Maurits Cornelis Escher is op 17 Junie 1898 in Leeuwarden, Friesland, gebore. Hy was die jongste seun van die siviele ingenieur George Arnold Escher en sy tweede vrou, Sara Gleichman. "Mauk," soos Escher deur sy vriende en familie genoem is, was 'n sieklike kind, en is op sewe in 'n spesiale skool geplaas; hy graad twee gedruip. Alhoewel hy in teken uitgeblink het, was sy punte oor die algemeen swak.
Van 1919 tot 1922 het Escher aan die Haarlem Skool vir Argitektuur- en Dekoratiewe kunste studeer en daar leer teken en houtsneewerk doen. Hy het vir 'n wyle argitektuur studeer, maar (deels as gevolg van 'n chroniese velinfeksie) 'n aantal vakke gedruip en na dekoratiewe kunste oorgeskakel waar hy onder die grafiese kunstenaar Samuel Jessurun de Mesquita studeer het.
In 1922 het Escher deur Spanje gereis en by Madrid, Toledo, en Granada aangedoen. In Granada is hy deur die Moorse argitektuur van die veertiende eeuse Alhambra beïndruk. Die ingewikkelde dekoratiewe ontwerpe van die Alhambra, gebaseer op geometriese simmetrieë, gekenmerk deur ineengeskakelde herhalende patrone op gekleurde teëls, mure en plafonne het sy belangstelling in die wiskunde van mosaïekwerk geprikkel en 'n sterk invloed op sy werk gehad.
Dit bly 'n uiters meevoerende aktiwiteit, 'n manie waaraan ek verslaaf geraak het, en waarvan ek myself soms met moeite wegskeur.
Na 1937 het hy eerder in sy ateljee as in die veld gewerk en daar het 'n merkbare verandering in sy kuns ingetree. Dit was nie meer hoofsaaklik op waarneming gebaseer nie, maar eerder 'n produk van sy geometriese ontleding en sy visuele verbeelding.
In Julie 1969 het hy sy laaste werk voltooi, 'n groot houtsneewerk met 'n drievoudige rotasiesimmetrie, getiteld Snakes, waarin slange deur 'n patroon van ineengeskakelde ringe kronkel. Die werk is 'n samevatting van Escher se liefde vir simmetrie, vir ineenskakelende patrone, en aan die einde van sy lewe, sy beskouing van die ewigheid. Die sorg waarmee Escher hierdie houtsneewerk geskep en gedruk het, kan in 'n video-opname gesien word.
In 1970 het Escher na die Rosa Spier Huis in Laren getrek, 'n ouetehuis vir kunstenaars waar hy sy eie ateljee gehad het. Hy is op 27 Maar 1972, op die ouderdom van 73, daar oorlede. Hy is in die Nuwe Begraafplaas in Baarn begrawe.
Escher se werk is onbetwisbaar wiskundig, en juis dit het n kloof gevorm tussen sy gewildheid en roem, en die gebrek aan aansien wat hy in die kunswêreld geniet het. Alhoewel sy oorspronklikheid en bemeestering van grafiese tegnieke gerespekteer is, is sy werke as te intellektueel en liries ontoereikend beskou. Escher was nie die eerste kunstenaar wat wiskundige temas ondersoek het nie: In sy Self Portrait in a Convex Mirror, 'n kunswerk waarin hy sy eie gesig in 'n geronde spieël uitgebeeld het, het Parmigianino (1503–1540) met sferiese meetkunde en weerkaatsing geëksperimenteer. Nog 'n vroeë voorloper was Giovanni Battista Piranesi (1720–1778) wie se donker "fantastieagtige" werke soos The Drawbridge in sy Carceri ("Tronke")-reeks, uiteenlopende perspektiewe in komplekse argitektuur uitbeeld.
Escher se vroeë liefde vir Romeinse en Italiaanse landskappe en vir die natuur het aanleiding gegee tot sy belangstelling in mosaïekwerke, wat hy Reëlmatige Vlakverdeling genoem het.
Na sy 1936-reis na die Alhambra en na La Mezquita, Cordoba, waar hy sketse van die Moorse argitektuur en mosaïekversierings gemaak het, het Escher die eienskappe en moontlikhede van mosaïekwerk ondersoek deur meetkundige ruitenette as basis vir sy sketse te gebruik. Een van sy eerste pogings was 'n potlood-, ink- en waterverfstudie, getiteld Studie van Reëlmatige Vlakverdeling met Reptiele (1939), wat hy op 'n seshoekige ruitenet ontwerp het. Die koppe van die rooi, groen en wit reptiele ontmoet mekaar teen 'n hoek; die sterte, pote en sye van die diere skakel presies ineen. Dit is as die basis vir sy 1943-litografie Reptiles gebruik.
Sy eerste wiskundige studies het by George Pólya en die kristallograaf Friedrich Haag se skripsies oor platvlak-simmetriegroepe begin wat sy broer Berend (bekend as Beer) vir hom gestuur het. Van daar af het hy 'n wiskundige benadering tot die uitdrukking van simmetrie in sy kunswerke ontwikkel deur sy eie notasie te gebruik.
In 1941 en 1942 het Escher sy bevindings vir sy eie gebruik in 'n sketsboek opgesom wat hy Regelmatige vlakverdeling in asymmetrische congruente veelhoeken genoem het. Die wiskundige Doris Schattschneider het hierdie aantekeningboek onomwonde beskryf as "'n metodiese ondersoek wat slegs wiskundige navorsing genoem kan word."
Alhoewel Escher nie wiskundige opleiding ontvang het nie – sy begrip van wiskunde was hoofsaaklik visueel en intuïtief – het sy kuns 'n sterk wiskundige komponent bevat, en verskeie van die wêrelde wat hy geteken het, was rondom onmoontlike voorwerpe gekonstrueer. Sy eerste tekening van só 'n onmoontlike realiteit was Still Life and Street (1937); in ander populêre werke soos Relativity (1953) kan onmoontlike trappe sowel as veelvoudige en gravitasionele perspektiewe gesien word.
Bo-op die twee torings wat in Waterfall se onmoontlike strukture gesien word, is twee saamgestelde veelvlakke, een 'n samestelling van drie kubusse, die ander 'n stervormige rombiese twaalfvlak, bekend as Escher se vaste liggaam. Escher het hierdie liggaam in sy houtgesnede Stars (1948) gebruik. Hy het dan ook 'n refraksieteleskoop (refraktor) besit en was so 'n kranige amateur sterrekundige dat hy waarnemings van dubbelsterre aangeteken het.
Escher se kuns het uit die prentjies in sy gedagtes vorm aangeneem, en nie soseer direk uit sy waarnemings en reise na ander lande nie. Sy belangstelling in die veelvoudige realiteitsvlakke in kuns word in werke soos Drawing Hands (1948) gesien waar twee hande besig is om mekaar te teken.
In 1957 het Coxeter by Escher toestemming ontvang om twee van sy tekeninge in sy tesis "Crystal symmetry and its generalizations" te gebruik. Hy het 'n afskrif van die tesis aan Escher gestuur; dié het laat blyk dat Coxeter se figuur van 'n hiperboliese mosaïekwerk "my 'n taamlike skok gegee" het; die oneindige, reëlmatige herhaling van die teels op die hiperboliese vlak wat teen die rand van die sirkel vinnig al hoe kleiner word, was presies wat hy nodig gehad het om oneindigheid op 'n tweedimensionele vlak voor te stel.