Die pad van die moderne VoortrekkerVerwerkte toespraak van Hoofleier Danie Langner by die Vrystaatse en Transvaalse opening van die Presidentsverkennerkampe. Dr. Danie Langner van die FAK. Foto: Fak.org.za Vanjaar, 70 jaar gelede, op 16 Desember 1949 is die Voortrekkermonument in Pretoria amptelik ingewy. Aan die sy van die eerste minister, dr. DF Malan, het ’n Voortrekkerseun gestaan. By die kiaathoutdeure het Voortrekkerseuns en -meisies met uitgestrekte hande gereed gestaan om die deure die eerste keer oop te stoot. Presies om twaalfuur sou die sonnestraal vir die eerste keer op die Voortrekker-sarkofaag met die woorde “Ons vir jou Suid-Afrika” val. In die amfiteater het dr. Malan aan ’n kwartmiljoen Afrikaners die verhaal vertel van die apostel Petrus wat voor keiser Nero se vervolging van die kerk en ’n dreigende marteldood vlug. Volgens oorlewering het hy langs die Appiese weg, by die ingang van Rome, Jesus in ’n gesig ontmoet. “Quo vadis?” (waar gaan jy heen?), vra Jesus aan Petrus. “Ek vlug vir my lewe”, antwoord Petrus, maar “Quo vadis?” (Waar gaan u heen?), vra hy vir Jesus. “Terwyl jy My vir die tweede maal verloën, gaan ek na Rome om vir die tweede maal gekruisig te word.” Onmiddellik het Petrus omgedraai om sy bediening in Rome te voltooi en as martelaar ’n kruisdood te sterf. Quo vadis? is ’n vraag in die Latynse Bybel wat “Waar gaan u heen?” of “Waarheen is u op pad?” beteken. Die quo vadis-vraag kom ook in Genesis 16:8, Genesis 32:17, Johannes 13:36 en Johannes 14:5 voor. Op 16 Desember 1949 het dr. Malan met hamerslae-trefwoorde die vraag aan Afrikaners gevra: “Afrikaner, quo vadis, waar gaan jy heen?” As Solidariteit-navorsing bevind dat 67% van Afrikaners onder die ouderdom van 40, bykans twee derdes, dit oorweeg om die land te verlaat, eggo die quo vadis-vraag tot in die hede dag. Laat ons eerlik wees, daar is matrikulante wat beplan om die quo vadis-vraag met Amerika, Australië of Kanada te beantwoord. Daar is goeie redes wat swaar weeg. Rassetransformasie, staatsverval, korrupsie, swak ekonomie, misdaad, plaasmoorde. Sommige matrikulante het rassekwotas reeds aan hul eie lyf gevoel met die keuring vir ’n studierigting of sportspan, waar meriete en harde werk minder as die kleur van jou vel tel. Bitter min van die uitdagings wat Afrikaners tans beleef, is honderd persent nuut. Gaan vra jou oupa en ouma. Hulle sal jou vertel van oorlog, swaarkry, armoede, napraters, meelopers, dwarstrekkers, agtertrekkers, hanskakies, hensoppers en die naïewes se volstruispolitiek. Jou oupa en ouma sal jou ook vertel van Afrikaners wat die moeilikste omstandighede oorwin het met visioenêre denke en dade. Dit is hulle bouwerk wat vandag steeds inspireer. Ons geskiedenis is ’n skatkis vol voorbeelde. Die Voortrekkermonument (Foto: falco, Pixabay) Op 30 Junie 1941, op Die Voortrekkers se kongres in Skukuza, het dr. CF Visser gesê: “Voortrekkers moet optree as leiers wat die onsienlike sien.” Die Voortrekkers, wat die kulturele naamdraers van die oorspronklike pioniers is, is by uitstek ’n organisasie wat met ’n positiewe toekomsvisie leef. Om met ’n positiewe toekomsvisie te leef, beteken nie lugkastele, fantasie, wensdenkery, dagdrome of om siende blind te wees vir die realiteite om ons nie. Vir ons Voortrekkers beteken toekomsvisie die vermoë om anderkant die enorme politieke, ekonomiese en maatskaplike uitdagings wat ons daagliks in die gesig staar, nuwe toekomsmoontlikhede te sien en dit met verbeelding, skeppende dade en waagmoed te verwerklik. Ons het vandag ’n nuwe geslag jong Afrikanerleiers nodig wat sulke visioenêre toekomsbouers is. Mense sê dikwels Afrikaners het nie meer leiers nie. Dit is doodgewoon onwaar. Ek sien in die Voortrekkerbeweging jong Afrikanerleiers met vars denke, energie, vindingryke planne, ondernemerskap en onselfsugtige diensbaarheid. In Die Voortrekkers is ons jeuglede die beste antwoord wat ons op die quo vadis-vraag het. Die Presidentsverkennertoekenning is ’n bevestiging en getuigskrif hiervan. Daar is egter een ding wat ons nie kan doen nie. Ons kan nie jongmense se quo vadis-vraag beantwoord nie. Dit is jou keuse of jy die uitdaging en verantwoordelikheid wil aanvaar om ’n jong Afrikanerleier vir jou land en jou mense te wees, of nie. Op die rand van die Drakensberg waar die wawiele van toekomsbouers Natal die eerste keer binnegerol het; op die plek waar die Voortrekkerwaspore vir ewig in die kontoere van die Drakensberg ingekerf is; aan die voet van die Voortrekkerkindbeeld by die Amfiteater van die Voortrekkermonument waar dr. Malan sy quo vadis-vraag gevra het sal jy ’N MODERNE VOORTREKKER SE MANIFES VIR DIE TRAP VAN NUWE SPORE vind. Daar staan: Ek trap nuwe spore met visie, wilskrag, verbeelding. Deur onderskeidende denke, moed en diensbaarheid hou ek koers deur uitdagings te aanvaar en nuwe geleenthede te skep om my geloof in Jesus, Sy Woord, my taal en kultuur met trots te bevestig, uit te leef en te laat groei. Ek eer my voorgangers se spore vir wat hulle bereik het en vir die betekenis wat hulle gevestig het. Op my pad sal ek ontdek, ontgin, bou en handhaaf tot voorspoed van my gemeenskap, my land, my medelandgenote en my kontinent.