Hierdie Hollandse Stad het Vlugtelinge 'n permanente huis aangebied
Waarom Hierdie Hollandse Stad Vlugtelinge 'n permanente huis bied
Toe 500-vlugtelinge in hul gemeenskap aangekom het, was inwoners van Zaandam versigtig. Maar teen die tyd dat die nuwelinge kan aansoek doen vir 'n verblyfstatus in Europa, wou die bure hulle nie verlaat nie.
Dit was 'n vreemde voorkoms vir inwoners van Zaandam, 'n pragtige Hollandse dorp 15 minute per trein van Amsterdam. 'N Publieke park in 'n dorp wat bekend was vir windmolens en houtklompe van 18-eeuse was skielik vol rye wit tente. Vyf honderd vlugtelinge, hoofsaaklik uit Sirië en Irak, meestal mans, het in Oktober 2015 per bus aangekom. Die meeste het agter huise, gesinne, lewensonderhoud en enige verwagting van 'n normale lewe agtergelaat.
Hierdie groep was net 'n fraksie van die miljoene vlugtelinge wat hul lewens gevlug het na Europa as deel van die grootste migrasie sedert die Tweede Wêreldoorlog. Dit het beide dade van altruïsme tot die oorlewendes van die gevaarlike kruisings veroorsaak en 'n golf van vreemdelinge haat en vrees. Die oorwinning van Brexit, onlangse regse kandidatuur in Europa en die verkiesing van Donald Trump is almal ten dele toegeskryf aan die vrees wat hierdie massamigrasie gepaard gaan.
In Zaandam, inwoners wat 'n bywoning gehad het dorpsvergadering met die burgemeester vrae gevra oor die vlugtelinge. Wie sal betaal vir hul instandhouding? Sou inwoners van die dorp veilig wees?
Tog het 'n kerk oor die straat van die park sy deure elke dag vir die vlugtelinge oopgemaak vir koffie, tee, Hollandse lesse, of net te praat.
Sonja Ortmans, 'n skrywer en voormalige prokureur, woon saam met haar man en twee kinders naby die park in hierdie dorp waar sy die grootste deel van haar lewe geleef het. Sy het bekommerd oor die nuwe aankomelinge, maar het nie geweet hoe om te help nie.
Toe lees sy in die plaaslike koerant oor een van die Siriese mans in die kamp, ​​Mahmoud, 'n prokureur wat oor die Nederlandse reg en gebruike wou leer en in die regsgebied in Nederland werk. Ortmans het besluit om uit te reik na Mahmoud om te sien of sy hom kon help om 'n pad terug te vind om sy beroep te beoefen. Hulle ontmoet en kontak ander prokureurs - onder die vlugtelinge en die Nederlanders - en het uiteindelik 'n netwerk van regspersoneel gevorm. Saam het hulle internasionale howe in Den Haag besoek en lesings bygewoon. Dit was die begin van wat 'n diep vriendskap geword het.
Eerstens moes hulle egter vir onmiddellike behoeftes sien. Ortmans het ouers by haar kinderskool betrokke by die versameling van klere en ander benodigdhede, en sommige het by die vrywilligers by die kerk aangesluit om Nederlandse lesse aan te bied. Meer en meer inwoners het betrokke geraak.
"As jy vir mense oopmaak, vind jy skatte wat nie verklaar kan word nie."
Intussen het die nuwelinge gedoen wat hulle moes doen om deur te kom. Een wat 'n werk as skottelgoedwasser gevind het, het aan Ortmans gesê hy het gevoel van die ander restaurantpersoneel wat hom gespot het om Arabies te praat. Ortmans het daarop gewys dat hierdie kollegas min van sy kultuur geweet het - en dit het aan haar toegegee dat sy ook min kennis van Irak en Sirië gehad het.
So het sy Arabies begin studeer. "As jy vir mense oopmaak, vind jy skatte wat nie verduidelik kan word nie," het sy my vertel toe ek haar besoek het tydens 'n onlangse besoek aan Amsterdam.
"As jy dit nie doen nie, sal jy 'n ander kultuur van 'n plek van superioriteit beskou," het sy gesê. "Ons is trots op ons welvaart, maar het ons nie in die Westerse wêreld veel van ons rykdom gekry uit kolonisasie en onttrekking nie?"
Teen die tyd dat die vlugtelinge in Europa kon aansoek doen om verblyfstatus, het die mense van die dorp met hulle gebind en wou hulle nie verlaat nie. Hulle het die stadsraad geloods en gevra dat die vlugtelinge genooi word om Zaandam hul permanente tuiste te maak.
"Vir my is die oplossing 'n samelewing waar ons as gelyke kan saamleef."
Baie in die Verenigde State het teen-immigrant retoriek verset. Duisende het op lughawens verskyn om immigrante te verwelkom ná president Trump se uitvoerende bevel om immigrante uit sewe Moslem-meerderheidslande te verbied. Geloofsleiers het uitgespreek vir die gesinne wat hulle bereid was om te gasheer, wat deur die verbod verhinder word om na die Verenigde State te reis. Ander het hul kerke in heiligdomme om onbewysde inwoners van deportasie te beskerm. In die land se heiligdomstede bly baie verkose beamptes onversadig deur druk van die Trump-administrasie om beleid wat ongedokumenteerde inwoners beskerm, te laat val.
Soos die mense van Zaandam, brei baie Amerikaanse gemeenskappe 'n hand van vriendskap uit. In plaas daarvan om te glo dat hierdie nuwelinge 'n paar verouderde begrippe van Europese-Amerikaanse superioriteit bedreig, vier hulle die energie, entrepreneuriese gees en kulturele skatte wat immigrante bring, wat hul gemeenskappe verdiep en verlig.
"Vir my is die oplossing 'n samelewing waar ons as gelyke kan saamleef," het Ortmans aan my gesê. "Dit beteken eintlik om na die ander kulture te gaan, terselfdertyd 'n baie duidelike en eerlike insig oor ons eie verlede te neem. Van hierdie plek kan 'n ware verband ontwikkel en genesing kan voorkom. "
Sarah van Gelder het hierdie artikel geskryf vir JA! Magazine, 'n nasionale, nie-winsgewende media-organisasie wat kragtige idees en praktiese aksies versmelt. Sarah is mede-stigter en uitvoerende redakteur van JA! Tydskrif en YesMagazine.org. Sy lei die ontwikkeling van elke kwartaallikse uitgawe van JA !, skryf kolomme en artikels, en ook blogs by YesMagazine.org en op Huffington Post. Sarah praat ook en word gereeld met radio en televisie gereageer op voorste innovasies wat wys dat 'n ander wêreld nie net moontlik is nie, dit word geskep. Onderwerpe sluit in ekonomiese alternatiewe, plaaslike kos, oplossings vir klimaatsverandering, alternatiewe vir gevangenisse, en aktiewe geweldloosheid, opvoeding vir 'n beter wêreld en meer.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Aktivisme > Waarom Hierdie Hollandse Stad Vlugtelinge 'n permanente huis bied
Belasting opknapping en die onregverdigheid van ongelykheid
Aangesien klimaatsverandering voedselvoorrade bedreig, is saadbesparing 'n ou wet van veerkragtigheid