Onderhoud met Santiago Díaz Cortés, skrywer van Talión. | Huidige literatuur
Ana Lena Rivera Muniz | | Onderhoude
Santiago Díaz: draaiboekskrywer van Yo Soy Bea of ​​The Secret of Puente Viejo en skrywer van Talión.
Ons is bly om vandag op ons blog met Santiago Diaz Cortes (Madrid, 1971), skrywer van meer as 500 televisieskripte. Santiago is die skrywer van die roman swart wat lesers ontroer: vergelding, uitgegee deur Planeta.
vergelding Dit is 'n roman wat die skema van die genre verbreek. In die hoofrol Martha Aguilera, 'n koue, eensame vrou, met 'n verhouding wat pas geëindig het, wat geen familie het nie, geen emosionele bande het nie. Marta is 'n joernalis en, terwyl sy 'n netwerk vir wapenhandel vir haar koerant ondersoek, ontvang sy nuus wat haar lot sal verander: 'n gewas bedreig haar gesondheid en hy het skaars twee maande om te lewe. Die skokkende ding van die situasie is dat Marta Aguilera Hy besluit om die twee maande te gebruik om reg te laat geskied deur die Talión-wet toe te pas.
Huidige literatuur: 'n roman, vergelding, en twee vrae aan die leser: Wat sou jy doen as jy twee maande het om te lewe? En is dit wettig om die vergeldingswet op toepaslike misdadigers toe te pas: pedofiele, terroriste, handelaars van vroue, gewelddadige ekstremistiese groepe ...?
Watter reaksie verwag u van u lesers wanneer u u roman lees? Watter veranderinge wil u in ons bring?
Santiago Diaz Cortes: Soos u gesê het, wil ek hê dat die leser die twee vrae moet vra. Ek neem aan dat, aangesien die meeste van ons emosionele bande het, ons die twee maande saam met ons familie en vriende sou deurbring. Maar sê nou ons slaag daarin om die komponent uit die vergelyking te verwyder en ons regtig alleen in die wêreld te wees? Sou ons regtig op die strand gaan lê of ons stempel probeer afdruk? Ek weet nie of dit ideaal is wat Marta Aguilera doen nie, maar dit is haar opsie. En met betrekking tot die tweede vraag, antwoord ons almal aanvanklik dat dit nie geregverdig is om die wraakwraak toe te pas nie, maar namate die lesing vorder en ons slagoffers en skurke ontmoet, wankel die aanvanklike veiligheid en kan ons onsself wens dat Marta die slegte ouens sonder medelye. Kortom, behalwe dat ek 'n opwindende verhaal lekker lees, wil ek lesers 'n blaaskans gee.
AL: Het u baie antwoorde gekry met 'n diepte en so direkte vrae oor twee vrae? Is daar lesers wat met u gedeel het wat hulle sou doen?
CDS: Baie Talión-lesers verseker dat hulle in dieselfde situasie as die protagonis ook 'n paar skelms vooruit sal neem. Eerlikwaar, ek dink dat ons dit sê as gevolg van die woede wat ons soms veroorsaak as ons sien dat sommige misdadigers wat verantwoordelik is vir skokkende misdade nie betaal soos ons wil nie. Maar op die oomblik van waarheid is ons beskaafd en vertrou ons almal op geregtigheid, al stem ons soms nie saam nie en gaan ons uit om te betoog, iets wat vir my baie nodig lyk. As ons die vergeldingswet weer toepas, sou ons beskawing 'n paar eeue teruggaan.
AL: Agter Marta Aguilera se begeerte om wraak te neem, is daar baie frustrasies en gewonde emosies: van die ontnugtering van die samelewing te midde van wrede dade van geweld wat ongestraf bly tot die eensaamheid waarin sy leef, gemotiveer deur chroniese onvermoë om empatie te voel. «Die waarheid is dat ek nie onthou dat ek ooit iets skuldig gevoel het nie.»Sê die protagonis op 'n stadium in die roman.
Wat weeg die meeste in Marta se besluit? Wat moet met 'n persoon gebeur sodat hy, wetende dat hy ongestraf gaan bly, besluit om die Talión-wet toe te pas en reg te laat geskied waar hy van mening is dat daar geen is nie?
CDS: Wat Marta aanspoor om te doen wat sy doen, afgesien van die aanvanklike gebrek aan empatie wat u noem, is om geen toekoms te hê nie en om nie gevolge vir haar optrede te hê nie, nie vir haarself of vir diegene rondom haar nie. Dwarsdeur die verhaal ontmoet sy karakters wat iemand nodig het om namens hulle reg te laat geskied en iets binne haar begin verander. Skielik, en miskien as gevolg van daardie gewas, begin sy dinge voel vir diegene rondom haar, sy ervaar 'n gevoel wat sy nog nie vantevore geken het nie en daar verskyn 'n haat vir diegene wat haar lewe vernietig het. Dus, soos sy self sê, besluit sy om hierdie wêreld te laat vuilmaak ...
AL: Die roman het 'n A-kant, Marta Aguilera, vasbeslote om haar laaste lewensweke weg te gee om maatskaplike geregtigheid te laat geskied en 'n B, Daniela Gutiérrez, die polisie-inspekteur in beheer van haar inhegtenisneming, ondanks die feit dat sy van woede en wraakwraak aangekla is , nadat haar man en een van haar kinders in 'n terroriste-aanval vermoor is. Is die derde vraag aan die leser, wat sou hulle gedoen het as hulle in Daniela se skoene was?
Talión: Wat sou jy doen as jy twee maande het om te lewe?
CDS: Tot op die oomblik dat ons die persoonlike verhaal van inspekteur Gutiérrez ken - en hoewel ons gely het onder slagoffers soos Nicoleta, Eric of Jesús Gala "Pichichi", het ons daarin geslaag om onsself emosioneel veilig te hou, maar toe ons Daniela as vrou vergesel, ons het die boosheid van misdadigers saam met haar gely en ons het onsself in haar plek begin plaas. Wat sou ons doen as die tragedie ons direk sou tref? Inspekteur Gutiérrez weet vanweë haar beroep dat sy binne die wet moet bly, maar die behoefte aan wraak is soms te sterk en dit is vir haar moeilik om haarself in te hou. Dit bring haar nader as die sluipmoordenaar wat sy moet agtervolg en sy twyfel ...
AL: Baie uiteenlopende scenario's in u roman. Die Madrid van die nag, waar geld vloei tussen dwelms en luukse prostitusie, en die Madrid van ellende, van die woonbuurte waar dwelms verhandel word en kinders in verlatenheid leef. Selfs 'n deel in die Baskeland, in Guipúzcoa. Wat het die noorde van Spanje in die misdaadroman wat selfs vir 'n rukkie nader daaraan wil kom?
CDS: Vir my persoonlik, om my karakters te stuur of om myself te verhuis, is ek lief vir die noorde van Spanje ... hoewel die waarheid net soveel is as die suide. Die wonder van ons land is dat ons alles wat ons wil hê binne 'n klipgooi het. In die noorde geniet ek van die klimaat, die kos en die landskappe, en in die suide geniet ek van die strand en die lig. In die middestad woon ek en waar die grootste deel van Talión plaasvind, maar ons het na die Baskeland getrek om die ETA-kwessie te bespreek. Dit is deel van ons onlangse geskiedenis, en ten spyte van die spyt is ons 'n gevorderde land en ek dink ons ​​hoef nie onsself te sensor nie. Die res van die omgewings wat ek uitbeeld, sommige so onbeskof soos La Cañada Real, bestaan ​​regtig. Lees is die enigste manier om op daardie plekke te kom en veilig te voel.
AL: Sal ons inspekteur Daniela Gutiérrez ooit in u romans sien?
CDS: Alhoewel dit nog steeds nie seker is nie, sou ek ja sê, of daar 'n tweede deel van Talión is of in 'n nuwe geval wat niks met hierdie verhaal te doen het nie. Ek dink ek het daarin geslaag om 'n baie kragtige karakter te skep wat baie lesers weer op 'n misdaadtoneel wil sien.
AL: Oomblikke van verandering vir vroue: feminisme het 'n massiewe verskynsel geword, dit is 'n saak vir die meerderheid en nie net vir 'n paar klein groepies vroue wat daarvoor gestigmatiseer word nie. Twee vroulike protagoniste vir u eerste roman, die moordenaar en die polisie. Wat is u boodskap aan die samelewing oor die rol van vroue en die rol wat ons op die oomblik speel?
CDS: Ek glo dat ons die oomblik nader waarin ons nie getref word deur die feit dat die president van 'n land, die direkteur van 'n multinasionale of selfs 'n reeksmoordenaar vroue is nie. As ons ophou om daaroor te praat, sal dit wees wanneer ons regtig 'n gelykheid bereik het wat in sommige aspekte steeds weerstaan. Gelukkig word machismo bietjie vir bietjie uitgeroei totdat die dag aanbreek dat dit heeltemal verdwyn, maar dit is ook waar dat mans dikwels geïntimideer voel. Ek het self in hierdie onderhoud getwyfel of ek na diegene moet verwys wat Talión as lesers of as lesers koop, en dit help ons ook nie om die situasie te normaliseer nie, en dit is myns insiens waarna ons moet streef.
AL: Na die skryf van die draaiboek vir baie suksesvolle reekse en baie daarvan baie uitgebreid in hoofstukke soos El Secreto de Puente Viejo, vergesel deur 'n span draaiboekskrywers, het u die eensaamheid van die romanskrywer gevoel?
CDS: Ja, as u 'n draaiboek skryf, maak u gewoonlik deel uit van 'n span en het u kollegas waarmee u die komplotte kan bespreek, want ons praat almal dieselfde taal en gaan dieselfde rigting. Alhoewel ek my broer Jorge (ook 'n skrywer en draaiboekskrywer) en my maat gehad het om kommentaar op my twyfel te lewer, moet u alleen die besluite neem. Aan die ander kant het dit my verbly om 'n roman te skryf sonder die beperkings wat 'n televisiereeks of 'n film omring (begroting, akteurs, stel ...). Ek het 'n vryheid geniet wat ek tot dusver nog nie geken het nie.
AL: Hoe is Santiago Díaz as leser? Wat is daardie boek wat u met spesiale liefde onthou, dat dit u vertroos om dit op u rak te sien en van tyd tot tyd weer deur te lees? Enige skrywer waaroor u passievol is, die soort wat u koop, is die enigste wat gepubliseer word?
CDS: Ek lees graag alles van historiese romans (ek verklaar myself hartstogtelik met Santiago Posteguillo en sy trilogieë oor Romeinse keisers) tot Manel Loureiro se rillers, die poësie van Marwan (wat ek tot onlangs nie geken het nie, maar ek erken dat ek 'n spesiale in hom ontdek het sensitiwiteit), die skrik van Stephen King en natuurlik die misdaadroman. In hierdie veld hou ek van baie outeurs, van klassieke soos Agatha Christie, Arthur Conan Doyle, Patricia Highsmith, James Ellroy of Truman Capote tot Don Winslow, Dennis Lehane ... Wat Spaanse skrywers betref, is dit verpligtend om Manuel Vázquez Montalbán te noem. , Lorenzo Silva, Dolores Redondo, Alicia Giménez Bartlett, Juan Madrid, Eva García Sáenz de Urturi ...
Die boek wat ek van tyd tot tyd weer gelees het, is 'The Elephant Numbers' van my broer Jorge Díaz, een van die beste romans wat ek in my hele lewe teëgekom het, ek bedoel dit regtig.
En my gunsteling skrywer ... Voorheen was dit Paul Auster, maar nou is ons kwaad.
AL: Digitale boek of papier?
CDS: Papier, maar ek besef dat digital baie gemakliker is, want oor 'n paar minute het u alles tot u beskikking.
AL: Literêre seerowery: 'n platform vir nuwe skrywers om hulself bekend te maak of onherstelbare skade aan literêre produksie te berokken?
CDS: Onherstelbare skade aan literêre produksie en bowenal aan outeurs. Ek verstaan ​​dat mense 'n paar euro wil bespaar, maar ons leef in die samelewing en u moet beskaafd wees en nadink oor die moeite wat dit neem om 'n roman te skryf sodat dit later, met die klik van 'n knoppie, gekap word en alles werk is verwoes. Seerowery van reekse, films, musiek of boeke moet so hard as moontlik nagestreef word. Dit het my baie snaaks gemaak om eendag met 'n taxibestuurder te praat wat gekla het oor private bestuurders wat passasiers oplaai en hulle seerowers noem omdat hulle nie belasting betaal het nie, maar later het hy sonder skaamte erken dat hy televisiereeks seerower.
AL: Die verskynsel van sosiale netwerke skep twee soorte skrywers, diegene wat hulle verwerp en diegene wat hulle aanbid. Wat is die belangrikste aspek van u, die van 'n massa-kommunikeerder of die van 'n eensame skrywer wat verkies dat sy werk vir hom praat?
CDS: Ek haat hulle en ek mors ook baie tyd saam met hulle. Ek het net een Facebook-rekening wat ek skaars gebruik, hoewel ek die belangrikheid daarvan begin besef. Ek wens ek kon hulle ignoreer, maar ek is bevrees dat ek vroeër of later daarvoor sal swig ... (PS: ek het eintlik reeds geswig en 'n Twitter-rekening geopen: @sdiazcortes)
AL: Wat is die spesiale oomblikke van u loopbaan wat u geleef het en wat u wil sien? Diegene wat u eendag vir u kleinkinders wil vertel.
CDS: Een van die spesiaalste was toe ek die eerste oproep van Puri Plaza, my Planeta-redakteur, ontvang het om my te vertel dat Talión gelees is en dat sy gefassineer was. Ook die dag toe ek die eerste eksemplaar by my huis ontvang het, die een wat ek gesien het hoe my maat opgewonde geraak het toe ek die erkennings gelees het, en natuurlik die aanbieding enkele dae gelede in die El Corte Inglés-kultuurgebied, waar ek omring was deur almal my vriende.
Wat gaan kom, weet ek nog nie, maar ek hoop dat dinge ten minste net so goed met my gebeur ...
AL: Om af te sluit, soos altyd, gaan ek u die mees intieme vraag stel wat 'n skrywer kan vra: Waarom skryf u?
CDS: In die eerste plek, omdat ek nie aan 'n beter manier om geld te verdien kan dink as om stories te vertel nie. Ek weet nie of 'n skrywer gebore of gebore is nie, en wat ek u kan verseker, is dat ek nie weet hoe om iets anders te doen nie en dat ek sonder dit diep ongelukkig sou wees. Voor 'n sleutelbord is hoe ek regtig weet hoe om myself uit te druk.
Dankie Santiago Díaz Cortés, wens u baie sukses in al u fasette toe, dat die streep nie ophou nie en nadat u ons gekoppel het vergeldingOns sien uit na u volgende roman.
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » Letterkunde » Onderhoude » Wat sou u doen as u twee maande het om te lewe? Onderhoud met Santiago Díaz, skrywer van Talión