (Z.A.T., Nov. 1888) is na 'n Engelse parodie, en 'n vrolike gespot met 'n dronkaard, wat maar steeds om ‘nog 'n dop’ roep. Maskew neem weer sy toevlug tot plat woorde om so laag by die grond as moontlik te kom.
Uit Heine het Maskew heelwat vertaal, meestal kort gediggies, maar natuurlik weer baie geestige dingetjies, wat hy dan nog geestiger probeer maak deur plat woorde te gebruik. Beter tref sy vertalings as hy 'n minnediggie aandurf, soos die volgende:
Ook in ander tydskrifte en koerante het Maskew sy gedigte gepubliseer. So kry ons in die eerste jaargang van Ons Klyntji 'n gediggie: Di Watermeloen. Hy vertel hoe 'n jong seun, Jan Viljoen, allerlei strawwe trotseer terwille van 'n lekker skyf. Die meester soek na Jan, maar hy gee voor asof hy hom nie hoor roep nie, want hy is besig om te eet:
In Ons Land het 'n hele aantal van Maskew se gedigte verskyn, waarvan die meeste egter weer vertalings was. Ons noem 'n paar: Die Reen (1 Jan. 1898); Onse Kitty haar Eed (‘Nora's Vow’) (3 Febr. 1898) en Ik kan nie verstaan (5 Sept. 1899), 'n vertaling van 'n Franse gediggie: ‘Je ne vous comprendes.’ Hulle toon hoegenaamd geen verbetering op sy vroeër gedigte en vertalings nie.
Melt Brink is op 16 Mei 1842 in Kaapstad gebore. Van sy sewende tot sy vyftiende jaar het die familie op die plaas Oostenwal, naby Saldanabaai, gewoon; hier het hy vir ruim 'n jaar van 'n Hollandse stuurman, Jan Jansen, onderrig ontvang, o.m. in die Hollandse taal. Met die terugkeer van die gesin in Kaapstad (1856) het hy gedurende daardie jaar weer kon skoolgaan, nou in die bekende Tot Nut van 't Algemeen. Daarop het hy sy vader op hulle plaas naby Houtbaai ses jaar lank met die wynboerdery gehelp, en toe, van 1864 af, het hy in die bakkery en slaghuis van sy vader in Kaapstad gewerk, waarheen die familie weer verhuis het.
Nou kry hy 'n nuwe geleentheid. Deur die tussenkoms van sy stiefbroer kon Brink weer 'n jaar op die skoolbanke deurbring, dié keer aan die Suid-Afrikaanse Kollege. In 1867 kry hy 'n aanstelling in die kantoor van die Landmeter-Generaal, waar hy as tekenaar van kaarte werksaam was. In 1908 het hy op ses-en-sestigjarige ouderdom met pensioen afgetree. Sy vrou het hom sewe jaar later ontval. Stil en eensaam (die huwelik was kinderloos) het hy in sy huis, Pretoria-villa, in Kloofstraat, tot aan sy dood in 1925 bly woon.
Brink is aan ons vandag nog veral bekend as die besielende leier van die Kaapstadse rederykerskamer ‘Aurora,’ en as die skrywer van verskeie grappige versebundels en toneelwerkies. ‘Aurora’ is in 1866 gestig en gedurende die een-en-twintig jaar van sy bestaan het Brink, met uitsondering van die eerste jaar, as sekretaris daarvan opgetree. Baie van sy toneelstukkies is deur die kamer opgevoer en 'n klomp van sy gedigte hierin deur homself voorgedra. Die kamer het hom sterk vir die bevordering van die Nederlandse taal beywer, 'n
saak wat ook Brink na aan die hart gelê het en waaroor hy hom dikwels in sy gedigte duidelik uitgespreek het. Maar hoewel hy hom, veral tot ongeveer 1893, tot die Nederlandse taal beken en daarvoor gestry en gely het, was daar in sy simpatieë ook 'n plekkie vir 'n soort Afrikaans, of, soos hy die nog noem, ‘Patriots’ of ‘Kaaps-Hollands.’