Ons paaie het lank gelede die eerste keer gekruis toe hy as pastorale raadgewer ’n oggend per week na Wellington gekom het om daar briewe te help skryf aan die talle mense wat na aanleiding van die verskillende kursusse vrae gestel het. Sy briewe, soos sy latere boeke, het getuig van sy geloof, sy medemenslikheid, sy toewyding, sy pastorale insig.
Later het hy ’n rukkie in my plek waargeneem as redakteur van die Kerkbode en dit ook op ’n verstandige manier in ’n stormtyd gedoen. In die jare ná ons albei se aftrede het ons minder met mekaar te doen gekry, maar ek sal hom altyd onthou as die vriendelike, effens gereserveerde mens met die vaardige pen, die vonkel in die oog en die onverwagse kwinkslag. Hy het met sy boeke – etlikes was blitsverkopers – vir duisende mense op hulle geloofspad gehelp.