AFRIKAANSE OPSOMMING: Die mens word voortdurend gekonfronteer met probleme waarvoor oplossings gevind moet word. Hierdie studie probeer aantoon dat die mens se denkpotensiaal ontwikkel moet word indien hy 'n positiewe bydrae tot die ontwikkeling van die gemeenskap wil lewer en probleme wil oplos. In die soeke na oplossings is dit nodig dat daar keuses gemaak moet word tussen nuwe en alternatiewe idees en in die proses sal sy oordeelsvermoe en houding teenoor 'n saak getoets word. Die navorsingsmetode wat in hierdie studie gevolg is, berus hoofsaaklik op 'n literatuurstudie waaruit die onderrigleerstrategie voortgespruit het. Daar word van die uitgangspunt uitgegaan dat 'n kritiese denkingesteldheid die mens kan help in die beoordeling en evaluering van 'n saak. In 'n bepaling van 'n operasionele definisie van kritiese denke word aanvaar dat die vak Geskiedenis 'n belangrike rol kan speel om die leerling, aan die hand van spesifieke werkwyses en denkvaardighede, te leer om Geskiedenisfeite te evalueer. Dit kan beteken dat die leerling leer om die alledaagse probleme te hanteer deur die toepassing van denkvaardighede en die uitleef van kritiese ingesteldheid. In die daarstel van 'n onderrigleerstrategie as eerste stap vir die implementering van kritiese denke deur die vak Geskiedenis, is denke en leer gedefinieer. Daar is gesteun op die werk van Piaget en omdat die studie gemik is op die sekondere skoolleerling is die denkvlakke konkreet-operasionele denke en formeel-operasionele denke, soos deur Piaget geformuleer, uitgelig. In die proses is faktore wat kritiese denke en ook die leerproses beinvloed geaksentueer as terreine wat die onderwyserin gedagte moet hou indien die ontwikkeling van kritiese denke die doelwit is. Die probleem is beklemtoon dat die onderrig van die vak in baie gevalle hoofsaaklik op die kennisvlak geskied. Indien kritiese denkontwikkeling as doelstelling onderrig word, hou dit onder andere die voordeel in dat die Ieerling nie net geheuewerk beoefen nie, maar denkend met die feite omgaan. Die studie probeer bepaal dat feite gebruikswaarde moet he en dat die onderwyser metodes soos klasgesprek, leergesprek en selfdoenaktiwiteite moet aanwend om kritiese denke te ontwikkel of bevorder. Die onderrigleerstrategie wat voorgestel word, bestaan uit drie fases naamlik beplanning, implementering en evaluering. In die fases bly die rol van die onderwyser belangrik en word metodes, vraagstelling, klimaatskepping, kurrikuleringsvaardighede en motivering as essensiele fasette beskou. Ten slotte blyk dit uit die geraadpleegde literatuur en ervaring dat die moontlikhede daar is om kritiese denkvaardighede deur 'n doelgerigte program in die vak Geskiedenis te ontwikkel. Indien 'n onderrigleerstrategie gevolg word waarin kritiese denke as doelstelling nagestreef word, kan die vak in 'n groter mate sy regmatige plek in die skoolkurrikulum inneem.