[HG 2.189.11] En Kisehel het vir Sethlahem nader geroep en gesê: "Broer, doen jou werk, en gee vir die arme wesens, wie se harte nou met vreugdevolle nederigheid vervul is, die regverdige troos!" - En Sethlahem het na die vrouens en maagde toe gegaan, het sy hand oor hulle uitgestrek en vir hulle gesê: Maar ons weet dan almal, dat selfs die vogtige wolke in staat is, om die magtige gloed van die son af te koel; net so sal daar ook ‘n middel bestaan, waarmee ‘n man sy dwase vroueliefdesgloed kan afkoel?! Dit is ’n ekfrastiese gedig wat die skildery beskryf en interpreteer, maar aan die slot kom die ware belewenis van die digter na vore: “Ná byna vierhonderd jaar/ roer iets nog in die gemoed”. Die gedig neem die leser dus weg na ’n ander tyd en ’n ander kulturele omgewing, maar via die ervaring van die digter word daar tog ’n band gelê met die ver wêreld en die lank gestorwe skilder.