Image deur bertvthul
As enige nasionaliteit na sy wortels gevolg word, sal daar 'n aarde gebaseerde samelewing met sy eie vorm van sjamaniese genesing wees. Shamanism is 'n geestelik-genesende praktyk (om nie met godsdiens verwar te word nie) aan die grondslag van alle inheemse, aarde-gebaseerde samelewings.
Kortom, shamanisme kan die natuurwette verbreek word. Die geestelike siekte van 'sielverlies' is 'n universele sjamanistiese konsep. Hierdie geestelike of sjamanistiese siekte ontstaan ​​wanneer ons ons van ons ware uitdrukking of opsies ontkoppel en sodoende ons eie natuurwette oortree. Sosialisering veroorsaak baie hiervan, maar trauma dra ook by.
As ons trauma ervaar, doen ons dit of omseil ons wat nodig is om te voorkom dat ons die ervaring herhaal. Dit beperk mobiliteit binne ons 'stel'.
Aangesien ons nie meer 'n sjamanistiese samelewing is nie, het ons nie voorsiening gemaak vir geestelike genesing nie. Die resultaat is herhaaldelik ontkoppel sonder om weer aan te sluit, dus verander ons eenvoudig die manier waarop ons werk sonder om te diep te kyk. Ons lewens gaan in 'n ander rigting as gevolg van ons beperkte mobiliteit eerder as keuse. Ons leef onbewustelik in reaksie in plaas van bewuste opset.
Die stelselmatige ontkoppeling van ons natuurlike uitdrukking duur al geslagte lank sonder die voordeel dat ons weer deur middel van sjamanistiese genesing heraansluit, sodat die beperkings van geslag tot geslag oorgedra word. Ons beperk onbewustelik hierdie beperkings op ons kinders en beskou dit as basiese sosialisering.
Byvoorbeeld, deur middel van modellering word kinders gewys: as 'n vrou die kinders oppas, doen sy haar werk. As 'n man vir die kinders sorg, is hy oppas. Ons realiteite word gekonstrueer deur hierdie boodskappe. Geslagsrolle is maar een voorbeeld van die vele beperkings wat aanvaar is.
Die werklikheid is ontwikkel
Die afgelope jaar het die werklikheid ontwikkel en ons sien dat ouers ewe veel deel in kinderopvoeding en inkomste verkry. Daar is ook 'n breër siening van geslagsrolle en meer aanvaarding van ander rasse en godsdienste. Maar in baie aspekte van die lewe, bly die ou boodskappe steeds. Dit is die basis van ons gepolariseerde werklikheid.
Benewens die fragmentering van standaardkwessies wat uit sosialisering voortgespruit het, is elkeen van ons onderworpe aan ons eie kombinasie van ontkoppeling. Om net in hierdie gepolariseerde wêreld te leef, is 'n hobbelrige rit.
As kinders en later as volwassenes, is ons onderworpe aan ontkennings en vonnisse. As ons te jonk of te beskadig is om onsself te beskerm, laat ons uiteindelik ons ​​innerlike identiteit verloor en neem ons die projeksie aan. Ons koppel nie net meer van ons natuurlike uitdrukking en opsies nie, maar neem ook skuld en skaamte aan, wat veroorsaak dat ons buite ons natuurlike uitdrukking optree.
Ons persoonlike krag is skynbaar vanlyn
Inauthenticity skep meer skande en skuldgevoelens, wat lei tot verdere ontkenning en fragmentasie. Rondom en rond gaan ons in 'n afwaartse spiraal wat eindig met depressie, selfmedikasie en steeds minder opsies. Wie ons kon gewees het, verdwyn in ontkenning, projeksie en die gevolglike verdedigingsmeganismes.
In werklikheid is daar min van ons wat 'n idee het wie ons regtig is of wat ons regtig wil hê, veel minder wat ons kan doen. Ons waarde word geheg aan wat ander van ons dink. Ons waarde word gedefinieer deur sosiale status, wat op sy beurt bepaal word deur die vermoë om welvaart te bekom. Baie van ons glo ongelukkig nie dat ons beter is as die motor wat ons bestuur nie.
As ons nadink oor die enorme hoeveelheid ontkoppeling wat ons almal ervaar het, kan ons begin sien hoeveel van ons natuurlike uitdrukking, en dus ons persoonlike krag, skynbaar vanlyn is. As dit net vanlyn was, sou dit een ding wees, maar dit is êrens aanlyn. Wat erger is, dit is nie waar dit ontwerp is om te wees, doen wat dit ontwerp is nie, en dit is ook nie onder ons bewuste beheer nie.
Die ontwikkeling van vaardighede om te oorleef?
Toe my ma my om vieruur verlaat en oorsee gaan woon by haar nuwe man, het ek by my pa, stiefma, haar seun en dogter gewoon. Haar seun was etlike jare ouer as ek, en die dogter was ses maande ouer. My arme stiefma was 'n beskadigde individu wat my diep getreur het. Ek het gou ontdek dat as daar iets is wat sy weet wat ek wil hê, of om genoeg te eet, sy sou verseker dat ek dit nie regkry nie.
As gevolg hiervan het ek die vaardigheid van manipulasie ontwikkel om te oorleef. Ek sou byvoorbeeld aanbied om ertjies te oes vir aandete uit die groot tuin wat my pa grootgemaak het, en die helfte van wat ek gepluk het, geëet het. Ek het met my stiefsuster gesels oor haar gunsteling middagete totdat sy haar ma vir 'n paar gevra het sodat ons albei kan eet.
Ek het so vaardig geraak in manipulasie dat dit my standaardinstelling geword het, en op 'n sekere vlak besluit ek om die enigste manier om aan my behoeftes te voorsien, deur iemand anders te manipuleer en dit ook voordelig vir hulle te maak. Dit alles het onbewuste gedrag geword. Om net te vra wat ek nodig het, was nie meer 'n opsie nie.
Hierdie optrede het tot jong volwassenheid oorgedra toe mense my begin beskuldig het dat ek manipulerend was, en tog het ek nie geweet waarvan hulle praat nie, aangesien dit nie bewustelik beheer word nie. My vermoë om te manipuleer het 'n verdedigingsmeganisme geword wat buite my bewussyn werk en sonder my opset, lank nadat die behoefte daaraan verouderd geword het.
Ek het dit gehaat om so gesien te word, en ek het my intensie vasgestel om te ontdek waaroor ander praat om dit reg te stel. Toe my bedoeling vasgestel is, het 'n hele reeks gebeure in beweging gekom. Hierdie gebeure het die ontdekking van my eerste sjamanistiese onderwyser ingesluit, en sieleversiering ontvang om "te verdien wat ek nodig het" deur bloot te vra. Ek kon toe die verdedigingsmeganisme uitmekaar haal en manipulasie uit die weg ruim.
Dit is 'n duidelike voorbeeld, nie net van hoe verskillende karaktertrekke gebruik kan word sonder ons medewete nie, maar ook hoe ons die gebroke speke op ons persoonlike wiel van moontlikhede kan vind deur die bedoeling om anders te leef. Om nie manipulerend te wees nie, moes ek my onvermoë vind en genees om direk in my behoeftes te voorsien en aan hulle te voldoen.
Kort ná my genesing het dit my toegelaat om op 'n baie direkte manier te leef, met alles op die kop geslaan en geen stoot getrek nie. Ek het brutaal eerlik geraak in die omgang met ander, maar ek is daarna as hard en oordeelkundig beskou.
Ek het ontdek dat manipulasie nie 'n slegte ding was as hy bewustelik met goeie opset gebruik is nie. Die vaardigheid waarmee ek die grootste deel van my lewe spandeer het om my te vervolmaak en daarna te oordeel, was eintlik 'n noodsaaklike komponent om saggies met ander om te gaan. In my praktyk manipuleer ek dikwels situasies en inligting om my kliënte te vergemaklik om hul eie waarheid te vind. Eerder as om vas te stel watter inligting aan my gegee is en my kliënt te vervreem, kan ek sagte manipulasie gebruik om hulle te help om tot hul eie gevolgtrekkings te kom.
Dit is nie maklik om na wat u onbewustelik gedoen het, te kyk nie. Tog is dit 'n noodsaaklike deel van die werk binne-in om te genees en te ontwikkel.
'N Rivier loop deur
Daar was eens 'n man wat 'n pragtige eiendom gekoop het waarop hy sy huis kon bou. Dit het lieflike bome gehad en 'n rivier loop daardeur. Hy het pas die fondament gegrawe en die sakke met beton en sand afgelewer om die fondamure te gooi as 'n buitengewone reënseisoen aanbreek. Dit het so gereën dat die rivier sy oewers verlaat en gedreig het om sy vars grawe uit te spoel.
In paniek het die man die sand wat vir die fondamentbeton bedoel is, geneem en die rivier daarmee gesand. Dit het goed gewerk, wat verhoed het dat hy gewas het. Later daardie jaar is 'n deel van die rivier herlei na die stroom wat sy deel van die rivier in die toekoms verhinder om sy walle te verlaat.
Alles het opgedroog en konstruksie kon maklik vorentoe gegaan het, maar die huis is nooit gebou nie. Vir u sien, hy het vergeet dat die sandsakke vir die fondament, nie om die rivier in te loop nie.
Sodra ons ontdek het hoe beperk ons ​​geword het weens generasies van onkorrigeerde sielverlies, kan dit soos 'n onoorkomelike uitdaging lyk om ons eersgeboortereg te genees en te herwin. Dit het generasies geduur om dit deurmekaar te kry, so dit sal nie almal oornag regkom nie. Ons moet kyk na wat ons in ons leeftyd kan doen om te genees wat ons blokkeer van die lewe wat ons wil leef.
Die goeie nuus is dat dit nie nodig of selfs wenslik is om alle sielverlies te genees nie. Gegewe die stand van ons kultuur kon 'n volkome hele persoon nie met die res van die samelewing verband hou nie. Eerder as om obsessief te wees op elke plek wat ons ontkoppel, is die eerste stap om te besluit wat ons wil hê. Waarop ons egter eers besluit, is miskien net wat ons dink ons ​​kan hê, eerder as wat ons regtig wil hê. Dit sou beter wees om dit wat ons wil hê, nou te laat beweeg.
Nadat ons 'n doelwit bereik het, stel ons die doel om dit te bereik. Dit is so eenvoudig soos om oor 'n aksie te besluit. Elke gebreekte spreuk in die wiel tussen ons en ons doel word skielik sigbaar. 'Ek kan dit nie doen nie, ek is nie slim genoeg nie.' 'Ek sou dit nie moes probeer doen nie, dit het die laaste keer nie goed gegaan met my nie,' ensovoorts. Op hierdie punt moet ons besluit of die moeite die moeite werd is. Wees egter versigtig. Al ons verdedigingsmeganismes sal vir ons sê dat dit nie so is nie.
Deur ons voorneme en genesing stelselmatig op te stel wat daar tussen ons en ons doelwitte staan, kan ons mettertyd die lewe wat ons begeer, terugkry eerder as om te leef wat aan ons oorbly.
Een van die belangrikste uitdagings tussen ons en om ons opsies te herwin, is die houding van 'slagoffer'. Die meeste van ons voel meer geviktimiseerd as wat ons besef.
Die siening van ons toekoms as 'n noodlottige kontinuum waarmee dinge “met ons gebeur” is 'n geviktimiseerde persepsie. Solank ons ​​glo dat ons onderworpe is aan gebeure, eerder as proaktief, beskou ons onsself as slagoffers van omstandighede.
Vanuit hierdie beperkende stel oortuigings kom dit nooit by ons voor om dinge anders te doen nie. Ons voel dat ons geen ander keuses het nie, daarom soek ons ​​nooit na hulle nie. Ons doen dieselfde ding op dieselfde manier en hoop op verskillende resultate (een definisie van waansin).
~ As u nie van rigting verander nie,
miskien beland u net waarheen u oppad is. ~
Goeie skuld en skaamte hou ons in die posisie van die slagoffer. As ons slagoffers van gebeure is, kan ons nie daarvoor blameer word nie. Solank ons ​​magtelose slagoffers van die noodlot is, is ons nie verantwoordelik nie. Die vermyding van skuld maak dit vir ons moeilik om uit slagoffer te kom.
In my familie van herkoms, en later op die werkplek, elke keer as iets sou breek of verkeerd gaan, sou die wysende vingers uitgekom het met 'n hele paar duike. 'Dit is nie my skuld nie, as u dit sou doen (vul die leegte in), sou dit nie gebeur het nie.' Dit kom algemeen voor in die gepolariseerde werklikheid.
Daar word aanvaar dat daar 'n goeie ou en 'n slegte man is, die onskuldige en die skuldige. Baie moeite word spandeer om iemand te blameer, sodat almal oor 'n sondebok kan saamstem om skuld en skaamte te ontken.
Dit is geen wonder dat ons grootgeword het om maniere te vind om nie verantwoordelik te wees vir ons ervaring nie. Niemand is bang om die skuld te kry en die oordeel van ander te ly nie.
Omgee? Watter gedagte? Ek gee nie om nie
Ons het 'n breinkultuur geword. Om die toekoms met ons gedagtes waar te neem, moet ons die toekoms baseer op ervarings uit die verlede.
In plaas daarvan, as ons ons verbeeldings kan aangryp en die toekoms as multidimensioneel met baie opsies kan beskou, en die verlede as ons skepping was, kan ons weer die leisels van ons lewe neem. Die lewe kan oorgedra word deur ons te skep, eerder as om te verduur.
Dit is nie meer nuttig om die gebeure van die verlede op die hede te projekteer en sodoende 'n herhaling uit die toekoms te maak nie. Die alternatief is om bewus te raak van wat ons beoog. Deur bewuste bedoeling kan ons dan ons drome skep.
Gister is 'n verwronge matriks van ou geloofstelsels, 'n kwessie van ontevredenheid en beperkings. Te veel aspekte van ons lewens en geskiedenis is te dikwels net meer as die ooreengekome mites wat deur skuld, vermyding en skaamte herskryf is.
Die lewe as 'n visie-ondersoek beskou
Namate tye verander, kan ou oortuigings eenvoudig wegval en tot groter begrip oorgaan. As ons die lewe sien as 'n visie-soeke met metaforiese betekenis eerder as 'n klip-ervaring, sal dit ontwikkel en transformeer, wat ons evolusie help, eerder as om dit te voorkom.
Daar is baie paaie wat ons kan stap, sommige makliker as ander, maar niemand beter of slegter nie. Dit is die verantwoordelikheid van die individu om die paaie binne die gegewe stel te kies.
Nou kom daar 'n nuwe manier na vore. Selfs profesieë dui aan dat ons die tyd van “die nuwe hemel en die nuwe aarde” nader. Hierdie boek bied u 'n kaart uit die ou illusie, 'n kaart vir ons nuwe manier van lewe terwyl ons weer in die kring van die lewe kom. Dit is ons kaartehuis.
Video: Gwilda Wiyaka oor sjamanisme en persoonlike bemagtiging