Is dit nou ons verhouding met tegniese ondernemings? Koningin Mary Meester
Toestelle met internet is so gereeld en so kwesbaar dat hackers onlangs by 'n casino ingebreek het deur sy vistenk. Die tenk het sensors met die internet gekoppel wat sy temperatuur en netheid meet. Die hackers het in die sensortank gesit en daarna op die rekenaar wat gebruik is om hulle te beheer, en van daar na ander dele van die casino se netwerk. Die indringers kon 10 gigabyte data na êrens in Finland kopieer.
Deur na hierdie vistenk te kyk, kan ons die probleem met “internet van dinge” -toestelle sien: ons beheer dit nie regtig nie. En dit is nie altyd duidelik wie dit doen nie - hoewel gereeld sagteware-ontwerpers en adverteerders daarby betrokke is.
In my onlangse boek, “Besit: eiendom, privaatheid en die nuwe digitale slang, 'Ek bespreek wat dit beteken dat ons omgewing met meer sensors as ooit tevore gesaai is. Ons vistenks, slim televisies, huishoudelike termostate op die internet, Fitbits en slimfone versamel voortdurend inligting oor ons en ons omgewing. Hierdie inligting is nie net vir ons waardevol nie, maar ook vir mense wat dinge aan ons wil verkoop. Dit verseker dat toestelle wat op die internet beskikbaar is, geprogrammeer word om redelik gretig te wees om inligting te deel.
Neem byvoorbeeld Roomba, die pragtige robot stofsuier. Sedert 2015 is dit die beste modelle het kaarte van die gebruikers se huise geskep, om meer doeltreffend deur hulle te navigeer tydens skoonmaak. Maar soos Reuters en Gizmodo onlangs berig het, Roomba se vervaardiger, iRobot, mag beplan om deel die kaarte van die uitleg van private huise van mense met sy kommersiële vennote.
Inbreuke op sekuriteit en privaatheid is ingebou
Soos die Roomba, kan ander slimtoestelle geprogrammeer word om ons privaat inligting met adverteerders te deel agterkanale waarvan ons nie bewus is nie. In 'n geval wat selfs meer intiem is as die Roomba-sakeplan, is 'n erotiese masseringstoestel met die slimfoon, WeVibe genoem, versamel inligting oor hoe gereeld, met watter instellings en op watter tye van die dag dit gebruik is. Die WeVibe-app het daardie data teruggestuur aan sy vervaardiger - wat ingestem het om 'n wettige skikking met 'n miljoen dollar toe kliënte dit uitgevind het en beswaar gemaak teen die indringing van privaatheid.
Die agterste kanale is ook 'n ernstige sekuriteitsswakheid. Die rekenaarvervaardiger Lenovo het byvoorbeeld sy rekenaars verkoop met 'n program genaamd “Superfish”Vooraf geïnstalleer. Die program was bedoel om Lenovo - of maatskappye wat dit betaal het - toe te laat geteikende advertensies in die geheim in te voeg in die resultate van gebruikers se websoektogte. Die manier waarop dit gedoen is, was bloot gevaarlik: dit het die verkeer van webblaaiers gekaap sonder die gebruiker se medewete - insluitend webkommunikasie-gebruikers wat gedink is veilig geïnkripteer is, soos verbindings met banke en aanlynwinkels vir finansiële transaksies.
Die onderliggende probleem is eienaarskap
Een van die belangrikste redes waarom ons nie ons toestelle beheer nie, is dat die ondernemings wat hulle laat dink - en beslis soos hulle optree - steeds besit, selfs nadat ons dit gekoop het. 'N Persoon koop miskien 'n mooi doos vol elektronika wat as 'n slimfoon kan funksioneer, volgens die korporatiewe argument, maar hulle koop slegs 'n lisensie om die sagteware binne te gebruik. Die maatskappye sê hulle besit steeds die sagteware, en omdat hulle dit besit, kan hulle dit beheer. Dit is asof 'n motorhandelaar 'n motor verkoop, maar die eienaarskap van die motor geëis het.
Hierdie soort reëling vernietig die konsep van basiese eiendomsbesit. John Deere het dit al aan boere gesê hulle besit nie hul trekkers nie maar lisensieer net die sagteware - sodat hulle nie hul eie boerderytoerusting kan regmaak of dit selfs na 'n onafhanklike herstelwinkel kan neem nie. Die boere maak beswaar, maar miskien is sommige mense bereid om dinge te laat gly as dit kom by slimfone gekoop op 'n afbetalingsplan en so gou as moontlik verhandel.
Hoe lank sal dit duur voordat ons besef dat hulle dieselfde reëls probeer toepas op ons slim huise, slim televisies in ons woonkamers en slaapkamers, slim toilette en motors met internet?
'N Terugkeer na feodalisme?
Die kwessie van wie eiendom wil beheer, het 'n lang geskiedenis. In die feodale stelsel van die Middeleeuse Europa het die koning byna alles besit, en die eiendomsreg van almal anders was afhanklik van hul verhouding met die koning. Boere het op land gewoon deur die koning aan 'n plaaslike heer verleenen werkers het nie altyd die gereedskap wat hulle gebruik het vir die boerdery of ander ambagte soos timmerwerk en smid, besit nie.
Westerse ekonomieë en regstelsels het deur die eeue heen ontwikkel in ons moderne kommersiële reëling: Mense en private ondernemings koop en verkoop dikwels items self en besit grond, gereedskap en ander voorwerpe. Behalwe vir 'n paar basiese regeringsreëls soos omgewingsbeskerming en openbare gesondheid, is daar geen sleutels aan die eienaarskap verbonde nie.
Hierdie stelsel beteken dat 'n motoronderneming my nie kan verhinder om my motor 'n skokkende pienk kleur te gee of om die olie te laat vervang by enige herstelwinkel wat ek kies nie. Ek kan selfs probeer om my motor self aan te pas of reg te maak. Dieselfde geld vir my televisie, my boerderytoerusting en my yskas.
Tog lyk dit asof die uitbreiding van die internet van dinge ons terugbring na iets soos daardie ou feodale model, waar mense nie die items wat hulle elke dag gebruik het, besit nie. In hierdie 21ste-eeuse weergawe gebruik ondernemings intellektuele eiendomsreg - wat bedoel is om idees te beskerm - om fisiese voorwerpe te beheer wat verbruikers dink dat hulle besit.
Beheer oor intellektuele eiendom
My telefoon is 'n Samsung Galaxy. Google beheer die bedryfstelsel en die Google Apps wat 'n Android-slimfoon goed laat werk. Google lisensieer dit aan Samsung, wat dit maak eie wysiging aan die Android-koppelvlak, en onderteken die reg om my eie telefoon aan my te gebruik - of dit is ten minste die argument wat Google en Samsung voer. Samsung sny handel baie sagteware verskaffers wat my data vir eie gebruik wil neem.
Maar myns insiens is hierdie model gebrekkig. Ons benodig die reg om ons eie eiendom op te los. Ons het die reg nodig om indringende adverteerders uit ons toestelle te gooi. Ons het die vermoë nodig om die inligtingskanale vir adverteerders af te sluit, nie net omdat ons nie daarvan hou om na te kyk nie, maar omdat die agterdeure veiligheidsrisiko's inhou, soos die verhale van Superfish en die gekapte vistenk toon. As ons nie die reg het om ons eie eiendom te beheer nie, besit ons dit nie. Ons is net digitale kleinboere, en gebruik die dinge waarvoor ons gekoop en betaal het as ons digitale heer wil sien.
Alhoewel dinge op die oomblik onheilspellend lyk, is daar hoop. Hierdie probleme word vinnig openbare betrekkinge nagmerries vir die betrokke ondernemings. En daar is ernstige tweeparty-ondersteuning vir rekeninge met reg om te herstel wat sekere eiendomsbevoegdhede aan verbruikers herstel.
Die afgelope paar jaar is daar vordering in die herwinning van eienaarskap van digitale baronne. Wat belangrik is, is dat ons dit wat hierdie ondernemings probeer doen, herken en verwerp, dienooreenkomstig koop, ons regte om ons slim eiendom te gebruik, te herstel, te verander en pogings te ondersteun om versterk daardie regte. Die idee van eiendom is steeds sterk in ons kulturele verbeelding, en dit sal nie maklik sterf nie. Dit gee ons 'n venster van geleenthede. Ek hoop dat ons dit sal aanpak.
Joshua AT Fairfield, Professor in die reg, Washington en Lee Universiteit
Jy is hier: Tuis > Lewe > Wetenskap en Tegnologie > Is die internet van dinge stuur ons terug na die middeleeue