(ook die wêreld se eerste')
Engeland 134 – 0 Roemenië
Australië 76 – 0 Engeland
Die Engelse nasionale rugbyspan is 'n sportspan wat Engeland in internasionale rugby verteenwoordig. Rugby word in Engeland deur die Rugbyvoetbalunie (RFU) geadministreer. Die Engelse rugbyspan is tans (9 November 2019) derde op Wêreldrugby se wêreldranglys gelys. Engeland neem jaarliks aan die Sesnasies-toernooi deel saam met Frankryk, Ierland, Skotland, Italië en Wallis. Engeland het die kampioenskap reeds 28 keer gewen, insluitend 13 Grand Slams – en het nog tien ander kere die titel gedeel. Engeland ding ook met Skotland om die Calcuttabeker mee — waarvan Skotland die huidige wenner is — as deel van die Sesnasies. Engeland is ook een van die lande wat deel uitmaak van die Britse en Ierse Leeus – spelers wat vir Engeland mag speel mag dus ook gekies word vir die Leeus.
Die verspreiding van rugby in die eerste helfte van die 19de eeu is teweeggebring deur voormalige leerlinge van Engeland se vele privaatskole, veral Rugby, wat nadat hulle skool verlaat het die sport na universiteite, na Londen, en na die graafskappe uitgebrei het. Engeland se eerste internasionale wedstryd is op Maandag 27 Maart 1871 teen Skotland gespeel. Dit was nie net Engeland se eerste wedstryd teen 'n nader land nie, maar dit was ook die eerste internasionale rugbywedstryd ooit. Skotland het die kragmeting gewen met twee drieë en 'n verdoeling van een van die drieë; 'n 4–1 oorwinning voor 'n skare van 4000 mense by Raeburn Place, Edinburg. 'n Opvolg-internasionale wedstryd het by die Oval in Londen plaasgevind waar Engeland Skotland 8–3 geklop het.
In 1875 speel Engeland hulle eerste wedstryd teen Ierland by die Oval en wen hulle 7–0. Die wedstryd was Ierland se eerste toets. Engeland het Skotland in 1880 geklop om die eerste wenners van die Calcuttabeker te word. Hulle eerste wedstryd teen Wallis is op 19 Februarie 1881 op Richardson's Field in Blackheath gespeel. Engeland het hulle grootste oorwinning tot op daardie stadium behaal toe hulle Wallis 30–0 verslaan het en in die proses 13 drieë gedruk het. Die opvolgwedstryd die volgende jaar by St Helens in Swansea was 'n nouer oorwinning; met Engeland wat 10–0 gewen het. Twee jaar later is die eerste tuisunieskampioenskap gehou met Engeland as die eerste wenner.
In 1889 het Engeland hulle eerste wedstryd teen 'n nie-tuisuniespan gespeel toe hulle die New Zealand Natives 7–0 by Rectory Field in Blackheath geklop het. In 1890 het Engeland die Tuisuniestrofee met Skotland gedeel.
In 1905 het Engeland die eerste keer teen die Nieu-Seelandse All Blacks gespeel. Die All Blacks het vyf drieë gedruk, wat op daardie stadium drie punte getel het, om 15–0 te wen. Die jaar daarna het hulle vir die eerste keer teen Frankryk gespeel en later in dieselfde jaar het hulle die eerste keer teen Suid-Afrika se Springbokke gespeel in 'n wedstryd wat 3-elk gelykop geëindig het. Engeland het vir die eerste keer teen Frankryk gespeel 1907, en teen Australië (die Wallabies) in 1909 toe Engeland met 3–9 oorrompel is.
Na die Eerste Wêreldoorlog het die span weer in 1921, 1924 en 1925 Vyfnasie Grand Slams gewen. Dit ondanks 'n nederlaag aan die begin van 1925 teen die All Black-span wat as die Invincibles bekend gestaan het voor 'n skare van 60 000 op Twickenham.
Nadat Engeland in 1928 nog 'n Grand Slam gewen het, het die span in 1931 voor 'n skare van 70 000 teen die Springbokke op Twickenham gespeel. Na die uitskop van Frankryk uit die Vyfnasies as gevolg van beweerde professionalisme in 1930 en dit terug verander is na die Tuisnasiestoernooi, het Engeland voortgegaan om die 1934- en 1937-Tuisnasies met 'n Triple Crown te wen, en in in 1935 hulle eerste oorwinning oor die All Blacks behaal.
Toe die Vyfnasies hervat is na die hertoelating van Frankryk na die Tweede Wêreldoorlog in 1947, het Engeland die kampioenskap met Wallis gedeel. Die span was nie suksesvol in die Vyfnasies aan die begin van die 1950's nie en het slegs een wedstryd in die 1950- en 1951-kampioenskappe gewen. Engeland het vir die eerste keer na Suid-Afrika getoer in 1952 waar hulle 8–3 teen die Springbokke verloor het. Engeland het egter herstel om die 1953-Vyfnasies te wen en dit opgevolg met 'n Grand Slam in 1957, en nog 'n oorwinning in 1958. Engeland het Frankryk se vierkampioenskapwenreeks in 1963 gebreek deur die kampioenskap in die jaar te wen. Na die oorwinning het Engeland na die Suidelike Halfrond getoer waar hulle al drie toetse verloor het: 21–11 en 9–6 teen die All Blacks, en 18–9 teen Australië. Engeland kon nie 'n enkele wedstryd wen in 1966 nie en die beste uitslag wat hulle kon behaal was 'n gelykopuitslag teen Ierland. Die span kon vir 'n dekade lank daarna nie weer 'n kampioenskap wen nie.
In die 1970's het Engeland 'n aantal oorwinnings oor spanne in die Suidelike Halfrond behaal insluitend oor Suid-Afrika in 1972, Nieu-Seeland in 1973 en Australië in 1976. Die 1972-Vyfnasies is nie voltooi nie as gevolg van die politieke probleme in Noord-Ierland (en Skotland en Wallis se weiering om hulle wegwedstryde in Ierland te speel). Engeland het ingestem om 'n ekstra wedstryd in Dublin te speel en het 'n staande applous van vyf minute lank ontvang. Nadat die span 18–9 by Lansdowne Road verloor het, het Engeland se kaptein, John Pullin, verklaar, "We might not be very good but at least we turned up."
Engeland het die volgende dekade met 'n Grand Slam oorwinning in die 1980-Vyfnasies begin – hulle eerste in 23 jaar. In die 1983-Vyfnasies kon hulle weer nie 'n enkele wedstryd wen nie en het met die "houtlepeltoekenning" weggestap. In die eerste Rugbywêreldbeker in Nieu-Seeland en Australië, was Engeland saam met Australië, Japan en die VSA in poel A geloot. Engeland het hulle eerste wedstryd 19–6 teen Australië verloor. Hulle het voortgegaan om Japan en die VSA te klop om teen Wallis in die kwarteindstryd te speel, 'n wedstryd wat hulle 16–3 verloor het.
Engeland het die nuwe dekade begin met oorwinnings in hulle eerste drie Vyfnasieswedstryde van 1990. Hulle het egter teen Skotland verloor wat Skotland toegelaat het om 'n Grand Slam in te palm. Engeland het die jaar daarna herstel deur hulle eerste Grand Slam sedert 1980 te wen. Engeland het as gasheer vir die Rugbywêreldbeker 1991 opgetree waar hulle in poel A saam met die All Blacks, Italië en die VSA gespeel het. Hoewel hulle teen die All Blacks verloor het, het hulle deurgedring na die kwarteindstryd waar hulle Frankryk 19–10 geklop het. Engeland het Skotland daarna 9–6 verslaan om 'n plek in die eindstryd teen Australië te verseker. Dié stryd het hulle egter 12–6 verloor.
Die volgende jaar het Engeland nog 'n Grand Slam voltooi, die Springbokke geklop en nie een keer in die jaar verloor nie. In die opbou tot die Rugbywêreldbeker 1995 in Suid-Afrika het Engeland nog 'n Grand Slam behaal – hulle derde in vyf jaar. In die Wêreldbeker het Engeland Argentinië, Italië en Samoa in poelwedstryde geklop en Australië daarna 25–22 in hulle kwarteindstryd gewen. Engeland se halfeindstryd is egter oorheers deur die All Blacks en Jonah Lomu se vier drieë in die wedstryd wat hulle 45–29 verloor het. Hulle het daarna ook teen Frankryk verloor in die wedstryd om die derde plek, en het toe vierde geëindig.
In 1997 is Clive Woodward aangestel as Engeland se afrigter. Daardie jaar het Engeland op Twickenham teen Nieu-Seeland gelykop gespeel nadat hulle die vorige week 'n swaar nederlaag in Manchester moes verduur. Engeland het in 1998 na Australië, Nieu-Seeland en Suid-Afrika getoer. Baie van Engeland se spelers het hulle nie vir die toer beskikbaar gestel nie en die toer het die bynaam die "toer uit die hel" gekry nadat Engeland 'n rekordnederlaag van 76–0 teen die Wallabies gelei het. In 1999 het Skotland se Scott Gibbs in die spanne se laaste Vyfnasieswedstryd, voordat dit die volgende jaar na die Sesnasies verander het, deur Engelse duikslae gesny om in die laaste minuut 'n drie te druk wat Skotland die trofee besorg het.
Engeland het die nuwe millennium afgeskop met die eerste Sesnasiestitel. In 2001 het Ierland Engeland 'n uitgestelde wedstryd 20–14 verslaan om hulle by Lansdowne Road van 'n Grand Slam te ontneem. Alhoewel die 2002-Sesnasiestitel deur Frankryk gewen is het Engeland as troosprys die Triple Crown gewen. In 2002 het Engeland Argentinië in Buenos Aires verslaan en daarna die All Blacks, Australië en Suid-Afrika op Twickenham. In 2003 het Engeland vir die eerste keer sedert 1995 'n Grand Slam gewen gevolg deur oorwinnings oor Australië en die All Blacks in Junie.
In die aanloop tot die Rugbywêreldbeker 2003 was Engeland een van die gunstelinge om die toernooi te wen. Hulle het die eindstryd op 22 November 2003 teen Australië bereik en vir die eerste keer Wêreldkampioen geword na 'n wenskepskop deur Jonny Wilkinson in ekstra tyd vir 'n eindtelling van 20–17. Op 8 Desember het die Engelse span 750 000 ondersteuners gegroet op hulle oorwinningsparade deur Londen oppad na hulle ontmoeting met Koningin Elizabeth II by Buckingham-paleis.
In die 2004-Sesnasies het Engeland teen beide Frankryk en Ierland verloor en derde geëindig. Sir Clive Woodward het op 2 September bedank en Andy Robinson is as Engeland se hoofafrigter aangestel. Robinson se eerste Sesnasiesveldtog in 2005 het uitgeloop op 'n vierde plek vir Engeland, en alhoewel hulle Australië 26–16 geklop het, is die jaar afgesluit met 'n 23–19 nederlaag teen die All Blacks.
Na hulle nederlaag teen Suid-Afrika in die 2006-jaareindtoetse, het Engeland agt van hulle laaste nege toetse verloor — hulle slegste verloorlopie ooit. Afrigter Andy Robinson het hierna bedank en aanvalsafrigter Brian Ashton is in Desember 2006 as hoofafrigter aangestel. Engeland het die 2007-Sesnasies begin met 'n Calcuttabekeroorwinning oor Skotland. Die kampioenskap het ook 'n geskiedkundige wedstryd by Croke Park teen Ierland ingesluit wat Engeland 43–13 verloor het, hulle ergste nederlaag ooit teen Ierland.
Op 29 Maart 2012 is Stuart Lancaster, die voormalige Elite Rugby-direkteur van Leeds Carnegie deur die Rugbyvoetbalunie as Engeland se hoofafrigter aangestel. Lancaster is voorheen vir 'n kort tydperk as hoofafrigter benoem en deur die sittende aanvalafrigters Graham Rowntree en Andy Farrell bygestaan.
Lancaster is in sy eerste veldtog as Engelse afrigter as 'n sukses beskou – gedurende die 2012-Sesnasies het die verdedigende kampioen Engeland die tweede plek behaal nadat hulle 19–12 teen Wallis op Twickenham verloor het, maar die Calcuttabeker teen Skotland 13–6 op Murrayfield suksesvol verdedig het. Engeland het die jaar met 'n hoogtepunt afgesluit, nadat hulle met die 2011-wêreldbekerwenners Nieu-Seeland in November 38–21 afgereken het. Die All Blacks was vir 20 wedstryde onoorwonne, maar is deur Engeland heeltemal gedomineer.
Tydens hul 2013-somertoer na Suid-Amerika waar Lancaster 'n eksperimentele span saamgeneem het, het Engeland 'n Suid-Amerikaanse verteenwoordigende XV geklop, voor hul 2–0 wenreeks oor Argentinië; die eerste wegwenreeks teen Argentinië in 32 jaar. Engeland het die Rugbywêreldbeker 2015 aangebied maar is reeds in die poelfase uitgeskakel; hulle was egter nie die eerste gasheer wat op hierdie manier 'n toernooi moes verlaat nie, nadat Wallis op soortgelyke manier tydens die Rugbywêreldbeker 1991 uitgeskop is.
Die jaar 2018 het vir Engeland goed afgeskop, nadat hulle Italië 46-15 en 'n taai wedstryd teen Wallis 12-6 in die eerste twee rondtes van die Sesnasies kon wen. Hulle kon egter tot in Juniemaand nie 'n verdere wen aanteken nie, nadat Engeland hul ander wedstryde teen Skotland (13-25), Frankryk (16-22) en die latere Grand Slam-wenners Ierland (15-24) tuis op Twickenham verloor het. 'n Verlore nietoets teen die Britse Barbarians (45-63) het gevolg.
Tydens hul somertoer na Suid-Afrika het Engeland die eerste twee wedstryde 39-42 en 12-23 verloor, nadat hulle in albei wedstryde gedurende die eerste helfte voorgeloop het; hulle kon egter die derde toets 25-10 teen 'n meestal tweede Springbokspan wen. Daardie herfs, na die aansluiting van die voormalige afrigter van beide die All Blacks en die VSA Arende, John Mitchell by die afrigtingspan, kon Engeland die terugwedstryd teen Suid-Afrika met 'n enkele punt 12-11 wen, en het 'n ewe noue wedstryd teen Nieu-Seeland 15-16 verloor, albei in omstrede omstandighede. Engeland het die jaar met oorwinnings oor Japan (35-15) en Australië (37-18) afgerond. Hul wen oor Australië het 'n ononderbroke reeks van oorwinnings oor die Wallabies onder die voormalige Australiese afrigter Eddie Jones voortgesit.
Engeland se enigste jaarlikse toernooi is die Sesnasies-toernooi waar hulle teen vyf ander Europese nasies speel: Frankryk, Ierland, Italië, Skotland, en Wallis. Die Sesnasies het begin as die Tuisnasieskampioenskap in 1883 wat Engeland met 'n Triple Crown gewen het. Engeland het die titel tot dusver meer kere as enige ander nasie gewen deur dit 28 keer regstreek te wen en die kampioenskap tien keer te deel. Die span se langste tussenpose in titels was 18 jaar (1892–1910). Gedurende die Sesnasies kompeteer Engeland ook teen Skotland om die Calcuttabeker wat Engeland vir die eerste keer in 1880 gewen het. Hulle speel ook tydens die kompetisie teen Ierland om die Millenniumtrofee. Die Millenniumtrofee is die eerste keer in 1988 gehou toe dit deur Engeland gewen is.
Engeland se plek op die wêreldranglys die afgelope jare
Engeland het teen 9 November 2019 411 van hulle 742 toetswedstryde gewen, 'n wenrekord van 55%. Toe die IRR Wêreldranglys in Oktober 2003 ingevoer is was Engeland bo-aan die lys. Hulle het vlugtig na die tweede plek teruggesak in September van dié jaar voor hulle weer die eerste plek ingeneem het. Engeland het na die tweede plek en daarna na die derde plek teruggesak in Junie 2004. Na die 2005-Sesnasies het hulle na die sesde plek geval waar hulle gebly het tot hulle in Desember van daardie jaar na die vyfde plek geklim het. In 2006 het hulle rang weer geval en teen die einde van 2006 was hulle sewende op die lys. Hulle het in die sewende plek gebly tot Julie 2007.
Engeland se toetsrekord teen alle lande:(Korrek op 8 November 2019)
Nieu-Seelandse Maori 1 1 0 0 100
↑ (en) "World Rugby Rankings". Wêreldrugby. Besoek op 9 November 2019.
↑ 11,0 11,1 (en) "Historical Rugby Milestones – 1880s". rugbyfootballhistory.com. Besoek op 19 Februarie 2007.
↑ 12,0 12,1 (en) "19th February 1881 Richardsons Field, Blackheath, England". rugbydata.com. Besoek op 19 Februarie 2007.
↑ 22,0 22,1 22,2 (en) "6 Nations History". rugbyfootballhistory.com. Besoek op 1 Augustus 2007.
↑ 'n Triple Crown word behaal wanneer 'n Tuisnasie al die ander drie Britse Tuisnasies in een toernooi verslaan.
↑ 33,0 33,1 (en) "1991 Rugby World Cup Results". worldcupweb.com. Besoek op 2 Augustus 2007.
↑ 61,0 61,1 (en) "International Rugby Union Statistics – England". ESPNscrum. Besoek op 9 November 2019.
Ontsluit van "http://af.wiki.sxisa.org/w/index.php?title=Engelse_nasionale_rugbyspan&oldid=2066570"
Die bladsy is laas op 9 November 2019 om 19:00 bygewerk.