Versorging -- 'n Geskenk wat verhoudings kan genees - InnerSelf.com
Alhoewel navorsers al jare lank geweet het van die beskermende effek van oefening, presies hoekom ...
Vyf en twintig jaar gelede, toe my ma siek geword het en gedeeltelik afhanklik was, het die woordversorger nie bestaan ​​nie. So naby as wat ek kan bepaal, was dit nie in die woordeboek tot 1997 nie. Ek het nie aan myself as versorger gedink nie, maar bloot as 'n dogter wat, toe haar ma hulp nodig gehad het, sou uitvind hoe om die sorg wat nodig was, te voorsien.
In my spesifieke situasie het my dogter en ek 'n versorgingspan geword. Sy het 'n kort afstand van haar ouma gelewe, terwyl ek omtrent twee duisend myl weggebly het en gewerk het. Ek het die groot besluite geneem, voorstelle gegee.
Ek onthou dat ek iemand anders ken wat 'n versorger was, sodat ek daaroor kon praat. In my vriendekring was ek die eerste middeljarige dogter om vir 'n verouderende ouer te sorg. My vriende wou help, maar my besondere situasie was buite die gebied van hul ervaring. Ek het gedurig vrees, frustrasie, irritasie, besluiteloosheid en skuldgevoelens gedra dat ek nie genoeg vir my ma gedoen het nie en dat ek nie aan die ander kant van die land behoort te lewe tydens haar noodbehoeftes nie.
Onopgeloste kwessies tussen my moeder en myself
Aan die einde van haar lewe was die moeilikste ding vir my die hartseer wat ek gevoel het, nie net as gevolg van die verlies nie, maar omdat sommige van die misverstande en onopgeloste probleme tussen my ma en myself nooit openlik bespreek of herstel is nie. Miskien as ek stories van moeder-dogterrekonsiliasies gehoor het, kon ek my angs al lankal laat rus het.
Gedurende die jare wat die dood van my ma gevolg het, het ek met vriende en familielede gepraat oor my pyn en hartseer oor die feit dat daar geen genesing van ons verhouding was nie. Ons lewe saam het leuens, woede, seer en teleurstelling ingesluit. Oor die jare het niemand van ons 'n manier gevind om hierdie dinge te konfronteer nie, laat hulle gaan of met liefde uitreik na mekaar toe.
Moeilike verhoudings genees deur versorging
In die twee dekades sedert haar dood het mense my baie stories vertel van moeilike ma-dogter verhoudings wat genees is deur versorging. Ek het verskeie gelees, sommige vir my radioprogramme en boeke ingesamel, en gepraat met mense wat hul eie versorgerverhale het om te vertel. Hul stories het my die gawe van genesing gegee. Vergifnis, deernis, aanvaarding en liefde groei deur empatie vir en begrip van die ervarings van ander.
Gesinsversorgers voel dikwels las, oorweldig, en beklemtoon. Daar is 'n goeie kans dat 'n persoon wat verantwoordelikheid aanvaar het vir die versorging van 'n ander, gevoelens van depressie, hulpeloosheid en isolasie ervaar. Tog is ons ver van alleen. Dana Reeve, die vrou van die akteur Christopher Reeve wat verlamde rugmurgbeserings gely het, het my vertel:
"Een van die dinge wat ek besef het, is dat ek deel is van 'n groep genaamd versorgers, en daar is miljoene van ons. Dit is dikwels iets wat ons gewillig aangaan omdat ons die persoon liefhet en omdat ons voel dit is ons plig, en tog sien ons dit nie noodwendig as 'n werk nie, en dit is regtig. Nie dat ons dit in elk geval nie sal doen nie. "
Miljoene van ons bied tans sorg en hulp aan iemand wat siek, verswakt of gestremd is, of ons het dit in die verlede gedoen. Baie keer het ek gehoor die figuur het aangehaal dat slegs 5 persent van diegene wat sorg nodig het, leef in fasiliteite wat professionele dienste lewer. Die ander 95 persent woon in hul huis of in die huis van 'n familielid. Hulle sorg is aangewend deur familielede of vriende vir wie versorging nie 'n betaalende werk of 'n gekose loopbaan is nie. 'N beraamde vyf en twintig miljoen volwassenes het 'n vrywillige versorging toewyding aan 'n reeds vol lewe bygevoeg.
Neem die Caregiver Rol in: Soms Onvoorsiene, Onbeplande
Ons word meestal versorgers deur onvoorsiene en onbeplande omstandighede. 'N Vader word skielik siek, 'n ma word toenemend vergeetagtig, 'n eggenoot is met 'n terminale siekte gediagnoseer, 'n ouma is te versigtig om vir haarself te sorg, 'n bejaarde vriend is sonder familie of hulpbronne, 'n kind word gebore met ernstige fisiese of geestelike beperkings . Met min of geen waarskuwing word ons versorgers.
Ons neem die rol van versorger aan omdat die alternatiewe nie vir ons gesinne of onsself aanvaarbaar is nie. Dikwels weet ons nie wat ons inkom nie, maar ons maak die sprong in elk geval, aanvaar die verantwoordelikheid en hoop vir die beste. Ons dag sluit dikwels in om met frustrasie, stres, irritasie, uitputting, verwarring en skuld te gaan. Tog, hartseer en onsekerheid is slegs deel van die ervaring. Omgee gaan ook oor die wete dat ons ons bes gedoen het en iemand wat ons liefhet, gedien het.
Versorging: Aanraking van Nuwe Dieptes van Medelye en Dankbaarheid
Deur die versorgingservaring kan ons ons visie uitbrei, nuwe dieptes en deernis raak en ons prioriteite heroorweeg. 'N Dogter, haarself in haar sestigerjare, het 'n paar gedagtes met my gedeel, terwyl sy terugkyk op die tyd toe sy saam met haar sterwende, semi-bewuste ma gesit het.
"Hard soos dit alles in beheer was van haar persoonlike sorg, aangesien my eie leefpatrone op feitlik elke denkbare manier verander het, sukkel met die skuld om nooit genoeg te doen nie, kan ek nie regtig verduidelik dat daar 'n onmetlike waarde is nie. vir my om net daar vir haar te wees. Deur hierdie ervaring van versorging, dink ek ek het regtig gegroei en baie oor myself geleer. "
Baie mense het ek gepraat met gedeelde soortgelyke gedagtes oor 'n verdieping van persoonlike bewussyn en toenemende sensitiwiteit. Beth Witrogen McLeod, wat in haar sonnige woonkamer in Noord-Kalifornië gesit het, het vir my gesê:
"Ek dink die uiteindelike leer in die gee van onsself is dat ons uitvind wie ons ter harte het. Om te gee as enige denkbare vlak as wat ons ooit gedink het, was ons in staat om, of wou wees of in staat was om in staat te wees van, is so 'n stuk van die hart. Tog, die geleentheid om aan iemand te gee - dit is die mees genesende, die glorierykste verbinding wat ons as mens kan hê. U kan nie help om die wêreld anders te sien nie. verander jou diep en permanent. Dit is 'n konstante les om uit te vind wie ons werklik is. "
Beth het oor haar versorgingservaring met haar ouers in haar boek geskryf, Omgee: Die Geestelike Reis van Liefde, Verlies en Vernuwing.
Nuwe perspektief: Wat is betekenisvol in die lewe
In ons gesprekke het die versorgers my dikwels vertel hoe hul prioriteite verander het - hoe hulle nuwe perspektiewe gekry het van wat betekenisvol was in hul lewens en geleer het om die pas van hul dae te vertraag. Baie het gepraat met 'n nuwe gevoel van vrede.
Ek onthou besoek met Gordon Dickman in Seattle. Ek was destyds besig met 'n totaal ander projek, en ons aanstelling het niks met versorging te make gehad nie. Tog, halfpad deur ons gesprek, het Gordon 'n anekdote oor sy pa se dood gedeel.
"Dit is 'n storie oor die hou van 'n engel wat ek nie geweet het nie, was 'n engel." hy het begin.
"My pa was nie 'n man van woorde nie. Hy het nooit gesê: 'Ek is lief vir jou nie,' of 'Son, jy het 'n goeie werk gedoen' of gaan sit en met my praat. in die laaste dae van sy lewe en komatose, en ek het saam met hom in my arms gelê, het ek gedink: "Hoekom hou ek jou so in my arms? Waarom doen ek dinge vir jou wat jy nooit gedoen het nie vir my?' En ek het begin om te besin oor al die dinge wat hy vir my gedoen het.
"Hy het kilometers gedryf toe ek 'n kind was om my na films te neem wat ek wou sien. Toe ek die eerste keer begin dateer het en nie 'n motor kon bestuur nie, het hy na die dorp gery, die meisie opgetel, ons geneem om die flieks, iewers weg en wag, kom terug en haal ons op en neem haar huis toe. En hy het nooit gekla nie, nooit gesê nie.
"Hy is die een wat my skool toe gery het, my boomstam op die hoek uitgesteek en weggery en gewag tot aan die einde van die blok totdat ek binnekom. Ek het besef dat hy al vir my daar was.
En so kan ek hom hou en sê: 'Ek gee jou niks wat jy nie aan my gegee het nie, ou man. Ek betaal jou terug.' En ek het hom gehou totdat hy gesterf het. Ek het nie losgelaat nie, en ek het dit ook nie toegelaat nie. Ek het gedink: 'Ek laat nie hierdie engel los nie totdat hy weg is.' '
Die belonings: Elke einde bied 'n nuwe begin
Is dit raadsaam om die ou frase te herhaal, 'Elke einde bied 'n nuwe begin?' 'Ek dink nie so nie. Diegene wat ek gepraat het, het dikwels die uitdrukking "die belonings van versorging" gebruik om hul ervarings te beskryf. het hul persoonlike groei 'n transformasie genoem, ander verwys na die gawes van versorging.
Dikwels word hierdie geskenke nie waargeneem of verstaan ​​nie totdat die onmiddellike druk en bekommernisse van aktiewe versorging verby is. Hierdie leer het geen spesifieke tydsraamwerk nie. Tog, in ons leeftyd, of ons die versorger of die ontvanger van sorg is, sal daar 'n geleentheid wees om die moontlikhede van die omskep van swaarkry na hoop te ontdek, en die ongelooflike belonings en onverwagte geskenke van versorging te ontdek.
Omgee kan 'n gawe in vermomming wees - 'n ervaring wat jou na 'n meer betekenisvolle verband met jouself en ander bring en 'n kans gee om jou gees te koester en jou lewe te verander.
Die geskenke van Caregiving: verhale van swaarkry, hoop en genesing
deur Connie Goldman.
Hierdie boek het begin as 'n openbare radioprogram getiteld "Hardship into Hope: The Rewards of Caregiving." Die program het bestaan ​​uit 'n reeks onderhoude met familieversorgers --- sommige is bekend, ander nie so bekend nie, maar almal met inspirerende verhale om te deel. 'N Kopie van hierdie program, op 'n CD, is aan die binnekant van die buiteblad van hierdie boek aangebring. Nadat die program landswyd uitgesaai is, het baie luisteraars die vervaardiger Connie Goldman aangemoedig om 'n boek te skryf gebaseer op die radioprogram.
Connie begin toe bykomende gesprekke versamel wat die spesiale geskenke van versorging verwoord. Hierdie boek is die resultaat van haar arbeid: 'n insiggewende en inspirerende bloemlesing wat wys hoe die swaarkry van versorging kan omskep word in 'n ervaring van hoop en genesing.
Info / Bestel hierdie boek (2de uitgawe). Ook beskikbaar as 'n Kindle-uitgawe.
Connie Goldman is 'n bekroonde radioprodusent en verslaggewer. Met haar uitsaai-loopbaan by Minnesota Public Radio het sy later 'n paar jaar gewerk aan die personeel van die National Public Radio in Washington DC. Die afgelope 30 jaar was haar openbare radioprogramme, boeke en praatwerk uitsluitlik besig met die veranderinge en uitdagings van veroudering.
Connie se aanbiedings is gegrond op die kuns van persoonlike verhale wat uit honderde onderhoude versamel is, en is ontwerp om in te lig, te bemagtig en te inspireer. Haar boodskap op openbare radio, in druk en persoonlik is duidelik - maak van elke tyd van die lewe 'n geleentheid vir nuwe leer, kreatiewe strewes, selfontdekking, geestelike verdieping en voortgesette groei.
Besoek haar webwerf by http://www.congoldman.org/
Oorkom generasie struikelblokke en brei jou perspektief uit
Ons dra en reageer op 'n vooraf geprogrammeerde sjabloon wat nie eers ons s'n is nie. Die lewe self gooi...