skryf | penpunt
Deur my trane …
Ek maak my skootrekenaar oop in 'n halfhartige poging om my kraaknuwe voorneme om gereeld te skryf, gestand te doen. Ek herinner my aan Janie Oosthuysen se woorde dat skryf 'n ambag is, waarin mens jouself gereeld moet oefen indien jy enige hoop het op sukses.
Maar vanwaar die trane? Genadiglik is daar geen vars krisisse op hand nie – geen nuwe rooftogte, inbrake of ander onaangenaamhede nie. Weliswaar groot verlang na my kinders en my kleindogter in die Kaap, maar dit is ook nie die bron van die trane nie. Dit is ook nie die feit dat ons gemeente binne 'n week herderloos gaan wees nie. Selfs nie die werkspanning waaronder my wederhelf gebuk gaan nie.
Dit is eenvoudig: 'n reuse verkoue wat my oogkaste omskep in koorsige traanfabrieke! Ek besef, twee of drie paragrawe verder, dat ek my skrywe vinnig moet skryf, want hierdie oë wil nie kyk nie.
Die nag lê soos 'n uitdaging voor my, want laasnag het 'n ongemaklike kwota van afwisselende koorsigheid en koue gehad, saam met 'n lastige hoes. Ongelukkig hou dit my ou man ook wakker as ek so sukkel, en dit laat my baie skuldig voel. Nie dat ek dit nou so sou kies of aspris sou doen nie!
Hierdie poging sal nie juis in die anale opgaan as 'n meesterskryfstuk nie, maar skryf het ek geskryf, so deur my trane.