July | 2019 | penpunt
Nog meer Bennie Boekwurm sprokies
"Bytjie blaas en ons moet sing, Bennie kan jy die storie bring?" Ek het 'n ordentlike dosis nostalgie gekry toe ek die nuwe Human & Rousseau storiebundel onder oog kry.
In die flapteks word die stelling gemaak dat skrywer, Louise Smit, wat vir Bennie Boekwurm die lig laat sien het meer as 44 jaar gelede, geslaag het om 'n karaktertjie te skep wat by kinders en volwassenes ewe gewild is. My herinneringe het ver paaie gaan loop, en ek wil volkome saamstem met die stelling.
Bennie Boekwurm se mooiste sprokies 2 het nou die lig gesien. Louise Smit se lieflike skryfwerk en Johann Strauss se uitmuntende illustrasies laat ou bekendes soos Rooikappie, die skoenmaker se kabouters, Duimelina en Sneeuwitjie nuwe lewe kry. Die boek is ideaal vir voorlees, of vir jong lesers om self te lees. En natuurlik ook vir die volwassenes wat 'n swakte het vir Bennie, die bytjies en die singende sonneblomme! Maak sommer spoedig 'n draai by Bennie se tonnelhuisie met sy biblioteek vol boeke. Daar is sprokies vir elke smaak.
Bernette Bergenthuin is terug
Na 'n redelike skryfstilte, is Bernette Bergenthuin terug op die rakke, weliswaar met 'n boek wat aansienlik verskil van haar vorige boeke wat ek gelees het. In Die lewe vir beginners het die karakters ernstiger kwessies om mee te handel as net sake van die hart, hoewel dit nie agterweë gebly het nie.
Ek het binne die eerste bladsye reeds die naderen de onheil aangevoel. Die Weskusdorpie was 'n geslaagde milieu vir die grootste gedeelte van die verhaal. En dan is daar natuurlik die oortuigende karakters, soos Stuyvesant, oor wié daar al iets soos 'n kubertoutrekkery ontstaan het onder die vroulike lesers. Carla en Mignon kom begryperlikerwys met hulle emosionele probleme en voorbehoude.
Ek dink die skrywer het haarself uitgedaag met hierdie storielyn en daarin geslaag om af te wyk van die styl waaraan ons gewoond is, sonder om haar aanhangers te vervreem.
Mamma, vandag is dit vyf en twintig jaar gelede. Ek onthou so goed hoe ek vroegdag gereed was om hospitaal toe te gaan, maar dit was asof iets, byna tasbaar, my weerhou het. Ek het lank daaroor gewroeg dat ek te laat was, dat die oproep van die saalsuster af eers gekom het nadat mamma reeds weg was. Mettertyd het ek besef dat die Vader beter weet as wat ons bedink en beplan. Dalk het Hy geweet dat ek nie op daardie laaste oomblik langs die hospitaalbed moes wees nie. Daaraan troos ek my.
Ek troos my ook daaraan dat verlange na pappa, kanker en osteoporose nie meer vir mamma saak gemaak het nie. Ek onthou die vreedsaamheid op mamma se gelaat toe ons kort daarna by die hospitaal gekom het.
Ek dank die Vader dat julle vir my, julle laatlamkind, kon grootkry; meer nog, ons twee dogters kon ken. Maar onthou, en bietjie huil wanneer ander nie kyk nie, sal ek altyd.
'n Eerste vir my
Madelie Human se nuutse Romanza, Lank, donker en verleidelik, is 'n eerste. Nie vir die skrywer nie, want sy is lankal reeds bekend vir haar romanses. Ook nie vir die huidige reeks nie, want dit volg knap op Lank, donker en gevaarlik wat vroeër vanjaar verskyn het. Die is wel die eerste maal dat ek iets lywiger as 'n novelle op 'n tablet gelees het. 'n Hele gesukkel afgegee voordat ek 'n oulike toep ontdek het wat PDF's kan lees op my redelik antieke iPad. Daarna het dit mooi op dreef gekom en k on ek selfs langs die pad 'n nota invoeg en later sukkel om dit weer op te spoor. 'n splinternuwe leerskool vir my.
Terug by die verhaal: hierdie keer is dit die hart van die tweede Schoeman broer, Herman, wat in die gedrang kom wanneer hy verpleeg word deur die oulike, fyn maar vurige Tessa. Ek het gehou van die trant waarteen die verhouding sommer van meets af aan ontwikkel het. Hulle was tog gek oor mekaar en die skrywer sloer nie juis om hulle dit te laat besef nie. Sy behou wel 'n lekker spanningslyn deur die vroeëre seerkry in Herman se lewe nie té gou te deel nie. Die sage met die renosterstropers wat in die eerste boek begin het, duur voort en dra ook lekker by tot 'n romanse met propvol aksie.