Die meeste geestelike mense soek iets, en die meeste van die tyd glo ons dat dit waarvoor ons soek, buite onsself is. Maar uiteindelik is dit wat ons soek, hierdie ongebore, reeds self-verligte, onbegrensde Boedha-gees, en dit is reeds in elkeen van ons.
Daar is net een gedagte, maar daar is twee gemoedstoestande, die gekondisioneerde verstand en die onvoorwaardelike verstand. Ons leef meestal in ons gekondisioneerde gedagte. Ons moet daarvandaan na die koninkryk van ons onvoorwaardelike verstand kom. Dit is waaroor meditasie praktyk gaan.
Die woord vir "gekondisioneerde gedagte" in die Tibetaanse taal het die konnotasie dat die gekondisioneerde gedagte iets tydelik is. Dit is iets wat gereed is om ontbind of weggevee te word, net soos die stof op die spieël. Die voorwaardes wat ons verstand verberg, is nie permanent nie.
Ervaar 'n gevoel van ontevredenheid?
As ons eerlik binne kyk, kan ons sien hoeveel ons in gekondisioneerde verstand leef, wat gedink word deur gedagtes, idees en persepsies. Is dit nie waar dat ons voortdurend 'n gevoel van basiese ontevredenheid ervaar nie? Dit is die basis van menslike lyding, wat in onkunde gegrond is, maar dit is amper die normale toestand van ons bewussyn.
Die meeste van die tyd wat ons ook al ervaar, is bloot 'n verstandelike gewoonte. Vrees is 'n geestelike gewoonte, so is haat, en so is hierdie aanhoudende gevoel van ontevredenheid. Ons is ontevrede met die manier waarop ons kyk, met wat ons het, ontevrede is met ander, ensovoorts.
Ontevredenheid kan pretty much oorheers elke vlak van ons bewussyn. Soms wil jy verlig word, wil jy heiliger word, kan dit 'n vorm van ontevredenheid wees. Dit is 'n geestelike ontevredenheid. Hierdie soort wil is baie anders as die geestelike aspirasie wat geleer word as 'n deuropening tot verligting in baie geestelike tradisies, want laasgenoemde wil niks hê nie. Dit is die totale bereidwilligheid om van alles los te laat.
Om te laat gaan is moeilik om te doen?
Om gewoonlik te laat gaan is 'n baie moeilike ding vir mense om te doen. Dit mag dalk met ons diepe vrees te make het dat as ons net van alles loslaat, ons beheer oor ons lewe verloor. Vir die ego lyk dit soos om ons hande van die stuurwiel af te neem terwyl die motor beweeg. Dit kan meer chilling as opwindend wees.
Wanneer ons onsself toelaat om in die hart te val, moet dit op sy eie gebeur. Daar is dus nie meer 'Ek' wat dit moeilik probeer hou om te hou of los te laat nie.
Verligting is moontlik omdat dit reeds in elkeen van ons is; dit is die natuurlike toestand van ons verstand. As verligting nie die natuurlike toestand van ons verstand was nie, sou verligting 'n gevolg wees, die opbou van 'n lang en moeilike proses. Maar dit is nie 'n geestelike trofee wat ons kan bereik deur slim te wees of hard te werk nie. Dit is nie 'n toekenning of 'n beloning nie. Dit is nou al die intrinsieke toestand van ons gedagtes, soos dit is.
Dit maak nie regtig saak of ons tien jaar of 'n ander oomblik nog een of ander tyd neem nie. Al wat saak maak, is dat ons uiteindelik op hierdie laaste punt kom, wat ons ware natuur volledig en volkome moet sien. Die punt is om dit nie te konseptualiseer of te intellektualiseer nie, maar om hierdie pragtige werklikheid te ervaar.
Bevryding: Dans op die stadium van ons bewussyn
Bevryding dans reeds op die verhoog, of die platform, van ons bewussyn. Hoe kan ons dit nou ervaar? Is daar 'n metode? Eintlik is daar baie metodes. Een metode word uitgedruk in hierdie baie ou sê: "Rus in die natuurlike gemoedstoestand." Hierdie metode is kragtig, dinamies en transformatief.
"Rus" het natuurlik baie betekenisse, maar hier beteken "rus" nie bloot gewone rus nie. Dit beteken die stop van alle gedagtes, insluitend die poging om te soek, te mediteer, te ontleed en te probeer om vas te hou aan iets. Dit probeer nie om ontslae te raak of iets te bereik nie.
Ons het net losgemaak van alle gedagtes en in die natuurlike gemoedstoestand en ons hoef nie uit te vind wat dit is nie. Dis die goeie nuus. Ons is nie meer die verantwoordelike agent wat gaan verseker dat verlossing betyds sal opduik nie. Dis 'n groot verligting, is dit nie?
Ons is nie verantwoordelik vir die opkomende son nie
In die oggend sien ons dat die son skyn. Is ons die agent verantwoordelik om seker te maak dat die son op tyd opstaan? Nee. Op dieselfde manier hoef ons nie meer hierdie verligtingsbesigheid te versorg nie. In die plek van nie meer soek nie, rus ons heeltemal sonder die geringste gevoel van inspanning. Glo dan of nie, die verligting skyn. Die gekondisioneerde gedagte val weg sonder om werklik 'n groot ophef te maak wanneer ons weet hoe om vryheid te laat kom deur eenvoudig te rus, diep rus.
Diepste rus is die punt waar ons nie meer enigiets anders soek nie. Solank as wat daar 'n daad is om God of waarheid of ewige self te soek, beweeg ons met groot spoed daarvan weg. In daardie diep rus ontstaan ​​'n pragtige stilte, wat die uitkykpunt is waaruit ons die ligte verstand kan sien en uiteindelik saamsmelt.
Ons hoef nie afvallig te word nie en leef ver van wêreldse afleiding om ons verhouding met daardie stilte te verdiep. Aangesien ons liefde vir hierdie stilte steeds groei, vind ons elke dag baie oomblikke om daarin te duik. Binnekort het niks van buite die krag om ons daarvan af te lei nie. Trouens, alles dien as 'n hek om dit te betree.
Daar is geen sekerheid dat ons môre hier sal wees nie. Wat is die punt om ons lyding te verleng? Kan ons met meer liefde en vreugde leef? Die antwoord lê nie daarin om die beste tegniek of kennis te hê nie, maar in ons aangebore vermoë om wakker te word aan ons ware natuur, die ligte gees binne.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Godsdienste & Oortuigings > Loslaat: Awakening om ons ware natuur