Protecting the unborn - Hope where there seems to be none
Much more than just a pro-life/anti-abortion center
Reni's anti-abortion center... Why we do what we do. Here's one story, giving a glimpse into the activities of our pro-life center, which is part of Light for the world church. A center for pregnant women
As a mother of 5 children, Michele has a very special place in her heart for pregnant women. From the very early years she often visited the maternity ward with small gifts for the new moms. A vision was born in our hearts to do something for the pregnant mothers of Reni, the abandoned babies and the many, many defenceless infants who are aborted every year.As a result the pregnancy crises center was born! We were blessed with an ultrasound machine! We believe this is only the beginning and we are looking forward to great breakthroughs! We are still experiencing problems to register the building! The processing of the legal documents from a private ownership to a business is still being held up in the Bureau of Technical Inventory. Please pray for the documents to be finalized so that the remodelling can be completed and the center officially opened to serve the women of Reni. We know that God can accomplish this simple task if we pray in unity to Him! We are still regularly visiting the maternity ward of the local hospital in order to congratulate women with newborn babies with new testaments and small presents. In the children's ward of the hospital there are two abandoned babies, whom we are also visiting regularly. Olga is holding one of them in the picture: she is precious in the Lord's sight! Thank you all for your support and prayers for the workers, the children, and those in Reni who do not yet know our gracious and loving Father! You can check out the website of Gateway to Life International: http://www.gtli.org/
Alicia's story: two lives changed forever!
Swanger in Oekraine! (Afrikaans language)
Artikel wat verskyn in die Junie-uitgawe van die tydskrif "Baba en Kleuter"
Ockert en Michele Potgieter woon die afgelope twaalf jaar in Oekraine met hul vyf kinders: Hannes-Joshua (11), Cilliers (9), Mari-Alena (6), Benjamin Cor (5) en Ivan (2).Hulle werk as sendelinge in die hawestadjie Reni aan die Donaurivier.Twaalf jaar gelede het ek en my bruidegom ons sonland verlaat om as sendelinge in Oekraine te kom werk. Ockert het as regsgeleerde by RAU klas gegee en ek was onderwyseres. Twintig dae na ons troudag het ons na ‘n land van sneeu, ys en temperature tot minus 24 grade gevlieg. Alles was vreemd, die kultuur, kos en taal.Ons kon nie Russies praat nie en het met gebare, geluide en mimiek verduidelik wat ons wou koop of se. Ons “nuwe “ huis se voordeur het oopgestaan toe ons hom kry, en alles was in ‘n vreeslike toestand. Ons het sneeu gesmelt vir water omdat al die waterpype vasgevries was. Na ‘n paar weke het ek vermoed ek is swanger. Hier was niks in die winkels nie behalwe ingelegde tamaties, kondensmelk, asyn en suiker. Geen swangerskaptoetse nie!Die naarheid het my swaar getref. Een dag het die buurvrou my oorgenooi.Ek het myself naar oor die pad gesleep om vinnig te “sien” wat sy wou he.Die reuk van opgekookte hoender het die kombuis gevul en ek wou uitstorm vir vars lug.My protes om aan die tafel te sit, is deur my gasvrou in haar kultuur as goeie maniere geinterpreteer! In lou, waterige sop het twee blou ongebore hoendereiertjies gedryf. Ek moes dit eet, al was ek baie swanger en baie naar. Ek wou huil toe sy die hoofgereg opdis: witgekookte rubber hoender! As gas en nog ‘n swanger gas daarby, kry ek toe die hoender se hart in my bord! Ek het verstom gesit en staar na die hartpypies wat in alle rigtings gestaan het. Ek het gevoel ek wil huil, die tafel omgooi en uithardloop, maar ter wille van vriendskap, liefde en vrede het ek bly sit. Ek het diplomaties die hart onder ‘n beentjie weggesteek, maar my oplettende buurvrou het dit met haar vurk oopgekrap en woes beduie: “Eet! Dis goed vir jou!” Soos enige voornemende mamma het ek vooraf die plaaslike kraamafdeling gaan besoek. Die gebou het gelyk soos ‘n tronk uit ‘n ou film. Jy moet jou man en geliefdes buite groet aangesien hulle jou eers weer oor twee weke sou sien (as jy gelukkig was). Die deur word agter jou gesluit en jou man moet vir jou kos bring, wat die suster vir jou deurgee. Geen kontak word toegelaat nie. Die verpleegsters en dokters lyk emosieloos. Vroue word soos kinders behandel en word nie geraadpleeg oor hoe, wat of waar hulle wil kraam nie. Alles word vir jou besluit. Daar is koue vloere en mure met lae, hol bedjies. Die pappa sien sy nuwe baba deur ‘n toe kamervenster op die tweede vloer. Hy moet maar mooi kyk aangesien al die babas soos koekonne lyk. Hulle is styf toegedraai met net die gesiggie wat uitsteek. Hy word so vasgedraai “sodat hy nie vir sy eie arms skrik nie”! Die bene word reguit gemaak en styf vasgedraai sodat hulle reguit groei, tot op ses maande. Die babatjies is so styf vasgedraai dat die verpleegster tot vier babas gelyk op haar arms kan dra! Na geboorte is die babas tot drie dae van die ma weggehou. Eers na bloedtoetse word die ma toestemming gegee om die baba te mag borsvoed. Indien bloedgroepe verskil is dit eenvoudig verbied. Daar was geen badgeriewe vir ma of baba in die hospitaal nie. Baba word net afgevee en mag eers gebad word nadat die naelstring afgeval het en jy by die huis is! Voor jy nog kon se “Oekraieniese hospitaal”, was my vliegkaartjie Suid-Afrika toe gekoop. Ek was agt maande swanger. Ons moes tien ure ry tot op die lughawe in Kiev. In Potchefstroom het ek na al die vroue in die ginekoloog se wagkamer gekyk en kon die trane nie terug hou nie. Ek was so dankbaar om tussen hulle te kon sit.‘n Warm ontvangsdame, ‘n vriendelike dokter....wat het jy meer nodig?Dr. Heyns het egter gese, dat as ek op die pad, of vliegtuig in kraam sou gegaan het, ek en die baba dit moontlik nie sou gemaak het nie. My beenstruktuur is klein en die baba het ‘n baie groot kop gehad. Ek moes vir ‘n keisersnee gaan.Ockert het ‘n week voor die geboorte ook Suid-Afrika toe gevlieg en was by my tydens die geboorte.Ons is met vyf pragtige kindertjies geseen. Al vyf kere het ons op agt maande gevlieg vir die geboorte en al vyf was keisersnitte. Vir ons was dit elke keer ‘n stap in geloof.Ons het so lief geword vir Oekraine en sy mense. Ons is gelukkig hier en wil graag ‘n verskil maak. Ons besoek die kraamafdeling gereeld met geskenkies vir al die nuwe mammas en het selfs ‘n stort geinstalleer! Na twaalf jaar praat ons en al ons kindertjies vlot Russies. Die Here het ons so geseen dat ons ‘n kleurskool vir 70 kindertjies met moeilike huislike omstandighede kon begin. Daar is ook twee gesin-tipe kinderhuise vir weggooi babas en kinders. Ons tuisskool ons kindertjies want die skole in Oekraine is, soos die hospitale, uit ‘n ander wereld. Maar dit is ‘n ander storie... Create a free website