In liefde gelym | MaanKind
Julle weet wat is ‘n End Grain Cutting board? Die wat weet, besit een, of begeer een. Nou besit ek ook een, elke handgeskaafde blokkie ‘n deeltjie van ‘n baie spesiale vriend se siel, elke bietjie lym ‘n deeltjie van sy proses waarmee hy homself bymekaarhou. Gladgeskuur, soos wat die lewe maar met ons maak. Gemaak van harde, duursame hout, soos hy, om te kan hou. Geolie om dit wat met baie moeite bymekaar gelym is, te beskerm teen die aanslae van skerp messe en bymekaar te hóú. Verpak en gestuur deur die spesiale vrou aan sy sy, wat help sorg dat al sy hoeke haaks bly en mooi gelyk staan.
Ons was al twee so aangedaan nadat ons hierdie pakkie oopgemaak het, omdat ons weet presies uit watter dieptes van iemand se menswees hierdie kom, dat dit meer as ‘n halfuur geneem het voordat ek my stem kon vertrou om te bel om die woord wat so maklik leeg kan klink, “Dankie”, te sê.
End Grain – The cutting surface is made from end pieces of wood. The easiest way to recognize an end grain board is by the checkerboard pattern. This type of board is more expensive than the edge grain type, but is known to be more forgiving on knives. The end grain boards are“self-healing” since the fibers close back up after the knife strikes to board.
Blomme moet jy gee terwyl die ontvanger nog leef, en die arbeider se blom is die vrug van sy sweet.
(Jaco Maré – 19/8/2011)
Dankie, Jaco, hierdie is ‘n baie kosbare geskenk en hy gaan elke dag gebruik word. Dankie ook dat julle saam sit in ons soul group, dis ‘n voorreg om julle te kon herken.
12 thoughts on “In liefde gelym”
27 September, 2017 om 3:36 nm
So ń handgemaakte ding is honderd maal meer werd as ń gekoopte ding. Met die gee word daar ń stukkie van die maker se menswees saam gegee.
Marlene Murphy Jordaan said:
21 September, 2017 om 1:21 nm
Mooi. Ek begeer so een.
25 September, 2017 om 6:18 nm
Maar is jou se man nie ook juis toegerus met ‘n paar begaafde houtwerk hanne nie? Maak hom sit by die kombuistafel, dan sê jy vir hom: “pappa, ons moet praat”
25 September, 2017 om 6:34 nm
Hy is meer die rowwe rak opsit tipe…
27 September, 2017 om 8:17 nm
Skoenmaker se kjenners ensovoorts.
20 September, 2017 om 10:42 vm
So ñ geskenk is iets om te koester, vir altyd.
20 September, 2017 om 10:48 vm
20 September, 2017 om 8:51 vm
Wow – dis so special!!
20 September, 2017 om 9:25 vm
Dit is inderdaad!
20 September, 2017 om 7:26 vm
Wanneer die werk klaar is sleep die arbeider ‘n stoel nader en sit dan vir ‘n rukkie doodstil en kyk hoe hoe die laaste van die olie dorstig deur die hout opgeslurp word. Dan staan hy op en vryf ‘n bietjie sagte byewas aan met ‘n lap. Stadig, amper asof hy nie wil hê die werk moet klaarkom nie.
Terwyl sy hande hulle finale vaarwel streel oor die reeds bekende kontoere van ‘n ou vriend reflekteer hy oor die proses wat gelei het tot hierdie punt. Elke stap, elke terugslag en mylpaal en elke klein oorwinnig wat hy nie net in die fisiese item nie, maar ook in die gedagtegang behaal het. Onder sy hande voel hy die imperfeksies maar die arbeider is tevrede dat die finale produk so perfek is as wat hy dit kon maak.
Met die ritueel voltooi gee hy die finale produk weg aan iemand wat soveel genot en onthou sal put uit die gebruik daarvan as wat hy kon insit in die maak daarvan. En as jy fyn genoeg waarneem, in daardie oomblik wanneer onopgesmukte, ekstatiese blydskap oor die ontvanger se gelaat spoel, sal jy weet hoe dit voel om naby God wees.
Blomme moet jy gee terwyl die ontvanger nog leef, en die arbeider se blom is die vrug van sy sweet. ~ 19 Augustus 2011
20 September, 2017 om 7:31 vm
Hierdie ontvanger ken nie die omvang van die emosionele sy wat in die maak gaan, selfs meer as tos ek hierdie stukkie in 2011 gelees het.
20 September, 2017 om 6:25 vm