In die ou tyd, as 'n soldaat gewond in die veld lê, was daar niemand wat hom te hulp kon kom nie. Een van die onbesonge helde van die Tweede Wêreldoorlog was die gevegsmedikus. Die gevegsgeneesheer het op kort kennisgewing gereageer en vinnig by die huidige omstandighede aangepas om noodhulp aan 'n gewonde soldaat toe te pas - soms onder direkte vuur. Die Army Medical Service Corps spoor sy begin na die Amerikaanse Revolusie met die oprigting van die Ambulance Corps. Tydens die burgeroorlog het die leër van die Unie besef dat daar 'n geïntegreerde stelsel vir mediese behandeling en ontruiming nodig is. Met groot ontwikkelings in die Eerste Wêreldoorlog het die Medical Service Corp die Sanitêre Korps begin om in die mediese logistiek te dien. Deur die gebrek aan geld om behuising, klaskamers en opleidingsentrums te bou, het die weermag se mediese departement indirek die groot lewensverlies by die bombardement op Pearl Harbor vererger. Om te vergoed vir die gebrek aan gereedheid, het die Army National Guard, Organised Reserves en aangeslote mediese eenhede van burgerlike universiteite vinnig beweeg om die nodige opleiding aan tegniese personeel, verpleegsters en dokters te bied. opgelei met infanteriesoldate, en leer hoe om die lêgrond die beste te gebruik vir hul beskerming en die van die gewonde soldaat. Die inligting is noukeurig opgeteken sodat elke individu se vaardighede geëvalueer en toegewys sou word aan die pligte van die grootste waarde vir die weermag. Die Rooi Kruis -simbool op die helm of armband van die geneesheer was baie gerespekteer en maklik geïdentifiseer, wat per ongeluk 'n opvallende teiken vir vyandskutskutters geword het. Hulle het pasiënte boonop op die werpsels gelig en dit na hulpstasies, laaipunte vir ambulanse of versamelingsstasies gebring. Hy sou die pasiënt dan uit die weg geruim het na veiligheid.Tydens die oorlog is sulke middels soos sulfa (sulfanilamied) en penisillien ontdek, asook gevorderde chirurgiese tegnieke, wat effektief bygedra het tot die oorlewingsyfer. By die aanvang van die oorlog is die medici dikwels bespot, soms 'pildrukkers' genoem, of erger. Toe 'n soldaat 'Medic!' daar was geen huiwering nie, en uiteindelik is daar na hulle verwys as 'Dok.' Dokters het alles gedoen wat nodig was om die gewonde soldaat te stabiliseer, sy pyn te verminder en hom na 'n hulpstasie te bring. Sodra die gewonde soldaat behandel is, het die "rommel span" gekom om hom na die hoofhulpstasie of veldhospitaal te bring, vandag bekend as die M.A.S.H. Die dokter aan diens het die soldate se wonde versorg en, indien nodig, vervoer na die naaste algemene hospitaal bestel vir verdere behandeling. Meer as 1 000 000 gewonde GI's is tydens die Tweede Wêreldoorlog suksesvol per lug vervoer.
Of dit nou in die opleidingskool van 'n hospitaalkorpsman was, in die siekeboeg van die oorlogskepe of aan boord van 'n hospitaalskip, die vlootmedisyn het die werk van die behandeling van siekes of beseerdes bygewoon. Van die dekwag tot die seeredding het die vlootmedisyn, net soos sy eweknieë in die weermag, 'n reputasie van deernis en toewyding vir sy diens tydens die oorlog gekry.Daar word beraam dat 830 000 mediese kaarte gedurende die Tweede Wêreldoorlog aan personeel uitgedeel is. Die dokters, tandartse, verpleegsters en aangewese personeel, bekend as die medici, het gedurende die Tweede Wêreldoorlog ongeveer 14 miljoen pasiënte versorg. Die Combat Medical Badge (CMB) is op 3 Maart 1945 bekendgestel vir mediese personeel wat tydens die Tweede Wêreldoorlog met afdelings gedien het. Die kenteken is ontwerp om erkenning te gee aan die veldgeneesheer wat die infanterist in die geveg vergesel het. Volgens die weermagdepartement moes die geneesheer persoonlik teenwoordig en onder skoot gewees het om in aanmerking te kom vir die CMB. Geneeskundiges het ywerig op die slagveld, op see en in die lug gedien, daagliks hul deernis getoon vir miljoene van dienspligtiges. Die rede vir talle mediese suksesse was die spoed en vaardigheid waarmee die medici aanvanklik die gewondes behandel het.