Waarom het voormalige slawe nie na die emansipasie lae-loonwerkers geword nie? - Geskiedenis Podcasts - 2022
Daar word dikwels gesê dat die suidelike ekonomie in skerwe was nadat slawe geëmansipeer is, aangesien slawerny grootliks 'n ekonomiese onderneming was. Ek het ook gelees dat voormalige slawe probleme ondervind het as gevolg van hul ras.
Waarom het voormalige slawe nie oorgegaan na lae-loonwerkers na emansipasie nie? Dit lyk asof hierdie 'n ooreenkoms sou wees wat beide blankes en swartes in die tydperk na die burgeroorlog bevoordeel het.
Die meeste van die voormalige slawe het deelnemers geword. Dit wil sê, hulle is 'n persentasie van die oeste betaal, eerder as 'reguit' lone. Landbou was alles wat die meeste slawe geweet het. Slegs 'n klein minderheid is opgelei en vaardig genoeg om 'industriële' werk te neem wat selfs lae lone betaal het.
Blankes het dit so verkies. 'Sharecropping' was naby slawerny onder 'n ander naam. Die verskuiwing van voormalige slawe na 'n loonekonomie, veral om saam met wit werkers te werk, sou 'n 'vooruitgang' gewees het wat die meeste blankes nie wou aanmoedig nie. Dit het nie net suidelike wit plaaseienaars nie, maar ook noordelike wit arbeiders ingesluit.
Waarom herverdeling van grond aan voormalige slawe wat na die burgeroorlog ontrafel is?
'N Eksperiment uit die burgeroorlog om die grond van eienaars van wit plantasies aan voorheen slawe te verkoop, het meestal ontrafel as gevolg van die werk van prokureurs, verduidelik professor Cynthia Nicoletti aan die University of Virginia School of Law in die jongste episode van "Common Law."
Die tweede seisoen van die UVA Law -podcast, aangebied deur Dean Risa Goluboff en visedekaan Leslie Kendrick '06, fokus op verhale oor "When Law Changed the World."
"In hierdie episode praat ons oor die mag van die reg en prokureurs om vordering terug te hou en hiërargie en onderdrukking te vestig," sê Goluboff.
Baie Amerikaners het gehoor van "40 hektaar en 'n muil" - die algemene frase wat gebruik word om genl William T. Sherman se spesiale veldbestellings nr. 15 te beskryf, wat in Januarie 1865 herverdeling van die konfederale grond in Suid -Carolina, Georgia en Florida uiteengesit het onder sekere voorwaardes aan voormalige slawe. Die grond is in die herfs van 1865 vinnig deur president Andrew Johnson aan die blanke Suidlanders teruggegee.
Minder bekend is die beslaglegging en herverdeling van die Unie op grond op die Suid-Carolina se Eilande ingevolge die Amerikaanse Inkomstewet van 1862. Onder die wet het die VSA grond beset van suidelike grondeienaars wat nie belasting aan die Unie betaal het nie. Toe die Emancipation Proclamation in 1863 in werking tree, kon vrygelate slawe grond koop wat op 'n veiling daar verkoop is. Alhoewel baie swart boere die grond wat hulle op die belastingveiling gekoop het, behou het, is die oorspronklike eienaars later vergoed vir die grond, deels weens die optrede van prokureurs soos William Henry Trescot, self 'n plantasie -eienaar.
'Sy taak is om na Washington te gaan om te probeer roer op watter manier hy ook al kan saamstel om grond vir die planters terug te kry,' sê Nicoletti.
Nicoletti, Goluboff en Kendrick bespreek ook waarom grondverdeling nie in die breër plaasgevind het nie.
'Niemand neem regtig die groot sprong nie, reg?' Sê Nicoletti. "Oor die algemeen is ons geneig om inkrementeel te dink, en ons is geneig om nie te dink 'O, kom ons dink daaraan om die ... hele samelewing te hervorm'."
Nicoletti is die skrywer van 'Secession on Trial: The Treason Prosecution of Jefferson Davis', wat die Cromwell -boekprys gewen het. Sy werk nou aan 'n nuwe boek oor emansipasie en die mislukking van wydverspreide grondverdeling.
'Common Law' is beskikbaar op Apple Podcasts, Stitcher, YouTube, Spotify en ander gewilde plekke waar u na podcasts kan luister, insluitend Amazon Alexa -toestelle. Hierdie episode is opgeneem in die Virginia Quarterly Review en vervaardig deur Robert Armengol en Sydney Halleman.
Hoe die einde van slawerny gelei het tot honger en dood vir miljoene swart Amerikaners
Volgens 'n nuwe boek sterf honderdduisende slawe wat tydens die Amerikaanse burgeroorlog bevry is aan siektes en honger nadat hulle bevry is.
Die analise deur die historikus Jim Downs van Connecticut College werp 'n skaduwee oor een van die mees gevierde vertellings uit die Amerikaanse geskiedenis, wat die vrystelling van die slawe beskou as 'n triomfantelike regstelling van die onregte van 'n suidelike plantasiestelsel wat miljoene swart Amerikaners aangehou het in kettings.
Maar, soos Downs in sy boek toon, Siek van vryheid, die realiteit van emansipasie tydens die chaos van oorlog en die bloedige gevolge daarvan het dikwels brutaal te kort gekom aan die positiewe beeld. In plaas daarvan is vrygelate slawe dikwels deur vakbond soldate verwaarloos of het hulle 'n hewige siekte ondervind, waaronder verskriklike uitbrake van pokke en cholera. Baie van hulle het bloot honger gesterf.
Na die deurblaai van onduidelike rekords, koerante en tydskrifte, meen Downs dat ongeveer 'n kwart van die vier miljoen vrygemaakte slawe tussen 1862 en 1870 gesterf het of aan siekte gely het. Hy skryf in die boek dat dit beskou kan word as "die grootste biologiese krisis van die 19de eeu "en tog is dit een wat min deur hedendaagse historici ondersoek is.
Downs glo baie daarvan omdat ten tyde van die burgeroorlog, wat tussen 1861 en 1865 gewoed het en die vakbondlid noord teen die konfederale suide gestamp het, baie mense nie wou ondersoek instel na die tragedie wat die vrygemaakte slawe teëgekom het nie. Baie noordelike mense was weinig meer simpatiek as hul suidelike teenstanders wat die gesondheid van die vrygelate slawe betref en die afskaffing van anti-slawerny was bang dat die ramp hul kritici reg sou bewys.
'In die 19de eeu wou mense nie daaroor praat nie. , 'Het Downs aan die Waarnemer.
Downs se boek is vol vreeslike vignette oor die individuele ervarings van slawegesinne wat hul vryheid omhels het van die wrede plantasies waarop hulle gebore of verkoop is. Baie beland in kampe wat 'smokkelkampe' genoem word, wat dikwels naby die weermagbasisse van die unie was. Die toestande was egter onhigiënies en voedselvoorrade was beperk. Skokkend genoeg was sommige smokkelkampe eintlik voormalige slawehokke, wat beteken dat nuut bevryde mense uiteindelik virtuele gevangenes in dieselfde selle gehou is wat hulle voorheen aangehou het. In baie sulke kampe het siektes en honger tot ontelbare sterftes gelei. Dikwels was die enigste manier om die kamp te verlaat om terug te gaan werk op dieselfde plantasies waaruit die slawe onlangs ontsnap het.
Die behandeling deur vakbond soldate kan ook wreed wees. Downs herkonstrueer die ervarings van een vrygelate slaaf, Joseph Miller, wat saam met sy vrou en vier kinders na 'n tydelik vrygestelde slawe -vlugtelingkamp in die unie -vesting van Camp Nelson in Kentucky gekom het. In ruil vir kos en skuiling vir sy gesin, het Miller by die weermag aangesluit. Tog het vakbond soldate in 1864 nog steeds die oud-slawe uit Camp Nelson verwyder en hulle effektief laat vaar om in 'n oorlogsgeteisterde en deur siektes geteisterde landskap op te vang. Een van Miller se jong seuns het vinnig siek geword en gesterf. Drie weke later sterf sy vrou en nog 'n seun. Tien dae daarna het sy dogter ook omgekom. Uiteindelik het sy laaste oorlewende kind ook terminaal siek geword. Vroeg in 1865 was Miller self dood. Vir Downs is sulke verhale hartverskeurend. 'Baie van hierdie mense sterf van honger en dit is so 'n stadige dood,' het hy gesê.
Downs het talle skokkende verslae oor die lewens van vrygelate slawe versamel. Hy het rekords gekry van betreurenswaardige toestande in hospitale en vlugtelingkampe, waar dokters dikwels rassistiese teorieë gehad het oor hoe swart Amerikaners op siektes reageer. Dit was so erg dat een militêre amptenaar in Tennessee in 1865 geskryf het dat voormalige slawe: "sterf deur tellings - dat soms 30 per dag sterf en deur waens sonder kiste uitgevoer word, en promisku, soos brute, in 'n sloot gegooi word".
Die gesondheidsprobleme van vrygelate slawe en die hoë sterftesyfers was so erg dat sommige waarnemers van die tyd selfs gewonder het of hulle almal sou sterf. Een blanke godsdiensleier het in 1863 verwag dat swart Amerikaners sou verdwyn. 'Net soos sy broer, die Indiër van die woud, moet hy wegsmelt en vir ewig uit ons midde verdwyn,' het die man geskryf.
Sulke rasse -houdings onder noordelike mense lyk skokkend, maar Downs sê dit was algemeen. Tog meen Downs dat sy boek niks wegneem van die morele waarde van die emansipasie nie.
In plaas daarvan glo hy dat die erkenning van die verskriklike sosiale koste wat die pas geëmansipeerde gebore het, hul heldhaftigheid beklemtoon.
"Dit daag die romantiese verhaal van emansipasie uit. Dit was meer kompleks en meer genuanseerd as dit. Vryheid kos 'n prys," het Downs gesê.
Aspekte word groot
"Die feit dat 'n viering ter herdenking van emansipasie so sterk resoneer in die stryd om burgerregte en teen polisiegeweld, wys ons hoe die erfenis van slawerny groot is oor swart politieke organisasie, selfs anderhalf eeu na die formele afskaffing daarvan," het Leroy gesê.
Tog dring hy tot versigtigheid oor die aanneming van die verhaal van Juneteenth.
'Dit is op baie maniere 'n wanvoorstelling van hoe slawe mense die stryd om vryheid tydens die burgeroorlog beleef het. Die verhaal van Juneteenth bied 'n welwillende unie -offisier wat nuus van emansipasie aan onbewuste slawe bring wat gedurende die lang jare van die oorlog aan plantasies geswoeg het. In werklikheid was slawe mense aktief by die transformasie van die burgeroorlog van 'n herenigingsoorlog in 'n oorlog teen slawerny. .
Professor in Geskiedenis
Gregory Downs bestudeer die politieke en kulturele geskiedenis van die Verenigde State in die 19de en vroeë 20ste eeu. Hy ondersoek veral die transformerende impak van die burgeroorlog, die einde van slawerny en die rol van militêre mag om nuwe betekenisse van vryheid te bepaal. Hy is die skrywer van twee monografieë oor heropbou en kartering, 'n interaktiewe digitale geskiedenis van die Amerikaanse weermag se besetting van die Suide. Hy is 'n mederedakteur van 'n akademiese bundel oor die wêreld ná die burgeroorlog. As openbare historikus was Downs medeskrywer van die National Park Service se temastudie oor rekonstruksie en het hy gehelp om die Park Service se handboek oor rekonstruksie te redigeer.
"Met ander woorde, slawe het die Unie gedwing om slawerny as die sentrale kwessie van die oorlog te konfronteer en was deelnemers aan die skep van die voorwaardes vir hul eie emansipasie - 'n belangrike dinamika van die burgeroorlog wat die verhaal van Juneteenth uitlaat."
Downs het ingestem. 'Trouens,' het hy bygevoeg, 'slawerny het eers in Desember 1865 in Kentucky en Delaware geëindig toe genoeg state die 13de wysiging bekragtig het. Die dag van 19 Junie 1865 was dus 'n belangrike dag aan die einde van slawerny, maar in 'n spektrum van ander belangrike dae, waarvan sommige maande later gekom het. "
Ander herdenkings van emansipasie sluit in:
Kyk aand in die kus Carolinas
Agtste Augustus in Tennessee
gedenkdag in Charleston, Suid -Carolina
Vierde Julie in Vicksburg, Mississippi
'N Belangrike aspek van Juneteenth, het Downs bygevoeg,' is die manier waarop dit 'n belangrike plek geword het vir Afro -Amerikaners om nie net die einde van slawerny te vier nie, maar ook die bou en heropbou van gesinne, kerke, besighede, vrywillige verenigings en ander dinge waarmee hulle verband hou. vryheid, en dan om die winste en die mense wat daarvoor geveg het, te verdedig. "
Emansipasieproklamasie: effekte, impakte en uitkomste
Daar is een dokument uit die Amerikaanse burgeroorlog wat beskou word as een van die belangrikste, waardevolste en mees effektiewe dokumente. Die dokument staan ​​bekend as die Emancipation Proclamation.
Hierdie uitvoerende bevel is opgestel op 1 Januarie 1863 tydens die Burgeroorlog deur Abraham Lincoln. Baie mense glo dat die emansipasieverkondiging slawerny effektief beëindig het, maar die waarheid is veel ingewikkelder as dit.
Tydlyn van die Amerikaanse geskiedenis: die datums van Amerika se reis
Hoe oud is die Verenigde State van Amerika?
Die Amerikaanse rewolusie: die datums, oorsake en tydlyn in die stryd om onafhanklikheid
Die Emancipation Proclamation was 'n belangrike geleentheid in die geskiedenis van die Verenigde State. Dit is deur Abraham Lincoln geskep as 'n manier om voordeel te trek uit die opstand wat tans in die suide aan die gang was. Hierdie opstand staan ​​bekend as die Burgeroorlog, met die noorde en die suide as gevolg van ideologiese verskille.
Die politieke situasie van die burgeroorlog was relatief erg. Met die suide van 'n volkome opstand, was dit op Abraham Lincoln se skouers om die Unie ten alle koste te probeer bewaar. Die oorlog self is nog steeds nie deur die Noorde as 'n oorlog erken nie, omdat Abraham Lincoln geweier het om die Suide as sy eie nasie te erken. Terwyl die Suide verkies om homself die Konfederale State van Amerika te noem, was hulle in die noorde steeds state van die Verenigde State van Amerika.
Ann Rutledge: Abraham Lincoln se eerste ware liefde?
Die paradoksale president: verbeel Abraham Lincoln
Die regterarm van Custer: kolonel James H. Kidd
Die mite van Jekyll en Hyde van Nathan Bedford Forrest
William McKinley: Hedendaagse relevansie van 'n botsende verlede
Die Emancipation Proclamation se hele doel was om die slawe in die Suide te bevry. Trouens, die Emancipation Proclamation het niks te doen met slawerny in die Noorde nie. Die Unie sou tydens die oorlog steeds 'n slawennasie wees, ondanks die feit dat Abraham Lincoln die grond sou lê vir 'n groter afskaffingsbeweging. Toe die proklamasie aanvaar is, was dit gemik op die state wat tans in opstand was, die hele doel was om die Suide te ontwapen.
Tydens die burgeroorlog was die suidelike ekonomie hoofsaaklik gebaseer op slawerny. Met die meerderheid mans wat in die burgeroorlog geveg het, is slawe hoofsaaklik gebruik om soldate te versterk, goedere te vervoer en tuis te werk in landbouarbeid. Die Suide het nie dieselfde vlak van industrialisme gehad as slawerny as die Noorde nie. Toe Lincoln na die Emancipation Proclamation oorgegaan het, was dit eintlik 'n poging om die Konfederale state te verswak deur een van hul sterkste produksiemetodes te verwyder.
Hierdie besluit was hoofsaaklik pragmaties Lincoln was heeltemal daarop gefokus om die suide te ontwapen. Ongeag die bedoelings, dui die Emancipation Proclamation egter op 'n verskuiwing in die doel van die burgeroorlog. Die oorlog het nie meer net gegaan oor die behoud van die toestand van die unie nie, die oorlog het min of meer gegaan oor die beëindiging van slawerny. Die Emancipation Proclamation was nie 'n aksie wat goed ontvang is nie. Dit was 'n vreemde politieke maneuver en selfs die meeste van Lincoln se kabinet was huiwerig om te glo dat dit effektief sou wees. Die rede waarom die Emancipation Proclamation so 'n eienaardige dokument is, is omdat dit aangeneem is onder die president se oorlogsbevoegdhede.
Normaalweg het die Amerikaanse presidentskap baie min bevoegdheid. Wetgewing en wetgewende beheer behoort aan die kongres. Die president het wel die vermoë om 'n uitvoerende bevel uit te reik. Uitvoerende bevele het die volle steun en krag van 'n wet, maar dit is meestal onderhewig aan beheer van die kongres. Die president self het baie min mag buite wat die kongres toelaat, behalwe in oorlogstyd. As die opperbevelhebber het die president die mag om oorlogstyd te gebruik om spesiale wette af te dwing. Die Emancipation Proclamation was een van die wette wat Lincoln sy militêre magte gebruik het om toe te pas.
Oorspronklik het Lincoln geglo in die progressiewe uitskakeling van slawerny in alle state. Hy was van mening dat dit hoofsaaklik aan die state was om toesig te hou oor die progressiewe afskaffing van slawerny in hul eie individuele mag. Ongeag sy politieke standpunt hieroor, het Lincoln egter altyd geglo dat slawerny verkeerd was. Die Emancipation Proclamation het meer gedien as 'n militêre maneuver as 'n politieke maneuver. Terselfdertyd bevestig hierdie optrede Lincoln as 'n sterk aggressiewe afskaffer en sou dit verseker dat slawerny uiteindelik uit die hele Verenigde State verwyder sou word.
'N Belangrike politieke uitwerking wat die Emancipation Proclamation gehad het, was die feit dat dit slawe genooi het om in die Unie -leër te dien. So 'n aksie was 'n briljante strategiese keuse. Die besluit om 'n wet aan te neem wat aan alle slawe uit die Suide gesê het dat hulle vry is en hulle aanmoedig om die wapens op te neem om aan die stryd teen hul voormalige meesters deel te neem, was die briljante taktiese maneuver. Uiteindelik met hierdie toestemmings het baie vrygemaakte slawe by die Noordelike Weermag aangesluit, wat hul mannekrag drasties verhoog het. Aan die einde van die oorlog het meer as 200 000 Afro-Amerikaners in die noorde vir hulle geveg.
Die Suide was min of meer in 'n toestand van onrus ná so 'n aankondiging. Die afkondiging is eintlik drie keer bekendgemaak, die eerste keer as 'n bedreiging, die tweede keer as 'n meer formele aankondiging en dan die derde keer as die ondertekening van die proklamasie. Toe die Konfederate die nuus hoor, was hulle in 'n ernstige toestand. Een van die belangrikste kwessies was dat, namate die noorde in gebiede gevorder het en beheer oor die suidelike land oorgeneem het, hulle dikwels slawe sou vang. Hierdie slawe is eenvoudig as smokkel gebruik, nie aan hul eienaars teruggegee nie - die Suide.
Toe die Emancipation Proclamation aangekondig is, is alle huidige smokkels, dws die slawe, om middernag bevry. Daar was geen aanbod van vergoeding, betaling of selfs 'n billike handel aan die slawe-eienaars nie. Hierdie slawehouers is skielik ontneem van wat hulle glo eiendom is. Gekombineer met die skielike verlies van 'n groot aantal slawe en toestroming van troepe wat die Noorde ekstra vuurkrag sou bied, het die Suide hom in 'n baie moeilike posisie bevind. Slawe kon nou uit die suide ontsnap, en sodra hulle die noorde binnekom, sou hulle vry wees.
Maar net so belangrik soos die Emancipation Proclamation vir die geskiedenis van Amerika, was die werklike impak daarvan op slawerny ten minste minimaal. As niks meer nie, was dit 'n manier om die president se posisie as 'n afskaffer te versterk en te verseker dat slawerny beëindig word. Slawerny is eers amptelik in die Verenigde State van Amerika beëindig totdat die 13de wysiging in 1865 aanvaar is.
Een van die probleme met die Emancipation Proclamation was dat dit as 'n oorlogstydmaatreël aanvaar is. Soos voorheen gesê, word wette in die Verenigde State nie deur die president aangeneem nie, maar deur die kongres. Dit het die werklike vryheidstatus van die slawe in die lug gelaat. As die Noorde die oorlog sou wen, sou die Emancipation Proclamation nie 'n konstitusionele regsdokument bly nie. Dit moet deur die regering bekragtig word om in werking te bly.
Die doel van die Emancipation Proclamation is deur die loop van die geskiedenis deurmekaar. Die basiese reël is egter dat dit die slawe bevry het. Dit is slegs gedeeltelik korrek, dit het bloot die slawe in die Suide bevry, iets wat nie veral afdwingbaar was nie, omdat Suid -Afrika in opstand was. Wat dit wel gedoen het, was om te verseker dat as die Noorde wen, die Suide gedwing sou word om al hul slawe te bevry. Uiteindelik sou dit lei tot die vryheid van 3,1 miljoen slawe. Die meeste van die slawe was egter eers vry nadat die oorlog afgehandel was.
Na die Burgeroorlog het voormalige slawe werk gesoek, en planters het arbeiders gesoek. Die afwesigheid van kontant of 'n onafhanklike kredietstelsel het daartoe gelei dat daar 'n aandeelhouer was.
Sharecropping is 'n stelsel waar die verhuurder/planter 'n huurder toelaat om die grond te gebruik in ruil vir 'n deel van die oes. Dit het huurders aangemoedig om te werk om die grootste oes te kry, en het verseker dat hulle vasgebind bly en waarskynlik nie na ander geleenthede sal vertrek nie. In die Suide, na die Burgeroorlog, het baie swart gesinne grond van blanke eienaars gehuur en kontantgewasse soos katoen, tabak en rys ingesamel. In baie gevalle sou die verhuurders of nabygeleë handelaars toerusting aan die huurders verhuur en saad, kunsmis, voedsel en ander items op krediet aanbied tot die oestyd. Op daardie tydstip sou die huurder en verhuurder of handelaar gaan regmaak en uitvind wie skuld wie en hoeveel
Hoë rentekoerse, onvoorspelbare oeste en gewetenlose verhuurders en handelaars hou dikwels huurders se plaasgesinne baie skuldig, wat vereis dat die skuld oorgedra word tot die volgende jaar of die volgende jaar. Wette wat grondeienaars bevoordeel, het dit moeilik gemaak of selfs onwettig vir aandeelhouers om hul gewasse behalwe hul verhuurder aan ander te verkoop, of het verhinder dat aandeelhouers verhuis as hulle aan hul verhuurder skuld.
Ongeveer twee derdes van alle aandeelhouers was wit en een derde swart. Alhoewel albei groepe onderaan die sosiale leer was, het aandeelhouers begin organiseer vir beter werkregte, en die geïntegreerde Suider -huurderboere -unie het in die dertigerjare aan die bewind gekom. Die Groot Depressie, meganisasie en ander faktore veroorsaak dat die oes in die veertigerjare verdwyn.
Junetiende merk toe slawe vrygelaat is
Hierdie artikel word hier gepubliseer met toestemming van The Associated Press. Hierdie inhoud word hier gedeel omdat die onderwerp Snopes-lesers kan interesseer, maar dit verteenwoordig egter nie die werk van Snopes-feitekontroleurs of -redakteurs nie.
Juneteenth herdenk toe sommige verslaafde Afro -Amerikaners verneem het dat hulle 155 jaar gelede vry was. Met toenemende steun vir die beweging van rasse -geregtigheid, kan 2020 onthou word as die jaar waarin die vakansie 'n nuwe erkenningsvlak bereik het.
Terwyl die Emancipation Proclamation in 1863 slawe in die Suide bevry het, is dit op baie plekke eers na die einde van die Burgeroorlog twee jaar later toegepas. Konfederale soldate het in April 1865 oorgegee, maar die woord het nie tot alle slawe van swart mense gekom nie tot op 19 Junie, toe soldate van die Unie die nuus van vryheid na Galveston, Texas, gebring het.
Feeste het tipies parades, braai, konserte en voorlesings van die Emancipation Proclamation ingesluit. Maar na massiewe betogings oor die dood van George Floyd deur die polisie in Minneapolis, was daar 'n seismiese verskuiwing om swart stemme verder te verhef. Die begeerte word gevoel terwyl state en stede besluit om Juneteenth 'n amptelike betaalde vakansie te maak.
Hier is 'n blik op die vakansie en sy geskiedenis:
Toe die Unie -troepe op 19 Junie 1865 in Galveston aankom, het generaal -majoor Gordon Granger algemene bevel nr. 3 gelewer, wat lui: 'Die mense van Texas word ingelig dat, volgens 'n afkondiging van die uitvoerende gesag van die Verenigde State, alle slawe is gratis. Dit behels absolute gelykheid van persoonlike regte en eiendomsreg tussen voormalige meesters en slawe. "
Die volgende jaar het voormalige slawe Juneteenth in Galveston begin vier, en dit het uiteindelik ander state bereik.
Vroeë Junie -vieringe was meestal kook -of -braai, het Robert Widell Jr., 'n professor in Afro -Amerikaanse geskiedenis aan die Universiteit van Rhode Island, en skrywer van "Birmingham and the Long Black Freedom Struggle" gesê. Dit was tipies groot, vreugdevolle byeenkomste, aangesien voormalige slawe die voorkeur gegee het aan die hereniging met die gesin.
"Dit lyk gepas dat hierdie viering ter herdenking van emansipasie en herdenking van vryheid daardie element van 'n gesinshereniging sou hê," het Widell gesê.
Om net 'n byeenkoms te hou, was baie belangrik na die Burgeroorlog. Voormalige Konfederale state het beperkende maatreëls, bekend as die 'swart kodes', gebruik om die dinamika van slawerny in plek te hou, het Widell gesê.
"Om net te beweer dat die openbare ruimte 'n aanduiding is van pogings om vryheid vir jouself te eis en om die terme te definieer van wat die vryheid gaan wees, en dat iemand nie moet laat definieer hoe jou vryheid gaan lyk nie," het hy gesê.
WAT BETEKEN JUNETEENTH?
Die term Juneteenth is 'n mengsel van die woorde June en negentiende. Die vakansie word ook Juneteenth Independence Day of Freedom Day genoem.
Cliff Robinson, wat die Juneteenth.com -webwerf bestuur wat jaarlikse vieringe volg, het gesê dat daar 'n soort geleentheid in byna elke groot Amerikaanse stad sal wees, maar as gevolg van die koronaviruspandemie sal baie virtueel wees.
Die 19de viering strek uiteindelik verder as Texas, wat die eerste staat was wat dit in 1980 'n vakansie gemaak het, aangesien swart mense die tradisie voortgesit het nadat hulle uit die staat of na die buiteland verhuis het.
Die meeste state en die District of Columbia erken Juneteenth as 'n staatsvakansie of erkenningsdag, soos Flag Day. Lande soos Suid -Korea, Ghana, Israel, Taiwan, Frankryk en die Amerikaanse gebied van Guam het ook Juneteenth -vieringe gehou.
Sommige state, stede en maatskappye wil nou verder gaan as om net die dag te erken. In Virginia, eens die tuiste van die hoofstad van die Konfederasie, het goewerneur Ralph Northam verhuis om Juneteenth 'n amptelike vakansiedag te maak, en het werknemers van die uitvoerende tak Vrydag 'n betaalde vakansiedag gegee en wetgewing voorgestel om dit 'n permanente staatsvakansie te maak.
Andrew Cuomo, goewerneur van New York, het Juneteenth op dieselfde manier as 'n betaalde vakansie vir staatsamptenare aangewys en belowe om volgende jaar wetgewing te bewerkstellig, wat dit 'n permanente vakansie maak.
Philadelphia het Juneteenth ook 'n vakansie gemaak, terwyl Portland, Oregon en Chicago soortgelyke optrede oorweeg.
Ondernemings soos Nike en Target het ook die stap geneem. Robinson het gesê dit is moeilik vir mense om Juneteenth te ignoreer wanneer reuse -kleinhandelaars dit in die hoofstroom bring.
'Behalwe dat dit 'n wonderlike ding was, was dit net iets heeltemal uit die boks,' het Robinson gesê. 'Ons was daarop gefokus om 'n regerings seën as 'n vakansie te kry. ... Ek het nooit gedink dat die korporatiewe wêreld die een sou wees nie. "
Robinson, wat Juneteenth.com in 1996 geskep het, het gedink dat dit nuttig sou wees om 'n aanlyn -spilpunt te hê waar mense besonderhede oor Juneteenth -gebeure kan deel of advies kan vra oor hul eie opvoering. Hy het ook begin met die bou van 'n netwerk van plaaslike leiers en akademici wat tydens die vakansie praatjies kon hou.
Robinson het 'n merkbare toename in oproepe en e -pos ontvang oor die geskiedenis van Juneteenth en maniere om dit te eerbiedig. Baie navrae kom van klein ondernemings wat nie in swart besit is nie en 'n spreker wil hê vir 'n virtuele viering.
"Die versoeke wat ons gekry het, is vir mense wat meer wil weet oor die geskiedenis, wat wil hê dat iemand 'n videosessie kan gebruik en 'n agtergrond kan gee oor wat dit hierdie jaar beteken, in teenstelling met die vorige jare," het Robinson gesê.
Juneteenth is 'n tyd van besinning en vir swart mense om trots te wees op wat hulle en hul voorouers oorkom het, het Robinson gesê. Hierdie jaar se vieringe sal "sonder twyfel" anders wees.
'Ek dink daar is meer dringendheid en 'n gevoel van verantwoordelikheid om u gevoelens te vier en uiting te gee,' het hy gesê.
Gewoonlik sou daar 'n rits parades en konserte regoor die land wees. Maar te midde van die COVID-19-pandemie, is die meeste gebeure wat Donderdag tot Saterdag plaasvind, óf afgeskaal, sosiaal gedistansieerde weergawes of heeltemal digitaal.
Ander groepe beplan om vreedsame protesoptredes, kieserregistrasie-stappe of sakekruipers in swart besit te hou.
Emansipasie Proklamasie, edik uitgereik deur die Amerikaanse pres. Abraham Lincoln op 1 Januarie 1863 wat die slawe van die Konfederale state bevry het in opstand teen die Unie.
Voor die aanvang van die Amerikaanse burgeroorlog was baie mense en leiers in die noorde veral besig om slegs die uitbreiding van slawerny na westelike gebiede te stop wat uiteindelik staatskaping in die Unie sou bereik. Met die afstigting van die suidelike state en die daaropvolgende begin van die burgeroorlog, blyk die voortdurende verdraagsaamheid van die suidelike slawerny deur Noordelikes nie meer 'n konstruktiewe politieke doel te dien nie. Emansipasie het dus vinnig verander van 'n verre moontlikheid na 'n dreigende en haalbare gebeurtenis. Lincoln het verklaar dat hy van plan was om die Unie so goed as moontlik te red - deur slawerny te behou, deur dit te vernietig of deur 'n deel te vernietig en 'n deel te behou. Net na die Slag van Antietam (17 September 1862) het hy sy proklamasie uitgevaardig waarin 'n beroep op die opstandige state gedoen is om voor die volgende jaar weer tot hul trou terug te keer, anders word hulle slawe as vrymanne verklaar. Geen staat het teruggekeer nie, en die bedreigde verklaring is op 1 Januarie 1863 uitgereik.
As president kon Lincoln nie so 'n verklaring uitreik as opperbevelhebber van die leërs en vloote van die Verenigde State nie; hy kon slegs instruksies uitreik oor die gebied binne sy lyne, maar die emansipasieverklaring was slegs van toepassing op gebied buite sy linies. Daar word dus gedebatteer of die proklamasie in werklikheid van krag was. Dit kan redelik beskou word as 'n aankondiging van die beleid wat die weermag sou rig en as 'n verklaring van vryheid wat van krag word namate die rye vorder. Dit was in elk geval die presiese uitwerking daarvan.
Die internasionale belang daarvan was baie groter. Die sluiting van die wêreld se bron van katoenvoorraad was 'n algemene ramp, en die Konfederale regering en mense het geleidelik verwag dat die Engelse en Franse regerings in die oorlog sou ingryp. Die omskakeling van die stryd in 'n kruistog teen slawerny het Europese ingryping onmoontlik gemaak.
Die Emancipation Proclamation het meer gedoen as om die oorlog tot die vlak van 'n kruistog vir menslike vryheid te lig. Dit het aansienlike praktiese resultate gebring, omdat dit die Unie in staat gestel het om swart soldate te werf. Op hierdie uitnodiging om by die weermag aan te sluit, reageer die Swartes in aansienlike getalle, byna 180 000 van hulle het tydens die res van die oorlog ingeskryf. Teen 26 Augustus 1863 kon Lincoln in 'n brief aan James C. Conkling berig dat "die emansipasiebeleid en die gebruik van bruin troepe die swaarste slag is wat die rebellie nog toegedien het."
Twee maande voor die einde van die oorlog - in Februarie 1865 - het Lincoln aan die portretskilder Francis B. Carpenter gesê dat die Emancipation Proclamation "die sentrale handeling van my administrasie en die grootste gebeurtenis van die negentiende eeu" was. Vir Lincoln en sy landgenote het dit duidelik geword dat die proklamasie slawerny in die Verenigde State 'n doodslag toegedien het, 'n lot wat amptelik deur die bekragtiging van die dertiende wysiging in Desember 1865 verseël is.
Die vraag oor waar vrye swartes van Amerikaanse geboorte moet woon, is in die 18de eeu nie veel bespreek deur blanke skrywers nie: "Ten tye van die Amerikaanse rewolusie was daar oral in die land min gratis swartes." : 19 In 1776 was slawerny oral wettig in die dertien kolonies wat deur die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog die Verenigde State geword het. Daar was 'n klein aantal gratis swartes. Die druk om slawerny te beëindig het klein begin, maar het geleidelik toegeneem. Verskeie filosofiese en godsdienstige veroordelings van slawerny, veral deur Quakers, is gepubliseer. Slavery became illegal in England in 1772 by court decision (see Somerset v Stewart), and in the British Empire by statute in 1833. In France, slavery was illegal at least since the 16th century. As part of the French Revolution, it was abolished in French colonies in 1794, although it was restored from 1802 to 1848. Starting in 1791, the enslaved of Saint-Domingue revolted, gaining their freedom, and establishing the free black country of Haiti. Starting with Pennsylvania and Massachusetts in 1780, slavery was gradually abolished in all the Northern states, although this did not mean that existing slaves were always freed. Vermont, which at the time was not part of the United States, abolished slavery in 1777. In the 1840 census, there were still hundreds of slaves in the North and millions more in the South. By the 1850 census, there weren't any slaves in the free states. In the South, sometimes influenced by appeals from preachers—abolitionism in the United States had a strong religious component—some individuals freed their slaves or left instructions in their will, to free them upon the owner's death.
Volgens die Encyclopedia of Georgia History and Culture, "as early as 1820, black Americans had begun to return to their ancestral homeland through the auspices of the American Colonization Society." By 1847, the American Colonization Society founded Liberia, a land to be settled by black people returning from the United States of America.  Between 1822 and the American Civil War, the American Colonization Society had migrated approximately 15,000 free blacks back to Africa. 
The Americans were eventually successful at finding a suitable spot to establish their colonies, arriving at what the British had named the Grain Coast. (The name of this region referred to the type of ginger spice used for medicine flavoring, aframomum meleguete.) Along the Grain Coast, local African chiefs willingly gave the Americans tracts of land. [ twyfelagtig - bespreek ] Over the course of twenty years, a series of fragmented settlements sprung across Liberia's lightly settled shore. Along with the difficulty of gaining enough land, life proved hard for these early settlers. Disease was widespread, along with the lack of food. Hostile tribes presented the settlers with great struggle, destroying some of their new land settlements. Almost 50% of the new settlers died in the first twenty years after their arrival in Liberia. 
In 1815, Paul Cuffe brought the first group of thirty-eight emigrant freed slaves from the United States to Sierra Leone. In 1820, minister Daniel Coker led a group of ninety free blacks in hopes of founding a new colony in Sierra Leone. He intended to proselytize Christianity among the Africans. Leaving New York on the ship Elizabeth, his voyage ended on an island off the coast of Sierra Leone. Arriving just before the rains of spring, the group of immigrants were soon stricken with fever. The survivors ultimately fled to Freetown, and the settlement disintegrated. [ aanhaling nodig ]
The American Colonization Society came under attack from American abolitionists, who insisted that the removal of freed slaves from the United States reinforced the institution of slavery. [ aanhaling nodig ]
The repatriation of slaves to Africa from the United Kingdom and its dependencies was initiated by the Committee for the Relief of the Black Poor. This organization was later succeeded by the Sierra Leone Company. In time, African American Black Loyalists and West Indians would immigrate to the colony of Freetown, Sierra Leone, in smaller numbers in efforts led by black merchants or beneficiaries such as Paul Cuffe. [ aanhaling nodig ]
But in a previous column we learned that, quite surprisingly, this is not the way it was. In fact, the Free Negro population (to use the contemporary term for them) in the South before the Civil War actually outnumbered that in the North by a substantial margin. Of the 488,070 free African-American people in the United States in 1860 — 11 percent of the total black population — according to the federal census, some 35,766 meer lived in the slave-holding Suid than in the North, as analyzed in Ira Berlin's magisterial study, Slaves Without Masters , and more recently in Eva Sheppard Wolf's graceful book Race and Liberty in the New Nation : Emancipation in Virginia From the Revolution to Nat Turner's Rebellion. Just as remarkably, the vast majority of these free Southern black people stayed put in the Confederate states even during the Civil War. How was this possible?
This does not mean they always stayed put. In fact, early on, Berlin shows, blacks manumitted by their owners preferred changing their names and often tried to move away to start new lives. They also &quotvoted with their feet" within the South by migrating back and forth over bordering state lines depending on which government offered a friendlier climate. In a few remarkable cases, blacks in the North even moved in the South, including New Orleans, for economic opportunity (you can imagine how this infuriated white government officials).
Henry Louis Gates Jr. is the Alphonse Fletcher University Professor and founding director of the Hutchins Center for African and African American Research at Harvard University. He is also editor-in-chief of The Root. Follow him on Twitter en Facebook .
Kyk die video: Artist Talk #21 Weeh78 über Feinkost Paranoia, Ali As, Grosses K, München HipHop, Kuhmist Kunst (Januarie 2022).