Geskryf deur Michael Fakhri en Ntina Tzouvala
Irakezen koop produkte op 'n straatmark in Bagdad tydens die COVID-19-pandemie, 14 Julie 2020. Ahmad Al-Rubaye / AFP via Getty Images
Volgens 'n nuwe Verenigde Nasies-verslag, is die wêreld tempo van honger en wanvoeding aan die toeneem. Die verslag skat dat 2019 miljoen mense - 690% van die wêreldbevolking - in 8.9 ondervoed was. Dit voorspel dat hierdie getal teen 840 2030 miljoen sal oorskry.
As u ook die aantal mense insluit wat die VN as voedselonseker beskryf, wat beteken dat hulle probleme ondervind om toegang tot voedsel te kry, is meer as 2 miljard mense wêreldwyd in die moeilikheid. Dit sluit mense in ryk, middel-inkomste- en lae-inkomste lande in.
Die verslag bevestig verder dat vroue meer geneig is tot matige tot ernstige voedselonsekerheid as mans, en dat die afgelope paar jaar weinig vordering op hierdie gebied gemaak is. In die algemeen waarsku die bevindings dat honger teen 2030 uitgeroei word - een van die belangrikste van die VN Volhoubare Ontwikkeling Doelwitte - lyk toenemend onwaarskynlik.
COVID-19 het sake net vererger: die verslag skat dat die ontvouende pandemie en die gepaardgaande ekonomiese resessie nog 83 miljoen tot 182 miljoen mense ondervoed. Maar gebaseer op ons werk wat dien as onafhanklike kundiges by die VN oor honger, toegang tot voedsel en wanvoeding, onder die mandaat van die Spesiale rapporteur oor die reg op voedsel, is dit vir ons duidelik dat die virus slegs bestaande tendense versnel. Dit dryf nie die toenemende aantal honger en onseker mense nie.
Die VN se voedsel- en landbouorganisasie se voedselonsekerheidservaringskaal (FIES) is 'n wêreldwye verwysing vir die meting van voedselonsekerheid. SDG-aanwyser 2.1.2 meet vordering na die doelwit vir volhoubare ontwikkeling om honger teen 2030 te beëindig. FAO, CC BY-ND
Hoeveel moet gesonde kos kos?
Kundiges het jare lank gedebatteer hoe om honger en wanvoeding die beste te meet. In die verlede het die VN byna uitsluitlik op kalorieë gefokus - 'n benadering wat navorsers en voorspraakgroepe het gekritiseer as te smal.
Vanjaar se verslag is 'n meer deurdagte benadering wat fokus op toegang tot gesonde diëte. Een ding wat dit gevind het, is dat wanneer regerings hoofsaaklik daarop gefokus was om te verseker dat mense genoeg kalorieë het, dit gedoen het deur groot transnasionale korporasies te ondersteun en deur vetterige, soet en hoogs verwerkte voedsel goedkoop en toeganklik te maak.
[Kry feite oor koronavirus en die nuutste navorsing. Teken in op die nuusbrief van The Conversation.]
Hierdie perspektief gee 'n paar belangrike kwessies rakende die wêreldwye politieke ekonomie van voedsel. Soos in die nuwe verslag aangedui word, kan mense wat tans 'n globale armoede vlak van $ 1.90 per dag leef, nie haalbaar wees tot 'n gesonde dieet nie, selfs nie onder die mees optimistiese scenario's nie.
Meer breedvoerig bespreek die VN-verslag een van die langdurige debatte in die landbou: Wat is 'n billike prys vir gesonde kos?
Een ding waaroor almal saamstem, is dat 'n plant swaar dieet die beste is vir menslike gesondheid en die planeet. Maar as die pryse vir vrugte en groente te laag is, kan die boere nie geld verdien nie en sal hulle meer winsgewend groei of heeltemal ophou boer. En die koste styg uiteindelik vir verbruikers namate die aanbod afneem. Omgekeerd, as die prys te hoog is, kan die meeste mense nie gesonde kos bekostig nie en sal hulle eet wat hulle ook al kan bekostig - dikwels goedkoop verwerkte voedsel.
Wat dit gaan verg om 'n wêreld met nul-honger te bereik.
Die rol van regerings
Voedselpryse weerspieël nie net vraag en aanbod nie. Soos die verslag aantoon, beïnvloed regeringsbeleide dit altyd direk of indirek.
Sommige lande verhoog belasting aan die grens, wat ingevoerde voedsel duurder maak om plaaslike produsente te beskerm en 'n stabiele voorraad voedsel te verseker. Ryk lande soos die VSA, Kanada en in die EU subsidieer hul boerderysektore baie.
Regerings kan ook openbare geld spandeer aan programme soos boeronderwys of skoolmaaltye, of belê in beter paaie en opbergingsgeriewe. 'N Ander opsie is om mense wat in armoede leef, voedselbewyse of kontant te gee om voedsel te koop, of om te verseker dat almal 'n basiese inkomste het wat hulle in staat stel om hul basiese uitgawes te dek. Daar is talle maniere waarop regerings kan sorg dat voedselpryse produsente in staat stel om geld te verdien en dat verbruikers gesonde maaltye kan bekostig.
Die menslike koste van goedkoop kos
Die VN-verslag fokus daarop om te verseker dat voedsel so goedkoop as moontlik is. Dit is op 'n aantal maniere beperk.
Laai nuwe tarief navorsing hoogtepunte waarop die meeste fokus goedkoop pryse kan skade aan die omgewing en wrede ekonomiese stelsels bevorder. Dit is omdat slegs groot ondernemings dit kan bekostig om in 'n mark wat goedkoop kos verbind, mee te ding. Soos ons navorsing bewys het, vandag en in die verlede, word mense se toegang tot voedsel meestal bepaal deur hoeveel krag in die hande van 'n paar gekonsentreer is.
vleispakker #Toennies slaghuis in #Germany onder skoot vir die versoek van die regering na # COVID19 #Coronavirus uitbraak by die aanleg en dwing om weer in die omliggende gemeenskappe te sluit; # vleisverwerking # vleisverpakking
https://t.co/tSvaVK9DKg- Hiro (@mnDonotpanic) Julie 12, 2020
'N Huidige voorbeeld is vleisverpakking plante, wat koronavirus-oordragsentrums in die VSA, Kanada, Brasilië en Europa was. Om pryse laag te hou, werk mense skouer aan skouer vleis teen 'n ongelooflike spoed verwerk. Gedurende die pandemie het hierdie toestande die virus in staat gestel om onder werkers te versprei, en uitbrake in fabrieke het die virus dan na nabygeleë gemeenskappe versprei.
Nuwe internasionale standaarde stel fabrieke in staat om voort te gaan, maar op so 'n manier beskerm werkers. Na ons mening handhaaf regerings nie hierdie veiligheidstandaarde voldoende om die verspreiding van die virus te stop nie. Wêreldwyd oorheers vier ondernemings - die Brasilië se JBS, Tyson en Cargill in die Verenigde State, en die Chinese besit Smithfield Foods - die vleisproduserende sektor. Uit studies is getoon dat hulle dit wel kan doen lobby en beïnvloed die regering se beleid op maniere waarop wins bo werker- en gemeenskapsveiligheid geprioritiseer word.
Ons werk het ons oortuig dat die beste manier vir regerings om seker te maak dat almal toegang tot goeie kos het, 'n gesonde dieet as 'n mensereg is. Dit beteken om eers te verstaan ​​wie die meeste mag het oor voedselvoorrade. Uiteindelik beteken dit om seker te maak dat die gesondheid, veiligheid en waardigheid van mense wat die wêreld se voedsel produseer 'n sentrale deel van die gesprek oor die koste van gesonde diëte is.
Michael Fakhri, medeprofessor in Internasionale Reg, Universiteit van Oregon en Ntina Tzouvala, Senior Lektor in Internasionale Reg, Australiese Nasionale Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Om wêreldhonger te verminder, moet regerings verder dink as om goedkoop kos te maak