Gebed geweeg, ék te lig bevind! - Dr. Wilhelm Jordaan
Gebed geweeg, ék te lig bevind!
Deur Dr. Wilhelm Jordaan in Beeld op 8 Maart 2011
Die debat oor gebed en gebedsverhoring al dan nie is 'n geval van soveel hoofde, soveel sinne.
Waarskynlik omdat elke gelowige 'n eie gebedsgeskiedenis het waaruit bepaalde opvattings en insigte kom. Wat hier volg, is so 'n stukkie geskiedenis:
Soos baie ander het ek as kind geleer bid Jesus moet ín jou wees om jou hartjie rein te hou. En dat jy maar tot die Here kan bid vir die dinge wat jy graag wil hê. Soos jy ouer word, begin jy algaande verstaan die saak is nie so eenvoudig nie.
Soos toe ek, wat van kleintyd af 'n passie vir rugby had, in my matriekjaar ernstig gebid het dat ek gekies sal word vir my skool se eerste span. Word toe gekies! Gebedsverhoring.
In die middel van die seisoen roep 'n onderwyser-afrigter my eenkant en sê: "Jordaan, ons gaan jou drop. Daar's niks fout met jou spel nie, maar jy's net te lig vir die posisie waarin jy speel."
Dít was 'n plettervat! Het egter toe al genoeg begrip versamel om ironies te wonder: Het God my nou ook geweeg en te lig bevind – die aanvanklike gebedsverhoring teruggetrek?
Veel later 'n lewensingrypende gebeurtenis. Kry in Maart 1981 'n oproep van 'n dokter in Stellenbosch wat sê my pa het onbehandelbare longkanker en dat ek haastig by my ma moes kom om haar dit mee te deel en by haar te wees. Want sy einde is baie naby.
Deur die nag jaag ons van Pretoria na Stellenbosch. Wat ek nie lig sal vergeet nie, is 'n gebeurtenis in die hospitaal. Toe drie broers en 'n suster soos 'n klein kuddetjie mekaar omarm en elkeen om die beurt pleitend tot God bid vir 'n pa se genesing. Ons nood was hoog, want ons het ons pa innig liefgehad.
Dit het toe nie so gebeur nie. Want ek sien sy kwynende hartklop op 'n monitor en hoor hom sterf. Daaruit kom 'n vers:
Jesus jong / jy is mos God se klong. / Doen jy die wonderwerk. / Maak reg / my pa se kankerlong; / sy lyf weer sterk / vir spit en snoei / aan die krismisrose / om sy groen grasperk. / Maar die EKG het dit klaar geskryf; / 'n streep getrek / deur sy naam. / Sy naam was / Willem Johannes Jordaan.
Met toenemende bewustheid van lewensironie en teenstrydighede rondom geloof het gebed vir my 'n vreemde praktyk geword. En dit het my lank geneem om tot 'n insig te kom wat vir mý werk: Dit begin by die geloofsaanvaarding dat God 'n werklikheid is, maar terselfdertyd 'n misterie wat onnoembaar buite ons afmetings van vorm, gestalte, tyd en ruimte is.
Om tot God te bid, is om allereers dankbaar te wees vir die kosbaarheid van 'n geskenkte lewe. Wat van jou verantwoordelike toewyding vra om in jou leefbeurt reg te laat geskied en mens vir die medemens te wees.
Enige gebed waarin iets bepaalds van God afgebid word – hoe verstaanbaar dit ook al is in ag genome mense se nood – tas dié misterie wesenlik aan. Want dit wek die skrikwekkende indruk dat God 'n bedrewe soort poppemeester is wat die toutjies van gebedsverhoring en nie-verhoring trek na gelang van hoe mense hom behaag of nie.
Wat dikwels ook meebring dat ons mekaar geestelik boelie oor gebed. Soos om te kenne te gee dat as jou gebed nie verhoor word nie, jy dalk nie genoeg of reg gebid het nie.
"Misterie" sê ook God is aanvoelbaar teenwoordig in jou lewe, wat ook al op jou pad kom. Gebed wat dié teenwoordigheid opsoek, is terapie vir die angswekkende gedagtegang dat ons volstrek alleen is en aan 'n kille, onverskillige kosmos uitgelewer is.
In gebed vind jy dan die misterie van "teenwoordigheid" – in die kleinste klanke van smekende, verlangende taal; íets van God, so naby soos asemhaal, soos handpalm teen handpalm.