Polyneuropatie van die onderste ledemate - behandeling, oorsake, simptome - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
poly - Dit is 'n kompleks van siektes wat in diffuse skade aan die perifere dele van die senuweestelsel voorkom en manifesteer deur swak perifere verlamming, parese, sensitiwiteitsversteurings, trofiese afwykings en vegetatiewe-vaskulêre disfunksies, hoofsaaklik in afgeleë ledemate. Dikwels in verskeie aanlynportale of gedrukte publikasies kan jy die volgende name van die oortreding vind: poliedeuropatie en poliradikuloneuropatie.
Polyneuropatie word beskou as 'n taamlike ernstige neurologiese patologie as gevolg van die erns en erns van die manifestasies. Die kliniese beeld van die siekte word gekenmerk deur spierswakheid, spieratrofie, verminderde tendonreflekse en sensitiwiteitsversteurings.
Diagnose van poliëneuropatie is gebaseer op die bepaling van die etiologiese faktor en die neem van geskiedenis, die uitvoer van bloedtoetse om gifstowwe te identifiseer, glukosevlakke en proteïenprodukte te bepaal. Ten einde die diagnose te verduidelik kan ook uitgevoer word elektronieseuromyografie van die spierstelsel en die perifere senuweestelsel, senuwee biopsie.
Oorsake van poliëneuropatie
Die mees algemene faktore wat die siekte beskryf, is: diabetes mellitus en die sistematiese misbruik van alkoholhoudende vloeistowwe (alkoholisme).
Daarbenewens het die redes wat die ontwikkeling van polyneuropatie veroorsaak, ook die volgende:
- sommige aansteeklike siektes wat veroorsaak word deur bakteriële infeksie en gepaardgaande met giftose;
- Vermindering van die tiroïedklier;
- onbehoorlike voeding;
- gebrek aan vitamien B12 en 'n aantal ander voedingstowwe;
- 'n oormaat vitamien B6;
- dronkenskap veroorsaak deur vergiftiging, soos lood, metielalkohol, voedsel van swak gehalte;
- die bekendstelling van sera of entstowwe;
- abnormale lewerfunksie;
- Sistemiese siektes van die tipe sarcoïdose (sistemiese skade aan organe, gekenmerk deur die vorming van granulome in die aangetaste weefsels), rumatoïede artritis ('n siekte van die bindweefsel, het veral die klein gewrigte beïnvloed), amyloïdose (ontwrigting van proteïenmetabolisme, gepaardgaande met die produksie en ophoping van amyloïed in die weefsels - proteïen polisakkaried kompleks);
Minder waarskynlik, maar moontlik, faktore wat lei tot die ontstaan ​​van die betrokke patologie, is medikasie (veral dwelms wat gebruik word vir chemoterapie en antibiotika), metaboliese afwykings, oorerflike neuromuskulêre siektes. In twintig persent van die gevalle bly die etiologie van die siekte onverklaarbaar.
Daarbenewens ontwikkel die beskryf wanorde dikwels in individue wat aan onkologiese siektes ly, wat gepaard gaan met skade aan die senuweefibre.
Ook, poliëneuropatie kan veroorsaak word deur fisiese faktore, soos geraas, vibrasie, koue, meganiese spanning en fisiese spanning.
Tans is die mees algemene chroniese vorm van poliëneuropatie by pasiënte met 'n geskiedenis van diabetes, met volgehoue ​​hoë suikervlakke en nie die neem van maatreëls om hulle te verminder nie. In hierdie geval word hierdie patologie in 'n aparte vorm toegeken en word diabetiese poli-neuropatie genoem.
Die kliniese prentjie van die betrokke siekte kombineer in die algemeen tekens van letsel van vegetatiewe, motoriese en sensoriese senuweefibre. Die mate van betrokkenheid van vesels van verskillende tipes hang af van die oorheersing van outonome, motoriese of sensoriese simptome.
Polyneuropathieë van verskillende etiologieë word gekenmerk deur 'n spesifieke kliniek, wat afhang van die beskadigde senuwee. Byvoorbeeld, spierswakheid, slapparese van die ledemate en spieratrofie veroorsaak 'n patologiese proses wat in die motorvesels ontwikkel.
Dus, valse parese ontstaan ​​as gevolg van skade aan die motorvesels. Die meerderheid van neuropatieë word gekenmerk deur letsels van die ledemate met distale verdeling van spierswakheid. Proksimale spierswakheid is kenmerkend van verworwe demyeliniserende poliëneuropate.
Oorerflike en aksonale neuropatieë is geneig om 'n distale verspreiding van lusteloosheid in die spiere te hê, meer dikwels word skade aan die bene oorheers, swakheid is meer uitgespreek in die ekstensor spiere as in die fleksors. In geval van erge slaperigheid van die peroneale (peroneale) spiergroep (drie spiere wat op die tibia voorkom), vind 'n steppage-gang of "haangang" plaas.
'N Skaars simptoom van hierdie siekte is poliureuropatie, kontrasuur van die spiere van die onderste ledemate, wat deur styfheid van die spiere manifesteer. Die erns van motoriese afwykings in hierdie siekte kan anders wees - begin met ligte parese en eindig met verlamming en aanhoudende kontrasuur.
Akute inflammatoriese poliuropatie van die onderste ledemate word gekenmerk deur die ontwikkeling van simmetriese lusteloosheid in die ledemate. Die tipiese verloop van hierdie vorm van die siekte word gekenmerk deur pyn in die spiere van die kalwers en parestesieë in die vingers (tinteling en gevoelloosheid), gevolg deur swak parese. Laxiteit van die spiere en wanvoeding word in die proksimale waargeneem.
Chroniese inflammatoriese polyneuropatie van die onderste ledemate word gepaard met 'n stadige verswakking van bewegingsversteurings en sensoriese afwykings. Tipiese simptome van hierdie vorm van patologie is hipotrofie van die ledemate, spierhypotonie, arefleksie (afwesigheid van een of meer reflekse) of hiporefleksie (verminderde reflekse), gevoelloosheid of parestesie in die ledemate. Die chroniese vorm van die betrokke siekte word gekenmerk deur 'n ernstige kursus en die teenwoordigheid van ernstige gepaardgaande komplikasies. Daarom, na 'n jaar vanaf die datum van hierdie patologie, ly vyftig persent van die pasiënte gedeeltelike of volledige gestremdheid.
Polyneuropatie word gekenmerk deur relatiewe simmetrie van manifestasies. Periosteale en tendon reflekse word meestal verminder of afwesig. In die eerste beurt word die Achilles-reflekse verminder, met verdere eskalasie van simptome - karporadiaal en knie, terwyl reflekse vanaf die pees van die twee-kop en triceps brachiale spiere vir 'n lang tyd onveranderd kan wees.
Sensoriese afwykings in poliëneuropatie is ook dikwels relatief simmetries. In die debuut van die siekte kom hulle in die ledemate voor (soos handskoene of sokkies) en word proxies versprei. Die aanvang van poliëneuropatie word dikwels gekenmerk deur positiewe sensoriese simptome, soos parestesie (gevoelloosheid, tinteling, kollaboom), dysestesie (verwringing van sensitiwiteit), hiperestesie (hipersensitiwiteit). In die proses van die ontwikkeling van die siekte word die beskryf simptome vervang deur hipoestese, dit wil sê die uitputting van sensasies, hul onvoldoende persepsie. Die verswakking van dik gemiëleerde senuweefiselle lei tot vibrasiestoornisse en diepe spiergevoeligheid, op sy beurt die verswakking van fyn vesels - tot 'n skending van temperatuur en pyngevoeligheid. Pyn is 'n gereelde simptoom van alle rasse van poliëneuropatie.
Vegetatiewe disfunksie is meer uitgespreek in aksonale poliureuropate (hoofsaaklik oksonale silinder word aangetas), aangesien vegetatiewe vesels nie gemyelineer word nie. Die mees algemene simptome is: wanorde in die regulering van vaskulêre toon, droë vel, tagikardie, verminderde erektiele funksie, ortostatiese hipotensie, disfunksie van die spysverteringstelsel. Tekens van outonome mislukking is meer uitgespreek in diabetiese en oorerflike outonome-sensoriese vorme van polieureuropatie. Wanorde van die outonome regulasie van hartaktiwiteit is dikwels die oorsaak van skielike dood. Ook, die vegetatiewe simptome van poliëneuropatie kan manifesteer as hyperhidrose (verhoogde sweet), 'n skending van vaskulêre toon.
Dus, die kliniese prentjie van die betrokke siekte bestaan ​​uit drie tipes simptome: outonome, sensoriese en motoriese. Vegetatiewe afwykings is meer algemeen.
Die verloop van die siekte wat oorweeg word, is uiteenlopend. Dikwels, vanaf die einde van die tweede of derde dekade van die ontwikkeling van die siekte, begin die omgekeerde ontwikkeling van parese, wat begin met die betrokke webwerwe, die laaste in die patologiese proses. Sensitiwiteit word gewoonlik vinniger herstel, langer bly atrofie en outonome disfunksie. Die duur van die herstelperiode kan tot ses maande of langer vertraag word. Soms word onvoltooide herstel waargeneem, residuele effekte bly, byvoorbeeld, poliëneuropatie, kontrasuur van die spiere van die onderste ledemate, wat lei tot gestremdheid. Dit is ook dikwels 'n herhalende kursus wat manifesteer deur herhalende verergering van simptome en 'n toename in die manifestasies van die siekte.
Ongeskiktheid eindig 15% van siektes op die agtergrond van diabetes. Die belangrikste en langtermyn beperking van die belangrike aktiwiteit en prestasie, sowel as die sosiale gebrek aan pasiënte met chroniese poliëneuropatie van verskillende etiologieë, naamlik siektes wat veroorsaak word deur giftigheid, outo-immuunreaksies of diabetes.
Klassifikasie van poliëneuropatie
Vandag is daar geen algemeen aanvaarde klassifikasie van die patologie wat oorweeg word nie. Terselfdertyd is dit moontlik om poliëneuropatie te sistematiseer afhangende van die toksologiese faktor, lokalisering, patogenese, die aard van die kliniese simptome, ens.
So, op die patogenetiese basis van die beskryf siekte kan verdeel word:
- op aksonale, wanneer die primêre letsel van die aksiale silinder voorkom;
- demyelinisering as gevolg van primêre betrokkenheid van miëlienskedes;
- op neuronopatie - die primêre patologiese proses in die liggame van perifere neurone.
Volgens die aard van kliniese simptome word outonome, motoriese en sensoriese poliëneuropate onderskei. Hierdie vorms in hul suiwer vorm word selde waargeneem, meer dikwels word die teenwoordigheid van 'n patologiese proses in twee of drie tipes senuwee-eindes gevind.
Afhangende van die faktore wat die ontwikkeling van polyneuropatie veroorsaak het, kan ons die volgende tipes patologie onderskei:
- idiopatiese inflammatoriese poli-neuropatie (demyeliniserende poliradikuloneuropatie);
- poliëneuropatie veroorsaak deur metaboliese afwykings en wanvoeding (uremiese, diabetiese, vitamientekort);
- poliëneuropatie, gegenereer deur die oordrag van eksogene toksikasies, byvoorbeeld, veroorsaak deur oormatige gebruik van alkoholhoudende vloeistowwe, oordosis dwelms, ens.
- poliëneuropatie veroorsaak deur sistemiese siektes soos dysproteïenemie, vaskulitis, sarkoïdose;
- poliëneuropatie veroorsaak deur aansteeklike siektes en inenting;
- poliëneuropatie weens kwaadaardige prosesse (paraneoplasties);
- poliëneuropathieë wat veroorsaak word deur fisiese faktore soos koue, geraas of vibrasie.
Die verloop van die patologie kan akuut wees, dit wil sê, die simptome bereik 'n piek na 'n paar dae, weke, subakuut (die simptome bereik maksimum swaartekrag vir 'n paar weke, maande), chronies (simptome ontwikkel oor 'n lang tydperk) en herhalende.
Afhangende van die heersende kliniese manifestasies van poliëneuropatie, is daar:
- vegetatiewe, motoriese, sensitiewe, gemengde (vegetatiewe en sensorimotoriese);
- gekombineer (terselfdertyd, perifere senuwee-eindpunte, wortels (poliradikuloneuropatie) en die senuweestelsel (encefalomyelloradiardiculoneuropathie)) betrokke.
Behandeling van die betrokke siekte begin met die diagnose en identifisering van die oorsake van die patologie.
Diagnose van polyneuropatie behels, in die eerste beurt, anamnesis, en dan DNS-diagnostiek, fisiese en instrumentele ondersoek, laboratoriumtoetse.
Die keuse van behandeling hang af van die etiologiese faktor van die siekte. Byvoorbeeld, die oorerflike vorms van die betrokke siekte vereis simptomatiese behandeling, en die terapie van outo-immuunpolyneuropathieë is primêr daarop gerig om remissie te verkry.
Behandeling van poliëneuropatie behoort die effekte van medikasie en nie-geneesmiddelterapie te kombineer. Die belangrikste aspek van die doeltreffendheid van behandeling is fisioterapie oefeninge, met die doel om spiertonus te behou en kontrasure te voorkom.
Dwelm behandeling tree in twee rigtings: die uitskakeling van die oorsaak en die vermindering van die erns van simptome tot volledige verdwyning. Afhangende van die vermelde diagnose, kan farmakopee-middels voorgeskryf word:
- middels van neurotrofiese werking, met ander woorde, middels waarvan die terapeutiese effek daarop gemik is om groei, proliferasie, wedergeboorte van senuweefibre te bevorder en die atrofie van neurone te vertraag;
- vitamien voorbereidings,
- plasma-uitruiling (bloedversameling, gevolg deur skoonmaak en terugkeer of 'n aparte komponent terug na die bloedstroom van die pasiënt;
- intraveneuse glukose;
- menslike normale immunoglobulien (aktiewe proteïenfractie wat van plasma geïsoleer word en antiliggame bevat);
- bereiding van tioïtiese suur;
- hormoonterapie met glukokortikoïede (steroïedhormone), soos Prednisolone en Methylprednisolone;
- trisikliese antidepressante
In die oorerflike vorms van die betrokke patologie kan in sommige gevalle chirurgiese ingryping benodig word as gevolg van die voorkoms van kontrakture en die ontwikkeling van voetdeformiteite.
Behandeling van poliëneuropatie met behulp van tradisionele medisyne word selde beoefen weens hul ondoeltreffendheid. Middelen van alternatiewe medisyne kan gebruik word in kombinasie met farmakopee voorbereidings en uitsluitlik vir die doel van 'n spesialis. Basies word medisinale kruie, infusies en afkooksels gebruik as 'n algemene tonikum tydens simptomatiese en etiotropiese terapie.
Die suksesvolle uitkoms van hierdie siekte is slegs moontlik met tydige, gekwalifiseerde en voldoende hulp.
Kyk na die video: El Valor de la Verdad de Poly Ávila 23 de febrero del 2019 - Programa completo (Desember 2019).
Hoe om 'n meisie op straat te ontmoet
Hoe om op te hou jammer vir jouself