39 -eskader (RAF) tydens die Tweede Wêreldoorlog - Inligting - 2022
39 Eskader (RAF): Tweede Wêreldoorlog
39 -eskader (RAF) tydens die Tweede Wêreldoorlog
No.39-eskader het die Tweede Wêreldoorlog begin en beëindig as 'n gewone bomwerper-eskader, maar het die vier jaar van Januarie 1941 tot Januarie 1945 deurgebring as 'n maritieme verkennings- en versendings-eskader, wat om die Middellandse See gedien het.
In die jare voor die Tweede Wêreldoorlog was die 39ste eskader in Indië gevestig, maar in Augustus het hy sy Blenheims na Singapoer geneem. In April-Mei 1940 het die eskader weswaarts na Egipte verhuis, maar in Mei, met die toenemende waarskynlike toetrede tot die oorlog, het die eskader na Aden verhuis.
Nadat Italië die oorlog binnegegaan het, het No.39 -eskader 'n reeks bomaanvalle op teikens in Italiaanse Oos -Afrika uitgevoer om die Britse inval in Eritrea te ondersteun.
In Januarie 1941 het die eskader omgeskakel na die Boston Maryland en dit saam met die laaste Blenheims op maritieme verkenningsmissies uit Egipte gevlieg. Augustus het die Bristol Beaufort-torpedo-bomwerper aangekom, tesame met 'n aantal spanne van die 86ste eskader, hoewel die eerste torpedo-aanval eers op 23 Januarie 1942 sou plaasvind ('n onsuksesvolle aanval op 'n 20.000 ton voering). Anti-skeepsbedrywighede het vroeër begin, in September 1941, en in Oktober het die eskader aan die operasie begin deelneem Prop, 'n poging om te verhoed dat vyandse skeepvaart in die waters rondom Griekeland en Kreta funksioneer.
Gedurende die eerste deel van 1942 was 'n loslating van die eskader op Malta gebaseer, en in Augustus 1942 het die eenheid saamgesmelt met die van die nr.86 en 217 eskaders om 'n volledige eskader te vorm. Die lede van No.39 -eskader wat nog in Egipte was, het by No.47 -eskader aangesluit.
Die eskader het tot Februarie 1943 op Malta gebly (afgesien van 'n kort tydperk in Egipte in Oktober-November 1942). Gedurende hierdie tydperk het die eskader 'n aanval op die Italiaanse gevegsvloot uitgevoer (15 Junie) en een slagskip en een vernietiger getref. Sy vernaamste pligte was die uitlê van myne en aanvalle op vyandse skeepvaart. Einde 1942 werk die eskader ter ondersteuning van Operasie Fakkel, die Geallieerde inval in Noord -Afrika.
In Junie 1943 verhuis die eskader na Protville (Tunisië) om oor te skakel na die Bristol Beaufighter. 39, 47 en 144 eskaders het No.328 Wing gevorm en het van Julie-September deelgeneem aan aanvalle teen skeepvaart. In Februarie 1944 het die eskader na Sardinië verhuis, waarvandaan dit teikens aan die suidkus van Frankryk aangeval het. In Julie 1944 verhuis die eskader na die Italiaanse vasteland om teikens in die Adriatiese See en aan die Joegoslaviese kus aan te val. Dit het ook nag -indringeraanvalle oor Noord -Italië gevlieg.
In Oktober 1944 begin die eskader met operasies teen die Griekse ELAS-guerilla's, en van Desember 1944 tot Januarie 1945 verhuis 'n afskeiding selfs na Athene. Terselfdertyd het die eskader begin omskakel na die Marauder -bomwerper. Gereelde bombardemente het op 7 Februarie 1945 begin en die eskader het tot teen die einde van die oorlog teen teikens in Noord -Italië opereer.
Augustus 1939-Januarie 1941: Bristol Blenheim I
Desember 1940-Januarie 1941: Bristol Blenheim IV
Januarie 1941-Januarie 1942: Martin Maryland I
Augustus 1941-Junie 1943: Bristol Beaufort I en II
Junie 1943-Februarie 1945: Bristol Beaufighter X
Desember 1944-September 1946: Martin Marauder III
Augustus-September 1939: Tengah (Singapoer)
September 1939-April 1940: Kallang (Singapoer)
April-Mei 1940: Lahore (Pakistan)
Mei 1940: Heliopolis (Egipte)
Mei-Desember 1940: Sjeik Othman (Aden)
Desember 1940-Januarie 1941: Helwan (Egipte)
Januarie-Maart 1941: Heliopolis
Maart-Mei 1941: Shandur
Mei-Oktober 1941: Wadi Natrun
Oktober-Desember 1941: Ikingi Maryut
Desember 1941-Julie 1942: L.G.86
Julie-Augustus 1942: Shandur (Egipte)
Augustus-Desember 1942: Luqa (Malta)
Desember 1942-Januarie 1943: Shallufa
Januarie-Junie 1943: Luqa
Februarie-Junie 1943: Afskeiding van Gianaclis
Junie 1943: Protville II (Tunisië)
Junie 1943: L.G.224 (Egipte)
Junie-Oktober 1943: Protville II
Oktober 1943: Protville II
Oktober-November 1943: Sidi Amor
November 1943-Februarie 1944: Reghaia (Algerië)
Februarie-Julie 1944: Alghero (Sardinië)
Julie 1944-Junie 1945: Biferno (Italië)
Desember 1944-Januarie 1945: Afsetting van Hassani (Athene)
Eskader kodes: XZ (Blenheim), Y (Beaufort), F (Beaufighter, Marauder)
Augustus 1939-April 1940: Singapoer
Mei-Desember 1940: Bomber eskader, Aden
Januarie 1941-Januarie 1945: Anti-gestuur, maritieme verkenning, Middellandse See
Februarie 1945: Bomber Squadron, Italië
Lêer: Royal Air Force- Operations in the Middle East and North Africa, 1939-1943 Royal Air Force, 39 Squadron CBM2083.jpg
Hierdie etiket is ontwerp vir gebruik waar dit nodig mag wees om te beweer dat enige verbeterings (bv. Helderheid, kontras, kleuraanpassing, skerpmaak) op sigself onvoldoende kreatief is om 'n nuwe outeursreg te genereer. Dit kan gebruik word waar dit onbekend is of daar verbeteringe aangebring is, sowel as wanneer die verbeterings duidelik, maar onvoldoende is. Vir bekende rou, onverbeterde skanderings kan u die toepaslike <> tag in plaas daarvan. Sien Commons vir gebruik: wanneer u die PD-scan-tag moet gebruik.
1916 - Vliegveld is geopen as 'n oefenveld vir die Royal Flying Corps.
1939 - Vliegtuie van RAF Wyton het aan die eerste bomaanvalle van die Tweede Wêreldoorlog deelgeneem.
1942 - Die Pathfinder Force is hier gestig onder groepskaptein Don Bennett.
1956 - Joint School of Aerial Photographic Interpretation is gestig.
2013 - Pathfinder -gebou is geopen om die Joint Force Intelligence Group te huisves.
Herinneringe aan RAF Biggin Hill
(Herinneringe geskryf deur lede van Forces Reunited)
RAF Biggin Hill in 1975
'N Deel van my werk terwyl ek besig was om 'n werktuigkundige te word, was ek gedetailleerd om die hekwag ondanks die orkaan skoon en blink te hou
RAF Biggin Hill, Aptitude Testing Section in 1968
Geskryf deur Eddie Billington
Om van Sondae tot Donderdae aan geskiktheidstoetsing te werk, was 'n vreemde week, maar Sondae was ten minste stil met min mense. Die gedeelte was omring deur lieflike roosbosse vol blomme. Aangesien ek in die huwelik op die Vincent Square woon, het ek die huis getoets, maar ek het gewoonlik huis toe gegaan deur 'n wandeling deur die gedeelte en 'n roos uit die meeste bosse versamel. Uiteindelik het die huis die meeste weke met rose gevul, tot groot vreugde van die memsahib!
As Baggies -ondersteuner was dit ook die jaar dat die sokkerbestuur my 'n kaartjie vir die FA Cup -eindstryd op Wembley laat kry het. Inderdaad vereer
RAF Biggin Hill, in 1966
Kortliks betrokke by Radio Biggin en die NCO i/c Chf Tech Eddie Askew het 'n reis na Radio London aan boord van die Galaxy gereël. Het 'n wonderlike dag aan boord spandeer om die DJ's te ontmoet. By die geheue bly hoe klein die ateljee was en heerlike steak eet, gevolg deur aarbeie en room, oorkant Ed (Stewpot) Stewart. Dit lyk asof keiser Rosko my vriendin liewer vergeet het.
RAF Biggin Hill, in 1954
Geskryf deur Michael Brennan
Ek was die nagdienswagter, gee vliegtuie se brandstof uit, ontvang en ontvang. 'n paar dae later in 'n plaaslike hospitaal wakker geword. Ek is meegedeel dat ons van die pad af gehardloop het, ek het deur die voorruit gegaan, was bewusteloos, met ernstige snye, ens. Aan my gesig en kop
Onder die elf vliegtuie wat verloor is, was drie Halifax bomwerpers (17) en dit alles was weer van No 405 Squadron, RCAF.
In die vroeë oggendure van 24 Julie 1942 terug van die eskader se 107de operasie en 'n aanval op Duisburg Halifax gevlieg deur vlugsersant Robert Baker Albright ** het in vlamme neergestort in die nabygeleë klein markdorpie Pocklington. Die bemanning, wat een baan van sy tuisbasis voltooi het ter voorbereiding op die land, het 'n skielike enjinonderbreking ondervind en het die spanning verloor.
Nadat 'n privaat huis in die stad geknip is, het die vliegtuig in 'n skoolgebou vasgery. Al die bemanning is dood. Van die nege vliegtuie van nr. 405 -eskader wat vir hierdie aanval beskryf is, was hierdie vliegtuig die enigste verlies. (19) (20) (21) (22)
Lancaster PB555 was een van vier nr. 35 -eskadervliegtuie wat op 27 September 1944 op Bottrop aangeval het (Daylight Raid)
Die bemanning van sewe mans het bestaan ​​uit:
Walter Hargrave Harris (vlieënier)
Stanley Turner (draadlose operateur)
Alec Marks (vlugingenieur)
Die boek van die eskader se operasiesrekord toon: "Vliegtuig getref deur 'n swaar vlok oor die teiken. Suurstoftoevoerpyp na agterskut en middelste skutskutter is afgesny, wat verhoed dat effektiewe uitkyk gehou word.
Die AM -vorm 78 (Bewegingskaart) toon aan dat die vliegtuig op 27 September 1944 as AC geklassifiseer is, dat dit op die terrein herstel is en op 14 Oktober 1944 na die eskader terugbesorg is
AM -vorm 1180
Daar is geen AM -vorm 1180 (ongelukskaart) by die RAF Museum nie, en dit was dus nie moontlik om meer besonderhede daaroor vas te stel nie
Lugvaartgeskiedenis: Onderhoud met die Tweede Wêreldoorlog Luftwaffe Ace G ünter Rall
Sedert die Luftwaffe op 1 September 1939 oorlog toe gegaan het, het sy vegvlieëniers onmiddellik begin om hul teenwoordigheid bekend te maak. Deur die hemelruim te slaan en enorme ongevalle te berokken, het hulle voorheen ondenkbare menigte lugoorwinnings bymekaargemaak. Baie min van die groot vlieëniers het die oorlog oorleef, maar die feit dat drie voorste aas in Duitsland gedoen het, getuig van hul vaardigheid, vasberadenheid en geluk.
G ünder het Rall op die oostelike en westelike fronte gedien en tot die rang van groot en bevelvoerende vegtersgroepe en hele eskaders gestyg. Hy eindig die Tweede Wêreldoorlog as die derde hoogste telling van die vegvliegtuie van alle tye met 275 oorwinnings in die lug. Sy laaste opdrag was ter verdediging van die Ryk self, en sy gevangenskap deur die Amerikaners was vir hom die begin van 'n tweede loopbaan.
Hy het aanhou styg in die Bundesluftwaffe (die nuwe Luftwaffe), en het in die Verenigde State opgelei en later in die 1960's bevel gegee oor die Duitse straalvliegtuie -eenhede. Hy is nog steeds goeie vriende met baie van sy ou Luftwaffe -kamerade, en hy is met baie mense herenig vir die 80ste verjaardagviering vir generaal Johannes Steinhoff op 15 September 1993, kort voor Steinhoff se dood.
Nadat hy by die nuwe Duitse Lugmag afgetree het, het generaal Rall in 'n adviserende hoedanigheid vir verskeie bekende maatskappye begin werk. Vandag geniet hy aftrede, sy gesin en sy talle kleinkinders, en hou hy daarvan om met historici te skakel.
Tweede Wêreldoorlog: Generaal, vertel ons asseblief van u agtergrond.
Rall: Ek is gebore op 10 Maart 1918 in Gaggenau, 'n klein dorpie in die Swartwoud. My pa was 'n handelaar, en toe ek gebore is, was hy tydens die Eerste Wêreldoorlog opereer. Hy het my die eerste keer gesien toe hy terugkom.
WO II: Het u broers en susters?
Rall: Ek het 'n suster wat nog lewe en in Stuttgart woon, wat ek as my tuisdorp beskou. My gesin het daarheen verhuis toe ek drie jaar oud was, en ek is grootgemaak en opgevoed in Stuttgart. Ek was op die laerskool en hoërskool, wat ons Gimnasium genoem het, waar ek nege jaar in Latyn en vyf jaar in die ou Grieks opgelei is, met die opleiding meer gefokus op letterkunde en so, nie soseer op wetenskap of wiskunde nie. Ek het die eindeksamen afgelê, wat ons die Abitur noem. Ek studeer op 18 -jarige ouderdom en word 'n kadet in 'n infanterieregiment.
WO II: Het u oorspronklik nie by die infanterie aangesluit nie en dan besluit dat u in die modder hardloop nie?
Rall: Ja. En later het ek besluit om 'n lugmagbeampte te word.
WO II: Wanneer het u in die Luftwaffe begin vlieg?
Rall: Ek het begin vlieg as 'n senior kadet in die lugmag, en ek is deur na die eindeksamen vir bevordering na Leutnant. In daardie dae het die lugmag nie die vermoë gehad om al sy eie kadette op te lei nie. En ons het kadette van die vloot en die weermag geneem. Ek het na die lugmag gegaan en in 1938 begin vlieg in Neubiberg, 'n voorstad van München.
WO II: Wanneer was u eerste smaak van geveg?
Rall: Dit was op die ouderdom van 21. In 1939 het ek uiteindelik my opleiding as vegvlieënier op 'n basis oos van Berlyn voltooi en na Jagdgeschwader (vegvleuel) JG-52 oorgeplaas. Aan die begin van die oorlog was ek by hierdie vleuel, en my eerste kontak met die vyand was in Mei 1940. Dit was oor Frankryk.
WWII: Nadat die Franse ingegee het, het u op die Kanaalfront gedien, nie waar nie?
Rall: Ja, ons het ons vliegtuie aangepas om oor die see te vlieg, en ons weet met ons rubberbote in ons vliegtuie. Ek was naby Calais geleë. Daar het ons die Royal Air Force aan die ander kant gekant en missies oor die Engelse kanaal na die suidelike deel van die Britse eiland gevlieg. Ons val konvooie en sulke dinge aan. Vlugte was kort as gevolg van brandstof wat ons nie verder kon vlieg nie.
WWII: Het die Britse vlieëniers en offisiere goed geveg?
Rall: Uitstekend. Hulle was 'n goed opgeleide en hoogs gemotiveerde mag, met goeie toerusting en goeie moraal.
WO II: 'n Spieëlbeeld van u Luftwaffe in daardie tyd?
Rall: O ja, en ek was in 'n vleuel wat destyds nie baie ervare was nie, aangesien dit 'n nuut gevormde vleuel was. Ons het ons lesse geleer oor die Britse kanaal, en ons het geweldige verliese teen die Royal Air Force gehad. Ek het die grootste respek vir hulle gehad.
Tweede Wêreldoorlog: Was die meeste van u verliese tydens vegvliegtuie of bombardemente?
Rall: Ons was ongelukkig opdrag om Junkers Ju-87B Stukas (duikbomwerpers), baie stadigvliegende vliegtuie, te begelei. Ons moes naby die escort vlieg (in Messerschmitt Bf-109Es), wat verkeerd was. Ons moes by hulle bly en al ons superioriteit en spoed prysgee. Ons het hulle dus oor die kanaal begelei, waar die Spitfires en orkane ons bo ingewag het, en ons het geweldige verliese gely. Ek het my groepsbevelvoerder verloor. Die adjudant en al drie eskaderbevelvoerders is binne 'n tydperk van ongeveer twee weke dood. Ek moes as jong luitenant op 22 -jarige ouderdom my agtste Staffel (eskader) as bevelvoerder oorneem. Ek het dit drie jaar lank gedoen.
WWII: Ek veronderstel dat al hierdie gevegservaring u opgelei en voorberei het toe u later na Rusland oorgeplaas is?
WO II: Op watter ander gebiede het u tydens die oorlog gedien?
Rall: Wel, ons is teruggetrek na Duitsland, waar ons nuwe vlieëniers opgelei het en daarna na Roemenië gegaan. Ons sou die olievelde en die brûe oor die Donau -rivier tot by Bulgarye beskerm. Ons was naby Boekarest, die hoofstad van Roemenië, gestasioneer. Dit was slegs 'n kort tydjie, van Desember 1940 tot Maart 1941. Toe ons na Bulgarye verhuis, het Griekeland begin. Ek het ook operasies op Kreta gehad in Mei 1941. Ek was saam met die groep uit Roemenië terug toe Kreta klaar was, en ons het 'n nuwe vliegtuig gekry, die Messerschmitt Bf-109F, wat 'n baie beter vliegtuig was. Dit het ronde vlerke en 'n nuwe Daimler Benz -enjin, die 603. Op daardie stadium het die oorlog met Rusland pas begin. Van toe tot 1944 was ek in die suidelike deel van Rusland, afwaarts na die Kaukasus en verder na Dnepropetrovsk, Stalingrad, al die belangrike name. Dit was 'n baie vinnige oorlog, in teenstelling met die noordelike deel van die Russiese front, wat meer stil was. In die lente het ek teruggekeer na Duitsland na die Home Defense (Reichs Verteidigung), en ek vlieg teen die agtste lugmag, soos u weet, teen al die Noord-Amerikaanse P-51 Mustang, Lockheed P-38 Lightning en Republic P-47 Thunderbolt-vegters .
WO II: Beskryf die ongeluk waarin u u rug beseer het.
Rall: Dit was 28 November 1941. Ek vlieg tussen Taganrog en Rostov. In daardie dae was dit baie koud. Ons het temperature van minus 40 grade Celsius gehad. Ek het 'n middagmissie gevlieg, wat ons vandag 'n vegvliegtuig sou noem, toe ek en my vleuelman Russe raakloop. Dit het net begin donker word, en ek het 'n geveg met 'n Rus gehad en hom in vlamme neergeskiet. In hierdie baie laat lig was ek 'n bietjie verblind. Ek het nie aandag gegee nie, en 'n Rus kom agter my in. Hy het my enjin doodgeskiet en dit was oor Russiese gebied, so ek het beslis beweeg en probeer om die Duitse lyne te bereik, maar ek het 'n paar Duitse tenks gesien. Ek vlieg weswaarts, en ek het probeer om 'n maag te beland, maar ek het gesien waar ek gaan neerslaan in wat hulle 'n baikal noem. Dit was 'n klein canyon net oorkant my vliegrigting, en ek het teen 'n te hoë spoed die grond aangeraak. Die vliegtuig het getref en weer opgespring. Ek wip oor 'n klein canyon en druk my stok vorentoe. Ek het ingebuig en aan die ander kant neergestort. Dit was die laaste keer wat ek weet, toe ek hierdie muur teen my sien aankom, en in die oerknal is ek uitgeslaan. Die res van die verhaal het ek by my wingman geleer, terwyl hy om my draai en kyk wat gebeur het. Toe die geveg en botsing verby was, het my vlerke afgekom, my enjin het afgegaan, en dank God dat hierdie dinge afgekom het, sodat ek nie vlam gevat het nie. Ek het in die wrak gehang en daar was 'n Duitse tenk. Die bemanning het uitgespring en my uit die kajuit gesny. Ek was bewusteloos en ek het nie geweet hoe ek daar uitgekom het nie. Later die aand beland ek in 'n uitgebrande skool in Taganrog. Dit was 'n soort hulpstasie vir die ambulans, en daar was geen mediese behandeling nie.
Rall: Ja, ek was gelukkig. By die ongeluk het ek my rug op drie plekke gebreek, die agtste en negende torakale werwels en die vyfde lumbale werwel. Ek was lankal verlam aan die regterkant en my regterbeen.
WO II: Hoeveel keer is u tydens die oorlog gewond?
Rall: Ek is drie keer gewond, maar ek is ongeveer agt keer neergeskiet. Ek buk tussen die voorste linies in, ek spring uit en word deur Duitsers in tenks opgetel, ens. Ek was altyd gelukkig, behalwe dat ek drie keer ernstig gewond is. Die eerste keer was dit my rug. Ek is toe geskiet en in my gesig en in my hand geslaan, en die derde keer het ek uitgespring en 'n P-47 Thunderbolt het my linkerduim afgeskiet.
WO II: U het u vrou, Hertha, ontmoet terwyl u in die hospitaal was.
Rall: Ja. Sy was 'n mediese dokter, en ons het mekaar ontmoet ná die ongeluk in Rusland. Ek is betyds ontruim en was terug in Roemenië. Ons het teruggetrek, en daar was geen X-straalstasies nie, dit was net chaos. In Roemenië is ek deur 'n X-straal geneem en die dokter het vir my gesê: Vlieg? U kan dit vergeet!#8217 omdat my rug op drie plekke gebreek is. Ek het 'n volledige liggaam, 'n verlengstuk, en toe dit na 'n week opgelos is, is ek op 'n trein vervoer, wat agt dae geneem het om deur Roemenië en die Karpaten te gaan. Ons beland in Wene, en snags kom ons by die treinstasie. Die dokters het gekom en ek het alles op my bors geskryf oor wat met my gebeur het. Hulle het my na die hospitaal geneem en die volgende oggend was Hertha die dokter wat my gesien het, en daarna het sy my vrou geword.
WO II: Watter tipe vliegtuie het jy gevlieg?
Rall: Ek het die Messerschmitt Bf-109 gevlieg in al die verskillende merke (variante), die E, F, G en die K-model, en natuurlik die Focke-Wulf Fw-190, maar ek het die 109 meeste gehou omdat ek vertroud daarmee. Ek het beslis die 190-model, maar slegs die D-model met 'n lang neus, teen die einde van die oorlog in sommige missies gevlieg.
WO II: Hoe sou u u vliegtuie vergelyk met geallieerde vegters?
Rall: Toe ek beseer is, het ek ongeveer vier maande of wat die bevelvoerder van die German Fighter Leader School geword. Op daardie tydstip het ons 'n eskader gevorm met vyandelike vliegtuie wat gevang is, en ons het die P-38, P-47, P-51 sowel as 'n paar Spitfires gevlieg. My linkerhand was nog in verbande, maar ek het al hierdie vliegtuie gevlieg, want ek was baie gretig om daaroor te leer en dit te evalueer. Ek het 'n baie goeie indruk van die P-51 Mustang, waar die groot verskil die enjin was. Toe ons hierdie vliegtuie ontvang, vlieg ons ongeveer 300 uur daarin. U sien, ons het niks geweet van hoe hulle gevlieg het, hul eienskappe of iets voor dit nie. In die P-51 was daar geen olielek nie, en dit was net fantasties. Dit was een van die dinge wat my beïndruk het, maar ek was ook baie geïnteresseerd in die elektriese aansitskakelaars, wat ons nie gehad het nie. Dit het dit baie moeilik gemaak om ons enjins in die Russiese winter te begin. Ons het die traagheid begin. Die kajuit van al hierdie vyandelike vliegtuie was baie gemakliker. U kon sewe uur lank nie met die Bf-109 vlieg nie, die kajuit was te styf, te smal. Die P-51 (kajuit) was vir my 'n wonderlike kamer, net fantasties. Die P-38 met twee enjins was puik, maar ek dink die beste vliegtuig was die P-51. Die Spitfire was beslis uitstekend, maar dit het nie die uithouvermoë van die P-51 nie. Ek dink dit was die deurslaggewende faktor. Hulle het sewe uur gevlieg, en ons vir een uur en 20 minute.
WO II: Dit maak 'n groot verskil in luggevegte.
Rall: Ja, u sal moet afklim omdat u te min brandstof het, en dan na die naaste lugbasis soek, en hulle het nog drie uur brandstof gehad.
WO II: Met al u ervaring, watter van die bevelvoerders was die beste vegleier waarmee u gedien het, vir die versorging van die flyers en die missies?
Rall: Ek kan jou vertel dat al die karakters wat jy noem, goeie vriende van my is en was, soos Johannes Steinhoff, Adolf Galland, Hannes Trautloft, Werner M ölders en Dieter Hrabak. Aangesien Hrabak op 'n tyd my vleuelleier was, en hy nou een van my naaste vriende is, respekteer ek hom as 'n vegter en as persoon. In die oorlog het ek uitsluitlik aan die Oosfront in die JG-52 gedien.
WOII: Werner M ölders was ook 'n gerespekteerde man tydens die Spaanse Burgeroorlog.
Rall: Absoluut, hy was 'n groot karakter en vegter, en hy was 'n baie sterk Katoliek. In daardie dae het hy sy eie reëls en persoonlikheid gehad. Hy was 'n groot man, wat nuwe taktieke geskep het, sy manne in die geveg gelei het, en vir hulle besorg was en omgee vir hulle in die lug sowel as op die grond. Dit was, dink ek, die ware Werner M ölders. Ten spyte van sy jong ouderdom, was hy bekend as 'Daddy M ölders. & Ldquo; Dit was vanweë sy ervaring en leierskap dat hy die bynaam gekry het.
WO II: Wat is u persoonlike gevoel oor die hoof van Luftwaffe, Hermann G öring? Is dit waar dat die meeste vlieëniers nie van hom gehou het nie?
Rall: Jy kon hom nie hou nie. Hy was miskien 'n bekwame man voor die oorlog. Hy was 'n goeie organiseerder en het gehelp om die lugmag te bou na die Eerste Wêreldoorlog. Hy was ook 'n groot vegvlieënier in die Eerste Wêreldoorlog. Soos u ook weet, is hy in 1923 beseer en het hy 'n baie moeilike besering opgedoen. Hy moes morfien neem vir die pyn en het verslaaf geraak. Dit het moontlik sy karakter verander. Toe ek met hom kennis maak, was ek koud vir hom. Hy was 'n groot vet man, 'n baie pompeuse man, en nie net ek nie, maar ook my kamerade het gevoel dat hy nie in kontak was met die werklikheid nie. Hy was beslis nie gerespekteer as 'n lugmagleier nie. Eintlik het hy glad nie die lugmag gelei nie; dit was iemand anders, maar nie G öring nie. Hermann G öring sou dwaas verklarings aan Hitler maak. Hitler het gesê: 'U is die leier van die lugmag, en hy (G öring) het 'n lang stelling gemaak oor die Slag van Brittanje, u weet dat hy sou seëvier oor die Royal Air Force, wat verkeerd was , aangesien ons geweldige verliese in ons vegvloot gehad het waarvan ons nooit tydens die oorlog herstel het nie. Hy het gesê: 'Ons kan Stalingrad ondersteun, die lugmag kan dit doen, wat hy nie kon doen nie, wat 'n baie verkeerde en duur verklaring was.
WO II: Daar word gesê dat Hans-Ulrich Rudel, die groot Stuka-vlieënier, iets van 'n besetene was. Het jy hom geken?
Rall: Hy was absoluut 'n besetene. Ek het verskeie kere saam met hom gevlieg as sy vegter vir sy groep. Hulle het normale Ju-87-missies gevlieg, en ons het hulle begelei. Dit was natuurlik in Rusland. Hy was 'n groot Stuka -vlieënier, sonder twyfel, en onder meer het hy 519 tenks opgeskiet, wat nogal iets is. Na die oorlog was ek 'n medegevangene saam met hom in Frankryk, as gaste van die Amerikaners. Ek en Rudel was in dieselfde kamp, ​​en later is ons geleen deur die Royal Air Force. Ek is na die British Fighter Leaders School in Tangmere gestuur. Dit was vir ondervraging, wat drie weke geduur het. Ek was ook daar saam met Rudel, en ons het in dieselfde kamer geslaap. As jy baie naby aan mekaar lewe, leer jy kennis, en jy verstaan ​​die denke van so 'n man, maar ek het hom voorheen geken. Ek was in elk geval regtig verbaas oor hierdie egosentriese man, hy was die grootste in sy eie gedagtes, daardie soort. Dit was vir my 'n bietjie walglik.
WO II: Wat herinner u u aan u ontmoetings met Adolf Hitler, soos die geleentheid toe hy u die eikeblare en swaarde aan u Knight 's Cross toegeken het?
Rall: Die eerste keer was in November 1942, toe ek die Oak Leaves gekry het. Soos u weet, is addisionele eerbewyse aan die Knight 's Cross, vanaf die Oak Leaves, persoonlik deur Hitler oorhandig. Ek was daar saam met Steinhoff en destyds was dit Hauptmann Steinhoff en Oberleutnant Rall saam met 'n paar ander, altesaam vyf van ons. Ons was beslis beïndruk met sy hoofkwartier in Oos -Pruise, by die Wolfschanze (Wolf 's Lair) by Lotzen. Ons het ingekom, hy het daar gestaan, en hy het ons versierings oorhandig. Ons het om die kaggel gesit, en hy het elkeen van ons gevra van watter eenhede ons kom, ons gevegservaring ensovoorts. Alle vrae soos hierdie is redelik normaal. Wel, redelik gou het hy sy eie monoloog begin, wetende dat ons na ons eenheid sou teruggaan en herhaal wat hy ons vertel het, en ons sou opmerk oor watter wonderlike man hy is. Hy het begin praat oor die opbou van die lugweerverdediging en nuwe kommunikasiestelsels in Rusland, die spoorwegstelsel en sulke dinge. Hy het gepraat oor die breedte van die spoorweë, hoe dit breër gemaak moes word vir standaard Duitse spoorverkeer en tot in die dieper streke uitgebrei moes word. Dit sou die uitbreiding wees van die Derde Ryk in die Midde -Ooste en die bou van dorpe en dorpe, al hierdie baie belangrike dinge, wat beslis 'n program was wat hy in gedagte gehad het. Ek het hom toe gevra, miskien was ek te moedig, maar ek onderbreek hom en vra: 'Hoe lank dink jy, ondanks dit alles, dat hierdie oorlog sal duur? Want toe ons na Rusland verhuis, het die koerante gesê dat teen die tyd dat die eerste sneeu kom, ons klaar is met die oorlog in die Ooste. In plaas daarvan het ons daar in die koue gely. ' Dus het Hitler toe vir my gesê: 'Wel, ek kan jou dit nie sê nie. Dit kan 'n oop gebied wees. Ons het ons nedersettings hier, en as die vyand uit die dieptes van die Asiatiese steppe kom, sal ons hierdie gebied verdedig. Net soos in die dae van Genghis Khan. '
WO II: Was generaal Steinhoff nie onder die indruk dat Hitler 'n bietjie gek was nadat hy hom naby Stalingrad ontmoet het nie?
Rall: Ja, dit is die volgende punt. Dit was voor die ineenstorting van Stalingrad en voor El Alamein. Dit was die hoogtepunt van sy oorlog. Van toe af het ons agteruit gegaan. Dit was te optimisties. Nou ja, nege maande later moes ek weer terugkom om my swaarde van Hitler te ontvang. Teen daardie tyd het ons die sesde leër en Stalingrad, sowel as El Alamein en die front in Noord -Afrika verloor. Weet u, ons het 'n helse tyd gehad met die duikbootoorlog, en dit was nou 'n heel ander Hitler. Hy het nie meer oor tasbare feite gepraat nie. Hy het gepraat, ek sien die diep vallei. Ek sien die strook op die horison, ' en dit was alles onsin. Hy het gepraat oor magiese figure van mannekrag en produksie, 'n fantasieland. Ons het hierdie man gesien as nie meer seker nie, en as swak. Die derde keer dat ek Hitler gesien het, was toe ek ontbied is om my dokumentasie vir my Oak Leaves and Swords te ontvang. Dit is gegraveer, verguld en pragtig gemaak met 'n pragtige romp, raam en so meer.
WO II: Het u nog hierdie sertifikate?
Rall: Nee, hulle is in Wene gesteel, waarskynlik deur die Russe. Daar is nog 'n paar daarvan beskikbaar, maar nie myne nie. Ek het dit vir my vrou gegee en vir haar gesê om dit veilig te hou en in die bunker in die stad Wene te plaas. Toe ons 'n paar jaar later terugkom, was hulle weg en niks het oorgebly nie. Destyds was daar slegs 16 of so (wat so vereer is), met name soos Adolf Galland, Helmut Lent, Walter Nowotny, aangesien hulle nog almal gelewe het. Lent en Nowotny is dood voordat die oorlog geëindig het. Walter Oesau, Dietrich Pelz, Heinz Bar en ek was by toe Hitler dit oorhandig het. Toe eet ons saam met hom, en soos gewoonlik begin hy praat. Die hoofonderwerp van sy toespraak was die hangende geallieerde inval. Dit was Januarie 1944. Almal het die inval langs die kus van die Kanaal verwag, gewonder wanneer dit sou kom en hoe dit sou kom, ens. Op daardie tydstip het hy sy idees ontwikkel, en jy kon sien dat Hitler baie onseker rondbeweeg. Een ding wat baie tipies van hom was, was dat hy gesê het hoe die Britte altyd probleme ondervind met hul opposisiepartye, die Arbeidersparty, die vakbonde, ens. Dit was vir my duidelik dat hierdie man 'n bietjie uit sy kop was. Hitler het nie 'n baie duidelike, ernstige konsep van die situasie nie. Wat ook al hul probleme, die Britte kom saam tydens die oorlog; hulle is een nasie.
Tweede Wêreldoorlog: Wat was u indruk van die Messerschmitt Me-262 straaljagter wat u gevlieg het?
Rall: Wel, dit was beslis 'n nuwe dimensie. Die eerste keer dat ek daarin sit, was ek die meeste verbaas oor die stilte. As u in 'n standaard suieraangedrewe vliegtuig sit, het u 'n geweldige geraas in die radio-headset, agtergrondgeraas en statiese en dies meer, wat ek nie in die Me-262 ondervind het nie. Dit was absoluut duidelik. Met radio van die grond af beheer hulle die vlug. Hulle het my bevele gegee, soos 'Nou versnel u enjins, bou u rpm. ' Dit was baie duidelik. Heeltemal duidelik. 'N Ander ding was dat u die gashendels baie stadig moes vorder. As u te vinnig vorentoe gaan, kan u oorverhit en die enjins aan die brand steek. As u tot 8 000 rpm was, of wat dit ook al was, het u die remme losgemaak en u was besig om te ry. Anders as die Bf-109, wat geen voorwiel gehad het nie en 'n stert sleep, het die Me-262 'n driewiel-landingsrat gehad. Dit was 'n nuwe sensasie, pragtige sigbaarheid. U kan met die aanloopbaan afloop en reguit vorentoe kyk. Dit was egter ook 'n swak oomblik vir die Me-262. Die vliegtuig was op hierdie stadium 'n bietjie styf en stadig tydens die landing en opstyg, maar dit was goed as dit geleidelik vinniger geword het. Dit was absoluut beter as die ou vliegtuie.
WO II: Hoe het u die bewapening van die Me-262 gehou?
Rall: Weet jy, ek het nooit die wapens geskiet nie, want toe ek ongeveer 15 of 20 uur lank was, het ek bevelvoerder geword van die JG-300, wat toegerus was met Bf-109's. Ek het net 'n paar opleidingsvlugte gemaak, maar ek het nooit met die vliegtuig gevlieg nie.
WWII: Hoe was dit om JG-300 te beveel?
Rall: Ek het einde Februarie of vroeg in Maart 1945 na die eenheid gekom. Dit was nie meer 'n vleuel nie, net 'n ruïne van die voormalige vleuel, omdat een groep in die noorde was. Soos u weet, het 'n vleuel drie groepe. Intussen het die Amerikaners die Elbe -rivier bereik en hierdie groep afgesny, en sommige het daarin geslaag om na die suide te ontsnap. I had only two rudimentary groups, and I will tell you something that was typical: when I arrived at the wing to take over, I came by jeep because I had no aircraft. While I was commander of the Fighter Leaders School, they sent me a jeep and said, 'You are going up to Plattling in Bavaria to take over as commander of JG-300,' and when I approached the base I saw that some airplanes were standing out on the apron, and my driver said, 'Oops, we are being attacked!' We stopped and ran off the road. It was an attack by P-38 Lightnings, and when I finally arrived there were 15 of our aircraft in flames.
Eerste Slag van El Alamein
Slag van Pearl Harbor
PS. Wasn't sure if this is the best forum section to post this in, so if any mod wants to move it, please feel free to do what's best.