Wat kan Donald Trump ons leer oor die nasionale skuld?
Baie mense kan dink dat Donald Trump die land net kan leer hoe om vroue, Afro-Amerikaners en 'n verskeidenheid nie-etniese groepe te beledig. Alhoewel dit sy kundigheidsvlak kan wees, blyk dit dat sy rantsoene op skuldbande werklik 'n leerbare oomblik kan bied. Gevolglik kan die land, en moontlik selfs die beleidseliete, 'n beter begrip kry van wanneer en hoe skuld 'n probleem kan veroorsaak.
Trump het eers 'n paar weke gelede die skuldkwessie opgewek toe hy meen dat hy as president kortings op Amerikaanse skuld sou beding, net soos hy met baie van sy besighede gedoen het wat bankrotskap gekonfronteer het. In sulke gevalle kan Trump aan sy krediteure vertel dat as hulle nie toegewings maak nie, soos om 50 sent op elke dollar skuld te aanvaar, dan gaan hy bankrotskap aan. As 'n Trump-onderneming bankrot geword het, sal die krediteure dalk jare moet wag om iets te kry en kan uiteindelik veel minder wees as die afslag wat Trump voorgestel het.
Dit kan dalk vir 'n besigheid werk, maar dit maak nie sin vir 'n regering soos die Verenigde State wat 'n perfekte kredietgeskiedenis het nie en leen in 'n geldeenheid wat dit druk. Trump het later hierdie punt presies gemaak. Natuurlik, aangesien die Amerikaanse regering dollars druk, is dit moeilik om te sien wat dit vir die land kan beteken om bankrot te gaan, tensy ons vergeet hoe om die drukpers te gebruik?
Maar daar is nog steeds 'n storie oor verdiskonteerde skuld Dit maak sin vir watter Trump verwys - as rentekoerse styg, val die markwaarde van langtermyn-effekte. As ons 'n 30-jaar-effek in 2016 op 2.6 teen 2017-persentasie rente (ongeveer die huidige koers) en die rentekoers in 6 uitgereik het tot 7-1990 persent (die 30-rentekoerse), sal die markwaarde van die verband met ongeveer XNUMX persent.
Die manier waarop ons skuldrekeninge doen, sal die verband steeds teen sy nominale waarde getel word - sê $ 10,000. Maar dit sal in die mark verkoop word vir sowat $ 6,000. Dit beteken dat ons $ 6,000 kan leen en $ 10,000 in die skuld kan uitskakel, vir 'n netto vermindering in die nasionale skuld van $ 4,000. Die rentelast sal grootliks onveranderd wees, aangesien ons 'n hoër rentekoers sal betaal, maar op 'n kleiner skuld.
Dit vra die voor die hand liggend vraag: As ons nie die rentelas verander nie, waarom sou iemand omgee dat ons die veronderstelde waarde van die skuld verlaag het? Die antwoord is dat Washington-debatte oor die begrotings- en ekonomiese beleid baie vol mense is wat omgee vir die nasionale skuld.
Sommige mense kan só terugkom in 2010, Carmen Reinhart en Ken Rogoff, albei prominente Harvard-ekonome, het 'n papier beweer dat indien die verhouding van skuld tot BBP 90 persent oorskry het, het die groei in die toilet gegaan. Hierdie bevinding is eindeloos aangehaal deur leiers in beide politieke partye en die beleid word oral gewen, insluitend die Ernstige Mense wat op die Washington Post-redaksionele bladsy woon.
Terwyl dit later geblyk het dat die Reinhart-Rogoff-bevinding deur 'n Excel-sigbladfout, allerhande baie prominente mense in beleidsdebatte hou nog steeds baie om skuld-tot-BBP-verhoudings. Vir hierdie mense sou die slegte finansiële ingenieurswese wat Trump beskryf, werklik 'n briljante beleid wees. As ons alles oor skuld-tot-BBP-verhoudings omgee, en ons kan 'n heeltemal koste-gratis manier vind om dit met 3-4 persentasiepunte te verminder, waarom nie?
Hopelik het Donald Trump almal gehelp om te sien dat die kommer oor skuld-tot-BBP-verhoudings dwaas was, maak nie saak hoeveel Harvard-ekonome en ander hoogs geloofwaardige mense dit gestoot het nie. Die ware besorgdheid is die mate waarin ons stygende rentelastes ervaar. Aan die voorkant is die tekort mongers heeltemal onkant. Ons rentebelasting, net van terugbetalings van die Federale Reserwebank, is net 0.8 persent van die BBP. Dit is af van meer as 3.0 persent van die BBP in die vroeë 1990s.
Maar verpligtinge van rentebetalings is net een manier waarop die regering die toekomstige inkomste van die land verbind. Nog 'n veel groter vorm van verbintenis is die huurgeld wat private individue en korporasies sal verdien uit die patent- en kopieregmonopolieë wat die regering aan hulle toegestaan ​​het. Hierdie huurgeld is die verskil tussen die monopolieprys en die vryemarkprys. In die geval van voorskrifmedisyne alleen, is die huurgeld nou jaarliks ​​in die omgewing van $ 380 miljard, of meer as 2.0 persent van die BBP.
Dit is effektief die geld wat die regering die dwelmmaatskappye betaal het om navorsing te doen. Voeg in die hoër prys vir patente in ander gebiede en kopiereg op alles van sagteware na rekenaarspeletjies, en ons praat dalk meer as $ 1 triljoen per jaar (teen 5.5 persent van die BBP). Dit is 'n groot las wat ons aan ons kinders oorgee.
Natuurlik sal die land ook ryker wees in die toekoms, sodat ons kinders hierdie huurgeld kan betaal. Dit bring ons by die ware moraal van die verhaal: Ons gee 'n hele samelewing oor, met 'n fisiese, sosiale en natuurlike infrastruktuur. Enigeen wat probeer om generasie-ekwiteit volgens die grootte van ons nasionale skuld te evalueer, is duidelik clueless en moet vinniger van die verhoog af gelag word as Donald Trump.
Sien artikel op oorspronklike webwerf
Dean Baker is mede-direkteur van die Sentrum vir Ekonomiese en Politieke Navorsing in Washington, DC. Hy word dikwels aangehaal in ekonomie verslagdoening in die groot media, insluitende die New York Times, Die Washington Post, CNN, CNBC, en die nasionale openbare radio. Hy skryf 'n weeklikse kolom vir die Guardian Unlimited (UK), die Huffington Post, TruthOutEn sy blog, Klits die Press, bevat kommentaar op ekonomiese verslagdoening. Sy ontledings het in baie groot publikasies verskyn, insluitende die Atlantic Monthly, die Die Washington Post, die London Financial Times, En die New York Daily News. Hy het sy Ph.D in ekonomie aan die Universiteit van Michigan ontvang.
Terug na volle werk: 'n beter koopje vir werkende mense
deur Jared Bernstein en Dean Baker.
Hierdie boek is 'n opvolg van 'n boek wat 'n dekade gelede deur die skrywers, The Benefits of Full Employment (Economic Policy Institute, 2003) geskryf is. Dit bou voort op die getuienis wat in die boek aangebied word, en toon dat reële loongroei vir werkers in die onderste helfte van die inkomsteskaal hoogs afhanklik is van die algehele koers van werkloosheid. In die laat 1990s, toe die Verenigde State sy eerste volgehoue ​​tydperk van lae werkloosheid in meer as 'n kwart eeu gesien het, kon werkers in die middel en onderkant van die loonverdeling aansienlike winste in reële lone verseker.
Die einde van loser-liberalisme: Progressiewe markte maak
deur Dean Baker.
Progressiewes moet 'n fundamentele nuwe benadering tot die politiek. Hulle is die verlies nie net omdat konserwatiewes het soveel meer geld en mag, maar ook omdat hulle opstel van politieke debatte die konserwatiewe "aanvaar. Hulle het 'n raamwerk waar konserwatiewe wil uitkomste mark terwyl liberale wil die regering om in te gryp oor uitkomste wat hulle van mening is regverdig om te bring aanvaar. Dit plaas liberale in die posisie van skynbaar wil die wenners belasting aan die verloorders te help. Hierdie "verloorder liberalisme" is sleg beleid en afskuwelike politiek. Progressives sou wees beter daaraan toe veg gevegte oor die struktuur van markte, sodat hulle inkomste nie opwaartse hoef te herverdeel. Hierdie boek beskryf sommige van die belangrikste gebiede waar progressiewes hul pogings in die herstrukturering van die mark kan fokus sodat meer inkomste vloei na die grootste deel van die werkende bevolking, eerder as net 'n klein elite.
* Hierdie boeke is ook in digitale formaat beskikbaar vir "gratis" op Dean Baker se webwerf, Klits die Press. Ja!
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Wat kan Donald Trump ons leer oor die nasionale skuld?