Monoloog in stereo is 'n rustiger trip, maar steeds die trip werd
Wat het Fokofpolisiekar en 'n moerse groot haai gemeen? Albei kry seker nou en dan slegte publisiteit.
Vir die doemprofete, worry-potte en stigtelike sedebewakers het ek darem goeie nuus: beide Fokofpolisiekar en die V&A Waterfront Akwarium se haaie het hulle goed gedra tydens verlede week se eksklusiewe bekendstelling van die groep se nuwe EP, Monoloog in stereo.
Wie ook al aan die idee gedink het om di� groep met die imponerende haaitenk as agtergrond te laat optree, verdien inside info op minstens vyf korrekte Lotto-nommers. Dit het uitstekend gewerk. Ek wens eintlik die gig kon lewend op televisie uitgesaai geword het. Daar was wel 'n handvol kameramanne wat met die fotograwe gewedywer het om spasie, so dalk kan meer mense een of ander tyd sien waaroor ek so opgewonde was.
Die logo boaan die haaitenk verklaar onomwonde: I&J Predator Exhibit. Nie Deep Water Hake nie, pappie, ons praat hier van Predators. Saam met elf, dageraad, geelbek, geelstert en 'n vissoort genaamd Scotsman het die haaie onverpoos al in die rondte gesirkel, min gepla deur die skitterende musiek en jillende skare wat voor hulle afgespeel het.
Die vertoning het my herinner aan Nirvana se destydse MTV Unplugged in New York-konsert. Die haaitenk se dekor was net soveel meer opwindend. Fokof-stagedives, ter wille van die visse. Francois van Coke en sy trawante was netjies uitgedos en het vir 'n slag rustig agteroor (nogal met twee akoestiese kitare!) gesit en sing. Lekker intiem.
Die vertoning was foutloos en uiters vermaaklik, afgesien van 'n kragonderbreking wat halfpad deur ingesluip het. Van die ouer treffers soos "Tevrede", "Hemel op die platteland" en "Maak of braak" het ook deur die akwarium weergalm.
Fokofpolisiekar het kragte saamgespan met Levi's, wat met hul ruim ondersteuning besig is om plaaslike oorspronklike musiek tot nuwe hoogtes te voer. Ons het juis 'n voorsmakie van Fokofpolisiekar se "rustiger" aanslag gekry op die uitstekende akoestiese weergawe van "Hemel op die platteland" op die onlangse Levi's-album, CD4.
Ek bespreek kortliks die ses snitte op Monoloog in stereo:
Die eerste snit wemel van gedagtes waaraan mens nog lank kan herkou. Dis immers oop vir misinterpretasie. Wat die musiek betref, is dit steeds ongetwyfeld Fokofpolisiekar, maar ek moet saamstem met die persverklaring: die kitaarspel is meer gedefinieerd en die riffs uiters verslawend. Soos tik.
Die lirieke is weer eens vlymskerp, hedendaags en vra vir niks om verskoning nie:
my skoene is deur vroue slawe in die verre-ooste gemaak
my korttermyn geheue verval
tersi�re opvoeding nietig verklaar
dis nie my skuld nie.
Die fokus is ook selfs nader aan die huis en is selfs meer sosiaal bewus as op hulle vorige twee cd's:
my vriende se bediendes het hulle met liefde groot gemaak
2. Ek dink aan jou (as dit re�n)
Francois het by die haaitenk aangekondig dat dit hul eerste love song is. Ek moet bieg, hierdie song doen dit nie heeltemal vir my nie. Dalk omdat ek baie meer van die vyf ander snitte hou, of dalk irriteer die koortjie se herhaling ("Ek dink aan jou as dit re�n") my. Ek is onseker. Die tune is wel catchy en sal sekerlik binnekort hardop deur die venues eggo. Die volgende twee strofes bied wel stof tot nadenke:
kwaad raak ons net vir mekaar
mans bly seuns
seuns wil mans wees
deesdae vat dit langer
om mense te leer ken
is dit regtig nodig
om mense te leer ken.
'n Skitterende tune. As Francois begin sing, is die gevoel amper unplugged, en tel dan lekker op. Die vibe (ek sien daar word deesdae van "waaib" gepraat) is country-agtig, met flink kitaarspel en 'n dromritme wat alles netjies verpak. Musikaal is dit vir my die hoogtepunt van die album.
Die lirieke is heerlik oneerbiedig:
by die venster uitsmyt
in 'n vuil sitkamer sukkel jy om te leef
ons los ons ruite oop
en ons het nie diefwering nie.
4. Wintersdag by die see
ek is honger en my klere stink.
Een van die cd se donkerder snitte. Jy wil nie sandkastele bou as "die rooi branders breek/ oor 'n swart strand van seer" nie. Die unplugged-gevoel en onheilspellende klank-effekte, veral tydens die song se laaste koortjie, werk soos 'n bom.
Hierdie song, wat ook die cd se titelsnit is, het dit teen die middelmatige en dit wat algemeen is. Hoe kan die individu sy stempel afdruk met s� 'n droewige gegewe?
'n baie algemene mens
in 'n algemene huis
'n dosis pynverdowers
Die cd sluit af met 'n tune wat dalk 'n voorsmakie bied van hul volgende vollengte-album. Dis meer loud as die voorafgaande snitte en herinner aan die klank van Lugsteuring. Die lirieke is weer eens kookwater:
onskuld is 'n vrug
'n dro� metafoor wat ouer word
ek stap versigtig met 'n blinddoek op
dis baie mooi as twee jong mense soen
begeerte is 'n spie�lbeeld
omstandigheid 'n luuksheid van
dis dalk onplesierig
maar die roltrap moet jy trap.
Fokofpolisiekar is reeds goed gevestig op die plaaslike musiekfront en het al selfs gehore in Europa be�ndruk. Monoloog in stereo is 'n waardige toevoeging tot hulle reeds bestaande werk en behoort geensins hul kanniedood punk-fans te ontmoedig nie. Die "nuwe" aanslag op sommige van die snitte is 'n bewys van hul musikale veelsydigheid, iets waarby baie ander jong �n gevestigde groepe gerus kan leer.
Liewe ouers, verras julle spruite gerus met hierdie cd neffens die verjaarsdagkoek. En vergewe maar die stagedive-bloukolle na 'n nag se manewales by die Mercury. Ja, hul lirieke is angry en plek-plek blatant uitsigloos, maar dit kan nie juis meer skade doen as Noot vir Noot nie, kan dit?
As jy nog nie die foto's gesien het nie, klik hier!