AFRIKAANSE OPSOMMING: Die primˆere siklus komponente van baie ho temperatuur reaktore (VHTRs) word bloodgestel aan verskeie ongewenste fisie produkte soos Kr, Xe, I, Cs, Sr, en Ag. Hierdie deeltjies word gegenereer gedurende normale werking van die reaktor van abarasie, krake en / of defekte word vervoer deur die helium verkoelingsmiddel. Die belangrikste kandidaat wat gedentifiseer is as ’n rede vir kommer en die fokus van navorsing op die minimalisering van radioaktiewe besoedeling van die reaktor verkoelingsmiddel siklus is silwer. Die rede hiervoor is die ontwerp van die omhulsel wat die vrylating van die fisie produkte in die koelmiddel behalwe vir silwer (Ag110m) beperk. Ag110m is ’n metaal fisie-produk met ’n lang leeftyd wat gevorm word binne-in die kern van die reaktor en is sover bekend die enigste element wat vrygestel word deur die bedekte deeltjies in die verkoelingsmiddel by enige temperatuur bo 1150 ◦C wanneer die reaktor begin verhit. Die vrystelling kom voor by ongeskonde brandstofomhulse, nie funksionele deeltjies en ook van gebrekkige deeltjies. Die bedrag van vrygestel silwer is aanvanklik klein en kom voor as die brandstofelemente verhit en heirdie vrystelling is sterk afhanklik van die temperatuur van die kern. Dit is dus in staat om die oppervlak van die reaktor kern te bereik en betree die Helium verkoelingsmiddel vloeistelsel en beweeg regdeur die reaktor. Dus sirkuleer die Ag110m deur die reaktor kring totdat dit die koeler kante van die MPS bereik waar dit sal begin uitplatteer. Die teenwoordigheid van hierdie radioaktiewe silwer in die primˆere stroombaan komponente kan lei tot ongewenste onderhoud probleme van ’n straling gevaar oogpunt. Die ontwikkeling van ’n metode om deeltjies te verwyder uit die helium stroom is dus nodig. In hierdie werk word van twee teoretiese defleksie modelle gebruik gemaak om die silwer partikels se defleksie te beskryf, naamlik die stogastiese en die deterministiese defleksie modelle. Laasgenoemde beskryf die defleksie van mikro grootte partikel in ’n helium medium. Dit maak gebruik van die dielektroflorosensie (DEP) tegniek om ondersoek in te stel na die defleksie van ’n silwer deeltjie met ’n radius van 3 μm. Dit is vanaf hierdie model waargeneemdat ’n silwer mikrodeeltjie met ’n radius van 3 m in ’n helium medium beweeg met die snelheid van 0,021 ms−1 en onderworpe is aan ’n dielektroforetiese krag dit net met ’n gemiddelde van 0,52039 nm en 4,49882 nm in die x - en z -rigtings deflekteer. Die voormalige (stogastiese defleksie model) beskryf die defleksie van ione en gepolariseerde partikels deur gebruik te maak van waarskynlikheidsteorie, naamlik die kinetiese teorie van gasse. Hierdie model toon dat die gemiddelde vrye tyd wat die deeltjie spandeer terwyl dit gedeflekteer word deur ’n uniforme elektriese veld sovel korter is dat daar nie genoeg tyd is vir ’n silwer deeltjie is om aansienlik tussen botsings gedeflekteer kan word nie. Byvoorbeeld, wanneer ’n elektriese veld van 100kV/m toegepas word op ’n enkele silwer ioon vir ’n tyd van 0.1 μs, die defleksie afstand van 33,38 mm verkry word vir ’n vrye tyd van 0.189285 ns en onder druk en temperatuur voorwaardes van 1 bar en 20 ◦C. Die Brown-beweging was dan vergeleke met die uitkoms van n univorme elektriese veld wat n polariserende atoom deflekteer. Dit word gedoen deur die vergelykings van die Brown-beweging en die polariseerbaarheid van ’n atoom met behulp van nie-uniform elektriese veld te gebruik. Daar word gevind dat as die silwer spoed van Brown se beweging (79,563 ms−1) veel groter is as di van die polariseerbare atoom (4,69455 × 10−6 nms−1). Die deterministiese en stogastiese defleksie modelle deur gebruik te maak van nonuniform elektriese velde bewys dat dielectrophoresis tegniek is weglaatbaar klein in defleksie van deeltjies en kan dus nie gebruik word om silwer partikels te buig soos wat in ’n VHTR vereis word nie.