Kom eet saam met ons
Written by webmeester on December 24, 2008 . Posted in Advent
27ste Adventverhaal van Hoop – 25 Desember 2008 Kersfees.
In 'n plattelandse dorp is daar 'n sopkombuis vir haweloses soos in baie dorpe en voorstede van ons land. By hierdie een word daar een middag sop opgeskep, een van die bedienaars wonder hardop – waarom bedien ons elke dag sop vir die mense, dit is nie wat ons tuis sou eet nie. Die argumente oor finansies en tyd word ge-opper, maar sy hou voet by stuk en oortuig die bediening, kom ons gee vir hulle kos soos wat ons tuis sou eet. Dit is tog gasvryheid.
Die eerste anders-as-sop-ete word voorgesit. Die haweloses begin eet aan die kos. Skielik staan een van die haweloses op en kom na die groepie bediennaars: Die kos is heerlik vanmiddag, sê hy, wil julle nie saam met ons kom eet nie?
Nie lank daarna nie is daar uit hierdie ete, 'n kerk vir haweloses in die gemeente begin, waar ryk en arm saam 'n nuwe gemeenskap van gelowiges vorm.
Oë van hoop en verwagting kan alles verander
Written by webmeester on December 23, 2008 . Posted in Advent
26ste Adventverhaal van Hoop – 24 Desember 2008
In een van die werkkamers van ons sentrum vir intellektueel gestremdes het daar vanjaar 'n "engel" betrokke geraak wat met ander oë kyk as gewone mense.
Ons het materiaal as geskenk gekry en een van die vrywilligers wat intussen by ons kom werk het, moes van ons dames leer om daarvan fantasierokkies te maak vir kinder partytjies. Sy het eenvoudig onwrikbaar geglo dat die dames dit gaan regkry. Eers het hulle geleer knip en stik op koerantpapier, toe moes hulle begin werk op die materiaal. Een van die dogters steek vas – ek kan dit nie doen nie, sê sy oor en oor, ek sal die materiaal mors en dan is julle kwaad vir my. Dit is nie 'n probleem nie, verseker die vrywilliger met die anderse oë haar. Ons het in elk geval die materiaal persent gekry. Probeer maar. Versigtig begin sy knip en stik en kort voor lank was die eerste rokkie klaar en nog een en nog een.
Toe sy 'n paar dae later vir haar ma die rokkies wys en haar ma sprakeloos vra of sy dit regtig gemaak het, kon sy met trots sê: "EK HET DIT SELF GEMAAK EN ONS HET NIE EEN WEGGEGOOI NIE!"
As ons maar met ander oë, die oë van hoop en verwagting na mekaar kon kyk, sou ons soveel meer in onself en mekaar kon ontdek.
Wanneer ons mekaar waardeer, ontvlam die Hoop
Written by webmeester on December 22, 2008 . Posted in Advent
25ste Adventverhaal van Hoop – 23 Desember 2008
Die gemeente se energie was min, hulle was op soek na 'n volgende bedieningsresep om energie terug te kry. Na 'n paar maande se gesprekke identifiseer ons 'n "kanker"in die verhoudingstruktuur van die gemeente. Sonder dat die leiers bewus was daarvan het daar 'n kultuur van beskaming ontstaan. Eerder as om mekaar te bemoedig, het leiers mekaar afgebreek, en beskaam. Om die rede het verhoudings moeilik gevlot en telkens weer vasgehaak by verskille. Beskaming het die verstekposisie geword. As dinge vasgehaak het, is daar in die groep gesoek vir die volgende een wat ons kon "uitvat". Nodeloos om te sê, minder en minder leiers het na vore gekom.
Toe ons dit raaksien, het ons saam besluit om dit te verander. Ons gaan mekaar gereeld bevestig deur waarderende opmerkings teenoor mekaar te maak eerder as om die foute uit te lig. Ons doen dit in groepies van 5 om tafels. Een van die leiers kom be-angs na my en sê dat hy nie kan deelneem nie, want in sy groep is daar iemand met wie hy oor byna twintig jaar in konflik is; hy het werklik geen waarderende opmerking om teenoor hom te maak nie.
Ek stuur hom terug na die groep: "Die Gees sal vir jou iets gee om te sê; wees maar net daar en oop vir die leiding van die Gees." Die Gees het toe die deurbraak gegee, hulle kon mekaar vir die eerste keer in twintig jaar waardeer!
Interessant dat ses maande later soveel nuwe jong leiers na vore kom in die gemeente. Ek dink daar is 'n verband met hierdie deurbraak.
'n Oomblik van vrede in konflik
Written by webmeester on December 21, 2008 . Posted in Advent
24ste Adventverhaal van Hoop – 22 Desember 2008
Ons was nie voorbereid op die intensiteit van die konflik in die gemeente nie; eintlik was niemand nie, maar toe ons begin om te praat het die sweer oopgebars. Later is van die leiers gevra om uit te gaan, sodat daar nog eerliker en openliker gepraat kon word. Daar was 'n angstigheid om net weer gemeenskap van die gelowiges te ervaar, maar vir meer as drie ure was dit die verdeeldheid wat na vore gekom het. Die situasie het aan desperaatheid gegrens.
Aan die einde van die gesprek vra ek, wat sal ons eerste stappe wees vorentoe. Die reaksie het my laat besef watter kwaliteit mense hierdie is. Ons gaan ons eie skuld hieraan bely voor die Here en aan die leiers met wie ons so in konflik is, erkenning gee vir wie hulle is, en wat hulle ook vir die gemeente beteken. Ons het dit terstond gedoen, net daar en dan.
Die konflik is nie opgelos nie, nog lank nie, maar hoop het vir 'n oomblik deurgebreek toe een na die ander gemeentelede opstaan en hulle voor die Here verootmoedig en aan mekaar erkenning en respek betoon.
Vir 'n oomblik was dit vrede op aarde.
'n Span wat mekaar optel
Written by webmeester on December 20, 2008 . Posted in Advent
23ste Adventverhaal van Hoop – 21 Desember 2008
Ek het vanjaar 'n predikantespan leer ken wat my hoop gegee het. Hulle is nie in 'n resies gewikkel teen mekaar nie, maar 'n span wat mekaar ondersteun. Die 4 van hulle is baie uiteenlopend en het verskillende geskiedenisse in die gemeentes op die dorp; sommige is langer en ander korter daar.
Nie al die gemeentelede hou van almal nie – soos dit maar gaan met mense. Ek was verbaas oor hulle volwassenheid om die soort spanninge, waarvan sommige nogal erg kon raak, en geraak het in die verlede, onder mekaar deur te praat. Ek kon sien hoe hulle mekaar gaan haal het as die een agter geraak het. Die feit dat een van die spanlede die VGK leraar op die dorp is, en die ander een 'n kapelaan by die lugmag het hulle met gemak hanteer soos mense wat besluit het die span is belangriker as dit wat hulle uitmekaar hou. Ek het gewonder wat hulle geheim sou wees? Watter tegniek hulle gebruik?
Dit is eenvoudig, vertel hulle, ons gaan gereeld ten minste een keer 'n maand en sonder ons as span af in gebed en stilte voor die Here. Dit was nie vir almal van ons ewe maklik aan die begin nie, maar nou weet ons as ons dit nie doen nie, hoor ons die Here en daarom mekaar nie so goed nie.
Wanneer kinders ons bedien, is daar altyd Hoop
Written by webmeester on December 19, 2008 . Posted in Advent
22ste Adventverhaal van Hoop – 20 Desember 2008
Dit is om een of ander manier so dat in ons gemeente die grootmense oor al die jare die Kersspel opgevoer het. Soos dit maar gaan het ons in patrone verval van dieselfde mense speel dieselfde rolle elke jaar – voorspelbaar en om die minste te sê, nie baie interessant nie.
Ons besluit toe vanjaar gaan dit anders wees – ons gaan die kinders vra – al 62 van hulle wat in ons kategeseskool is! In ons koppe was dit 'n waagstuk – sal hulle wil, sal hulle kan, was van die vrae wat ons moes hanteer.
Elke engel het anders gelyk met hulle tuismaakte vlerke, party met punte, ander met ronde vlerke, maar elkeen spesiaal gemaak vir die okkasie. Ons kan eintlik nie dink hoekom ons dit nie al lankal gedoen het nie; die kerk was gepak, die spel en die sang uit die hart en spontaan, soos mense wat werklik glo wat hulle vertel. Ons almal is geseën deur die 62, ja 62 kinders se deelname!