Medisinale plante in die mite - Vakke - 2021
Baie van ons medisinale en giftige plante is vernoem na antieke mites, en hul figure word weerspieël in die eienskappe van die kruie. Die Grieke se mites is veral produktief. Hulle ken plante sowel as sielkundige simptome, organiese siektes sowel as fisies abnormaal aan. Die legendes kan nog steeds in Latynse en soms Duitse name gesien word.
Die antieke Grieke het die wêreld in voortdurende ontwikkeling gesien. Die lewensvorme het aanhou verander, die gode het mense, diere en plante aangeneem. Hulle het kinders gehad met mense en diere wat gode sowel as mense of diere was. In teenstelling met die Christelike skepping, kan nuwe dinge geskep word. Hulle het mense in diere verander, meestal as straf, of in plante. Kruie en blomme kom ook van trane van gode en melk van godinne.
In teenstelling met die Christendom, is die wêreld van die Grieke nie vir die mens uitgevind nie. Mense kon dit slegs met behulp van die verstand benader, dit deur logika begryp en dit volgens mite betekenis gee, en sommige Griekse filosowe soos Aristoteles het streng onderskei tussen wetenskaplike feite en mitiese vertelling. Die gode van die Grieke skuil in die verskeidenheid van die natuur.
Linné, een van die belangrikste natuurkundiges uit die 18de eeu, het hierdie dinamiese aard met sy ontwikkeling en verval waarskynlik meer realisties gevind as die Christelike leer van 'n onveranderlike skepping van God wat destyds geldig was. Hy het plante en diere stelselmatig geklassifiseer en die stelsel Latynse generiese name wat vandag nog van toepassing is, ingestel waarin die bynaam die spesifieke spesie aandui. Hy het die name van die plante in die oudheid gevind en, soos die transformasies in die mite self, verwys na die eienskappe van die plante, wat ook die antieke verhaallyne kenmerk. Christelike name wat in Duits gebruik word, soos St. John's wort, narcis of pioen wetenskaplik, het heidense titans, narcissen of liedere vir die god van die ligte Apollo geword.
Adonis aestuvalis, die somer Adonis floret, 'n botterkopfamilie bevat hartglikosiede wat hartaritmieë verlig. Sielkundig moet dit ook help teen die siekte van die gebreekte hart as die hart uit liefdeloosheid uit die ritme kom.
'N Adonis is steeds 'n mooi man in die alledaagse taal. Die koning se dogter Myrrha het in 'n boom verander en haar swanger buik het die stam geword. Dit het die volgende paar maande geswel, toe bars dit en kom die seun van Myrrha, naamlik Adonis, uit.
Die sterflike was so mooi dat die gode en godinne hom wou hê. Artemis, die maagdelike jaggodin, was na hom sowel as Pershone, die godin van die onderwêreld. Maar die twee het geen kans gehad teen die godin van die liefde Afrodite nie, wat Adonis verlei het in al haar verskynings.
Sy het hom betower as Chryse (die goue), sy het 'n suiwer platoniese verhouding met hom as hemelse Urania aangegaan, sy het die begeerte na hom opgewek as Kallipygos (die een met die pragtige boude) en sy het hom as 'n porne (die hoer) aangegryp. Adonis het haar geliefde geword.
Maar een van sy passies was jag, daarom het hy met die minder erotiese Artemis rondgetrek, maar dit het net so gefrustreerd gebly soos Pershone. As hulle nie die gesogte jeug sou kon hê nie, sou niemand van hulle hom ook moet hê nie, dink die twee en kom met 'n bose plan. Artemis het 'n monsteragtige varke geskep wat die boervelde verwoes het en danksy sy goddelike oorsprong alle jagters ontwyk het.
Adonis wou die tande van die vark aan sy minnaar se voete sit en 'n jellie van sy kop af berei. Afrodite was nog aan die slaap toe haar minnaar gaan jag het. Sy het wakker geword ná 'n nagmerrie waarin sy die dood van Adonis gesien het. In plaas van die meesteres van Aphrodite, het Pershone verskyn en aan Aphrodite gesê dat Adonis in die Hades of Hades was. Toe kom Artemis binne en bring die tande van die vark, en vertel hoe die dier Adonis doodgemaak het en hoe sy die wilde vark met 'n pyl geskiet het. Mans het die bebloede lyk van hul geliefde gesleep.
Sy het die buitenste wonde met nektar toegemaak, sodat Adoni se liggaam weer in volle skoonheid skyn, en dit dan met mirre gebalanseer. Hulle trane het op die grond geval en oral waar hulle die aarde raak, het wit anemone uitgespruit, wat die Grieke as skeiding en dood gesimboliseer het. Die man Adonis is begrawe, maar Zeus het ander planne vir hom gemaak, en hy het sterflike 'n god gemaak. Sedertdien het Adonis die boonste en onderste wêreld met sy skoonheid verlig. Hy bring 'n derde van sy tyd deur met Artemis, 'n derde met die somber Persefone, en die laaste derde saam met sy geliefde Afrodite.
Die Grieke het 'n ander blom met die mite geassosieer. Die lewe het dus uitgespruit waar Adoni se bloed op die vloer drup, en hierdie blom is die Adonis-floret.
Heracleum giganteum, die reuse-varkwoud, bevat furokomariene wat giftige reaksies ontlok - beide as dit aangeraak word en deur inaseming. Die gif veroorsaak blase op die vel en brandpyn. Die Herkulesstaude is 'n meerjarige umbellifer, word tot vier meter hoog en die blare alleen is meer as een meter lank.
Hercules, Griekse Herakles, was 'n seun van Zeus, 'n demigod en die spiermens onder die antieke helde. Zeus het die koningin van Thebe, Almene, in die vorm van haar man geïmpregneer. Zeus se vrou, die godin Hera, het die baba na haar bors geneem. Voordat sy dit weet, het die baba gesuig en bo-menslike krag gekry. Hercules, die Kentaur Cheiron, het mediese kennis geleer met die bolyf van 'n man en die romp, bene en stert van 'n hings.
Hercules was van oorgrote liggaamsbou en hy het ook giftige pyle geskiet, geen wonder dat die natuurkundige Linné varkhark aan hom opgedra het nie. Die bynaam Gigantaeus verwys ook na reuse, maar na suiwer skurke, in teenstelling met Hercules, waarin die goeie kante sy donker dade bedek het.
Die stryd tussen gode en titane was, om so te sê, die oerknal van die Griekse skepping. Die gode het die titane gewen en toegesluit in die onderwêreld van Tartaro. Die ma van die aarde, Gaia, het jammer gekry vir hierdie reuse, aan wie sy geboorte gegee het, net soos die gode. Sy het die afgesnyde penis van die god Uranos gevat, haarself daarmee bevrug en aan monsters gebaar. Die reuse was ook reuse, maar met vel soos reptiele en slange aan hul voete. Hulle het uit 'n kraak in die aarde geklim en die wêreld met oorlog bedek. Waar hulle ook al woed, het gras letterlik opgehou groei.
Hulle het berge bo-op mekaar opgestapel om die berg Olympus van daar af te storm. Byna al die reuse was sterflik, en daarom het die onsterflike gode hulle neergeslaan. Een van die aanvallers, Alkyoneus, het weer opgestaan ​​elke keer as hy op die grond gesink het.
Apollo het besef dat slegs een hierdie opstand sou kon verslaan - en dit was Hercules. Hercules gly op die sandale, gryp die klub, boog, pyle en leeuvel en kom net betyds toe die fiender Hera aangegryp het. Hy het sy klub op die kop geklap, wat die reptielreus afgelei het, weer met Alkyoneus geslaan, hom toe opgeskop en hom in die lug gehou. Die reus kon egter eers weer opgewek word as hy die aarde raak en na 'n lang tyd in die lug sterf.
Die naam Heraclum giganteum toon dus 'n ambivalensie. Met die familienaam beweeg die eiesinnigheid van die reusagtige beer-klousule na die negatiewe. Soos die reuse, groei daar niks anders waar varkvis in die veld is nie, en vergiftiging van die Hercules-boom vul die Yellow Press.
Die helhond se trane
Hercules het 'n aantal hemelse opdragte nagekom, die Erymaniese vark gevang, die voëlvoëls verdryf en die appels by die Hesperides gaan haal. Maar koning Eurystheus van Tiryn, sy neef, het met 'n ander taak vorendag gekom wat die held van die held sou beëindig.
Hercules moes Kerberos, die hond wat die onderwêreld bewaak het, saambring. Kerberos moes tussen drie en vyftig koppe hê, die Grieke het nie saamgestem nie, sy oë blink in blou en geel, sy stert was giftige slange, en sy hare was adder.
Honde het 'n slegte reputasie met die Grieke gehad, en die sinici (sinici), 'n skool vir filosofie, was berug vir hul "bytende" bespotting. Buitendien, hulle moenie hulself was nie, en hul toesprake ontbind soos 'n maagzuur van 'n kanid. Die verhaal was nie baie dramaties nie: Hercules het na Hades gekom, aangevoer met die veerboot Charon, wat die oorledene oor die Styxrivier in die onderwêreld vergesel het, maar hom oorrompel en gedwing het om die held in die onderwêreld in te dryf. Kerberos het hom gelukkig gegroet, die held het 'n kraag op hom gesit en hom na die paleis van Eurystheus gebring. Toe die hond in die sonlig kom, het hy gehuil omdat hierdie duisternis nie die lig kon weerhou nie.
Die koning skrik toe hy die monster sien, skuil in 'n kleikruik en beveel Hercules om die hond terug te bring na waar hy dit gevind het. Held en hond het dieselfde pad geloop as wat hulle gekom het - maar blomme groei nou oral. Hercules onthou dat trane uit Kerbero se oë die aarde reggemaak het. Die blomme was pragtig blou, geel en wit, en hul vorm herinner aan hoede; die stingels alleen het die grootte van 'n klein man bereik.
Hercules het die gevaar gesien omdat sy onderwyser, die perdeman Cheiron, hom in die plantkunde opdrag gegee het. Dit was botterskorsies en Hercules het hul gif geken. Die geslag Aconitum is dus saam met die Grieke gebore. Aconitin is die sterkste plantgif in Europa. Drie milligram kan 'n persoon doodmaak, dit is genoeg om aan die plant te raak, want die gif dring deur die vel. Die vergiftiging begin met 'n brandende sensasie in die mond en tinteling in die vingers, gevolg deur sweet en naarheid, dan stop die sensoriese sensasies, gevolg deur respiratoriese verlamming, hartstilstand en dood.
Arcadia se beeste het aan Kerbero se trane gesterf omdat die diere die stormhoed geëet het. Die herders was egter slim en gebruik die gawe van die onderwêreld vir hul eie doeleindes: hulle het skaapkarkasse met die geel blomme van die stormhoed vergiftig. Dit bevat lyokonitien, die wolfgif, en die voorbereide aas het die wolwe weggeneem. Vandag dra die geel stormhoed dus die naam Aconitum lycoctonum, die wolfstraal.
Die gloeiende St John's wort
Die Titan Hyperion is die 'wyd blink' genoem. Hy het geregtigheid beliggaam, en die antieke Grieke het hom daarom as 'n eed in die hof geroep. Plante onder sy teken was geskik om donker geeste te verdryf.
Die warmte en lig van Hyperion het die plante laat groei, terwyl hy nie versigtig was om die delikate groen te verbrand nie. Hyperium, die St. John's-wort, is aan die reus toegewys; sy heldergeel blomme het waarskynlik tot hierdie assosiasie gelei omdat hulle soos die son van 'n tekening van die kind spruit. Sint-janskruid weerspieël die eiendom van die mitiese reus, want dit verlig die stemming in die donker seisoen.
Die lelie is ook verskuldig aan Hercules - ten minste in die mite. Toe die held aan Hera se bors suig, val 'n paar druppels melk op die vloer. Hieruit kom die lelies, die simbool van onskuld. Die antieke wêreld het haar gesien as die blom van Hera, veral in die vorm van Hera-Pais, die ewige maagd. Maar Afrodite het hierdie 'suiwer blom' bederf. Sy verpersoonlik seksuele liefde en plant 'n pistool in die vorm van 'n donkiepenis in die maagdelike lelie.
Nymphaea - verleidelike plantgeeste
Voor die vroulike vroulike bevolking bevolk die natuur, die nimfe, baie meer aanloklike wesens. Verskillende genera van hulle animeer die fonteine ​​en bome, droëblokke, hamadryads, naiades en oriades. Die dryads het in eikebome geleef, die melia in as. Wat nog oor is, is die nimfe op damme en mere. Dit is waar die lotusplante, Nymphaea caerulea, groei en hul rooi en wit blomme oopmaak wanneer lig op hulle skyn.
Artemisia - die maagdevark
Artemis was die minnares van die bos, sy verskyn as 'n sekel, terwyl die volmaan-godin Selene en die nuwemaan-godin Hekate oorspronklik aspekte van haar was. Artemis was nie net baie trots nie, sy het ook haar maagdelikheid met uiterste brutaliteit verdedig. Vir 'n lang tyd was dit 'n raaisel dat die Grieke hierdie ongerepte natuurlike godin in standbeelde met 'n honderd borste uitgebeeld het, totdat dit geblyk het dat hierdie 'borste' eintlik getuies van opofferende bulle was.
Die vroeë vorme van Artemis weerspieël die kragtige en dreigende godinne van die argaïese jagters. Hul maagdelikheid het niks met die onderdanige kuisheid van die Christian Madonna te doen gehad nie; Alhoewel hulle soos 'n elf in 'n fantasieroman kon verskyn, soos eteriese wesens soos die skaduwee van 'n hert wat uit die bos uitkyk, het hulle ook die vernietigende aspekte van die natuur uitgespreek - hulle was roofdiere, en vir Artemis het die beer vir homself gestaan sorg haar jonk net so liefdevol as sy die een wat haar kwaad maak, skeur.
Mans wat die goddelike jagter met seksuele voornemens genader het, het hul lewens betaal, en selfs die sjarmante Apollo het nie eens probeer nie. Meisies wat tot die godin gewy is, het die 'arktoi' nie toegelaat dat 'n man na hulle toe kom nie; dit was 'n verstandige voorbehoedmetode: om kinders bloot te stel of hulle in lewensgevaar te aborteer, was die alternatiewe.
In die kinderjare het die meisies by die Artemis-kultus aangesluit, en die meeste het dit met die eerste menstruasie agtergelaat. Min het in die bos agtergebly en die godin gedien; hulle is toe verbied om mans te ontmoet. As hulle hierdie gebod oortree, sal Artemis hulle sonder genade straf. Artemis het veral die maagde beskerm, maar ook die geboortediere, wat ook logies is as dit kom van die argaïese "moeder van diere" wat lewe gee. Artemis het kinderbedkoors beveg, maar meestal het haar teëstander Thanatos die oorhand gekry, wat die oorlede vroue in die onderwêreld gebring het.
Artemisia vulgaris, die mugwort, en Artemisia absinthum, die alsem bevorder menstruasie en word wyd as aborsiemiddel gebruik. Die antieke Grieke het sagebrush gebruik om die baarmoeder oop te maak en die menstruasie te begin.
Artemisia abrotanum versterk bloedvorming en help moeders wat by die geboorte baie bloed verloor het. Die Grieke het hulle onder die kussing gesit toe hulle aan kinderloosheid gely het, maar die man kon nie daarvan weet nie. As u 'n tak van Abronatum in u hand hou en Artemis bel, moet dit help om onvrugbaarheid te beveg.
Die vierde Artemisia-spesie, die dragon, het geen rol gespeel in vrugbaarheid en kontrasepsie nie, maar die Grieke het dit gebruik om hulself teen slangbyt te beskerm.
Lamium ssp. - Die verslindende labiaat
'N Monster loer in die diepste dieptes van Hades, wat die myte al millennia bevrug het. Die moderne Christelike heksejagters het Lamien ook die hekse genoem wat vermoedelik met die duiwel gekopuleer het en dus mag verkry het vir hul bose spel. In antieke Rome het die lamias nagtelike gruwels geword, wat die huise in die vorm van voëls binnegekom het en die bloed uit die babas van die vampierstyl gesuig het, wat die skielike kinderdood verklaar het.
Die oorspronklike Lamia het egter in die onderwêreld van die Grieke gewoon, en die monsterliggaam van dié van 'n slang soos dié van 'n vrou. Oorspronklik 'n godin wat net so slim soos sy mooi was, het sy in die kruis van die gode Casanova Zeus ingetrek. Soos gewoonlik by die saadverspreider, het hy haar 'n paar keer swanger gemaak, dit neergesit soos 'n nat handdoek en haar laat sit met die kinders.
Die verlatenes jaag met wanhoop net soos met woede. Sy kon nie by die produsent kom nie, en daarom het sy haar woede op die kinders uitgespreek. Sy vermoor haar gewas en sluk dit agterna. Nou het Zeus se vaderlike instink geroer en hy het sy eksvrou gestraf, haar in 'n draakagtige monster verander en haar die donkerste plek in die Tartaros as haar huis gegee. Die reptiel staar met dekselose oë in die duisternis aan om te slaap, as sy haar oë moes uittrek, sou hulle aanhou waak. Die Grieke het ook vir mekaar variante gesê: In 'n alternatiewe weergawe het Zeus so wild geword dat hy op sy beurt Lamia geëet het, wat toe weer as Athena uit sy kop gebore is.
Laimos beteken keel of keel. Linné het 'n hele gesin vernoem na hierdie figuur, die Lamiaceae. In Duits word hierdie verslinders lipbloeiers genoem. U het 'n wen-wen-verhouding met hommeltuie; die hommel voed op die nektar en bestuif die blom terselfdertyd. Maar die oog sien aanvanklik iets anders: 'n Hommelby wat in die 'lipblomme' kruip, lyk asof dit verslind is.
In teenstelling met sy antieke model, is lamium, die dooie brandnetel, heeltemal onskadelik.
Die goue kruie van die perdemanne
Die Grieke het woude en steppe, berge en seë bevolk met wesens wat half menslik en half dierlik was. Die bobbejaan het die bolyf van mans of ape gehad, maar die bene, ore en onderbuik van geile galbokke; die Silene in plaas van die bene van perde. Die diere se rol was meestal ambivalent, en sommige was kwaad vir mense.
Die centaurs met die liggaam van 'n perd, vier bene, hoewe, 'n stert, en die bolyf en die liggaam van 'n man, was ook wilde kêrels: hulle het mansvroue beroof en verkrag, hulle het mense binnegedring soos 'n barbaarse kavallerie, selfs toe hulle self was ontmoet vir vreedsame feeste saam met die mense, hulle het alles in die Suff kort en klein verslaan.
Sommige geskiedkundiges glo dat die Centaur-mite die ontmoeting van die boere met die ruiters, die Skithiërs, weerspieël wat vanuit die steppe van die suide van Rusland na die noorde van die huidige Griekeland deurgedring het en die land soos 'n natuurkrag verwoes het uit die perspektief van sittende boere. Vir boere wat te voet hul werk gedoen het en perde en donkies hoofsaaklik as pakdiere en trekdiere gebruik het, moes die mans wat in die saal gewoon het, verskyn het soos wesens wat in hul berge gegroei het.
Daar was vroulike centaurusse, maar die wilde perdemanne het verkies om met mansvroue te paar. Roof was haar passie, en ook hier word 'n regte ervaring waarskynlik oorgedra. In werklikheid het die roof van vroue in die antieke tyd die verhouding tussen sittende en ruiters nomades bepaal. Gemonteerde krygers was byna altyd beter as die setlaars wat hul lande bewerk het; hulle het in klein groepies in hul tentkampe rondbeweeg, en die inteling druk was dus groot. Ontvoering van vroue uit die nedersettings was eeue lank 'n wrede en suksesvolle strategie om die taboe vir bloedskande te behou.
Die ander gedrag van die Centaurs, wat die Grieke gewelddadig omgekeer het, hulle beroof het van wat hulle kon dra, maar geen permanente werk verrig het nie, stem baie goed ooreen met die gewone verhouding tussen boere en perderuiters. Dit blyk dat hierdie ervaring vir die Grieke in negatiewe geheue gelaat is, en dat die Centaurs nie ontstaan ​​het uit die goeie idee van 'n sagte god nie: Ixion, 'n man het sy skoonpa vermoor en dus die familielede gebaar. Die liggod Apollo het die misdadiger met waansin gestraf, maar Zeus het sulke onwettige dinge geïrriteer. Hy het nie net die sterflike vergewe nie, maar selfs die onsterflikheid aan hom gegee.
Dit het niks aan Ixion se slegte karakter verander nie. Hy was nou op die berg Olympus en klap Hera, die vrou van die peetvader. Sy het na haar slaapkamer gevlug, die hunkering struikel en slaan op die pragtige vrou wat in die bed lê. Dit was 'n illusie, hy reik die leemte uit, en in plaas daarvan druk die hele groep gode op die aansteller. Zeus het ook betrokke geraak met almal wat hy wou hê, of dit nou 'n godin, 'n vroulike vrou of 'n vroulike dier was, maar hy het 'n ander standaard gestel vir sy eie huwelik.
Nephele, die godin van die mis, het voorgegee dat dit Hera se illusie is, en die vervloekte Ixion het hierdie mis geïmpregneer. Die hulpgodin het 'n kind gebore, Kentauros, die perdeman. Net so begeerlik soos sy vader, het die nageslag die wilde merries gepaar, en daaruit het die Centaurs ontstaan, wat die slegte eienskappe van hul oupa behou het.
Een van hulle het egter uit die spesie geslaan: Cheiron het in 'n grot gewoon en sy studente die geheime van die natuur geleer. Meer as dit het hy haar opdrag gegee om alle wesens met respek te behandel. Selfs 'n halwe menslike, halwe dierlike en terselfdertyd goddelike oorsprong het hy beweer dat mense, diere en plante dieselfde oorsprong het. Orpheus, Jason en Achilles het sy skool bygewoon.
Die perdeman stig medisyne. Hy was die eerste chirurg en het verstaan ​​wat ons nou naturopatie noem: hy het siektes en wonde behandel met die medisinale plante van Griekeland. Een van sy belangrikste kruie word gesê dat dit die centaury-kruie is. Centaurium erythrea is 'n gentiaanse familie met pienk blomme. Die smaak is bitter.
Centaurium kan as tee of tinktuur geneem word. Dit help teen lewersiektes soos gal en bloedarmoede. Dit help ook met die spysvertering, en word tradisioneel gebruik as koorsmiddel, help met die ontsteking van die oog, teen maagsere en verlig die simptome van oormatige alkoholverbruik. Nuwe studies sien ook die Centaur-kruid as 'n hulpmiddel om gewasse te voorkom.
Die beer was die dier van die jaggodin Artemis in Griekeland, en drakultusse was die middelpunt van die vroeë jagrites. Jagters en roofdiere het hulself as deel van die diereryk gesien. Diere was ego's van ander mense, mense kon met hulle saamkuier, met hul gees praat en hul identiteit verander.
Terselfdertyd het mense binne en buite die wêreld, droom en wakker wêreld waargeneem, wat gelei het tot idees van hier en nou en verder. Hierdie wêrelde was egter nie streng van mekaar geskei nie, maar het mekaar beïnvloed, en oorgrensende pendelaars, die sjamane, het hierdie brûe oorgesteek. Die dood van 'n dier het die jagter skuldig gemaak en hom gedwing om die harmonie tussen die wêrelde deur rituele of opofferings te herstel. Deur fisieke opwinding, danse, gesang en beswyming het die sjamaan homself in 'n toestand geplaas waarin hy geglo het dat hy na die ander wêreld reis.
Ons vind plegtighede nie net onder die Indiane van Amerika, die bevolking van Siberië nie, maar ook in vondste uit die Paleolitiese era. Volgens Egon Wimmers is dit die 'argetipiese droombeeld van 'n oer-godsdiens van die mensdom wat in die hiperboreaanse afstand oorleef het'. Volgens Wilfried Rosenthal gaan dit te ver om te praat van 'n 'grotbeer kultus' as 'n vaste seremonie in die Paleolitiese, maar dit is bewys dat daar 'n spesiale verhouding tussen mense en grotbere in die laaste ystydperk was.
Selfs in die 20ste eeu het die sirkumpolêre jagters beerjagters ingebed in kultuseremonies, die Skandinawiese sade, sowel as die Voguls, Samoyads, Evenki, Yakuts of Chukchi - inheemse Kamtsjatka-mense sowel as die Ainu in Japan.
Die bruin beer verskyn aan ons voorouers as 'n baster: sy skelet lyk soos dié van 'n buitengewone sterk persoon; hy kan regop staan ​​en is 'n alleenloper soos ons. Hy is 'n eter soos ons, hy masturbeer selfs soos ons. Daarom verskyn hy dikwels in die mites as 'n vermomde persoon of selfs as 'n voorouer. Om hierdie rede is die dood van 'n beer altyd as 'n gevaarlike gebeurtenis by jagters beskou. Die gees van die beer kon wraak neem, sy siel kon 'n nuwe liggaam vind, of die jagters het per ongeluk 'n voorouer doodgemaak.
Beerjagters het dus streng reëls gevolg: die beer is genader en mislei soos 'n mens. Toe die Karelier by die grot kom waar hy hiberneer, het hulle geskree: 'Staan nou op, liewe beer, om u gaste te ontvang.' Die beer is dikwels omgeskakel om hom nie te noem nie: sy naam was 'ou man' of "Vader". Omgekeerd, toe 'n beer 'n mens doodgemaak het, het die jagters dit nie behandel soos met ander diere nie, omdat hulle aanvaar het dat die beer 'n menslike voorneme gehad het en op hierdie manier gedra het. Hulle het bloedwraak op die beer beoefen asook op 'n persoon wat 'n lid van die stam doodgemaak het.
In baie kulture is die beer as 'n geneser beskou, en in sommige Indiese volke was 'n beergees selfs die skepper van medisyne. Aan die een kant was dit te danke aan sy krag, aan die ander kant het hy uit sy wintergrot gekom toe die lewe in die lente van die aarde uitgespruit het. Die Chukchi in Noord-Siberië skryf dieselfde vaardighede aan hom toe as 'n sjamaan.
Maar wat die belangrikste was, was sy dieet: bere dra wortels op en eet, soos ander diere, medisinale kruie as hulle siek is. Beer se knoffel, die preie van die beer, is 'n familielid van die knoffel. In April bedek dit die grond van ligte woude, versprei dit veral in oewerswoude en trek hulle die pittige reuk deur.
In teenstelling met knoffel, verdamp wilde knoffel nie deur die vel nie, maar slegs deur die mond, en hierdie preie reuk is ook relatief mild. Wilde knoffel word as 'n plante en 'n medisinale plant beskou, en ons voorouers het waarskynlik geglo dat bere die preie geëet het om hulself te versterk. As iemand dit doen, het hy ook drakragte ontwikkel.
Dan is daar die subtiele reuk van die beer. Bere kan oor baie kilometers kos ruik, en die jagter-nasies het dit besef en daarom het hy helderziende magte aan hom toegeskryf. Die 'knoffel van die beer' kan dus ook sy oorsprong hê in die feit dat die dampe van hierdie plant die bere met hul fyn neuse aantrek. (Dr. Utz Anhalt)
Bernd Hertling: Hoe die piering die aarbei geword het: (medisinale) plante in die Griekse mite, Mediengruppe Oberfranken; Uitgawe: 1 Maart 2006
Egon Wamers: Dra kultus en sjamaan magie: rituele van vroeë jagters, vinnige & steiner; Uitgawe: 1 November 2015
Mircea Eliade: sjamanisme en argaïese ekstase-tegniek, Suhrkamp; Uitgawe: 1ste, 2006
Ginzburg, Carlo: Witches 'Sabbath. Ontsyfer 'n nagtelike verhaal, Fischer-Taschenbuch-Verlag, 1993
Harris, Marvin: Lazy Charm. Ons verlange na die ander wêreld, Klett-Cotta, 1993
Rosenbohm, Alexandra: Marburg Studies on Ethnology. Hallucinogene middels in sjamanisme. Mite en ritueel in kulturele vergelyking, Reimer, 1991
Caroline T. Stewart: Die opkoms van die weerwolf geloof. In: Bolte, Johannes (red.): Tydskrif vir die vereniging vir folklore, bladsy 30-49, 1909.