'N Nader Kyk na die Mite en Geskiedenis Agter die Wanorde
Alhoewel die huidige DSM-5 nie meer persoonlikheidsversteurings langs 'n aparte "as" skei nie, word narcistiese persoonlikheidsversteuring (NPD) steeds as 'n belangrike voorwaarde erken. Dit word gekenmerk deur simptome wat grootmoedigheid, 'n oordrewe gevoel van selfbelang, en 'n gebrek aan empatie vir ander insluit. Soos ander tipes persoonlikheidsversteurings, behels narcistiese persoonlikheidsversteuring 'n langertermynpatroon van gedrag en gedagtes wat probleme op verskeie lewensareas veroorsaak, insluitende werk, familie en vriendskappe.
'N beraamde een persent van die Amerikaanse volwassenes is vermoedelik NPD te hê, hoewel baie romantiese vennote, ouers, kinders, familielede, mede-werkers en vriende is vermoedelik direk geraak word deur hierdie siekte.
Ontbloot die oorsprong van narsissistiese persoonlikheidsversteuring
Alhoewel die konsep narcissisme duisende jare uit die verlede is, het narcistiese persoonlikheidsversteuring eers die afgelope 50 jaar 'n erkende siekte geword. Om beter te verstaan ​​hoe sielkundiges en navorsers NPD beskou, is dit noodsaaklik om nader te kyk na hoe hierdie persoonlikheidsversteuring ontstaan ​​het.
Freud en psigoanalitiese siening van narcisisme
Narcissistiese persoonlikheidsversteuring het sy vroegste wortels in antieke Griekse mitologie. Volgens die mite was Narcissus 'n aantreklike jong man. Toe hy vir die eerste keer sy weerkaatsing op die water sien, het hy so verras dat hy nie kon ophou om na sy eie beeld te kyk nie.
Hy het aan die waterkant gebly totdat hy uiteindelik tot die dood vermors.
Die konsep van oormatige self-bewondering is ook deur verskeie filosowe en denkers deur die geskiedenis ondersoek. In die verlede was die idee bekend as hubris, 'n toestand van uiterste arrogansie en hoogmoed wat dikwels behels dat dit buite kontak met die werklikheid is.
Dit was nie tot redelik onlangs dat die gedagte van narcisme as 'n siekte 'n onderwerp van wetenskaplike belang op die gebied van sielkunde geword het nie .
Gedurende die vroeë 1900's het die onderwerp narcisme begin belangstelling in die groeiende denkskool bekend as psigoanalise . Oostenrykse psigoanalis Otto Rank het in 1911 een van die vroegste beskrywings van narcisme gepubliseer, waarin hy dit verbind het tot selfbeheersing en nietigheid.
In 1914 het die beroemde Sigmund Freud 'n referaat getiteld, oor Narcissisme: 'n Inleiding gepubliseer. Freud het 'n taamlik ingewikkelde stel idees voorgestel waarin hy voorgestel het dat narcisme verband hou met die vraag of 'n mens se libido (energie wat agter elke persoon se oorlewingsinstinkte lê) in die rigting van 'n mens se self of buite na ander gerig word. Hy het gevoel dat die babas al die libido binnekant gerig het, 'n toestand waarna hy verwys is as primêre narcisisme. In Freud se model was daar 'n vaste hoeveelheid van hierdie energie, en tot die mate was hierdie libido na buite toe gestuur, en dit sou die hoeveelheid wat vir jou self beskikbaar was, verminder. Deur hierdie liefde te gee, het Freud voorgestel dat mense ervare primêre narcisme ervaar het, en om hierdie kapasiteit aan te vul, het hy geglo dat ontvangs van liefde en liefde in die wêreld in ruil was, was noodsaaklik om 'n gevoel van tevredenheid te handhaaf.
Daarbenewens ontwikkel Freud se persoonlikheidsteorie 'n persoon se sin vir homself as 'n kind interaksie met die buitewêreld en begin om sosiale norme en kulturele verwagtings te leer wat lei tot die ontwikkeling van 'n ego-ideaal, of 'n perfekte beeld van jouself dat die ego streef daarna om te bereik.
Nog 'n belangrike deel van Freud se teorie is die idee dat hierdie liefde vir jou self oorgedra kan word aan 'n ander persoon of voorwerp. Deur liefde te gee, het Freud voorgestel dat mense ervare primêre narcisme ervaar het, wat hulle minder in staat stel om hulself te koester, te beskerm en te verdedig. Om hierdie hoedanigheid aan te vul, het hy geglo dat die ontvangs van liefde en genegenheid in ruil noodsaaklik was.
Die Erkenning Van Narsisisme As 'n Versteuring
Gedurende die 1950's en 1960's het die sielkundiges Otto Kernberg en Heinz Kohut gehelp om meer belangstelling in narcissisme te skep. In 1967 het Kernberg "narcistiese persoonlikheidstruktuur" beskryf. Hy het 'n teorie van narcisme ontwikkel wat drie hoofsoorte voorgestel het: normale volwasse narcissisme, normale infantiele narcissisme en patologiese narcissisme wat van verskillende tipes kan wees.
In 1968 het Kohut 'n ander begrip van "narcissistiese persoonlikheidsversteuring" gekry en het Freud se vroeëre idees oor narcisme geneem en uitgebrei. Narcissisme het 'n belangrike rol gespeel in Kohut se selfpsigologie-teorie, wat voorgestel het dat narcisme 'n normale en noodsaaklike aspek van ontwikkeling was en dat probleme met vroeë "self-voorwerp" verhoudings kan lei tot uitdagings om 'n voldoende gevoel van selfbeeld later te handhaaf. in die lewe, wat bydra tot narcistiese afwykings.
In 1980 is narcistiese persoonlikheidsversteuring amptelik erken in die derde uitgawe van die Diagnostiese en Statistiese Handleiding van Geestesversteuring en is kriteria vasgestel vir die diagnose daarvan. Daar was 'n debat oor hoe om te gaan met persoonlikheidsversteurings in die onlangse DSM-5, maar narcistiese en ander persoonlikheidsversteurings bly relatief onveranderd in hul diagnostiese kriteria uit die vorige uitgawe.
> Amerikaanse Psigiatriese Vereniging. Diagnostiese en Statistiese Handleiding van Geestesongesteldhede , 5de uitgawe. 2013.