Mammon ruk hart uit
Spirit of the Dance met die Ierse Internasionale Dansgeselskap. Onder spelleiding van en met choreografie deur Alan Harding. Vervaardig deur David King. By die Kunstekaap-teaterkompleks.
In die rolprent Mermaid is daar n heerlike oomblik wat tegelykertyd die lagspiere prikkel en hartstilstand veroorsaak. Wynona Ryder se skigtige karakter beplan om saam met haar nuwe k�rel te gaan visvang en vir di� geleentheid maak sy vir haarself n heilsame toebroodjie met iets van alles daarop - n sarmie waarin jy regtig jou tande kan slaan. Haar kugel-ma, vertolk deur Cher, kom verbygestap en voor enigeen versnapering kan s�, verneder sy dit tot vier of vyf sterretjies met n koekiedrukker. Dis steeds n toebroodjie, maar die wese daarvan is verwoes.
Dieselfde kan ges� word van Spirit of the Dance. Die bestanddele is essensieel dieselfde as die van die oorspronklike Riverdance - n uiters bedrewe groep dansers wat met vernuftige voetwerk verstom - maar dis asof die hart daarvan uitgeruk is deur kommersi�le sukses. Die skuld hiervoor moet waarskynlik reeds aan die blitsige voete van die wispelturige Michael Flatley gel� word, want met sy Lord of the Dance het die tradisionele Ierse klopdans mettertyd gedienstig geraak aan die glorie en ego van die kunstenaar. Die kunstenaar was dus op die ou end groter as die kuns.
In Spirit of the Dance word die program van tradisionele Ierse klopdans aangevul met voorbeelde van verskeie ander dansvorme, onder meer in Highland Fling, Waltz Viennese en Flamenco Fiesta, afgewissel deur sangnommers en n gek vioolspeler wat n verskeidenheid deuntjies teen n ongelooflike tempo speel terwyl hy die hele verhoog vol rondspring.
Soos met die Ierse klopdans word die ander dansvorme voortreflik uitgevoer en is dit duidelik dat jy te doen het met n talentvolle groep dansers wat boonop uiters veelsydig is. Inderdaad w�reldstandaard. Een van die treffendste nommers is Fosse Follies, gewone klopdans in kabaretstyl aangebied met elke danser in manel en bolkeil. Die hoogtepunt van die vertoning is egter Applause, en dis nie eens n dansnommer nie. Al die dansers sit in gelid op die voorverhoog met wit handskoene aan en begin dan met gechoreografeerde applous, wat n indrukwekkende prentjie vorm.
Benewens die preutse Sondagskoolbroeke wat die mans dra, is daar niks aan die vertoning wat werklik steur nie, maar daar is ook niks wat juis inspireer nie. Wie weet, dalk het n mens oor die jare blas� geraak. Na my mening l� die fout egter by die musiek. Die komponis van Riverdance, Bill Whelan, het gesorg dat Riverdance m��r as net n dansvertoning was. Die musiek was n integrerende deel daarvan en die pragtige melodie� met hul tipiese Ierse weemoedigheid het jou lank daarna nog bygebly. David King se melodie� het ongelukkig nie dieselfde trefkrag nie.
Spirit of the Dance is al deur sowat 20 miljoen mense w�reldwyd gesien. In Suid-Afrika sal dit waarskynlik ook vol sale trek. n Mens gun hulle die sukses, maar kan ook nie anders nie as om effe nostalgies te voel oor wat (dalk vir altyd) verby is. Nog n outentieke kunsvorm het geknak voor Mammon.