JB Phillips vertel êrens, vanuit ’n ietwat ongewone gesigspunt, die Kersverhaal van die engele: Twee van hulle, ’n senior engel en ’n junior engeltjie, is besig met ’n besigtigingstoer deur die heelal. Hulle blits verby asemrowende sterrestelsels en sonne. Toe hulle nader beweeg aan die ster wat ons ons son noem, wys die senior engel ’n klein, onbeduidende planeet wat stadig rondom sy eie as draai. Dit het vir die klein engeltjie, wie se gedagtes nog gevul was met die grootsheid van wat hy so pas gesien het, maar baie klein, valerig en vuil gelyk. Met geskokte ongeloof moet die klein engeltjie toe hoor dat die planeet, die Aarde, so onbeduidend as wat dit was, dié beroemde planeet was wat Jesus besoek het. Bedoel jy, vra hy, dat ons groot Prins persoonlik na die vyfderangse klein balletjie toe gegaan het? Hoekom sou Hy so iets doen? Ja, antwoord die senior engel, en ek dink nie Hy sal wil hê dat jy so neerhalend na hulle verwys nie, want Hy het hulle lief. Hy het afgedaal om hulle te besoek, om hulle op te hef. Die engeltjie was verstom. Die gedagte was bokant sy begrip. (Vry vertaal.)
Die verhaal van Jesus se koms na die aarde is ook bokant ons begrip, hoe sal ons dit kan verstaan? Hy wat vóór alles is en ná alles sal wees, kom na óns toe. Die engele in Lukas 2 sê dat Hy ’n welbehae in ons het. Kan dit werklik wees? Ons weet dat hierdie wese, die mens, nie die liefste skepsel is wat daar is nie. Maar God is nie ’n idealis nie. Hy kyk nie oor ons sonde heen asof dit nie bestaan nie, en tog behou Hy ten spyte van dit alles nog sy welbehae in ons.
Ons kan dit maar net uitjubel: Die wêreld is gered, en Goddank, ek kan ook my stem daarby voeg, want een van die wesens op daardie vaal, swewende planeet, Aarde, is ék! Mag ons in hierdie Kerstyd opnuut met verwondering vervul word oor God se groot liefde vir ons. Eer aan God in die hoogste hemel, en vrede op aarde vir die mense in wie Hy ’n welbehae het! (Luk 2: 14).
Presies so was dit in die gemeente van die Hebreërbrief. Daar is dinge waarna sommige gemeentelede graag geluister het, wat hulle later al soveel keer gehoor dat hulle eintlik nou al ander hieroor kon leer (Heb 5:12). Hulle was soos 'n gebou wat elke keer net 'n nuwe fondament kry, maar van die bou van mure was daar nie sprake nie, sê Hebreërs 6:1.
En tog: ten spyte van al die kennis wat hulle gehad het, het dit hulle lewens nie verander nie. Hulle het daar in die erediens gesit, baie dinge beleef, selfs beleef hoedat God met hulle praat deur die werk van die Heilige Gees, deur sy Woord, ja, selfs deur die dinge wat daar voor hulle oë gebeur het. Dit alles, se hulleself, was vir hulle soos hemelse geskenke (vers 4).
Is dit moontlik, broers en susters? Is dit moontlik dat 'n kind wat al sy ouers se liefde en aandag kry, tog sy ouers afskryf en niks met hulle te doen wil hê nie? Ja, dit is moontlik, en dit gebeur soms. Hoekom? Want dit gaan nie oor die vraag of dit moontlik of onmoontlik is nie, dit gaan oor die verskriklike werklikheid dat kinders hulle rûe op hulle ouers kan draai, en ons ons rug op God se liefde kan draai. Ons kan die keuse maak, al wil God nie hê dit moet so wees nie.
Om seker te maak dat ons hierdie vermaning, hierdie harde woorde, reg moet verstaan, gebruik die skrywer van Hebreërs 'n beeld uit die natuur. Grond wat gereeld deur God se genade reën ontvang, dra nie alleen vrugte voort nie, nee, dit kan op die ou-end ook dorings en dissels (onbruikbare gewasse) oplewer. Al het dit genoeg reën gekry, al het ons genoeg liefde van God ontvang. Al wat oorbly vir so 'n boer is om die grond te brand om te kyk of hy van die onkruid ontslae kan raak (vers 7-9).
Vir solank u en ek met hierdie speletjie besig is, broers en susters, wil die Woord van die Here ons waarsku dat dit 'n gevaarlike speletjie is waarmee ons meer as net ons vingers gaan verbrand. Ons kan ook God se liefde verbrand.
Om weer by die natuurbeeld van die skrywer aan te sluit: ons lewe word ook met 'n stuk grond vergelyk wat gereeld reën gekry het, en bruikbare gewasse voortgebring het vir dié wat dit bewerk het. Met ander woorde, die grond het vir ander iets beteken.
Ek sluit af: wat is die verskil wat God se liefde aan jou lewe maak? Maak jy ‘n verskil in ander se lewe, of het God se liefde vir jou eintlik gevaarlik geword? Soos God op alle grond reën laat val, gee Hy sy liefde aan al sy kinders. En soos grond goeie en slegte gewasse voortbring, so bring God se kinders ook goeie en minder goeie gewasse voort.
Daar is altyd daardie moontlikheid. Al ontvang almal God se liefde. God se vraag is: wat maak ons met die liefde wat Hy vir ons gee? Word sy liefde wederliefde, of word sy liefde gevaarlik?