Die verhaal wat jou help om te verstaan ​​hoe jou tiener voel - Sielkundige veranderinge - 2021
Tienervakansies bring dikwels prosesse van eensaamheid mee. Baie keer is sy vriende nie daar nie en dit kan gebeur dat die gebeure van hierdie toestand versterk word in tye wanneer daar niks te doen is nie. Hierdie verhaal poog nie om hierdie probleme op te los nie, maar wil u eerder help om empatie en verstaan ​​u tiener beter; verstaan ​​wat met jou gebeur en hoe jy voel. Miskien vra hulle dat ons meer as om vir hulle te sê wat hulle moet doen, daar sal wees wanneer hulle daaroor wil praat, met alle toegeneentheid, of nie?
Daar is gewoonlik 'n warrelwind wat ek nie kan assimileer nie. Ek is tussen niks en miljoene dinge wat uitkom tussen my lewe en my asem. Die ergste van alles is dat ek geen idee het waaraan ek wil dink nie. My vriende is by hul ouers. Sommige is in die veld en ander op die vreemde strand. Ons praat elke dag op die selfoon en hopelik sien ek die sonstrale. Ek is in hierdie oomblik met my en met die skaduwee van wat ek wil wees.
Ek weet nie regtig wat ek wil hê nie. Ek skryf net omdat ek hierdie keer in 'n volledige tornado vang wat ek nie eers verstaan ​​nie. Die tornado en die donker grot is weinig refleksies wat in my gedagtes werk. Die stem van my moeder dra niks by nie, want sy is nie in staat om aan te raak wat op hierdie kaart van emosionele labirinte gebeur nie.
Wil doen, maar nie weet hoe om dit te doen nie. Die motivering is iemand wat gewoonlik laat opdaag of in die kamer aan die slaap raak. Ek is nie tussen 'n rots en 'n moeilike plek nie, maar ek het die intermitterende woord tussen uitdaging en niks opgestel nie. Ek wil net iets sê, maar nie eens die woorde wil uitkom nie.
Daar is 'n paar dinge wat my begin wakker maak. Vir een vriend is dit tennis, vir 'n ander superheldfilms, vir 'n ander is dit musiek. Vir my is dit voetbal- en wetenskapfiksieverhale. Soms wil ek hulle deel, maar ek kry altyd uitsprake of kritiek op my smaak. Ek het dit nie nodig nie, ek wil nie opinies hê oor wat ek ontdek nie. Ek wil hulle net geniet.
Hierdie vakansietyd is 'n regte deur tot stilte. Dat niks ons kan steur nie. Om onsself te vind. So ma, ek weet jy wil daardie teer en liefdevolle kind langs jou hê, maar ek is al op 'n berg en weet nie watter hawe ek wil bereik nie. Ek waardeer dat u my nie beoordeel of my optrede beoordeel nie. Ek wil net hier wees tussen niksheid self en my eie geskiedenis.
En as u soms wil ingaan, moet u dit nie toelaat om verantwoordelikhede of pligte te wees wat die stilte versteur nie. Ek wil hê dat u my moet uitdaag en vrae vra wat my nooi om te praat. Een keer, en ek kan dit nog goed onthou, het 'n onderwyser my vertel dat hy my nie wou beoordeel nie, maar die deur vir my oopgelaat het om uit te druk wat ek wou hê. En as ek verkeerd is, laat hom versigtig wees. Dit is die belangrikste van opleiding.
Dankie stilte dat u hierdie woorde kon vind. Hopelik het my gesin dieselfde vermoë om daardie stilte te vind en te luister hoe my gedagtes uiting gee in die nietigheid.
Soos 'n baie kundige afrigter, het ek gesê:adolessensie is die uitnodiging om jou 'ek' te ontmoet. U hoef nie bang te wees nie, want die kind is nie meer die baba wat die vader aanhoudend gesoek het om alles te deel nie. Dit is die ontmoeting met u eie heelal.
Ons ouers moet nou ons rol as 'koning en norm' ter syde stel. Tydens adolessensie moet ons 'n outoriteit wees wat verstaan ​​en weet hoe om met sy eie wêreld te dans.
Moet dus nie wakker word oor hierdie ding nie. Ek nooi u uit om te sien hoe hierdie oomblik (soos José Kentenich, stigter van die Schoensttat Katolieke Beweging sou sê) 'n kreatiewe resultaat is, waardeur ons die bodem van ons eie identiteit kan vind.
U kan meer artikels lees wat soortgelyk is aan Die verhaal wat jou help om te verstaan ​​hoe jou tiener voel, in die kategorie sielkundige veranderinge op die webwerf.