Die September-vakansie wat die jaar se driekwart-merk aandui, is om die draai en dis die ideale tyd om die motor en sleepwa te pak en koers te kies Kaap toe, na die Overberg, waar kanola, koring en skaapweiding ’n perfekte landbou-lappieskombers vorm.
Dis bolle vere met reuse-kloue wat met tussenposes van vier of vyf telefoonpale oor die koringlande, oor die skaaptroppe en oor die velde met melkkoeie waghou.
Maar as jy met jou GP-nommerplate die pad vat, kan jy by De Hoop begin en so stadigaan terugwerk Kaap toe, voordat jy op die N1 huiswaarts keer.
Die De Hoop Collection is in ’n vennootskap met Cape Nature en bestuur die akkommodasie en spyseniering op die reservaat. Ons bly in ’n witgekalkte huis met dik mure en blou-en-wit gordyne soos uit die dae van die VOC.
Dit is op die bootrit die middag op Die Vlei wat jy die wind om jou ore hoor suis en die reuk van die renosterveld en fynbos jou omgewe. Jou ore en oë raak nou gewoond aan fyner luister en kyk.
Jy kan klein voëltjies wat laag oor die water vlieg raaksien, die plons van ’n vis in die water hoor en verstom staan as die gids jou vertel dat hamerkoppe die grootste neste van alle voëls bou en dat hul neste soms so swaar word dat die takke afbreek.
En as hulle die nes agterlaat, kom trek uile graag in. Dis darem nie aldag dat die harde werk klaar vir jou gedoen is nie!
Saans lê ons eers in die Victo­riaanse pootjiesbad in die welriekende borrels van Charlotte Rhys, voordat die reuse-bed met sy hemelbed-muskietnet jou in die stilte van die veld na droomland wegvoer, waar jy bykans die uitspansel met sy silwer sterre kan hoor draai.
Daar is proteas in ’n pragtige strepies-wasbeker, en hul reuk hou jou die hele tyd aan die natuur geanker.
Jy kan ure lank in die swembad, wat uitkyk oor die waters, gaan dryf. Of in die spa gaan ontspan of een van die vele aktiwiteite onderneem. Jy kan die mariene of aasvoël-staptog aandurf of die bergfietsroete gaan ry, alleen gaan voetslaan of saam met ’n gids op ’n voëluitstappie gaan.
Andersins kan jy tennis of boules speel. Saans kan jy sterre kyk met ’n gids wat die wonder van die hemele aan jou uitwys.
Op die mariene uitstappie soek jy na seelewe in die getypoele langs die kus. Jy ry met die wildkykvoertuig see toe. Ons stap oor die spierwit duine, tot onder op die strand. Op die rotse vertel ons gids dat dit soos ’n klein Grand Canyon is met al die diep versteekte gaatjies. Ons kyk na seesterretjies, seekatte, anemone en seeslakke.
“Hierdie is ook die laaste stopplek vir die walvis-staproete, en in die walvisseisoen, van Julie tot Oktober, is dit ’n miernes van bedrywighede in die blou branders,” vertel hy. Ek kan my indink as jy hier langs die turkoois see stap, met die windjie in jou hare, hoe vry jy moet voel.
Ons gaan lê die res van die middag in die swembad en kyk hoe die wolke patrone oor die vleiwaters maak.
Die aasvoël-staptog vroeg die volgende oggend neem jou ’n uur per voertuig weg na Potberg, steeds deel van die reservaat. Dis die reservaat se nuutste uitstappie en ek voel baie bevoorreg om hierdie bedreigde voëlspesie in sy natuurlike habitat te kan gade slaan.
Jy klim ’n stywe paar meter, maar net voordat jou asem heeltemal te veel jaag en jy jou stadself in die skande steek, verrys die houtplatform voor jou.
Daar sit jy met ’n onbelemmerde uitsig oor die vallei en kyk ure lank hoe die kransaasvoëls in hierdie enigste kolonie in die Wes-Kaap bo jou kop sweef.
Jy geniet middagete daar wat in oulike koelsakkies deur die gidse opgedra word. Ons oë kyk later oormekaar deur die verkykers, maar van ophou is daar geen sprake nie. Die voëls skuil teen die hoë kranse en met die blote oog is dit net wit spikkels teen die fynbos, maar as jy jou verkyker optel, is dit reusagtige voëls wat neffens die klippe rus.
Dit is hemel vir voëlkykers en fotograwe, vertel ons gids, maar ek glo dis hemel vir enigeen wat lanklaas die son op sy wange gevoel en die veld só intens kon ruik. Die uitsigte oor die reservaat, tot by die wit duine en blou see, met proteas en speldekussings waarin suikerbekkies skuil, is kop skoonmaak op sy beste.
Ons gaan stap in die gedenktuin rond, ruik die wit rose, voordat ons by die Skeepswrakmu­seum inloer. Dis ’n indrukwekkende versameling van skeeps­wrak-geskiedenis. Die boegbeelde van die gesonke skepe is hartseer maar pragtig. Buite is die ou pastorie pragtig ingerig soos ’n strandveldhuis, en in die skuur staan een van Suid-Afrika se oudste brandweerwaens.
Ons draai laatmiddag weg na Waenhuiskrans, waar ons twee dae by die Arniston Spa-hotel gaan kuier. Ons is ware lui toeriste en tussen stoepsittery (eers op ons kamer se stoep met sy 180 °-uitsigte oor die see; toe die bistro se stoep vir drankies en toe die restaurant se stoep vir etes) kuier ons in die hotel se luukse spa – wat nie 10 m van ons kamerdeur af is nie – gaan stap op die strand, of knoop geselsies met vissermanne by die hawe aan.
Hier word skuite herstel en toue gevleg en as daar ’n skuit inkom, is al wat leef en beef daar om te koop, om te kyk, om geselsies te maak. Ons koop ’n kabeljou van die skuite af en verpak dit in koerantpapier en sit dit in die koelboks in die kattebak.