Jesus het alreeds gesê dat waar twee of drie in sy Naam vergader Hy daar in hulle midde is (Matt. 18:19-20). En dit is interessant dat in die konteks dit daar ook oor dissipline gaan – waarvoor die offerkultus ‘n voorafskaduwing was – die wyse waarop ons mekaar help om inderdaad in die reiniging en vergifnis van die Here te lewe. In ons teregwysing van mekaar sluit ons vir mekaar die seën van die Here oop. Natuurlik word die genade ook toegesluit waar mense nie tot skuldbelydenis en bekering kom nie. Maar, die hele idee van teregwysing (tug) is gemik op die oopsluiting van God se genade, soos dit eenmaal met die Tabernakel die geval was.
“Toe die dag van die pinksterfees aanbreek, was hulle almal op een plek bymekaar. Skielik was daar ’n geluid uit die hemel soos van ’n geweldige stormwind, en dit het die hele vertrek gevul waar hulle gesit het. Hulle het iets soos vuur gesien wat in tonge verdeel en op elkeen van hulle gekom het. Almal is met die Heilige Gees vervul en hulle het in ander tale begin praat soos die Heilige Gees dit aan hulle gegee het om onder sy leiding te doen.” (Hand. 2:1-4).
Jesus se offer het egter eens en vir altyd verandering gebring, soveel so, dat ons nou deur die bloed van Jesus vrye toegang het tot die heiligdom. Dit is nie net meer Moses en Aäron en die afgesonderde priesters wat dié voorreg het nie, maar elkeen wat in Jesus glo. Ons het in Christus ‘n oop deur na God gekry, “op ’n weg wat nuut is en na die lewe lei. Hierdie weg het Hy vir ons gebaan deur die voorhangsel heen, dit is deur sy liggaam.”
“Terwyl ons Hom ook as groot priester oor die huis van God het, laat ons tot God nader met ’n opregte hart en met volle geloofsekerheid. Ons harte is immers gereinig van ’n skuldige gewete, en ons liggame is gewas met skoon water. Laat ons styf vashou aan die hoop wat ons bely, want God is getrou: Hy doen wat Hy beloof het.”