Panin Nikita Ivanovich - Inligting - 2022
Nikita Ivanovich Panin is in 1718 gebore. Hy was die seun van Ivan Panin, wat gedurende sy lewe tot die rang van luitenant-generaal gestyg het.
Nikita Panin het self militêre diens in die Horse Horse Guardiment begin. het die septer aan keiserin Elizaveta Petrovna voorgelê.
In 1748 word Panin na Swede gestuur, waar hy die volgende twaalf jaar deurgebring het. In 1760, toe Panin na St. Petersburg terugkeer, is hy die opleiding van Pavel Petrovich toevertrou. Nikita Ivanovich het die rang van hoof-gofmeister ontvang. Dit was die seun van die erfgenaam, die toekomstige outokraat Paul I.
In 1763 word Panin aangestel as hoof van die departement van buitelandse beleid. In 1764 word Nikita Ivanovich aangestel as hoof van die veldtog vir besigheid in Pole. Die doel van hierdie veldtog was om 'n kandidaat tot voordeel van die Russiese Ryk tot die Poolse troon te verkies - Stanislav Ponyatovsky het hom geword.
Tot 1774 was Nikita Ivanovich Panin die opvoeder van die Groothertog Paul. Nikita Ivanovich Panin is in 1781 ontslaan (tot op daardie stadium was dit Panin wat die heerser van alle Russiese buitelandse beleid was).
Met sy aftrede vestig hy die aandag op die interne probleme van die Russiese Ryk. In 1782 skryf hy 'n opstel wat in wese 'n inleiding tot die grondwet was. In 1783 is Nikita Ivanovich Panin oorlede.
Toe keiserin Elizabeth Petrovna Nikita Ivanovich Panin raakgesien het, het sy hom na Denemarke gestuur, en toe na Swede, haar gunsteling I.I. Shuvalov. Hy besef dat daar 'n teenstander voor hom is. Dit was moontlik om op 'n beproefde manier van hom ontslae te raak - om 'n bevel te gee, noodwendig gekoppel aan ekskommunikasie uit die hoofstad. Panin is dus gedwing om as ambassadeur in Denemarke en Swede te gaan.
Panin was lekker in Swede. Hier het hy geleer hoe die stryd tussen politieke partye plaasvind. In hierdie land het Nikita Panin die dieptes van die diplomaat se kuns begryp. Swede het hom gehelp om sommige van die idees van die Verligting te verstaan. Hy het veral besef wat die mag van die wet beteken. Die hele bevolking van die land (insluitend die outokraat) moet immers ongetwyfeld dit volg. Die staat moet op alle maniere bydra tot die ontwikkeling van sowel interne as eksterne handel, sowel as die ontwikkeling van nywerhede en landbou. Hy het verstaan ​​dat 'n land met sulke ryk natuurlike hulpbronne op hierdie rykdom moet staatmaak in die ontwikkeling daarvan.
Panin was geïnteresseerd in die lot van die slawe. In hierdie geval het hy geglo dat dit te vroeg sou wees om die serfdom af te skaf. Maar die staat is volgens sy mening verplig om die kleinboere teen die tirannie van die verhuurders te beskerm. Die verhouding tussen hulle moet volledig gereguleer word, veral die hoeveelheid pligte wat die boer verplig is om ten gunste van sy meester te dra, word duidelik vasgestel.
In 1760 word Panin een van die land se belangrikste hoogwaardigheidsbekleërs. Hy is deur Elizaveta Petrovna ontbied met die doel om Pal Petrovich (die toekomstige tsaar) op te voed. Nikita Ivanovich Panin het as Chief Hofmeister oorgeneem. Hierdie posisie het Panin baie regte gegee: hy kon 'n taamlike noue verhouding met die groothertog en prinses handhaaf, selfs toegang tot die woonstelle van die keiserin hê. Panin se pligte sluit in die opvoeding van geloof, goeie aard, sagmoedigheid, geregtigheid, ens. In Catherine se seun, sowel as die voorkoming van allerlei ondeugde (lafhartigheid, vlei, ens.). Die geskiedenis van Rusland beklee die belangrikste plek onder die wetenskappe wat aan Pavel geleer is.
N.I. Panin verskil nie van ywer vir die opvoeding van die erfgenaam nie. Die punt was nie net luiheid nie, maar eerder dat Panin in 1763 as hoof van die departement van buitelandse beleid aangestel is. Boonop was die onderwerpe wat Panin aan die etenstafel begin het, selde opvoedkundig. Hulle het basies te make gehad met die dringendste sekulêre probleme wat die leerling weens sy ouderdom nie na behore kon waarneem nie. Daar was gevalle waar die gesprek 'n rigting gehad het wat strydig met morele grondslae was. Onder sy leerling kon Panin praat oor teregstellings, waarvan baie vir hom snaaks lyk. Soms het Pavel optredes in die teater bygewoon wat duidelik nie vir kinders bedoel was nie. Hoe dit ook al sy, Panin het perfek gekose onderwysers wat hul besigheid vir die leerling ken. Onder hulle is offisier Poroshin, wat 'n breë siening gehad het, onderskei.
Panin het op 28 Junie 1762 aan die paleisgreep deelgeneem. Panin was 'n man wat nie daarvan hou om risiko's te waag nie, en daarom was dit baie moeilik om hom te betrek by die paleisgreep. En tog besluit E. Dashkova om Panin direk te vra wat hy dink oor die afsetting van Peter III van die troon af. Hierop het Panin geantwoord dat hy bewus was van die skadelike invloed wat die regering van Peter III op die ontwikkeling van die land kan hê, maar dat hy geen voorstander van gewelddadige maatreëls was nie. Panin was egter ten gunste van die toetrede tot die troon van die wettige erfgenaam - Paul. Na die beëindiging van die staatsgreep en die vreugde wat in die samelewing gesweef het na die omverwerping van Petrus III, het Catherine II keiserin geword. Toespraak oor die regentiteit van Ekaterina Alekseevna oor haar minderjarige seun het nie meer gegaan nie.
Catherine II het Panin met vertroue behandel. Alhoewel die doel van die paleisgreep, soos Panin geglo het, die toetrede van die wettige erfgenaam van Paul I was, het geen vervreemding tussen hom en Catherine II ontstaan ​​nie. En N. I. self Panin het nie meer daarop aangedring om Paulus te betower nie.
Panin is die hoof van die departement van buitelandse beleid. In 1763 ontvang Nikita Ivanovich Panin 'n spesiale reskrip van die keiserin, wat praat van sy tydelike aanstelling as hoof van die Foreign Collegium of Affairs. Panin beklee egter hierdie pos ongeveer twintig jaar. Die feit is dat hy vir die eerste twee jaar kanselier Vorontsov vervang het, wat vir hierdie tydperk met vakansie was. Maar hierdie vakansie vir Vorontsov was 'n goeie voorwendsel vir bedanking. Op grond hiervan het Panin na die einde van die kanselier se vakansie die volwaardige hoof van hierdie departement van buitelandse beleid geword.
Panin was in beheer van die ondersoek na die saak in Khitrovo. Dit het gepaard gegaan met die begeerte van die keiserin om met G. Orlov te trou. In verband met hierdie saak is geen gevaar vir Catherine die Grote geïdentifiseer nie. Die straf vir die deelnemers aan die "sameswering" was baie lig. Dit word wel verklaar deur die feit dat Panin self nie tevrede was met die moontlike huwelik van die keiserin met sy gunsteling nie.
Panin het die ondersoek na Mirovich se sake gelei. Hierdie saak was baie belangriker as die vorige. Mirovich het Ivan Antonovich uit die vesting Shlisselburg probeer bevry en die kroon aan hom gegee, en sodoende Catherine II omvergewerp. Hierdie gebeure het plaasgevind net in die dae toe die keiserin afwesig was van die hoofstad (sy het in die Baltiese State aangekom). Die saak self eindig met die dood van die voorgee op die troon en die arrestasie van Mirovich self.
N.I. Panin het aktief deelgeneem aan die verkiesing van die koning van die Pools-Litouwse Statebond - Stanislav Poniatovsky. Onder druk het die verkiesingsdieet van die Rzecz Pospolita, sonder enige debat, Stanislav Poniatovsky tot koning verkies. Dit het op 4 Julie 1764 plaasgevind. Die hoofbron van intriges in Warskou was self die keiserin Catherine die Grote. Panin het egter aan al haar vereistes voldoen.
Panin was die inisieerder van die totstandkoming van die keiserlike raad. Die een wat nie op die laaste oomblik geskep is nie. Hierdie projek was van nasionale belang - dit moes die keiserin help om die staat te regeer. Die samestelling van die keiserlike raad sou bestaan ​​uit ses tot agt mense, waarvan vier staatssekretarisse sou wees - hulle sou die bestuur van die binnelandse en buitelandse beleid, sowel as die militêre en maritieme nywerhede hê. Die raadsdae sou Saterdag en Sondag wees. Daar moet in gedagte gehou word dat Catherine die Grote enige besluit van die raad kan ondersteun of verwerp. Dit lyk asof Catherine II selfs van die projek hou: sy het die voorbereide manifes onderteken met die oprigting daarvan, en het selfs die samestelling van hierdie raad aangekondig. Maar iets het veroorsaak dat Catherine de Grote die blad met die manifes opskeur. Waarom het sy dit gedoen? Wetenskaplikes glo dat dit deels te wyte is aan 'n blaas op trots, want vroeër is sulke liggame geskep met die doel om keiserinne te help wat niks van die regering weet nie. Catherine II het haarself nie so beskou nie. 'N Nog belangriker rede blyk die besluit te wees, waarvan Catherine die Grote nie gehou het nie, om die gunstelinge uit bestuursake te verwyder.
Panin se projek het voorsiening gemaak vir die hervorming van die senaat. Panin het geen noemenswaardige doeltreffendheid in die huidige senaat gesien nie. Dit was 'n baie omslagtige instelling - dit het dertig senatore ingesluit, wat volgens Panin "na die vergadering van die Senaat kom as gas vir ete."
Panin, wat die departement van buitelandse beleid gelei het, het slegs die wil van Catherine II uitgevoer. As Panin se mening in stryd was met die mening van Catherine de Grote, het sy hom bloot geïgnoreer. Panin, daarenteen, het altyd al die bevele van Catherine II uitgevoer, het haar nie omgegee nie, selfs toe hy sy eie oortuigings gehad het. Panin kon nie ywer ontken word nie.
Ter ere van die feit dat Paulus die ouderdom van meerderheid bereik het, het Catherine de Grote die N.I. Panin. Hy is bekroon met die titel, wat beskou word as 'n veldmaarskalk, meer as agtduisend serwe, sowel as honderdduisend roebels. Panin het die geskenke van die hand gesit en hom as 'n edele en ongeïnteresseerde persoon gewys: hy het ongeveer die helfte van die kleinboere aan sy drie ondergeskiktes gegee, hoewel Nikita Ivanovich niks aan hulle verskuldig was nie.
Panin was nie getroud nie. Sonder om 'n gesin te stig, het hy nietemin toevallige verbindings toegelaat. Maar nogtans het Nikita Ivanovich twee pogings aangewend om te trou. In 1766 raak Panin verlief op gravin Stroganova (wat terloops die dogter van kanselier Vorontsov was). In hierdie verband het Nikita Ivanovich sy sake laat vaar, selfs respek vir homself begin verloor, maar Catherine die Grote het hom op geen manier gestraf nie. In 1767 het die keiserin Nikita Ivanovich die waardigheid van die graaf verleen. Hierdie geskenk is opgedra aan die herdenking van die kroning van Catherine II. Die tweede poging dateer uit 1768. Panin het hartstogtelik verlief geraak op Anna Sheremeteva - die dogter van P. B. Sheremetev. Daar was selfs 'n troue wat op 10 Mei 1768 beplan is. Anna het egter net voor die troue siek geword van die pokke en het kort daarna gesterf. Dit was 'n beduidende verlies vir Panin. Nikita Ivanovich het alle sake weer laat vaar. Catherine die Grote het hom nie van die saak onthef nie, omdat sy verstaan ​​hoe opgevoed hy was. Sy waardeer sy talente as diplomaat.