Die Facebook-­gesprekke tussen die lede van The Lockdown Recipe Storytelling Book het so ’n besonderse aar raakgeboor dat die jong uitgewery van ­Annake Müller besluit het om dit in ’n luukse resepteboek uit te gee.
In dié resepteboekie, waarmee geld ingesamel is vir die kerk, was ’n resep vir gebakte sjokoladepoeding – wat sy vandag nog maak, ook toe sy begin “gatvol” raak het vir die inperking.
Die resepte – van koek tot koe’sisters, bredies tot bobotie, smoortjies en piekelvis – vertel hul eie verhale van die beste maak met wat jy het en familie saambring om die tafel om ’n fesie van enige aard te vier.
Ingrid verduidelik die foto van hande op die voorblad van die boek, gebore in ’n pandemie met as uitgangspunt “die komvandaan van ons kosgeskiedenis”: “Die hande wat ons voed deur die lewe se op en af het die simbool en voorblad van die boek geword.”
Dis Vrydag en visdag. Ek kan nie onthou of ons al ooit ­pilchards as ’n maaltyd in ons Heidelbergse ouerhuis gehad het nie. Die ouer mense het somtyds snaakse gedagtes gehad oor vis in ’n blikkie wat giftig kan raak. Miskien ook omdat daar ’n ander opsie was – om vars vis te kon kry.
Witsand is baie naby aan Heidelberg en as kinders het ons oom Daan Geldenhuys se vis­kar (’n oopkap-bakkie) ingewag soos kinders wat opgewonde was oor ’n ice-cream. Die geraas van die trompetjie kon ons van die “middelstraat” af hoor en dit was ons sein om, soos my ma sou sê, soos swape aan te gaan.
Daar was kabeljou en snoek en allerhande ander soorte vis op dié bakkie. As kinders was ons “min te worry” oor die opskrywe in die klein einde-van-die-maand-skuld-boekie; altans ons het dit nie eens verstaan nie.