Storie Soek | Herriemerrie
In vandag se dae . . .
Noudie dag tel my ma ‘n selfoon in ‘n openbare kleedkamer op. Daar was vir ‘n oomblik kop gekrap oor wat ‘n mens daarmee moet doen. Ons kon die foon darem ontsluit en kyk vir ‘n ICE nommer. Daar was nie een nie, maar daar was darem ‘n “Home” nommer. My ma het toe die nommer geskakel en gereël dat die eienaar haar selfoon op ‘n openbare plek kon kom haal. So gesê en so gedaan. Die eienaar was ‘n student en die “home” was natuurlik waar haar ouers gebly het.
Die volgende dag het haar ma Mev. Phoenix toe weer gekontak. Sy het my ma se bankbesonderhede gesoek om ‘n ‘klein’ beloning oor te betaal. My ma het die beloning van die hand gewys. Dit was immers mos nie haar selfoon om te hou nie. Die student se ma was stom geslaan. Sy kon nie glo dat daar in vandag se dae nog eerlike mense is nie. Volgens haar was die selfoon nogal duur en sy kon nie verstaan hoe my ma dit terug kon besorg sonder om ‘n beloning te verwag nie. Ek dink die arme vrou herstel nou nog van die skok.
Is eerlike mense regtig vandag eerder die uitsondering as die reël? Is eerlik ooit die regte woord om te gebruik? Optelgoed is mos hougoed, maar dit is nie afdwingbaar nie. Niks dwing jou mos om dit te hou nie. Jy kan mos nie verwag dat ‘n ander jou goed moet terug gee wat hulle opgetel het as jy nie dieselfde vir ander gaan doen nie.
Ek moet erken, die mensdom het my nogal selde teleurgestel. Dit is nie van persoonlike ondervinding dat ek nie maklike vertrou nie. Ek het al my selfoon in ‘n winkel verloor. Ek het dit dadelik geskakel toe ek dit vermis het en die persoon wat dit opgetel het, het geantwoord. Sy het by die winkel gewerk. Een van die kliente het dit opgetel en ingegee. Twee minute later het ek weer my selfoon gehad. Ek het al my handsak in ‘n kleedkamer vergeet. Ek het dit terug gekry, minus R170 wat die skoonmaker vir beloning gehou het. Ek het nie eers omgegee nie, dit was minder moeite as om nuwe alles te kry. Ek het al my beursie op ‘n bus verloor en terug gekry sonder dat een sent weg was. Ek moes wel verduidelik het hoekom ek twee mense se kredietkaarte het. Ek het selfs al my motorsleutels op ‘n lughawe verloor en dit terug gekry.
Ek weet dus dat sulke dinge vandag nog gebeur. Al het ek ook al my agterent gesien deur goeters te verlê, het ek meer gereeld as wat ek verwag het my eie persoonlike goed terug gekry.
Glo jy dat daar nog eerlike of selfs goedgesinde mense is? Het jy al jou goed terug gekry wat jy verloor het? Het iemand jou al gehelp wanneer jy dit nie verwag het nie?
Breinvasbrand: Waarvoor staan ICE in ICE nommer?
Breinlosbrand: Olga en Kameel was reg met Hemelvaart.
Wat sal jy in die geheim konkel?
Cecil John Rhodes was nog nooit een van my gunstelinge nie. Dit was waarskynlik Barney Barnato se skuld. Ek het egter nog altyd geglo dat ‘n mens die duiwel moet gee wat hy toekom. En Rhodes is beslis iemand om van kennis te neem.
As 5de, sieklike seun van ‘n predikant was sy sterre seker maar dof en verbeeldingloos. Aan die ander kant, sy pa was ‘n man wat daarop geroem het dat hy nog nooit langer as 10 minute gepreek het nie. Die Rhodes familie was dus seker geregtig op ‘n wonderwerk.
Of dit ‘n wonderwerk, skelmheid of knapheid was, Cecil John Rhodes het sy fortuin in Afrika kom maak. Hy het op 48 jarige ouderdom sonder ‘n kind en kraai gesterf. Vanuit sy boedel is die Rhodes Beurs gestig. Die beurs stuur mans (later mense) van (voormalige) Britse Kolonies na Oxford vir nagraadse studies. Die vol beurs word vir tussen 1 en 3 jaar toegeken om “civic-minded leadership amongst young people with moral force of character and instincts to lead, and to help “render war impossible” through promoting understanding between the great powers” te bevorder.
In 1902 is 52 beurse toegeken. In 2013 is daar 83 beurse toegestaan. Toegegee, daar het ongeveer 40 ekstra beurse by gevoeg, maar vir meer as 100 jaar dra die Rhodes boedel die beurse. Meer as 7000 mense het al voordeel uit die beurs getrek. Dit is veilig om te sê die man het in die geld gerol. Dit was nie eers sy hele boedel nie, UCT en Kristenbosch Tuine is gebou op grond wat hy die land nagelaat het.
Min mense sal betwis dat dit ‘n waardige nalatenskap was, maar die Rhodes Beurs was sy plan B. Sy plan A was veel interessanter, alhoewel bisar. Rhodes wou sy boedel gebruik het om ‘n geheime organisasie te stig. Die doel van die organisasie sou wees om die wêreld onder Britse beheer te bring. Nou nie om ‘n goeie storie met feite te bederf nie, ten tye van die testament was hy 24 jaar oud en nog nie die rykste man in die wêreld nie.
Ek was nog altyd gefassineer met geheime organisasies. Helaas is geheime organisasies gewoonlik van die duiwel and ‘n korrupsie nes. Wel, dalk net omdat ek nog nie een gestig het nie. Soos die mot, glo ek mos ook dat ek nooit die kers sal tref nie.
Voor ek nou op my eie battery piepie, laat ons eerder onthou dat sê nou ‘n lekker sê is. As jy ‘n geheime organisasie kan stig, wat sal die mandaat van die organisasie wees. Onthou, dit is ‘n hipotetiese organisasie (of maak of dit ‘n geheime organisasie is). Moet dus nie deur ‘n gewete, praktiese oorweging of die wet beperk word nie. Watter rituele sal julle in jou organisasie hê en hoe sal die lede gemerk word?
Breinvasbrand: Olga het reggeraai met Oxford.
Breinlosbrand: Waar is Cecil John Rhodes dood?
Breinlosbrand: Olga was reg met Pumpkin Patch.
Ek sal myself nou nie ‘n jetsetter noem nie, maar ek het nie genoeg vingers om elke vlug waarop ek was te tel nie. Ek het daarmee ‘n paar ervaringe opgetel waaroor ek nou nie sal spog nie. Ek was al die laaste passasier op ‘n vliegtuig waarvoor al die ander hande geklap het terwyl hulle my saggies vloek. Nou nie juis een van my gunsteling herinneringe nie, maar dit is stukke beter as om die vliegtuig heeltemal te verpas.
Soos reeds genoem, is ek nou nie heeltemal onervare nie. Ek sal nie begin bid wanneer die vliegtuig begin skud nie, ek was al vasgekeer of ‘n vlug waar die toilette nie meer wou spoel nie en ek het al een van elke soort as buurman/vrou gehad. Gewoonlik is daar nie veel om oor te vertel van ‘n vlug nie, maar ek het darem iets om eendag met my kleinkinders te deel.
Vandag wil ek hoor wat was die vreemdste vlug waarop jy al was.
Ek sit eendag op ‘n vliegtuig, doodverveeld en baie dankbaar toe ek voel dat die wiele uitskop. Dit is enkele oomblikke van landing af, toe ‘n nar besluit om nou uit die badkamer te kom. (Dit kan dalk wees dat die kelners al ‘n ruk lank sy gat gelek het om uit te kom, maar tot op die punt was dit nog redelik privaat.) Die kelners versoek hom toe dringend om in die naaste stoel te sit, maar die idioot weier. Op een of ander manier laat weet die kelners agter in die vliegtuig, die kaptein voor in die vliegtuig en ons amper-landing word gekanselleer.
Daar begin ons om die lughawe te sirkel, terwyl die sot weier om sy agterent in ‘n stoel te druk. Die kelners praat mooi, maan ernstig, pleit, dreig, soek booie – maar niks. Die man weier om te gaan sit. Hulle dreig later geweld, maar hulle kon net sowel met die sitplek gepraat het. Die man het besluit hy staan en al sirkel ons al vir 20 minute, sy besluit is finaal.
Die een kelner is toe na die bestuurskajuit om (neem ek aan) die kaptein se toestemming vir geweld te kry. Skielik dring iets tot ‘n baie dik kop deur en die outjie gaan sit.
Tot vandag weet ek nie wat sy storie is nie. Die kelners is ook seker nog steeds in die donker oor hoekom hy nie wou gaan sit het nie. Ek is nie eers seker of hy self weet wat in hom gevaar het nie. Hoe dit ook al sê, met die wat hy gaan sit het, kon ons uiteindelik land. Waar ons toe ook mooi vriendelik versoek is om te bly sit tot die polisie hulle ding kom doen het. Natuurlik het niemand eers gedink om hulle bene te rek nie, seker bang hulle mis iets.
Gelukkig was daar ‘n hele troep polisielede naby om die moedswillige vent van die vliegtuig af te gaan haal. Wat hy bereik het, weet ek nie. Dalk wou hy net heel eerste van die vliegtuig afkom.
Net nog ‘n geval van hoe Hollywood ons denke besoedel. Ek het aangeneem daar is ‘n polisielid op elke vlug. Die storie is nou met feite bederf.
Vertel ‘n bietjie wat het jy al op ‘n vliegtuig of lughawe ervaar. Wat sal jy graag nog wil ervaar of wat hoop jy om nooit te ervaar nie?
Die wildtuin is lekker, die wildtuin is goed, maar wragtig! Mens wil darem meer as net olifante, impalas en grasvlaktes sien. Ek verwys nou spesifiek na die Krugerwildtuin, maar die frustrasie met gras en impalas bly. Nie dat ‘n mens ondankbaar is nie, maar niemand gaan op Facebook jaloers raak dat jy ‘n rooibok gesien het nie. Kry die prentjie?
Ek is nou nie een van daardie mense wat sal sien hoe ‘n luiperd sy eiers op ‘n koppie op die horison bak nie. Ek is ook so gelukkig gebore dat die wildehonde met welpies en al in die pad sal speel soos ek die wildtuin binnery nie. Dit is nou ook nie dat die wildtuin (of reservaat) iets teen my persoonlik het nie. Ek het immers al ‘n jagluiperd in die Kruger Wildtuin gesien. Toegegee, ek was ten tye saam met iemand wat al ‘n luiperd op ‘n openbare pad gesien het. En die foto’s het om dit te bewys.
Punt wat ek wil maak is dat ek gewoonlik meer as impalas, olifante en grasvlaktes sien. Nou nie elke lid van die groot 5 en elke bedreigde spesie nie. Maar ek het gewoonlik nie rede om te kla nie.
Dit bring my nou tot die koning van die diereryk, of te wel vuilbaard. Ek moet erken dat ek nou nie regtig verleë oor ‘n leeu is nie. Dit is darem beter as ‘n impala, maar dit is beslis nou lank nie ‘n luiperd nie. Ek gaan nie te hard kla as ek die leeus mis nie. Net ‘n bietjie om te wys dat ek nog skop.
‘n Paar jaar gelede het ek op ‘n wildtoer na geblikte leeus gaan kyk. Die oorsese besoekers het nie geweet dit is niks om oor opgewonde te raak nie. Dit was gewaarborg dat hulle leeus gaan sien en die kameras was oorgehaal. Daardie dag het ek egter geleer dat kamoeflering nie net ‘n woord is nie. Ons het die troppie reg langs die kampdraad gekry. Reg langs die kamp was daar ‘n openbare pad waar daar karre teen ten minste 120 km/h verby gejaag het. Ek het dalk my neus opgetrek vir geblikte leeus, maar terselfde tyd het ek geweet dat as ek verby ‘n plaas ry en die leeu langs die heining sien, sou ek vir ‘n week lank oor niks anders gepraat het nie. Dit is nie iets wat ‘n mens elke dag sien nie. Daar was net een tegniese probleempie. Ek sou nie die leeus in die lang gras geonderskei het nie. Selfs nie eers as ek regs langs die kamp piekniek gehou het nie. Al was hulle omtrent ‘n kopkrap afstand van my af.
Daar is egter ‘n onlangse geval wat my sommer nuwe respek vir ‘n leeu gegee het.
Daar is ‘n gesegde van wat die oog nie sien nie, die hart nie seer maak nie. Veral as jy ure lank in niks anders as gras vasgekyk het nie. Dit is gewoonlik wanneer die koelkas in die kattebak hard sal begin roep. Ek ly ook nie aan paranoia nie en ek het al in ‘n wildtuin / -plaas / reservaat uit ‘n kar geklim. Nie altyd waar dit toegelaat was nie. Ek het altyd vertrou dat solank ek niemand pla nie, die diere my ook nie sal pla nie. Ek sal nou nie tussen die olifante of selfs impalas kanse vat nie, net soms so in die middel van nêrens.
So daag ons toe by die kamp op. Tot almal se teleurstelling sien ons nie eers ‘n Impala langs die pad nie. Wonderlike belofte wat die naweek inhou – natuurlik in die mees sarkastiese toon waarin ek kan dink. Net mooi waar mens afdraai na die kamp waar die gedagte my tref. Nodeloos om te sê, ek sou sonder om twee keer te dink daar uitgeklim het.
‘n Paar uur later vertrek ons op ‘n wildtoer. Presies daar waar ek gedink het die naweek gaan ‘n mors van goeie fototyd wees, ry die veldwagter in die veld in. Nie baie ver nie. Baie trots om ons die leeus te wys wat al van die vorige dag op die sebra smul.
Dit laat my wonder, hoeveel diere lê nie lekker verskuil in die lang gras om karre te kyk nie. Hulle het verseker meer sukses as die arrogantes in die kar.
Wat wil jy graag nog in die wild sien? Wat was jou grootste oomblik toe jy vir wild gesoek het? Wat het jou nog altyd ontwyk?
Breinvasbrand: Wat is die grootste dier van die kat familie?
Breinlosbrand: Rider was reg met man, woman.