(Aangestuur vanaf Annibale Sermattei della Genga)
Pous Leo XII is gebore as Annibale Sermattei della Genga (ook Annibale Francesco Clemente Melchiore Girolamo Nicola Sermattei della Genga) op 22 Augustus 1760 in Genga, Kerklike Staat (of dalk Ancona of Spoleto). Hy is een van tien kinders van graaf Flavio Sermattei en gravin Maria Luisa Periberti di Fabriano en die oom van kardinaal Gabriele della Genga Sermattei. Genga het sy skoolopleiding aan die Accademia dei Nobili Ecclesiastici gekry en is as priester gewy op 14 Junie 1783. In 1792 stel Pous Pius VI hom aan as sy private sekretaris en op 21 Februarie 1794 as titulêr aartsbiskop van Tirus en nuntius in Lucerne. Op 14 Maart 1794 word hy verplaas na Keulen maar weens die oorlog neem hy sy intrek in Augsburg. Gedurende sy verblyf in Duitsland kom hy in aanraking met die howe van Dresden, Wene, München en Württemberg. Hy ontmoet ook Napoleon Bonaparte. Nadat Napoleon die Kerklike Staat afgeskaf het word hy deur die Franse gevange gehou. Op 22 Julie 1814 dra Genga die pous se gelukwensing oor aan koning Lodewyk XVIII van Frankryk na die val van Napoleon. Op 8 Maart 1816 word hy kardinaal-priester met die titelkerk S. Maria in Trastevere. Later op 10 Februarie 1821 word hy aartspriester van die basiliek S. Maria Maggiore. Op 12 Mei 1820 stel Pous Pius VII hom aan as vikaris-generaal van Rome. Op 28 September 1823 volg hy Pous Pius VII op en word gekroon op 5 Oktober 1823 deur kardinaal Fabrizio Ruffo. Hy regeer tot sy dood op 10 Februarie 1829 en word opgevolg deur Pous Pius VIII. Die naam ‘Leo’ beteken 'Leeu'.
21 Februarie 1794 – Titulêr Aartsbiskop van Tirus.
Die pous se binnelandse politiek in die Kerklike Staat was baie konserwatief. Onder die invloed van die Jesuïte her-organiseer hy die onderwys. In sy bul "Quod divina sapientia" plaas hy onderwys onder beheer van die geestelikheid en alle sekondêre onderwys, sowel as die regspraak is in Latyn gevoer. Jode is verbied on vaste eiendom te besit en baie van hulle het uitgewyk na Triëst, Lombardye en Toskane. Hy was ook sterk gekant teen Vrymesselary en rig die pouslike brief "Quo Graviora" teen hulle. Op 26 Junie 1827 publiseer hy die pouslike brief "Dirae Librorum" waarin wêreldse literatuur veroordeel word. Daar word soms beweer dat hy teen inenting teen pokke was, maar geen bewys kon daarvoor gevind word nie. Pous Leo het die pouslike hof verhuis van die Quirinaal na die Vatikaan.
Die konsistorie van 3 Mei 1824Wysig
Die konsistorie van 27 September 1824Wysig
Karl Kajetan Gaisruck, aartsbiskop van Milaan.
Patrício da Silva, O.E.S.A., patriarg van Lissabon, Portugal.
Teresio Maria Carlo Vittorio Ferrero della Marmora. voormalige biskop van Saluzzo.
Die konsistorie van 20 Desember 1824Wysig
Pedro de Inguanzo y Rivero, aartsbiskop van Toledo.
Die konsistorie van 21 Maart 1825Wysig
Gustave-Maximilian-Juste de Croy, aartsbiskop van Rouen.
Bartolomeo Alberto Cappellari (later Pous Gregorius XVI), O.S.B.Cam., ab en vikaris generaal van sy orde.
Die konsistorie van 13 Maart 1826Wysig
Jean-Baptist-Marie-Anne-Antoine de Latil, aartsbiskop van Reims.
Francisco Javier de Cienfuegos y Jovellanos, aartsbiskop van Sevilla.
Die konsistorie van 2 Oktober 1826Wysig
Pietro Caprano, titulêr aartsbiskop van Iconio.
Alexander Rudnay Divékújfalusi, aartsbiskop van Esztergom.
Giacomo Giustiniani, aartsbiskop-biskop van Imola.
Vincenzo Macchi, titulêr aartsbiskop van Nisibis.
Giacomo Filippo Fransoni, titulêr aartsbiskop van Nazianzo.
Benedetto Barberini, prefek van die pouslike huishouding.
Giovanni Antonio Benvenuti, apostoliese legaat in die Forli provinsie.
Giovanni Francesco Marazzani Visconti, prefek van die Apostoliese paleis.
Tommaso Bernetti, goewerneur van Rome.
Belisario Cristaldi, tesourier van die Apostoliese Kamer.
Die konsistorie van 25 Junie 1827Wysig
Ignazio Nasalli, titulêr aartsbiskop van Cyrrhus.
Joachim-Jean-Xavier d'Isoard, dekaan van die Heilige Roomse Rota.
Die konsistorie van 15 Desember 1828Wysig
Antonio Domenico Gamberini, biskop van Orvieto.
Juan Francisco Marco y Catalán, goewerneur van Rome.
1823 – Petrus Damiaan.
1825 – Jordanus van Sakse.
5 Mei 1824 – Ubi Primum – Oor die pontifikaat en die pligte van biskoppe.
24 Mei 1824 – Quod Hoc Ineunte – Aankondiging van die 1825 Jubileum.
25 Desember 1825 – Charitate Christi – Uitbreiding van die Jubileum na die hele Kerk.
13 Maart 1826 – Quo Graviora – Teen geheime organisasies.
13 Februarie 1827 – Quanta Laetitia – Oor Skotland.
26 Junie 1827 – Dirae Librorum – Teen wêreldse literatuur
↑ Leo XII. (2008). Encyclopædia Britannica. Deluxe Edition. Chicago: Encyclopædia Britannica
↑ Toke, L. (1910). Pope Leo XII. In The Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company. Besoek op 3 Julie 2011 by: http://www.newadvent.org/cathen/09167a.htm
Wikimedia Commons bevat media in verband met Leo XII.
Vincenzo Ranuzzi Titulêr Aartsbiskop van Tirus
1794 – 1816 Opgevolg deur
Giulio Gabrielli Biskop van Senigallia
1816 – 1816 Opgevolg deur
Pius VII Pous (Pontifex Maximus)
1823 – 1829 Opgevolg deur
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Pous_Leo_XII&oldid=1791629"
Last edited on 8 September 2018, at 12:15