75 Rand by Werner Schmidt by Werner Schmidt - Read Online
Publisher: WernerCreatesDotCom (Pty) LtdReleased: Aug 13, 2017ISBN: 9781386807131Format: book
75 Rand - Werner Schmidt
Jou gebruik van hierdie boek
HIERDIE BOEK IS BEDOEL vir jou persoonlike gebruik. Die bekostigbaarheid daarvan vloei vanuit die veronderstelling dat jy ander sal aanmoedig om self die boek te koop, sou hulle belangstel om dit te lees. Nooi gerus belangstellendes uit om die gratis hoofstukke van 75 Rand af te laai.
Kliek hier om in te teken op my nuusbrief. Ek deel nou en dan nuus rakende my digkuns, volwasse fiksie, musiek, jeugfiksie ensovoorts.
Het ek haar ...?
Het sy self ...?
I Ek begin by 'n einde
Hoofstuk 1 – Nou hel
[KAN GESING WORD OP die wysie van The First Noel]
Nou hel, nou hel
Haar dae getel
Dertig jaar whisky
het haar neergevel
Hoofstuk 2 – 27 Desember 1999
Pretoria Akademiese Hospitaal ( H.F. Verwoerd ).
Die dokter aan diens by die intensiewesorgeenheid kom roep ons. Ons loop die kamer binne. Dit voel koel, koud.
Sy lê daar, stil.
Steeds bewusteloos. Hartklop op die monitor, wisselend. Die dokter praat van groet.
Vat aan uitgeteerde arm. Koud. Nog altyd ’n koulike mens. Wag vir die flatline op die hartmonitor, soos in mediese TV-programme, maar dit kom nie. Dit kom nie.
Net ŉ onvoorspelbare gefladder van ‘n vlinderhart. Lewe sy, of lewe sy nie?
Is sy dood?
Daar is ’n sekere momentum aan die masjiene waaraan jul ma gekoppel is. Sy is dood, verduidelik die dokter.
Dus gaan ek nie my dramatiese laaste-asem-uitblaas van haar kry nie? Hoe lank is sy al dood? Terwyl julle tee gedrink het? Hoe weet jy sy’s dood? Wie’s jy om vir my te vertel daar’s nie meer hoop nie?
Ek buk af en gee Ma ’n laaste soen op haar voorkop. My lip talm ‘n oomblik lank op koue klip. Ek wou by haar mond uitkom maar daar die dreineerpyp maak dit onmoontlik, tesame met ’n suurstofpypie in haar neus.
Sy het veral in die laaste maande benadruk hoe sy nie ‘n soenmens is nie. Netsoos Oupa.
Sy was 52 jaar oud. Het sy 40kg geweeg?
My suster hardloop uit die aand in en ek agterna. Ons staan in ’n kringetjie mekaar en vashou, saam met haar vriend en my meisie. Ons huil.
Ons sou vir Ma hiérdie keer regruk. Vir eens en vir altyd.
Dinge het nie volgens my plan verloop nie.
Hoofstuk 3 – 25 Desember 1999
Die OTM het my kaart ingesluk. Kan jy vir my R75 leen?
Dit het al tweede natuur geword by my. Ek het immers saam met hierdie mens grootgeword. Hoeveel keer vantevore het sy nie deur onttrekking en ineenstorting en rehab gegaan nie? Been there. Done that.
Sal ons ry? sê-vra ek. Sy kom uit en trek die deur toe.
Die internis wat Ma behandel het met haar onttrekkingsepisode gedurende 1997, het gesê, Haar liggaam sal nie weer ŉ soortgelyke proses kan hanteer nie. Ek besluit dat sy okay behoort te wees as sy binne ’n redelike tyd by ‘n OTM kan uitkom.
Wat kan ek in elk geval nóú doen? Ons moet by die familie uitkom en drankwinkels is boonop toe op Kersdag. Ek kan tog nie by ’n restaurant aandoen vir ’n oop bottel whisky nie! In ieder geval sou sy waarskynlik vir my vra, Nou wat de f*k moet ek met hierdie whisky doen?
Ek besluit om deur te druk met die familie-afspraak en om haar daarna so gou moontlik weer by die huis te kry. Dat sy die vakansiedae kan uitwag en ’n drankwinkel teen die 27ste, of dalk al die 26ste, kan nader vir ’n bottel vrede. Ons ry dus na haar broer se plek in die natuurreservaat. Ma het ’n groot sonbril op. Haar gesig het vergeel en geswel oor die laaste weke.
Ma bewe al hoe meer. Sy rook ŉ paar sigarette eenkant terwyl ek naby haar rondstaan. Sy sukkel om die sigaret by haar mond uit te kry.
Die kos word bedien, heerlike braaikos, soos altyd by my ma se familie. My aptyt laat my nie in die steek nie en ek smul behoorlik aan die keurige bord kos. Ma eet een hap. Haar mes en vurk bewe, klingel teen haar bord en die geselskap word vir ‘n oomblik stil. Sy sit haar mes en vurk neer, leun effens agteroor en kreun so ’n bietjie, terwyl sy haar maag vashou. Sjoe, dit was nou lekker, maar ek is nou heeltemal versadig.
Ek eet my nagereg, sy nie. ‘n Haastigheid kom sit in my bors en nadat ons gegroet het, verlaat ek, my meisie en die wandelende