In die gemeente in Rome was daar baie vrae oor die posisie van die Jode, die posisie van die Tora – die wet van Moses – en wat die funksie van Moses se wet in die nuwe bedeling moes wees.
God het self besluit om nou, in hierdie tyd, vryspraak beskikbaar te stel deur die geregtigheid wat sy Seun volbring het.
Ons moet hierdie begrip verstaan in die konteks van die hele Ou Testament en wat daarin oor wie God is, geopenbaar is.
Hy is, soos Calvyn skryf, nie net die Een wat beoordeel of ‘n mens regverdig is nie, maar ook die Een wat die geregtigheid beskikbaar stel.
Die Romeine byvoorbeeld was trots op hulle volk, hulle was trots op die oorloë wat hulle gewen het, hulle was trots op hulle tempels.
Paulus sluit die hoofstuk af met die vraag of die wet van Moses dan nou maar in die asblik gegooi kan word.
Dit maak sin as ons besef dat die wet van Moses, die Tora, nie net ‘n juridiese aaneenryging van wette is nie.
En nou, in Christus, is hierdie versoening beskikbaar, nie net vir die Jode nie, maar ook vir die Grieke, vir elkeen wat maar net glo in Christus as Middelaar en Heiland.
Hulle skenk baie aandag aan die opkom vir die regte van mense wat op een of ander manier deur die samelewing, of deur die kerk van die verlede, uitgesluit is.
As jy homoseksueel is, en jy leef dit uit, en jy wil saam nagmaal vier, wie het die reg om jou dit te belet?
Selde hoor mens egter dat daar in hierdie liberale kerkgenootskappe nog erns gemaak word met die stryd teen die sonde, die woord sonde dan gedefinieer in terme van die 10 gebooie.
Sonde is as jy ander uitsluit, net soos die Jode die heidene uitgesluit het, soos die Jode destyds van die heidene geëis het dat hulle eers besny moes word, en die Joodse voedselwette nakom, voordat hulle deel van die kerk mog word.
En dat die Bybel baie duidelik daaroor is dat God toorn oor die sonde en soos Hy gewaarsku het, straf Hy dit met die dood (Gen 3).
Terselfdertyd wys die offers van die Ou Testament na Christus se versoeningsoffer wat op koms was. Uit sy ondeurgrondelike liefde het God sy Seun gestuur om deur sy bloed, gestort aan die kruisoffer, in ons plek die skuld te betaal.
Aan elke mens wat in Jesus Christus glo, word Christus se verdienste aan die kruis toegereken, asof hy self vir sy sonde betaal het.
Daarom moet enige nuwe perspektief op die regverdigingsleer wat afwyk van die sentrale fokus op Christus se genoegdoening aan die kruis vir die sondes, soos die Heilige Gees dit onder andere deur die apostel Paulus in die Skrif geopenbaar het, verwerp word.
Paulus se kritiek teen sy volksgenote in die algemeen en die Fariseërs in die besonder, was nie net gefokus op die afbreek van die tradisies wat die Jode van die heidene onderskei het – dinge soos die besnydenis, Sabbatsheiliging en voedselwette nie.
Paulus het sy volksgenote veral gekritiseer vanweë hulle wettisisme of eie-werke-geregtigheid oor die hele etiese spektrum.
Dit is nie die Christelike kerk se taak in die hede om, net soos Paulus skynbaar gestry het teen alle grense en teen alle uitsluiting, dat die kerk vandag homself moet beywer vir die opheffing van alle grense nie.
Daar kan nie, op grond van die regverdigingsleer van die Skrif soos ook deur Paulus verwoord, gepleit word vir die opheffing van alle grense, soos byvoorbeeld die oopstel van die nagmaalstafel vir almal, die toelating van vroue tot die kerklike ampte of die toelating van homoseksueles tot die huwelik, om maar enkele voorbeelde te noem nie.