1925 - Geskiedenis Podcasts - 2022
Groot gebeure van 1925
Amerikaanse Ope (Gholf): Willie MacFarlane Telling: 297 Baan: Worcester CC Plek: Worcester, MA
Wêreldreeks: Pittsburgh Pirates vs Washington Twins-reeks: 4-3
ZSIGMONDY, RICHARD ADOLF, Duitsland, Goettingen Universiteit, geb. 1865 (in Wene, Oostenryk), d. 1929: "vir sy demonstrasie van die heterogene aard van kolloïedoplossings en vir die metodes wat hy gebruik het, wat sedertdien fundamenteel geword het in die moderne kolloïdchemie"
SHAW, GEORGE BERNARD, Groot -Brittanje, geb. 1856 (in Dublin, Ierland), d. 1950: "vir sy werk wat gekenmerk word deur sowel idealisme as menslikheid, word die stimulerende satire daarvan dikwels besaai met 'n unieke poëtiese skoonheid"
Die prys is gesamentlik toegeken aan: CHAMBERLAIN, Sir AUSTEN, Groot -Brittanje, geb. 1863, d. 1937: Minister van Buitelandse Sake. Onderhandelaar van die Locarno -verdrag. DAWES, CHARLES GATES, VSA, geb. 1865, d. 1951: Visepresident van die Verenigde State van Amerika. Voorsitter van die Allied Reparation Commission. Oorsprong van die Dawes -plan.
Die prysgeld is toegewys aan die spesiale fonds van hierdie prysafdeling.
FRANCK, JAMES, Duitsland, Goettingen Universiteit, geb. 1882, d. 1964; en HERTZ, GUSTAV, Duitsland, Halle Universiteit, geb. 1887, d. 1975: "vir hul ontdekking van die wette wat die invloed van 'n elektron op 'n atoom beheer"
Drama: Sidney Howard ... "Hulle het geweet wat hulle wou hê"
Fiksie: Edna Ferber ... "So groot"
Geskiedenis: Frederick L. Paxton ... "A History of the American Frontier"
Elke Nobelprys bestaan ​​uit 'n goue medalje, 'n diploma met 'n aanhaling en 'n som geld, waarvan die bedrag afhang van die inkomste van die Nobelstigting. 'N Nobelprys word óf geheel aan een persoon gegee, gelykop tussen twee persone verdeel, óf gedeel deur drie persone. In laasgenoemde geval kan elkeen van die drie persone 'n derde deel van die prys ontvang, of twee saam 'n halwe aandeel. Soms word 'n prys tot die volgende jaar teruggehou, as dit nie dan toegeken word nie, word dit terugbetaal in die fondse, wat ook gebeur as 'n prys nie toegeken of gereserveer word nie. Twee pryse in dieselfde veld - dit wil sê die prys wat van die vorige jaar en die huidige jaar se prys teruggehou is - kan dus in een jaar toegeken word. As 'n prys voor 'n vasgestelde datum geweier word of nie aanvaar word nie, gaan die prysgeld terug in die fondse. Sommige pryse is deur hul wenners geweier, en in sommige gevalle het regerings geweier om hul burgers toe te laat om dit te aanvaar. Diegene wat 'n prys wen, word nietemin op die lys van Nobelpryswenners geplaas met die opmerking "die prys geweier." Motiewe vir nie-aanvaarding kan wissel, maar die rede hiervoor is meestal eksterne druk, byvoorbeeld, in 1937 het Adolf Hitler Duitsers in die toekoms verbied om Nobelpryse te aanvaar omdat hy woedend was deur die toekenning van die Vredesprys van 1935 aan die anti-Nazi-joernalis Carl von Ossietzky, wat destyds 'n politieke gevangene in Duitsland was. In sommige gevalle het die weierder later die werklike rede agter die weiering verduidelik en die Nobelprys en die diploma ontvang - maar nie die geld nie, wat altyd na 'n sekere tyd terugkeer na die fondse.
Pryse word teruggehou of nie toegeken as daar nie 'n waardige kandidaat in die betekenis van Nobel se testament gevind kan word nie, of wanneer die wêreldsituasie die versameling van inligting wat nodig is om 'n besluit te neem, voorkom soos tydens die Eerste en Tweede Wêreldoorlog. Die pryse is oop vir almal, ongeag nasionaliteit, ras, geloof of ideologie. Hulle kan meer as een keer aan dieselfde ontvanger toegeken word. Die seremoniële aanbiedings van die toekennings vir fisika, chemie, fisiologie of geneeskunde, letterkunde en ekonomie vind in Stockholm plaas, en dat vir vrede vind plaas in Oslo op 10 Desember, die herdenking van Nobel se dood. Die wenners ontvang gewoonlik hul pryse persoonlik en bied elkeen 'n lesing aan in verband met die prysuitdelings.
Die algemene beginsels vir toekennings is deur Alfred Nobel in sy testament neergelê. In 1900 is ooreengekom oor aanvullende interpretasie- en administratiewe reëls tussen die eksekuteurs, verteenwoordigers van die prysuitdelingsinstellings en die Nobel-familie en is deur die koning in raad bevestig. Hierdie statutêre reëls het in die geheel onveranderd gebly, maar is in die toepassing effens aangepas. Byvoorbeeld, Nobel se bepaling dat die pryse toegeken word vir prestasies wat gedurende "die voorafgaande jaar" behaal is, was natuurlik onwerkbaar ten opsigte van wetenskaplikes en selfs skrywers, waarvan die ware betekenis van die ontdekkings, navorsing of geskrifte vir 'n paar jaar nie algemeen sigbaar sou wees nie. Nobel se dubbelsinnige bepaling dat die literatuurprys toegeken word aan die skrywers van werke met 'n "idealistiese neiging", is in die begin streng geïnterpreteer, maar geleidelik meer buigbaar geïnterpreteer. Die basis vir die ekonomiese toekenning was wetenskaplik - dit wil sê wiskundig of statisties, eerder as polities of sosiaal.
Die Nobelpryse vir fisika, chemie en fisiologie of geneeskunde was oor die algemeen die minste omstrede, terwyl die vir literatuur en vrede uit hul aard die mees blootgestel was aan kritieke verskille. Die Vredesprys is die prys wat die meeste voorbehou of teruggehou word.
Nobelprysuitdelings per geslag in elke kategorie
Die verdeling van die Nobelprys -oorwinnings volgens geslag en volgens kategorie dui daarop dat vroue meer geskik geag is vir die menslike en 34 -pogings, soos letterkunde en vrede, terwyl mans meer as begaafd beskou is vir die "hard & #34, "no-nonsens " wetenskaplike werk, soos fisika of chemie. Inderdaad, 29,3 en 37 van alle Nobelpryse wat vroue ontvang het, was vir vrede ྪ,3 % vir mans ) en 27,6 % vir letterkunde ྫ,5 % vir mans en#41. Wat mans betref, was die hoogste persentasie fisika en fisiologie, met ongeveer 24 37 van die Nobelpryse wat in elke vakgebied bekroon is, gevolg deur chemie met 'n bietjie meer as 20 en 37.
Die vraag is hoe moet hierdie verhoudings geïnterpreteer word? Is dit 'n betroubare aanduiding van intellektuele vermoë, of liewer 'n blote sosiologiese aanduiding van 'n man-gesentreerde vooroordeel? Die antwoord sal verdere ondersoek verg, maar om dit te vra, is reeds die begin van 'n antwoord.
Die 10 edelste Nobelpryswenners van alle tye
Die 2011 Nobelpryse word hierdie week uitgedeel. Tot dusver het die prys vir fisiologie of medisyne gegaan aan 'n drietal navorsers wat verskillende aspekte van die aard van immuniteit ontbloot het, en die fisika -prys het gegaan aan 'n drietal fisici wat aan die einde van die negentigerjare ontdek het dat die uitbreiding van die heelal versnel.
Hierdie prestasies is inderdaad groot, en die wenners sluit aan by 'n lys van enkele van die beste verteenwoordigers van die mensdom. Hier is 'n voorbeeld van noemenswaardige Nobelprys -ontvangers van die verlede, en wat hulle bereik het. [Galery van noemenswaardige wenners]
Wie is beter om hierdie lys af te skop as die bekendste wetenskaplike in die geskiedenis van die wêreld? Albert Einstein het die Nobelprys vir Fisika in 1921 gewen vir die ontdekking van die oorsaak van die 'foto -elektriese effek'. Dit was 'n verwarrende verskynsel waarin atome, wanneer dit met lig gebombardeer word, elektrone uitstraal. In 1905 het Einstein aangevoer dat lig verdeel is in aparte pakkies (wat ons nou fotone noem). Hy het teoretiseer dat, wanneer hierdie ligte pakkies atome tref, elektrone in die atome dit absorbeer en met die ekstra energie vrykom van die atome wat dit bind.
Die feit dat lig bestaan ​​uit deeltjies wat deur atome geabsorbeer en vrygestel word, was slegs een van Einstein se vele revolusionêre ontdekkings. Hy het ook die teorieë oor spesiale en algemene relatiwiteit gekry en ontdek dat materie en energie gelykwaardig is (soos beliggaam in die vergelyking E = mc & sup2). 'N Ware polimaat en mdash binne die wetenskap, ten minste het hy selfs 'n referaat geskryf waarin hy verduidelik waarom die gemiddelde "kronkelverhouding" van 'n rivier & mdash die verhouding van sy lengte tot die afstand tussen sy bron en mond as die kraai vlieg en mdash gelyk is aan pi.
Marie Curie was die eerste persoon wat twee Nobelpryse gewen het, en is een van slegs twee mense in die geskiedenis van die Nobels wat op twee verskillende gebiede gewen het. Sy en haar man Pierre, saam met Henri Becquerel, het die Fisika -prys in 1903 gewen vir hul ontdekking van radioaktiwiteit. Sy wen toe in 1911 chemie vir die ontdekking van die elemente radium en polonium en ondersoek na hul eienskappe. [Watter alledaagse dinge rondom ons is radioaktief?]
Die Curies is die geliefdes van die Nobelpryse. Benewens Marie en Pierre se oorwinnings, ontvang hul dogter Irene Joliot-Curie die chemie-prys in 1935 saam met haar man, Fr & eacuted & eacuteric. En Henry Labouisse, die man van Marie Curie se tweede dogter, was die direkteur van UNICEF toe die internasionale organisasie in 1965 die Nobelprys vir Vrede wen.
Die Nobelprys vir fisiologie of geneeskunde van 1945 het gegaan aan sir Alexander Fleming, Ernst Chain en sir Howard Florey vir hul ontdekking van penisillien, 'n swam, en die gebruik daarvan as antibiotika.
Algemene wysheid is dat sir Alexander die ontdekking per ongeluk gemaak het toe hy 'n stuk muf brood geëet het en van 'n aansteeklike siekte genees is. Die greintjie waarheid in die verhaal is dat die ontdekking inderdaad 'n ongeluk was. Fleming het in Augustus 1928 met vakansie gegaan en is vroeg in September terug na sy laboratorium om te ontdek dat 'n swam ontwikkel het in 'n stapel petriskosse wat bakterieë bevat. Die bakterieë het gesterf in die skottelgoed wat onmiddellik om die swam was, terwyl bakterieë in die skottelgoed verder weg geraak is.
Fleming bestee die volgende paar dekades aan die ondersoek na die antibakteriese effekte van wat hy aanvanklik 'vormsap' genoem het en later 'penicillien' genoem het na die genus van die swam (Penicillium). Chain en Florey het bygedra deur streng kliniese toetse uit te voer wat die groot nut van penisillien bewys en uit te vind hoe dit in grootmaat gesuiwer en vervaardig kan word.
Penisillien genees staph -infeksies, skarlakenkoors, gonorree, longontsteking, meningitis, difterie, sifilis en ander ernstige aansteeklike siektes.
In 1946 kry 'n Amerikaner met die naam Hermann Muller die Nobelprys vir Fisiologie of Geneeskunde omdat hy ontdek het dat bestraling mutasies veroorsaak. Hy was 'n bioloog en het die twintigerjare bestudeer om die uitwerking van röntgenstrale op verskillende organismes te ondersoek en in 1926 'n duidelike verband gevind tussen blootstelling aan straling en dodelike mutasies. In die daaropvolgende jare het Muller onverpoos gewerk om die ernstige gevare van blootstelling aan bestraling bekend te maak. Toe sy werk deur die Nobelkomitee erken word, het dit die openbare aandag gevestig op die gevolge vir die gesondheid van kernval, veral in die nasleep van die atoombomaanvalle op Hiroshima en Nagasaki in 1945.
Vir die res van sy lewe was Muller 'n leidende stem in die veldtog teen die toets van kernwapens en het hy die dreigement van kernoorlog versprei. [Hoeveel genetiese mutasies het ek?]
Watson, Crick & amp; Wilkins
Francis Crick en James Watson het in 1962 die Nobelprys vir Fisiologie of Geneeskunde gewen vir hul ontdekking dat DNA 'n dubbele heliks het. Maurice Wilkins het die prys met hulle gedeel vir die vervaardiging van sommige van die vroegste bewyse ter ondersteuning van hul bewering, en hy het 'n tegniek genaamd X-straalkristallografie gebruik om die vorm van die DNA-molekule in kaart te bring.
Hulle prys is steeds omstrede oor wie op die lys van eerbewaarders weggelaat is. Watson en Crick het eers in 1953 hul hipotese oor die vorm van DNA gevorm nadat hulle 'n röntgendiffraksiebeeld van DNA wat 'n jaar tevore deur 'n biofisikus met die naam Rosalind Franklin geneem is, ontleed het. (Die beeld is aan Watson en Crick gewys sonder haar medewete.) Franklin het reeds 'n konsep van haar referaat oor die spiraalvormige DNA geskryf voordat Watson en Crick hulle s'n geskryf het, maar haar bydraes is jare lank oor die hoof gesien. Franklin was nooit in staat om haar saak by die Nobelkomitee aanhangig te maak nie. Watson, Crick en Wilkins het die eer ontvang vier jaar nadat sy gesterf het. [Nuwe wêreldrekord: grootste menslike DNA -heliks]
Die Internasionale Komitee van die Rooi Kruis het die meeste Nobelpryse van enige entiteit of persoon gewen. Dit het vredespryse in 1917 en 1944 gewen vir sy werk tydens die Eerste en Tweede Wêreldoorloë, en 'n derde Vredesprys in 1963, saam met die Bond van Rooi Kruisverenigings, ter viering van die 100ste herdenking van sy stigting.
Tydens die wêreldoorloë het die Rooi Kruis die krygsgevangenekampe van alle strydende partye besoek en gemonitor, hulpverlening vir burgerlike bevolkings georganiseer en die uitruil van boodskappe aangaande honderdduisende gevangenes en vermiste persone bestuur.
Op 35 het eerwaarde Martin Luther King Jr. die jongste persoon geword wat die Nobelprys vir Vrede ontvang het toe sy werk om rassediskriminasie in die Verenigde State op 'n gewelddadige manier te beëindig, erken word in 1964. Sy toespraak "I Have a Dream", wat Hy het 'n jaar tevore van die trappe van die Lincoln -gedenkteken aan 'n skare van 200 000 mense gelewer, maar was slegs een van die vele beroemde en invloedryke toesprake wat King as leier in die burgerregtebeweging gehou het.
Heisenberg ontvang die fisika -prys in 1932 vir die ontdekking van die onderliggende beginsels van kwantummeganika, die reëls wat die gedrag van subatomiese deeltjies beheer.
Kwantummeganika het ons begrip van die werklikheid heeltemal verander. Dit sê dat lig, elektrone, atome en inderdaad alle dinge gelyktydig soos deeltjies en soos golwe optree. Die sogenaamde "onsekerheidsbeginsel" volg daaruit dat dit onmoontlik is om die posisie van 'n deeltjie sowel as die snelheid daarvan met volmaakte akkuraatheid te ken. Weet waar 'n deeltjie is, en u het geen idee waarheen dit gaan of hoe vinnig nie. Nog 'n eienaardige aspek van die kwantummeganika is dat dit toon dat daar geen werklikheid is nie, en ten minste nie op die atoomskaal nie, wat onafhanklik van ons waarnemings daarvan bestaan.
Sartre was een van die leidende figure in die Franse filosofie van die 20ste eeu, veral marxisme en eksistensialisme. Hy het die Nobelprys vir letterkunde in 1964 ontvang, maar het geweier dat hy nie deur so 'n toekenning 'getransformeer' wil word nie en nie 'n kant wil neem in 'n Oosterse teen Westelike kultuurstryd deur 'n toekenning van 'n prominente Westerse kulturele instelling.
Sartre publiseer sy verhandeling oor eksistensialisme, "Being and Nothingness", in 1943. Saam het hy en die Franse skrywer Albert Camus (wat die Nobelprys vir letterkunde in 1957 gewen het) die eksistensialistiese beweging gewild gemaak, wat die ervaring van lewe beklemtoon eerder as om te fokus op universele waarhede of morele verpligtinge.
Moeder Teresa, 'n Rooms -Katolieke non van Albanese etnisiteit en Indiese burgerskap, stig die Missionaries of Charity in Calcutta, Indië, in 1950. Sy bedien die volgende 45 jaar aan armes, siekes, wees en sterwendes, terwyl sy toesig hou oor die Missionaries of Charity's geleidelike uitbreiding in en buite Indië. Ten tyde van haar dood in 1997, was daar 610 missies in 123 lande, waaronder hospitale en huise vir mense met MIV, melaatsheid en tuberkulose sopkombuise, kinder- en gesinsberadingsprogramme, kinderhuise en skole.
Moeder Teresa het die Nobelprys vir Vrede gewen in 1979. Na haar dood is sy deur Pous Johannes Paulus II gesalf en mdash het 'n heilige en mdash gekry en die titel Blessed Teresa of Calcutta gekry.
Hierdie artikel is verskaf deur Life's Little Mysteries, 'n susterwebwerf vir LiveScience. Volg ons op Twitter @llmysteries, en sluit dan by ons aan op Facebook. Volg Natalie Wolchover op Twitter @nattyover.
Die huidige boek bespreek die Nobelpryse in fisiologie of medisyne 1966-68. Die prys van 1966 het erken dat virusse betrokke kan wees by die vorming van kanker. Latere studies het aan die lig gebring dat hierdie soort aansteeklike middels sellulêre gene wat belangrik is vir die regulering van sellulêre groei, kan optel en oordra. Dit was dan moontlik om te erken dat baie sulke gene by die vorming van kanker betrokke kan wees. Daar is gevind dat die siekte die donker kant van evolusie verteenwoordig. As gevolg van hierdie insig is gelukkig nuwe behandelingsmetodes ontwikkel.
Die agterste dele van die oë is uitbreidings van die sentrale senuweestelsel. Hulle het 'n fassinerende intrinsieke kompleksiteit, waarvan die neurofisiologie en biochemie geleidelik geanaliseer is. Hierdie onthullende studies handel oor ons vermoë om verskillende kleure te onderskei en ook ons ​​moontlikheid om in die donker te sien. Die prys in 1967 identifiseer belangrike bydraes op hierdie wye gebied deur Ragnar Granit, Haldan Hartline en George Wald.
Die 1968 -prys word onderskei deur die erkenning van Robert Holley, Ghobind Khorana en Marshall Nirenberg, wat op verskillende maniere bygedra het tot die krake van die genetiese kode. Insig in die taal wat die natuur gebruik het, sedert die aanbreek van die sellulêre lewe ongeveer 4,6 miljard jaar gelede, het die moderne lewenswetenskappe heeltemal verander. Die vermoë om die lewensboeke te lees en ook te skryf, het nuwe soorte wetenskap gedefinieer, wat ons begrip van die magie van evolusie verdiep en die moontlikhede vir molekulêre medisyne geopen het deur die genetiese agtergrond van siektes, nie die minste kanker nie, te verstaan.
Hormoonbehandeling van gewasse en die prysgebeurtenisse in 1966
Rous -virus en die toeligting van die genetiese aard van kanker
Die Rock Foundation of Nobel Prize Developments
Visioenêre bydraes het 'n gelukkige trio gelewer
Die hoofskrywer van die Saga of the Genetic Code
Die vorming van 'n trio vir die 1968 -prys
Om die onsigbare te sien en om die ongedrukte te lees
Hoofstuk 1: Die lang wag
Die presisie en veelsydigheid van die natuur is opmerklik. Seldeling is die kern van alle organiese materiaal. Dit maak dit moontlik om op 'n baie getroue manier te repliseer. Hierdie stabiliteit hang af van die indrukwekkende getrouheid van duplisering van die sentrale inligtingsdraende molekule, die DNA. Die fout by die invoeging van 'n behoorlike ooreenstemmende nukleotied in die dubbelstrengs molekule is opmerklik slegs een uit 'n miljoen. En steeds is daar foute. Dit kan nadelig wees vir die funksie van selle en kan moontlik siektes by meersellige organismes veroorsaak, maar dit kan per ongeluk ook van waarde wees. Die vordering van evolusie hang af van sulke foute ...
Hoofstuk 2: Hormoonbehandeling van gewasse en die prysgebeurtenisse in 1966
Aan die begin van die twintigste eeu was kanker 'n ernstige en dikwels dodelike siekte onder baie ander ewe lewensgevaarlike siektes. Die relatiewe belangrikheid van kanker het toegeneem, veral in geïndustrialiseerde lande as gevolg van verbeterde lewensduur en groot vordering in die behandeling van ander mediese siektes. Die bekendstelling van antibiotika en profilaktiese gebruik van entstowwe om aansteeklike siektes te voorkom, asook groot verbeterings in die bestuur van koronêre hartsiektes was van kritieke belang. In sommige lande vervang die dood as gevolg van kanker vandag selfs die gevolg van laasgenoemde siektes. In die loop van die vorige eeu was daar 'n aantal ontdekkings in biologie en medisyne wat ons begrip van die meganismes van kankerontwikkeling geleidelik en soms dramaties verander het. Baie van hierdie vorderinge is deur die Nobelpryse erken ná die toekenning aan Rous en Huggins in 1966. Die revolusionêre insigte is tot 'n groot mate moontlik geword as gevolg van die bekendstelling van tegnieke van molekulêre biologie. Maar laat ons eers kyk hoe dit alles begin het. Die geselekteerde monsters sal verwys na verskillende relevante Nobelpryse wat toegeken word, of in enkele gevalle ontdekkings wat moontlik 'n Nobelprys in fisiologie of geneeskunde verdien. Om die volledige verhaal te kry, is dit die moeite werd om vooraanstaande boeke oor hierdie onderwerp te raadpleeg, of dit nou die gewildste, reeds genoemde, is. Die keiser van alle siektes. 'N Biografie van kanker of 'n moderne handboek soos Die Biologie van Kanker. Die vroeë behandelingsmetodes was chirurgie en bestraling met X-strale. In 'n ietwat later stadium is chemoterapie en immunoterapie bekendgestel ...
Hoofstuk 3: Rous -virus en die toeligting van die genetiese aard van kanker
In die middel van sy Nobel -lesing het Rous gesê ...
Hoofstuk 4: The Rock Foundation of Nobel Prize Developments
Die wêreld waarin ons regionaal leef, kan die indruk wek dat dit 'n stabiele terrein bied. Hierdie indruk moet egter soms aangepas word, afhangende van waar ons op die aarde is en ook watter tydsverwysing ons toepas. Een van die eerste probleme wat die nuutgeskepte Koninklike Sweedse Akademie vir Wetenskappe in 1739 aangepak het, was die kwessie van die geleidelike veranderinge aan die kusprofiel van die land. Selfs binne die lewensduur van 'n mens kan beduidende veranderinge in die watervlak waargeneem word. Waardevolle natuurlike hawens in die argipel kan binne 'n paar generasies onbruikbaar word, wat die visstoestande beïnvloed. Die vraag was of die grond styg of dat die watervlak verminder word? Toe dit ontdek word dat die veranderings duidelik langs die uitgebreide Sweedse kus verskil, was die antwoord voor die hand liggend. Dit was die land wat opgestaan ​​het. Dit is gou afgelei as gevolg van die druk wat die swaar binnelandse ys wat sowat 10 000 jaar gelede bestaan ​​het, toegepas het. Die ys het nie net die rotse onderdruk nie, dit het dit ook op sommige plekke tot 'n syagtige tekstuur gepoleer. In sommige gebiede is die hoogte wat die land die afgelope tyd gestyg het, baie indrukwekkend. Op die eiland Blidö in die noordelike deel van die argipel van Stockholm, waar my gesin sy somerhuise het, is dit ongeveer 60 sentimeter in 100 jaar. So, wat was twee rotse wat skaars bo die watervlak bereik het toe ek 'n kind was, het nou ontwikkel tot 'n eiland met gras en bosse. Daar kan bygevoeg word dat die verwagte styging van die watervlak as gevolg van aardverwarming in sommige dele van die ooskus van Swede in wese geen gevolge sal hê nie, omdat dit vergoed word deur die landhoogte ...
Hoofstuk 5: Visioenêre bydraes het 'n gelukkige trio gelewer
Die evolusie van lewe op aarde is 'n wonderlike verhaal. Die beginsels waarmee dit gebeur het, het eers na die boek duidelik geword Die oorsprong van spesies is in 1859 deur Charles Darwin gepubliseer. Sedertdien het ons insigte oor hoe verskillende lewensvorme ontstaan ​​en ontwikkel het geweldig gegroei. Dit is 'n boeiende verhaal. Namate die toestande op aarde verander het, het nuwe lewensvorme ontstaan. Oorspronklik het ontwikkeling in die oseane plaasgevind, en die bestaan ​​van 'n soort eenvoudige sellulêre lewe is reeds 3,8 miljard jaar gelede geïdentifiseer. Die lees van die boeke van die lewe gee feite oor genetiese verhoudings soos genoem in my vorige boeke oor Nobelpryse in fisiologie of medisyne. Die vergelyking van die verskille tussen verskillende spesies deur die gebruik van genoomkenmerke het soms verrassende insigte gegee. Nuwe lewensvorme word voortdurend ontrafel en nuwe onverwagte verhoudings word geïdentifiseer. Ons begin insig kry in die vroeë lewensontwikkelings, veral deur studies oor virusse en mikroörganismes, waarna ons in die laaste hoofstuk van hierdie boek kortliks sal terugkeer ...
Hoofstuk 6: Die hoofskrywer van die Saga of the Genetic Code
Die revolusionêre ontdekking van die unieke ewewydige paring tussen die nukleotiedbasisse guanien en sitosien en adenien en timien het daartoe gelei dat Watson en Crick die dubbelstrengstruktuur van DNA in 1953 voorgestel het. Hierdie belangrike bevinding het twee groot gevolge gehad. Die eerste was dat die struktuur 'n semi-konserwatiewe replikasie moontlik maak om die komplementêre volgorde van nukleotiede vir die daaropvolgende geslagte selle te behou. Die skeiding van die twee stringe en die bou van 'n nuwe komplementêre string het twee kopieë van die dubbele heliks, identies aan die moedermolekule, verskaf. Die tweede groot implikasie was dat die bestaan ​​van vier verskillende basisse 'n moontlike insig bied in die stoor van inligting en die taal wat die natuur gebruik om proteïensintese en metabolisme in die algemeen te beheer. Die kwessie van kodering en die moontlike toegang tot 'n Rosetta Stone vir die ontsyfering van die taal wat deur die natuur gebruik word, is kort na die ontdekking aan die orde gestel. Verskeie fundamentele vrae moes egter eers beantwoord word ...
Hoofstuk 7: Die vorming van 'n trio vir die 1968 -prys
Die hoofkarakter van die vorige hoofstuk, Nirenberg, kon maklik 'n Nobelprys vir chemie of fisiologie of medisyne op sy eie gehad het. In 1968 het hy egter saam met Robert W. Holley en H. Gobind Khorana die prys gekry. Kom ons kyk waarom die Nobelkomitee by die Karolinska Instituut 'n prys verkies het, insluitend al drie. Op die vorige tyd toe ek oor die 1968 -prys skryf, het ek met die destydse enigste lid van die komitee by die Karolinska Instituut, Reichard, gekommunikeer. Hy was 'n baie sentrale persoon in verband met die prys vir die genetiese kode. Soos reeds geblyk het, was hy die hoofresensent van die kandidate by die Karolinska Instituut en ook by die Royal Swedish Academy of Sciences. Toe die prys toegeken is, is hy gekies om die inleidende spreker by die prysuitdeling te wees. Op 30 Mei 2018 het ek 'n e -pos ontvang van hom wat begin en eindig met 'n paar woorde in Sweeds, maar hoofsaaklik in Engels. Dit lees…
Hoofstuk 8: Om die onsigbare te sien en om die ongedrukte te lees
Mense is 'n nuuskierige spesie. Reeds vroeg in die beskawing is opgemerk dat water die lighoek kan verander. Toe glas ongeveer 2 000 jaar gelede die eerste keer vervaardig word, is opgemerk dat hierdie materiaal ook lig kon buig. Die eerste lense is vervaardig en het hul naam gekry vanweë die ooreenkoms in vorm met 'n boontjie, Latyn lensie. Dit het 'n paar duisend jaar geneem voordat die eerste bril geproduseer is, maar tussen die in Basra gebore Arabiese polimaat Hasan Ibn al-Haytham, wat vir Alhazen gelatiniseer is, het die grondbeginsels van optika beskryf. Soos ons in hoofstukke 4 en 5 geleer het, is wat ons sien lig wat die voorwerpe wat ons omgewing vul, afgestamp het. Alhazen was 'n prominente verteenwoordiger van die Islamitiese Goue Eeu. Hy moet ook genoem word omdat hy moontlik die eerste voorstander was van die wetenskaplike metode waarin 'n hipotese deur eksperimente of bevestigende wiskundige prosedures bewys is. Hierdie konsep is met krag heringestel deur die latere Renaissance-navorsers wat die moderne era van wetenskaplike sosiale ontwikkelings begin het. Galileo Galilea word beskou as die pionier op hierdie gebied. Hy het sy primitiewe verkyker gebruik om vier mane te identifiseer wat om Jupiter sirkuleer, en dit het gelei tot die revolusionêre verandering van 'n aardgesentreerde na 'n heliosentriese siening van ons sonnestelsel. Terwyl Galileo na buite gekyk het, het 'n ander wetenskaplike uit die 17de eeu na binne gekyk ...
Erling Norrby het 'n MD en PhD van die Karolinska Institute, die School of Medicine, Stockholm. Hy was 25 jaar professor in virologie en voorsitter by die Instituut. Gedurende daardie tyd was hy ook 6 jaar lank dekaan van die Fakulteit Geneeskunde en was hy 20 jaar diep betrokke by die werk aan Nobelpryse in fisiologie of geneeskunde. Nadat hy die instituut verlaat het, word hy ses jaar lank permanente sekretaris van die Royal Swedish Academy of Sciences. Gedurende hierdie tyd het hy 'n oorheersende verantwoordelikheid vir die Nobelpryse in fisika en chemie gehad en was hy lid van die raad van die Nobelstigting. Tans is hy by die Sentrum vir die Geskiedenis van Wetenskappe aan die Akademie en in 2010 publiseer hy die boek Nobelpryse en lewenswetenskappe, in 2013 'n tweede boek Nobelpryse en natuurverrassings, en in 2016 'n derde boek Nobelpryse en noemenswaardige ontdekkings. Boonop is hy tans ondervoorsitter van die raad van die J Craig Venter Instituut. Hy het ook een van die leidende funksies by die Royal Swedish Court as Lord Chamberlain-in-Waiting.
Min wetenskaplikes ervaar die unieke eer om 'n onverwagte oproep met 'n vreemde stem aan die ander kant te ontvang. Aanvanklik lyk so 'n gebeurtenis meer as 'n ergernis as enigiets anders. Maar sodra die boodskap duidelik word - dat hulle die Nobel prys - die lewe sal nie dieselfde wees nie.
Toe die Nobelpryswenner 1996, Peter Doherty, om 04:00 in sy huis in Tennessee bel, was sy eerste reaksie dat iets met sy ouers in Australië gebeur het. In plaas daarvan is aan hom gesê dat hy die Nobelprys vir fisiologie of medisyne gewen het. Die komitee het hom 'n voorsprong van 10 minute op die media gegee. Daarna lui die telefoon voortdurend - Doherty en sy gesin was geskok [bron: Doherty].
Die Nobelpryse - 'n stel toekennings ter ere van die beste werk in fisika, letterkunde, chemie, medisyne, vrede en ekonomie - word beskou as die hoogste intellektuele eer ter wêreld. Alfred Nobel, vredesvoorstander en uitvinder van dinamiet, het die geld vir die eerste vyf toekennings in sy testament agtergelaat. In 1901 is die Nobelpryse gebore.
Maar wat is nodig om 'n Nobelprys te wen?
Alhoewel daar geen duidelike formule vir sukses is nie, is daar baie eienskappe wat by baie Nobelpryswenners geldig is. Die prys bevoordeel veral mense wat mense se kennis wil bevorder of oplossings vir die wêreld se probleme wil skep, met prestasies wat wissel van Robert Koch se ontdekking van die bakterie wat verantwoordelik is vir tuberkulose tot die leiding van Martin Luther King Jr. van die Amerikaanse burgerregtebeweging in die 1960's.
Mense wat paradigmaverskuiwings, of groot verskuiwings in die denke vir 'n vakgebied, maak, is meer geneig om 'n Nobelprys vir hul werk te ontvang. Dit sou byvoorbeeld moeilik wees om te dink waar teoretiese fisika sou wees sonder Albert Einstein se bydraes wat hom die Nobelprys in fisika in 1921 besorg het.
Een manier om u kanse om 'n Nobel te behaal, te verhoog, is deur u naby die navorsing te plaas. Ralph Steinman, 'n onlangse wenner wat aan pankreaskanker oorlede is, was so verdiep in sy kanker -entstofnavorsing dat hy 'n eksperimentele behandeling op homself ontwikkel en getoets het in die jare wat tot die toekenning voortgegaan het [bron: Altman en Wade].
In die wetenskapskategorieë van die prys wen die mense wat eintlik navorsing doen, gewoonlik die Nobelprys. Die Nobelprys vir Vrede het egter 'n geskiedenis van toekenning aan mense wat meer leieragtig is in die behoud van vrede (dink Obama in 2009) [bron: NobelPrize.org].
Hoe die persoon ook met die openbare aangeleenthede kommunikeer. Wenners is gewoonlik goed vertroud in hul vakgebied, en sommige neem selfs die ekstra stap om hul werk aan nie-spesialiste en algemene gehore te verduidelik. Mense wat die pryse wen, streef gewoonlik nie na die eer nie. In plaas daarvan is hulle ondergedompel in hul vakgebiede en is hulle passievol daaroor om 'n verskil in die wêreld te maak.
Dink u wat u nodig het om 'n Nobel te verdien? Vind uit - volgende.
Nobelpryswenners: Nie u gemiddelde Joes nie
Om jouself in die posisie vir die Nobelprys te kry, is dit goed om te weet watter tipe mense die toekennings in die verlede gewen het. Dit is die moeite werd om te noem dat jy nie jouself vir 'n Nobelprys kan benoem nie. Die keurkomitees, van instellings wat spesifiek gekies is in die testament van Alfred Nobel, versamel eerder nominasies van gesogte bydraers in die veld wat goed verbind is en ander kan aanbeveel. Daar is geen beperking op die aantal kere wat 'n persoon genomineer kan word nie. Byvoorbeeld, die vrou se stemreg- en vredesadvokaat Jane Addams se naam het 91 keer verskyn voordat sy die Nobelprys vir vrede in 1931 gewen het [bron: NobelPrize.org].
According to Kjell Strömberg of the Swedish Academy, the first report on Churchill's Literature nomination was in 1946. The Academy's aged Per Hallström found "no literary merit whatever" in Churchill's novel Savrola, and dismissed his autobiography My vroeë lewe and memoir, Die Wêreldkrisis. Enigste Marlborough, Hallström wrote, was a qualifying work. 5
In a 1948 report, Churchill moved closer to winning. The Academy's Nils Ahnlund referred to G.M. Trevelyan's praise of Marlborough (despite the calumny Churchill heaped on Trevelyan's great uncle Macaulay) and stressed the great documentary value of Die Wêreldkrisis. This alone was not enough, Ahnlund wrote. But Churchill qualified when reinforced by his oratory: "No man has better known how to awaken such an echo by his eloquence, or to reach so vast a public. It is, then, basically for his oratory that Churchill deserves the Prize but his art as an orator is well framed by the rest of his production." 6
The Swedish archeologist and scholar Birger Nerman formally nominated Churchill that year—and every year thereafter. Finally, on 16 October 1953, Swedish Ambassador to Britain Gunnar Hägglöf notified Churchill that he had won. The citation mentioned his "mastery of historical and biographical description as well as for brilliant oratory in defending exalted human values." In his presentation address, Sigfrid Siwertz of the Swedish Academy cited Die Rivieroorlog, Lord Randolph Churchill, The World Crisis, Marlborough, My Early Life, Gedagtes en avonture en Groot tydgenote, along with Churchill's oratory. 7 It is a commonly stated that Churchill received the Literature Prize for his memoir, The Second World War. That six-volume work was unfinished at the time, and not considered.
4 "28 Are Nominated for Nobel Peace Prize, Including Truman, Churchill and Marshall," Die New York Times, 28 February 1950, 21.
8 "Churchill Wins Nobel Prize Puts Kipling and Shaw Higher," Die New York Times, 16 October 1953, 1.