Dit was ook soos ek vir Alex ontmoet het. As ’n 13-jarige seun in die vroeë 1980’s, terwyl ek saam met vriende in Algeria gekampeer het. Alex het destyds onder die akkerbome langs die swemgat gekamp – gewoonlik saam met ’n horde “pikkies”, soos hy altyd na die seuns saam met hom verwys het.
Na sy aftrede in die laat 1980’s het die meeste pikkies verdwyn, en het ek en Rina Rau sy gereelde klimmaats geword. Vandag is dit vir my moeilik om aan enige toneel in die Cederberg te dink sonder Alex wat iewers onder ’n waboom sit en rook.
Hy het die berg soos die palm van sy hand geken. Die afgelope paar jaar, lank nadat die bene ingegee het en hy nie meer so ver kon loop nie, het dit my steeds stomgeslaan hoe hy ’n plek in die berg – en die pad soontoe – in die grootste detail kon verduidelik. In sy gedagtes kon hy presies daarop afloop en elke belangrike rots en baken op pad soontoe onthou. Solank jy net nie vir hom gevra het om vir jou op ’n kaart te wys waar dit was nie. In die amper 30 jaar dat ek saam met hom geloop het, het ek nooit ’n kaart in sy rugsak gesien nie (en, moet ek byvoeg, het ons bitter selde op enige voetpad geloop).