Rusland - Objektiewe Murmansk 4WD-toer in die Russiese Kola-skiereiland - www.turas. Tv
Gepos deur TURAS | Maart 22, 2018 | Uitgawe Ses, toer | 1 |
Watter bestemmings kom in gedagte as u aan die noorde wil reis? Skandinawië, Karelia, Lapland? En nog meer na die noordooste? Die Russiese Kola-skiereiland, geleë tussen die Wit See en die Barentssee. En in Kola, vind u die grootste stad noord van die pool sirkel: Murmansk.
Murmansk is bekend daarvoor dat hy die hele jaar deur 'n ysvrye hawe het en ook die Russiese militêre vloot en sy duikbote huisves. Maar Kola is veel meer as net Murmansk. Wat is daar nog te verken in hierdie enigmatiese skiereiland in die noorde van Rusland, wat toeganklik is vir 4 × 4 ontdekkingsreisigers van regoor Europa?
Om enkele antwoorde op hierdie vraag te vind, is ons begin September weg om aan die 'Arctic Tour' deel te neem aan 'n unieke 4 × 4-ekspedisie georganiseer deur die Switserse organisasie GekoExpeditions (Geko is ook bekend vir hul begeleide landekspedisies in Ysland, dwarsoor die Namib woestyn, en ander eksotiese bestemmings soos Madagaskar, Algerië en Mongolië).
Hierdie uitstappie het 'n groot aantrekkingskrag en is gemik op mense wat die afgeleë noordelike plekke bo Europa wil verken as dié van oorlanders wat meer gewoond is om Afrika te verken. Hierdie reis is 'n regte avontuur en is ook 'n diep onderdompeling in 'n groot en imposante natuurwildernis.
Die uitstappie vind plaas op die ideale tyd van die jaar (begin September) wanneer 'n oproer van kleure in die natuur oorvloedig is, die noordelike ligte begin met hul kosmiese ligvertonings en daar is minder muskiete as in die somer, en tog is dit steeds aangenaam warm.
Terwyl ons avontuur begin, aankom ons by 'n oorvol kaai in die klein stadie Travemünde, in Noord-Duitsland, ontmoet ons Nicolas Genoud van Geko Expeditions. Nicolas en 'n paar van die ander deelnemers aan die komende reis het saamgekom vir 'n maaltyd op 'n terras. Die atmosfeer is wonderlik en almal is opgewonde om aan die reis te begin. Na afloop van die maaltyd neem 'n paar ekstra deelnemers deel aan die partytjie op die ontmoetingspunt by die hawe van die veerboot na Finland.
Na 'n baie aangename kruising gaan die reis voort terwyl die groep Finland deurkruis. 'N Pragtige reguit pad kruis woude en mere vir byna 900 km.
Vroeg die volgende oggend kom ons by die Russiese grens aan. Dit is hier dat die bewys van die voordeel van reis met Geko Expeditions baie duidelik begin word.
Aangesien die agentskap alreeds
het ons al die nodige dokumente vir die verkryging van die visum (insluitend spesiale sone-magtigings) aan ons voorsien, al wat oorbly was om na die doeanebeamptes te waai. Ons reisplan (voorheen goedgekeur) is dus ten volle onder beheer. Geko bied ook al die nodige versekeringsdekking vir voertuigtoerusting.
Die onlangse verharding van die Russies-Europese betrekkinge bring ons nie voor nie, en tot ons groot wanhoop kom ons wors en heerlike spesiale kaas nie verby die grens nie. Ons is bedroef, want dit sal onmoontlik wees om in Rusland te vervang.
Aan die positiewe kant is Rusland vinnig besig om te ontwikkel, selfs in die mees afgeleë gebiede, en ons sal geen probleem hê om ons voorrade aan te vul met alternatiewe van gehalte in die drie stede wat ons op ons reis deurmaak nie. Aan die einde van hierdie dag betree ons die eerste van hierdie stede, Kandalaksha. En dit is die regte beginpunt van ons avonture.
ONS TEKEN NIE OP DIE F **** RONDSTEEN NIE
Dit is met groot entoesiasme en 'n bietjie ongeduld dat ons die volgende dag begin. Die eerste deel van hierdie toer behels die verkenning van die suidkus van die Kola-skiereiland. Ons reis twee dae langs die Wit See. Tot ons verbasing is die weer aangenaam, ondanks die feit dat ons al noord van die Arctic Circle is. Die lig aan die kus is sag, dit is byna onwerklik.
Ons kruis bospaadjies, maak spore oor strande oop, en kruis kusriviere teen laagwater. Normaalweg hoef niks hiervan 'n probleem te wees nie, met watervlakke van 40 tot 50 cm, maar ons het nie op die skynbaar alomteenwoordige ronde klippies gereken nie. Die eerste voertuie sit vas en van die eerste dag af bedien ons visvangers ons goed.
Daardie nag kamp ons in 'n majestueuse en rustige inham, omring deur 'n dennewoud met patrollie (ons sien baie vars mis op die toegangspad.) Op die horison van die baai kan ons sien hoe die Russe hul nuwe militêre duikbote kalibreer. Nicolas berei vir ons 'n salm voor wat hy vroeër gedurende die dag by sommige plaaslike vissers gekoop het. Hy berei dit voor in papillote wat saam met die glare gekook is. Pragtige. Die aand gaan voort met groot gelag rondom 'n welkome kampvuur waar almal verhale vertel van hul vorige 4 × 4-toere en avonture.
NA DIE KONINKRYK VAN DIE BEER EN WOLWE
Die volgende dag kry ons die geleentheid om 'n klein verlate ametisiemyn te stop en te verken. Dit was 'n oopgroefmyn. Die Chinese het gekom om die masjiene vir soliede staal te verwyder om dit weer te herskep, terwyl die Russe nie kampioene is vir die aftakeling en herwinning nie. Dit is nie baie moeilik om mooi klippe van ametis en fluoriet te vind nie. Almal soek ongeveer 30 minute na die klippe met hul neuse grond toe. Later stop ons by 'n kapel, waar plaaslike vissers bymekaarkom om te bid vir wonderlike vangste.
Ons benut dan die laagwater en ry langs die plat en toeganklike strande wat ons in staat stel om vinnig te vorder ('n magiese oomblik). Aan die einde van die dag, as ons uit 'n dennehout gaan, kom ons skielik by 'n mini-arktiese woestyn. Klein sandduine word aan ons verbaasde oë geopenbaar. Wat 'n kontras. Dit duur nie baie lank voordat ons almal lekker ry met sand. Nadat ons soos kinders gespeel het, het ons die kamp tussen die dennebos en die duine opgerig. Ons het nie genoeg vuurmaakhout vir die wonderlike vuur wat ons warm hou na donker nie.
Ons het nou die oostelikste punt bereik waar 'n voertuig op die Kola-skiereiland kan bereik. Die oostelike helfte van die skiereiland is 'n byna ontvolkte gebied wat slegs per boot toeganklik is. 'Die koninkryk van bere en wolwe'.
DYP IN DIE BOS WAAR MENS GEEN DOM IS NIE.
Na hierdie 'aptytwekkers' begin ons nou een van die versigtiger gedeeltes op die reis. Die plan is om van die Wit See na die sentrale streek van die skiereiland te klim en die taiga ongeveer 250 km deur heuwels en mere oor te steek. Ongelukkige aangehoudenes is in die tyd van die Gulags gesoek ... Maar sedertdien het die plantegroei sy regte hervat en weer oorgeneem, en die houtbruggies is slegs die skaduwee van hul eertydse self. Dit is dikwels verstandiger om hulle oor te slaan en eerder oor die riviere te ry. Nicolas vergader die groep en konsulteer met ons. Daar is geen sprake daarvan om sonder die groep se totale ooreenkoms te begin nie. Dit sal moeilik wees en wedersydse hulp sal nodig wees. Behalwe dat dit deur die plantegroei belemmer word, is die baan baie nat op plekke. Daar is baie oorstroomde gebiede. Die ontdooiing van Junie omskep die noordelike grond in 'n vlamme. Sommige gebiede is aangevul met groot houtblokke wat in die lengte geposisioneer is om vorige voertuie deur hierdie gloeilamp te laat deurgaan. Dit blyk 'n lokval te wees, hierdie "krokodille". Hulle staan ​​regop sodra hulle aangejaag word. Hierdie gebiede word baie stadig geneem en ons lieren word gereeld gebruik. Op sekere punte loop 'n padvinder voor die voertuig met 'n saag in die hand. Die grootste takke word versprei of in skywe gesny. As 'n stam van 1 m in deursnee die baan kruis, breek ons ​​die kettingsae uit.
Op die 2de dag is die moeilikste deel van hierdie afdeling verby. Ons sluit weer aan by 'n gemerkte roete uit die noorde. Dit gee ons uiteindelik die geleentheid om die weelderige omgewing waardeur ons deurgaan, beter te waardeer. Die geelrooi velde kompeteer met wit ligene en ander veelkleurige mossies, terwyl die mirtiers die woud met helderrooi kolle prikkel. Dit is waarlik 'n betowerde woud, waar die mens nie meer regeer nie, en ons sien baie kwaai ptarmigane. Op die grond dra hulle nog steeds hul somer verekleed, maar sodra hulle vlug, kan ons sien dat die onderkant van hul vlerke al sy wit winterliggie opgeneem het.
Hierdie roete kronkel tot in die hartjie van die woud, toe dit skielik lei tot 'n lang lint plat asfalt van 4 km by 40 m breed. 'N Ou, verlate militêre lugvaartbaan. Ons neem die geleentheid om verby 100 km / h te ry, wat baie goed is vir die moraal.
Ons bereik Kirovsk, 'n mynstad aan die voet van die Khibiny-gebergte, waar kamers op ons wag in die beste hotel in die streek, meestal geniet deur oligarge en politici, (tensy dit dieselfde is) ... ter syde gestel, die twee belangrikste myne in die streek is eiendom van 'n sekere mnr. Poetin en 'n ander akoliet genaamd Medvedev.
STERKE EMOSIES, DANTESQUES EN SURREALISTES !!!
Ons vertrek goed uit vir die volgende, mees tegniese deel van hierdie reis. Die suid-westelike kruising van die sentrale berge. Hierdie berge is nie hoog nie, slegs 1100 m hoog. Maar die totale afwesigheid van infrastruktuur maak dit baie moeilik om toegang te verkry. Om hulle oor te steek, is ook om toegang te verkry tot die heilige mere van die saamis (wat beweer word dat hulle bonatuurlike krag het), regte juwele wat in die hartjie van die berge vasgelê is.
Die eerste dag is perfek. As ons die eerste ernstige fords nader, kan ons sien dat die watervlak redelik laag teen hierdie helling is, 'n teken dat dit nie die afgelope dae gereën het nie. Sodra die fords uitgekyk is, laat sommige van die partye los en "maak die voorruit skoon". Ons kamp op die rand van 'n majestueuse eerste meer. Die kontras van die blou waters en die geelrooi woude is regtig opvallend. Oor tien minute sit ons groot groepskuiling op, want die weer het reënerig geword en baie koud.
As Nicholas nie hier was nie en nie die vorige ervaring gehad het nie, sou niemand glo dat dit op hierdie manier in 'n voertuig kon gaan nie. In die algemeen steek daar skaars 'n dosyn 4x4's elke jaar hierdie berge oor.
Die klim is besig om te toets, ons moet groot rotsblokke nat wat met reënval klim. Die Hilux-bakkie is nie op die partytjie nie weens sy lae grondvryhoogte. Maar danksy die uitstekende lees van die veld, stuur die bestuurder Patrick met 'n meesterlike hand almal verras. Dit is egter ver van die ervaring van groot stukke sand waarin hy gewoond is om te ry.
Soms kraak die wolksluier en die son kom om die kleure te laat herleef. Skouspelagtige! Emosies is sterk, ons verlustig ons in die dantesque en surrealistiese dekor. Ons stop middagete by 'n pas, omring deur vertikale rotsmure van 450 m. Ons voel asof ons Everest verower het ... en dit is net die begin.
Voordat ons afklim, moet ons deur hierdie bergvallei kom, wat skynbaar geen sigbare spoor het nie. Nicolas sê egter met selfvertroue: "Dit is daar" ... gelukkig is dit hy wat die weg lei, wat almal gerusstel. Volgende moet ons twee berg mere oorsteek. En die hellings om die mere - is steil! Soms skraap ons met sentimeter om te spaar. Hoog op emosie. Die afdraande gedeelte behels gedeeltelik in die bedding van 'n rivier wat ten minste 'n stewige bodem bied.
HEL VAN DIE NOORD
Die volgende dag sak ons ​​weer af en bereik die bome. Die terrein verander. En weereens betree ons 'n sluier tipies van hierdie noordelike woude. Gelukkig is die klippe nooit ver weg nie, wat help om te voorkom dat die voertuie heeltemal in die modder sink. Maar hierdie klippe word ook vinnig 'n bron van probleme vir die laagste voertuie. Skaars sigbaar in die modder verras hulle die bestuurders. Die voertuie sit die een na die ander vas. Bande, blare, laer beheerarms ... Enigiets wat nie 30 cm bo die grond is nie, hang waarskynlik aan 'n rotsagtige uitsteeksel.
Die Geko Patrol-voertuig is toegerus met BFGoodrich Mud 37-duim-bande, en dit word die ware St. Bernard van die groep. Dit is egter die wedersydse hulp wat heers. 'N Lier misluk, dan 'n 2e. Maak nie saak nie, ons is almal bewus daarvan dat ons aan 'n ware en taai ekspedisie deelneem, in 'n fantastiese omgewing, wat baie min Westerlinge die kans gehad het om te bewonder.
As gevolg van geduld en moeite, kom die beloning uiteindelik, 'n meer, onwerklik en grens aan 'n sandstrand. Sommige magie aan die einde van die wêreld ... maar dit is slegs die westelike oewer. Ons moet nog daarby kom. Nog twee dae se ry sal nodig wees, tussen vierkante, skouspelagtige hoogtes en 'n pragtige meer. Dit is by hierdie deel van die reis dat ons die diepste bome oorsteek. Al die voertuie kruis die fords sonder enige moeite tot 1m30 water. Die patrollie kruis eerste, met 'n tou van 60 m aan die agterkant. Die voertuie sal veilig kan ry. Indrukwekkend vir reisigers wat aan Afrika gewoond is ...
As ons een van die laaste rivierkruisings nader, gee 'n vervalle brug ons 'n moeilike tyd. Ons roete word voortdurend deur die modder versper (alle voertuie sonder uitsondering het vasgesit). Dan bereik ons ​​uiteindelik die oewer van hierdie 80 m breë rivier met 'n lae vlak van water ... en ook, dink jy, ronde en gladde klippies. Uiteindelik het hulle 'n dubbele lier gebruik om almal reg te kry. Dit het vyf uur geneem om hierdie gang te bowe te kom, maar gelukkig in 'n goeie somerbuie. Groot blou lug, son, 5 grade, mal kleure en oorvloedige water ...
Vanaand sluit ons by die beskawing aan en bring ons die nag deur onder 'n lavvu of tepee van die nomadiese telers, met 'n brullende houtvuur in die middel. 'N Fantastiese aurora borealis dans ook in die lug wat van die een horison na die ander rol, asof ons ons koms op die heilige lande van saamis groet. Paul en Monica gaan om 'n bottel Rum wat deur die doeanetjie gegly het. 'N Goeie aand.
DIE BESKERMDE BERGE
Nadat hy deur die berge is, stel Nicolas voor dat ons na die top van die massiewe buurberg klim. Noudat ons hier is,…
'N Goeie, ou prospekteerdersbaan lei ons al die pad daarheen. Ons stop 'n oomblik aan die rand van 'n sirkus, wat die hele toendra oorheers wat afloop na die Barentssee. Die weer is goed. Die lig wat hier heers, is eenvoudig uniek. Geen filters op Photoshop of Instagram nodig nie. Alles lyk diep en "versadig" en meng sagtheid en vreemdheid. Per slot van rekening, skryf die saamgestelde vreemde magte nie aan hierdie berge toe nie? Aan die bokant is daar 'n opeenvolging van rotsagtige hoogvlaktes. Die winde spoor deur hierdie veld van reuse-klippies. Na 'n kort stappie bereik ons ​​uiteindelik 'n krans wat uitkyk op 'n ontoeganklike en heeltemal bewaarde meer. Ons poseer en bewonder die uitsig sonder 'n woord.
VEILING VAN VERSTAAN, SAAMHEID EN RESPEK
Die roete wat na die noordooste van Murmansk lei, is pragtig. Ongeveer 200 km van die hoofstad van die noorde af kom ons eerste teë met 'n ou vissersdorpie wat in die vergetelheid verval het. Bevat wrakke van geroeste of vrot bote, vervalle houtbarakke en paadjies opgeneem deur plantegroei ... 'n Vreemde plek wat nog bewoon word. Ons gevoelens wissel tussen verbasing, hartseer en respek. Daar is skoonheid in hierdie oorblyfsels van 'n bloeiende verlede. En die lewe klou altyd vas aan hierdie onwaarskynlike plekke. Gasafsettings in die buiteland ontdekarby kan die ooreenkoms binnekort verander.
Ons gaan oor verlore spore na die See. Sidereale skoonheid. Altyd die klippies, maar het hierdie keer in aantal afgeneem. Ons sien egter nou reuse klippies, tot 2 meter in deursnee, gepoleer, pêrelagtig en rond of ovaal. 'N Reuse kiezelstrand, die strand van 'n Arctic Jurassic Park. Sommige van hierdie gesteentes is meer as 15 meter aan die strand op die strand, wat dit maklik maak om die geweld van die elemente voor te stel waar die see dit regkry om die reuse rotse op die strand te dryf. Ons voel klein, baie klein aan die einde van die wêreld.
Murmansk stem nie ooreen met sy slegte en industriële reputasie nie, maar ons ontdek 'n moderne en aangename stad. 'N Ompad deur die kafee van die treinstasie, 'n oorblyfsel van die ou Sowjet-kantines, herinner ons aan waar ons is. Ons besoek die eerste Russiese kern ysbreker, die Lenin, en ontdek 'n hele deel van die Russiese poolverkenning. Baie opwindend.
Na 'n welverdiende rus, vertrek ons ​​vanaf Murmansk om Rusland met die noord-westelike roete na Noorweë te verlaat. Dit is nou middel September, en daar is oral 'n ontploffing van kleur. Ons uitgang uit Rusland via die Noorse hawe Kirkenes lyk soos die einde van 'n hektiese reis, al is ons nog nie terug huis toe nie.
Ons is almal bewus daarvan dat ons 'n buitengewone en waarlik bevoorregte ekspedisie beleef en beleef het. Deur gedeelde teenspoed en saam te span om die partytjie te help, is sterk bande tussen die deelnemers gevestig. Op organisatoriese gebied was sowel die administratiewe voorbereiding as die leiding en toesig oor Geko Expeditions van 'n baie hoë standaard, 'n noodsaaklike vereiste vir die sukses van so 'n avontuur. Baie geluk en dankie aan Nicolas, Olivier en Gerard.