Swasey II DE-248 - Geskiedenis Podcasts - 2021
Swasey II DE -248 - Geskiedenis
(DE-248: dp. 1200; 1. 306 ', b. 36'7 "; dr. 12'3; s.
21,2 k .; kpl. 216; a. 3 3 ", 6 40 mm., 10 20 mm., 2 dct.,
8 dcp., 1 dcp. (hh.); kl. Edsall)
Die tweede Swasey (DE-2481 is op 30 Desember 1942 neergelê deur die Brown Shipbuilding Co., Houston, Tex.; Gelanseer op 18 Maart 1943; geborg deur mej. Catherine Stokes; en in opdrag op 31 Augustus 1943, Lt. HM Godsey, USNR, in bevel.
Swasey vertrek op 4 September na Galveston, Texas, en verhuis na die voorsiening op die 12de na New Orleans, La., Die volgende dag. Sy het op 14 September uit New Orleans opgestaan ​​op pad na Bermuda vir haar vaart wat tot 23 Oktober geduur het toe sy in die Charleston Navy Yard ingeskakel het vir beskikbaarheid. Op 3 November was die begeleiding aan die gang vir Norfolk en ekstra werfwerk. Twee weke later het sy 'n heen- en terugreis na New York gemaak en op 21 November teruggekeer.
Swasey was verbonde aan die Task Force (TF) 64 om die konvooi UGS-25 na Noord-Afrika te begelei. Die konvooi het veilig op 10 Desember aangekom, en Swasey het die volgende week by GUS-24 aangesluit vir die terugreis na die Verenigde State. Na 'n probleemlose kruising het die begeleier op 3 Januarie 1944 gewag om die hawe van New York binne te gaan, toe 'n ontploffing Turner (DE-648) 3 000 meter verder geruk het. Swasey het die beste spoed gehelp om die skip te help, maar kon nie saamgaan nie, want klein vaartuie was destyds naby Turner. Die motorwalvisboot is met 'n brand -en -reddingsparty laat sak om aan boord van Turner te kom indien moontlik. Swasey het daarin geslaag om binne 20 rye van Turner te sluit, en alle brandslange is op Turnes se vlamme gebring, maar die water was ondoeltreffend op die brullende inferno. Swasey het voortgegaan om klein bote te lei tot 0750 toe Turner na 'n groot ontploffing omgeslaan en gesink het
Na 'n beskikbaarheidstydperk van 4 tot 13 Januarie het Swasey op 21 Januarie opleiding by Casco Bay, Maine, en matroos vir Norfolk gehou. Sy vaar op die 24ste na Noord-Afrika as begeleier van Konvooi UGS-31 en arriveer op 13 Februarie in Gibraltar. Sy vertrek drie dae later met GUS-30 daarheen en arriveer op 8 Maart in New York.
Swasey het by TF 65 by Norfolk aangesluit en op 24 Maart gevaar op die begeleiding van die konvooi UGS-37 op pad na Bizerte. Die konvooi het bestaan ​​uit 60 handelskepe en ses LST's. Die kruising was sonder probleme totdat die konvooi by die Straat van Gibraltar verby was en voor die kus van Algerië was. Die aand van 11 April is 'n vyandelike vliegtuig in die omgewing aangemeld. Net voor middernag val 'n mag van ongeveer twee dosyn Duitse Dornier 217's en Junkers 88's op die konvooi. 'N Rookskerm is gelê om die konvooi te bedek; en gevolglik is die begeleiers aangeval. Om 2345 uur het Swasey se gewere op 'n torpedovliegtuig op die hawe boog losgebrand. Die vliegtuig het sy torpedo laat val, wat slegs 15 meter van die skip af aan die bakkant geloop het. Teen 2355 het die kanonne 'n vyandelike bomwerper gespuit wat op 'n hoogte van 50 voet oor die stert gegaan het. Teen 0004 op 12 April het 'n vyandelike vliegtuig van bakboord na stuurboord gegaan, 200 meter van die boeg af. 'N Torpedospoor word om 0012 by die boog gesien. Die skip moes radikaal beweeg om dit te vermy. Geen handelskepe van die konvooi is tydens die verlowing beskadig nie, maar Holder (DE - 01) is aan die hawekant getorpedeer. Bizerte is op die 13de bereik. Swasey met TF 66, keer op 11 Mei terug na New York met die konvooi GUS-37.
Swasey het by Task Group (TG) 22.5 aangesluit, bestaande uit Croatan (CVE-25) en skepe van Escort Division 13 by Norfolk en het op 4 Junie na die Noord-Atlantiese Oseaan gevaar. Die mag werk as 'n 'jagter-moordenaar' groep in die Atlantiese Oseaan en het op 26 Junie in Casablanca ingeval. Die taakgroep het op 30 Junie uit Casablanca gesorteer en, nadat hulle weer in die Noord -Atlantiese Oseaan gesoek het, op 22 Julie by New York aangekom. Na 'n kort opknappingsperiode en opknappingsopleiding by Casco Bay, het die DE na Norfolk gegaan om weer by TG 22.5 aan te sluit. Die jagter-moordenaar-groep het op 21 Augustus uit Norfolk vertrek vir opleiding by Bermuda en daarna om vyandelike duikbote te soek. Op 9 September is die groep oos van Bermuda beveel om 'n orkaan te vermy. Ses dae later is Swasey en Frost (DE-144) beveel om te soek na oorlewendes van Warrington (DD 383) wat deur die storm ingesink is. Op 15 September om 0940 is Hvades (AF-28), wat by Warrington gestaan ​​het, gewaar. Swasey laat sak haar walvisboot en begin soek na oorlewendes. Sy het twee gered en die lyke van 30 slagoffers wat op see begrawe is, gehaal. Die DE het weer by haar groep aangesluit en het voortgegaan met patrollies teen die duikboot tot 20 Oktober toe sy vir 'n tydperk in die hawe van New York ingevaar het.
Swasey keer op 11 Oktober terug na Norfolk en vaar drie dae later na Bermuda vir opknapping. Sy het ses weke later na Norfolk teruggekeer en op 26 Desember na Guantanamobaai vertrek vir bykomende opleiding by die groep "jagter-moordenaar". Toe hulle op 30 Desember terugkeer na Norfolk, verhuis die groep van 2 tot 5 Januarie 1945 na Baltimore vir rus en ontspanning. Swasey en TG 22.5 keer op 10 Januarie terug na Bermuda vir meer opleiding en patrollies teen die duikboot. Die patrollies was sonder probleme en die groep het op 4 Februarie in New York aangekom.
Swasey en die groep "jagter-moordenaar" het op 25 Maart weer see toe gegaan om die sentrale Noord-Atlantiese Oseaan te soek na 'n gerapporteerde konsentrasie Duitse duikbote. Verskeie kontakte is gemaak, maar eers op 15 en 16 April is daar seker doodgemaak deur eenhede van die taakgroep. Stanton (DE-247) en Frost (DE-144) sak U-15 op die 15de en U-880 die oggend van die 16de. Swasey het by die soektog na U-880 aangesluit, maar krediet is aan Stanton en Frost. Die skepe het van 26 tot 28 April Argentinië, Newfoundland, ingeplaas vir brandstofaanvulling en voorsiening en het daarna voortgegaan met patrollie. Hulle was besig om in die Atlantiese Oseaan te werk toe die oorlog in Europa geëindig het. Swasey arriveer op 14 Mei in New York en bly daar tot die 29ste toe sy vertrek na Charleston en 'n opknapping. Gedurende die periode op die werf, van 1 Junie tot 1 Julie, is haar lugweerbatterye verdubbel tydens voorbereiding vir diens in die Stille Oseaan.
Swasey het van 4 Julie tot 7 Augustus opknappingsopleiding by Guantanamobaai gehou toe sy na Panama gevaar het. Swasey het op 11 Augustus deur die kanaal gegaan, en sy het op die 14de in San Diego aangekom. Die begeleiding het op 26 Augustus na Hawaii begin en op 2 September by Pearl Harbor aangekom. Sy is beveel om terug te keer na die ooskus van die Verenigde State en het drie dae later uit Hawaii vertrek met 100 passasiers om na San Diego terug te keer. Swasey arriveer op 11 September in San Diego en vertrek die volgende dag na Norfolk, via die Panamakanaal. Toe die skip op 28ste by Norfolk aankom, ontvang sy bevele om geïnaktiveer te word. Swasey het 'n maand in die erf daar deurgebring ter voorbereiding op die ontmanteling en het daarna na Green Cove Springs, Florida, gevaar. Sy het op 27 Oktober daar aangekom en was in 'n opsigterstatus verbonde aan die Atlantic Reserve Fleet. Swasey is op 15 Januarie 1946 ontmantel en het by die Reserwe -vloot gebly tot 1 November 1972 toe sy van die vlootlys geskrap en geskrap is.
Swasey het een gevegster ontvang vir die Tweede Wêreldoorlog.
Die Slag van Point Judith
Sedert die vroegste dae van die republiek was daar 'n vuurtoring by Point Judith. 1 Teen die tyd van die burgeroorlog het twee reeds voor die elemente geswig toe die huidige bruinsteen- en baksteenstruktuur op 'n stuk grond ongeveer 'n kilometer van die kus van Rhode Island gebou is. Die lig bewaak 'n strategiese maritieme kruispad: In die noorde is Narragansettbaai en die ingang na die talle waterweë wat noordwaarts na Newport, Providence en die vervaardigingsentrums lei. In die suide is Block Island Sound weswaarts deur Long Island Sound na New York, suid na die hawens van die Ooskus, en oos na die ou walvisjagdorpe langs Buzzardsbaai en die Kaap en die Atlantiese Oseaan.
Behalwe dat dit die kruispad van die aangrensende maritieme roetes aandui, waarsku die lig vir die grotte en rotse wat in die weste lê. Dikwels gehul in mis, maak Squid's Ledge selfs die hartlikste skepe in gevaar, en ondanks die teenwoordigheid van die lig, het skepe steeds op die rotse gegrond en daarna verwoes.
Die vuurtoring bly tot vandag toe. Mense gee egter nie meer om vir die baken soos hulle die afgelope honderd-vier-en-veertig jaar gehad het nie. Soos dit die moderne tyd betaam, word die lig outomaties. Tog, ondanks die menslike verlies, gooi dit steeds sy waarskuwings seewaarts, en in 'n ritueel van 'n mobiele samelewing het dit 'n gewilde toeriste -aantreklikheid geword.
Nie ver van die vuurtoring af is 'n klein gedenkplaatjie gewy aan twaalf handelaars wat net ure voor die einde van die vyandelikhede in Mei 1945 gesterf het. En op die swart oppervlak is die verhaal van die laaste slag van die Atlantiese Oorlog.
U-bootjag op die Noord-Atlantiese Oseaan was 'n gevaarlike onderneming. Sedert die eerste aanval deur U-30 in die eerste dae van die oorlog 2 en gedurende die daaropvolgende ses jaar, het die teëstanders geleer om veral versigtig vir mekaar te wees en dat die dinamika van die verhouding tussen jagter en gejag vloeibaar was. Selfs 'n klein tegnologiese of taktiese voordeel het enorme dividende gelewer. Daarom het hulle besluit om die middele te vind om die voordeel te behaal en in hul soeke na die wetenskap gegaan. Daar het elke kant tydelike troos gevind totdat die voordeel vernietig is en die siklus weer begin het.
Dit was op die gebied van kommunikasie waar die grootste vindingrykheid uit die laboratoriums gekom het en Duitsland en die geallieerdes het 'n geruime tyd tred gehou, maar dit was uiteindelik die geallieerdes wat die voortou geneem het. Deur hul pogings het hulle die see feitlik deursigtig gemaak en U-bote in toenemende getalle ontdek. Die vrugte van hul arbeid was verstommend: LORAN 3, 'n vroeë Global Positioning System en MAD 4, wat U-bote opgemerk het deur hul magnetiese handtekeninge HF/DF, het huff-duff 5 uitgespreek as 'n meganisme om U-bote op te spoor deur hul radiosendings en ASV, die mikrogolfradar van 10 cm wat klein genoeg is om aan boord van geallieerde ASW-vliegtuie te word.
En sodra die wetenskaplikes hul uitvindings gelewer het, kom die beplanners wat die opleiding, taktiek en organisasie bedink het wat hierdie vordering geïmplementeer het en in nuwe taktiese formasies verpak het: die anti-duikbootvliegtuie van die Amerikaanse vloot en die RAF Coastal Command, en, op see, die jagter-moordenaarsgroep, met die revolusionêre begeleide vliegdekskip in sy hart. 6
Net so belangrik het die Geallieerdes 'n bevelstruktuur opgestel wat alle ASW -aktiwiteite gekoördineer het. Die Britte het die voortou geneem toe 'n Enigma-masjien, die kriptografiese toestel waarmee die Duitsers boodskappe gekodeer en gedekodeer het, uit die U-110 gehaal is nadat dit 'n konvooi aangeval het en om die beurt deur die konvooi-begeleiers aangeval is. 7 In Bletchley Park, buite Londen, is 'n duikbootopsporingskamer opgerig met behulp van die ontsyferde Duitse vlootkodes en ander seinintelligensie.
In die Verenigde State is verskillende kombinasies en formasies beproef en verwerp. Uiteindelik, op 20 Mei 1943, het die Tiende Vloot ontstaan. 8 Om die belangrikheid van die poging te beklemtoon, was die bevelvoerder van die vloot niemand minder nie as die hoof van vlootoperasies self, admiraal Ernest J. King, wat sy bevel uitgevoer het deur die stafhoof. 9 'n Organisasie wat U-Boat-data soos die Britse eweknie integreer, is in Washington gestig. Dit is eers OP-20-G aangewys en het later bekend gestaan ​​as F-21. En daarbinne was 'n verdere kompartement, F-211, waar ULTRA-kriptologiese intelligensie verwerk is voordat dit op die F-21-kaarte geplaas is. 10
Die U-Boats, hoewel steeds gevaarlik, was besig om die stryd te verloor.
So was dit ook in Junie 1944. Terwyl die Geallieerdes hul strandkop aan die kus van Normandië konsolideer en mariniers Fort Saipan in die Stille Oseaan aangerand het, het kaptein John Vest op die brug van die escort carrier Croatan (CVE-25) gestaan. Van daar af het hy sy jagter-moordenaargroep in 'n sweep oor die middel van die Atlantiese Oseaan gemanoeuvreer, terwyl hy 'n onbekende kontak opgespoor het wat hy byna drie dae tevore opgetel het. Dit was die U-853, een van verskeie bote wat middel Mei op 'n baie belangrike missie gestuur is. Die Duitsers kon nie weerstasies in Groenland en Ysland vestig nie, en het U-bote na die middel van die Atlantiese Oseaan gestuur om weerdata te versamel. Hulle het geweet dat die Geallieerdes binnekort sou probeer om Festung Europa te oortree, en dit was bloot 'n kwessie om die regte veldtog te kies.
Croatan en sy begeleiers, die ses verwoesters-begeleiers van Escort Division 13 11, het hierdie weerbote byna 'n maand lank gevolg en was reeds verantwoordelik vir die U-488 en U-490. 12 Maar hierdie nuwe kontak was meer ontwykend. Vroeëre verslae skryf hierdie ontwykendheid toe aan die schnorchel, 'n asemhalingsapparaat waarmee die boot baie langer onder water kon bly as ouer bote wat gereeld moes opduik om hul batterye te herlaai. Maar dit het nooit sy aanvanklike belofte nagekom nie. 13 Alhoewel hierdie U-Boat oor die schnorchel beskik, was dit nie 'n bydraende faktor in die ontsnapping daarvan nie. Die jaagtog het dag na dag voortgegaan en die jagters het hul teëstander bel & quotMoby Dick. & Quot 14
Net soos die fiktiewe Agab, het kaptein Vest hardnekkig aan sy prooi vasgeklou en sy volharding het amper vrugte afgewerp. Op 17 Junie 1307 het huff-duff 'n weerberig opgetel van die U-853 wat dit 30 myl suidwaarts geplaas het. Binne elf minute het twee FM-1 Wildcat-vegters oorhoofs opgedaag en die duikboot met twee mans doodgemaak en elf gewond. 15 Tog, net soos Melville se bleek leviathan, het U-853 ondergedompel en weggeglip. maar teen 'n prys. Die spanning van die tien dae lange jag en 'n vorige ontmoeting met Britse vliegtuie het die bemanning van die U-Boat verwoes. Soos Grossadmiraal Karl Dönitz dit beskryf het, het die duikboot uit die gebied gekom en teruggekeer omdat 'n groot aantal van die bemanning ongeskik was. & Quot 16 Dit sou agt maande duur voordat sy kon terugkeer en haar skipper, Helmut Sommer, sou maande lank nie meer beskikbaar wees nie.
Teen Februarie 1945 het die oorlog beslis teen Duitse belange gedraai. Die Ardennen -bult is verminder en die Wes -Geallieerdes trek nou op na die Ryn terwyl die Duitse weerstand teen die Russiese juggernaut in Pole amper in duie gestort het. Dit was duidelik vir almal behalwe die mees fanatiese Nazi dat verdere verset nutteloos was. Dit maak dit nog meer verbasend dat admiraal Dönitz sou voorstel om verskeie U-bote na posisies langs die noordoostelike Amerikaanse kus te stuur. Miskien het hy gemeen dat 'n arrogante vertoning binne die sig van Amerikaanse stede geregverdig was om die gees in die Reichsmarine te behou. 17 Soos hy gesê het in 'n toespraak op 1 Mei na sy aanvaarding van mag,
Laat almal op sy pos bly en sy plig doen. Slegs op hierdie manier kan ons die lyding wat die toekoms vir elkeen van ons inhou, versag en die ineenstorting voorkom.
Wat ook al sy redenasie, die U-Boats is gedoop as Gruppe Seewolf en het weswaarts gevaar.
As deel van Seewolf het die gerepareerde en aangevulde U-853 op 23 Februarie 1945 sy basis in Stavanger, Noorweë, verlaat met 'n bemanning van 55. Haar bemanning het tyd gekry om te herstel van die Kroatiese ervaring. . Maar die bemanning was vol vertroue, en as gevolg van die smal ontsnap van die boot, het hulle haar die Der Seiltaenger genoem. 18 Die beseerde Sommer is vervang deur Oberleutnant Helmut Frömsdorf. Fromsdorf was jonk, net soos die meeste bootbevelvoerders. Hy is op 26 Maart 1921 in Schimmelwitz, Silesië gebore, en op 18 het hy by die Reichsmarine aangesluit en binne vier jaar 'n wagbeampte op die U-853 geword. Hy is gekies vir bevelopleiding, en twee maande later keer hy terug na die U-853 as sy bevelvoerder. Hy was 23. 19
klik vir 'n groter aansig
Die vertrek van Gruppe Seewolf was egter nie 'n verrassing vir die Amerikaners nie. Byna toe die U-Boats vaar, het Tiende Vloot aan CINCLANT, 20 Admiral Jonas Ingram, genoeg inligting verskaf om die admiraal in staat te stel om 'n geskikte reaksie te lewer: Operation Teardrop. Die plan het bestaan ​​uit twee versperringsmagte wat elk twee begeleidingsdraaggroepe bevat, wat oor die Noord -Atlantiese Oseaan sou vee en die Seewolf's sou uitspoel voordat hulle die Amerikaanse seestrand bereik. Die plan werk byna foutloos: verskeie van die Seewolfs is opgespoor en uitgeskakel. Gedurende die aand van 15 April het die Kroatiese groep, nou onder bevel van kaptein Kenneth Craig, die U-1235 noord van die Azore gesink. Anderhalf kilometer ver en veertig minute later het 'n lid van die Kroatiese groep, Frost (DE-144), die U-880 op die oppervlak betrap, haar gedwing om te dompel en haar met 'n krimpvarkie-aanval te laat sink. 21
Die geluk van die Kroatiese taakgroep het voortgeduur toe sy op die 21ste 'n derde Seewolf, U-518, bespeur het, wat ingesink is deur die pogings van Carter (DE-112) en Neal A. Scott (DE-769). Op 23 April is die U-546, nadat sy 'n Amerikaanse DE gesink het, uiteindelik die volgende dag 22 deur haarself van verskeie Amerikaanse verwoesters-begeleiers afgesink. 23 Slegs twee van die oorspronklike groep het oorgebly: die U-808, wat twee aanvalle deur Amerikaanse begeleiers oorleef het en op 9 Mei van Cape Race sou afstaan,
Teen 23 April, toe U-853 op die oog af die kus van Maine nader, het uitkykpunte 'n teiken wat langs die Portland-hawe stadig beweeg, verken. Dit was die PE-56, 'n oorblyfsel van die Groot Oorlog. 'N Lid van 'n klas patrollievaartuie, bekend as Eagle Boats, is die PE-56 gebou deur die Ford Motor Company by sy aanleg in Rouge River buite Detroit. 24 Alhoewel dit gebou is om U-bote van 'n vroeëre generasie te soek en te vernietig, is die meeste Eagles na die oorlog voltooi en was dit kort daarna verouderd. By die opening van die Tweede Wêreldoorlog het slegs agt bestaan. 25 In hierdie nuwe tegnologiese era was die Arend weerloos. Uit 'n bemanning van 62 het slegs 13 mans oorleef.
Die sink van PE-56 het nie ongesiens verbygegaan nie. 'N Vloot taakgroep (TG 60.1) het vergader om ondersoek in te stel en die vernietiger Selfridge (DD-357) het 'n moontlike kontak met diepte opgelaai. Nadat hy die gebied gesoek het, het die taakgroepbevelvoerder egter tot die gevolgtrekking gekom dat die insinking nie die gevolg was van 'n duikbootaanval nie. 26 'n Ondersoekshof het hierdie bevinding in Junie onderskryf en het die verlies van die Eagle 56 as 'n 'resultaat van 'n ketelontploffing geklassifiseer, waarvan die oorsaak nie vasgestel kon word nie.' Kamer by die hoofkwartier van die Eastern Sea Frontier het die U-853 gevolg en die aanval op die PE-56 as "moontlik deur U-Boat" geklassifiseer en die skatting van die U-Boat in die Golf van Maine gevolg deur die PE-voorval. " Daar is egter geen poging aangewend om die hof van sy gevolgtrekkings te weerhou nie, aangesien dit die feit in gevaar kan stel dat die Geallieerdes U-Boats suksesvol deur Ultra opgespoor het. 29
[Opmerking van webmeester: Lees 'n onlangse verhaal uit 2003 oor die sink van USS Eagle PE-56]
Nadat hy die patrollievaartuig laat sink het en die snuffel-taakgroep ontsnap het, beveel Fromsdorf U-853 om te onderdompel en verder weswaarts te beweeg. Ongelukkig vir die jagter het onderdompeling ook beteken dat boodskappe nie gestuur of ontvang kon word nie, 'n feit wat ernstige gevolge sou hê vir Kapitan Fromsdorf en sy bemanning.
Op 30 April pleeg Adolph Hitler, Reichsführer van die duisendjarige Ryk, slegs 'n dosyn jaar na die ontstaan ​​daarvan selfmoord. As deel van sy laaste bevele het hy admiraal Dönitz as sy opvolger aangewys. Dönitz het 'n paar dae lank gemanoeuvreer terwyl hy probeer het om sy magte slegs aan die Westerse bondgenote oor te gee en sodoende Russiese wraak te ontduik, maar hy is weerlê. Op 4 Mei het hy bevele uitgereik dat alle Duitse magte sou oorgee, en as deel van die oorgawe-proses stuur die U-Boat-hoofkwartier dieselfde aand die volgende boodskap:
ALLE U-BOOTS. AANDAG ALLE U-BOOTS. OORSAAM-BRAND EEN keer. STOP ALLE VEILIGE AKSIE TEGEN GELIEWDE VERSENDING. DÖNITZ. 30
Die bevel sou om 0800 die volgende oggend van krag word. Van die 49 bote wat toe op see was, was verskeie egter onder water en sou die boodskap nie ontvang word nie. Onder hulle was die U-853.
Op agt klokke van die oggendwag op 5 Mei, op die oomblik dat die skietstilstand in werking tree, vaar die kolwer SS Black Point noordwes van Block Island op pad na Boston met 7 000 ton steenkool bestem vir die Edison Power Plant in South Boston. . 31 Sy was toe 'n ou skip en 'n steenkoolbrander. Die 369 voet lange gebou is in 1918 gebruik in die konvooie binne die kus langs die ooskus. 32 Teen 1945 is hierdie reise so veilig beskou dat die skipper, Charles E. Prior, nie eers die voorsorgmaatreël getref het om uitkykpunte te plaas nie. 33
Diep in die ingewande van die Swartpunt het die negentienjarige Howard Locke steenkool in die onversadigbare ketels van die skip gegooi. Die werk was vuil en afbrekend: skofte van vier uur wat 500 grade behou, dan agt uur af. Dit was nie wat Howard verwag het toe hy die weermag verlaat om by die Merchant Marine aan te sluit nie. 34
Omstreeks 1740, veertig minute in Locke se aandskof en net toe kaptein Prior 'n sigaret op die brug aansteek, het die uitkykpunt by die vuurtoring in Point Judith die Swartpunt opgemerk toe sy binne drie myl van sy posisie verby is. Toe hy die waarneming in die houthuis binnegaan, hoor hy 'n ontploffing. Op daardie oomblik het 'n akoestiese torpedo wat deur die U-853 afgevuur is, die ou kolwer vierkantig in die agterstewe getref. 35
Radiobeampte Raymond Tharl was in die gemors van die bemanning toe die torpedo tref. Hy was, net soos die kaptein en die meeste van sy bemanningslede, onvoorbereid. "Min of meer het almal gedink die oorlog is verby," het hy later erken. Toe hy herstel van die skok van die ontploffing, het hy na sy pos gehardloop en 'n noodoproep gestuur. Toe die kaptein die skip beveel het, het hy by verskeie bemanningsmaats aangesluit en vinnig weggegaan.
In die ketelkamer voel Howard Locke hoe die skip heftig sidder en dan tot stilstand kom. Elektrisiteit het afgeskakel en die kamer het in duisternis gedompel. Terwyl die oseaan deur die gapende gat in die agterstewe die ketelkamer binnegedring het, het hy en 'n skeepsmaat 'n ontsnappingsleer gevind. & quot Niemand van ons het geweet waarheen dit gaan nie, maar dit het opgegaan, en ons het dit geneem. & quot 37 Toe hulle by die hoofdek kom, het die boog reeds 'n helling van 45º aangeneem: die agterstewe was heeltemal weg. Locke en sy metgesel het vorentoe gekom en gehelp om 'n reddingsvlot te bevry en dit oorboord te gooi. Hy spring toe ongeveer 50 meter die see in, waar hy op die reddingsboot kom en van die gedoemde kolier wegstoot. Te midde van die vernietiging en die verskriklike geraas kon hulle die gille van die Swartpunt se troeteldier -sjimpansee van iewers in die wrak hoor. 38
In die gemors van die beampte was Luke Pelletier van die Naval Armed Guard op die punt om agtertoe te gaan na sy agterste pos by die hoofgeweer, 'n oorblyfsel van die Spaans-Amerikaanse oorlog. Terwyl hy staan, slaan die torpedo hom neer. "Ek hardloop uit na 'n loopplank agter, en daar was geen skip meer nie," het hy gesê. Hy het oorboord gegaan en 'n reddingsvlot gevind, en hy het van die skip af weggedryf, sonder om te weet dat sy skeepsmaat, en beste vriend, Lonnie Whitson Lloyd, gesterf het en die laaste Amerikaanse matroos is wat in die Atlantiese Oorlog gesterf het. 39
Omstreeks 1755, net vyftien minute nadat die torpedo toegeslaan het, het die Swartpunt vinnig by die agterstewe gaan lê, omgedraai na die hawe en onder die golwe verdwyn. Uit die bemanning van een-en-veertig handelaars en vyf gewapende wagte was twaalf mans dood. 40 Maar toe sy sterf, het radiobeampte Tharl se boodskap deur die luggolwe geloop.
Die nuus dat die Black Point sink, het vinnig versprei. Op die ooste se kant het die uitkykpunte op die Joegoslaviese vragskip Kamen die ontploffing gesien en binne twee minute 'n boodskap gestuur. Alhoewel sy 'n moontlike prooi kon wees vir 'n sub wat duidelik naby was, het sy kort daarna na die toneel gekom en oorlewendes begin red. 41
Howard Locke en sy skipmaats het vyf-en-veertig minute gedryf voordat die Kamen opgedaag het. Hy is met 'n glas snaps aan boord verwelkom. 42 Verskeie van die beseerde oorlewendes sal na die kuswag se ongelukbote oorgeplaas word en na Point Judith en Newport gejaag word. 43
Die ontploffing is ook deur die Point Judith -uitkykpunt gehoor, en toe hy na die geluid draai, merk hy op dat die skip in die water dood is. Hy het onmiddellik die eerste hoofkwartier van die Naval District in Boston in kennis gestel, 44, wat die boodskap dan aan die hoofkwartier van die Eastern Sea Frontier in Church Street 90 in New York City oorgedra het. Die enigste anti-duikboot-eenheid in die onmiddellike omgewing was die oorblyfsels van 'n taakgroep, TG 60.7 45, wat die dag om 1200 uur uit New York vertrek het. Dit het vroeër aangekom nadat die oorblywende vaartuie van die GUS-8446, 'n konvooi met 80 skepe wat in Oran en Casablanca ontstaan ​​het, veilig begelei is. Verskeie van die taakgroeplede was op pad na die vlootbasis Charlestown, waar die skepe uitgebreide opknapping sou ondergaan: vernietiger Ericcson (DD-440), 47 verwoesters-begeleiers Amick (DE-168) 48 en Atherton (DE-169), 49 en die patrollie-fregat Moberly (PF-63). 50 Gevolglik het die hoofkwartier van die Eastern Sea Frontier gestuur 052223 gestuur om TG 60.7 na die sinkende terrein te stuur en verskillende ondersteuningsaktiwiteite gelas om die indringer te ontdek, indien nodig. 51
Heel wes by Lakehurst Naval Air Station in New Jersey, is twee Navy blimps, K-16 en K-58, beveel om onmiddellik na die plek van die Black Point-sinking te beweeg en aan die jag deel te neem. Hulle sou op 6 Mei, ongeveer twaalf uur na die sinking, die toneel om 0540 bereik. 52
Vernietiger Ericcson, saam met die taakgroepbevelvoerder, Cdr. Francis C.B. McCune, aan boord, was toe onder die beheer van 'n vlieënier van die Kuswag ter voorbereiding op die ingang van die Cape Cod Ship Canal en kon 'n geruime tyd nie die toneel bereik nie. 53 Kuswagter Tollaksen was dus die huidige senior offisier en de facto bevelvoerder van TG60.7. Om 1810 uur, minder as 1 uur na die sink, het Tollaksen kondisie I Easy gestel en alle hande na gevegstasies gebring. 53 Binne 15 minute is 'n onbekende teiken op 'n afstand van 2 000 meter op radar opgetel, maar na verdere ondersoek is die & quottarget & quot geïdentifiseer as 'n blikkie blik en binne twee minute het die Moberly 9 rondes van 3 & quot 50 cal gepomp. in die drywende & quotmenace. & quot 55
Die drie skepe, veterane van talle konvooi -escorts en uitgebreide ASW -opleiding, het onmiddellik in aksie oorgegaan. Alhoewel hulle versprei was tussen Block Island en Buzzard's Bay, het hulle afsonderlik koers gesit na die plek van die sinking.
Die Atherton was aan die voorpunt en het weswaarts na die sinkende plek gegaan. Aan boord van die Moberly het bevelvoerder Tollaksen, met die veronderstelling dat die sub noord kon ry, Atherton na die noordweste gestuur, waar sy teen 1930 uur op 'n punt ongeveer 3200 meter oos van Point Judith was. 56 Terselfdertyd het Cdr. E.L. Barsumian het Amick na Block Island Sound gebring en 'n punt bereik, ongeveer 4 200 meter noord-noordoos van Sandy Point op Block Island. Van hier af stroom sy haar & quotfoxer & quot -rat oor die stert. 57 The Moberly, nadat hulle noordwaarts gevaar het, het van koers verander na wes, en teen 1930 uur bereik sy die geskatte ligging van die dood van die Swartpunt. Intussen, ver in die ooste, het die Ericsson bevele van die 1ste vlootdistrik se hoofkwartier ontvang om die koers om te keer en die beste spoed te maak om te help met die soektog na die vermeende duikboot. Binne 10 minute begin die vlieënier en die kaptein herwin die verbinding. 58
Dit het duidelik geword dat die duikboot nie noordwaarts beweeg het nie, maar suidwaarts. Die aanvalsplan is daarna gewysig met die veronderstelling dat die U-boot op pad was na 'n steil vlak wat bekend staan ​​as East Ground, ongeveer twaalf kilometer suid van Point Judith en nege kilometer van die plek waar die Swartpunt sink. U-Boats het die strategie aangeneem om in die skaduwees van sulke onderzeese strukture weg te kruip in die hoop om die nuuskierige oë van die Amerikaanse sonar te verwar en sodoende te ontduik. 59
Die gevolg van die Amerikaanse maneuvers was om 'n lyn te vorm met elke skip ongeveer 3000 meter uitmekaar. Die soektogpatroon het om 2010 uur aan die noordelike punt van Block Island begin met die doel om suidwaarts na East Ground te vee. Atherton seil op die mees westelike posisie, moberly in die uiterste ooste, met Amick in die middel. Teen 2006 uur het Moberly 'n goeie kontak gekry en van koers verander om die voorwerp te evalueer. Binne 'n paar minute is die kontak as 'nie-sub' beskou. & Quot; 60
Teen 2014 uur het die lyn 'n konkawe boog geword wat na die suidweste kyk, waarvan die middelpunt ongeveer 6 000 meter van East Ground af was. Skielik het die sonar -operateur op Atherton 'n kontak opgetel, maar die terugkeer was onbekend. 61 As gevolg van die uitstekende toerusting aan boord van Atherton, het die ander skepe hul aktiewe sonars afgeskakel en geluister na die opbrengste wat Atherton se pinge gegenereer het terwyl hulle met mekaar gekommunikeer het deur TBS -radio. 62 Almal was dit eens dat die ongewone opbrengste in werklikheid 'n duikboot was wat vasbeslote was om 090 grade noordwaarts te beweeg en 'n effense afwaartse Doppler te toon wat aandui dat die sub in die dieptes verdiep. Die skepe was toe gereed vir die aanval.
USS Atherton DE 169, die gelyktydige ontploffing van agterspoor en diepte-heffings wat duidelik sigbaar is deur K-geweer, jaag op U-853. Atherton -bemanningslede kyk na hul patroon van 'n krimpvarkie -aanval en wag op 'n ontploffing
Nog 'n diepte -ontploffing
Teen 2030 het bevelvoerder Lewis Iselin, 63, die Atherton beveel om te begin skiet. Kort daarna is 13 magnetiese diepteladings afgevuur in 'n patroon wat die skip omring het. Een ontploffing is opgespoor, gevolg deur olie- en lugborrels wat na die oppervlak styg, maar daar kon nie dadelik vasgestel word of die U-Boat getref is of 'n wrak aan die onderkant die ontploffing veroorsaak het nie. 64 Op hierdie stadium was Moberly ongeveer 6 000 meter suid-suidoos van die Atherton en het noordwes beweeg om te help.
Intussen het Amick, toe slegs 4 000 meter verder, 'n versending van Eastern Sea Frontier ontvang wat haar beveel om van die groep af te skakel en by die Booth (DE-170) aan te sluit, wat dan die SS Banff Park van New York na Boston begelei het. 65 Hierdie besluit was waarskynlik gebaseer op die feit dat Ericsson die gebied vinnig nader en dat First Naval District elke beskikbare skip na die toneel gestuur het. 66 Boonop het 'n duikboot nog in die omgewing geloer, en dit was nie tyd om selfvoldaan te wees nie. Amick het by die koopman aangesluit, uit algemene oorde beveilig en na Buzzardsbaai gegaan.
Binne 20 minute na haar eerste dieptelading het Atherton twee egels 67 salvo's afgevuur en ontploffings aangeteken ongeveer 12 sekondes na die vrylating. As gevolg van die relatief vlak diepte in die teikenarea, het die kontak met die ontploffings veroorsaak. 68 Kontak bly vir nog tien minute verlore. Teen hierdie tyd het Ericsson weer by die taakgroep aangesluit en het dr. McCune hervat die bevel. Hy beveel die Atherton en Moberly om die laaste bekende posisie van die duikboot vas te hou. Dus stoom Atherton etlike kilometer noord terwyl Moberly ongeveer dieselfde afstand suidwaarts vaar. Op hierdie tydstip het Atherton 'n radarkontak opgetel wat volgens haar radaroperateurs 'n Duitse schnorchel sou wees. 69
By helder weer, met 'n ligte windjie oor die boog, bereik Atherton die plek waar die radarkontak plaasvind. By die aanskakel van soekligte is gevind dat dit nie 'n duikboot was nie, maar slegs 'n klein onligte boei. In die rigting van die laaste bekende posisie van die U-Boat het Atherton weer kontak gekry. 70 Vier minute later, om 2341 uur, het Atherton nog 'n krimpvarkie en 'n dieptelading versper. Hierdie aanval was meer suksesvol en het groot hoeveelhede olie, reddingsbaadjies, stukke hout en ander puin opgelewer en lugborrels het na die oppervlak gestyg. 71 Die waterstoornisse het weer veroorsaak dat die kontak 'n rukkie verloor het, maar twee minute later het Atherton weer kontak gemaak en deur die nag beweeg. 72
The Kill (6 Mei)
Net na middernag van Sondag, 6 Mei, die voorlaaste dag van die Atlantiese oorlog, het Atherton berig dat hoeveelhede olie en lugborrels die plek van haar laaste aanval was. Om sukses te verseker, het sy nog 'n patroon van 13 aanklagte afgevuur. Cdr. Iselin het geredeneer dat, aangesien die metermetings in die gebied van 65 tot 107 voet gewissel het, die heffings op 75 voet moet ontplof. 73 Weer het olie- en lugborrels na die oppervlak gestyg, en om 0044 uur is 'n reddingsbaadjie gevind. 74 Tollaksen het met 'n verminderde spoed van 5 knope Moberly na die gesig gery en die gebied verlig waarna olie en dooie vis waargeneem is, asook voorwerpe wat soos kurk lyk. & Quot; Terselfdertyd het Atherton 'n kussing, 'n reddingsbaadjie en 'n klein houtvlagstaaf. 76
By 0105 het Atherton die hoofkwartier getel dat dit die duikboot afgehandel het. In plaas daarvan om die aanval te beëindig, is die bevele egter uitgereik om die spervuur ​​voort te sit. Kommandeur Iselin onthou dat: "Daar was geen twyfel dat ons teen hierdie tyd geweet het dat ons dit gehad het nie, maar dit het gelyk asof almal wil optree. Ek dink nie daar is 'n romp wat tydens die oorlog 'n groter pak slae gekry het nie. & Quot; 77 Maar daar kom nog meer.
Om 0114 uur het Atherton weer 'n dieptelading uitgevoer, wat weer op 75 voet was gestel, en nogmaals dui die fathometer die teenwoordigheid van die U-Boat aan. 78 Binne 10 minute het Moberly nog 'n patroon van 13 ladings op die ongelukkige duikboot bygevoeg. Die sterkte van die ontploffings het die meester -gyro, SL -radar en stuurrat egter nie in werking gestel nie. Binne 'n paar minute was die radar en die gyro weer in werking, en die stuur was spoedig daarna herstel. 79
Die vernietiger Blakeley (DD150) het by CTG 60.7 aangemeld en 'n koers in die weste na Block Island gesit om enige ontsnappingspogings daarheen te bewaak. Intussen, met die herstelwerk afgehandel, het Moberly 'n volledige egelpatroon afgeskiet, wat dieptekoste vermy in 'n poging om die vorige penarie te vermy. Nadat ontploffings waargeneem is, het sonaroperateurs berig dat die mikpunt met 'n effense opwaartse Doppler op 'n spoed van 2 tot 3 knope lyk. Uiteindelik het die kontak oënskynlik onderaan ongeveer 75 voet onder die knie gestop. As gevolg van 'n gebrek aan beweging, verdwyn Doppler -aanduidings en raak die kontak verlore weens weerkaatsings van die omliggende terrein. 80
Met die staking van beweging het meer bewyse van die ondergang van die duikboot na vore gekom. Atherton het berig dat daar 3 poele olie op 'n afstand van 30 voet van mekaar was, terwyl Moberly 'n olievlek en puin opgemerk het wat 'n half kilometer van die posisie van die aanvalle af strek. 81
Om 0530 het Moberly nog 'n volle salvo van 24 krimpvarkies afgevuur, en 10 minute later het K-16 een van twee blimpies van Lakehurst NAS op die toneel aangekom. CTG 60.7 het haar beveel om 'n MAD-ondersoek in die gebied te doen in 'n poging om die presiese posisie van die U-Boat te bepaal. Sterk seine is ontvang in die algemene gebied van die stygende olievlekke en die blimp laat val merkers en 'n rook op hierdie posisies. K-16 het McCune ingelig dat die teiken stilstaan. 82
Atherton val toe die gemerkte gebied aan en berig dat sy items van wrakstukke en oorlewende toerusting uit duikbote opgetel het, meestal met Duitse merke. die kaptein van die offisier wat later beoordeel is aan die duikboot se skipper. & quot 84 Ten spyte van hierdie bewyse het die vloed voortgegaan.
Die blimps het verdere MAD-sweeps uitgevoer en na die vasstelling van die U-boot se posisie het Ericsson nog 'n diepte-aanval gedoen. K-16 laat val toe 'n sonobuoy op die olieborrels, wat nog steeds na die oppervlak styg. Saam met haar susterskip K-58 het sonaroperateurs in albei blimpe geluide gerapporteer, wat hulle beskryf as 'n "ritmiese hamer op 'n metaaloppervlak, wat periodiek onderbreek word." Ongeveer 10 minute later hoor hulle 'n 'lang, skril gil' en dan niks as die enjin geraas van die aanvallende oppervlakteskepe het enige verdere kontak verdoof. 85 Dit sou die laaste geluide van die gedoemde bemanning van die U-853 wees. Die lugskepe het toe hul eie bombardemente uitgevoer en 6 vuurpylbomme by die aanslag gevoeg.
Om 0640 uur het Atherton nog 'n krimpvarkie afgevuur, wat almal ontplof het, en 'n volledige dieptepatroon laat val toe sy oor die posisie gaan. 86 Ses minute later lewer die Ericsson 'n volle lading. 87 Drie minute hierna voeg Moberly nog 'n diepte -salvo by die mengsel. 88 Om 0655 het Moberly 89 en nog 4 minute later nog 'n dieptelading gedoen, so ook Ericsson. Hierdie laaste aanval het veroorsaak dat die Ericsson krag verloor in haar stuur en gyrokompas, maar die krag is binne 3 minute herstel. En binne 0726 uur het sy nog 'n diepte -aanklag op die vermeende posisie uitgevoer. Om 0745 het Ericsson haar walvisboot laat sak, wat puin uit die gebied versamel het. 90
Op hierdie tydstip, terwyl TM3c Robert A. Griep in die jakkalsrat aan boord van die Ericsson gewikkel het, het hy sy linkerarm gebreek en is hy deur die skip se mediese beampte behandel, en was 91 die enigste Amerikaanse slagoffer van die geveg.
Om 0800 uur het Cdr. McCune het aan die hoofkwartier van die Eastern Sea Frontier gerapporteer dat hy van mening was dat die aard van die puin herstel het en die groot gewig van die wapens wat uitgegee is, bewys lewer dat die duikboot inderdaad vernietig is. 92 Aangesien hoër gesag hierdie evaluering oorweeg het, het die geweld voortgegaan.
Gedurende die oggend het die skepe gewissel tussen die aanval op die vermoedelike posisie van die U-boot en die opsporing van die puin wat daaruit voortgebring is. 'N Mens kan jou net die toneel voorstel terwyl die skepe die gebied deurkruis het met die krimpvarkie-ontploffings wat hulle voorafgegaan het en die dieptelaadontploffings agterna. In die twintig minute tussen 0929 en 0949 is 3 dieptelading en 2 krimpvarkaanvalle gelewer. 93
'N Ondersoekperiode het gevolg vir die volgende anderhalf uur toe die drie skepe hul onderskeie walvisbote gestuur het om puin te gaan haal. Die Ericsson laat 'n merkerboei val by posisie 41 ° 15'5 & quot N met 71 ° 04'8 & quot W, die laaste bekende ligging van die U-Boat. Toe die laaste walvisboot om 1127 opgespoor is, het die geveg hervat. In die volgende halfuur is 'n verdere dieptelaadpatroon en 3 krimpvarkaanvalle gemaak.
Uiteindelik, om 1225 uur, was die geveg skielik verby.By beoordeling van die bewyse het Eastern Sea Frontier gestuur 061515Z na CTG 60.7 gestuur om die aanval te staak. 94 Die blimpies is beveel om die gebied te verlaat, K-16 om operasies elders uit te voer en die K-58 om terug te keer na Lakehurst. 95 'n Merkboei is geplaas op 'n punt wat ongeveer 099 ° waar is, 14 000 meter oos van Sandy Point Light op Block Island. Om 1239 uur het Ericsson plek gemaak vir Boston gevolg 1 minuut later deur Atherton. Moberly het 'n paar minute langer gebly terwyl sy haar bootjie opgehys het, wat verdere puin bevat wat Duitse merke bevat. Daarna het sy by haar maats aangesluit vir die reis na Boston, waar elkeen aangekom het met 'bome by mastkoppe', 'die tradisionele vlootsimbool van 'n' skoon sweep '.
'N Vreeswekkende wind het langs die stuk van die kuslyn van Rhode Island suid van Point Judith gewaai, maar behalwe vir die wakker word van die vertrekkende vaartuie, was alles nou rustig. En soos met elke groot vlootgeleentheid, het die mindere vaartuie aangekom om dienste te alledaags te lewer vir die oorlogskepe. Op die toneel stoom die Penguin (ASR-12), 'n duikboot-reddingsvaartuig waarvan die kompliment vlootduikers en hul toebehore insluit. 96 Om 1520 uur het duikers die dieptes afgeloop en berig dat die duikboot inderdaad onder lê, sonder dat daar tekens van lewe was. Daar is opgemerk dat daar slegs twee treffers was van die honderde projektiele wat na die ontwykende duikboot gegooi is (264 krimpvarkies, 195 dieptelade en 6 vuurpylbomme).
Aanvanklike pogings om die U-Boat te betree, was vrugteloos vanweë die grootte van die duikpakke relatief tot die klein ingange op die boot. Latere pogings om die romp binne te gaan om relevante dokumente op te haal, is verder afgewys deur die liggame van die bemanning wat selfs in die dood hul boot jaloers bewaak het.
Vir baie jare daarna was daar gerugte oor geheimsinnige vrag wat moontlik binne die roesende hulk is. Sommige beweer dat meer as $ 500 000 juwele en geld in 88 mm-omhulsels verseël is. 'N Noter het beweer dat houers van vlekvrye staal aan boord 'n fortuin in kwik bevat. 97 Verskeie reddingspogings is aangewend om hierdie fortuin op te eis, maar niks sou slaag nie. Uiteindelik is die ligging van die U-853 presies in April 1953 bepaal toe duikers van die vernietiger Samuel B. Roberts (DD-823) die duikboot bereik het. Dit is gevind dat dit ongeveer 130 voet onder lê, waar dit vandag nog steeds 'n gewilde bestemming vir duikers geword het. Ongelukkig was daar verskeie gevalle waar bene verwyder is en óf van die toneel gehaal is, óf onverskillig in die water teruggegooi is.
Nie al die 55 bemanningslede van die U-853 het aan boord gebly nie. Een lyk dryf na die kus van Rhode Island, is gevind en is begrawe by die Rhode Island -begraafplaas. Op die derde Sondag van November 2001, die tradisionele dag waarop Duitse militêre dooies vereer word, het verskeie Duitse en Amerikaanse vlootpersoneel by die graf vergader om hulde te bring aan die onbekende matroos. 98
Van die deelnemers aan die geveg het min mense na enige bekende naam gegaan. Na die oorlog het Lewis Iselin, bevelvoerder van die Atherton, 'n belangrike beeldhouer geword, terwyl kaptein Prior van die Black Point die president van die Portland Marine Society geword het tot sy dood in 1991. 99 Die ander verdwyn in die mis van die geskiedenis.
Die belangrikste skepe wat by die jag betrokke was, is na die Stille Oseaan gestuur in afwagting van die inval in Japan, maar die Japannese oorgawe het hierdie noodsaaklikheid vermy. Elkeen is gou verklaar as 'n oorskot aan die Amerikaanse verdedigingsbehoeftes kort nadat die oorlog verby was. Die vernietiger Ericsson is in 1946 in Charleston doodgemaak en in 1971 na die skrootwerf gestuur. 100 The Moberly het in Augustus 1946 na die Verenigde State teruggekeer waar sy uit diens gestel is. 'N Jaar later het sy by Hillside, NJ, aangekom om te skrap.
Die Atherton en die Amick, wie se loopbane ineengestrengel was, het tot 1946 afsonderlik gegaan toe hulle in Green Cove, FL, uit diens gestel is. Hulle is in 1955 herenig toe beide skepe na Japan oorgeplaas is oor die sterk besware van die familie van John Atherton. Hulle het daar gebly tot 1975 toe hulle na die Verenigde State teruggekeer is en daarna na die Filippyne oorgeplaas is waar hulle herenig is met hul voormalige Escort Division 15 -stuurman, USS Booth. 101
Die pet van Helmut Frömsdorf wat tydens die aanvalle herwin is, is in die besit van Lewis Iselin. In Februarie 1999 skenk sy dogters, Edith Byron en Sarah Iselin, die pet aan die Destroyer Escort Historical Foundation. Dit het deel geword van hul versameling en
kan nou gesien word in die museum aan boord van USS Slater DE 766, suster van die Atherton en Amick, vasgemeer in Albany, NY. 102
1 Inligting oor die vuurtoring Point Judith en sy omgewing is afgelei van: New England Lighthouses: A Virtual Guide: http://www.lighthouse.cc/pointjudith/history.html, en Ocean States Directory: Narragansett, Popint Judith, Galilee: http://www.ri-map.com/map.html
2 Blair, Clay, Hitler se U-Boat War: Deel 1: The Hunters, 1939-1942. (New York: Random House, 1996) pp. 66-69. Die eerste ontmoeting tussen 'n U-Boat en 'n Amerikaanse vaartuig het einde April 1940 plaasgevind toe die U-52 die vernietiger Niblack aangeval het (DD-424). Sommige bronne beweer dat die eerste voorval begin September tussen U-652 en die vernietiger Greer (DD-145) was. Morison stem saam dat dit die Niblack -voorval was. Morison, Samuel Eliot, The Battle of the Atlantic. Geskiedenis van die Amerikaanse vlootoperasies in die Tweede Wêreldoorlog, Deel I. (Boston: Little, Brown en Co., 1947), p.
3 Langafstand -hulp vir navigasie
4 Magnetiese afwykingsdetektor
5 Hoë-frekwensie rigtingwyser. Die Duitse taktiese leerstelling het vereis dat U-bote deur oewerinstellings beheer word deur middel van hoëfrekwensie radiosendings. Twee weergawes van Huff Duff is ontwikkel: die Britse weergawe onder leiding van Robert Watson-Watt, die vader van radar, en 'n Franse weergawe wat ontwikkel is deur 'n Franse filiaal van ITT. Die Amerikaners het later die Franse weergawe gekies na uitgebreide toetse. Williams, Kathleen Broome, geheime wapens: Amerikaanse hoëfrekwensierigting vind in die Slag van die Atlantiese Oseaan. Gevind in Blair, Clay, Hitler se U -Boat War: Deel 2: The Hunted 1942 -1945. (New York: Random House, 1998), pp. 791-792. Ironies genoeg het Amerikaanse duikbootbevelvoerders in die Stille Oseaan hul meerderes aangespoor om 'n soortgelyke gesentraliseerde rigtingstelsel te gebruik om meer effektief in wolfpakke te werk. Gegewe die sukses van Huff-Duff in die Atlantiese Oseaan, is die idee verwerp. Blair, Clay. Silent Victory: Die Amerikaanse duikbootoorlog teen Japan. (Annapolis, MD, Naval Institute Press, 1975.) p. 84.
6 Dit is gebou op handelskepse, en is deur die vloot aangewys as CVE (vliegdekskip, begeleiding) en was deur hul bemannings bekend as brandbaar, kwesbaar en duur
7 Russell, Jerry C., Ultra en die veldtog teen die u-bote in die Tweede Wêreldoorlog. Amerikaanse vloot
Studies in kriptologie, NSA, dokument SRH-142. Rekordgroep 457, Rekords van die National Security Agency: U.S. Army War College, Carlisle Barracks, PA. p.5.
9 Ten tyde van die aanvang was die stafhoof van die tiende vloot die agterste admiraal Francis S. Lowe teen April 1945. Hy is vervang deur agteradmiraal Allan R. McCann, die uitvinder van die duikklok van McCann wat gebruik is om duikbote wat daarin vasgekeer was, te red versonke bote. Morison, Samuel Eliot, The Atlantic Battle Won, History of United States Naval Operations in World War II, Volume X. (Boston: Little, Brown and Co., 1956), pp 21-26, 345.
10 The Mariner's Museum, WWII: Battle of the Atlantic. Op http://www.mariner.org/atlantic/gg01.htm
11 USS Frost (DE-144), Barber (DE-161), Swasey (DE-248), Snowden (DE-246), Huse (DE-145) en Inch (DE-146). Morison, Volume X, pp 321-322.
13 Die schnorchel het om verskeie redes misluk: dit het die boot tot net vyf of ses knope vertraag, wat die vervoertye gestrek het tot 'n punt waar 'n patrollie slegs 'n paar dae sou duur. Die vibrasies het dit baie moeilik gemaak om die periskope effektief te bestuur. of gevul met water wat ernstige probleme vir die bemanning veroorsaak, kan die schnorchel met 'n radar van 3 cm waargeneem word ondanks die Duitse pogings om te ontsnap. Blair, Clay, Hitler se U-Boat War: Deel 2 bl. 709.
15 Die gewonde mans was onder andere die kaptein van die sub, Kapitänleutnant Helmut Sommer, die oorledenes was Bootsmann Kurt Schweichler en Maschinengefreiter Karl-Heinz Löffler. u-boat.net: Die U-bootoorlog: 1939-1945. http://www.uboat.net/boats/u853.htm
18 Die stropdraaier. Ibid. bl. 321.
20 Bevelvoerder in Chief Atlantic. In sy boek oor die tiende vloot beweer Ladislas Farago verkeerdelik dat die U-853 deur die Amerikaners onopgemerk is totdat die Swartpunt getorpedeer is. Farago, Ladislas, Die tiende vloot. (New York: Ivan Obolensky, Inc., 1962), pp. 291-292.
24 Die term & quotEagle Boat & quot is afgelei van 'n Washington Post -hoofartikel wat & quot. 'n arend om die seë te skuur en elke Duitse duikboot te verslaan en te vernietig. & quot Geskiedenis aan die Universiteit van San Diego http://history.acusd.edu/gen/WW2Timeline/eagleboat.html
25 Dit was die PE-19, PE-27, PE-32, PE-38, PE-48, PE-55, PE-56 en PE-57. Departement van die vloot, Naval History Division, Dictionary of American Naval Fighting Ships. Deel VI, pp 744-747. Hierna aangehaal as DANFS.
26 Direkteur van Naval History brief aan sekretaris van die vloot Gordon R. England, Ser. 09BH/1U504614, 1 Mei 2001. Omhulsel (2).
27 In Junie 2001 het Gordon R. Engeland se vlootsekretaris beslis dat die sink van die PE-56 inderdaad die gevolg was van 'n aanval deur 'n vyandelike duikboot, waardeur bemanningslede die Orde van die Paars Hart kon bekroon. The New York Times, In Switch, Navy sê dat die Duitse Sub -skip in Maine in '45 gesink het. 4 September 2001.
29 Die teenwoordigheid van die U-853 was geen verrassing vir die oorlewendes van die PE-56 nie. Later ondersoek het aan die lig gebring dat die U-853, net soos met ander lede van sy vloot, swart geverf was en 'n teken van 'n rooi drafperd op 'n geel skild en 'n toring op sy toring gehad het. Direkteur van Naval History, Ibid.
31 Angelini, Richard, Hunt and Kill van U-853, in die Verenigde State Benson-Livermore Class Destroyers. http://www.geocities.com/Pentagon/Barracks/1041/eric853.html
32 Arsenault, Mark, Sailor onthou hoe die vragskip gesink het. Providence Journal-Bulletin, in US Naval Armed Guard en WWII Merchant Marine. http://www.armed-guard.com/item04.html
33 Price, Scott, The CG's Final Act: USS Moberly versus the U-853. Kommandant se Bulletin (Mei 1995), pp. 29.
36 Charbonneau, Paula, Saga of Merchant Ship Black Point word onthou. New Bedford Standard-Times, 22 Mei 1995. Gevind in http://www.s-t.com/daily/05-95/05-22-95/0522maritime. html
39 Morgan, Thomas J., Ons gooi hierdie krans ter nagedagtenis. Providence Journal-Bullentin, 24 Aug 2000, p. B-01. Gevind in: US Naval Armed Guard. Op.cit. http://www.armed-guard.com/riem26.html
40 Behalwe Boilerman 2de klas Lloyd, was die Merchant Mariner dood: William Antilly, George P. Balser, Leo H. Beck, Milton Mathews, Laurel F. Clark, Cleo Clark, Robert L. Korb, Ansey L. Morgan, Marvin A. Mertihek, Richard C. Shepson en Reino Lindstrom. Charbonneau, op. cit.
45 Die Vloot gebruik toe en gebruik nou 'n numeriese stelsel om operasionele kodes te verskaf vir die groepering van skepe. Taakgroep 60.7 is dus die sewende groep van taakgroep 60 wat 'n ondergeskikte van die sesde vloot is. Taakeenheid 60.7.1 is ook 'n subeenheid van taakgroep 60.7.
46 Konvooikodes is gebaseer op die oorsprong en bestemming. GUS was dus 'n vinnige konvooi wat uit 'n hawe in Noord -Afrika vertrek en via Gibraltar aankom, hetsy in New York of Norfolk. 'N UGS -konvooi volg die omgekeerde roete. GUS-UGS-konvooie is in 1943 ingestel as 'n manier om tenkwaens te begelei. Morison, Deel I, pp. 353-354.
47 Die Ericcson is in Maart 1941 in gebruik geneem, vernoem na John Ericcson, die uitvinder van die skroefskroef. Sy het haar loopbaan begin met die begeleiding van konvooie in die & quotshort of war -periode toe president Roosevelt die vloot beveel het om die Britte by te staan, ondanks die feit dat die kongres nog nie oorlog verklaar het nie. Die Ericcson het die oorlog in konvooi -escort diens deurgebring, met die noemenswaardige uitsonderings as deelname aan die inval in Noord -Afrika in 1942 en Suid -Frankryk in 1944. In Mei 1945 was sy onder bevel van luitenant -dr. Charles Baldwin. Aan boord was ook dr. Francis CB McCune bevelvoerder van Escort Division 15 en Task Group 60.7. Departement van die Vloot, DANFS. Deel II, bl 362.
48 The Amick was 'n lid van 1 240 ton van die Cannon-klas van verwoesters-begeleiders. Sy is vernoem na Eugene Amick wat aan boord van die cruiser Astoria gesterf het tydens die debakel van die eiland Savo in Augustus 1942. Die Amick het die hele oorlog deur konvooie oor die Atlantiese Oseaan en deur die Middellandse See begelei, met slegs 'n onsuksesvolle aanval deur Duitse vliegtuie om die eentonigheid te verbreek. In Mei 1945 was die Amick onder bevel van luitenant -dr. E.L. Barsumies. Departement van die Vloot, DANFS. Deel IA, bl. 260.
Die Amick was ook die onderwerp van die sogenaamde Philadelphia-eksperiment, 'n stapelvoedsel van pseudowetenskap en 'n film met dieselfde naam. Die teorie verklaar dat as gevolg van 'n geheime regeringseksperiment, die Amick vir 'n tydperk onsigbaar gemaak is. Sien byvoorbeeld About UFO's/Aliens op http://ufos.about.com/library/weekly/aa042301a.htm
49 Die Atherton was 'n suster van die Amick en is vernoem na John M. Atherton wat aan boord van die vernietiger Meredith gedood is tydens die Guadalcanal -geveg, nie ver van waar Eugene Amick gesterf het nie. Atherton het die oorlog begelei om konvooie te begelei. In Mei 1945 was sy onder bevel van luitenant -kad. Lewis Iselin, 'n bekende seiljagvaarder aan die ooskus. Departement van die Vloot, DANFS. Deel IA, pp. 445-446.
50 The Moberly was 'n patrollie -fregat wat in 1943 deur die Maritieme Kommissie by die Globe Shipbuilding Co ontwerp en gebou is. Sy is vernoem na 'n stad in die noorde van Missouri. Teen Mei 1945 het sy twee trans-Atlantiese kruisende begeleide konvooie gemaak. Op hierdie stadium was sy onder bevel van 'n kuswagter, plank-eienaar Cdr. Leslie B. Tollaksen. Departement van die Vloot, DANFS. Deel IV, bl. 400.
52 Departement van die Vloot, Naval History Division, ZP-12 Operations. www.history.navy.mil/download/lta-09.pdf
57 National Archives and Records Administration, Deck Log, USS Amick (DE-168). Records Group 24, p. 285. Foxer was die algemene naam vir die akoestiese lokmiddel wat gebruik word om Duitse akoestiese torpedo's te bedrieg. Foxer is afgelei van FXR, die kodenaam van die toestel. Bron: Destroyer Escort Central op http://www.de220.com/Armament/Decoys/Decoys.htm
58 Deck Log, USS Ericsson (DD-440), n.p. Die boodskap is deur die vuurtoring by Cleveland Ledge oorgedra.
62 Talk Between Ships, 'n kortafstandradiostelsel.
63 Morison verklaar dat die aanval om 2028 uur begin het. Morison, Volume X, p. 357. Die vlootgeskiedenis stem ooreen met Morison se tyd. Departement van die Vloot, DANFS. Deel IV, pp 400. Die deklogboek van die Atherton plaas hierdie gebeurtenis om 2030 uur. Dekblok USS Atherton (DE-169), op.cit.
64 Die aanval was gesentreer op 41 ° 14 'N, 71 ° 27'W. Twee bekende wrakke was in die algemene omgewing: die SS Luther E. Hooper by 41 ° 20'N, 71 ° 26'W, en boot #632 by 41 ° 21'21 & quotN, 71 ° 31'30 & quotW. Eastern Sea Frontier Diary, op.cit.
65 Dekblok, USS Amick (DE168), p. 286. Die versending was genommer 051311.
66 Hierdie skepe was die kanonbote Action (PG-86) en Restless (PG-66), die vernietigers Barney (DD-149), Breckinridge (DD-148) en Blakeley (DD-150), die patrollie-fregat Newport (PF- 27), en die voormalige vernietiger Semmes (AG-24 ex DD-189), wat nou toegerus is met 'n eksperimentele XQHA sonarsisteem. Eastern Sea Frontier Diary, op.cit.
67 Hedgehog was 'n Amerikaanse aanpassing van 'n Britse wapen. Dit bestaan ​​uit 'n staalraamwerk met 24 uitstaande "spigots" in 'n 4 by 6 -konfigurasie, wat elkeen 'n projektiel bevat met 'n kontaklont. Hedgehog is ontwikkel as 'n manier om 'n duikboot aan te val terwyl sonar -kontak behou word. Morison, Deel I, pp. 211-212.
70 Deck Log, USS Atherton (DE-169), p. 251A. Morison beweer dat 'n krimpvarkaanval op die oomblik die U-853 gesink het. Morison, Deel X, p357. Soos ons sal sien, het hierdie aanval vier minute later plaasgevind.
75 Deck Log, USS Moberly (PF-63), n.p. Kurk kom algemeen voor in duikbote as gevolg van sy sterkte en ligte gewig.
78 Ibid. Die Ericsson-logboek stel hierdie tyd as 0115. Deklogboek, USS Ericsson (DD-440), n.p.
80 Tollaksen, op. cit. bl. 86. Dekblok, USS Moberly (PF-63), n.p.
81 Tollaksen, op. cit. bl. 87. Dekblok, USS Moberly (PF-63), n.p.
82 ZP-12 Operations, op.cit. Ericsson rapporteer die blimpies wat om 0610 aankom. Deck Log, USS Ericsson (DD440), n.p.
88 Deck Log, USS Moberly (PF-63), n.p. Ericcson erken Atherton met hierdie aanval, maar daar is geen rekord in die Atherton -dekblokke om dit te ondersteun nie.
92 Eastern Sea Frontier, op.cit., P. 129. Ten tyde van die versending is altesaam 326 ploftoestelle bestee aan 182 dieptelading en 144 krimpvarkies. Die totale sal byna verdubbel voordat die voorval afgehandel is.
93 Afkomstig van die dekblokke van die verskillende skepe.
97 Research Vessel Wahoo, by http://www.wahoo2001.com/wrecks/u853page.htm (slegte skakel 2006)
98 Ausiello, David, Duitse U-boot Matrose onthou. Naval War College News, 15 Februarie 2002.
Stella Ethel (Shirley) Burras is oorlede in die Iowa Veterans Home op 06 Junie 2020. Stella is op 10 Maart 1929 gebore vir Paul Wilbur en Eloisa Isabell (Owens) Shirley op haar ouma Shirley se plaas naby Queen City, Missouri. Stella was die 6de kind en die 5de dogter in 'n gesin wat 11 kinders tot volwassenheid sien groei het.In 1935 verhuis die gesin 40 myl noord na 'n plaas naby Blakesburg, Iowa. Stella het die landelike laerskole in Wapello County bygewoon. Sy studeer aan die Hoërskool Blakesburg in 1947, waar een van haar gunsteling herinneringe was om wag te hou vir hul basketbalspan vir meisies met 6 spelers.
Stella het 'n jaar lank die Iowan Wesleyan College in Mount Pleasant bygewoon voordat sy 'n landelike onderwyser naby Blakesburg geword het. In 1949 verhuis sy na die plattelandse Wright County (naby Olaf en Kanawha) om onderwyser te wees in 'n landelike Noorweë Township (artikel 17, T93N, R25W) skool. Sy het oorkant die skool saam met Richard en Jennie Veldhouse gewoon waar sy hul buurvrou, Irving B. Burras, ontmoet het. Stella en Irving is op 27 Junie 1951 in Winterset, Iowa, getroud.
Stella het haar huwelik as plaasvrou en ma deurgebring. Stella en Irving se eerste plaas was naby haar ouers buite Ottumwa, waar hul oudste seun, Bernie, gebore is. In 1954 keer hulle terug na Wright County en vestig hulle op Renwick as hul langtermynhuis in 1963. Al sewe hul kinders is by die St. Paul Lutheran Church bevestig en studeer aan die Hoone School Boone Valley. Stella se kinders is Irving ("Bernie", 1951) James (1954) Gail (1954), Rex (1956), Raymond Burdett ("Ray", 1957), Lee (1959) en Bruce (1967). Stella noem gereeld dat sy net drie kinders wil hê.
Stella het in 1964 weer begin klasgee toe sy die 6de klas onderwyseres by die Laerskool Titonka geword het. Gedurende die volgende dekade het sy klas 6 gegee in West Bend, Wesley en Goldfield. Stella was moeg vir die opgehoopte plaashuis en het in 1969 'n groot huis in Renwick gekoop. Onderwys. In 1974 skakel Stella oor van onderrig na sweiswerk by Trigg's Manufacturing in Belmond. Sy het twee jaar daar gewerk, voordat sy 'n lasser geword het en daarna die sweisvoorsieningsbestuurder by Hagie Manufacturing in Clarion, waar sy vyf jaar gebly het. Irving is in 1983 oorlede.
In 2014 verhuis Stella na die Iowa Veteran's Home, 'n plek wat sy baie geniet het en waar sy wonderlik behandel is. Sy het daar gewoon vanweë Irving se vlootdiens aan boord van die USS Swasey (DE 248) tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Stella is voorafgegaan deur haar ouers Paul en Isabell Shirley (onderskeidelik 1974, 2001), haar man Irving (1983), seun Ray (2005), skoondogters Joanna (2017) en Alicia (2012), kleinseun Samuel (1997) en broers en susters Lawrence, Keith, John, Laura, Jean, Esther en Ruth. Oorlewendes is drie broers en susters - Robert (Shirley) van Billings, Montana, Charles van Walnut, Iowa en Joyce (Marvin) Brooks van Knoxville, Iowa, ses kinders - Bernie van Renwick, James van Middleburg, Florida, Gail van Pontiac, Illinois, Rex (Chris) van Mauldin, Suid -Carolina, Lee (Lori) van Ames, Iowa en Bruce (Maryca) van West Lafayette, Indiana, 10 kleinkinders en 11 agterkleinkinders.
Oor die algemeen was Stella se lewe 'n wonderlike bewys van 'n goeie mens, Christen, burger, vrou, ma en ouma. Tot die einde toe was sy veral trots op haar kleinkinders, haar blom- en groentetuine, haar landelike opvoeding, haar grootvader Benjamin Stone se gevegsdiens in die Amerikaanse burgeroorlog se 17de en 114de Ohio Volunteer Infantry Regiments, haar lidmaatskap van die Daughters of the American Revolution . en miskien - net miskien - haar kinders in die algemeen. Stella sal saam met Irving begrawe word in die Noorse begraafplaas, Wright County, na 'n diens in die St. Paul Lutheran's Church in Renwick.
Maandag volgende voor die fees van S. Margaret, Virgin [20 Julie].
Heylesdon (John de), mercer. -Om begrawe te word in die kerk van Heylesdon (vlg. 1) naby die graf van sy vader en moeder. Erflatings aan die genoemde kerk van kledingstukke en ornamente, terwyl die gemeentelede voorlopig sekuriteit moet verleen aan die rektor van die kerk vir die veilige bewaring daarvan, ook aan die armes van die villie Heylesdon en ander aangrensende vills, aan elke predikant in die stede Londen en Norwich, aan die ou werk van S. Paul's, aan elke rektor in Londen omdat hy sy naam in 'n lykshuis ingevoeg het (vn. 2) (in suis memoralibus), na die hoë altare van die kerke van H. Trinity the Less en S. Michael de Paternostercherche, & ampc. ook aan Robert sy broer, Margaret sy suster, Alice en Margaret sy dogters, en ander. Aan John Chircheman en sir Richard Tasburgh, rektor van die kerk van Heylesdon, laat hy jaarliks ​​'n kwart van grond en huurhuise in die gemeente All Hallows de Graschirche na, op voorwaarde dat hulle twee ewige gesange in die kerk van Heylesdon vir die goed van sy siel, die siele van Johanna sy vrou, Walter de Berneye, Edmund de Alderford, John Chircheman en Emma, ​​vrou van dieselfde, Thomas de Aldeburgh, en ander. Johanna, sy vrou, om lewensbelang te geniet in die bogenoemde lande en huurhuise, onderhewig aan die genoemde aanklag, by wyse van al sy ander gronde en huurhuise, en ook om die som van tweehonderd pond sterling te ontvang by wyse van 'n dower van almal sy los goedere, benewens haar hele kamer, ornamente en persoonlike klere. Sy vrou het gesê dat sy bogenoemde in die naam van die bruidegom moet aanvaar, of om te hê wat die wet haar bepaal. Na haar afsterwe het die voormelde gronde en huurhuise na Margaret, sy dogter, in stert oorgebly, te koop vir vroom gebruik. Vir Alice sterf sy dogter en huurhuise in die stad Norwich in stert, met dieselfde oorblyfsel, onder sekere omstandighede, en sy woonplekke in Westchepe, Londen, word die 'Crowned Seld' genoem (vn. 3) (la Selde coronata). Aan Agnes, vrou van Bartholomew Marche, huur in die gemeentes S. Alban de Wodestrete en S. Giles sonder Crepulgate. Erflatings ook aan arm melaatses binne drie myl van Londen vir die aflossing van arm gevangenes in Ludgate en Neugate aan sy arm familielede in Heylesdon en elders, co. Norfolk omdat hy arm geleerdes skool toe gebring het omdat hy twee pelgrims na Rome gestuur het, om daar te bly bid gedurende die hele vastyd (vn. 4) (per unam quadragesimam) aan die Kartusiese monnike naby Westsmythfeld, die nonne minderjariges sonder Algate, en die nonne van Shuldham (vn. 5) aan William Reve, rektor van die kerk van Drayton, John en Thomas Tasburgh, Margaret, vrou van Thomas Mounteneye, en andere. Veertig pond, min of meer, om op sy begrafnis bestee te word. Gedateer op 14 April 1384. - Deur 'n geannekseerde kodeerder wissel hy van vorige erflatings in die geval van een van sy dogters wat onder die ouderdom sterf. Rol 113 (1).
Let op. - Bogenoemde testament is uitgestal in Chancery, re Prokureur-generaal v. Vishandelaarsmaatskappy.
Maandag volgende na die fees van S. Luke, Evangelis [18 Okt.].
Mordon (Simon de), "stokfisshmonger." - Om begrawe te word in die kerk van S. Michael in la Crokedlane. Erflatings aan uiteenlopende orde van broeders, aan die broeders en susters van die hospitale van S. Katherine naby die toring en S. Mary sonder Bisshopesgate, die abt en klooster van genades naby die toring, die hospitale van S. Mary de Bethlem, van Elsyng binne Crepulgate, en S. Bartholomew in Smethfeld, die kerk van S. Thomas de Acris, & ampc. Al sy gronde, huise en meer, binne die vryheid van Londen, te verkoop na die afsterwe van sy vrou Alice, en die opbrengs vir vroom en liefdadigheidsdoeleindes. Gedateer Londen, 7 April, 1383 nC.
Sebarn (Robert), "ferrour." (vn. 6) —Om begrawe te word in die kerk of kerkhof van S. Andrew by Castle Baynard, en vir die begrafnis daar laat hy drie sjielings en vier penne oor aan die stof van die klokketel en ander bedrae aan die predikante. Aan Alianora, sy vrou, bly al sy huurgeld en huurgeld in die City of London lewenslank vir sy seun William en sy dogter Philippa in verskeie stert. Ook aan sy genoemde vrou sy huurbelang in 'n erf in die gemeente van S. Andrew voormelde by die afsterwe van die abt en klooster van Berlynges. (vn. 7) Gedateer Londen, 13 Augustus, 1384 nC.
Kelleshull (William de), vishandelaar. - Om begrawe te word op die kerkhof van die kloosterkerk van die Abdij van Lesnes, (vn. 8) aan die abt, prior, en kanonne waarvan hy somme geld agterlaat. Erflatings aan die rektor en kerkbewaarders van die kerk van S. Nicholas Coldabbeye van sekere huurgeld in Oldefisshstrete vir die instandhouding van tapers om te brand vir die siele van John de Triple, Katherine, Katherine en Alice, die vroue van die genoemde John, en ander. Vir sy vrou Agnes laat hy 'n derde deel van al sy losgoed en haar kamer agter en vir sy dogter Katherine 'n som geld, silwer lepels en ander huishoudelike goedere. Sir Laurence, sy broer, het een van sy eksekuteurs aangestel. Gedateer by sy herehuis in die Abdij van Lesnes, Maandag die Fees van S. Matteus, Apostel [21 Sept.], 1383 n.Chr. Rol 113 (28).
Walsshe (John), goudsmid. - Om begrawe te word in die kerk van S. Swithun de Candelwykestrete naby Margaret sy oorlede vrou. Erflatings aan die kerk van S. Swithun, die lig van die balk, sy predikante, ens., Die werk van die klokketel van die kerk van S. John Zacary en predikante van dieselfde kerk, en aan die predikant in Londen wat gesê het Placebo en Dirige op die vooraand van sy begrafnis, en vir 'n trentale massa by elke orde die volgende dag. Aan sir William Salesbury, kapelaan, verlaat hy sy erfpagterente in 'n winkel in Westchepe in die gemeente S. Matthew in Fridaystrete. Vir sy vrou Agnes 'n huurhuis in die gemeente S. Swithun, lewenslank vir John, seun van John Prentice en van Amicia, vrou van dieselfde, dogter van voormelde Margaret, in stert vir die broederskap van H. Trinity in die kerk van S. Mary de Abbecherche ten bate van sy siel, en die siele van Margaret sy oorlede vrou en ander. Ook aan John Prentice, draper, huise en 'n winkel in die gemeente S. Swithun, belas met die instandhouding van 'n chantrypriester in die genoemde parochiekerk vir die volgende tien jaar na sy afsterwe. Ook aan Agnes sy vrou verlaat hy 'n woonstel met die naam "le belle on the hop" in die gemeente S. Botolph sonder Bisshoppesgate lewenslank vir John Woleward en Johanna, vrou van dieselfde, dogter van Thomas Poyntel, laat goudsmid huur ook uitreiking van die herehuis van Lachele, co. Essex, alle goedere van sy (sic) kamer, en die helfte van al sy ander goedere. Gedateer Londen, Saterdag 20 Augustus 1384 nC.
En onthou dat hoewel Adam Stedeman, ondersoeker, as eksekuteur in die bogenoemde testament aangewys is, die erflater verklaar het dat dit nie sy wens was dat die genoemde Adam so genoem moes word nie en dat Adam dit vrywillig ten volle erken het, en verder gesê dat hy sou geen van die goedere van die erflater administreer nie, en ook nie tussenbeide tree nie, maar hy het heeltemal afstand gedoen van die administrasie.
Bydyk (John), goudsmid. — Om begrawe te word in die kerk van S. Peter de Westchepe. Vir sy vrou Alice laat hy al die huurhuise oor na die afsterwe van sy moeder Juliana, geleë in die gemeente All Hallows de Fanchirche, (vn. 9) vir die res van die lewe aan Thomas, sy seun, in die stert, na Agnes, sy dogter, vir restant in trust te koop deur die bewaarders van die Goudsmede vir vroom gebruik. Ook aan sy voorgenoemde seun laat hy 'n onderlaag (vn. 10) van matjies van die Heilige Maria agter. Gedateer Londen, 3 September, 1384 nC. Rol 113 (34).
Maandag volgende na die Fees van S. Leonard, Abt [6 Nov.].
Kombers (John), skinner, van die gemeente S. Swithin. - Om begrawe te word op die kerkhof van S. Swithin's in Candelwikstret, in sy graf situate "in banco, "in die noorde van dieselfde. Erflatings aan die genoemde parochiekerk en predikante van dieselfde, en aanwysings oor die aftap by sy begrafnis en daaropvolgende beskikking daarvan. Bemakings vir die instandhouding van twee gesange in die voormelde kerk ten bate sy siel, die siele van Walter sy vader, Cecilia sy ma, en ander ook vir die nuwe en ou werk van S. Paul's, aan verskillende bevele van broeders in Londen, aan die gevangenes van hospitale, aan gevangenes in Neugate en die Marshalsea van Suthwerk, vir elke ankeriet in Londen en die voorstede, en vir Thomas Joce, seun van Margery, sy suster, laat hy 'n jas en kappie, maar sonder dat die pels aan hulle behoort, in die plek waarvan hy 'n furrour van lamswol. Die omkering van 'n erf in Oldechaunge in die gemeente S. Augustine naby S. Paul's Gate om verkoop te word, en die een deel van die opbrengs gaan aan Sabine, sy vrou, en die ander vir vroom gebruik. Gedateer Londen, 26 Januarie, 1382 n.Chr. Rol 113 (42).
Maandag volgende na die fees van S. Katherine, Virgin [25 Nov.].
Coleman (Reginald, seun van Robert, senior) .— Om begrawe te word in die koor van die kerk van S. Margaret de Lothebury aan die voet van die beeld van S. Margaret. Erflatings aan die genoemde kerk, sy predikante, ens., En aan uiteenlopende bevele van broeders vir hul gebede ook aan John Coleman, seun van Robert sy broer, en sir Walter, sy broer, 'n monnik van Bury St. Edmunds. Daar is voorsiening gemaak vir gesange in die voormelde kerk ten bate van sy siel, die siele van Robert sy vader, Matilda sy ma, sy broers, susters en ander. Vir sy niggie Matilda Hillary laat hy veertig sjielings oor vir die aankoop van doekies (flamiola). Tot die stof van die kerk van Tolyton in co. Norfolk, waar sy vader en moeder begrawe lê, laat hy tien pond, behalwe ander somme aan die predikant, en 'n vergulding oor koepee sodat die gasheer oor die hoë altaar kan hang. (vn. 11) Aan Johannes, sy seun, tweehonderd pond en vier silwerstukke platte met twee dekkers, die geld om in die toesig van sy vrou Cristina te bly om te help om die genoemde John tydens die minderheid skool toe te bring, sonder dat daar rekening gehou word wanneer sy seun volwasse word. Erflatings ook aan die broederskap van die opstanding van S. Paul om hulp aan arm broers, sy leerlinge en ander. Ook aan sy genoemde vrou laat hy 'n huurhuis in die gemeentes van S. Margaret de Lothebury en S. Stephen de Colemanstrete vergoed, en nog 'n huurhuis in die eersgenoemde gemeente lewenslank, met die restant aan John, sy seun, in die stert, tot vrome gebruike. Gedateer Londen, Woensdag volgende na die Fees van S. Martin, Biskop [11 Nov.], 1383 n.Chr. Rol 113 (54).
Maandag volgende voor die fees van S. Lucia, Virgin [13 Des.].
Coggere (Cristina), van die gemeente S. Botolph naby Billyngesgate.— Om begrawe te word in die graf van Roger Coggere, haar oorlede man, in die genoemde parochiekerk. Erflatings aan sir John Wolde, rektor, en ander predikante van die genoemde kerk aan die broederskap van S. Mary en S. Katherine daarin aan die Friars van die Heilige Kruis aan die armes in verskillende hospitale, die melaatses wat in Hakeney woon, te die lok, en naby die hospitaal van S. Giles aan arm gevangenes in Neugate, die King's Marshalsea en King's Bench, & ampc. Aan John Denver en sy vrou Cristina laat sy 'n huurhuis in die gemeente S. Botolph voor. Aan Thomas, haar broer, Margery Coggere, Agnes, dogter van Simon Coggere, Alice, haar suster en ander, laat sy somme geld en losgoed, bestaande uit silwer koppies en lepels, agter. Gedateer Londen, 21 November, 1384 n.C.
Maandag volgende voor die Fees van bekering van S. Paul [25 Jan.].
Lot 577: Amerikaanse Springfield Model 1903 Bolt Action Rifle met Warner & amp; Swasey Telescopic Musket Sight
'N Standaard M1903-geweer met 'n M1908 Warner & amp; Swasey Musket Sight was die primêre Amerikaanse skerpskuttergeweer wat in die Eerste Wêreldoorlog gebruik is. Ongelukkig het die M1908 W & ampS-gewig van 2,5 pond die geweer ongebalanseerd gemaak, 'n ongemaklike skietposisie vereis en soms afgesien van 'n suigkoppie-effek van die rubberoogstuk op die skieters se gesig. Om nie te praat dat hulle geneig is tot vog en puin wat die omvang binnedring nie. Hulle produksie was dus beperk tot 2 075 soos deur die regering bekom. Hulle is voor die ingang van die Verenigde State in die Groot Oorlog vervang deur die verbeterde model van 1913, soos gesien op die geweer wat hier aangebied word. Alhoewel die verbeterings vermoedelik was in hul doeltreffendheid, pas die VSA 3.014 Springfield -gewere (nie Rock Island Arsenal -gewere nie) by die M1913 W & ampS teleskopiese visier. Baie meer besienswaardighede is vervaardig, maar nooit op gewere geïnstalleer nie en ook nie uitgereik nie. Gewere het die installering van 'n swaelstertbeugel vereis om die omvang wat by die geweer genommer was, te monteer tydens die installasie.
Subchasers van die Eerste Wêreldoorlog
Kleurkaartkaartweergawe van WWI -subchasers.
Die klas vaartuig bekend as die "Subchaser " het sy oorsprong tydens die Eerste Wêreldoorlog. In 1916 was die Verenigde State nog steeds neutraal, maar gedurende die somer het twee Duitse duikbote die VSA besoek en kort nadat hulle hard vertrek het, het hulle vyf skepe gesink. Dit het die vloot tot aksie gegalvaniseer. Onder leiding van 'n jong assistent -sekretaris van die vloot genaamd Franklin D. Roosevelt, het die vloot sy eie ontwerp vir 'n effektiewe vaartuig onder duikboot onderneem.
Net soos in die Tweede Wêreldoorlog was staal skaars, net soos die kapasiteit van groot skeepsbouwerwe wat reeds ten volle gekontrakteer is om vernietigers en ander groter skepe te bou. Roosevelt het vlootargitekte opgeroep om 'n geskikte ontwerp vir 'n subchaser van hout te maak. Die idee was om hulle vinnig in klein bootwerwe te bou, deur mense met die nodige vaardighede in die bou van houtbote te gebruik om die werk te verrig.
Albert Loring Swasey, 'n vlootargitek, het in opdrag van Roosevelt 'n subchaser ontwerp wat die seewaardigheid en uithouvermoë het om effektief te wees teen die U -bote. Swasey het 'n drievoudig geskroefde vaartuig van 110 meter lank gekry met 'n balk van 16 ', aangedryf deur drie standaard 6-silinder, 220-pk petrolaangedrewe enjins. Die gewilde siening was dat 'n subchaser baie vinnig moes wees, maar Swasey was dit nie eens nie, en beweer dat die uiterste snelheid nie die prys werd was in die opoffering van seewaardigheid, vaarafstand en gemak nie. Ten spyte van 'n storm van kritiek van skeepsbouers wat 'n snelheid van minstens 30 of 40 knope verwag het, het hy begin voorberei om die bote te laat bou met 'n topsnelheid van 17 knope en 'n seilafstand van 1000 myl. Hy het 'n boogontwerp ontwerp soortgelyk aan dié van 'n groot walvisboot met sy romp afgesny by die waterlyn agter - 'n ontwerp wat onoortreflik is vir seewerk sedert die tyd van die Vikings.
Die sub-chaser van die SC-1-klas het 'n verplasing van 85 ton en 'n aanvulling van twee offisiere en 24 aangewese mans gehad. Die bewapening het bestaan ​​uit twee 3 "/23-kaliber gewere en twee masjiengewere. Later is 'n diepte-ladingprojektor of Y-geweer vervang vir die na 3-duim geweer en dit was die doeltreffendste antisubmarine-wapen van almal. Daar is Aangesien daar in daardie dae geen elektroniese sonar was nie, was die vaartuie toegerus met onderwater -hidrofone vir die opsporing van enjin- en propellergeluide.
Teen die einde van die oorlog was 440 sub-jaers van die SC-1-klas voltooi en in gebruik geneem. Honderd is aan Frankryk verkoop en nog 121 vaartuie wat beman is deur Amerikaanse bemannings het onder eie krag die Atlantiese Oseaan oorgesteek en op see ingevul met tenkwaens wat begelei of begelei word.Die subchasers in Europa werk in die benaderings na Brittanje en Frankryk en in die Middellandse See en dié in die Verenigde State, gekombineer met vernietigers in operasies aan die ooskus teen die U -bote.
SC 131 - 'n Eerste Wêreldoorlog SC -1 klas subchaser.
Op die eerste oogopslag lyk die twee generasies subchasers redelik soortgelyk, maar die WWI -subchasers was 2 'smaller van die balk en het radikaal verskillende aandrywingstelsels en bewapening as dié van die Tweede Wêreldoorlog.
Die dapper klein SC's van die Eerste Wêreldoorlog het wyd en syd gewissel en missies voltooi tot in die noorde van die Aartsengel, Rusland, binne die poolcirkel. Baie SC's is aangevoer deur entoesiastiese amateur -seiljagte met Ivy League -agtergronde en dieselfde informaliteit en ontspanne dissipline as wat in SC's van die Tweede Wêreldoorlog gesien is. Beamptes en bemanning was 'n hegte groep, byna aan 'n man wat uit die vlootreservaat gewerf is. Die klein grootte van die skepe en die informele, nie-konformistiese maniere van hul manne het hulle die etiket " Cinderellas of the Fleet, " en "Splinter Fleet. " Hulle was 'n geharde lot. Op see was die toestande uitmergelend, ongemaklik en beslis nie vir die wat swak is nie. Die konstante stamp, rol en gooi van die vaartuie was onophoudelik en onvergewensgesind.
Historici het oor die geskiedenis en prestasie van die Eerste Wêreldoorlog -subchasers gedebatteer. Een bron sê dat die sub-chaser van die SC-1-klas die belangrikste wapen van die oorlog was en hulle erken dat hulle 40% van die U-bote wat in die oorlog gesink is, vernietig het. 'N Ander bron het 'n diamant -teenoorgestelde mening en sê: "Die duikbote jaag nooit die verwagtinge wat hulle daarin geplaas het, in nie en het nooit 'n enkele moord bereik nie." In 'n operasie in 1918, bekend as die "Oranto Barrage ", het 'n dosyn of wat Amerikaanse subchasers gehelp om die U -bote in die Adriatiese See gebottel te hou, nie in staat om na die oop see te ontsnap om hul aanvalle te druk nie. Deur die Duitsers die aanvallende mag van hul U-bote in hierdie kritieke stadium te ontken, was die Otranto Barrage miskien die grootste enkele bydrae van die subchasers in die Eerste Wêreldoorlog. Op 2 Oktober 1918 het elf SC-1's vyandelike myne in die Oostenrykse hawe opgeblaas Durazzo, en verseker sodoende hul rol in die enigste algemene vlootbetrokkenheid deur die Amerikaanse vloot in die oorlog.
WWI Subchaser Links
- Dokumente en verhale van die subchasers in WWI - beskrywing en foto van VAUD J. II party vissersboot, voorheen SC 409 - 'n Verhaal oor WWI subchasers met foto van SC 403 - 1923 Richard Beckman skildery met SC -64 - beskrywing van film & #8220Submarine Patrol "
Kopiereg en kopie 1999 - 2021 Theodore R. Treadwell. Alle regte voorbehou.
Risiko vir chirurgie na onlangse miokardiale infarksie
Doel: Ons was daarop gemik om die impak van onlangse miokardiale infarksie (MI) op uitkomste na die daaropvolgende operasie in die hedendaagse kliniese omgewing te bepaal.
Agtergrond: Vorige werk toon dat 'n geskiedenis van 'n onlangse MI 'n risikofaktor is vir komplikasies na 'n nie -hartoperasie. Hierdie data weerspieël egter nie die huidige vordering in kliniese bestuur nie.
Metodes: Met behulp van die California Patient Discharge Database het ons pasiënte wat 'n heupoperasie, cholecystektomie, kolektomie, elektiewe abdominale aorta -aneurisme herstel en amputasie van die onderste ledemate van 1999 tot 2004 (n = 563,842) retrospektief ontleed. Postoperatiewe 30-dae MI-koers, 30-dae sterfte en 1-jaar sterfte is vergelyk vir pasiënte met en sonder 'n onlangse MI met behulp van univariate analises en multivariate logistieke regressie. Relatiewe risiko's (RR) met 95% vertrouensintervalle is beraam met behulp van bootstrapping met 1000 herhalings.
Resultate: Postoperatiewe MI-koers vir die onlangse MI-kohort het aansienlik afgeneem namate die tydsduur van MI tot operasie toegeneem het (0-30 dae = 32,8%, 31-60 dae = 18,7%, 61-90 dae = 8,4%en 91-180 dae = 5,9%), net soos 30-dae sterfte (0-30 dae = 14,2%, 31-60 dae = 11,5%, 61-90 dae = 10,5%en 91-180 dae = 9,9%). MI binne 30 dae na 'n operasie word geassosieer met 'n hoër risiko vir postoperatiewe MI (RR-reeks = 9,98-44,29 vir die 5 prosedures), sterftes van 30 dae (RR-reeks, 1,83-3,84) en 1-jarige sterftes (RR-reeks) , 1.56-3.14).
Gevolgtrekkings: 'N Onlangse MI bly 'n beduidende risikofaktor vir postoperatiewe MI en sterftes na 'n operasie. Strategieë soos die uitstel van elektiewe operasies vir ten minste 8 weke en mediese optimalisering moet oorweeg word.
Amerikaanse WWII Sniper Rifles: The Springfield vs die M1 Garand
Die M1903 Springfield en die M1 Garand word ongetwyfeld gerespekteer vir die rolle wat hulle tydens die Tweede Wêreldoorlog gespeel het. Die afgelope dekades het 'n debat onder historici en geweerliefhebbers gewoed oor watter van hierdie twee uiters beslissende WWII -skerpskuttersgeweer beter is.
Dit lyk asof hierdie debat 'n bloedlose stryd geword het sonder 'n einde. In die onderstaande video, Paul Shull, die gasheer van die Smithsonian Channel's Die wapenjagter show, kyk na die twee historiese wapens met 'n veeleisende, maar opwindende skietuitdaging voordat hy sy eie persoonlike uitspraak maak.
Voor dit egter 'n bietjie agtergrondinligting oor waarvoor die twee wapens staan ​​en wat hulle werklik laat opval het.
Die M1903 Springfield, amptelik bekend as die United States Rifle, Caliber .30-06, Model 1903, het die eerste paar dekades van die 20ste eeu as die primêre geweer van die Amerikaanse weermag gedien, en het in beide die Eerste Wêreldoorlog en II.
Amerikaanse mariniers met M1903 -gewere en bajonette in Frankryk (1918).
Dit is op 19 Junie 1930 as die amptelike bout-aksiegeweer van die Amerikaanse weermag aangeneem, maar hierdie geweer was basies 'n uitvloeisel van die Spaanse Mauser-model 1893. As gevolg van die vele ooreenkomste wat die Springfield met die Mauser gehad het, was die Verenigde State gedwing om 'n stewige bedrag aan tantieme aan die Mauser -vervaardigers te betaal.
Diagram van die .30 Springfield -geweer
Die M1 Garand, wat as 'n amptelike plaasvervanger gekom het, is gevoed deur 'n tydskrif met vyf ronde en die herhalingsgeweer van 8,7 pond is herhaaldelik gewerk. Die Springfield bly egter die standaardgeweer vir die deegseuns as gevolg van onvoldoende voorraad M1 Garand -gewere.
M1903 Springfield met laaiklemme. Foto: Curiosandrelics CC BY-SA 3.0
Die Springfield -geweer is ook wyd gebruik deur Amerikaanse skerpskutters tydens die Tweede Wêreldoorlog, en die gebruik daarvan het voortgegaan verby die Koreaanse Oorlog in die vroeë stadiums van die Viëtnam -oorlog.
Gekamoefleerde M1903 Springfield -sluipskuttersgeweer en#8217s -geweer met Warner en Swasey -teleskoop in Frankryk, Mei 1918.
Die M1903 Springfield word onder almal vereer vir sy besondere akkuraatheid. Dit word trouens dikwels aangewys as die akkuraatste sluipskuttergeweer van die Tweede Wêreldoorlog.
'N Periskoopvoorraad van die ou tipe wat by 'n M1903 (1918) pas. Dit was bedoel vir loopgrawe -oorlogvoering en het die skieter in staat gestel om oor die borsteling van 'n sloot te skiet terwyl hy onder die dekmantel was en beskerm was. Die geweer is ook toegerus met 'n tydskrif van 25 ronde.
Dit bly vandag gewild onder burgerlikes, historiese versamelaars, mededingende skutters en militêre oefenspanne.
M1903A1 gemaak deur Springfield Armory in 1930. Foto: Drake00 CC BY-SA 3.0
Aan die ander kant, die M1 Garand, vernoem na sy ontwerper, John Garand, is 'n .30-06 kaliber semi-outomatiese geweer. Met meer as vyf miljoen eenhede wat tussen 1934 en 1957 gebou is, is die M1 Garand gebruik in die Tweede Wêreldoorlog, die Koreaanse Oorlog en ook die Viëtnam -oorlog, waar dit beperk was.
Die M1 Garand het tydens sy diensjare ongelooflik presteer en die lof verdien van generaal George S. Patton, wat dit 'die grootste gevegswerktuig ooit' bedink het. "
John Garand wys die kenmerke van die M1 aan die weermaggeneraals.
Amptelik bekend deur die Amerikaanse weermag as "U.S. Geweer, kaliber .30, M1, en#8221, die geweer het tydens die dertigerjare die oorlog binnegekom as plaasvervanger vir die M1903 Springfield.
Die legendariese geweer, wat 9,5 pond weeg, bedien Amerikaanse troepe op die slagvelde van Noord -Frankryk en neem hulle deur die kus van Okinawa, die versengende hitte van Noord -Afrika en die wrede humiditeit van die Filippyne.
Die M1 Garand met belangrike dele gemerk
As gevolg van sy indrukwekkende snuitsnelheid, het die M1 Garand 'n aansienlike voordeel aan die Geallieerde magte gebied. Op verskeie maniere was hierdie 43.5-duim-snelvuur-oorlogsmasjien uiters instrumenteel om die oorwinning by die Geallieerdes tuis te bring, aangesien die bloedigste konflik in die menslike geskiedenis tot 'n einde gekom het.
'N M1 Garand en bloc-snit gelaai met agt .30-06 Springfield-rondes. Foto: Gavin.C CC BY 1.0
Die M1 Garand het 'n aantal kopieë en afgeleides gesien, soos die Japannese Type 4-geweer, die Italiaanse Beretta-modelle, die Amerikaanse M14-geweer en die Ruger Mini-14.
'N Amerikaanse soldaat met 'n M14 kyk hoe die voorraad in 1967 tydens die Viëtnam -oorlog laat val word.
Net soos die Springfield, word die M1 Garand vandag nog deur burgerlikes gebruik vir skietskiet, jag en as militêre versamelstukke. Dit word ook steeds in diens van militêre oefenspanne en erewagte.
Evzones van die presidensiële wag voor die Griekse parlement met M1 Garands. Foto: Yair Haklai CC BY-SA 3.0
Of die Springfield beter was as die Garand of andersom, daar is nog geen definitiewe antwoord gevind nie. Dit bly alles 'n kwessie van mening.
Een groep sê die Springfield is beter as gevolg van sy fenomenale akkuraatheid en betroubaarheid, terwyl 'n ander groep sê dat dit die vinniger M1 Garand is wat ook spog met 'n hoë mate van akkuraatheid en betroubaarheid.
Laai 'n M1 "en -blok en#8221 -snit af.
Alhoewel die Springfield 'n groter akkuraatheid het, word die vuurtempo van 10-15 rondtes per minuut aansienlik oortref deur die 40-50 rondes per minuut van die M1 Garand.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog was die Springfield die standaardgeweer vir die infanterie, wat deur fases van aanpassings gegaan het terwyl die oorlog voortgeduur het. In die Tweede Wêreldoorlog, terwyl dit in die oerwoude van Guadalcanal gebruik is, was 'n selflaaiende geweer meer wenslik, maar die Springfield was nie die geweer nie.
Lankkorporaal Cecilia M. Giaise, die eerste vrou wat as geweerskutter kwalifiseer (met 'n telling van 206 en#215250) en gemagtig is om die M1 -geweer te bestuur. Julie 1961. Foto: Bobafett1129 CC BY-SA 4.0
Die M1 Garand en die M1903 Springfield het in die Tweede Wêreldoorlog langs mekaar gedien, en die Springfield was 'n gunsteling van die Amerikaanse weermag Rangers wat dit verkies het bo die M1 Garand vir sekere kommando -missies. Dit was ook die keuse van die skerpskuttergeweer van die Amerikaanse weermag.
Amerikaanse Marine berei voor om M31 HEAT -antitankgeweergranaat van M1 -geweer af te skiet in die indirekte modus met boude op die grond.
Die M1 Garand is eintlik die eerste semi-outomatiese geweer van die Amerikaanse weermag met standaarduitgawe. Met 'n effektiewe skietbaan van 500 meter, was hierdie wapen swaarder as die Springfield, maar was baie geliefd onder die gebruikers daarvan.
Gee aandag aan hierdie video van drie minute, geniet die oefening en besluit of u met Shull se uitspraak saamstem.
Basel II: Hersiene internasionale kapitaalraamwerk
Die pogings van die Basel -komitee oor banktoesig om die standaarde vir die kapitaaltoereikendheid van internasionaal aktiewe banke te hersien, het 'n kritieke mylpaal bereik in die publikasie van 'n ooreengekome teks in Junie 2004.
Die oorspronklike Basel II -dokument is beskikbaar in:
In November 2005 het die komitee 'n bygewerkte weergawe van die hersiene raamwerk uitgereik waarin die bykomende riglyne vervat is wat in die referaat van die komitee The Application of Basel II op handelsaktiwiteite en die behandeling van dubbele standaardeffekte (Julie 2005) uiteengesit word.
Op 4 Julie 2006 het die komitee 'n uitgebreide weergawe van die Basel II -raamwerk uitgereik. Hierdie omvattende dokument is slegs gerieflik vir lesers 'n samestelling van die Basel II -raamwerk van Junie 2004, die elemente van die 1988 -ooreenkoms wat nie tydens die Basel II -proses hersien is nie, die 1996 -wysiging van die kapitaalakkoord om markrisiko's op te neem. , en die 2005 -referaat oor die toepassing van Basel II op handelsaktiwiteite en die behandeling van dubbele standaardeffekte. Geen nuwe elemente is in hierdie samestelling bekendgestel nie.
Regulerende raamwerk chronologie 2006-2009
Die Basel -komitee het konsultatiewe voorstelle aangekondig om die veerkragtigheid van die banksektor te versterk:
Die komitee verwelkom die kommentaar van die publiek oor alle aspekte van hierdie konsultatiewe referate teen 16 April 2010.
Die Basel -komitee het 'n laaste pakket maatreëls uitgereik om die drie pilare van die Basel II -raamwerk te versterk en om die reëls van 1996 oor handelsboekkapitaal te versterk. Hierdie maatreëls is oorspronklik in Januarie 2009 vir openbare konsultasie gepubliseer.
16 Januarie 2009
Die Basel -komitee het 'n reeks voorstelle aangekondig om die Basel II -raamwerk te verbeter. Die konsultatiewe pakket bestaan ​​uit die volgende:
22 Julie 2008
Die Basel -komitee oor banktoesig is vir openbare kommentaar uitgereik Riglyne vir die berekening van kapitaal vir inkrementele risiko in die handelsboek sowel as Voorgestelde hersienings aan die Basel II -markrisiko -raamwerk. Die voorgestelde inkrementele risiko -heffing sal prysveranderinge as gevolg van wanbetalings sowel as ander bronne van prysrisiko insluit, soos dié wat kredietmigrasies weerspieël en beduidende bewegings van kredietverspreidings en aandelepryse. Die Baselkomitee stel ook verbeterings voor aan die Basel II-raamwerk rakende interne waarde-tot-risiko-modelle. Dit het die taal verder aangepas ten opsigte van omsigtige waardering vir posisies wat onderhewig is aan markrisiko met bestaande rekeningkundige leiding. Daarbenewens het dit duidelik gemaak dat reguleerders die vermoë sal behou om aanpassings aan die huidige waarde te vereis, bo die vereistes wat deur finansiële verslagdoeningstandaarde vereis word, veral waar daar onsekerheid bestaan ​​oor die huidige realiseerbare waarde van 'n posisie as gevolg van illikiditeit. Die komitee verwelkom die kommentaar van die publiek oor alle aspekte van hierdie konsultatiewe referate teen 15 Oktober 2008.
2 Junie 2006
Die Basel -komitee oor banktoesig het 'n referaat uitgereik oor Deel van tuis-gasheer-inligting vir effektiewe Basel II-implementering, wat algemene beginsels uiteensit vir die deel van inligting tussen toesighouers van tuisland en gasheerland in die implementering van die Basel II -raamwerk. Hierdie artikel is saam met die Core Principles Liaison Group ontwikkel, wat banktoesighouers uit sestien nie-komiteelede insluit, sowel as die Internasionale Monetêre Fonds en die Wêreldbank. Die koerant beklemtoon die behoefte aan tuis- en gasheeropsieners van internasionaal aktiewe bankorganisasies om pragmatiese kommunikasie en samewerking rakende die Basel II -implementeringsplanne van banke te ontwikkel en te versterk, en bevat ook praktiese voorbeelde van inligting wat deur banke, huis toesighouers verskaf kan word en gasheer toesighouers.
Die Basel -komitee oor banktoesig het 'n persverklaring wat aandui dat die kalibrasie van die Basel II-raamwerk (dws 1,06 skaalfaktor vir kredietrisikogewigte bates volgens die interne graderingsgebaseerde benaderings) gehandhaaf sal word. Die komitee se hersiening van die kalibrasie van die raamwerk is gebaseer op die resultate van die vyfde kwantitatiewe impakstudie (QIS 5), sowel as QIS 4 wat in sommige jurisdiksies uitgevoer is. 'N Gedetailleerde verslag oor die resultate van QIS 5 in G10- en nie-G10-lande is op 16 Junie 2006 gepubliseer. Nasionale owerhede sal voortgaan om die kapitaalvereistes gedurende die periode van Basel II-implementering te monitor, en die komitee sal nasionale ervarings met die raamwerk monitor.
Hoe om 'n antieke krok te identifiseer, en watter skurke meer waardevol is
Dit lyk asof skurke meer gewild is as ooit tevore. Met hierdie gewildheid loop die risiko egter om 'n valse te loop!
Ons het opgemerk dat baie van ons lesers nie net in skurke belangstel nie, maar eintlik ook oor pragtige kroeë beskik. Ongelukkig, as 'n item so gewild en waardevol word soos 'n antieke krokodil, lyk dit asof die voortplantingsmark in volle gang kom. Daarom het ons besluit om u 'n paar maniere te wys om die vervalsing te vermy en 'n oorspronklike, antieke krokodil te identifiseer.
Soek 'n vervaardiger se merk en#8211 Ons weet, dit is 'n duidelike wenk wat van toepassing is op soveel oudhede, maar dit is veral belangrik vir troppe. Hierdie merke kan alles wees van 'n naam, 'n simbool, 'n handtekening of selfs net 'n letter of 'n getal. Sommige bekende vervaardigers om uit te kyk, sluit in Red Wing, Thomas Commeraw en Watt Pottery.
Bestudeer die ontwerp van crock 's –Baie antieke kroeë, soos die hierbo genoem, is dikwels versier met kobaltblou ontwerpe. Dit lyk asof alle versierings of ontwerpe geverf is, in teenstelling met gedruk of gestempel. Die krokodil self kan 'n blink, glasagtige oppervlak hê wat soms stamperig voel, wat beteken dat die sout geglasuur is.
Probeer om die ouderdom te identifiseer – Daar is sekere punte wat u tot u ouderdom kan lei. As die krans 'n patroon het, en die naam van die patroon onderaan, beteken dit dat dit na 1810 gemaak is. As die punt die woord "limited " (of "Ltd ") bevat, was dit mal na 1861. As die merk 'n land van herkoms het, is dit na 1891 gemaak.
Doen jy navorsing –As u 'n klomp het waarvan u nie seker is nie, soek dit aanlyn! Probeer om die inligting oor die vervaardiger te vind, of as u nie die vervaardiger volgens hul merk kan identifiseer nie, gaan na webwerwe soos eBay, Pinterest en Youtube. U kan selfs 'n omgekeerde Google -beeldsoektog doen!
Die volgende video van Expert Village bevat 'n wye verskeidenheid waardevolle troppe. Kyk gerus om 'n idee te kry van hoe 'n waardevolle krans lyk en na watter eienskappe u moet kyk. En as u 'n krokodil het, stuur 'n foto vir ons, ons sal dit graag wil sien!