Was die einddatum van die Sowjet-Japannese grensoorlog die direkte rede waarom die Sowjet-inval in 1939 op Pole begin het? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Was die einddatum van die Sowjet-Japannese grensoorlog die direkte rede waarom die Sowjet-inval in 1939 op Pole begin het?
Die einddatum van die Sowjet-Japannese grensoorlog val vreemd saam met die begindatum van die Sowjet-inval in Pole in 1939. Was die einddatum van die Sowjet-Japannese grensoorlog die direkte rede waarom die Sowjet-inval op Pole op 17 September begin is 1939?
(Met ander woorde, as die Japannese leër langer gestaan ​​het, sou die Sowjet -inval in Pole vertraag gewees het en moontlik 'n invloed gehad het op hoe die inval in Pole beweeg het.)
Die vraag is agteruit: dit was die beplande inval in Pole wat veroorsaak het dat die vredesooreenkoms plaasgevind het, nie andersom nie.
Hierdie oorlog is nooit amptelik verklaar nie, en dit het plaasgevind op die grens van Mongolië en Manchukuo ('n Japannese marionetstaat) weens die onenigheid oor die ligging van die grens. Militêr het die Sowjette (en Mongole) die oorhand gekry. Maar hulle moes ooreenkom oor die skietstilstand omdat hul beplande inval in Pole belangriker was as die grensgeskil tussen Mongolië en Mantsjoekoe. Die skietstilstand is 2 dae voor die aanval op Pole onderteken.
Die Molotov Ribbentrop -verdrag, wat die inval in Pole moontlik en uitvoerbaar gemaak het, is op 23 Augustus 1939 onderteken, terwyl die beslissende Sowjet -oortreding in Mongolië op 20 Augustus begin het. inval Pole gemaak is. Hierdie Sowjet-Duitse verdrag was 'n skielike geleentheid vir die Sowjets, en dit het gebeur te midde van 'n minder belangrike konflik in Mongolië. Hulle het dus alles gedoen om hierdie geringe konflik te beëindig.
In 13 April 1941 is 'n Sowjet-Japannese neutraliteitsverdrag onderteken (dit het die kwessie van die grens tussen Mongolië en Mantsjoekoe oopgelaat).
Die ooreenkoms oor die grens is eers in Mei 1942 onderteken, en die Sowjetunie het in wese toegegee aan die Japannese eise (ondanks hul militêre oorwinning). Die rede hiervoor is natuurlik dat die Sowjets in 1942 baie belangriker dinge gehad het.
Ek kom tot die gevolgtrekking dat die oorsaaklike verband tussen die aanval op Pole en die Sowjet-Japannese wapenstilstand net die teenoorgestelde was van u voorstel. Die Sowjets moes 'n skietstilstand teken, omdat hulle daartoe in staat was om dit te doen (hulle het militêr voorgekom) en omdat die inval in Pole baie hoër prioriteit gehad het.
(Die datums van die verdrae is gebaseer op die Russiese Wikipedia).
Opmerking: die Sowjette het in hierdie oorlog teen die Kuantung -leër geveg. Die Kuantung -leër was formeel deel van die Japannese keiserlike magte, maar dit was nie heeltemal deur die sentrale regering beheer nie. Volgens die (Engelse) Wikipedia was die hele skepping van die Manchukuo -staat 'n inisiatief van die Kwantung -leër, nie van die Japannese regering nie. Uiteindelik het die Japannese regering dit goedgekeur.
REDES DIE Geallieerdes WEN
Die ou aksioma & ldquoGod is altyd aan die kant met die grootste bataljons, en rdquo het 'n aantreklike eenvoud. Maar die geskiedenis is vol voorbeelde waar die grootste leër nie die oorhand gekry het nie: die Amerikaanse rewolusie, die Chinese rewolusie en die Koreaanse oorlog, om maar net 'n paar te noem.
Elke gebeurtenis bevat 'n samespel van oneindige veranderlikes, soos geïllustreer deur die Tweede Wêreldoorlog. Miskien is die beste wat gedoen kan word om te ondersoek waarom die een kant daarin geslaag het en die ander misluk het, om te onderskei wat die belangrikste verskille was en te bepaal watter van die verskille 'n belangrike rol gespeel het in die vordering van die konflik.
Die volgende is tien belangrike onderskeidings tussen die bondgenote en die as. Sommige was eeue oud. Ander was onlangse verwikkelinge. Op sigself kon niemand die oorlog tot sy besondere gevolg laat beweeg het nie. In samewerking het hierdie fasette egter die kanse van die strydende partye baie beïnvloed.
Kortom gesê, die as moes meer as dertig lande verower terwyl die geallieerdes drie moes verslaan. Boonop het die as nie 'n definitiewe eindpunt vir sy militêre ambisies gehad nie, terwyl die geallieerdes dit wel gehad het.
Japan & rsquos & ldquo Groter mede-welvaartsfeer in Oos-Asië, en 'n swak poging om imperialisme te definieer as 'koningin' onder een monarg, en gerig op Manchurië en China. Maar die sfeer het gou uitgebrei tot Indochina, Birma, Nederlands -Indië en die Filippyne. Vroeë sukses het drome bevorder om Australië, Indië en dele van Noord- en Suid -Amerika op te neem. Vir Italië het il Duce met imperialisme gesukkel deur aanvalle en begin en kortliks geglo dat hy die grootste deel van Suid -Europa kan verower. 'N Deel van die vroeë sukses van Hitler en rsquos was die oortuiging van sy land en die grootste deel van Europa dat sy doelwitte beperk was. Maar soos blyk uit invalle van Tsjeggo -Slowakye, Pole, Frankryk en die Sowjetunie, het die doelwitte van Hitler en rsquos voortdurend gegroei.
In teenstelling hiermee, begin die Geallieerdes vanaf 1943 die oorlogsdoel van ONVOORWAARDELIKE OORGAWE, en beloof om op te hou veg onmiddellik nadat die regerings van Duitsland, Italië en Japan absoluut kapituleer.
Daar was baie openbare kritiek (wat tot op hede voortduur) op die doelwit van die Geallieerdes, en het aangevoer dat onvoorwaardelike oorgawe die as gedwing het om tot die dood te veg eerder as om te onderhandel, waardeur die oorlog onnodig verleng en verskerp word. Alhoewel daar geen manier is om te weet wat 'n alternatiewe plan moontlik opgelewer het nie, was die doel van die Geallieerdes waarskynlik 'n produktiewe stap. Eerstens sou toestemming vir onderhandelinge impliseer toegewings. Onderhandelinge het beslis in die vooroorlogse era misluk. Daarbenewens was daar min historiese bewyse dat onderhandelinge noodwendig enige oorlog ingekort het of baie na -oorlogse stabiliteit geskep het; die Versailles -debakel was slegs een voorbeeld.
Op die punt om die as te dwing om tot die einde te veg, het sowel die Japannese as die Duitsers voor 1943 openbare verklarings afgelê om die vyand uit te roei en te vernietig. , ongeag watter posisie die Geallieerdes ingeneem het.
Wat die Geallieerdes betref, het onvoorwaardelike oorgawe die kans verminder dat enige regering vir 'n aparte vrede sou kies. Dit het soldate en die tuisfront ook 'n duidelike rede vir hul opofferings gegee en die Geallieerde oorlogspoging 'n fokus gegee wat ander benaderings nie sou gee nie.
Franklin Roosevelt het die geallieerde doelwitte opgesom toe hy die verowering van Rome aankondig: & ldquoOne down. Twee om te gaan. & Rdquo
2. INDUSTRIËLE KAPASITEIT
In 'n sterk gemeganiseerde oorlog tussen geïndustrialiseerde lande, het die as die eerste punt gehad. Teen die toenemende mag van Duitsland en die nog onderontwikkelde Italië, kon Groot -Brittanje waarskynlik selfs in die vervaardiging gebly het. Maar met die freakish band tussen Hitler en Stalin in die NAZI-SOVIET PACT, was die Britte duidelik oortref. Hulle losstaande vennoot, China, alhoewel die tuiste van vierhonderd miljoen mense, het teen 1939 die meeste van sy fabrieke en gieterye verloor, en het 'n minder swaar nywerheid as België.
Alles verander in 1941. Duitsland se aanvalle op die Sowjetunie en Japan en die aanval op die Verenigde State het die slinger ten gunste van die Geallieerdes geswaai en die wêreld se drie industriële moondhede teen die as verenig. In 1942 het Brittanje byna agt keer die aantal tenks as die Japannese vervaardig, en die Sowjets het tienduisend meer vliegtuie gemaak as Nazi -Duitsland. Die Verenigde State alleen vervaardig meer oorlogsmateriaal as die hele as saam. Trouens, die Verenigde State het die as verbygesteek naby die tyd dat HERMANN G & OumlRING beweer het dat Amerikaners slegs motors en yskaste kan vervaardig. & Rdquo 131
Die Geallieerdes het ook 'n groter besparingsbesparing beoefen in vergelyking met die Derde Ryk. Terwyl die Sowjette gekonsentreer het op die vervaardiging van twee basiese soorte tenks met 'n relatief eenvoudige ontwerp, het die Duitsers met tientalle tenkweergawes geëksperimenteer, honderde prototipes gemaak en vir duisende aanpassings vir elkeen gesukkel. Terwyl Amerikaners die veelsydige jeep gehad het, het Duitsers honderd verskillende modelle van motorfietse gemaak. Teen die einde van die oorlog kon Amerikaners in minder manure vyftien B-17's vervaardig as wat die Duitsers geneem het om 'n enkele Tiger-tenk te bou. 132
Amerikaanse produksie het die hele as maklik oortref, wat hier bewys word deur die doeltreffende vervaardigingslyn van B-17-bomwerpers.
Van al die vervaardigde goedere wat in 1945 ter wêreld vervaardig is, is die helfte in die Verenigde State vervaardig.
3. KOORDINASIE TUSSEN LANDE
Die beeld van 'n verenigde Duits-Italiaans-Japannese oorlogsmasjien, wat uit propaganda uit beide die geallieerde en as-kampe gebore is, bevat eintlik 'n marginale basis. Afgesien van wedersydse vyandigheid teenoor die internasionale kommunisme en die Britse Ryk, het die drie belangrikste asstate in die loop van die oorlog min gedeel.
In die somer van 1939, terwyl Japan die Sowjetunie beveg het in 'n reeks toenemend bloedige gevegte langs die grens van Mantsjoerije-Mongolië, het die buitelandse kantoor van Hitler en rsquos die NAZI-SOVIET-PAK verseker. In 1941, weke voordat Hitler van plan was om Rusland binne te val, het Japan ingestem tot 'n vyf-jaar Sowjet-Japannese neutraliteitspakt. Japan het nooit die ooreenkoms van onderlinge hulp onderteken in Mei 1939 tussen Duitsland en Italië nie.
Dit is ook regverdig om te sê dat die Geallieerdes hul eie verdelende kwessies gehad het. Daar was persoonlikheidsbotsings, veral tussen die Britse bevelvoerder Bernard Montgomery en byna almal. Daar was strategiese meningsverskille, soos waar en wanneer om Wes -Europa binne te val. Tog het die Geallieerdes hul pogings oor die algemeen gekoördineer deur middel van talle militêre en politieke konferensies, plus verskeie groot beraadvergaderings, waaronder THERAN, YALTA en Potsdam. Churchill het self na vier afsonderlike kontinente gereis om met ander staatshoofde te vergader. Daarteenoor het Duitsland en Japan nooit 'n enkele uitruil op hoë vlak gedurende die oorlog uitgevoer nie.
As 'n aanduiding van hoe min hulle met mekaar oor groot kwessies kommunikeer, beskou die keiserlike Japan Hitler se aanval op die Sowjetunie op dieselfde manier as wat Hitler Japan en die aanval op Pearl Harbor met 'n volledige en totale verrassing beskou het.
4. TOEGANG TOT RAWMATERIAAL
Binne hul vredestydgrense beskik die asse oor beperkte hoeveelhede materiaal wat nodig is om oorlog te voer. Italië het die wêreld aangevoer met die verskaffing van kwik, wat gebruik word by die ontploffing van plofstof. Duitsland was nommer een in die produksie van potas, wat kunsmis gemaak het. Anders was die hulpbronne skaars. 133
Onder die leiers van die as het hierdie gebrek aan grondstowwe 'n gevoel van kwesbaarheid vererger en dit bygedra tot die aansporing vir plaaslike verowering. Destyds het Malaya byna die helfte van die wêreld se rubbervoorraad en 'n kwart van sy blik gehou. Die meeste titaniumerts kom uit Indië of Noorweë. China en Birma besit die grootste bekende afsettings van wolfram, 'n noodsaaklike legeringskomponent van pantser. Frankryk beskik oor aansienlike bauxiet vir die vervaardiging van aluminium.
Die meeste van die aarde se steenkool, koper, lood, nikkel, swael en sink was diep in die geallieerde gebiede. In een bron was die Geallieerdes heeltemal oorheersend, wat 'n uitdrukking onder die Japannese skep: 'n druppel petrol is 'n druppel bloed. & Rdquo 134
In 1940 was die Verenigde State verantwoordelik vir twee uit elke drie liter petrol wat in die wêreld vervaardig word. Van die asse het slegs Roemenië 'n groot aantal putte gehad, en die Duitsers het geen doeltreffende manier gehad om die olie wat die Roemeniërs geproduseer het, te vervoer of te verwerk nie. 135
Toe Japan se oliereserwes in 1943 begin opraak, het die weermag die opleiding van vlieëniers aansienlik verminder, wat hulle maklike doelwitte gemaak het teen goed beoefende Amerikaners. Teen 1944 het die keiserlike vloot hom ontkoppel of gevegte heeltemal vermy weens 'n gebrek aan brandstof. Vir die Wehrmacht het verslete tenks vyf keer vinniger olie begin drink as voorheen. In Februarie 1945 het die Luftwaffe net genoeg lugvaartbrandstof gehad om nog twee weke lank voluit te veg. 136
Teen die einde van die oorlog, toe die Verenigde State miljoene vate per dag produseer, het Duitsland slegs 'n paar duisend per week aangeskaf, waarvan die meeste ldquosintetiese olie stadig en duur uit steenkool onttrek is. Japan het motors, busse en ambulanse begin omskakel om op houtskool te werk, en sy weermag het geëksperimenteer met 'n brandstof gemaak van alkohol en terpentyn. 137
Petroleum het Axis -leiers tot die einde toe agtervolg. Die lyke van Mussolini en sy minnares is onderstebo gehang by 'n vulstasie in Milaan. Hitler wou na sy selfmoord veras word, maar daar was nie genoeg brandstof beskikbaar om die taak te voltooi nie.
Aanvanklik agter op 'n aantal ingenieurswese, bereik die Geallieerdes uiteindelik meerderwaardigheid in lugvaart, radar, sonar, ballistiek, medisyne, voeding en radiokommunikasie. Onder hul innovasies was die nabyheidsversekering, gedemagnetiseerde skeepsrommels, gesintetiseerde kinien, 'n voorganger van die rekenaar, en termonucleaire wapens. Die Geallieerdes het eenvoudig meer geld, meer ingenieurs en veiliger werksfasiliteite as die Axis.
Daarteenoor het slegs Duitsland aansienlike vordering gemaak in tegnologie, waarvan sommige revolusionêr was. Tog is vooruitgang grotendeels ontken omdat die Derde Ryk nie die Geallieerdes kon navolg deur wetenskaplikes met soldate saam te werk nie.
Tradisioneel was die Duitse wetenskaplike gemeenskap meer afhanklik van individuele genie as spanwerk om sy deurbrake te bereik. Die Duitse weermag was eweneens konserwatief en was noukeurig beskerm teen indringing. Die grootste deel van die oorlog het hindernisse vir samewerking gebly, wat gelei het tot stadige reaksietye op ernstige probleme en indrukwekkende, maar onpraktiese innovasies.
Voorbeelde hiervan is eindeloos. Die Luftwaffe het nie 'n kwaliteit bomsig gehad nie. In plaas van om met ingenieurs te koördineer om 'n beter doelgerigtheidstoestel te maak, het die lugmag sterkere vleuelkonstruksie geëis sodat vliegtuie die druk van duikbomme kon weerstaan. Tegnici het die slanke en vinnige Messerschmitt 262-vliegtuig ontwerp met lae enjin-enjins wat vuil en puin by die opstyg opgesuig het. Dit was 'n bietjie probleem, aangesien die meeste gevegsvlakke nie verhard is nie. V-vuurpyle, hoewel indrukwekkend om na te kyk, was te onakkuraat vir enige taktiese toepassing. In die hele oorlog was daar slegs een gedokumenteerde geval van 'n direkte konferensie tussen 'n Duitse veldkommandant en 'n span wetenskaplikes. 138
Intussen vervolmaak die Geallieerdes & ldquoOperational Research, & rdquo waarin ingenieurs militêre toerusting in die veld bestudeer het om prestasie te meet en verbeterings te soek. Beide die Britse en Amerikaanse leierskap het wetenskaplike adviseurs gehad. Die toppunt van die geallieerde prestasie was ongetwyfeld die Manhattan -projek, waarin tienduisende individue wat in meer as 'n dosyn plekke in streng beheerde omgewings werk, binne drie jaar van abstrakte subatomiese teorie na 'n werkende toestel gegaan het. (Of dit 'n goeie ding was, is oop vir debat.)
Tydens die Slag om Brittanje kon RAF Spitfires die enjinverrigting met 25 persent verhoog deur die gebruik van 'n Amerikaanse uitvinding: 100-oktaan-petrol.
Voor die industriële revolusie was die bevolking gelyk aan mag. Daarna het geïndustrialiseerde lande 'n aansienlike voorsprong behaal in sake, diplomasie en militêre verbintenisse. Tog was daar steeds 'n getal in 'n uitputtingsoorlog.
Vir elke persoon in 'n as -uniform was daar byna drie bondgenote. Vir elke burger in 'n asstaat het die Geallieerdes vyf gehad. Die Sowjetunie alleen het meer mense as Duitsland, Italië en Japan saam.
Hierdie oppergesag in getalle het twee groot voordele gebied: die Geallieerdes kon militêre verliese vinniger vervang as die as, en die geallieerdes kon groter getalle tot logistiek en vervaardiging verbind. Waar daar ook al tekorte was, was die Geallieerdes oor die algemeen meer bereid om vroue in diens te neem, soos in die swaar nywerheid en landbou, as die meer geslagstradisjonalistiese asstate.
Een statistiek het veral geïllustreer watter kant meer in staat was om 'n stryd om uitputting te verduur. Oor die algemeen verloor die Geallieerdes twee keer die aantal vegters as die as en behaal steeds 'n oorwinning.
& ldquoProvidence is altyd aan die kant van die laaste reservaat. & rdquo & mdash Napoleon Bonaparte
Kennis is mag, en deur spioenasienetwerke, verkennings- en versetsbewegings weet die Geallieerdes meer en gee hulle minder as die as weg.
Die grootste verskil is deur middel van kode. Die Verenigde State het aansienlike vordering gemaak met die dekodering van Japannese diplomatieke en vlootboodskappe. Die Britte, met aansienlike hulp van Poolse en Franse agente, kon groot dele Duitse kommunikasie ontsyfer, veral dié van die Luftwaffe.
Beide die Japannese en Duitsers het geglo dat hul stelsels onbreekbaar is, en as hulle die kompleksiteit van die opsette in ag neem, was hul aannames nie onredelik nie. Beide die belangrikste Japannese versleutelmasjien (gebaseer op telefoonskakelaars) en die Duitse & ldquoEnigma & rdquo -masjien (gebaseer op elektromagnetiese rotors) het nie -herhalende letterpatrone opgelewer met moontlike kombinasies wat in biljoene getalle was. Selfs wanneer letters korrek ontsyfer is, was die woorde wat hulle gevorm het in kode, en die betekenis daarvan verskil tussen agentskappe. Die Duitse kodering was ook gebaseer op veranderbare sleutelstelsels, wat maandeliks, weekliks en soms daagliks verander het. 139
Tog kon die Amerikaners 'n Japannese versleutelmasjien vervaardig sonder om dit ooit te sien, en die Britte het verskeie gevange of gekopieerde Enigma -masjiene aangeskaf. Met die werk van militêre personeel, vertalers, etimoloë, wiskundiges, statistici, skaakkampioene en ander, kon die Amerikaners en Britte talle belangrike inligting ontbloot. Die grootste deurbrake het Luftwaffe se gevegsterkte in die besette Frankryk gebied, die tyd en plek van Japan se aanval op Midway, die beskikking van U-boot-wolf-patrollies in die Noord-Atlantiese Oseaan en die vlugroete van die Japannese vlootbevelvoerder, adm. Yamamoto Isoroku, wie se vliegtuig later in 'n hinderlaag gelê is en Yamamoto dood is. 140
Om veiligheidsredes het die geallieerde regerings tot in die sewentigerjare gewag om te onthul dat hulle die as -kodes gebreek het. Die nuus het baie voormalige Axis -kriptoloë geskok.
Alhoewel hul oorlogsoptredes baie verskil het, het die Sowjetunie en China 'n wapen gedeel wat hulle gehelp het om die nederlaag te voorkom: land. Beide state was aangeval uit een rigting en kon grondgebied prysgee en nie ingehaal word nie, albei kon 'n groot aantal mense en masjinerie na die binneland vervoer, en albei kon daarna 'n lang reeks verliese verduur sonder om heeltemal oorval te word. Sulke luukshede was nie beskikbaar vir minder groot lande soos België en Singapoer nie.
Japan en Groot -Brittanje het die voordeel dat dit groot eilandstate is wat beskerm word deur groot hoeveelhede water en funksioneer as reuse en oninkbare vliegdekskepe. Soos dit blyk, sou nie een tydens die oorlog binnegeval word nie. Maar hul natuurlike versperring het beide lande ook afhanklik gemaak van gestuur vir materiële oorlewing. In hierdie verband het Brittanje uiteindelik die hulp van die Verenigde State verkry, terwyl Japan heeltemal geïsoleer staan ​​van sy naaste advokaat, geskei deur oseane en landmassas in beide rigtings.
Italië was geskik vir die verdediging en het 'n beperkte aanvalspotensiaal, met sy vloot wat in die Middellandse See gebottel is deur die Suez-kanaal en Gibraltar en sy leër tegelyk beskerm en gevaarlik geskei is deur sy bergagtige terrein. Van al die groot moondhede was Duitsland waarskynlik die kwesbaarste tussen die verklaarde teëstanders. Afgesien van die Alpe in die suide, het dit ook byna geen natuurlike hindernisse gehad nie.
Geen land het meer baat by aardrykskunde as die Verenigde State nie. Die land grens aan twee uitgestrekte oseane en rus tussen twee koöperatiewe bure, en was effektief in sy eie wêreld. Die Verenigde State was veilig teen aanvalle deur land of lug en is te groot om deur amfibiese aanvalle aangeval te word, maar oorlog het plaasgevind, maar groot afstande het sy fabrieke en regering in relatiewe vrede laat funksioneer.
Die agt-en-veertig Verenigde State was nie heeltemal vry van vyandige vuur nie. In Februarie 1942 het 'n Japannese duikboot 'n olieraffinadery naby Santa Barbara, Kalifornië, beskadig. Laat in die oorlog het duisende Japannese en ldquoballoon -bomme na Noord -Amerika gedryf, met 'n paar honderd wat land bereik het en 'n dosyn mense doodgemaak het.
9. DIE BESLUITENDE GEVEL & rdquo
Oorloë word selde deur 'n enkele gebeurtenis beslis. Die meeste behels versagtende, roemryke aanvalle van verveling en uitputting, wat soms deur skerp stygings van gewapende betrokkenheid onderstreep word. Alhoewel die Tweede Wêreldoorlog hierdie patroon tot op die letter volg, ontwikkel Hitler en verskeie lede van die Japannese hoë bevel 'n teen -intuïtiewe geloof in 'n laaste en beslissende stryd. & Rdquo
Die geskiedenis het moontlik daartoe bygedra. Later in die oorlog het Hitler gewoonlik gebring hoe Pruise en Rsquos Frederik die Grote 'n onwaarskynlike elfde-uur-oorwinning behaal het tydens die sewejarige oorlog teen Oostenryk, Frankryk, Rusland en Swede. In Japan was die belangrikste seestryd van Tsushima in die RUSSO-JAPANSE OORLOG 'n gunsteling uit die verlede. Meer onlangse herinneringe roep gedagtes op van onmiddellike glorie, naamlik Hitler se duisende suksesse in 1939 en 1940, en Japan en rsquos vee in Desember 1941 die Stille Oseaan in. 141
Nostalgie het laat in die oorlog 'n militêre strategie geword. In 1944 het Japan uiters groot grondaanvalle in China en Indië geloods, 'n lugaanval by Saipan en vlootaanvalle in LEYTE GULF. In elke geval het die bevelvoerders die begeerte uitgespreek om die oorlog in 'n enkele slag te wen. Hitler & rsquos se laaste groot offensief, bekend as die BATTLE OF THE BULGE teen Amerikaners, was 'n ydele poging om sy grootste en beslissendste oorwinning te herleef. 142
In alle gevalle het die as 'n oneweredige aantal troepe verloor, alhoewel hulle groot ongevalle veroorsaak het. Vir Hitler & rsquos -aanval was die verliese byna twee tot een. Vir die Japannese was die tekorte gemiddeld ses tot een. Die gevegte was tot 'n sekere mate deurslaggewend: die groot slagoffers het die nederlaag vergemaklik, wat waarskynlik baie later sou gekom het as 'n meer verdedigende houding ingeneem is.
Die Japannese Mitsubishi Zero was 'n uitstekende vegvliegtuig, maar dit is doelbewus sonder pantser gebou. Die rede was dat die beskerming van die vlieënier hom minder aggressief laat optree het.
10. DIE & ldquoARMY-NAVY SPEL & rdquo
Rivaliteite tussen dienste is so oud soos militêre geskiedenis. Takke veg mekaar net soveel as die vyand om aansien, bates en outonomie. Terwyl die groot geallieerde moondhede interne onenigheid deur leierskap en kommunikasie kon temper, was die asstate nie.
Voorbeeld: vliegtuie. HERMANN G & OumlRING en Benito Mussolini het geglo dat hul lugmag 'n monopolie op gevegsvliegtuie moet hê, wat 'n fundamentele rede was waarom geen vloot 'n werkende vliegdekskip ontwikkel het nie en waarom Italiaanse en Duitse leërs dikwels nie tydige lugbedekking gehad het nie. Daarteenoor het die Amerikaanse weermag, vloot en mariniers elk hul eie gevegsvliegtuie gehad, wat in enige gegewe situasie na behoefte gebruik kon word.
Die verwerking van as -intelligensie bly streng geskei tussen die gewapende dienste, wat die beste beskryf kan word as skisofreniese paranoia. Die Duitse weermag het byvoorbeeld dikwels meer tyd aan die Luftwaffe bestee as aan die Geallieerdes.
Ongetwyfeld bestaan ​​die grootste interne wedywering in Japan. Een van die belangrikste aansporings vir die keiserlike vloot om die Stille Oseaan in te val, was om die groeiende mag van die Japannese weermag te stuit, wat 'n groot deel van die militêre begroting met sy groeiende oorlog in China verswyg het. Die takke het ook hul eie werk gedoen oor INTELLIGENSIE, radarontwikkeling en straalaandrywing, maar weier om hul bevindings met mekaar te deel. Die verdelende praktyk het geld, hulpbronne en tyd gemors, wat die ryk nie kon bekostig nie. 143
Een Amerikaanse militêre wedywering wat ononderbroke voortduur, was die jaarlikse Army-Navy voetbalwedstryd. Navy wen in 1942 en 1943 se weermag seëvier in 1944. Die amptelike program vir die wedstryd van 1941, wat nege dae voor Pearl Harbor gespeel is, bevat 'n foto van die verdoemdes USS Arizona.
Was die einddatum van die Sowjet -Japannese grensoorlog die direkte rede waarom die Sowjet -inval in 1939 op Pole begin het - Geskiedenis
Vir die Russe is 9 Mei 1945 die dag wat die einde van die Tweede Wêreldoorlog in Europa aandui, en dit word elke jaar gevier, insluitend hierdie een, met 'n reuse militêre parade deur die Rooi Plein in Moskou. Vir die voormalige Sowjet en nou die post-kommunistiese Russiese regering word dit beskou as die dag waarop "Sowjet-mag" onder leiding van Joseph Stalin Nazi-Duitsland verslaan en Europa uit die permanente kloue van Adolph Hitler en Nazi-tirannie gered het.
Wat vergeet word, is dat dit Stalin en die Sowjetunie was wat Hitler en Nazi -Duitsland se bondgenoot was in die aanvang van hierdie gruwelike oorlog wat meer as 50 miljoen mense se lewens geëis het, en na die nederlaag van Hitler vir ongeveer die helfte die toneel gelê het eeu -verslawing van die oostelike helfte van Europa onder kommunistiese tirannie.
Dit is die sprokie van Russiese onskuld en slagoffers om die Tweede Wêreldoorlog te begin en te beveg, wat nog steeds deur die post-Sowjet-regering van Vladimir Poetin gebruik word om 'n nostalgie vir die 'goeie ou dae' van die Sowjet-mag en vir die Russiese president om te sê dat die ineenstorting van die Sowjetunie die "grootste geo-politieke tragedie van die twintigste eeu" was.
Onder die leuens en verdraaiings van die Sowjet-geskiedenis wat die regering van Vladimir Poetin bly voortsit, is 'n afslag van die menslike koste om die sosialisme te probeer "bou" tydens die byna 75 jaar lange bewind van die kommunistiese bewind in die Sowjetunie, van 1917 tot 1991. Dit word geraam dat soveel as 64 miljoen onskuldige mans, vroue en kinders in die Sowjetunie vermoor is om die sosialistiese werkersparadys te bou. " (Sien my artikel: Socialism: An Ideology of Death and Destruction.)
Die Sowjet -sprokie oor die begin van die Tweede Wêreldoorlog
Dit lyk dus die moeite werd ten tyde van nog 'n "oorwinnings" parade op die Rooi Plein in Moskou om die rekord reg te stel oor die begin van die Tweede Wêreldoorlog in Europa. Eerstens is daar die propagandaverhaal wat die Sowjetregering en nou Poetin se regering hul eie mense en baie ander oor die hele wêreld oor die Sowjetse buitelandse beleid voor die aanvang van die oorlog in Europa in September 1939 geïndoktrineer het. loop iets soos die volgende:
In die dertigerjare het Groot -Brittanje en Frankryk nie daadwerklik getoon om die toenemende bedreiging van Hitler se Duitsland die hoof te bied nie. Stalin, in die Sowjetunie, het 'n duideliker begrip van hierdie bedreiging gehad en het groter vasberadenheid getoon om die toenemende mag van fascisme te weerstaan. Hy beëindig die aggressiewe propaganda van die Sowjetunie teen die Weste en probeer 'n 'volksfront' vorm met ander anti-fascistiese nasies en groepe in Europa op grond van 'kollektiewe veiligheid'.
Brittanje en Frankryk se beleidsbeleid vir vrede, wat Hitler in 1938 en vroeg in 1939 toegelaat het om Oostenryk en Tsjeggo -Slowakye te beset, het Stalin laat besef dat om die Sowjetunie te red dat hy moontlik Nazi -aggressie alleen moes ondergaan sonder die steun van die Westerse moondhede, hy 'tyd moes koop' "Om Sowjet -militêre verdediging op te bou.
Hy het dus besluit om 'n nie -aggressie -ooreenkoms met Hitler in Augustus 1939 aan te gaan. Hy het in 'n geheime protokol van die ooreenkoms ooreengekom om Pole met Nazi -Duitsland te verdeel in geval van oorlog, sodat die buffersone wat Nazi skei, verbreed word. militêre mag uit die Sowjet -hartland. Stalin se vrese is reg bewys toe Hitler die verdrag in Junie 1941 verbreek en die USSR binnedring.
Dit was miskien onaangenaam en jammer vir die Pole, wat hul volk in September 1939 deur die twee totalitêre reuse laat sny het, of vir die Finne, wat deur die Rooi Leër binnegeval is en in die winter van 1939 grensgebied aan die Sowjetunie verloor het. -1940 of vir die Baltiese nasies Estland, Letland en Litaue, wat in Junie 1940 deur Stalin geannekseer is of vir die inwoners van die Roemeense provinsies Bessarabië en Bukovina, wat ook in Junie 1940 deur Stalin se magte beset is. Maar hierdie lande het die Sowjetunie 'asemhalingsruimte' gebied om vreedsaam voor te berei op die onvermydelike oorlog en sy deel te doen, nadat dit binnegeval is, om die Nazi -bedreiging vir die mensdom te vernietig.
Stalin se plan om die Tweede Wêreldoorlog te bewerkstellig
Hierdie interpretasie is die afgelope drie dekades toenemend uitgedaag. Ernst Topitsch Stalin se oorlog (1987), Viktor Suvorov Ysbreker (1990), Heinz Magenheimer Hitler se oorlog (1998), en Albert Weeks se Stalin se ander oorlog (2002), byvoorbeeld, beweer almal dat Stalin se doel nie was om die Sowjetunie teen 'n vroeë aanval te beskerm nie. In plaas daarvan was Stalin se strategie om doelbewus die voorwaardes te skep vir 'n oorlog wat makliker tussen Nazi -Duitsland en die Westerse moondhede kon uitbreek. So 'n oorlog sou die "kapitalistiese nasies" verswak en die voorwaardes vir kommunistiese rewolusie in Europa op die punt van Sowjet -bajonette en tenks oplewer.
Hierdie skrywers het ook aangevoer dat Stalin 'n aggressiewe oorlog teen Nazi -Duitsland beplan, met die enigste probleem dat Hitler die Sowjetunie aangeval het voordat Stalin die nie -aggressieverdrag kon verbreek en Duitsland sou binnedring. Magenheimer het selfs kaarte uit die Sowjet -argiewe weergegee wat die beplande rigtings van aanval op die Duitse hartland deur Sowjet -militêre eenhede toon. Die meningsverskille tussen hierdie skrywers was omtrent die datum vir Stalin se aggressiewe oorlog teen Duitsland. Sou dit in die somer van 1941 of die lente van 1942 gewees het?
Wêreldoorloë as 'n manier om kapitalistiese nasies te verswak
Vladimir Lenin, die Marxistiese rewolusionêr wat die Russiese rewolusie in November 1917 suksesvol gelei het, was van mening dat die Eerste Wêreldoorlog die katalisator was om die "kapitalistiese nasies" te verswak. Uit hul oorlog met mekaar het die geleentheid gekom vir sosialistiese revolusie en die omverwerping van die eiendom wat 'uitbuiters' besit. Die bewys hiervan, volgens Lenin, is getoon deur die sukses van sy kommunistiese beweging wat in 1917 aan bewind gekom het in Rusland, en die behoud van hul beheer oor 'n sesde van die landmassa van die wêreld na 'n driejarige burgeroorlog tussen 1918 en 1921.
Stalin het Lenin se siening aanvaar en was van mening dat 'n ander ewe uitputtende nuwe wêreldoorlog tussen die kapitalistiese nasies die sosialistiese rewolusie tot op die hele Europese vasteland sou laat uitbrei. In 'n geheime toespraak in Moskou voor lede van die Kommunistiese Party in Januarie 1925, het Stalin gesê dat die Sowjetunie nie in staat sou wees om uit 'n toekomstige oorlog te bly nie, maar as die USSR optree, moet dit aan die einde van die konflik wees die skaal na 'n uitkoms wat gunstig is vir die wêreldrevolusie.
In Stalin se eie woorde, "Maar as daar oorlog uitbreek, sal ons nie met gevoude arms kan sit nie. Ons sal moet optree, maar ons is die laaste om dit te doen. En ons sal dit doen om die beslissende gewig in die weegskaal te gooi, die gewig wat die weegskaal kan draai. "
Stalin Reël met Hitler om 'n wêreldoorlog aan die brand te steek
Kyk die video: SADF Border War (November 2021).
Copyright 2021 \ Was die einddatum van die Sowjet-Japannese grensoorlog die direkte rede waarom die Sowjet-inval in 1939 op Pole begin het?...