My eerste huweliksverhouding was 'n seksuele keerpunt. Blake was 'n opwindende man. Op die ouderdom van twee-en-veertig, met genoeg geld om af te tree, het hy hom as 'n professor en uitgewer weggegooi van sy werkswandelende maniere om genot en gemoedsrus te soek. Kort ná sy egskeiding het hy opgehou met terapie, het hy die verslawende pille wat deur sy dokter voorgeskryf is, voorgekom. Hy het opgehou om sy ritueel martini te drink voor aandete. Teen die tyd dat ons ontmoet het, was ek al drie jaar van alkohol, so ons was altwee dwelmvry. Ons het seks begin verlig.
Ek het bedoel om seks passievol en in diepte te verken sonder die inmenging van kerk of staat.
Ons was albei verheug oor ons intense, eksperimentele liefdesverhouding. Goeie seks het vinnig my beeld van ekstase verander. In die verlede was ek dankbaar vir een orgasme tydens liefdesvermaak. Wat jy nie weet nie, mis jy nie. Nou het ek verskeie orgasmes gehad, en hulle intensiteit het my eintlik baie gewaarsku. Na elke groot een het ek gerusstelling nodig gehad van Blake. Het hy gedink die bure kon my hoor? Was hy seker dat ek my lyf nie beskadig het nie? Was dit regtig goed met hom toe ek so voortduur? Dit was my inleiding tot plesierangs, die vrees dat ek te veel van 'n goeie ding het. Hy het my vertel dat ek die seksueel reageerde vrou van sy drome was.
Open seksuele kommunikasie
Dit was 'n opwinding om eerlik en openlik oor seks te kan praat. Ons verkennende gesprekke het vinnig op die onderwerp van huwelik, monogamie en seksuele onderdrukking gekom. Ek het hom vertel van my skuldgegewe huweliksmasturbasie, en hy het my vertel van sy. Hy het gepraat oor die "toning down" van seks wat tydens sy 17-huwelik ontwikkel het. Liefdevermoë het heeltemal voorspelbaar geword, en die seksuele beperkings en gebrek aan kommunikasie was ook depressief. Hy het ekstra orgasmes ingesluip deur masturbeer in die badkamer. Alhoewel hy na seksuele verskeidenheid verlang, het hy ingestem om monogaam te wees, en hy was te idealisties om buite-egtelike seks te soek. Sy enigste alternatief was masturbasie, dit sou goed gewees het as hy dit vreugdevol kon doen. Maar soos ek, het hy siek gevoel van frustrasie en skuld. Aangesien sy selfbeeld deur hierdie proses uitgewis is, het hy homself as 'n vuil ou man beskou.
Deur ons besprekings het ek begin verstaan ​​hoe ons hele anti-seksuele sosiale stelsel ons onderdruk het. Ons kon nie eens ons eie liggame aanraak vir seksuele bevrediging sonder om siek of skuldig te voel nie. Daardie besef het my so kwaad gemaak dat ek besluit het om seksuele skuld van my gedagtes vir eens en altyd te verban. Dit sal nie meer deel van my lewe wees nie.
Ek het bedoel om seks passievol en in diepte te verken sonder die inmenging van kerk of staat. Die beste manier om oor seks en plesier te leer, was om 'n minnaar met 'n oop gemoed te hê. Blake en ek het vinnig buite tradisionele seksrolle beweeg. Met ons gesonde nuuskierigheid het ons albei geëxperimenteer met ontvanklike en selfbewustheid deur bo-op of onderkant te wees, en ons het beurte gemaak met mondelinge seks en erotiese handwerk.
Dit was 'n spesiale ontmoeting van gedagtes sowel as liggame toe ons bymekaar gekom het. Wat 'n vreugde was dit om 'n man te vind wat met my oor seks ooreengekom het! Ons het bietjie seks inligting begin versamel wat ons idees ondersteun het oor die belangrikheid van masturbasie. Meesters en Johnson het pas hul bevindinge oor vroulike seksualiteit gepubliseer, wat Freud se idee van "volwasse vaginale orgasmes" gesloop het. Hulle het al die orgasmes gesentreer in die klitoris, en dat die kategorisering van orgasmes as klit of vaginale nie korrek was nie.
Met al daardie wonderlike seks was ek verbaas om te ontdek ek was meer masturbeer, nie minder nie, wanneer ons nie saam was nie.
Ons het albei geweet dat masturbasie ons seksuele gesonde verstand gered het, en ons het belowe dat ons dit nooit weer 'n "tweede klas" seksuele aktiwiteit sal oorweeg nie. Alhoewel ons besluit het dat masturbasie 'n natuurlike deel van ons seksuele uitruil sou wees, was dit vir ons albei moeilik om dit vir die eerste keer te deel. Masturbasie was immers al ons privaat aktiwiteite. Natuurlik het hierdie nuwe soort blootstelling my baie kwesbaar laat voel. Toe ek dit duidelik gemaak het dat ek nie van hom afhanklik was vir my orgasme nie, het ek die moontlikheid gekonfronteer om sy romantiese beeld te ontstel. Ek het tentatief gevoel oor die neem van so 'n groot risiko met seksuele eerlikheid. Op daardie stadium sou enige kritiek van hom my laat skuur het, terug in die ou sendingposisie.
Eers het ek besluit ek moes genoeg senuwee opstaan ​​om myself te sien masturbeer voor 'n spieël alleen. Toe ek sien ek het nie snaaks of vreemd gekyk nie, maar bloot seksueel en intens, was ek verbaas. Tot op daardie oomblik het ek geen visuele beeld van myself as seksuele wese gehad nie. Met hierdie nuwe erotiese inligting kon ek die deurbraak met Blake maak. Ons het ons Seksuele Onafhanklikheidsdag gevier deur mekaar te wys dat ons die eerste keer orgasme deur onsself kan hê. Ons het albei dit liefgehad! Masturbating saam het die romantiese beeld van orgasme ontmasker, en ek het van my voetstuk afgestap om seksueel gelyk te word.
Die samelewing is stadig om enige positiewe beelde te gee vir geskeide mense, enkelouers, oorlewende vennote, of ouer gay mense wat uiteindelik alleen bly. Die geïdealiseerde beeld van die jong romantiese paartjie wie se liefde vir mekaar misterieus oorwin, sal ons deur ons twintigerjare kry, maar soos Romeo en Juliet help dit om jonk te sterf. Om te trou en vir ewig saam te bly, kan vir sommige mense werk; Vir miljoene ander is dit nie. Daar moet meer ondersteuning wees vir die positiewe aspekte van twee mense om uitmekaar te kom. Ons moet gelukgewens word. Egskeiding beteken nie mislukking nie, en alleen lewe beteken nie noodwendig eensaamheid nie. Twee van die gelukkigste dae van my lewe was die dag toe ek getroud was en die dag toe ek geskei is.
Nie Blake of ek wou weer trou nie, en ons wou ook nie saamleef nie. Ons het die eerste helfte van ons lewens ondergedompel in 'samesyn'. Nou wou ons die kuns van "afsonderlikheid" beoefen. Ons wou uitvind wie ons as individue was. Dit was 'n radikale konsep in 1966, en vriende het gedink ons ​​is mal. Hoekom sou liefhebbers tyd uitmekaar wil spandeer? Na 'n jaar van erotiese liefde het ons ons erotiese hawer afsonderlik gesaai, oortuig dat seksuele liefde inklusief was, nie eksklusief nie.
Doen vir jouself
Om te leer hoe om te lewe sonder om iemand anders te besit, het in fases gegaan. Eerste Blake en ek stop stil. Ons het ander mense begin dateer en inligting oor ons suksesse en mislukkings uitgeruil. Ons het die vreugde ontdek om erotiese liefde met mekaar en verskeie ander mense op dieselfde tyd te deel. Ons verwag nie meer dat ons seksuele uitruil "vir ewig" sal duur nie. Nou kan ons dit net geniet, solank dit goed was.
Om 'n hele persoon te wees, het my in daardie kinderjare teruggebring dat ek die beste liefgehad het. Dit was net voor almal begin bestendig. Ons het in klein groepies gehang, en die wêreld was groter met meer moontlikhede. Maar op hoërskool, het Saterdagaand met vriende uitgekom, 'n herinnering geword omdat almal skielik in twee, soos Noag se ark, gereis het.
Binne vyf jaar het Blake en ek 'n kritieke punt bereik. Die ou seksuele aanklag het afgeneem, en ons wou ons primêre seksuele uitruil met ander mense hê. In 'n tradisionele verhouding sou ons seks moes opoffer vir die veiligheid om saam te bly. In nog vyf jaar sou ons met mekaar beslag gelê het op clandestiene sake. Ons radikale idee van skeiding het egter afbetaal. Daar was geen liefdeshaatdrama nie, en ek het geen begeerte gehad om myself met wanhoop of woede te vernietig nie. Ons het selfs verdubbel met ons nuwe liefhebbers en was steeds goeie vriende.
Al my liefhebbers het die potensiaal om vriende te word, en al my vriende het die potensiaal gehad om liefhebbers te word. Ek het gegaan om te eksperimenteer met huisgenote, gemeenskaplik woon, en vakansies met my erotiese vriende oor die hele wêreld deel. My sekuriteit vir die ouderdom was meer voluit in die nou. Beter as bloublaar-aandele het hulself liefde, goeie gesondheid, kreatiewe werk en 'n groot erotiese familie van vriende gehad.
Blake en ek het voortgegaan om 'n belangrike deel van mekaar se lewens te wees, en deel 'n dinamiese dialoog gebaseer op 'n gemeenskaplike belangstelling in seks. Ons sinvolle vriendskap gaan voort tot vandag toe. Dit is 'n ander soort liefdesverhaal.
Seks vir een: die vreugde van selfvertroue
deur Betty Dodson.
© 1987, uitgegee deur Crown Publishers, Inc., 201 Oos 50th St, New York 10022.
BETTY DODSON, kunstenaar, skrywer en seksopvoeder, is al twee dekades 'n openbare voorstander van vroue se seksuele bevryding. Sy is 'n internasionale skrywer van seksuele selfhelp en sal binnekort 'n Ph.D. van die Instituut vir Menslike Seksualiteit. Betty kan bereik word by: 121 Madison Ave., New York 10016.