Binne die absurd polities korrekte konteks van die Nuwe Suid-Afrika beklee die waarheid inderdaad ’n prekêre posisie. Blankes probeer ’n lae profiel handhaaf in die desperate geloof dat hulle onsigbaar gaan word en dus nie teikens van swart wraak en geweld sal wees nie. Dit manifesteer in artikels en briewe wat mense soos Nico Smith en Ken Owen skryf, waarin blankes eksplisiet aangeraai word om hulle aan die openbare debat te onttrek. Dit manifesteer egter ook in die apatie wat op voetsoolvlak in die blanke gemeenskap ervaar word. Moeg vir die daaglikse litanie van korrupsie en moord & doodslag in die koerante, sat vir munisipaliteite wat nie eers basiese rioolfasiliteite kan bestuur nie, spartelend om ’n werk te behou of te vind in ’n arbeidsmark wat blankes amptelik misken, het die gewone blanke nie meer veel baklei in hom/haar oor nie. Oorlewing verg al ons vermoëns en die meedoënlose realiteit van ons demografiese onbenulligheid bring ’n sekere bitter fatalisme mee.
Die realiteit van blankes se onttrekking aan die openbare debat is egter dat ons net verder geminag word. En tog is dit ons (krimpende) ekonomiese bydrae wat hierdie land aan die gang hou. Sowat 75% van persoonlike inkomstebelasting in hierdie land word deur 4% van belastingbetalers betaal. Wanneer dit handel om maatskappybelasting, lyk die prentjie presies dieselfde: 4% van Suid-Afrika se firmas stort 75% van dit wat deur SARS ingesamel word, in die staatskoffer. Vroeër die week het Tito Mboweni ons daaraan herinner dat ’n ongelooflike 13% van Suid-Afrikaners op een of ander staatstoelaag geregtig is. Binnekort is daar ook ’n nasionale gesondheidstelsel op pad, wat natuurlik deur die gedweë blanke melkkoei gefinansier moet word.
Die probleem met die swart heersersklas, soos Moeletsi Mbeki dit ook in sy boek Architects of Poverty uitwys, is dat dit vir hulle so gerieflik is om die blanke melkkoei uit te mergel, dat hulle nie eers daaraan dink om ’n alternatief te genereer nie.