Geskryf deur Tony Wyss-Coray
"Ons weet al lank dat die meting van sekere proteïene in die bloed u inligting kan gee oor die persoon se gesondheidstatus - byvoorbeeld lipoproteïene vir kardiovaskulêre gesondheid," sê senior skrywer Tony Wyss-Coray, professor in neurologie en neurologiese wetenskappe en 'n professor en mede-direkteur van die Stanford-universiteit se Alzheimer-siekte-navorsingsentrum. "Maar dit is nie waardeer dat soveel verskillende proteïenvlakke - ongeveer 'n derde van al die mense waarna ons gekyk het - aansienlik verander met die toenemende ouderdom nie."
Veranderings in die vlakke van talle proteïene wat van die liggaam se weefsel na bloed sirkuleer, kenmerk nie net die verouderingsverskynsel nie, maar kan dit moontlik ook veroorsaak, sê Wyss-Coray.
Die werk verskyn in Nature Medicine.
Drie groot verskuiwings in proteïenvlakke
Die navorsers het plasma - die selvrye, vloeibare fraksie bloed - van 4,263 mense van 18-95 geanaliseer.
'Proteïene is die werkperde van die liggaam se samestellende selle, en as hul relatiewe vlakke wesenlike veranderinge ondergaan, beteken dit dat u ook verander het,' sê Wyss-Coray. 'As duisende van hulle in plasma gekyk word, kan u 'n momentopname kry van wat in die hele liggaam aangaan.'
Die resultate van die studie dui daarop dat fisiologiese veroudering nie net op 'n eweredige tempo verloop nie, maar eerder 'n meer herky-ruk-trajek vertoon, met drie duidelike buigpunte in die lewensiklus van die mens. Daardie drie punte, wat gemiddeld op die ouderdom van 34, 60 en 78 voorkom, staan ​​uit as verskillende tye wanneer die aantal bloedproteïene wat deur bloed gedra word, merkbaar verander in oorvloed tot 'n kruin.
'Ideaal gesproke wil u weet hoe feitlik alles wat u geneem het of gedoen het op u fisiologiese ouderdom beïnvloed,'
Dit gebeur omdat die vlakke van baie proteïene 'n rukkie konstant bly en op 'n sekere tydstip skielik opwaartse of afwaartse verskuiwings ondergaan, in plaas daarvan om bloot konstant te verhoog of af te neem of dieselfde te bly. Hierdie verskuiwings is geneig om op drie afsonderlike punte in 'n persoon se lewe saam te vat: jong volwassenheid, laat middeljarige ouderdom en ouderdom.
Die navorsers het hul horlosie gebou deur na saamgestelde vlakke proteïene in groepe mense te kyk eerder as by individue. Die gevolglike formule kan die ouderdom van individue binne 'n bestek van drie jaar meestal voorspel. En toe dit nie gebeur nie, was daar 'n interessante uitslag: Mense wie se voorspelde ouderdom aansienlik laer was as die werklike, was opvallend gesond vir hul ouderdom.
Die navorsers het hul monsters uit twee groot studies verkry. Een van hulle, die LonGenity-studie, het 'n register van buitengewone jare lange Ashkenazi-Jode saamgestel. Dit kon baie bloedmonsters van so oud soos 95 lewer.
Op die meting van die vlakke van ongeveer 3,000-proteïene in die plasma van elke individu, het die span van Wyss-Coray 1,379-proteïene geïdentifiseer waarvan die vlakke aansienlik verskil met die ouderdom van die deelnemers.
Die studie toon dat 'n verlaagde hoeveelheid 373 van daardie proteïene voldoende was om die ouderdomme van die deelnemers met groot akkuraatheid te voorspel. Maar daar was gevalle van aansienlike afwyking tussen die deelnemers se chronologiese en fisiologiese ouderdom - byvoorbeeld onder die proefpersone in die LonGenity-studie, met hul genetiese geneigdheid tot buitengewone goeie gesondheid in die gevorderde ouderdom van die meeste van ons.
'Ons het gegewens oor die handgreep en kognitiewe funksie vir daardie groep mense gehad,' het Wyss-Coray. "Diegene met 'n sterker handgreep en 'n beter gemete kognisie, word deur ons plasmaproteïne-horlosie geskat as jonger as wat hulle werklik was."
Die manier waarop u loop kan gebruik word om sekere soorte demensie te identifiseer
Die studie het ook die geval versterk dat mans en vroue, wat ongeveer ewe veel in die studie verteenwoordig was, anders verouder. Van die proteïene wat die navorsers ontdek het dat dit met die ouderdom verander, was 895 — byna twee-derdes — aansienlik meer voorspellend vir die een geslag as vir die ander geslag.
'Die verskille was opvallend,' sê Wyss-Coray. Hy het bygevoeg dat hierdie bevinding sterk steun op die rasionaal vir die beleid van die National Institutes of Health, wat in 2016 ingestel is, en dat die bevordering van verhoogde insluiting van vroue in kliniese toetse en die afbakening van seks as 'n biologiese veranderlike.
Enige kliniese toepassings van die tegniek is vyf tot 10 jaar af, sê hy. Met verdere bekragtiging kon dit egter nie net individue identifiseer wat blykbaar vinnig verouder word nie - en dus die risiko loop van ouderdomsgekoppelde toestande soos Alzheimer se siekte of kardiovaskulêre siektes — maar ook om geneesmiddels of ander terapeutiese ingrepe te vind, soos om blaargroentes te eet, wat die verouderingsproses vertraag, of omgekeerd 'n vroeë waarskuwing gee van die onverwagte neiging van die geneesmiddel om veroudering te versnel.
'Ideaal gesproke wil u weet hoe feitlik alles wat u geneem het of gedoen het op u fisiologiese ouderdom beïnvloed,' sê Wyss-Coray.
Alhoewel die woorde "373 proteïene" die beeld van 'n bloed ekstraksie van 'n transfusiegrootte kan uitlok, is dit 'n druppel wat nodig is vir 'n 373-proteïenuitlees.
In werklikheid was slegs nege proteïene genoeg om 'n aanvaarbare werk te verrig, sê Wyss-Coray. "Na nege of 10-proteïene, as u meer proteïene by die klok voeg, word die voorspellings akkuraatheid net 'n bietjie meer verbeter," sê hy. "Met masjienleer sou u moontlik 'n toets met 'n goeie akkuraatheid op net nege proteïene kon doen.
Senior skrywer: Tony Wyss-Coray, professor in neurologie en neurologiese wetenskappe en 'n professor en mede-direkteur van die Stanford Universiteit se Alzheimer Disease Research Centre.
Bykomende navorsers van die Hongaarse Akademie vir Wetenskapsnavorsingsentrum vir Natuurwetenskappe, die Saarland-universiteit in Duitsland, die Albert Einstein College of Medicine in New York, die Universiteit van Bologna in Italië en die National Research Lobachevsky State University van Nizhny Novgorod in Rusland het bygedra tot die werk.
Befondsing vir die studie is afkomstig van die departement veterane-aangeleenthede, die National Institutes of Health, die Cure Alzheimer-fonds, Nan Fung Life Sciences, die NOMIS-stigting, die Paul F. Glenn-stigting vir verouderingsnavorsing, die Amerikaanse federasie vir verouderingsnavorsing, die Breinverjongingprojek ('n inisiatief van die Wu Tsai Neurosciences Institute), die Nathan Shock Centre of Excellence for the Basic Biology of Aging, en die Glenn Centre for the Biology of Human Aging.