Henry VII en Europa - Geskiedenis Tydlyne - 2022
Henry VII moes 'n positiewe verhouding met die belangrikste state in Europa ontwikkel as hy geloofwaardigheid as koning sou behou. Henry het ook leiers in Europa nodig gehad om aanhangers van die troon te weerhou om in hul state te vergader, en hy kon dit slegs bereik deur goeie diplomatieke bande met diegene soos Frankryk en Spanje te ontwikkel.
Toe Henry in 1485 koning word, was hy nie in staat om 'n aggressiewe buitelandse beleid aan te neem nie. Die oorlog van die Roses het Engeland se mannekrag verminder en Henry het eenvoudig nie die geld gehad om 'n sterk buitelandse beleid aan te pak nie. Hy moes konsentreer op huishoudelike aangeleenthede soos om homself as heerser vry te stel van enige interne bedreigings. As gevolg hiervan kon Henry nie te veel tyd spandeer om op buitelandse beleid te konsentreer nie. Daar is opgemerk dat Henry meer geneig was tot vrede eerder as oorlog.
Frankryk was die naaste land om potensiële probleme met Henry VII voor te lê. Engeland en Frankryk was sedert 1066 groot teenstanders en het jare lank oor Frankryk in Engeland gebots - die mees aaklige was die Honderdjarige Oorlog van 1337 tot 1453. Teen 1485 het Frankryk byna een samehangende staat geword. Die semi-onafhanklike feodatoriums wat bestaan ​​het, is nou grootliks opgeneem in die staat. Teen die tyd dat Henry 'n oorwinning behaal het in die Slag van Bosworth, het Frankryk drie keer die hulpbronne in terme van mannekrag en inkomste gehad. Die blote nabyheid van Frankryk maak dit 'n natuurlike bymekaarkomplek vir diegene wat teen die Tudors gekant is. Een van die eerste dinge wat Henry ná Bosworth gedoen het, was om 'n wapenstilstand van een jaar met Frankryk te onderteken wat later na 1489 uitgebrei is.
Henry het egter 'n baie ernstige probleem met Frankryk en Bretagne te make. Albei het Henry in vervloë jare gehelp. Brittany was Henry se primêre basis tydens sy ballingskap, terwyl Frankryk gehelp het om sy veldtog teen Richard III te finansier. Bretagne was die laaste onafhanklike gebied in Frankryk en word bestuur deur die verouderde hertog Francis, wat 'n vrygewige gasheer vir die banneling Henry was. Die regent van Frankryk, Anne van Beuajeau, het besluit dat die beste manier om die kwessie van Brittany se onafhanklikheid op te los, is om met haar agtjarige broer, Charles VIII, te trou met Anne - die twaalfjarige dogter van Francis en erfgenaam van Bretagne . Dit was duidelik dat die Bretone nie sou aanvaar nie, want dit sou hulle direk onder Frankryk se beheer plaas. Sake word ingewikkelder geraak toe die onlangs weduwee, die koning van die Romeine, Maximilian, sy voorneme verklaar het om met Anne van Bretagne te trou. Henry wou nie Frankryk of Bretagne ontstel nie, maar het uiteindelik 6 000 'vrywilligers' na Bretagne gestuur om die Bretone teen die Franse te verdedig.
Die Bretone kon egter nie teen die Franse uitstaan ​​nie en in Desember 1491 het hulle 'n nederlaag aanvaar. Anne trou met Charles VIII en die huwelik beëindig Brittany se onafhanklikheid.
Dit was toe Henry meen dat dit verstandig is om 'n meer aggressiewe buitelandse beleid aan te neem. Dit is byna seker dat Henry weet dat Frankryk meer geïnteresseerd was om haar invloed en mag in die noorde van Italië uit te brei. Hy het aangekondig dat hy van voorneme is om sy eis op die Franse troon te laat geld. Die parlement het twee subsidies gestem wat vir 'n aansienlike mag van 26.000 man betaal het. Hulle het in Oktober 1492 die kanaal oorgesteek en Boulogne beleër. Die raadgewers van Charles VIII wou van Henry ontslae raak om hulle vry te laat om alle bronne in Noord-Italië te konsentreer. Die resultaat was die Verdrag van Étaples (3 Novemberrd 1492). Henry het 'n belofte van Charles ontvang dat hy geen voorstanders meer aan die Engelse troon sou verleen nie. Henry het ook altesaam 745.000 krone - die koste van die onderneming - ontvang teen 50.000 krone per jaar. Dit beloop ongeveer 5% van Henry se totale jaarlikse inkomste.
Spanje het Henry 'n ander stel probleme opgelewer. Aragon en Castille het in 1479 verenig en was die dominante mag in die Westelike Middellandse See. Henry wou 'n groter Engelse handel in die Middellandse See sien, en Spanje kon dit as 'n bedreiging vir hul status in die streek beskou het. Eerder as om Spanje teen te staan, beskou Henry die land as 'n baie nuttige teengewig op die suidelike grens van Frankryk. Die logika agter die verdrag van Medina del Campo (1489) was om Engeland en Spanje nader aan mekaar te bind via die huwelik tussen prins Arthur en Catherine van Aragon. Toe die onderhandelinge begin, was Arthur skaars drie jaar oud en ses maande jonger as Catherine! Die belangrikste geskilpunt was die grootte van die bruidskat wat Catherine saam met haar sou bring. Die ander kwessie was die vrees in Spanje dat Henry nie so veilig op die troon was as wat hulle sou wou hê nie. Die ondertekening van die verdrag was 'n sukses vir Henry, aangesien dit legitimiteit verleen het aan sy bewind van een van Europa se magtigste nasies. Toe Catherine uiteindelik in 1501 in Engeland aankom, het sy 'n bruidskat van 100,000 krone saamgebring.
Die skielike dood van Arthur in April 1502 het Henry se planne erg ontstel. In Junie 1502 gee Ferdinand en Isabella van Spanje egter die seën oor die huwelik tussen prins Henry en Catherine - hoewel dit 'n pouslike bedeling sou vereis, aangesien Catherine gesien het dat dit verband hou met prins Henry.
Maar die verhouding met Spanje het in Februarie 1503 'n groot afswaai gehad. Koningin Elizabeth sterf en afgesien van sy eie persoonlike verdriet, het Henry 'n baie werklike probleem gehad. Twee van sy drie seuns is dood en verstaanbaar dat hy vrese gehad het vir prins Henry wat graag wou sien wat as gevaarlike sportsoorte beskou kan word. Om te verseker dat die Tudors 'n oorlewende manlike erfgenaam het, blyk dit dat Henry 'n nuwe vrou wou kry. Ironies genoeg het dit gelei tot 'n botsing met Ferdinand, wie se vrou, Isabella, in 1504 oorlede is. Met twee konings wat 'n vrou gesoek het, en die opsies wat daarvoor beskikbaar was, was die twee voormalige bondgenote besig om groot mededingers te word.
Henry het nooit weer getrou nie, maar hy het probeer om nouer bande met Boergondië te ontwikkel. Dit het Ferdinand in die arms van die Franse gedryf en hy trou in Oktober 1505 met Germaine de Foix, die niggie van Louis XII. Met Spanje en Frankryk wat nou deur die huwelik verbind is, was Henry in 'n kwesbare posisie.
Skotland was 'n moontlike bron van probleme vir Henry. Terwyl hulle op Bosworth gunstig was vir Henry, kon hy nie waarborg dat dit altyd die geval sou wees nie. In Julie 1486 onderteken Henry 'n wapenstilstand van drie jaar met die Skotte. In 1488 word James III van Skotland vermoor en James IV, 'n vyftienjarige, het hom opgevolg. Met so 'n jong koning op die troon, het Henry geglo dat die Skotte meer huishoudelike probleme het om te hanteer eerder as om 'n doring aan die kant van Engeland te word. Skotland se steun aan Perkin Warbeck was direk op Henry gerig en die huwelik tussen Warbeck en die neef van James IV is gesien as 'n groot bedreiging vir die koning van Engeland. Die feit dat die Warbeck-rebellie in die slag gebly het, het nie die rol wat Skotland en Henry gespeel het, verbloem nie, omdat hy besef het hoe kwesbaar die grens was, vir 'n skietstilstand met die Skotte. In 1497 word die wapenstilstand van Ayton onderteken en na die uitvoering van Warbeck het dit 'n volledige vredesverdrag geword. Alhoewel dit moontlik gelyk het asof Henry desperaat vrede op sy noordelike grens gesoek het, moet daar onthou word dat daar sedert 1328 nie so 'n ooreenkoms tussen Skotland en Engeland was nie. In Augustus 1503 is Henry se oudste dogter, Margaret, met James IV getroud met bring albei lande nog nader aan mekaar.
In Januarie 1487 hernu Henry 'n verdrag met die Koning van die Romeine, Maximilianus, die erfgenaam van die Heilige Romeinse Ryk. In 1496 het Engeland ook by die Holy League aangesluit om Frankryk uit Noord-Italië te dwing. Henry het egter slegs onderteken op voorwaarde dat Engeland nie met Frankryk moes oorlog voer nie en dat hy terselfdertyd 'n kommersiële verdrag met Frankryk onderteken het.
Hoe suksesvol was Henry se buitelandse beleid? Vanaf 'n posisie van uiters kwesbaarheid in 1485 het hy 'n ordentlike reputasie in die buiteland gekry teen sy dood. Al was Engeland nie deel van die League of Cambrai nie (1508), het die lede van die League gesê dat hulle nie die belangstelling van Engeland in die buiteland sou bedreig nie. Behalwe dat hy 'n lelike diplomaat was, het Henry ook geluk aan sy sy. Gedurende sy bewind was die grootste moondhede van Europa 'n aantal jare meer besorg oor gebeure in Noord-Italië, 'n gebied waar Engeland minimale belange gehad het. Daarom is Henry meer vryer gegee as wat hy andersins sou verwag het. Polydore Vergil het geskryf dat Henry 'gelukkig' was en dat hy waarskynlik op baie gebiede van buitelandse beleid was.