Geskryf deur Aaron Sachs
'N 1870-portret van Herman Melville geskilder deur Joseph Oriel Eaton. Houghton Biblioteek
Buiten Amerikaanse kursusse in Amerikaanse literatuur, is dit nie waarskynlik dat baie Amerikaners deesdae Herman Melville lees nie.
Maar met Melville wat 200 op Augustus 1 draai, stel ek voor dat u een van sy romans optel, want sy werk was nog nooit meer betyds nie. Dit is die perfekte kulturele oomblik vir nog 'n herlewing in Melville.
Die oorspronklike Melville-herlewing het presies 'n eeu gelede begin, nadat Melville se werke vir 'n paar 60 jaar in duisternis verdwyn het. In die onmiddellike nasleep van die Eerste Wêreldoorlog, wetenskaplikes het gevind dat sy visie op sosiale onrus onbeduidend relevant is.
Weereens kon Melville Amerikaners help om met donker tye te worstel - en nie omdat hy klassieke werke van universele waarhede oor goed en kwaad gekomponeer het nie. Melville maak steeds saak omdat hy direk besig was met die aspekte van die moderne Amerikaanse lewe wat die land in die 21ste eeu aanhou spook.
Melville se boeke handel oor 'n hele aantal sake wat vandag relevant is, van rasseverhoudinge en immigrasie tot die meganisering van die alledaagse lewe.
Tog is dit nie die werke van 'n hopelose tragedie nie. Inteendeel, Melville was 'n vasberade realis.
Die tipiese Melville-karakter word depressief en vervreemd, oorweldig deur sosiale veranderinge. Maar hy hou ook vol.
Uiteindelik, "Moby-Dick"Handel oor die soeke van die verteller, Ismael, die enigste oorlewende van die verhaal, om betekenis uit trauma te maak en die menslike verhaal aan die gang te hou.
In 'Moby Dick', soek Ismael nagmaal en avontuur buite die sukkelende grense van 'n kapitalistiese ekonomie. Wikimedia Commons
Ismael gaan in die eerste plek see toe omdat hy 'n baie moderne vorm van angs ervaar. Hy loop in die strate van Manhattan en wil die mense se hoede afsmeer, woedend dat die enigste beskikbare poste in die nuwe kapitalistiese ekonomie werkers "aan tellers vasgemaak, aan banke vasgespyker, aan banke vasgespyker het." Die walvisskip is geen paradys nie, maar ten minste dit gee hom die kans om in die ope lug te werk met mense van alle rasse, van oor die hele wêreld.
As die bemanningslede in 'n kring sit en klontjies walmsperm in olie druk, vind hulle mekaar se hande vas, en ontwikkel ''n oorvloedige, liefdevolle, vriendelike, liefdevolle gevoel.'
Dan is daar Melville se roman "Redburn, 'Een van die minder bekende werke van die skrywer. Dit is meestal 'n verhaal van ontnugtering: 'n Jong naïef sluit aan by die handelaarssee om die wêreld te sien, en in Brittanje is al wat hy vind, 'massas pittige mans, vroue en kinders' wat uit die fabrieke uitspoel. Die verteller word mishandel deur die siniese bemanning van die skip en uit sy lone geswaai.
Maar sy moeilike ervaring verbreed sy simpatie egter. Terwyl hy met enkele Ierse gesinne huiswaarts na New York vaar, merk hy op:
'Laat ons afstand doen van die ontstelde nasionale onderwerp of sulke menigte buitelandse armes aan ons Amerikaanse oewers moet beland; laat ons daarvan afstand doen met die enigste gedagte dat, as hulle hier kan kom, hulle die reg van God het om te kom…. Want die hele wêreld is die patrimonium van die hele wêreld. "
Melville se val en styging
In November 1851, toe "Moby-Dick" gepubliseer is, was Melville een van die bekendste skrywers in die Engelssprekende wêreld. Maar sy reputasie het enkele maande later begin daal, wanneer 'n resensie van sy volgende boek, "klip, "Dra die opskrif," Herman Melville Crazy. "
Die mening was nie atipies nie. Teen 1857, hy het meestal opgehou skryf, was sy uitgewer bankrot, en die Amerikaners wat nog sy naam geken het, het moontlik gedink hy is geïnstitusionaliseer.
Maar in 1919 - die jaar van Melville se eeufees - het geleerdes teruggekeer na sy werk. Hulle het 'n skrywer van grimmige, verstrengelde epics gevind in die sosiale spanning wat uiteindelik tot die burgeroorlog sou lei.
Dit het net so gebeur 1919 was 'n jaar van arbeidsongesteldheid, posbomme, weeklikse lynchings en rasse-onluste in 26-stede. Buitelanders, privaatheid en burgerlike vryhede het onder druk gekom, om nie te praat van die langdurige trauma van die Eerste Wêreldoorlog en die Spaanse griep-pandemie nie.
Gedurende die daaropvolgende drie dekades - 'n era wat die Groot Depressie en die Tweede Wêreldoorlog insluit - is Melville gekanoniseer, en al sy werke is in populêre uitgawes herdruk.
'Ek is 'n skuld aan Melville,' het die kritikus en historikus Lewis Mumford geskryf, "Omdat my worsteling met hom, my pogings om sy eie tragiese lewensgevoel te bekamp, ​​die beste voorbereidings was wat ek kon gehad het om ons huidige wêreld in die gesig te staar."
Waarom Melville steeds saak maak
Amerika het nou te kampe met sy eie donker tye, vol vooruitskop oor klimaatsverandering, uiterste klasse-verdeeldheid, rasse- en godsdienstige gewelddadigheid, vlugtelingkrisisse, massaskietery en byna konstante oorlogvoering.
Gaan terug en lees Melville, en u vind gepaste uitbeeldings van wit voorreg en onbewustheid in "Benito Cereno. "Melville skilder verbruikerskapitalisme as 'n uitgebreide spel in"Die vertroue-man, "Terwyl Amerika se imperiale ambisies uitgesoek word in 'Typee"En"Omoo. 'Hy is selfs geïnspireer om sy stilte aan die einde van die Burgeroorlog te verbreek en skryf 'n ernstige pleidooi vir "Hervestiging" en "Heropbou."
'Diegene van ons wat altyd slawerny as 'n ateïstiese ongeregtigheid verafsku,' het hy geskryf, 'ons neem graag saam met die opwindende refrein van die mensdom oor die ondergang daarvan.' Maar nou was dit tyd om elkeen maniere te vind om oor die weg te kom.
Sy 1866-boek "Stryd-Stukke, Alhoewel vol bitter fragmente, is daar 'n laaste gedeelte wat oorheers word deur idealistiese selfstandige naamwoorde: gesonde verstand en Christelike liefdadigheid, patriotiese passie, matigheid, vrygewigheid van sentiment, welwillendheid, vriendelikheid, vryheid, simpatie, eensaamheid, vriendelikheid, wederkerige respek, ordentlikheid, vrede , opregtheid, geloof. Melville probeer Amerikaners daaraan herinner dat daar in demokrasieë 'n ewige behoefte is om gemeenskaplike grond te bewerk.
Dit is nie dat die samelewing nie moet verander nie; dit is dat verandering en kontinuïteit mekaar op verrassende en soms versterkende maniere afspeel.
In donker tye kan die herontdekking wat mense bykans altyd met verskriklike uitdagings moes konfronteer kragtige emosies oplewer.
Dit voel asof u iemand se hoed afslaan. Maar u kan ook lus wees om die Ismaels van die wêreld 'n sagte handjie te druk.
En sodoende kan u help om die menslike verhaal aan die gang te hou.
Aaron Sachs, professor in geskiedenis en Amerikaanse studies, Cornell Universiteit
Boeke deur Herman Melville
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > Kultuurverskille > Terwyl Herman Melville 200 word, was sy werke nog nooit meer relevant nie