Generaal George H. Thomas (1816-1870) - Geskiedenis - Oorloë - 2021
Generaal George H. Thomas (1816-1870)
George H. Thomas was vyftien jaar oud toe die bloedbevlekte, dronk volgelinge van Nat Turner op sy gesin se plaas oorval het. Sy ma, 'n weduwee, het gehoor dat hulle kom en het met haar twee dogters gevlug. Die herlewende slawe het 'n spoor van moord agtergelaat, en dit het die geheue van baie mense in Virginia en die Suide geskaar. Maar Thomas was nie onder hulle nie. Thomas, soos baie seuns in die Suide, het saam met swart suidelike seuns grootgeword en hy het 'n affiniteit vir die slawe op sy familie se plaas gehad. Hy het hulle Sondagskoollesse en sekulêre skoollesse geleer. Soos baie Virginiërs, sien hy uit na die dag dat hulle vrymense sou wees. Die opstand van Nat Turner het dit nie verander nie. Die adolessent Thomas het geen buitensporige vrees gehad nie, en geen gevoel dat gewelddadige omwentelinge in die slag gebly het nie, tensy die suidelike wette die slawe onderhou, en geen kommer dat die slawe opgelei en bevry sou word soos die slawe-rebelle van Haïti en die Southampton County, Virginia en die Suide in duie stort nie. , in 'n volksmoordrasoorlog. George H. Thomas was altyd bestendig soos 'n rots, flegmaties, doelbewus, gemeet en verstandig.
Sy deugde en sy ondeugde was dié van 'n sterk man. Op West Point is die jong Virginian vergelyk met 'n ander Virginian-George Washington, met wie hy glo 'n opvallende ooreenkoms gehad het. Hy word ook 'Ou Tom' genoem, 'n jong man wat ouer as sy jare was. Later, toe hy 'n kavallerie-instrukteur geword het, het sy troepe hom as 'Old Slow Trot' geken - hy was versigtig om nie sy perde uit te trek nie - en ander byname wat hy verwerf het, dra 'n soortgelyke bloedlyn: "Old Reliable," "The Rock of Chickamauga '' The Sledge of Nashville. '' Hy was 'n man van onberispelike integriteit, en toe hy gekritiseer word, was dit bykans onveranderlik omdat ongeduldige meerderes van mening was dat 'Old Slow Trot' vinniger moes beweeg; dit was 'n refrein van generaal Grant, wat 'n afkeer van Thomas ontwikkel het. Maar in hierdie opsig sou Thomas, net soos die Konfedererende Generaal James Longstreet, traag gewees het, maar hy was 'n swaar gek. In werklikheid is hy waarskynlik die beste unie-generaal waarvan u nog nooit gehoor het nie.
Deel van die rede vir sy anonimiteit is dat hy nooit sy memoires geskryf het nie; meer as dit, het hy nooit die publieke aandag gesoek nie en was hy so korrek in sy karakter dat hy nie bevorder is vir promosies wat hy nie gedink het nie. Sy loopbaan in die burgeroorlog was gefokus op die oorlog in die Weste, wat minder aandag geniet as die dramatiese veldtogte in die Ooste. Maar ook daar is dit: George H. Thomas was iets van 'n man sonder 'n land. Sy susters draai sy foto teen die muur en weier om te erken dat hulle 'n broer George het. In die Suide, in sy geboorteland Virginia, het hy 'n nie-persoon geword. Maar ook in die Noorde kon hy nooit die vermoede van sy wortels ontduik nie, alhoewel Thomas nooit die geringste bles vir die Unie blou getoon het nie, en selfs al het ander Virginiërs, waaronder die oorspronklike generaal in hoof van die leërmag van die Unie, Winfield Scott, die dieselfde besluit wat Thomas gemaak het. Thomas is deur die meeste van sy eweknieë gewaardeer - hy was een van slegs dertien offisiere wat 'n amptelike "Thanks of Congress" ontvang het - maar hy is vergete of na die tweede rang verplaas deur die nageslag.
As 'n seun was George H. Thomas, volgens die woorde van sy suster Judith, "soos alle ander seuns is wat goed gebore en grootgemaak is." Hy het die leierskap van die familieplaas oorgeneem toe hy sestien jaar oud was. 'n regskantoor, en op twintigjarige ouderdom is hy in West Point aanvaar, waar hy twaalfde (uit twee-en-veertig) in die klas van 1840 gegradueer het. Sy eerste opdragte het hom na die Seminole Wars van Florida geneem, waar sy diens ongeëwenaard was. en daarna na die Oorlog met Mexiko, wat nog meer so was, aangesien hy aksie gesien het om artillerie by Monterrey en Buena Vista te rig.
In laasgenoemde geveg, terwyl ander batterye in die gesig gestaar het om Mexikane op te laai, het Thomas aanhou skiet totdat hulle amper op hom was, op watter punt, ander Amerikaanse batterye en infanterie, serendipitous tot sy hulp gekom het. Soos Thomas lakonies opmerk: 'Ek het my gedeelte van BrevetMajor Braxton Bragg se battery by Buena Vista gered deur 'n bietjie traag te wees.' William Tecumseh Sherman, wat vriende was met Thomas op West Point, was effens meer effekief: 'Luitenant Thomas het meer as die reputasie wat hy al lank in sy regiment geniet het as 'n akkurate en wetenskaplike artilleris. 'Dit was Thomas se metodiese bewegings - wat soveel die karakter van die man was - wat hom gehelp het om so 'n akkurate en wetenskaplike artilleris, kwartiermeester en meester van elke man te wees 'n ander taak wat die leër hom opgedra het. Dit was die Thomas-manier: stadig, wetenskaplik en akkuraat.
Na die Mexikaanse Oorlog het George H.Thomas teruggekeer na West Point as 'n artillerie- en kavallerie-instrukteur en ook daarin geslaag om met 'n New Yorker te trou, wat in die komende krisis sou help om sy Unie-simpatie te versterk. Thomas is daarna weswaarts na Kalifornië gestuur en uiteindelik in die brandende woestyn Fort Yuma beland, waarvandaan hy deur die sekretaris van oorlog Jefferson Davis gered is. Davis was op soek na 'n elite-kavallerieregiment, en Braxton Bragg het Thomas aanbeveel. Thomas, erken Bragg, "is nie briljant nie, maar hy is 'n soliede man; 'n eerlike, sterk getinte man, bo alles misleiding en bedrog, en ek ken hom as 'n uitstekende en galante soldaat. '
Die Tweede Kavallerieregiment het die beste van alles gehad, uitgebreide uniforms en selfs kleurgekoördineerde perde (elke onderneming het perde van dieselfde kleur). Die taak van die regiment was om saam met die nuut-opgewekte Eerste Kavallerieregiment en twee infanterie-regimente te patrolleer - die westelike grens. Onder die offisiere wat in hierdie ruitersregimente gedien het, was Joseph E. Johnston en J. E. B. Stuart (die Eerste Regiment) en Albert Sidney Johnston, Robert E. Lee, en John Bell Hood (die Tweede Regiment).
Sy plig in die Weste was baie soos dié van Lee (hy het eintlik onder Lee gedien), hy het op 'n krygsraad gesit, die vrede tussen Indiërs en setlaars gehou, en skaars kans op aksie aangegryp (in een voorval het Thomas 'n Comanche-pyl in sy bors gekry) ).
In die verkiesing van 1860 het George H. Thomas die soldaat gedoen - hy is teëstaan ​​met die ekstreme branders van die Suide en die hondsdol afskaffers van die Noorde, en posisioneer hom by die party van moderering, wat deur John Bell van die Constitutional Union Party, wat Kentucky, Tennessee, en Virginia gedra het
Thomas het in Januarie 1861 navraag gedoen na 'n pos (wat reeds gevul is) by die Virginia Military Institute, met die veronderstelling dat hy glo dat sy vaderland nie in 'n afsondering by Suid-Carolina sou aansluit nie. Maar toe die goewerneur van Virginia, John Letcher, in Maart vir Thomas vra of hy dit sou oorweeg om sy federale kommissie te bedank en 'n pos as hoofordonnansie van die militêre magte van Virginia te aanvaar, het Thomas geweier. Hy het dit gedoen op terme wat hom mettertyd in opposisie met Lee sou stel. Nadat hy sy dank uitgespreek het vir die aanbod van die goewerneur, het hy geskryf, 'dit is nie my wens om die diens van die Verenigde State te verlaat nie, solank dit vir my eerbaar is om daarin te bly, en daarom sal my geboortestaat in die land bly Dit is my doel om in die leër te bly, tensy dit nodig is om pligte uit te voer wat afstootlik is tot eer en menslikheid. '
Terwyl Lee dit oorweeg om oorlog te voer teen sy vaderland en geboortestaat 'afstootlik tot eer en menslikheid', het Thomas, toe die keuse gekom het, dit nie gedoen nie. Soos Lee, was George H. Thomas teen slawerny gekant, maar hy was nie so gekant om sonder 'n swart kok en 'n swart dienskneg ('Ou Phil,' wat saam met hom in die komende oorlog geveg het) te slaag nie, albei slawe wat hy uiteindelik gestuur het Suid, na die oorlog, om in diens van sy gesin te wees.
'N Nederige generaal George H. Thomas
Thomas het duidelik die rigting begryp wat die oorlog sou neem. In die somer van 1861 ontmoet hy sy ou vriend William Tecumseh Sherman en die twee buig oor 'n kaart en merk die belangrikste strategiese stede van die oorlog uit: Richmond, Chattanooga, Nashville en Vicksburg-stede wat binnekort baie meer sou wees dan slegs punte op 'n kaart, maar teikens vir veldtogte waarin hulle betrokke sou wees.
George H. Thomas verdien sy eerste generaal se ster danksy majoor Robert Anderson, die Kentucky-gebore West Pointer wat aangestel is as generaal na sy verdediging van Fort Sumter. Anderson het Thomas se talent erken, maar ook erken dat Thomas as 'n Maagdling Thomas in Washington met agterdog beskou is en dat geen politici agiteer vir sy vooruitgang nie. Die Kentuckiaanse Anderson het die vaardigheid en lojaliteit van sy mede Southerner toegestem en president Lincoln oortuig om die afspraak te maak. En dit was aan Kentucky en Tennessee dat Thomas gestuur is. Hy was onmiddellik oorwinnend in sy eerste groot geveg in Mill Springs, Kentucky, maar die stigma van sy suidelike wortels het gebly, en die oorlogsdepartement het hom geen komplimente ontvang nie.
Komplimente het Thomas natuurlik nie nodig gehad nie. Hy was 'n pligsgetrou man en 'n man wat later in die oorlog opgemerk het: 'Kolonel, ek het baie pyn opgedoen om myself op te voed om nie te voel nie.' Hy het aangegaan met sy werk en kon ander herinner om dieselfde te doen. toe hulle onnodig sy raad gesoek het of onnodige verslae ingedien het, vertel een beampte wat midde-in die geveg opgestaan ​​het om sy posisie te rapporteer: "Verdwyn, meneer, gaan terug na u bevel en veg daarteen."
Maar hy was 'n plakker vir 'n sekere soort protokol. Sy vuishou was burgerlike inmenging met militêre bevelvoerders, veral inmenging met sy superieure offisiere, aan wie hy foutloos lojaal was, selfs toe hy daaraan twyfel. George H. Thomas was nie 'n politici nie; hy sou ook nie promosies aanvaar wat hy gedink het hy verdien nie. Toe hy 'n kort bevel van die Army of the Tennessee ontvang het, het hy dit vinnig op eie versoek aan generaal Grant oorgegee (hoewel Grant, vir sy deel, begin het om iets van 'n wrok te ontwikkel teen Thomas, wat na die die slag van Silo sonder dat hy daaraan deelgeneem het). Toe Thomas bevele van Washington ontvang om die leër van die Ohio by die laggard-generaal Don Carlos Buell aan te neem, het Thomas geweier om te dink dat dit 'n ander voorbeeld van burgerlike inmenging met 'n bevelvoerder was. Hy het 'n boodskap aan die oorlogskantoor gestuur waarin hy sê dat "die voorbereidings van generaal Buell afgehandel is om teen die vyand te beweeg en ek vra respek dat hy in bevel sal bly. My posisie is baie verleentheid, omdat ek nie so ingelig is as wat ek moes wees as die bevelvoerder van hierdie leër en met die aanname van so 'n verantwoordelikheid nie. '
Van hierdie boodskap sê die biograaf Thomas Cleaves, Thomas Cleaves, tereg: 'Ondanks die buitengewone gebrek aan eiebelang, alhoewel Thomas onregverdigheid teenoor homself gepleit het, was dit 'n swak verskoning vir 'n man van sy kaliber ... Buell beweer dat hy hom selfs aangemoedig het om te aanvaar die pos het gesê dat 'niks anders te doen gehad het as om die leër in werking te stel nie, en dat ek my planne met blymoedigheid aan hom sou uitlê en hom alle inligting sou gee wat ek besit het.' Nogtans sal Thomas nie beweeg nie. '
Die verwarrende burokrate in die Oorlogskantoor het die heerskappy van Thomas aanvaar en dus Buell behou in ten minste tydelike bevel tot na die Slag van Perryville, die volgende maand. Buell se halfsege daar was nie genoeg om hom te red nie. William Starke Rosecrans het sy plek ingeneem as bevelvoerder van wat die Army of the Cumberland geword het. Rosecrans was egter George H. Thomas se junior in senioriteit - 'n probleem waarmee president Lincoln te pas gekom het om die datum van sy kommissie te verander. Thomas, wat die opdrag aan Buell gewillig uitgestel het, voel nogal anders daaroor dat hy oorgedra word ten gunste van Rosecrans; dit was 'n skending van die protokol. Maar Rosecrans was nog altyd op goeie voet met Thomas en het die diplomatieke lekkernye uitgestryk.
Geen beter plek om te sterf nie
Rosecrans was 'n inspirerende leier, maar soos baie daarvan, was hy self geneig tot buierigheid. Thomas, ook gewild, word beskou as sy de facto tweede-bevelvoerder en Thomas se onmiskenbare bekwaamheid en standvastigheid onder skoot het hom gou roem verwerf of hy dit wil of nie. Die eerste groot geveg vir die span van Rosecrans en Thomas was in Murfreesboro, Tennessee (wat bekend staan ​​as die Slag van Stone River).
Die nag van 29 Desember 1862 hoor George H. Thomas, terwyl hy op die spoor ry, die gedreun van artillerie. Thomas het geantwoord: 'Wat beteken dit, generaal?' Hy sou miskien ook bygevoeg het, "selfs as ons Braxton Bragg in die gesig staar." Bragg, was slegs tweede as Joseph E. Johnston in die toonaangewende konfederale toevlugsoorde, en Rosecrans, met die wete dat hy Bragg in die gesig staar, het aanvaar dat die rebelle gaan uittree. Hy was verkeerd, Bragg was miskien 'n ellendige offisier - 'n offisier wat so omstrede was dat daar eens gesê is dat hy 'n klag teen homself ingedien het - maar sy troepe wat nie bedien is nie, was vegters. Hulle het Buell in Perryville bebloed en hulle sou nou 'n woedende, indien wanbestuurde, geveg by Murfreesboro oprig.
Die geveg begin op 'n reënerige Nuwejaarsdag, 1862, en was 'n bloedige saak - Rosecrans het rondgehou om bevele uit te reik, sy uniform drup met die bloed en breine van 'n hulpverlening wie se kop geoes is deur 'n konfederale dop. Troepe het die grond omhels en hulle ore toegepluk terwyl kanonades soos 'n donderslag van die aarde geklap het of dapper probeer het om te laai, alhoewel daar blokke van Minié-balle en -dop was. Die Konfederate het op die eerste gevegdag die Unie-linies in duie gestort, wat die onbedoelde uitwerking gehad het om die federale vuur te konsentreer.
Die nag het Rosecrans 'n oorlogsraad geroep. Sy verliese was geweldig (teen die einde van die geveg sou byna 'n derde van sy manne meer as 13.000 man dood en gewond of vermis geraak het), en dit het gelyk of die toevlug onvermydelik was. Sy beamptes was neergeslaan toe hy hul opinies gevra het. Maar 'n adjudant het opgemerk dat George H. Thomas, wie se mening Rosecrans nog nie gevra het nie, 'soos altyd ... kalm, streng, vasberade, stil en volkome selfbesit was, met sy hoed vierkantig op sy kop. Dit was 'n tonikum om na die man te kyk. 'Sy woorde was ook 'n tonikum. Toe Rosecrans sy mening vra, antwoord Thomas: 'Meneer, ek weet van geen beter plek om te sterf as hier nie.' 12 Hierdie woorde het Rosecrans vernuwe wat opgestaan ​​het om sy leër op die volgende dag voor te berei. Die vasberadenheid van die Unie - en die onbevoegdheid van Bragg in die daaropvolgende gevegte - het die Federale oorwinning gebring.
'N Nog groter geveg lê voor by Chickamauga Creek. Maar eers moes die Army of the Cumberland met mans en voorrade aangevul word. Thomas se manier om plaasvervangers op te lei, was om hulle as skermutsers die veld in te stuur en hulle 'n voorsmakie te gee vir geveg. Hy, soos Rosecrans, was nie haastig om die rebelle na te jaag nie, terwyl hy altyd versigtig, doelbewus en bedag was op die kommunikasielyn van die leër, wat deur die ongeëwenaarde Konfederale kavallerie gedreig en gedreig is. Volgens die standaarde van Washington is die federale vooruitgang vreeslik vertraag. Volgens George H. Thomas was offisiere in die veld die enigste bekwame beoordelaars van die veldtogwerklikheid, en aangesien die weermag se vooruitgang 'n moeilike een sou wees oor die bergpasse, was die haas 'n raad van dwaasheid. Toe die leër wel vooruitgaan, het dit Bragg gedwing om terug te trek.
Toe was daar 'n vertraging. Washington wou hê Rosecrans moet op Chattanooga vorder. Rosecrans het ingestem, maar nie voordat hy sy kommunikasielyn en -voorsiening verseker het nie. Hy het die instemming van Thomas gehad, hoewel Thomas twyfelagtig was oor Rosecrans se plan om sy magte in drie dele te verdeel en dit oor die berge na die flank Chattanooga te bring. Dit was 'n te gevaarlike skaduwee vir die Virginiër wat 'n dieper flankerende beweging verkies het wat die leër bymekaar gehou het. Rosecrans hou by sy plan en word bevestig, aangesien Bragg weer terugtrek - of so het dit gelyk. Bragg konsolideer sy mag met die van generaal Simon Boliver Buckner, en sou binnekort versterk word deur generaal James Longstreet van die Army of Northern Virginia. Alhoewel hy skraal gebly het, het Bragg sy geleentheid erken om die verdeelde Federale aan te val.
Op 19 September 1863 stuur George H. Thomas 'n afdeling uit om aan te val wat hy gedink het 'n geïsoleerde Konfederale brigade aan sy kant van Chickamauga Creek was. Die Konfederate, wat die leeukreek van krag geword het, het geen idee gehad dat Thomas aan die buitekant van die Federale Linkerhuis gesit word nie. 'N Woedende geveg begin, eers aan die regterkant van die Konfederasie, en dan af in 'n geveglyn wat deur 'n woud gesny word wat slegs deur enkele plase gebreek is. Die gevegte het verskerp totdat die dooies soos koordhout opgestapel was, die Creek rooi geverf was met bloed, en die gil van skulpe, wilde perde en waansinnige vegtende mans het oorverdowend geword. Die beeldmateriaal was ook harrowend: 'Konfederale artillerie het die bos met hul skulpe gevul, wat in die skemer die lug laat lyk soos 'n uitspansel van pestilentêre sterre', het 'n federale offisier geskryf. 'Die 77ste Pennsylvania van die eerste reël is soos 'n druppel olie onder 'n vlam gelê.' Maar deur die waas van die geveg het die manne van Thomas vertroue gekry van die onbeperkte gedrag van hul bevelvoerder. Aangesien Stone River 'n volkome aanvaarbare plek was om te sterf, was sy huidige posisie na sy mening net so haalbaar soos enige ander. Hy het Rosecrans egter aangeraai om die Federale regterkant terug te trek en hom aan die linkerkant te versterk; advies wat Rosecrans die beste gevolg het as wat hy uitvoerbaar gedink het.
Die volgende oggend het Thomas in veggees gevind, en onkarakteristies geanimeer in die beskrywing van sy manne: 'Waar ek ook al aan die vyande se flanke geraak het, het hulle gebreek, generaal, hulle het gebreek.' Thomas het 'met ongewone ywer en tevredenheid gepraat', het die oorlogskorrespondent William opgemerk Shanks. Maar toe George H. Thomas sien dat Shanks in sy notaboek krap, verskyn die sewe-en-veertigjarige generaal verleë oor wat hom kan berispe op beroemdheid, 'sy oë is onmiddellik op die grond gebuig en die res van sy opmerkings ... kort . "
Bragg het beplan dat Thomas die fokuspunt van die dag se geveg sou wees, maar die Konfederate het meer sukses gevind om regs van die Unie-lyn te ry, waar hulle 'n kloof uitgebuit het, die Federale weggevee het, 'n vloedwater van butternut en grys uniforms wat vorentoe beweeg, en paniek en verwarring onder die bloujasse versprei. Rosecrans, sy hoofkwartier in gevaar, het saam met sy stafoffisiere gevlug. Die Uniereg is ontbind. Rosecrans, afgesny van Thomas, het in 'n oënskynlike skok na Chattanooga gevlug.
Die Confederates het hul aanval op Thomas se sentrum en links verbreek, maar die generaal van die Unie het nou Longstreet teen sy regterflank laat storm. Thomas se mans het hul posisie op die Horseshoe Ridge ingeneem, wat hulle met versperrings versterk het. Kort van ammunisie het hulle na onbestede cartridges onder die dooies gesoek terwyl die vyand op hulle druk. Skielik het 'n stofwolk agter die federale lyne hoop en vrees gevrees dat daar onder die Konfederale kavallerie onder generaal Nathan Bedford Forrest, hoop dat dit opgemaak kan word deur bloubeklede versterkings. Vir een keer in sy lewe het Thomas senuweeagtig voorgekom totdat iemand gedink het hy het die fladdering van die sterre en strepe gesien. Daar word bevestig dat die reserwekorps van die unie-generaal Gordon Granger onder die stof verskyn.
George H. Thomas kry nou sy monicker, "die rots van Chickamauga." Toe 'n hulpverlener boodskappe aan Thomas vra waar hy die generaal op sy terugreis moet vind, grom Thomas: 'Hier!' .
Die gevegte het 'n desperate hand-aan-hand-saak geword, met 'n Konfederale voorsprong, gekombineer met 'n federale teenaanval wat geweerbote en bajonette - om nie vuiste en rotse te noem nie - te midde van die harde knip van die Minié-balle gebring het. Die Konfederate is teruggejaag, maar hulle het weer en weer teruggekeer en geklim na die krimpende lyn van Thomas. Uiteindelik het Granger Rosecrans gevind en bevele ontvang dat Thomas onttrek. Rosecrans het begin om gedetailleerde instruksies te skryf oor hoe die toevlug moet plaasvind, maar Granger het hom oorrompel: 'O, dit is alles en nonsens, algeheel. Stuur Thomas 'n bevel om af te tree. Hy weet net so goed wat u moet doen. 'Rosecrans was te stom om te betoog; dit was die praktiese opkoms van Thomas bo sy Lincolnappointed superior.
Thomas het sy manne in 'n uitstekende orde onttrek, en uit die bloedige geskarrel van Chickamauga het hy 'n held uitgekom. Hy is weer met Washington vergelyk. Charles A. Dana, assistent-oorlogsekretaris, wat by Chickamauga teenwoordig was, het gesê: 'Ek weet van geen ander man wie se samestelling en karakter soveel soos dié van Washington is nie; hy is dadelik 'n elegante heer en 'n heldhaftige soldaat. "Dana se biograaf, generaal James H. Wilson, wat saam met George H. Thomas gedien het, was van dieselfde mening en het gesê dat Thomas lyk soos" die tradisionele Washington in voorkoms, wyse en karakter meer as enige man wat ek nog ooit ontmoet het ... en my tegelyk geïnspireer met geloof in sy bestendigheid en moed. "
Thomas was, soos altyd, gewild onder die troepe wat hom vertrou en weet dat hy op hulle uitkyk. Hulle het hom 'Ou Pap' genoem. Sy bevordering is egter weer eens gestaak deur Noord-politici om 'n Maagd te bevorder - en tipies, toe George H. Thomas ontdek dat mans soos Dana probeer om hom oor Rosecrans te bevorder, het hy tussenbeide getree. namens sy bevelvoerder. Lincoln het die saak uiteindelik in die hande geneem en Rosecrans vervang met Thomas as bevelvoerder van die Army of the Cumberland. Toe Thomas teen sy voormalige bevelvoerder probeer protesteer, stop Rosecrans hom en sê hy moet sy plig uitvoer, soos voorgeskryf deur die opperbevelhebber. Thomas het berou gekry en was nou onder die direkte bevel van Ulysses S. Grant wat die militêre afdeling van die Mississippi beveel het. Vanweë Grant se partydigheid aan generaal Sherman, bevelvoerder van die Army of the Tennessee (die voormalige bevel van Grant), sou dit nie 'n gelukkige vennootskap wees nie.
Hantering van Bragg
Dit het eintlik begin met wat Thomas as 'n belediging beskou het. Nadat hy na die hewige geveg van Chickamauga na Chattanooga teruggetrek het, was sy primêre doel om sy manne weer te lewer. Grant het Thomas 'n vrywaring beveel: 'Hou Chattanooga aan alle gevare.' Thomas se terugkeerboodskap was lakonies: 'Ons sal die stad hou totdat ons honger ly.' Gegewe Rosecrans se aanvanklike drade na Washington na die geveg, wat na Chickamauga verwys het as ''n ernstige rampspoed "en van Chattanooga gesê:" Ons het geen sekerheid om ons posisie hier te beklee nie, "het Grant goeie rede om bekommerd te wees. Maar Thomas was van sterker dinge - en die opponerende bevelvoerder, Braxton Bragg, het dit nie goed gevind om sy sege op Chickamauga op te volg met 'n aanval op die halfhonger bloujasse in hierdie belangrike stad nie.
Wat in plaas daarvan op George H. Thomas gewag het, was 'n beleg van die Konfederasie, met Bragg in die hoop om die Federale uit te honger eerder as om hulle uit te roei. Die Federale het egter 'n toevoerlyn opgerig - 'die krakerlyn' - wat Bragg se strategie (soos dit was) in werklikheid gekeer het. Onder Grant se leiding het die Federale begin om planne op te stel vir 'n offensief om Bragg se leër te verdryf. Thomas het Bragg amper soveel gehou soos Bragg se eie generaals (hulle het probeer om hom uit die bevel te laat verwyder) omdat Bragg 'n brief van Thomas's teruggestuur het met 'n nota wat Thomas beledig as 'n verraaier vir sy staat. Onder die edele gesig van Thomas het 'n begeerte om homself te wreek op sy voormalige vriend verbrand - en hy sou, soos die troepe van Thomas, op 23 November die Orchard Knob, sy eerste doelwit, aangryp, en twee dae later hul dramatiese opdrag tot Missionary Ridge maak die konfederale leër en vlieg.
Hammer and Anvil: Sherman en George H. Thomas
Na die slag van Chattanooga het Thomas sy Army of the Cumberland beskou as die mag om Joseph E. Johnston te verslaan, wat Bragg as opposisiebevelvoerder vervang het. Grant het Thomas egter in 'n hulprol gesien wat Sherman ondersteun het, en Sherman stem natuurlik daarmee saam. Terwyl Thomas 'n ywer vir sy kommunikasie- en aanbodlyne moes handhaaf, het Sherman geen kwalifikasies gehad om in vyandelike gebied los te sny nie, van plan te wees om die Suidelike burgerlikes uit te leef, en inderdaad te straf, en vertrou dat Thomas enige grysbladsye aan sy agterkant sou kon beveg. .
Dit is toe die reputasie van Sherman en Thomas gemaak is: 'Thomas het nooit 'n geveg verloor nie' en 'Sherman het nooit 'n geveg gewen of 'n veldtog verloor nie. "20 Die koelkop-Thomas word gewoonlik beskou as die taktiese meerderheid van Sherman, terwyl Sherman krediet ontvang vir die feit dat hy 'n meer verbeeldingryke begrip van strategie op veldtogvlak (Sherman het natuurlik die voordeel dat hy die strategiese vertroueling van Grant is).
Grant en Sherman het saam gedink dat Thomas versigtig, metodies en nie van die vyand verskans nie, maar traag was, hoewel Thomas se verdedigers sou weerspreek dat hy nie stadiger as Grant was in sy veldtog teen Lee nie, dat Sherman en Grant het Thomas gereeld as agterwag agtergelaat om na Sherman op te vang, en dat hy moet sorg waar die roekelose Sherman nie is nie.
Die kontrasterende karakters van Sherman en George H. Thomas is tydens die Slag van Kennesaw Mountain uitgelig. Thomas het 'n flankeerende aanval op Joseph E. Johnston aangeraai. Sherman het daarop aangedring dat sy eie troepe 'n frontale aanval op die konfederale posisies sou lei. Sherman het aan generaal John A. Logan gesê dat 'n frontale aanval nodig was omdat 'die hele land se aandag op die Army of the Potomac gerig was en dat die Sherman-leër geheel en al vergete was.' en ook van Grant's. "
George H. Thomas het nooit die behoefte gevoel om homself op hierdie manier te bewys nie - en sy manne waardeer hom daarvoor. Na twee mislukte pogings om die Konfederale linies te bestorm wat hom 3000 ongevalle gekos het, het Sherman hom onttrek aan 'n flenterende aanval, maar Johnston het weggesak. Sherman was egter vasberade in selfregverdiging: 'Mislukking soos dit was ... Ek beweer dat dit goeie vrugte opgelewer het, omdat dit aan generaal Johnston bewys het dat ek sou aanrand en dit met vrymoedigheid.' Thomas was meer die realis: 'Een of twee meer sulke aanrandings sou hierdie leër opgebruik. "
Nadat die Federale Atlanta ingeneem het, het Sherman met die seën van Grant beplan om Thomas die wilde katkonfederale leër te laat hanteer onder leiding van die KentuckianTexan John Bell Hood, die eenpotige, onbewapende, eensgesinde aggressiewe generaal wat gekies is om die groot taktiese herversterker te vervang Joseph E. Johnston. Eerder as om met Hood te verstrengel, sou Sherman 'n veldtog teen suidelike burgerlikes voer; sy doel was om Georgië te "huil"; en om hierdie hoë doel te bereik, het hy die leër van Thomas van sommige van sy beste eenhede (veral kavallerie) ontneem.
Thomas se taak was dan om Nashville te versterk. Dit het hy gedoen, en toe die ysige weer en die konfederale weermag die stad binnedring, berei hy sy manne voor vir 'n wegbreekaanval - weer te stadig vir generaal Grant, wat miskien nie die probleme waardeer om 'n offensief op 'n velblad aan te bied nie. ys, in ysige reën, of verstaan ​​dat die weer die bewegings van albei leërs belemmer het. As George H. Thomas nie uit Nashville kon verhuis nie, sou Hood ook nie ver rondom hom kon ry nie.
Toe George H. Thomas op 15 en 16 Desember 1864 uit Nashville uitbreek, het dit die einde van Hood se bevel gespel. Op 16 Desember bestorm die Yankees die laaste vergrype van die Konfederate op 'n toneel wat deur die unie-generaal James T. Rustling onthou word: "druif en blik geskree en gesuis; koeëls in 'n perfekte haelstorm ... Die hele slagveld was soms soos 'n onheilspellende mond van hel, agape en brandend met vuur en rook, lewend van donderweer en doodskoot. Die heuwels en hellings is gestrooi met die dooies; klowe en klowe stampvol gewondes. Ek het mans gesien met hul koppe of ledemate afgeskiet; ander in stukke geblaas. Ek het na 'n boom gery waarna 'n konfederasie vir veiligheid geswyg het, en 'n Unie-skulp het deur boom sowel as soldaat gegaan en onder sy kamerade ontplof. '
Dit neem 'n sekere soort man om dit te sien en opmerkings te maak van die Yankee-gejuig toe die Konfederale reëls geneem is, "die stem van die Amerikaanse volk." Thomas was so 'n man. Net soos toe Richmond, die hoofstad van sy tuisstaat, op 3 April 1865 by die Federale indringer val, het hy 'n 100-saluut bevel gegee as deel van Nashville se afdwingbare vieringe. Watter soort man hou van die vernietiging en nederlaag van sy vaderland? Natuurlik het hy nie meer ag geslaan op die afsonderlike state van die Noorde nie. 'N Kapelaan het hom eenkeer ná 'n geveg gevra of die dooies in groepe deur die staat begrawe moet word. Thomas grom, "Nee, nee, nee. Meng dit op. Meng dit op. Ek is moeg vir staatsregte. 'Thomas was klaarblyklik geen respek vir Edmund Burke se voorskrif dat om "lief te wees vir die klein peleton waaraan ons in die samelewing behoort nie, die eerste beginsel (soos die kiem) van openbare liefde is." Thomas, wat hy het homself verhinder om te voel, geen besorgdheid gehad oor die regte of state se regte of klein peletjies nie, dit was alles deurmekaar, vermeng.
George H. Thomas het geen simpatie gehad vir sy mede-suider-hy het gedink suidelike vroue is veral berouvol nie en het tydens die heropbou sterk maatreëls aanvaar. Toe die biskoplike biskop van Alabama sy priesters opdrag gee om gebede vir die heropbouowerhede te laat vaar, het Thomas weer vergelding gedoen deur al die Episkopale kerke in Alabama te sluit. Hy was ook die militêre owerheid in beheer van Tennessee, wat gedwing is om die 14de wysiging ('n vereiste dat hy tot die staatskaping in die Unie hertoegelaat moet word) te dwing deur die wenslik om dissidente lede van die wetgewer in hegtenis te neem en hulle te dwing om in die kamer te sit dat die maatreël met 'n kworum aanvaar kan word.
Thomas se standpunt teenoor sy mede-Southerners is uitgedruk in 'n brief wat hy aan die burgemeester van Rome, Georgië, geskryf het, wat Thomas se toorn verdien het vir die viering van Georgië se afskeidsdag met die konfederale vlae:
Die enigste oorsaak van hierdie en dergelike oortredings lê daarin dat sekere burgers van Rome, en 'n deel van die mense van die Verenigde State wat onlangs in opstand was, nie die situasie aanvaar en nie aanvaar het nie, en dit is dat die laat burgeroorlog was 'n opstand en die geskiedenis sal dit opneem. Diegene wat daarmee besig is, sal en word verklaarde rebelle; rebellie impliseer verraad; en verraad is 'n misdaad, en ook 'n gruwelike en straf verdien; en dat verraaiers nie gestraf is nie, is te wyte aan die grootsheid van die veroweraars. By te veel inwoners van die Suide word die laat burgeroorlog 'n rewolusie genoem, rebelle word "Konfederate" genoem, lojaliste aan die hele land word dd Yankees en verraaiers genoem, en oor die hele groot misdaad met die vervloekte rekord van geslagte heroes, patriots murdered because of their true-hearted love of country, widowed wives and orphaned children, and prisoners of war slain amid such horrors as find no parallel in the history of the world, they are trying to throw a gloss of respectability, and are thrusting with contumely and derision from their society the men and women who would not join hands with them in the work of ruining their country. Everywhere in the States lately in rebellion, treason is respectable and loyalty odious. This, the people of the United States, who ended the Rebellion and saved the country will not permit.
Kyk die video: Patton 35 Movie CLIP - Rommel, You Magnificent Bastard 1970 HD (Mei 2021).
Copyright 2021 \ Die hele geskiedenis van die mensdom op een webwerf \ Generaal George H. Thomas (1816-1870)