Amerikaanse kongres in WW2 Vergeleke met ander wetgewende liggame - Geskiedenis Podcasts - 2021
As 'n Britse A Level Modern History -student, weet ek dat die Britse parlement tydens die Tweede Wêreldoorlog in 'n nasionale regering of 'n koalisie van alle partye saamgekom het, en met die uitsondering van 'n paar klein meningsverskille het hulle redelik verenig gebly totdat Duitsland oorgegee het in 1945.
Ek weet ook dat die Duitse Reichstag verenig was onder die Nazi's (al was dit 'n gedwonge eenheid), sowel as die Japannese en Sowjet -regerings was verenig in hul steun aan die oorlogspoging.
Dit ondersteun 'n basiese uitgangspunt dat hierdie nasies alles in hul vermoë doen om die oorlog te inspan, in die mate dat ideologie en filosofie in die meeste gevalle irrelevant was.
Ek weet egter nie van die VSA gedurende hierdie tyd nie. Ons hoor baie oor die sterk leierskap van FDR en Truman, maar ons hoor selde (in elk geval in Brittanje) iets oor die kongres gedurende hierdie tyd.
Was die partye verenig?
Ek voel uit my kennis van die Amerikaanse stelsel dat die partye sou voortgaan met partydige politiek en 'n groot deel van die oorlog geïgnoreer het, aangesien dit baie naby aan hulle gebeur het, maar ek kan my voorstel dat sekere komitees sou gewees het betrokke, (Senaat se weermag, intelligensie, ens.).
Het die kongres tydens die Tweede Wêreldoorlog solidariteit met die president getoon?
Nie regtig nie. Alhoewel die Kongres solidariteit betoon het ten opsigte van die oorlogspoging (en dit het moeite geneem), was interne politiek baie teen die president.
Die middeltermynverkiesings van 1942 was die eerste wat na die oorlogsverklaring gehou is. Die Demokrate het skaars daardie verkiesing gewen. Die Republikeine het 47 setels in die Huis gekry, 9 in die Senaat. Om die saak te vererger, het hierdie smal oorwinnings 'n aantal suidelike demokrate ingesluit wat slegs naamlik Demokrate was.
Die kongres het as gevolg van hierdie verkiesing verskeie belangrike New Deal -projekte gekanselleer. Die lys van gekanselleerde New Deal -projekte bevat die Civilian Conservation Corps (beëindig in 1942), en die National Youth Administration en die Works Progress Administration (albei beëindig in 1943).
Om uit te brei op (en effens korrek) David Hammen, was die CCC en WPA nie gesluit nie weens partydige politiek. Hulle is gesluit omdat die werkloosheid laag was weens die industrialisering van die oorlogspoging. Dit was programme wat ontwerp is om die hoë werkloosheid te bekamp en was nie meer nodig nie.
Wat die kongres betref, nee. Vanaf 1938-41 was die kongres die oorlog baie teë. Die Amerikaanse mense het gedink dit was nie ons stryd nie, en hulle was te verbrand van die Eerste Wêreldoorlog en het baie moeite gehad om na Europa of Asië te gaan. Die kongreslede wou dus hê Amerika moes buite bly. Hulle wou hê dat hul kiesafdelings gelukkig moes wees. U het 'n paar kongreslede in die Eerste Wêreldoorlog gehad wat gedink het ons moet gaan, maar die meerderheid wou buite bly. Dit is die rede waarom FDR 'n "cash and carry" -ooreenkoms gehad het en Amerikaanse vlieëniers en militêre adviseurs met die Britte en Franse gedeel het, sodat hulle die poging kon help sonder om betrokke te raak.
Pearl Harbor het Amerika se opinies verander en mense bymekaargemaak om betrokke te raak. Dus, vroeg in 1942, ondersteun die Kongres die poging. Toe het die middeltermyne begin, en die Demokrate het wel setels in die verkiesing verloor. Die Demokrate was nog steeds huiwerig om 'n volledige oorlogsverklaring uit te voer, terwyl die Republikeine dit as 'n noodsaaklikheid vir ons eie nasionale verdediging beskou het. Die mense (wat in '42 die oorlog meestal ondersteun het) was dus geneig om met die Republikeine te staan.
Na '42 het die Demokrate geleer uit hul verliese in die middeltermyn en besef dat 'n teenoorlogse standpunt hulle nie sou help om beheer oor hul setel in die '44 of '46 verkiesings te behou nie.
Interessante bron: Kyk spesifiek na die partyplatforms vanaf 1940 en daarna 1944. U kan die verandering sien in die Demokratiese platform van sterk teenoorlog tot matig, middel van die pad in 1944. UCSB-partyplatforms sedert 1840
Twee lyke, een tak
Ondertekening van die Grondwet Howard Chandler Christy, House Wing, 1940, oostelike trap
Die kongres is verdeel in twee instellings: die Huis van Verteenwoordigers en die Senaat. Die twee kongreshuise het gelyke, maar unieke rolle in die federale regering. Alhoewel hulle wetgewende verantwoordelikhede deel, het elke huis ook spesiale grondwetlike pligte en bevoegdhede.
Om die belange van beide die klein en die groot state te balanseer, het die Framers of the Constitution die mag van die kongres tussen die twee huise verdeel. Elke staat het 'n gelyke stem in die senaat, terwyl die verteenwoordiging in die Huis van Verteenwoordigers gebaseer is op die grootte van die bevolking van elke staat.
The Connecticut Compromise deur Bradley Stevens Oil on canvas, Amerikaanse Senaatversameling van 2006
Hierdie plan vir verteenwoordiging in die kongres, bekend as die Groot (of Connecticut) kompromis, is deur die afgevaardigdes van Connecticut ingevoer by die konstitusionele konvensie van 1787, Roger Sherman en Oliver Ellsworth.
Daar is 435 totale verteenwoordigers in die Huis, elke staat kry 'n ander aantal verteenwoordigers, afhangende van die bevolking. Bykomende afgevaardigdes sonder stemreg verteenwoordig die District of Columbia en die Amerikaanse gebiede, soos Puerto Rico, Guam en die Amerikaanse Maagde-eilande.
Lede van die Huis van Verteenwoordigers kies hul leier, bekend as die Speaker van die Huis. Die spreker is derde in die opeenvolging van die presidentskap, na die president en die vise -president.
Die Huis van Verteenwoordigers word beskou as die kamer van die kongres wat die naaste aan die mense is, of die meeste reageer op die behoeftes en opinies van die publiek. Om hierdie reaksie te verseker, kies mense elke twee jaar hul verteenwoordigers, en alle lede van die huis kan terselfdertyd herverkies word. Verteenwoordigers mag 'n onbeperkte aantal ampstermyne uitoefen.
Volgens artikel I, afdeling 2 van die Grondwet, moet verkose verteenwoordigers minstens 25 jaar oud wees en minstens sewe jaar lank 'n Amerikaanse burger wees. Hulle moet ook woon in die staat wat hulle in die kongres verteenwoordig.
Hierdie pos is deel van Onheil van faksie, 'n onafhanklike politieke wetenskap -blog met refleksies oor die partystelsel.
Mischiefs of Faction bied 'n simposium aan om die honderdjarige bestaan ​​te vier van Jeannette Rankin wat die eerste vrou geword het wat in die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers verkies is. Ons eerste pos bied 'n biografiese skets van Rankin se loopbaan, die tweede pos beklemtoon die ondergewaardeerde rol van vrouegroepe in die Amerikaanse beleid, ons derde pos verduidelik hoe vroulike kandidate belangstelling in politieke veldtogte kan wek, en ons vierde pos beklemtoon die vordering wat nog voorlê.
Soos die eerste pos in hierdie reeks aangedui het, het vroue se verteenwoordiging in die Amerikaanse kongres geleidelik toegeneem sedert Jeannette Rankin haar eed afgelê het in 1917. Vandag is daar 104 vroulike lede van die kongres, waaronder 21 vroue onder 100 senatore en 83 van 435 verteenwoordigers . Maar hoe vergelyk die Amerikaanse kongres se 19,4 persent vroue met ander lande regoor die wêreld?
Die Inter-Parlementêre Unie het die afgelope 20 jaar die aantal vroue in wetgewers wêreldwyd dopgehou, sodat ons die vordering van Amerikaanse vroue in vergelykende perspektief kon evalueer. Toe die IPU in 1997 vir die eerste keer data rapporteer, was 11,7 persent van die Huislede en 9 persent van die senatore vroue - vergeleke met 'n wêreldgemiddelde van onderskeidelik 12 persent en 10 persent. Die Verenigde State was dus tipies op die wêreldwye verhoog en was 41ste uit die 107 lande wat ondersoek is.
Twintig jaar later, terwyl die aantal vroue in die kongres inderdaad toegeneem het, het die syfers vir ander nasies vinniger gestyg. Vandag is die Verenigde State se 19,4 persent amper 4 persent onder die wêreldgemiddelde van 23,3 persent. Hierdie wêreldwye gemiddelde maskers is egter aansienlik uiteenlopend en word verlaag deur die teenwoordigheid van 'n aantal ontwikkelende lande met minder as 5 persent vroulike wetgewers. (Byvoorbeeld, daar is slegs een vrou onder die 26 parlementslede in Tonga.)
As ons die Verenigde State vergelyk met ander wêreldstreke wat meer ooreenstem met ons eie, kom daar skerp kontraste na vore, soos in die onderstaande figuur gesien word. In die Nordiese lande is geslagsgelykheid in verteenwoordiging amper bereik. 41,7 persent van die wetgewers is vandag vroue. In die res van Europa is die syfer 24,9 persent. Nader aan die huis bestaan ​​die gemiddelde wetgewer in Amerika uit 28,2 persent vroue. Afrika-wetgewers suid van die Sahara bevat ook meer vroulike verteenwoordigers as die Amerikaanse kongres-23,8 persent. Die Verenigde State is inderdaad 100 uit die 190 lande wat deur die IPU ondersoek is, agter Rwanda (61,3 persent vroue), Mexiko (42,6 persent), Afghanistan (27,7 persent) en die Verenigde Arabiese Emirate (20 persent).
Die relatief lae aantal vroue-kongres is verbasend, aangesien die Verenigde State relatief goed skaal op ander maatreëls vir die welstand van vroue, soos die Verenigde Nasies se geslagsontwikkelingsindeks. Wat is die rede vir hierdie teenstrydigheid? Vergelykende navorsing dui aan dat die belangrikste bepalende faktor vir vroueverteenwoordiging in wetgewers wêreldwyd die manier waarop kandidate gekies word om hul pos te kies en die struktuur van die stembrief waarop hulle verskyn, behels.
Sedert die 1980's het die gebruik van geslagskwotas vir elektiewe ampte oor die hele wêreld versprei, wat die toename in die politieke verteenwoordiging van vroue veroorsaak het (sien figuur 2). Kwotas behels die vasstelling van persentasies of getalle vir die politieke verteenwoordiging van spesifieke groepe, in hierdie geval vroue en soms mans.
Kwotas neem verskillende vorme aan, waaronder die daarstelling van spesiale setels wat vir vroue gereserveer is, formele kieswette aangaande die geslag van kandidate en vrywillige verbintenisse wat deur politieke partye gemaak is. Byvoorbeeld, in Uganda is daar 112 sitplekke in die parlement wat vir vroue gereserveer is, sodat slegs vroulike kandidate vir hierdie ampte mag optree. Die nasionale wetgewer bevat nou 'n derde vrou en is wêreldwyd in die topkwartiel.
In die Verenigde State bestaan ​​so 'n "gereserveerde setel" -kwota op geografiese basis: Twee setels in die senaat is vir elke staat gereserveer, en slegs kandidate uit 'n spesifieke staat mag kandidate vir sy senaatsitplek kry. Geslagsgelykheid kan maklik in die senaat bereik word deur verder te spesifiseer dat elke staat een manlike en een vroulike senator kan hê.
In sommige lande verplig die Grondwet of die kieswet dat partye geslagsgebalanseerde lyste van kandidate vir elektiewe ampte voorstel. In Spanje word elke geslag byvoorbeeld 'n minimum van 40 persent van die nominasies van 'n party se stembrief gewaarborg. Partye wat te min vroulike (of manlike) kandidate aanbied, mag nie tydens die verkiesingstyd op die stembrief verskyn nie. Hierdie kwota het die Spaanse vroueverteenwoordiging effektief verhoog tot 39,1 persent.
Die grondwet van Nepal bevat 'n soortgelyke kwota-bepaling wat vereis dat 'n derde van 'n party se kandidate vroue moet wees. In ander lande is kwotas nie in die wet vasgelê nie, maar eerder vrywillige beloftes van politieke partye. Dit is die geval in Duitsland, waar die parlement nou 37 persent vroue bevat, en kanselier Angela Merkel erken die rol wat haar party se "kworum" -beleid in haar politieke opkoms gespeel het.
Die Duitse saak bied ekstra nuttige insig in die redes vir die hoë vlak van manlike oorverteenwoordiging in die Verenigde State: die kiesstelsel wat gebruik word.
Baie lande wat geslagskwotas gebruik, het ook 'n proporsionele verteenwoordigende kiesstelsel. In teenstelling met die Verenigde State se "winner take all" -stelsel, waarin slegs een persoon op 'n slag verkies word, bevat PR-kiesstelsels distrikte met meer lede, met wenners toegeken op grond van die persentasie van die stemme wat elke party ontvang. Omdat daar onder die PR -stelsel meer as een wenner op 'n slag kan wees, kan 'n party terselfdertyd 'n man en 'n vrou kies om verkiesbaar te wees.
In plaas daarvan dat hulle gedwing word om 'n enkele kandidaat vir die stembrief te kies, benoem partye ranglys van kandidate, en kiesers kies die partylys van hul keuse tydens die verkiesing. Dan word setels in die distrik aan elke party toegeken op grond van hul stemdeel.
As die staat Washington byvoorbeeld PR gebruik om sy tien lede van die Huis van Verteenwoordigers te kies, sou die Demokrate en Republikeine elk 10 kandidate kies om op die stembrief te verskyn. As die Demokrate 60 persent van die uitgebrachte stemme en die Republikeine 40 persent sou wen, sou die voorste ses demokrate en vier beste Republikeine op die partyliste tot die kongres verkies word.
Geslagskwotas kan maklik gekombineer word met 'n PR -kiesstelsel omdat partye eenvoudig kieslyste volgens die kwota opstel. Byvoorbeeld, in Merkel se Christen -Demokratiese Unie -party word vroue ten minste een uit elke drie plekke op die kieslys van die party gewaarborg.
Die Amerikaanse wenner-neem-alles-stelsel is moeiliker om met 'n kwota te kombineer, aangesien daar slegs een wenner per kiesdistrik is, wat beteken dat kandidate nie deur mans en vroue gedeel kan word nie. (Gewoonlik manlike) posbekleërs word gereeld gekies om die enigste kandidaat van 'n party te wees.
Die impak van die PR- en wenner-neem-almal-kiesstelsels op vroue se politieke verteenwoordiging kan duidelik gesien word in Duitsland, waar 'n dubbele kiesstelsel gebruik word. Die helfte van die setels in die Bundestag word gekies via distrikte met een lid, soos in die Verenigde State, en geen geslagskwotas word gebruik nie. Die ander helfte van die setels in die Bundestag word verkies met behulp van PR, gekombineer met vrywillige geslagskwotas van die party. In die Duitse verkiesing in 2013 was die persentasie vroue wat deur die PR-vlak verkies is, meer as twee keer so hoog as via die wenner-neem-alles-vlak (sien figuur 3).
Daar is egter moontlike maniere om beleid vir regstellende aksie te kombineer met 'n kiesstelsel met 'n enkele lid-distrik. Politieke partye in die Verenigde Koninkryk het 'tweeling' -kiesdistrikte beoefen, twee veilige setels gekoppel en doelbewus 'n vroulike kandidaat in een en 'n manlike kandidaat in 'n ander gekies. Toe partye hierdie praktyk vir die eerste verkiesing in die nuutgeskepte parlement van Skotland aanvaar, is meer Skotse vroue verkies as wat hulle ooit Skotland se setels in die Britse parlement gewen het gedurende sy hele geskiedenis.
Britse partye het ook in alle distrikte 'kortlyste' vir alle vroue in diens geneem, met inagneming van slegs voornemende vroulike kandidate om te benoem vir 'n setel wat geopen word deur die aftrede van 'n posbekleër. Die gebruik van alle vroue-kortlyste deur die Arbeidersparty tydens die Britse verkiesing in 1997 het die aantal vroulike parlementslede byna verdubbel.
Hierdie doelbewuste stappe van politieke partye om die aantal vroue in die elektiewe amp te verhoog, is baie effektief omdat dit 'n ander hindernis vir vroueverteenwoordiging in die Verenigde State oorkom: die 'entrepreneuriese' stelsel om kandidate te kies deur selfbenoeming en voorverkiesings. Studies van voornemende kandidate dui daarop dat Amerikaanse vroue baie minder geneig is om hulself as gekwalifiseerd te verkies en minder geïnteresseerd is as hul manlike eweknieë. Gekwalifiseerde vroue sal dus minder verkiesbaar wees as mans en, soos hierbo getoon, is dit minder waarskynlik dat hulle in die kongres voorkom.
In Duitsland is gekwalifiseerde vroue ook minder geneig as hul manlike eweknieë om te sê dat hulle 'n politikus wil wees of 'n verkiesingsfunksie op 'n hoë vlak wil hê, maar geslagskwotas daar vereis dat partyleiers 30 tot 50 persent van hul partylyste moet vul met vroulike kandidate. As gevolg hiervan word Duitse vroue in partye met pariteitskwotas gereeld deur partyleiers gevra om vir 'n elektiewe amp te kies, word hulle opleidingsprogramme aangebied om hul selfvertroue en vaardighede aan te moedig, en uiteindelik eindig hulle meer gereeld as hul manlike eweknieë.
Kortom, die reëls vir die keuring en verkiesing van kandidate maak 'n groot verskil in die kans van vroue om genomineer te word en uiteindelik verkies te word. Sedert Jeannette Rankin se dag het Amerikaanse vroue ver gekom in die politiek, maar vroue elders het verder gekom, danksy meer geslagsgelykwaardige stelsels om verteenwoordigers te kies en te kies. As gevolg hiervan lyk die Verenigde State se kongres minder na Amerika as wat ander demokraties verkose wetgewers lyk soos die burgers wat hulle verteenwoordig.
Louise K. Davidson-Schmich is 'n medeprofessor in politieke wetenskap aan die Universiteit van Miami en die skrywer van Geslagskwotas en demokratiese deelname: keuring van kandidate vir keusekantore in Duitsland.
'N Ander kwessie van deurslaggewende belang vir swart kongreslede was die kwessie van verteenwoordiging en selfregering, of' tuisregering 'vir die stad Washington, DC. Sedert die ontstaan ​​daarvan na die Koshuiswet van 1790, is die hoofstad van die land bestuur deur 'n lappie lappende beheerliggame: 'n aangestelde burgemeester en 'n verkose stadsraad (beide 'n raad van raad en algemene raad) kortliks, 'n territoriale regering in 1871, toe die die stad is aangewys as die 'District of Columbia' as 'n presidensieel aangestelde kommissie en kongreskomitees. Na 1960, as gevolg van die nuwe swart meerderheid, het die kongresdebatte oor verteenwoordiging en die administrasie van die distrik weerklank gevind in die groter Afro-Amerikaanse gemeenskap.
/tiles/non-collection/b/baic_cont_4_cbc_white_house_nara_306_PSE_81_1330.xml Beeld met vergunning van die National Archives and Records Administration Gedurende die agt jaar van president Ronald Reagan, het hy een keer met die CBC vergader. Op die foto in die Withuis op 3 Februarie 1981, het die CBC Reagan se hulp gevra oor huishoudelike aangeleenthede.
Fauntroy bepleit onvermoeid 'tuisregering' in die District of Columbia. Die CBC, wat die onafhanklikheid van die oorwegend Afro-Amerikaanse bevolking wou verhoog, het by hom aangesluit. Fauntroy het toesig gehou oor 'n lobby -veldtog wat daarop gemik was om steun op te bou van blanke lede wat suidelike distrikte verteenwoordig het met 'n aansienlike swart kiesafdeling. Die poging het die oorhand gekry. In Desember 1973 het die kongres 'n kompromismaatreël aanvaar-die District of Columbia Self-Government and Governmental Reorganization Act-wat die distrik beperkte selfregering gegee het, waardeur burgers 'n burgemeester en 'n stadsraad kon kies. 100
Gedeeltelik gebaseer op die sukses van die 'Fauntroy-strategie', het die CBC later die Action-Alert Communications Network (AACN) geskep om steun van nie-swart wetgewers te mobiliseer oor 'n verskeidenheid beleidskwessies wat swart Amerikaners raak. 101 Omvat die National Black Leadership Roundtable en die Black Leadership Forum, het die AACN ingeskakel by 'n netwerk van nasionale swart organisasies wat geskik is vir voetsoolvlakveldtogte wat druk kan uitoefen op wit leiers met 'n groot Afro-Amerikaanse bevolking. "Ons organiseer ons om die politieke proses te beïnvloed, om op 'n baie noukeurige basis in koalisie uit te reik met diegene wie se belange saamval met ons s'n," het Fauntroy opgemerk. 102
Ander Afro-Amerikaanse lede het in latere dekades 'n sleutelrol gespeel. Julian Dixon, 'n inwoner van die distrik wat 'n huis in Los Angeles verteenwoordig het, het voorsitter geword van die subkomitee van die House Appropriations Committee in die District of Columbia. Gedurende die 1980's en 1990's was Dixon een van die stad se primêre bondgenote in die kongres tydens 'n era van begroting. In 1991, na Fauntroy se uittrede uit die huis, wen Eleanor Holmes Norton die verkiesing as afgevaardigde. Norton, 'n advokaat vir volle stemreg vir die kongres in die distrik, dien sedert die 102de kongres (1991-1993) as die afgevaardigde van die distrik.
Wat is die kongres?
Kongres is die wetgewende tak van 'n regeringstelsel met 'n kongresdemokrasie. In so 'n demokrasie is die uitvoerende gesag nie aanspreeklik teenoor die wetgewende gesag nie. Die hoof van die regering is ook nie 'n lid van die wetgewer nie. In die geval van 'n kongres kies mense hul kandidaat op grond van sy profiel, loopbaan en sy planne vir die toekoms van sy kiesafdeling.
In die geval van 'n kongres, het lede meer vryheid en is hulle nie verplig om die party te bereik nie, aangesien hulle nie die regering op dieselfde manier as parlementariërs kan benadeel nie. Die kongres is tweekamer met die Senaat en die Huis van Verteenwoordigers op die kongres. Die goedkeuring van 'n wetsontwerp is 'n lang proses op 'n kongres, en dit verg redelik swaar ondersteuning. Die Huis van Verteenwoordigers moet dit goedkeur. Die Senaat moet dit dan goedkeur. Uiteindelik moet die president dit goedkeur.
Die senaat het lede wat 'n lang termyn het en wat na aan die lede van die hoër huis is, in die sin dat hulle minder bekommerd is oor die openbare mening. Hulle verskil van die lede van die Laerhuis en die Huis van Verteenwoordigers, aangesien hulle moet veg vir die volgende verkiesing.
Om dinge duidelik te maak oor wetgewende liggame, is kongres die naam wat gesamentlik na die Huis van Verteenwoordigers en die Senaat verwys word. Dus is die Huis of die Huis van Verteenwoordigers een van die twee dele wat die kongres in die Amerikaanse politiek uitmaak, die ander is die Senaat. Hier is die vergelyking om dit eens en vir altyd te onthou.
Kongres = Huis van Verteenwoordigers (Huis) + Senaat
Die Huis van Verteenwoordigers in die VSA is die ekwivalent van die Britse Laerhuis. Dit bestaan ​​uit 435 lede wat in verhouding is tot die bevolking van 'n staat. Kleiner state het dus 'n kleiner aantal verteenwoordigers, terwyl diegene met 'n hoër bevolking 'n groter aantal verteenwoordigers het.
Die Huis van Verteenwoordigers vorm saam met die senaat die kongres wat die bevoegdheid het om wetgewing te voer oor aangeleenthede van openbare belang. Die stelsel om twee huise in die kongres te hê, toon 'n stelsel van kontrole en saldo's om te voorkom dat wetgewing haastig 'n wet word.
Kongres teenoor die president
Deur John G. Tower
Die president is die enigste orgaan van die land in sy eksterne betrekkinge, en sy enigste verteenwoordiger met vreemde lande.
Een van die oudste konflikte in die Amerikaanse regeringstelsel is die tussen kongres en die president oor die reg om buitelandse beleid te formuleer en uit te voer. Is die president alleen verantwoordelik vir die uitvoering van eksterne betrekkinge? Is die kongres 'n gelyke vennoot? Of het die Kongres die reg om die Amerikaanse beleid te vorm deur wetgewing in te stel wat die buigbaarheid van 'n president onderdruk? Dit is nie net debatpunte vir historici en konstitusionele advokate nie, maar kritieke kwessies wat aangespreek moet word as ons die suksesvolle uitoefening van Amerikaanse diplomasie in die 1980's wil sien. Ons doeltreffendheid in die hantering van die probleme wat voorlê, veral die Amerikaanse-Sowjet-kompetisie in die Derde Wêreld, hang in 'n beduidende mate af van ons vermoë om die teëstandsverhouding tussen die president en die kongres op te los.
Die stryd om beheer oor die buitelandse beleid het in die twintigste eeu sterk na vore getree, met Amerika se onwillige toetrede tot wêreldsake, twee Wêreldoorloë en 'n kleiner, maar meer komplekse, naoorlogse bipolêre wêreld wat gekenmerk word deur die toenemende onderlinge afhanklikheid van nasies. Die eerste belangrike kongresuitdaging teenoor die uitvoerende gesag se buitelandse beleidsvoorreg het gedurende die tussenoorlogse jare plaasgevind. Nadat die senaat in 1920 president Wilson se Versailles -verdrag verwerp het, het die kongres voortgegaan om hom te laat geld in die formulering van buitelandse beleid. Teen die dertigerjare kon 'n sterk kongres presidensiële inisiatief in die kritieke vooroorlogse jare voorkom. Die byna universele konsensus vandag is dat hierdie indringing deur die Kongres 'n ramp was en die Verenigde State verhinder het om 'n nuttige rol in Europa te speel wat die Tweede Wêreldoorlog kon voorkom.
Na die Japannese aanval op Pearl Harbor en ons toetrede tot die Tweede Wêreldoorlog, was die kongres en die president eens oor die rigting van die Amerikaanse buitelandse en militêre beleid. Kongresintervensie het amper opgehou.
Die tydperk na die Tweede Wêreldoorlog is gekenmerk deur 'n redelike balans tussen die kongres en die president in die besluitnemingsproses oor buitelandse beleid. Trouens, presidensiële buitelandse beleidsinisiatiewe is algemeen aanvaar en versterk deur tweeledige steun op Capitol Hill. Die Amerikaanse buitelandse beleid was redelik samehangend en konsekwent deur veranderende gelaatskleure van die politieke liggaam. Die Verenigde State word beskou as 'n betroubare bondgenoot en sy leierskap word algemeen aanvaar met 'n hoë mate van vertroue deur die nie-kommunistiese wêreld. Maar die relatiewe stabiliteit tussen die kongres en die president het in die vroeë sewentigerjare begin afneem met ontnugtering van die kongres oor die Viëtnam -oorlog. Teen die middel van die dekade was die twee takke vasgevang in 'n stryd om die beheer van die Amerikaanse buitelandse beleid. Die kongres het tot 'n mate gewen, en die balans tussen die kongres en die president het gevaarlik na die wetgewende kant geswaai met ongunstige gevolge vir die Amerikaanse buitelandse beleid.
As die balans nie gou herstel word nie, kan die Amerikaanse buitelandse beleid nie die kritieke uitdagings van die 1980's die hoof bied nie. Ons betree 'n era van vinnige verandering en toenemende onbestendigheid in wêreldsake. Politieke onstabiliteit en streekskonflik neem toe, veral in die Derde Wêreld. Ontwikkelende nasies in baie dele van die wêreld word verskeur deur burgeroorloë tussen pro-Wes en Sowjet-gesteunde faksies, ondermyn deur opstand wat deur ekstern ondersteun word, of onderworpe aan radikale of reaksionêre anti-Westerse druk. Die geïndustrialiseerde ekonomieë van die Weste is steeds meer afhanklik van 'n lewenslyn van hulpbronne uit 'n steeds kwesbaarder deel van die wêreld. Die Sowjetunie het 'n aggressiewe intervensionistiese beleid gevoer in sy periferie en in die buiteland, ondersteun deur sy opkomende vermoë om wêreldwye mag te projekteer en sy suksesvolle gebruik van minder direkte middele om mag te projekteer.
Ons is moontlik vandag in 'n situasie wat soortgelyk is aan dié van die laat dertigerjare, toe Amerika se onvermoë om 'n meer aktiewe rol in wêreldsake te speel, die Axis in staat gestel het om sy doelwitte te bereik sonder ernstige uitdaging. Gedurende hierdie tydperk het die kongres die president se hande vasgemaak, met rampspoedige gevolge. Nou is ons terug in dieselfde situasie en loop ons die risiko om dieselfde foute te maak. As die Verenigde State verhinder word om 'n aktiewe rol te speel in die stryd teen die betrokkenheid van Sowjet- en Sowjetunie in die Derde Wêreld, kan die 1990's 'n wêreld vind waarin die hulpbronryke en strategies belangrike ontwikkelende lande in ooreenstemming is met die Sowjetunie.
Wat is die regte balans tussen die kongres en die president in die formulering en implementering van buitelandse beleid? Alhoewel die meerderheid van die menings argumenteer vir 'n sterk uitvoerende gesag in die uitvoering van eksterne betrekkinge, bied die Grondwet self geen duidelike definisie oor waar wetgewende gesag eindig en presidensiële prerogatiewe begin nie. Dit lyk asof die Grondwet oorheersende oorlogsmagte in die uitvoerende en wetgewende tak het. Alhoewel dit die bevoegdheid verleen om oorlog te verklaar en die gewapende magte aan die kongres op te rig en te ondersteun (artikel I, afdeling 8), het die Grondwet ook die president van die opperbevelhebber van die gewapende magte gemaak (artikel II, afdeling 2). Nêrens in die Grondwet is daar ondubbelsinnige leiding oor watter tak van die regering die finale gesag het om eksterne betrekkinge te voer nie. Daar is nietemin die sterk implikasie dat die formulering en implementering van buitelandse beleid 'n funksie van die uitvoerende tak is, beide as 'n praktiese noodsaaklikheid en as 'n noodsaaklike saamhang van nasionaliteit.
John Jay voer hierdie punt aan in die Federalist Papers (nommer 64, 5 Maart 1788):
Die verlies van 'n geveg, die dood van 'n prins, die verwydering van 'n predikant of ander omstandighede wat ingryp om die huidige houding en aspek van sake te verander, kan die gunstigste gety in 'n ander rigting verander as wat ons wil. Net soos in die veld, so ook in die kabinet, is daar oomblikke wat aangegryp moet word terwyl hulle verbygaan, en die wat voorsit, moet in staat wees om dit te verbeter. So dikwels en so wesenlik het ons tot dusver gebuk gegaan onder die gebrek aan geheimhouding en versending, dat die Grondwet onverskoonbaar gebrekkig sou gewees het as daar nie aandag aan die voorwerpe gegee is nie. Die aangeleenthede wat in onderhandelings gewoonlik die meeste geheimhouding en die meeste versending vereis, is die voorbereidende en hulpmaatreëls wat in 'n nasionale siening andersins nie belangrik is nie, as wat dit die vergemakliking van die doelwitte van die onderhandeling vergemaklik. Hiervoor sal die president geen probleme ondervind nie, en as daar 'n omstandigheid sou wees wat die advies en toestemming van die senaat vereis, kan hy hulle te eniger tyd byeenroep.
Die Hooggeregshof het die uitvoerende gesag in buitelandse betrekkinge kragtig gehandhaaf. In 1935 het Justice Sutherland, in die geval van U.S. v. Curtiss-Wright Export Corporation et al. (299 U.S. 304), het 'n reeks vorige hofbeslissings aangehaal waarin aangevoer word dat die bevoegdhede van 'interne soewereiniteit' by die individuele state lê, maar die van 'eksterne soewereiniteit' is by die nasionale regering.
[Daar is fundamentele verskille] tussen die bevoegdhede van die federale regering met betrekking tot buitelandse of eksterne aangeleenthede en die met betrekking tot binnelandse of interne aangeleenthede. . . . Nie net . . . is die federale mag oor eksterne aangeleenthede van oorsprong en wesenlike karakter anders as dié van interne aangeleenthede, maar die deelname aan die uitoefening van die bevoegdheid is aansienlik beperk. Op hierdie uitgestrekte eksterne gebied, met sy belangrike, ingewikkelde, delikate en veelvuldige probleme, het die president alleen die mag om as 'n verteenwoordiger van die nasie te praat of te luister. Hy sluit verdrag met advies en toestemming van die senaat, maar hy alleen onderhandel. Op die gebied van onderhandeling kan die senaat nie binnedring nie, en die kongres is self magteloos om dit binne te val.
Dit is baie duidelik dat, in die handhawing van ons internasionale betrekkinge, verleentheid-miskien ernstige verleentheid-vermy moet word en sukses vir ons doelwitte bereik moet word, die kongreswetgewing wat deur middel van onderhandeling en ondersoek binne die internasionale gebied effektief moet word. 'n mate van diskresie en vryheid van statutêre beperking aan die president verleen wat nie toelaatbaar sou wees as binnelandse sake alleen betrokke was nie.
Benewens die grondwetlike, geregtelike en historiese argumente teen die ingryping van die kongres in buitelandse beleid, is daar 'n nog duideliker kwessie oor die doeltreffendheid van die kongres se betrokkenheid by buitelandse beleid. To the extent that Congress often represents competing regional and parochial interests, it is almost impossible for it to forge a unified national foreign policy strategy and to speak with one voice in negotiating with foreign powers. Because of the nature of the legislative process a law may be passed in response to a certain set of events, yet remain in effect long after the circumstances have changed. The great danger of Congressional intervention in foreign affairs is that enacted legislation becomes an institutional rigid "solution" to a temporary problem.
Die Turkish Arms Embargo was a case where Congress tied the President's hands in negotiations. After the Turkish invasion of Cyprus on July 19-20, 1974, the Administration became involved in negotiations aimed at reconciling our two NATO allies, Greece and Turkey. After two days, a cease-fire was achieved, with Turkey controlling 25 percent of Cyprus.
A second major area where Congressional intervention contributed to foreign policy disasters was the series of anti-war amendments. Throughout the early 1970s Congress proposed a series of acts aimed at forcing the United States into early withdrawal from Southeast Asia and cutting off American aid to Vietnam, Laos and Cambodia. Die Cooper-Church Amendment, which became law in early 1971, cut off funds for U.S. troops, advisers and air support in and over Cambodia. Die Eagleton Amendment (1973) called for American withdrawal from Laos and Cambodia. Die McGovern-Hatfield Amendment (1970-71) set deadlines for American withdrawal from Indochina. Even though these two latter anti-Vietnam amendments did not become law, the pattern was clear by the early 1970s. My Senate colleagues would introduce one amendment after another, making it clear to the North Vietnamese that we would eventually legislate ourselves out of Vietnam. The Administration lost both credibility and flexibility in the peace negotiations. By making it clear to the North Vietnamese that Congress would prevent the President from further pursuing the war, or from enforcing the eventual peace, Congress sent a clear signal to our enemies that they could win in the end. The North Vietnamese were encouraged to stall in the Paris Peace Talks, waiting for American domestic dissent to provide them with the victory their military forces had been unable to achieve. After the Paris Agreements, aid to South Vietnam was throttled.
Finally, on July 1, 1973, we destroyed any hope of enforcing the Paris Peace Accords. Die Fulbright Amendment to the Second Supplemental Appropriations Act for FY 1973 prohibited the use of funds "to support directly or indirectly combat activities in . . . or over Cambodia, Laos, North Vietnam and South Vietnam." As I said in Congressional debate over the Eagleton Amendment, the forerunner to the Fulbright Amendment:
Die War Powers Act (P.L. 93-148) is probably the most potentially damaging of the 1970s legislation, although we have yet to experience a crisis where its effects are felt. The War Powers Act (1973) grew out of Congress' frustration with the war in Vietnam and its desire to prevent such a situation from ever happening again. Although President Nixon vetoed the Act on October 24, 1973, terming it "unconstitutional," his veto was overridden two weeks later by the House and Senate.
After the Indochina debacle, there was a raft of Vietnam-syndrome legislation that sought to prevent the President from getting us involved in "future Vietnams." Die Tunney Amendment to the Defense Appropriations Act of 1976 (P.L. 94-212), which passed the Senate on December 19, 1975, prohibited the use of "funds appropriated in this Act for any activities involving Angola other than intelligence gathering."1 My colleagues feared that President Ford's attempts to offer minimal assistance to the pro-West UNITA (National Union for the Total Independence of Angola) and FNLA (National Front for the Liberation of Angola) factions would somehow embroil us in "another Vietnam." The domestic debate over whether we should become involved in Angola sent a clear signal to the Soviets and their Cuban proxies. They knew that the risk of U.S. intervention was low, and the possibility of continued U.S. assistance to the pro-Western factions slim.
Finally, two of the most damaging Congressional intrusions into national security policy were the Senate Select Committee to Study Governmental Operations with Respect to Intelligence Activities (the so-called Church Committee) en die Hughes-Ryan Amendment to the Foreign Assistance Act (P.L. 93-189). As vice-chairman of the Church Committee (1975-76) I sought to limit the damage to our intelligence community, although to little avail. By conducting a public inquiry into the CIA we exposed not only its supposed blunders and malfeasance but also important information as to how the CIA is organized, how it gathers intelligence and what kinds of sources and methods it uses.