Washington spoorwegstasies - Geskiedenis Podcasts - 2021
Tacoma se reputasie as die 'Stad van die lot' het begin toe dit in 1873 deur die Northern Pacific Company gekies is as die westelike eindpunt van die noordelike roete van die transkontinentale spoorlyn, wat toe in aanbou was. Die stad het 'n sentrum geword vir industriële en kommersiële ontwikkeling. Die ekonomie het oor die volgende twee dekades vinnig uitgebrei, en die bevolking het die hoogte ingeskiet van net minder as 2 000 in 1873 tot 37 714 in 1890. 
Die eerste treinstasie van die stad is in 1883 gebou, daarna verplaas na die huidige Union Station in Pacific Avenue en vergroot in 1892. In 1906 is die argitekfirma Reed en Stem gekies om 'n nuwe stasie te ontwerp wat meer pas by Tacoma se beeld as 'n welvarende, florerende metropool en spoorwegterminus van die noordweste. 
Die bou van Union Station het in 1909 begin en is op 1 Mei 1911 voltooi.  Die lof vir Reed en Stem se ontwerp was onmiddellik. Die Tacoma Daily Ledger het dit geprys as "die grootste, die modernste en in alle opsigte die mooiste en bes toegeruste passasiersstasie in die Stille Oseaan Noordwes". 
Ondanks optimistiese voorspellings deur die spoorwegondernemings vroeg in die eeu, sou die toekoms nie goed wees vir die spoorwegbedryf nie. Spoorwegbestuur het 'n hoogtepunt bereik in die dertigerjare en weer tydens die Tweede Wêreldoorlog, en het daarna vinnig afgeneem namate die motor Amerika se voorkeurvervoermiddel geword het. In 1971 het die nasionale passasierspoordiens saamgesmelt tot Amtrak. Die Tacoma -kantore het na Seattle verhuis en Amtrak het 'n nuwe Tacoma -stasie naby Freighthouse Square gebou. Die laaste passasierstrein het Union Station op 14 Junie 1984 verlaat, en die verlate gebou het gou verval. 
In 1987 het die Kongres die Amerikaanse General Services Administration (GSA) gemagtig om Union Station vir vyf-en-dertig jaar te huur om ruimte te bied vir die Amerikaanse distrikshof vir die Westelike distrik van Washington. Na drie jaar se werk is die historiese gebou volledig opgeknap en gerestoureer, en 'n aanbouing van drie verdiepings is gebou. Die federale howe het begin beset in 1992. Die hofgebou by Union Station is 'n baie suksesvolle aanpasbare gebruik van 'n Tacoma -baken.
Vandag, hoewel dit nie meer sy oorspronklike funksie dien nie, is Union Station weer 'n bron van trots vir die mense van Tacoma.  'n Baie kleiner spoorwegstasie is vernoem na Union Station en bedien pendelaars gratis as deel van Tacoma Link.
Tacoma Union Station is 'n voorbeeld van Beaux-Arts-argitektuur wat ontsagwekkende elegansie kombineer met ruimtelike doeltreffendheid. Die argitekte Reed en Stem was reeds bekend op die gebied van die ontwerp van spoorwegstasies, veral vir hul organisasie van ruimte en beweging. Terselfdertyd was Union Station in aanbou, en hulle werk saam met twee ander argitekte om 'n wêreldbekende Beaux-Arts-meesterstuk te ontwerp-die Grand Central Terminal van New York (1903–1913). 
Die fokuspunt van die gebou is die sentrale koepel van negentig voet hoog, wat uitstaan ​​in die skyline van Tacoma en een van die blywende embleme van die stad geword het. Bekleed met glimmende koper en versier met vier groot kartonne, lê die koepel op 'n sentrale paviljoen met groot geboë openinge aan elke kant. Simmetriese vlerke met plat dak flank die paviljoen in die noorde en suide. Die buitekant van die gebou van gewapende beton is gekonfronteer met 'n veelkleurige rooi baksteen in 'n Vlaamse patroon, met 'n kalksteenbasis en ornamentele detail. Die ingangsdeure, van gebeitste eikehout met bronsbeslag, is in die boog op die westelike verdieping ingebou. 'N Groot venster vul die boog bo die deure. 
Die koepel skep 'n indrukwekkende rotonde in die binnekant van die gebou, wat gedurende die somerseisoen deur tot 300 mense per dag besoek word. Kort na die voltooiing van die gebou in 1911, begin die dakvenster van die koepel lek, wat ernstige probleme veroorsaak tydens die reën wat gereeld in die noordweste ondervind word. Die dakvenster is uiteindelik bedek, maar die lekkasie - en die strukturele en kosmetiese skade wat dit veroorsaak het - het in die daaropvolgende dekades steeds erger geword. Kommer oor die val van gips het amptenare uiteindelik aangespoor om die rotonde vroeg in die tagtigerjare vir die publiek toe te maak. Dit het gesluit gebly totdat die gebou in die vroeë 1990's opgeknap is vir die nuwe gebruik daarvan as 'n federale hof. Op daardie tydstip is 40 000 pond nuwe koper ingebring om die koepelgate in die binnekant van die gips weer te bedek, so noukeurig herstel dat die dakvenster weer oopgemaak is. 
Vandag stroom weer natuurlike lig in die rotonde, met 'n pragtige versameling glaskuns deur die bekende Tacoma -kunstenaar Dale Chihuly. Aan die middel van die koepelvormige plafon hang een van die mees asemrowende stukke van Chihuly, 'n blou kandelaar van 20 voet bestaande uit meer as 2700 kobaltkleurige, ballonagtige glasbolle. Die rotonde behou ook verskeie histories belangrike kenmerke, waaronder 'n groot horlosie, marmerwaterfonteine ​​en houtbanke. 
Ander kenmerke van die oorspronklike ontwerp was 'n pneumatiese buisstelsel en hysbakke wat tussen die rotonde en die bagasieruim geïnstalleer is, sodat 'n reisiger se bagasie via die outomatisering van die vroeë 20ste eeu by die voorportaal afgelewer sou word. 
Die meeste spoorweë en platforms en 'n deel van die oorspronklike gang is tydens die rehabilitasie vir die federale howe verwyder. 'N Eenvoudige toevoeging van drie verdiepings, ontwerp deur Tacoma-argitekte Merrit+Pardini in samewerking met TRA Architects of Seattle, is in 1992 voltooi. Die simpatieke toevoeging is noord en oos van die oorspronklike gebou geleë. Die twee geboue word geskei deur 'n binnehof, maar verbind met 'n binnekonnekstraat, wat strek vanaf die oostekant van die rotonde. 
Tien hofsale was nodig vir die federale howe. Twee is in die noordelike en suidelike vleuel van die 1911 -gebou geskep, terwyl daar nog agt bygevoeg is. Die hofsale is so ontwerp dat elkeen onderling verander kan word vir distriks-, bankrotskaps- of landdrosverrigtinge. 
Union Station is in 1974 in die National Register of Historic Places gelys. Ses jaar later is 'n gebied van sewe blokke rondom die stasie, bekend as die Union Station Warehouse District, by die National Register gevoeg. Die opknapping en die toevoeging het verskeie bewaringstoekennings ontvang. 
'N Kort geskiedenis van die Mount Washington Cog Railway
Die unieke Mount Washington Cog Railway is sedert die laat 1860's nie net 'n gewilde toeriste -aantreklikheid nie, maar ook omvattend in die media behandel.
Ten tye van die konstruksie daarvan het niemand egter geglo dat sulke tegnologie denkbaar was nie. na die streek aansienlik toegeneem.
Die eerste was die gepaste naam White Mountains Railroad, wat in 1853 'n lyn na die nabygeleë Littleton ongeveer 20 myl daarvandaan oopgemaak het (die onderneming sou uiteindelik by Boston en Maine aansluit).
Slegs 'n jaar tevore, in die somer van 1852, het 'n afgetrede uitvinder van vleisverpakker uit Chicago, Sylvester Marsh, die berg Washington beklim en die toerismepotensiaal daarvan besef, gegewe die skouspelagtige natuurskoon as die hoogste helling oos van die Mississippirivier (6 293 voete).
Die berg bied 'n uitsig van tot 130 myl in enige rigting. Op 'n baie helder dag kan 'n mens selfs die staat New York en Kanada sien! houtlyn (sonder bome) en storms kan windsnelhede van meer as 230 km / h lewer!
In hul artikel uit die uitgawe van Junie 1941 van Treine Tydskrif getiteld "Gerig op die berge"skrywers Lincoln Warren en H.S. Walker het opgemerk dat die beraad 126 verskillende spesies sub-arktiese plante en 63 arktiese plante bevat.
Marsh het besef dat 'n soort gespesialiseerde masjien 'n soort gespesialiseerde masjien sou benodig om mense na die top te vervoer.
In plaas daarvan sou 'n rat of spoorwegstelsel nodig wees, aangesien soortgelyke ontwerpe reeds in ander dele van die wêreld in gebruik was. Marsh het sy idee in 1855 begin ontwikkel en teen die lente van 1858 besluit dat dit gereed was om te toets.
Met 'n modellokomotief en 'n kort spoor het hy die voorwerp aan die New Hampshire State Legislature voorgelê.
Sy tandstelsel (later gepatenteer op 10 September 1861 en bekend as die Marsh System) het uiteindelik die teenwoordiges gewen, ondanks hul groot skeptisisme (so skepties, eintlik het hulle gesê dat sy spoorweg net so goed die maan kan bereik!). xa0
Alhoewel sy handves goedgekeur is, was dit aanvanklik moeilik om finansiële steun te bekom.
Dit is gebou op Cold Spring Hill (langs wat tans die opening van die Mount Washington Cog Railway is) en ongeveer 'n kwart kilometer lank.
Die demonstrasie het op 29 Augustus 1866 plaasgevind en die publiek was ongelooflik beïndruk met sy stelsel wat 'n eenvoudige, leeragtige rek gebruik het, met 'n "L" -vormige reling.
Dit is verbind deur tandwiele op die lokomotief met diep tande om nie net die rek veilig te "gryp" nie, maar ook om altyd twee tande vas te hou vir ekstra veiligheid.
In sy artikel getiteld, "Mount Washington Cog Railway: Steil maar stadig"uit die Julie 1956 -uitgawe van Treine Tydskrif, skrywer SS Worthen beskryf die tandwielstelsel in meer besonderhede:
"Die enjin het op die twee buitenste standaard tramrails gery, en terselfdertyd het die groot tandwiel met die penne in die rekrail vasgesteek en sodoende het die enjin homself letterlik teen die heuwel getrek en 'hand-over-hand'-mode.
Die middelste rekrail was saamgestel uit twee stukke hoekyster, 3 cm breed, op hul rande ewewydig aan mekaar. Hulle is elke 4 duim verbind met sterk penne 1 ½ duim in deursnee.
Die lokomotief het 'n passasiersmotor voor hom gestoot.
Dit het in plaas daarvan 'n rolbuffer gehad wat vrye sy- en vertikale beweging op die grade moontlik gemaak het."
Die sukses van die aanvanklike demonstrasie het die spoorwegvorming moontlik gemaak (met Marsh as president aangewys) en private befondsing. Teen 1867 was 'n kilometer gereed vir diens en op 14 Augustus 1868 het die lyn bereik Jakob se Ladder.
Hierdie punt is eerstens om twee redes beduidend, dit is ongeveer houtlyn, en tweedens is dit die mees indrukwekkende segment van die spoorweg, beide uit 'n visuele en tegniese oogpunt.
Die Ladder is die steilste komponent met 'n helling van 36,6%! Om dit in perspektief te stel, klim die trein ongeveer 'n voet vir ongeveer elke drie voet afstand.
In spoorwegterme is dit heeltemal onprakties, 'n 3% -graad langs 'n tradisionele wegpad word as redelik steil beskou, en 'n tipiese trein kan eenvoudig nie die Mount Washington Cog Railway skaal nie.
Toe dit oorspronklik voltooi is Jakob se Ladder was 200 voet lank met 'n houtskut wat byna 30 voet bo die berg uitgestyg het.
Die orkaan van New England in 1938 het die streek egter verwoes en die spoorlyn aansienlike skade aangerig, insluitend die vernietiging daarvan Jakob se Ladder. By herbou was dit 325 voet lank, alhoewel die skut slegs 20 voet bo die berg uitgestyg het.
Teen Julie 1869 is die hele spoorweg van 3,25 myl oopgemaak vir 'n totale koste van $ 150,000. Een van die eerste hooggeplaastes wat die nuwe stelsel gevolg het, was niemand anders nie as president Ulysses Grant, die aangekondigde generaal van die Unie, wat gehelp het om die Burgeroorlog vir die Noorde te wen.
Die eerste stoomlokomotief wat gebruik is, was 'n regop ketelontwerp met die naam Ou Peppersass, #1 (wat ook die naam van & #xa0Held en#xa0Peppersous , dit is oorspronklik teen $ 15,000 gekoop).
Dit het ietwat gelyk aan die Baltimore & Ohio's Tom Duimਊnd het 'n sleep tender met 'n telling van tussen 45 en 50 perdekrag.
Dit was effens skuins om op 'n gelyke posisie te bly terwyl u op die berg klim en 'n enkele passasiersmotor stoot, 'n praktyk wat vandag nog as 'n bykomende veiligheidsmaatreël gebruik word (lokomotiewe lei ook om dieselfde rede die pad terug).
Die spoorlyn sou uiteindelik 'n vloot stoomlokomotiewe opstel wat meer lyk na tradisionele ontwerpe met 'n omheinde kajuit en tender, maar met 'n effens skuins horisontale ketel (ongeveer 10 grade), sodat water altyd bo die kroonblad bly.
Wat het met die treinstasies in die winkelsentrum gebeur?
In die 1830's het die Baltimore en Ohio Railway die eerste treinspoor en treinstasie op die Mall gebou. Die B & ampO het daagliks passasierstreine in First Street, net onder die Amerikaanse Capitol -gebou, bestuur tot 1851. Hierdie vroeë treine het in ongeveer 2 uur van Baltimore na Washington gereis, 'n rit wat vandag ongeveer 40 minute duur. Toe hulle kyk hoe die nuwe stoomspoorwaens aankom en vertrek, trek Washingtoniste uit alle dele van die stad na die baksteendepot, terwyl hulle luister na die aankoms- en afgeleide klokke. Nadat die stasie in 1851 sy ruimte in die winkelsentrum ontgroei het, verhuis die stasie na New Jersey Avenue.
In 1841 was William Henry Harrison die eerste president wat verkies is om per trein na Washington te reis vir sy inhuldigingseremonie. Nadat hy in Washington aangekom het, het Harrison die presidensiële eed afgelê by die Capitol, waar hy die langste inhuldigingstoespraak gelewer het.
In 1872 het 'n tweede spoorwegonderneming spore en 'n stasie op die Mall gebou. Die Baltimore en Potomac, deel van die groter Pennsylvania -spoorweg, het spore geloop wat die winkelsentrum langs 6de straat gehaal het en 'n stasie gebou waar die West Building van die National Gallery of Art vandag staan. Die Victoriaanse skilderagtige argitektuur pas by die nabygeleë Central Market en Smithsonian -geboue. Binne het passasiers 3 openbare wagkamers, 'n restaurant en 2 privaat wagareas gevind. In die omgewing het 'n treinskuur van 130 voet halfpad oor die winkelsentrum gestrek. Sommige inwoners protesteer teen die spore en treine het die natuurlike skoonheid van die Mall se landskap vernietig. Ander meen dat die spoorweg nasionale welvaart en moderniteit simboliseer en bevorder.
In 1881 was die Baltimore- en Potomac -stasie die plek van 'n nasionale tragedie. Op 2 Julie het president James Garfield by die stasie aangekom, gereed om Washington vir 'n somervakansie te verlaat. Charles Guiteau het Garfield die stasie gevolg en hom van naby geskiet. President Garfield is weke later dood. Die spoorwegonderneming het 'n gedenktafel op die stasiemuur en 'n ster op die vloer neergesit waar die president geval het. Na die sluipmoord het sommige 'n beroep op die spoorweg gedoen om die stasie te sluit.
Na die sluipmoord op Garfield, protesteer meer burgers teen die teenwoordigheid van die spoorweg in die winkelsentrum. Plaaslike huiseienaars en besighede beweer dat die spoorlyn eiendomswaardes vernietig het. Namate die spoorweg gegroei het, het die teenwoordigheid daarvan ook toegeneem namate vragmotors na die winkelsentrum strek, passasiers verstop het, besoedeling toegeneem het en ongelukke toegeneem het waar spore openbare paaie kruis. Toe die kongres in 1901 'n omvattende plan opstel om die National Mall te herontwerp, het ontwerpers en argitekte die spoorweg van die winkelsentrum af gedwing. Nadat die laaste trein in 1907 uit die Baltimore- en Potomac -depot vertrek het, het president Theodore Roosevelt beveel dat die gebou gesloop moet word.
Ontdek ander vrae oor & hellip
Geskiedenis van die National Mall is ontwikkel deur die Roy Rosenzweig Sentrum vir Geskiedenis en Nuwe Media, George Mason Universiteit met ruim befondsing van die National Endowment from the Humanities. Inhoud gelisensieer onder CC-BY.
Stel jou voor dat jy met die trein na Great Falls kan ry. Dit was eens 'n werklikheid.
Vandag is die Washington & amp Old Dominion (W & ampOD) 'n geplaveide roete wat gebruik word vir plesier en pendel oor Noord -Virginia. Natuurlik was die Washington & amp Old Dominion oorspronklik 'n spoorweg met 'n lang en ingewikkelde geskiedenis wat gehelp het om Dunn Loring, Reston, Herndon, Sterling, Ashburn en ander gemeenskappe te vorm wat tot vandag toe nog bestaan.
Wat ons gewoonlik die W & ampOD noem, was die laaste in 'n reeks naamsveranderings en korporatiewe herorganisasies van die spoorlyn wat oorspronklik van Alexandria tot by die voet van die Blue Ridge Mountains in Loudoun County geloop het. Oorspronklik het sakelui in Alexandria die lyn gebou om mee te ding om handel teen die veel groter kushawe Philadelphia, Baltimore en Richmond. Die lyn wat die W & ampOD geword het, sal uiteindelik baie voorstedelike gemeenskappe langs sy spore kweek.
Volgende stop, Dunn Loring en Wiehle
Die onmiddellike voorganger van die W & ampOD was 'n stoomspoorweg genaamd Washington, Ohio en Western. In 1886 is dit verhuur deur die Richmond & amp; Danville Railroad, 'n vinnig groeiende stelsel in die Suide wat beheer word deur die beroemde finansier JP Morgan. Die Richmond en Danville het onmiddellik begin met die verbetering van die baan en infrastruktuur.
Dit het nuwe stasies gebou, spore en brûe herbou en nuwe lokomotiewe en motors na die lyn gebring. Passasierstreine, wat eens van 'n terminale in Alexandrië geloop het, is na Washington herlei. (U kan 'n paar video's hier sien.) Hulle draai by Alexandria Junction af van die lyn en steek die Potomacrivier oor die Long Bridge oor. Treine eindig toe by die Baltimore & amp Potomac -stasie in die 6de en B -straat NW, waar die National Gallery of Art vandag staan.
Die Richmond en Danville het die treindiens langs die lyn verhoog, en grondspekulante het aangekom om erwe aan nuwe kopers te verkoop. Verskeie sakemanne het verskyn, waaronder generaal William Dunn, George B. Loring en die Philadelphia -bankier Carl Wiehle. Dunn en Wiehle het 6 449 hektaar grond saam gekoop en die erf onder mekaar verdeel, met Wiehle wat die kanaal noord van die spoorlyn geneem het en Dunn die stuk suid daarvan. Dunn het ook 600 hektaar grond in die ooste van Fairfax County gekoop en besluit om 'n dorp op sy nuwe grond te bou.
Die Loring Land and Improvement Company het die stad Dunn Loring in 1887 gestig, wat dit die eerste beplande gemeenskap in Noord -Virginia gemaak het met die spoorweg as die middelpunt. Die stad is rondom die stasie beplan, met strate wat parallel met die spore loop.Dunn sterf egter kort nadat hy dit gestig het, en planne het gestagneer.
Tog, teen die begin van die eeu, het die gemeenskap gegroei. Die Amerikaanse weermag het Camp Alger in die omgewing gebou om soldate gereed te maak vir diens in die Spaans-Amerikaanse oorlog. President William McKinley het met die trein na Dunn Loring gery om troepe te inspekteer voor hul vertrek.
Passasiersmotors staan ​​in 'n ry en gereed om te vervoer
soldate by Camp Alger in 1898. Dit was geleë rondom en suid van die Bluemont -tak van die Southern Railway.
Carl Wiehle het verder gegaan en sy gemeenskap ontwerp om 'n moderne voorstad te wees. Hy het voorgestel dat mense huise in die stad sou koop, hul vrye tyd daar in groot parke en ander gesentraliseerde ontspanningsattraksies sou geniet en met die trein na Washington sou ry vir werk. Sy stad is Wiehle genoem, maar sy idee het nie dadelik begin nie, en dit het gedeeltelik gestagneer as gevolg van 'n ernstige ekonomiese depressie genaamd die Paniek van 1893. Hy sterf in 1901 nadat hy slegs 'n paar huise gebou het.
Sy gesin verkoop die grond aan A. Smith Bowman, wat 'n whiskydistilleerdery op die terrein gebou het en dit in die 1960's bedryf het. Veel later, in 1927, sou die gebied Sunset Hills heet. In 1961 word die grond verkoop aan Robert E. Simon, wat 'n deel van die opbrengs wat sy gesin verdien het uit die verkoop van Carnegie Hall, gebruik het. Sy nuwe projek is Reston genoem, en hy het in wese beplan wat Carl Wiehle 60 jaar tevore voorgestel het.
'N Landelike stasie wat die Smiths besit.
Die Richmond & amp; Danville -spoorweg het pendelaars en vakansiegangers vervoer
Teen 1893 ry die R & ampD daagliks vier passasierstreine, twee tussen Washington en Round Hill, een tussen Washington en Leesburg en een tussen Washington en Herndon. Dit was tyd om hoofsaaklik pendeltreine te wees. Ooswaartse treine het voor 09:00 in Washington aangekom en treine in die weste het na 16:00 vertrek, volgens die rooster van 1893.
In 1894 is die Richmond en Danville herorganiseer deur JP Morgan in die Southern Railway. Die suidelike was 'n besetene en het baie diep sakke. Die hooflyn strek van Washington tot Atlanta, en takke het na omtrent elke ander stad in die suide gegaan. Die Southern Railway het die Washington, Ohio en Western hul Bluemont -tak genoem.
Kaart van die Suidelike Spoorweg vanaf 1895.
Die algemene karakter van Noord -Virginia was landelik en grotendeels agraries. In die 1890's het hierdie besige omgewing 'n ander bron van inkomste aan die spoorweg verskaf: toerisme. Soos ons almal weet, word die somer in Washington oorheers deur hitte en humiditeit. Selfs in die moderne tyd kan dit oënskynlik ondraaglik wees. In die dae voor lugversorging was dit letterlik vir baie mense ondraaglik.
Diegene wat dit kon bekostig, sou gedurende die somer die stad verlaat en die hitte, die reuk en insekte vryspring. Hulle sou in die herfs terugkeer as die omstandighede beter was. Grondspekulante het erwe aan mense verkoop vir hul & ldquosummer -kothuise en adverteer al die vermeende gesondheidsvoordele wat die plattelandse lewe kan bied: skoon lug, vars water en vrede en stilte.
Baie ander mense het die trein geneem vir dag- of naweekuitstappies om weg te kom van die stad. Ander het uiteindelik eiendomme vir hulself gekoop en teruggetrek wanneer die somerhitte op sy ergste was.
Betree die trollies: The Great Falls en Old Dominion
In die 1880's het die gebruik van elektrisiteit as produksiemiddele gestyg, en die oordrag van daardie elektrisiteit het makliker en goedkoper geword. Dit is ook gedurende hierdie tyd dat 'n ander soort spoorvervoer in die Verenigde State algemeen geword het. Stede het karre en omnibusse met diere getrek vir stedelike vervoer. Hulle het gou oorgeskakel na elektriese trollies. Washington het verskeie verskillende ondernemings gehad wat elektriese trollie-stelsels gebou het, wat in alle rigtings uit die stad gestraal het.
W & ampOD -kaart, ' Rails to the Blue Ridge, ' deur H. Harwood.
Een van hierdie maatskappye was die Great Falls & amp; Old Dominion Railway. Die GF & ampOD het 'n lyn gebou vanaf Rosslyn (uitgebrei na Georgetown deur die Potomac op die ou Aqueduct Bridge oor te steek), deur die noorde van Arlington County, na 'n eindpunt aan die Potomacrivier by Great Falls. Daar het die spoorweg Great Falls Park gebou. Mense wat wil wegbreek, kan op die trollie ry en die dag piekniek hou, dans, stap, sing en kuier.
Die GF & ampOD -lyn. Beeld deur die skrywer.
In 1902 is die GF & ampOD gekoop deur John Roll McLean, wat die Washington Post en die Washington Gas Light Company besit het, en Stephen Benton Elkins, 'n hout- en steenkoolbaron, voormalige oorlogsekretaris en senator van West Virginia. Teen 1906 was die spoorweg besig, en teen 1907 het dit meer as 'n miljoen en 'n half passasiers vervoer. Die eienaars verkoop grond langs die trollie -roete vir nuwe dorpe in die hoop om mense te lok om huise te koop en te vestig. Dit het gewerk, aangesien gemeenskappe die trollie -lyn gestippel het. Die grootste stad wat nog oor is, dra die naam van een van die stigters: McLean.
Diagram van DC -tramroetes. Beeld deur SDC gelisensieer onder Creative Commons.
Die GF & ampOD het uurlikse diens tussen Georgetown en Great Falls uitgevoer. Aan die oostelike kant het die GF & ampOD 'n direkte verbinding met die Washington -trambane gelewer. Die terminale was in 36th Street en M Street, ongeveer waar die huidige vulstasie en die Exorcist Trap is. Teen 1908 het die hele lyn na Great Falls twee parallelle spore gehad wat gereeld diens moontlik gemaak het.
Gedurende Noord -Virginia het die groei onverpoos voortgegaan gedurende die vergulde tydperk. Nuwe inwoners het ingetrek en van die huis na die werk met die treine gery. Op die Bluemont-tak het passasierstreine en melktreine die lyn tussen Bluemont en Washington gelê, met die verkeer wat na die destyds nuutgeboude Union Station in 1906 beweeg het.
Vragverkeer is na die destydse nuwe Potomac Yard gestuur, wat interessant onder die hooflyn gebou is. Die hooflyn het oor 'n lang hok oor Potomac Yard gekruis.
'N W & ampOD -trein wat oor roete 1 ry om by die Potomac Yards in Alexandria te kom.
Teen hierdie tyd was die Southern Railway egter besig om belangstelling in die Bluemont -tak te verloor. Vragverkeer was gering, en min inkomste uit die line & rsquos -bedrywighede. 'N Paar jaar later in 1911 sluit die Southern Railway 'n ooreenkoms met McLean en Elkins om die hele Bluemont -tak te verhuur.
Lees môre deel twee van hierdie reeks.
Gaan voort met die gesprek oor urbanisme in die Washington -streek en ondersteun GGWash se nuus en voorspraak wanneer u by die GGWash -buurt aansluit!
Gregg Otten is 'n staatsamptenaar, 'n liefhebber van vervoer, 'n geskiedenisliefhebber en 'n amateur -sjef. Hy woon sedert 1982 in die Washington -streek. Hy studeer aan die Amerikaanse universiteit en woon tans in die West End van Alexandria, Virginia.
Marsh het geweet dat hy baie komplekse probleme moes oplos om sy spoorweg haalbaar te maak. Die belangrikste onder hulle was die ruwe terrein van sy gekose roete en sy steil helling, gemiddeld 25% en byna 38% op sommige plekke.
Hy het die terreinprobleem opgelos deur te spesifiseer dat die roete van drie myl op 'n verhoogde skutstelsel gebou sou word, en dit was waarskynlik een van die makliker besluite wat hy moes neem. Tot vandag toe is die Cog die enigste spoorweg ter wêreld waarvan die hoofspore heeltemal bo die grondvlak gebou is.
Dit is ook die tweede steilste spoorlyn ter wêreld, en die handhawing van trekkrag op sulke steil grade sou ondenkbaar wees op 'n tradisionele spoorlyn. Dit sal 'n heeltemal nuwe konsep verg om dit te laat werk.
Die tandrat en rek was nie Marsh se uitvinding nie, maar die toepassing van daardie tegnologie op 'n bergklimspoorlyn was beslis. Die idee is baie soos die tandwiel en ketting op 'n fiets. Die tande van die tandwiele onder die lokomotief raak aan die rek, 'n spoel in die middelste spoor wat aan die dwarsbande tussen die looprails vasgemaak is, en terwyl die tandwiel draai, trek die lokomotief vorentoe. Sien die animasie hieronder.
Die voortgang van die konstruksie is vertraag deur die Amerikaanse burgeroorlog. Marsh het die oorlogsjare deurgebring om sy konsep en ontwerpe te verfyn, en het in 1866 die eerste lokomotief van die spoorweg afgelewer. Die eienaardige masjien, wat in Boston gebou is vir $ 2000 en oorspronklik die naam "Held" gekry het, het vinnig die bynaam "Old Peppersass" gekry vanweë die trunnion-gemonteerde, selfnivellerende vertikale ketel se ooreenkoms met 'n pepersousbottel. Marsh het 'n vindingryke stelsel ontwerp om lugdruk in sy stoomsilinders te gebruik om die enjin se afdraande veilig te beheer.
Die eerste 600 voet spoor is vinnig voltooi, insluitend 'n trapbrug wat oor die Ammonoosucrivier strek. Einde Augustus is 'n demonstrasie vir regeringsamptenare en beleggers aangebied (hierbo gesien). Peppersass presteer uitstekend, en vir Marsh en sy droom was die lug nou letterlik die limiet.
Spoorweë en "Transitways"
'N Spoorweg gebruik 'n voormalige spoorweg (ROW) vir perd-, fiets- of staproetes, en behou die ROW vir moontlike toekomstige hergebruik as spoorlyn, terwyl dit intussen 'n nuttige diens lewer. Dit word gereeld gemerk snelweg = fietspad of snelweg = voetpad afhangende van of hulle fiets- of voetgangerverkeer verkies of toelaat. Dit is reg om albei te merk spoorweg = verlate en snelweg = fietspad as dit so is dat 'n verlate spoorlyn 'n spoorweg geword het (byvoorbeeld vir fietsgebruik). Die Railbanking-proses is gevorm om die oprigting van spoorpaadjies te ondersteun en vir die moontlike toekomstige hergebruik as spoorweg.
Binne die SoDo -woonbuurt in Seattle is daar 'n stuk lyn wat byna heeltemal 'n spoorweg = verlate en ook a tipe = roete bus = aangewys . Die ROW was vroeër die Union Pacific -terminale wat passasierspoordiens gelewer het. Dit kan as 'spoorweg' beskou word, maar aangesien daar parallelle segmente vir voetgangers en fietse is, lyk dit beter as 'n 'deurpad'.
Daar is inskrywings in die verlate tabelle (hieronder) wat beduidende segmente railtrail bevat (gewoonlik ped/bike). Dit kan 'n bietjie muntstuk wees of hulle hier of daar moet wees. Hulle kan in albei gevind word as die hele weg van die weg nie vir die roete gebruik word nie.
Hierdie tabelle is onvolledig. As u 'n reël (verbandskakel, hersieningsstatus) vind wat bygevoeg, bygewerk of verbeter moet word, doen dit asseblief!
Eastside Rail Corridor (Woodinville Sub)
Eastside Rail Corridor (Woodinville Sub) Seattle Lake Shore & Eastern (SLS & amp) Northern Pacific (NP) Burlington Northern (BN) Snohomish County, City of Woodinville, King County, City of Redmond, City of Kirkland, Sound Transit, Eastside Community Rail (ECYR) 7363870 7363870 Renton - Bellevue - Woodinville - Snohomish en amp 'n tak Woodinville na Redmond Enkele hersiening voltooi Sommige segmente benodig meer data Gemerk spoorweg = ongebruik waar spore nog steeds voorkom, gemerk spoorweg = verlate waar spore presenteer of spoor verwyder word. Sommige afdelings is nog steeds aktief met roeteplanne langsaan.
Kruis die Kirkland -gang Noordelike Stille Oseaan (NP) "The Belt Line" Stad Kirkland 7363804 7363804 Kirkland Gedeeltelik gedoen Ja Gemerk spoorweg = verlate in dele, 'n gemengde gebruik (fiets-ped) spoor
Redmond sentrale aansluiting Noordelike Stille Oseaan (NP) Stad Redmond, King County Verhouding nog nie gedefinieer nie Woodinville - Redmond Onvolledig Die meeste Ja Sien die lys hieronder in SLS en ampE
Seattle Lake Shore & Eastern (SLS & ampE)
Sien Seattle Lake Shore en amp Eastern Wiki. Baie van die oorspronklike Lake Shore en Eastern Right of way is omskep in of word beplan as fietspad of ander gebruike in die Seattle -omgewing. Die SLS en ampE is in 1892 deur Northern Pacific gekoop. Ώ ]
Eeufeesroete Snohomish County Seattle Lake Shore & Eastern (SLS en amp) Northern Pacific (NP) Snohomish County Verhouding nog nie gedefinieer nie Snohomish - Arlington - Lake McMurray Onvolledig Geen? Gemerk spoorweg = verlate SLS en ampE word slegs tot by Arlington gemaak.
Burke-Gilman-roete Seattle Lake Shore & Eastern (SLS & amp) Northern Pacific (NP) Burlington Northern (BN) Great Northern (GN) van Ballard na Shilshole King County, Stad van Seattle 2183654 2183654 Ballard - fremont - Kenmore - Bothell Hersien Onbekend Gemerk spoorweg = verlate afdelings in Ballard, Fremont, gaswerke is van die oorspronklike reg van weg af. Sien Burke-Gilman Trail Wiki.
Oosmeer Sammamish -roete Noordelike Stille Oseaan (NP) King County 1902971 1902971 Redmond - Issaquah Onvolledig Onbekend
Preston-Snoqualmie-roete Noordelike Stille Oseaan (NP) King County 6554051 6554051 Preston - Snoqualmie Gedeeltelik gedoen Onbekend
Redmond sentrale aansluiting Noordelike Stille Oseaan (NP) Stad Redmond, King County 7374459 7374459 Woodinville - Redmond Onvolledig Onbekend Sien die lys hierbo in Eastside Rail Corridor
Snoqualmie Valley Trail MILWE Onbekend Verhouding nog nie gedefinieer nie Cedar Falls - North Bend - Anjer - Duvall Onvolledig Onbekend Muli -eienaars en sommige aktief.
Cedar River Trail MILWE Onbekend Verhouding nog nie gedefinieer nie Renton - Maple Valley - Cedar River Watershed Onvolledig Onbekend Muli -eienaars
Olympic Discovery Trail West Central - Afdeling meer en voetheuwels MELWE / SNCT Onbekend 506075061 506075061 Sequim - Port Angeles - voetheuwels Onvolledig Onbekend Muli -eienaars Minder as 50% op ou spoorwegbed.
Die John Wayne Pioneer Trail volg 'n groot deel van die spoorwegpaadjies van die Chicago, Milwaukee, St. Idaho grens. Daar is gedeeltes in die middel van hierdie roete met 'n aktiewe spoorlyn en as sodanig op padverbindings rondom Othello. Van Tacoma/Seattle tot Othello is hierdie spoorweg geëlektrifiseer en as sodanig is die substasies steeds in die omtrek en word dit in kaart gebring. Wikipedia -bron Hierdie roete spog met die langste spoorwegtunnel in die Verenigde State, 11,894 voet lank by die snoqualmie -pas.
John Wayne Pioneer Trail MILWE Multi Verhouding nog nie gedefinieer nie Cedar Falls - Ellensburg - Royal City Spur & amp Warden - Rosalia - Tekoa Onvolledig Onbekend Muli -eienaars en sommige aktief.
Iron Horse State Park MILWE Multi Verhouding nog nie gedefinieer nie Cedar Falls - Ellensburg - Vantage Onvolledig Onbekend Muli -eienaars
Columbia Plateau Trail SPS Onbekend Verhouding nog nie gedefinieer nie Wikipedia -bron
Foothills Trail Noordelike Stille Oseaan (NP) Pierce County 1902533 1902533 Puyallup (Meeker) - Orting - South Prairie - Buckley Gedeeltelik gedoen Onbekend Gemerk spoorweg = verlate . Gedeelte is buite ry waar aktiewe spoor verskyn.
Voorstedelike roete ? King County / Snohomish County 7372299 7372299 Seattle/Greenwood - Seattle/Broadview - Greenwood Onvolledig Onbekend Gemerk spoorweg = verlate , 'n paar leemtes waar ons dit kan merk spoorweg = verniel (of nie).
Voorstedelike roete ? King County / Pierce County 1900725 1900725 Seattle/South Park - Kent - Fife Onvolledig Onbekend Gemerk spoorweg = verlate , 'n paar leemtes waar ons kan merk spoorweg = verniel (of nie).
Voorstedelike roete ? King County / Pierce County 6554034 6554034 Seattle/South Park - Kent - Fife Onvolledig Onbekend Gemerk spoorweg = verlate , 'n paar leemtes waar ons kan merk spoorweg = verniel (of nie).
GELUKKIGE 32ste VERJAARDAG DOREEN EN KUNS!
ARRT'S ARGIVES AANBEVELE AMIRA SE ARGIEF!
gaan na -----> AMIRA SE ARGIEF
Kopiereg en kopie 2005 - 2021 ARTHUR JOHN HUNEKE
Hierdie webwerf is toegewy aan die geheue van twee mans wat studente van die lang spoorlyn van die eiland was en wat dit so baie wou behou om sy geskiedenis te bewaar
WILLIAM D. (BILL) SLADE
13 JANUARIE, 1909 - 25 JULIE, 1982
23 MAART 1925 - 1 AUGUSTUS 1995
RYDER PETER MAISANO, 8 PUNTE, GEBORE 28 APRIL
MET MAMO OU-DOGTER, HEATHER
NEW YORK EN CONEY ISLAND RAILROAD
THE Elephant HOTEL - SEA LION PARK - LUNA PARK - NORTON'S POINT TROLLEY
'N Onlangs verwerfde 8 x 10 GLAS -NEGATIEWE WYS NUWE BATTERYMOTORNOMMER EEN EN BUSHWICK
JUNCTION STATION EN IS TOEGEVOEG AAN VERSE STAMP STASIE - BUSHWICK JUNCTION STATION PAGE.
SIEN VERSE VEILSTATION - BUSHWICK JUNCTION STATION
DIE BRIGHTON -TAK - DIE ELFANT -HOTEL - DIE BROOKLYN JOCKEY CLUB -TAK
SEPTEMBER & nbsp 15 & nbsp 2019 & nbsp BADGE & nbsp ADDED & nbsp TO & nbsp L. I. R. R. & nbsp POLISIE & nbsp DEPARTEMENT & nbsp BLADSY
SNELTREIN NA GREENPORT IN 1910!
VRYDAG SLEGS TRAINNOMMER 210. LANG EILANDSTAD OM IN EEN UUR GREENPORT IN TE DOEN, VYFTIG - VYF MINUTE!
INTERESSANT 1903 WERKNEMER TYDSKAART WYS WESTWARD -TREIN AANSLUIT -
ING IN LANG EILANDSTAD MET OOSTELIKE NOORDKANT AFDELINGSTREINE
GRANDSON ROBERT MET pasgebore dogter EVIE ROSE
ELF JAAR VERJAAR IN KODAK
HERSIEN 10 JUNIE MET BYLAE VAN 1934 KAART EN 08 JUNIE MET TOEVOEGING VAN CIRCUS TRAIN
HERSIEN 31 MAART EN 5 APRIL
BLADSY NUWE 15 MAART - HERSIENING 18 MAART
HERSIEN WEER 8 JULIE 2018.
BEKYK AL DIE LANGE EILANDSPOELBUSTE.
GAAN NA ----> VRAAG BLADSY EEN
NOG WEER HERSIEN! 27 APRIL 2018
GARDEN CITY DORP HISTORIESE BILL BELLMER STUUR HIERDIE GROOT CIRCA 1922 FOTO
BC -NOMMER VIER DIE HEMPSTEAD VERLATEND STEWART AVENUE STATION - DANKIE REKENING!
GAAN NA -----> HEMPSTEAD KRUISSTASIE
6 AUGUSTUS 2017 - UITSTEKENDE KAART VAN 1886 VAN N. Y. OPENBARE BIBLIOTEEK
CEDARHURST TAK - ROCKAWAY HUNT CLUB EN STEEPLECHASE ASSOCIATION PAGE
LANGSTRANDBLADSY HERSIEN 1 JULIE en 2 JULIE 2017
LANG STRAND BLADSY
OP HIERDIE TYD VAN RASLIKE STRES EN DISSENSIE Bied ons dit aan:
TOE EK IN 1954 GAAN WERK VIR DIE LANGE EILANDSPOORWEG, KON SLEGS 'N SWART MAN AS AANHUUR WORD
ARBEIDDER, 'N PORTER OM NA DIE WITTE TE DIEN EN SKOONMAAK,' N HUISMAN BY 'N GRAADKRUIS, OF' N HUISTER
OM LOKOMOTIEWE ROND OM YARDE TE SKUIF EN DIE KOLE EN WATER TE VUL. HY KON NIE AS AANHUUR WORD NIE
'N VUURMAN, MAAR IN DIE SUID KAN HY KOOL KOOP EN KOOL SKUIF, HOU DIE STOOM OP EN VUL DIE TENDER
VIR DIE WIT INGENIEUR MAAR NOOIT NA DIE REGTER KANTSTOEL IN DIE HUIS BEVORDER WORD NIE.
E.G., SIM WEBB, CASEY JONES 'FIREMAN.
UIT WIKIPEDIA: "Afro-Amerikaanse brandweerman van Jones, Simeon T. Webb (gebore 12 Mei 1874), is op 13 Julie 1957 in Memphis oorlede
(http://condrenrails.com/MRP/Other-Passenger-Stations/Poplar_Avenue_Station.htm sê hy is op die 15de oorlede) op 83-jarige ouderdom. "
HIERDIE ARTIKEL IS UIT DIE BABYLON "SIGNAAL" VAN 1 JULIE 1882.
IS HIERDIE MANIER OM 'N SPOORPAD TE HET?
'N KOERANT VAN 1882 STEL DAT DIT WAS.
Die Skrif sê: 'Werkers moet hul loon ontvang'.
Amerika eerste. Uit 'n preek deur die biskoplike biskop G. Ashton Oldham in Washington, D.C., 7 September 1924.
Gepubliseer deur die Nasionale Raad vir die voorkoming van oorlog, 532 Seventeeth St. N. W.
Beskikbaar gemaak deur:
PICRYL Die grootste bron van openbare domeine ter wêreld
Thomas Jefferson het goeie, vriendelike betrekkinge met Latyns -Amerika bepleit.
President Coolidge het Dwight Morrow in 1927 as ons ambassadeur na Mexiko gestuur.
Hy beskou Mexikane as mense en nader hulle in 'n vriendelike, simpatieke gees.
In sy eerste inhuldigingstoespraak in Maart 1933 het president Franklin Roosevelt die polis sy naam gegee
toe hy verklaar: "Op die gebied van wêreldbeleid sou ek hierdie nasie toewy aan die beleid van die goeie buurman,
die buurman wat homself resoluut respekteer en, omdat hy dit doen, die regte van ander respekteer ".
Van die Long Island Railroader, Augustus 1944
ONS HET ONLANGS VERKOOP VAN "bk.sales" HIERDIE OPNAME
WERKTYD TAFELNOMMER ELF
VANAF WERKSTYD TABEL NR. 11, INWERKING 8 NOVEMBER 1874
UIT REËLS EN REGULASIES MAANDAG 15 JULIE 1878
DIE BROOKLYN EN JAMAICA RAIL ROAD COMPANY
GEKEURD 25 APRIL 1832
DIE LANGE EILANDSPOORMAATSKAPPY
GEKEURD 24 APRIL 1834
DIE BROOKLYN- EN JAMAICA -SPOORWEG IS GEKEER OM VAN DIE
ATLANTIC STREET EINDE OOS OOR FLATBUSH AVENUE.
DIE BROOKLYN- EN JAMAICA -REG VAN HIER NA CLASSON AVENUE WAS
80 VOETE WYD. (DIE SUIDELIK 80 VOETE VAN ATLANTIESE LANE WANNEER OOS VERLENG IS)
DIE LANGE EILANDSPOORWAARDE HET GERUIT OM DIE PAD TE BOU
AS STOOM NIE TOEGELAAT IS IN DIE STAD BROOKLYN, VANAF 1836 TOT
1839 TREINE WORD DEUR Perde TUSSEN BROOKLYN EN BEDFORD getrek.
'N KAART MET' N KENNISGEWING VAN 'N JAAR 1835 VEILING VAN EIENDOM
BEDFORD AVENUE WYS EN "DIE VOORGESTELDE ROETE VAN DIE TAKSPOOR
NA DIE GEKONSTRULEERDE FERRIE BY DIE WALLABOUT "IN WILLIAMSBURGH.
ONS LEES DAT DIE BROOKLYN EN JAMAICA 'N STASIE OP CLASSON AVENUE MET A
Spoorwegwerf en houtstapel. HIERDIE KAART WYS DIE EIENDOM VAN DIE B. EN J. OP BEIDE KANTE
VAN HULLE REG VAN WEG. DIT WAS DIE TERMINUS VIR STOOM 1836 - 1839. TOT 1851
ATLANTIC STREET (AVENUE), 70 voete wyd, is so ver as klas uitgebrei
AVENUE - DIT BUIG TOE EN GAAN IN FULTON LAAN. (30 VOETE VAN HULLE REGS
GEWELDIG IS DIE BROOKLYN EN JAMAICA AFGEGEE.) SEDAT DIE ATLANTIE VAN 1860
STRAAT (AVENUE), HET PARALLEL MET HET PASIFIESE STRAAT VAN HIER OOS OOS NEW YORK.
HIERDIE KAART WYS DIE PRIVAAT WEG VAN DIE BROOKLYN
EN JAMAICA TUSSEN SCHUYLERSTRAAT EN HERKIMERSTRAAT.
SCHUYLERSTRAAT IS VERBREID OM ATLANTIESE LAAN TE WORD.
EEN BLOK VAN DIE REG OP TUSSEN BEDFORD AVENUE
EN NOSTRAND LAAN BLY VANDAG AS HERKIMER PLEK.
NADAT DIE SPOORPAD UITGESLUIT EN
ATLANTIESE LAAN WORD UIT DIE STADSLYN VERLENG.
1836 IN FEBRUARIE 1836 IS EEN OF MEER PROEFLOPE DEUR DIE LANG EILANDSPOORPAD GEMAAK.
OP 3 FEBRUARIE het die langboer van die eiland gerapporteer:
DIE ARIEL, GEBOU IN 1835, WAS MATTHIAS W. BALDWIN se negentiende enjin.
POSSEUN IS IN 1836 GEBOU.
OP 24 FEBRUARIE het die langboer van die eiland gerapporteer:
DIENS AAN JAMAICA BEGIN 18 APRIL 1836.
DIT IS DIE VALSKEDULE VAN 1836
1 DESEMBER 1836 IS DIE BROOKLYN EN JAMAICA NA DIE LANGE EILAND HUUR
DIE spoorweë se derde motor was die "HICKSVILLE", gebou in 1836
DEUR DIE LOCKS & CANALS MAATSKAPPY VAN LOWELL, MASS. SY ONTWERP
WAS DIT VAN STEPHENSON SE PLANET TIPE LOCOMOTIVE, A 2-2-0.
HIERDIE MOTOR WAS DIE EERSTE MET 'FUITTER se trompet', LATER KNICKNAMED
"FLUIT", NA DIE BOER SE OORSIGTIGE GEORGE W. FLUITER.
VAN JOHN H. WHITE SE GESKIEDENIS VAN AMERIKAANSE LOKOMOTIEWE BOUERS.
DIE spoorweë se derde motor, die "HICKSVILLE"
VAN DIE WEBWERF "American-Rails.com"
'N OPERABELE REPLIKA IN GROOT BRITTANJE
OP 1 MAART 1837 BEGIN DIENS NA HICKSVILLE
DIE SPOORPAD WAS IN 'N SNIT
VIER OORHOOF HOOFBRUGE IS INGESTEL
WILLOW BOOM STATION IS VERSKAF
STROOMLUITINGSTASIE WORD VIER MYL OOS VAN JAMAICA GETOON
OP OPENINGSDAG, 1 MAART 1837, DE LANCY AVENUE
WORD GETOON EN SPOELPAD IS NIE.
ONS GLO DIE STASIE WAS NOOIT 'N SPOELPLAAT NIE' N NAAM NIE.
Die straat en die stasie is moontlik genoem: 'Eerwaarde dominee
William Heathcote DeLancey (8 Oktober 1797 - 5 April 1865)
die seun van John Peter DeLancey, 'n soldaat van die Revolusionêre Oorlog, was
'n biskop van die Episcopal Church in die Verenigde State van Amerika. "
WEER DANKIE AAN WIKIPEDIA (WIKIPEDIA) VIR HIERDIE INLIGTING.
ONS HET NOOIT GEHOOR VAN DELANCY LANE (OF SPOELPAD BY
HIERDIE LIGGING), MOET DIT NOOIT OP 'N KAART GESIEN NIE. NOU HET ONS HIERDIE DEEL
VAN 'N KAART VAN 1839 VAN DIE WEBWERF VAN DIE PUBLIEKE BIBLIOTEEK VAN DIE NEW YORK.
Die webwerf van die openbare biblioteek in New York
DIE EIENDOM WAT IDENTIFISEER IS AS "DELANCY" WAS SUID VAN NEWTOWN EN
OOSTE VAN MASPETH. (ONS WYS DIT, MAAR DIT BEWYS REGTIG NIKS.)
DIE 1830 -VERENIGDE STATE FEDERALE SENSUS WYS AAN:
"Naam: William Delaney [Warren Delancy]
Huis in 1830: Newtown, Queens, New York "
WEER DANKIE AAN WIKIPEDIA Bied ons bykomende inligting oor die DELANCEY -GESIN:
Stephen Delancey (Etienne de Lancy in Frans) (24 Oktober 1663, Caen - 18 November 1741).
Die De Lancy -familie was 'n klein Franse adel ("Noblesse de France Royale") en, ondanks die feit dat hy dit was
van die Hugenote -geloof sou Delancey een van die suksesvolste handelaars in die
kolonie New York met sy bekende graan-, pakhuis- en kleinhandelwinkel, onder almal bekend as "Delancey and Co."
Hy speel 'n aktiewe rol in die stad se lewe en trou met Anne van Cortlandt.
Drie oorlewende seuns (James (1703-1760), Peter (1705-1770) en Oliver (1708-1785).
Delancey Street (NEW YORK) is vernoem na James DeLancey, Sr., wie se plaas in wat geleë is
is nou die Lower East Side. James De Lancey was luitenant -goewerneur van die kolonie New York,
dien as hoofregter van New York en was voorsitter van die verhoor van die joernalis John Peter Zenger in 1735.
Sy seun, kaptein James DeLancey (1732-1800), het die drygware -onderneming van die gesin oorgeneem en die politiek in New York aangegaan.
Oliver De Lancey het 'n senior Loyalist -offisier geword in die Amerikaanse Onafhanklikheidsoorlog.
Regs dominee William Heathcote DeLancey (8 Oktober 1797 - 5 April 1865), die seun van John Peter DeLancey,
'n Revolusionêre Oorlogsoldaat, was 'n biskop van die Episcopal Church in die Verenigde State van Amerika.
Sy oudste seun, Edward Floyd DeLancey, was president van die New York Genealogical and Biographical Society en 'n skrywer.
Appletons 'Cyclop dia of American Biography Edition van 1900. Geskryf deur Edward F. De Lancey.
DIE 1873 -bier se atlas toon 'n episopopale kerk en
EERSTE LYN WAT DE LANCY AVENUE MAG WEES
HIERDIE CIRCA 1895 -KAART WYS 'N STRAATLOPING
NOORD -AF JERICHO TURNPIKE NA SPOELING
OP HIERDIE 24 FEBRUARIE 1837 AANKONDIGING WESTBURY HEMPSTEAD
STASIE WORD GEToon. 10 APRIL Dit word WESTBURY genoem.
TOT 20 JUNIE WORD DIT GENOEM KARLE PLEK.
WYS OOK IS CLOWESVILLE
UIT TWEE 1837 NEW YORK -tye
10 APRIL, 1837 20 JUNIE 1837
BYLAE VAN DIE LANG EILANDSTER:
31 JULIE EN 8 SEPTEMBER 1837 TYDTABELLE WYS DE LANCEY EN PENNSYL-
VANIA AVENUES - EN "CONNECTICUT AVENUE" PLEK IN DIE UNIEKURSUS.
1953 NAVORSING DEUR EDNA HUNTINGTON, HISTORIESE VERENIGING IN DIE LANGE EILAND
BIBLIOTEEK, WYS DAT CONNECTICUT AVENUE WOODHAVEN BLVD WORD.
EINTLIK WORD DIT BLOEMLANE, TROTTING COURSE LANE,
WOODHAVEN AVENUE EN DAN WOODHAVEN BOULEVARD.
CONNECTICUT AVENUE STATION WAS waarskynlik later
KURSUSLANE en dan houtstasie
27 NOVEMBER 1837 WYS BRUSHVILLE
PLEK VAN SPOEL AVE. - DE LANCY AVE.
HIERDIE JUNIE 1838 impliseer ARTIKEL DAT STOOM TREIN TUSSEN HENRYSTRAAT EN BEDFORD VOORGESTAAN HET MET VOORUITGESTELDE MOTORS. OF DIE TREIN IS VOOR 'N PAAR AFSTAND OOS VAN BEDFORD DEUR PERTE getrek. 'N GEREELDE PERDEMOTORDIENS IS TUSSEN SUID -VEERING EN BEDFORD GESTEL. DIE LOCOMOTIVES WAS VERMUIT AAN GEMAKLIKE PAARDMOTORS - DUMMINJIES.
DIT IS DIE EERSTE KUNSTE WAT OOIT GELEES HET VAN HIERDIE HELE BEDIENING.
DIESELFDE JUNIE 1838 KOERANT WYS 'N VERANDERING VAN BYLAE
OP 4 JULIE 1839 IS DIE NUWE LOKOMOTIEWE "TAGLIONI" IN DIENS geplaas
EN DIE SPOOR NA HEMPSTEAD WORD VANAF HEMPSTEAD TAK GEMAAK
- LATER MINEOLA - NA 'N TERMINAAL OP HOOFSTRAAT.
SOOS DIE "HICKSVILLE", "TAGLIONI'S" ONTWERP WAS DIT
VAN STEPHENSON SE PLANET TIPE LOCOMOTIVE, A 2-2-0.
UIT HEMPSTEAD NUUS 3 JULIE 1839
"TAGLIONI" WAS EEN VAN SLEGS TWEE LOCOMOTIVES GEBOU
DEUR POUGHKEEPSIE LOCOMOTIVE ENGINE COMPANY.
UIT NEW YORK TYDE EN KOMMERSIËLE INTELLIGENCER, 4 APRIL 1839.
VAN JOHN H. WHITE SE GESKIEDENIS VAN AMERIKAAN
PLAASLIKE BOUWERS. HY GEBRUIK "TAGLIONE".
J. H. INNES GESKRYF IN DIE BULLETIN INLIGTING:
DIE "TAGLIONI" WAS GENOEM VIR MARIE TAGLIONI,
Comtesse Gilbert de Voisins (23 April 1804 - 22 April 1884), 'n Sweedse balletdanser uit die Romantiese ballet -era, 'n sentrale figuur in die geskiedenis van Europese dans. Sy was een van die mees gevierde ballerina's van die romantiese ballet, wat hoofsaaklik gekweek is in die teater van Haar Majesteit in Londen en in die Thétre de l'Acadîmie Royale de Musique van die Paris Opera Ballet. Sy word toegeskryf aan die feit dat (hoewel dit nie bevestig is nie) die eerste ballerina was wat werklik dans en pointe het.
OF VIR MARIE SE BROER PAUL. OF HULLE BEKEND HUL BEKENDE GESIN
Paul Taglioni is gebore in Wene in 1808 en sterf in Berlyn in 1884. Hy was die seun van Filippo, broer van Marie, en vader van Marie die jongste. Hy is in Parys opgelei deur sy pa en Coulon. Sy ander dogter, Augusta, het 'n beroemde aktrise in Berlyn geword. Paul maak sy debuut saam met sy suster en bly jare lank haar lewensmaat. Hy is getroud met die ballerina Anna Galster in Berlyn. Anna en Paul het in 1839 deur Amerika getoer.
IN 1841 HET DIE TAGLIONI HIERDOM HET "JOHN A. KING"
VANAF NOVEMBER 1839 TOT JULIE 1844 STEEM
TREIN TREK TUSSEN HENRYSTRAAT EN JAMAICA.
IN 1884 HET DIE BABYLON SIGNAL JOHN ARESON ONDERHOUD WAT DIT ONTHOU
UIT BROOKLYN EAGLE 27 DESEMBER 1841
OP 28 FEBRUARIE 1842 IS DIE PAD VERLENG NA HARTPARK
DIE 12 MAART 1842 "STAR" AANGEVUL:
11 MEI 1842 BYLAE UIT BROOKLYN -AREND
DIE 14 JULIE 1842 BROOKLYN DAILY EAGLE BERIG:
10 AUGUSTUS 1842 DIENS BEGIN NA SUFFOLK STATION
VERGELYK HIERDIE MET LETSTYD SES JAAR LATER
18 APRIL, 1844 BYLAE UIT BROOKLYN -AREND
OP 26 JUNIE 1844 BEGIN DIENS NA MEDFORD (STADIE NA PATCHOGUE),
VUURPLEK EN KARMAN SE RIVIER.
CARMAN'S RIVER STATION WAS BY OF NABY DIE LATER MILLEVILLE
(OF MILLVILLE) STASIE WAT IN 1846 YAPHANK WORD.
MAK DIE 26 JUNIE 1844 SKEDULE MAAK NIE MEER STAD NIE
OF MEER RONKONKOMA
HIERDIE 1844 -KAART WYS NIE MEERPADSTASIE NIE
1845 EN 1848 TYDBLADE WYS MEERPADSTASIE
14 JUNIE 1845 ROOSTER UIT DIE "BROOKLYN -AREND"
1 MEI 1848 ROOSTER VAN DIE "LANGE EILANDBOER"
HIERDIE 1847 -KAART WYS RONKONKOMA -VYD- EN MEERSTASIE
HIERDIE KAART GEDATEER 1850 WYS LAKELANDSTASIE EN 'N PAD WEG VAN MER RONKONKOMA NA OAKDALE SOOS DIE HUIDIGE "POND ROAD". HIERDIE WAS "LAKE ROAD" EN DIE PAD STASIE IS OP
Sy kruising van die spoorweg.
BILL SLADE SE NAVORSING TOON LAKE ROAD STATION 1250 VOETE OOS VAN LAKELAND STATION (OCEAN AVENUE) EN 90 VOET OOS VAN POND ROAD.
HIERDIE 1958 -KAART WYS NET 'OOS VAN' LAKE PROMONADE '
POND ROAD EN SY REG OM DIE SPOORPAD TE KRUIS.
DIT & Nbsp HET & Nbsp GEBAD & nbsp OF & Nbsp WAS & nbsp BAIE & nbsp SLUIT & Nbsp TOT & Nbsp MEER & Nbsp ROAD.
LET WEL OP KASTEPAD WAT TOT 1912 'N GRAAD OORGREEP HET.
KASTEPAD WAS OOK BEKEND AS DELAMATERPAD
POND ROAD CROSS IN 1906 SOEK NOORD.
DANKIE AAN MIKE TARQ VIR DIE KORREKERING VAN MY FOUT.
POND ROAD CROSS IN 1936 LOOKING WEST
LAKE ROAD STATION WAS 90 VOETE OOS VAN HIERDIE KRUISING
POND ROAD CROSS IN 1936 OOSKYK
POND ROAD CROSS IN 1973 EN 1978 KYK NOORD
'LAKE STATION' verskyn op hierdie kaarte van 1847, 1850 en 1857.
LAKELAND WAS DIE 1848 - 1849
SKETSE VAN SUFFOLK COUNTY DEUR RICHARD M. BAYLES, 1873
HIERDIE 1850 -KAART IDENTIFISEER DIE "LAKELAND" -DORP
EN "LAKE" STATION EN "LAKE" POSKANTOOR
DIT IS 'N 1945 -KAART.
BRAINERD FOTO 1878
IN SY BOEK 1873 "HISTORIESE EN BESKRYWENDE SKETSE VAN SUFFOLK COUNTY",
RICHARD M. BAYLES STATE WAT LAKELAND DAN VYFTIG HUISE HET.
DIT IS LAKELAND IN DIE BEER'S ATLAS van 1873.
OCEAN AVENUE CROSSING IN 1986
25 MAART 1882 DIT IS UITGEGEE
NA voltooiing van die tonnel
SUID -FERRY WORD DIE TERMINALE.
UIT DIE BROOKLYN DAAGLIKSE AREND, 28 JUNIE 1916
UIT DIE BROOKLYN DAAGLIKSE AREND
CIRCA 1865 ANTHONY FOTO "ATLANTIC STREET FERRY".
VERGROOTING TOON FERRY SE IDENTITEIT "PACIFIC"
DIE JAARVERSLAG VIR 1844 INLIGTIG VIR ONS DAT: "Die hele lyn is oopgemaak en het sedert die laaste omvang van die laaste omvang sedert die 29ste dag van Julie 'n suksesvolle werking gehad."
"Na voltooiing van die lyn is onmiddellike stappe geneem om veerbote te vestig, 'n verbinding met die Norwich- en Stonington -lyne te vorm, en op 9 Augustus is laas deur middel van treine gestig om Boston en New York te verbind. Daar is gereelde treine tussen Greenport en Brooklyn, en in November is die laaste reëlings getref met die poskantoor en die fases wat langs die oewers van die eiland loop om kruislyne te vorm wat die spoorlyn op verskillende punte sny. "
"Die inkomste van hierdie pad is onder baie nadele verdien. Die onvolledige toestand van die tonnel by Brooklyn en die nie-aankoms van die vragmotors wat vir die lyn bestel is, het almal die inkomste en inkomste verminder. die verwagtinge van die direkteure. "
DONDERDAG 25 JULIE 1844: 'Ons is verheug dat ons kan sê dat die pad na Greenport klaar is en dat die Saterdag 'n reis deur die hele roete deur die president en direkteure van die maatskappy en hul gaste gemaak sal word volgende (27 Julie). Ons sal poog om een ​​van die partytjies te maak en ons kommentaar vir die hede te voorbehou. Die pad is oop vir reis op Maandag (29 Julie). "
OP MAANDAG 29 JULIE HET DIE AREND 'N MEERKOLOM ARTIKEL BESKRYWEND
"GROOT UITSTAPPING EN AANDETE - DRIE UUR EN 'N HELF GREENPORT."
'N ROOSTER DATUM 26 JULIE EN VERSKYN OP BLADSY EEN STATE:
"VOLTOOI EN OPENING VAN DIE PAD NA GREENPORT. 96 MIL.
Op en na Maandag volgende, die 29ste Julie, ry akkommodasie
vir die plaaslike besigheid van die eiland, sal soos volg verloop.
Verlaat BROOKLYN om 15:00 elke dag (Sondae uitgesluit) vir GREENPORT.
Terug, verlaat GREENPORT DEPOT vir BROOKLYN om 5:00 .
Ligte vrag en pakkette geneem deur die deurgangstrein.
Bogenoemde reëling bied 'n geleentheid vir die inwoners van Sag Harbour en Greenport,
en alle ander dele van die eiland, om vyf uur in New York te bly en dieselfde aand terug te keer huis toe. "
"Daar sal behoorlik kennis gegee word van die verbinding van die pad met die oostelike lyne na Boston."
OP 29 JULIE WORD DIESELFDE ROOSTER WYSIG:
'Die trein van 3 uur vanaf Brooklyn en die oggendstrein van Greenport stop die volgende stoppunte, nl:
Oos -New York, Union Course, Brushville, Carll Place en Westbury.
Hierdie stop sal gemaak word met die trein na en van Hicksville. "
'N ROOSTER DATUM 8 AUGUSTUS EN VERSKYN
OP BLADSYE DRIE VAN DIE AREND VIR 9 AUGUSTUS STATE:
"LANGE EILANDSPOORPAD IN VERBINDING MET BOSTON - DEUR DAGLIG.
'N Trein verlaat die depot in Brooklyn op Vrydag 9 Augustus om 08:00. vir Greenport, waarvandaan
passasiers word na Stonington in die Sound Steamer NARRAGANSETT geneem en gaan onmiddellik na Boston.
Die volgende dag sal die stoomboot NEW HAVEN passasiers van Greenport na die
Norwich en Worcester Railroad, en wissel op hierdie manier af tot verdere kennisgewing. .
"Bagasiebakke gaan ongeopend deur na Boston. Prys deur, $ 4,50. Etes ekstra.
Kamers met sitplekke vir vier persone kan die aand beveilig word
teen 'n ekstra koste, tot in Greenport. "
DIE BROOKLYN DAAGLIKSE AREND VAN 13 AUGUSTUS HET HIERDIE ARTIKEL:
"Die eerste reis. - Die nuwe roete na Boston is Vrydag beproef, en die geheel
afstand bereik in 10 uur en 9 minute. Die volgende was die tyd:
Verlaat Brooklyn South Ferry by. 8 vm.
Bereik Greenport, 94 3/4 myl..11,26 "
Links Greenport, per stoomboot. 11,44 "
By Stonington aangekom. 2.07 uur
Links by Stonington. 2,16 "
By Providence aangekom. 4,04 "
Crossed Ferry - links van Providence. 4,23 "
By Taunton Tak aangekom. 5,01 "
Links Taunton -tak*. 5,17 "
By Boston aangekom. 6,09 "
* Die trein het 16 minute by hierdie stasie gewag vir die trein om half vier van Boston na New York.
Tyd deur. 10 uur en 9 minute, waarvan 2 uur en 23 minute in die verbygaan verbruik is
Greenport na Stonington - 'n buitengewoon dowwe pas as die afstand slegs 28 myl is. "
BYLAE INWERKING 1 NOVEMBER 1844
"GEREELDE POSLYN" WINTERREËLING GELDIG 4 NOVEMBER 1844
-----> JAARVERSLAG VIR JAARBEINDING 31 DESEMBER 1844
PRYS IS VERLAAG IN JUNIE 1845
VANAF 20 JUNIE 1845 BROOKLYN EARN
3. HULLE BEGIN 1832 - 1877 Vervolg
1 MEI 1848 BROOKLYN NA GREENPORT SKEDULE - VYF UUR!
21 JUNIE, 1851 NEW-YORK DAAGLIKSE TRIBUNE-ARTIKEL
3a. 1852 - 1853 ROOSTER - NUWE BROOKLYN STASIE
WAMPMISSICK STATION - NICHOLS ROAD - WATER STATION
DRIE KUNSTENAARSVERGUNNINGE WYS AL DIE TREINE
Aan die linkerkant wat die praktyk in Engeland was/is.
BAIE MOONTLIK HET DIE LANGE EILANDSPOORPAD HIERDIE PRAKTYK AAN 1836 GENEEM.
'N KAARTJIE 1852 NA HEMPSTEAD TAK (MINEOLA)
3b IN 1853 WAS DAAR 'N STASIE BY CANAL STREET JAMAICA
AS DIE RUG VAN HIERDIE 1855 KAARTJIE OP DATUM WAS
HEMPSTEAD -DIENS WORD NOG STEEDS VERSKAF DEUR HORSECAR.
IN 1857 HET DIE GEMEENSKAPLIKE RAAD VAN BROOKLYN PASS A
BESLUIT OUTLAWING STEAM OP ATLANTIC STREET
DIE BROOKLYN EAGLE GESKRYWE 1857 JUNIE 27 HOOF VAN DIE VLUG WORD OP HIERDIE 1847 KAART GETOON
BROOKLYN EN JAMAICA EIENDOM VERLENG SOOS OOS OOS
ROCKAWAY TURNPIKE. DIE LANG EILANDSTASIE WAS OOS OOR.
DIE SPOORPAD IS UITGESLUIT EN DIE TUNNEL GESLUIT OM DIT TE BEREIK
DIE NEW YORK & JAMAICA RAIL ROAD MAATSKAPPY WAS OP 3 SEPTEMBER GEKART,
1859 OM VAN JAMAICA TE BOU NA HUNTERS POINT EN OPEN 10 MEI 1861
IN 1861 IS DIE LANG EILANDSPOORWEG BETAAL DEUR DIE STAD BROOKLYN
OM SY TUNNEL- EN VERLATENDE DIENS BINNE DIE STADSBEPERKINGS TE SLUIT.
HUNTERS PUNT WORD DIE NUWE TERMINALE.
Kevin Kinsella skryf:
'Ek het gedink ek stuur dit in geval van belangstelling.
Dit is van die voorblad van "The Evening Post" van New York, gedateer 15 Mei 1861.
Puik webwerf wat jy het. "
DIE 11 MEI 1861 AMERICAN RAILROAD JOURNAL BERIG:
"OP DIE SESDE INSTELLING HET DIE VRUITTREINE TUSSEN GREENPORT EN DIE DEPOT OP HUNTERS PUNT INGEDRAAI. AAN DIE DATUM GEEN VREGSTREIN VANUIT DIE SUID -FERRY DEPOT AANGEDIEN HET NIE, EN NIE VERTREK HIER AAN ONTKOMSTIG IS NIE. GEVESTIG OP DIE JAMES SLIP FERRY, NEW YORK -KANT, BEIDE VIR DIE ONTVANGST EN VERSENDING VAN VRAG.PASSASJENTREINE HET OOK OP NA DIE 10DE HANTERS PASSAGERS VERTREK, PASSAGIERE IN DIE TREIN TE 34TH STREET FOR HUNTERS POINT. "
UIT VFS DEEL TWEE:
"Vanaf 1 April 1862 is die werking van Flushing -treine op die Long Dock by die monding van Newtown Creek gestaak, en alle treine het in en uit die LIRR -depot geloop. Terselfdertyd het die Flushing RR ontslae geraak van die veerboot na Fulton Market Slip en die huur van die veerboot Mattano, en passasiers gebruik nou óf die James Slip Ferry óf die vier-en-dertigste Street Ferry. "
WERKNEMER TYD TABEL NOMMER 32 VAN 6 JUNIE 1861 TOON NIE NEW YORK EN SPUITJUNKSIE OF 'N STASIE OP WINFIELD NIE, MAAR WYS NEWTOWN STATION EEN EN EEN HALF myl OOS VAN HOUT
DIE SONDAGMELKTREIN HET AANGEHOU OM TE HARDLOOP
HIERDIE TAFEL WYS OOK NUUTSTAD
HIERDIE LYS VAN KAARTJIES VERKOOP EN 1862 PUBLIEK
TYDSTABEL WYS 'N STASIE BY NEWTOWN
IN 1881 IS 'N MAATSKAPPY GESTEL OM DIE
AFGESOND TUNNEL ONDER ATLANTIESE LAAN
DIE SPANNINGSPANEL -MAATSKAPPY WAS GEKARTELD
3 MAART 1852 EN OPEN 26 JUNIE 1854
GAAN NA -----> SPOELRAILWEG-PENNY BRIDGE STATION
GEREGANISEER AS DIE NEW YORK & FLUSHING RAILROAD 22 MAART 1859
DIE spoorwegmaatskappy in die noordelike oewer is ingelyf
25 SEPTEMBER 1863 OM TE BOU VAN 'N VERBINDING MET DIE NEW YORK
& Spoel spoorweg by spoel na 'n punt op HEMPSTEAD hawe.
DIT GEOPEN 27 OKTOBER 1866 NA BROOKDALE, NOU GROOT HALS
EN WORD DEUR DIE N. Y. & F. R. R. GEBRUIK
Gaan na THE NORTH SHORE RAILROAD COMPANY
THE FLUSHING & WOODSIDE RAILROAD MAATSKAPPY WAS INGEBIED 24 FEBRUARIE 1864 AAN GEBOU
UIT 'N AANSLUIT MET DIE LANG EILANDSPOORPAD BY DIE HOUT AAN SPOELING,
MET 'N TAK NA WITSTEN. Dit het 'n deel geword van die spoel- en noordelike sypaadjie.
DIE SPOEL- EN NOORDKANTSPOORWEG IS OPGELEEF 3 APRIL 1868.
gaan na THE FLUSHING & NORTH SIDE RAIL ROAD
Dit is wat die showman P.T. Barnum het in 1869 uitgeroep toe hy uit die trein stap en hom verwonder oor die uitsig vanaf die rotsagtige top van Mount Washington. Baie lof van die man wie se groot sirkus die eerste plek beklee het.
Vandag, meer as 150 jaar later, bly die Mount Washington Cog Railway passasiers van regoor die wêreld opgewonde met sy dramatiese styging na die top van die hoogste piek in die noordooste.
The Cog is die eerste bergklim-tandwielbaan ter wêreld en die enigste wat tans in Noord-Amerika bedrywig is. Met 'n gemiddelde graad van 25% (sommige afdelings nader byna 38%), is dit ook die tweede steilste ter wêreld! Motorkrag word hoofsaaklik verskaf deur 'n vloot van sewe kragtige biodiesel -lokomotiewe, wat elkeen op die perseel ontwerp, gebou en onderhou word. En met 'n knipoog na sy stoom-erfenis, werk die spoorweg ook met 'n paar eeu-oue, steenkoolaangedrewe stoommasjiene.
Marshfield Base Station is in die hartjie van die majestueuse White Mountains -streek in die noorde van New Hampshire geleë 10 km oos van roete 302 op die westelike gesig van Mount Washington. Selfs die rit langs die basisstasieweg is pragtig - elke draai en draai onthul nuwe perspektiewe op die presidensiële reeks. Maak seker dat u stop vir 'n paar foto's by Bo -Ammonoosuc -waterval, 'n indrukwekkende rotsagtige waterval en gewilde swemgat, net 'n paar meter van die pad af. En hou u oë oop vir wild- elande en waarnemings op die basis is nie ongewoon nie!
Sommige van die interessantste interurbans wat ooit soos die Walla Walla Valley Railway opgetree het, was dié in die noordweste van die Stille Oseaan.
Hierdie ondernemings het as tipiese geëlektrifiseerde lyne begin om passasiers te vervoer, maar het oorgeskakel na vragmotors wat die vrugte- en groente -ekonomie in die suide van Washington en die noorde van Oregon bedien.
Die WWV dateer uit die 1890's as 'n tramlyn wat Walla Walla bedien, maar later kon ander belange 'n geëlektrifiseerde stelsel in die noorde van Oregon voltooi.
Passasiersdiens vir die pad eindig kort nadat die Groot Depressie getref het, en van toe af was dit uitsluitlik afhanklik van die vervoer van meestal vrugte en ingemaakte goedere.
Teen die laat veertigerjare het alle elektriese dienste beëindig en oorgegaan na diesels. Ongelukkig het Walla Walla se verkeer sy ondergang geword, aangesien dit die vatbaarste vir die vragmotorbedryf was.
Teen die vroeë tagtigerjare het nog min vrag per spoor beweeg, en toe het eienaar Burlington Northern die roete laat vaar.
Walla Walla Valley Railway HH660 #770, 'n voormalige Noord-Stille Oseaan-eenheid, word hier gekoppel aan wat blykbaar die Burlington Northern FA-1 #4120 is (gebou in Spokane, Portland en Seattle #866A1 in 1950), omstreeks die vroeë 1970's. Hierdie skakelaar het gelei tot die staking van geëlektrifiseerde operasies. John Henderson se foto
Die vroegste geskiedenis van die WWV kan teruggevoer word na die Walla Walla Street Railway & Investment Company van 1890, wat die stad Walla Walla, Washington, in die suidoostelike deel van die staat, bedien het.
Hierdie eerste tramlyn was slegs perd aangedryf en het die tweede en hoofstraat van die stad met Parkstraat verbind.
Op sy hoogtepunt het die klein operasie 4 myl afgelê, maar dit was nooit in staat om te elektrifiseer soos verwag nie en diens is in 1899 opgeskort.
Met die voltooiing van 'n hidro -elektriese dam langs die nabygeleë Walla Walla -rivier op 31 Desember, kon 1904 geëlektrifiseerde bedrywighede nou baie makliker geïmplementeer word en het dit gelei tot die beveiliging van die Walla Walla Valley Traction Company in 1905, nie net om interstedelike diens te lewer nie, maar ook verbind die stad Milton-Freewater in die noordelike Oregon.
Ander klassieke Westerse interurbans
Teen 1905 was die stedelike gretigheid besig om die land oor te dra, aangesien die bedryf besig was met sy tweede groot konstruksie -oplewing, wat tot 1908 sou duur.
Die nuwe WWVTC is die eerste keer in gebruik geneem op 24 Desember 1906 toe dit begin werk het vanaf die Oregon Railway & Navigation ('n vroeë Union Pacific voorganger) na die Walla Walla's City Park.
Op 7 April 1907 voltooi die maatskappy sy lyn van 14 myl na Milton-Freewater (waar dit 'n bykomende verbinding met die UP gehad het) en het 'n jaar later 12 myl straatopsporing in sy tuisdorp bedryf. Omstreeks 1910 het die onderneming 'n eienaarskap verander en 'n filiaal van die Pacific Power & Light Company geword.
Van die begin af was passasiersverkeer nooit besonder swaar nie, aangesien beide dorpe nie baie groot was nie. Dit was ook van vroeg af dat die vragverkeer van WWVTC geleidelik toegeneem het.
Hierdie feit het nie verlore gegaan oor die groot, transkontinentale Noordelike Stille Oseaan wat die eiendom in 1921 as 'n vragvoerder verkry het nie en dit herdoop as die Walla Walla Valley Railway (WWV).
In 1931 beëindig die maatskappy die oorblywende passasiersdienste, en teen daardie tyd het vrag 93% van sy jaarlikse bruto inkomste verkry.
Gedurende hierdie jare het die vrugbare vrugtegebied aan die spoorweg 'n groot deel van sy vragonderneming voorsien, wat onder meer appels, kersies en pruimedante insluit, hoewel dit ook groente vervoer het, insluitend ertjies, koring en beet.
Aangesien hierdie verkeer seisoenaal was, het die WWV gedurende vier maande van die jaar, tussen Julie en Oktober, slegs 60% van die vragmotors gehad.
'N Walla Walla Valley -spoorwegmotor wat 'n rits leë karretjies in 'n toneel tipeer wat tipies is vir die interurbane se bedrywighede.
Vrugte en groente was egter nie die enigste bron van verkeer van die WWV nie, aangesien dit ook ander soorte vrag vervoer het, soos metaal, hout, pulp en papier.
Tydens spitstye het die spoorweg 'n menigte kliënte bedien: by Walla Walla was dit:
Noordwestelike ys en koue berging
By Milton-Freewater het dit gedien:
Continental Can se pakhuis
Harris -hysbak (graan)
Nog 'n Milton-Ice & Cold Storage
E. Brown & Seuns
Dit het natuurlik nie die baie boorde ingesluit wat die WWV ook bedien het nie.
'N Lys van die Walla Walla Valley Railway in 1930. Skrywer se versameling.
Geëlektrifiseerde bedrywighede sou op 16 Desember 1949 tot 'n einde kom toe die spoorweg 'n voormalige Alco HH660 -dieselswisselaar #770 in die Noordelike Stille Oseaan aangeskaf het.
Dit het later in Mei 1950 'n bykomende eenheid by NP, #775, opgetel. Gedurende die tyd van elektrifisering gebruik die WWV hoofsaaklik BB-toringkajuit- en bakmotors.
Vanweë die toenemende temperament en die bestuur wat besef dat as daar ooit 'n kragonderbreking in die somer was, kan vrugte- en groente -oesbedrywighede ernstig geraak word, is besluit om dit te vervang ten gunste van meer betroubare diesels.
Die besluit om te diesel was ook 'n interessante model; 'n model moet gekies word wat die Walla Walla se uiters stywe baan wat deur strate en deur stegies swaai, kan navigeer om kliënte te bereik.
Aanvanklik is General Electric se ligte ontwerp van 44 ton oorweeg, maar dit kon nie die vereiste tonnemaat beweeg nie, wat gelei het tot die besluit om die Alcos te kies.
In November 1955 het die streek 'n buitengewoon harde vries ondervind, veral met appel- en snoeiboorde.
Alhoewel die WWV in 1960 die vrag van albei goedere effens herstel het, het dit nie weer so 'n hoë vlak bereik nie (wat jaarliks ​​'n hoogtepunt van meer as 1 000 vragte bereik het).
Ten spyte van hierdie terugslag in 1959 het die WWV sy hoogste vragte ooit beleef, wat ouer NP van 3.550 motors voorsien het.
In 1968 het die kort lyn Alco #775 afgetree en dit, sowel as #770, vervang tussen twee EMD SW1's ( #77 en #104) tussen Augustus, 1971 en Maart, 1972 na die samesmelting van Burlington Northern in 1970.
Teen hierdie datum vorm beet byna 45% van die WWV se verkeersbasis, en 'n oorskakeling na mieliesiroop as versoeter aan die einde van die sewentigerjare dwing baie boere in die streek om hul besigheid te verloor en 'n aansienlike verlies aan inkomste vir die spoorweg. Klik hier vir meer inligting oor die geskiedenis van die Walla Walla -vallei.
(Dankie aan Blair Kooistra en Marc Entze se "Walla Walla Valley: 1968, Twilight Of A Former Interurban In Produce Country" uit die uitgawe van Desember 2004 van Treineਊs 'n primêre verwysing vir hierdie artikel.)
'N Verkorte rooster en stasielys van 1940 van die Walla Walla -vallei. Skrywer se versameling.
Daar was ook probleme waarmee die klein vragmotors ook aansienlike sake sou onderneem, aangesien die verkeer hoofsaaklik van korte duur was.
Daarbenewens kon afleiers nie voordeel trek uit die groter motors wat toe in die bedryf gebruik is nie (wat die afleweringskoste sou verlaag het), aangesien die spoor en infrastruktuur van Walla Walla nie die swaarder toerusting kon hanteer nie.
Helaas, teen 1982 het die spoorweg net 163 vragmotors gehad, en die diens het so sporadies geraak dat BN die oorblywende WWV-werknemers na ander posisies oorgeplaas het en die lyn op die nodige manier bestuur het.
Na 'n volgehoue ​​afname in vragmotors in 1983 het BN 'n versoek by die Interstate Commerce Commission ingedien om die roete in 1984 heeltemal te laat vaar met goedkeuring wat op 19 April 1985 verleen is. jaar.