Seksbots, virtuele vriende, VR-liefhebbers: hoe tegnologie verander die manier waarop ons ...
Die Washington Post is gekritiseer omdat hy gesê het 'n verslaggewer wat die slagoffer van 'n seksuele aanranding was, kon nie onderwerpe soos die # MeToo-beweging objektief bespreek nie. (AP Photo / Pablo Martinez Monsivais)
Die belemmerde idee van joernalistieke objektiwiteit was die middelpunt van a kontroversie by die Die Washington Post.
Die verhaal van Post die politiekverslaggewer Felicia Sonmez begin met haar bewering van seksuele aanranding teen 'n mede-joernalis in 2018. Sy is binnekort verbied om verhale te bespreek wat 'afhang van seksuele wangedrag' en, by uitbreiding, die # MeToo-beweging - 'n verbod is uiteindelik op 29 Maart 2021 opgehef.
Soortgelyke persepsies van 'vooroordeel' het Kanadese joernaliste betower verhoudings met politici, gay verslaggewers huwelikshervorming en Joodse or Moslem verslaggewers in die Midde-Ooste.
Joernaliste moet blykbaar nie verslag doen van die gebied waaraan hulle hul lewe gewend het nie, tensy u onderwys, gesondheidsorg, oorlog, sport, reis, motors of vaste eiendom tel.
Rasgenootlike verslaggewers word byvoorbeeld gereeld met die woord "objektief" getref wanneer hulle stories oor ras opslaan of indien.
"Ons professionaliteit word bevraagteken as ons verslag doen oor die gemeenskappe waaruit ons kom, en die voorspraak van voorspraak volg ons op so 'n manier dat dit nie baie van ons wit kollegas volg nie," Pacinthe Mattar het onlangs in geskryf Die Walrus.
Mattar het 'n nuusvervaardiger aangehaal en gesê: 'Dit lyk asof die aanname bestaan ​​dat rassige joernaliste nie saam kan bestaan ​​met die joernalistieke standaarde om billik en gebalanseerd en onpartydig te wees nie. Waarlik, waarvoor ons nog altyd veg, is net die waarheid. "
En dit is die probleem: vereis dit dat joernaliste hulself moet losmaak van hul lewenservarings, as hulle die waarheid praat? Is hierdie mate van balans of onpartydigheid selfs moontlik?
Sover ek kan agterkom, gebruik min professore deesdae die O-woord in Kanadese joernalistieke skole. Joernaliste bring onvermydelik hul subjektiewe ervarings aan die werk en moet leer om hul vooroordele en aannames te herken en te bestuur. Hulle is mense - hulle voel oor die gebeure en mense wat hulle interessant vind.
'N Veerkragtige ideaal
Tog is die omstrede ideaal van "objektiwiteit" is onweerlegbaar veerkragtig. Dit word veral wyd in die Verenigde State aangeroep - lank daarna die werklike woord objektiwiteit is verwyder van die land se professionele joernaliste se etiese kode in 1996.
Slim akademici het gehelp om die O-woord lewendig te hou deur die betekenis daarvan te masseer tot 'n meer beperkte doel as intellektuele afsydigheid.
Michael Schudson van die Columbia-universiteit gedefinieer hierdie 'hoofberoepswaarde van Amerikaanse joernalistiek' as 'tegelyk 'n morele ideaal, 'n stel verslagdoenings- en redigeringspraktyke en 'n waarneembare patroon van nuusskryf.'
Net so het die Kanadese etikus Stephen Ward 'n metode bevorder van 'pragmatiese objektiwiteit"Wat vereis dat joernaliste moet terugstap van hul eie oortuigings om toetse toe te pas vir empiriese geldigheid, logiese samehang," selfbewussyn "en deursigtigheid.
En so het onpartydigheid hardkoppig in 'n era van tweestrydige waarhede gehink.
Navorsing deur 'n span wat ek gelei het, het gevind dat die meeste Kanadese joernaliste hulself steeds sien as losstaande waghonde - outonome monitors van mag en voorreg. En ek het die aantal keer wat ek studente en werkende joernaliste hoor sê het, verloor: "Ons weet dat objektiwiteit onmoontlik is, maar ons mik daarna."
Dit is 'n onmoontlikheid wat nou daartoe lei dat sommige volslae, onbeskaamde voorspraak aanvaar.
'N Nuwe boek, Die wortels van valse nuus: maak beswaar teen objektiewe joernalistiek, deur vader-en-seun Britse professore Brian en Matthew Winston, pleit teen die 'fantasie' van 'n joernalistiek wat 'suiwer waarheid' bied. Hulle vra dat die joernalistiek op 'n meer "eerlike, bevooroordeelde, subjektiewe basis" herbou moet word.
Dit lyk onnodig ekstrem. Ja, in die geledere van joernaliste was daar altyd kommentators wat onapologeties pleit vir een of ander vorm van sosiale verandering (hetsy links of regs) of vir die status quo. Maar nie almal nie.
Nuuskamers is groot tente waarvan die inwoners, al is dit net om belangstellings en aanleg, uiteenlopend is, genuanseerde dokumentêre en nuutste tweets lewer, bofbalverslae en konsertbeoordelings, ondersoek na data-ontginning en opdaterings van die hof.
Sommige is besig om die wêreld beter te maak. Ander leef volgens feite. Nog ander hou daarvan om mense te laat lag.
Skryf aan die einde van die eeu, Bill Kovach en Tom Rosenstiel verouderde opvattings soos objektiwiteit en balans verwerp ten gunste van tien onderskeidende tekens van joernalistiek wat afhang van 'n 'dissipline van verifikasie. "
Hul boek, Die elemente van joernalistiek, is die afgelope twee dekades in joernalistieke skole regoor die wêreld gelees, maar massaverslawing aan die O-woord duur voort.
As 'n goedaardige plaasvervanger nodig is om die O-gewoonte te verbreek, kan dit 'n baie nederiger ideaal wees: gewone, outydse skeptisisme.
Die onbelemmerde bevraagtekening van wat ander as feite beskou, is niks soos 'n eis van neutraliteit of om 'suiwer waarheid' te soek nie. Skeptiese joernaliste maak geen aanspraak behalwe hul eie onkunde nie en hulle verwag om daagliks verbaas te wees. As hulle gevra word om te oordeel, te interpreteer of te ontleed, bly hulle sigbaar binne die bewyse.
Wat 'n verenigende doel betref, probeer hulle bloot om te voorsien (in die woorde van die Rasmus Kleis Neilsen van die Universiteit van Oxford) "Relatief akkurate, toeganklike, relevante en tydige onafhanklike uiteenlopende inligting" oor openbare aangeleenthede.
Dit is nie vooroordeel of objektiwiteit nie, maar eenvoudige nuuskierigheid wat joernaliste daartoe gelei het om ontstellende vrae te stel soos: Het soldate gesterf omdat regerings versprei het leuens om te regverdig oorloë? Was 'n baie gewilde nuutgevonde finansiële instrument klank? Het 'n toonaangewende tydskrif feitekontrole a oorgeslaan vals bewering van verkragting op die kampus?
Die tradisie leef voort ondanks die toenemende gevare van die meningsverskil: Is die wetenskap van bestryding van pandemies ingewikkelder as wat regerings ons sou wou glo? Vereis 'n realistiese gesondheidsbeleid 'n numeriese beperking op "Aanvaarbare" sterftes? Is Kanadese prokureurs debattering 'n hofafgedwonge verklaring van voornaamwoorde?
Om stom vrae te vra as almal glo dat hulle die antwoorde ken, vereis geestelike dissipline en selfvertroue. Maar dit is meer redelik en meer inklusief as gedwonge losmaking.
Volgens die rubriek van skeptisisme is die onderwerp waarmee u goed vertroud is, die teenoorgestelde van verbode gebied; jou lewenservaring kan perfekte roetes bied na onbekende paaie, want jy weet waar om te soek - jy weet wat jy nie weet nie.
Daar, op die onbekende plek net buite die sig van die huis, vind joernaliste nuwe vrae om te vra en nuwe stories om te vertel, stories wat moet vertel of hulle gemaklik is om te hoor of nie.
Skepsis, nie objektiwiteit nie, is die rede waarom demokrasieë joernaliste benodig.
Dit is aangepas uit 'n artikel wat oorspronklik gepubliseer is deur die Sentrum vir Vrye Uitdrukking aan die Ryerson Universiteit.
Ivor Shapiro, Professor, Skool vir Joernalistiek; Senior genoot, sentrum vir vrye uitdrukking, Ryerson Universiteit
Een-en-twintigste eeuse tegnologieë soos robotte, virtuele werklikheid (VR) en kunsmatige intelligensie (KI) kruip in elke uithoek van ons sosiale en emosionele lewens in - inbraak in hoe ons vorm ...
In sommige gevalle is daar wyd ooreenstemming oor wat rassisme is. Die meeste mense sal byvoorbeeld saamstem dat die beperking van 'n rassegroep se stemreg in 'n federale verkiesing rassisties is. (Inheems ...
Baie van ons sien uit na 'n somer van relatiewe vryheid met mylpale op die pad wat ons meer geleenthede bied om vriende en familie te sien. Maar ons dra die gevolge van ...
Die Wêreldgesondheidsorganisasie het die aandag gevestig op pandemiese moegheid, 'n natuurlike reaksie op 'n langdurige openbare gesondheidskrisis. Pandemiese moegheid behels afnemende motivering om te volg ...