PressReader - Sarie: 2017-10-01 - ONS WENNER! VOORBLADGESIG 2017 YOLANI SJEF VAN CERES ‘Ek’s ’n waag­hals’
ONS WENNER! VOORBLADGESIG 2017 YOLANI SJEF VAN CERES ‘Ek’s ’n waag­hals’
’n Pa­tis­se­riesjef en foodie van Ceres en ’n boer­vrou en ma van Standerton. Ont­moet die twee wen­ners, saam SARIE Voorbladgesig 2017. Met haar krul­le­bol en mak­li­ke glim­lag kan Yolani A­bra­hams nie meer ver­skil van Na­dia de Wet met die diep­don­ker oë nie. Maar
Sarie - 2017-10-01 - Voorblad - DEUR MARGUERITE VAN WYK EN MI­CHÉL­LE VAN B­RE­DA FO­TO’S LE­A­NA CLU­NIES-ROSS S­TI­LE­RING FA­NIE CRON­JÉ G­RI­ME­RING A­LEX BO­THA & KELLY-JEAN GILBERT HA­RE KA­REN VAN WYN­GAARD
Won­der­wer­ke ge­beur. Vat ’n kans, waag ’n bie­tjie . . .
Met sul­ke ge­loof en vas­be­ra­den­heid het twee Sarie-le­sers let­ter­lik der­dui­sen­de an­der deel­ne­mers uit­ge­stof en die ti­tel SARIE Voorbladgesig 2017 los­ge­slaan!
Van­jaar se wen­ners, die 24-ja­ri­ge pa­tis­se­riesjef Yolani A­bra­hams van Ceres in die Wes-kaap en die 34-ja­ri­ge Na­dia de Wet,’ n boer­vrou en ma van Standerton in M­pu­ma­lan­ga, kry elk SARIE se ge­sog­te Ok­to­ber­voor­blad. Die uit­ga­we met die twee ver­skil­len­de voor­blaaie sal van­af 18 Sep­tem­ber land­wyd sy aan sy op die rak lê.
“Ek is ver­heug oor die wen­ners, eint­lik o­ver the moon,” sê Sarie-re­dak­teur, Mi­chél­le van B­re­da. “Hoe heer­lik dat ’n sjef van fyn­ge­bak en ’n boer­vrou wat haar­self leer Rus­sies praat, vir ons die mooi­ste voor­blaaie ge­gee het. Al­bei is só reg. Boon­op lyk hul­le nie naas­ten­by soos e­ni­ge van ons vo­ri­ge wen­ners nie. Dis net weer ’n be­wys van die won­der­li­ke di­ver­si­teit van Sarie-le­sers – wat voor­koms, per­soon­lik­heid en in­ge­steld­heid be­tref.”
Maar, er­ken Mi­chél­le, van­jaar was táái. Dit het ’n ruk ge­neem om die wen­ners te be­paal, om­dat al tien fi­na­lis­te op ka­me­ra daar­die “bie­tjie ek­stra” ge­had het. “Fo­to­graaf Le­a­na Clu­nies-ross het met elk­een ge­toor, en jy kon sien el­ke fi­na­lis het hard ge­werk. Die ky­knet-pro­gram het ook ge­maak dat ons die fi­na­lis­te ’n bie­tjie be­ter leer ken het as an­der ja­re, en dit het dit moei­li­ker ge­maak om ge­fo­kus te bly – om te be­oor­deel op nét die bes­te voorblad moont­lik.
“Maar op die ou end het die fo­to’s die hard­ste ge­praat. Ná die Voor­blad­reis van we­ke waar­in se­we e­pi­so­des vir ky­knet ver­film is en hon­der­de fo­to’s en Tv-sko­te van el­ke fi­na­lis ge­neem is, was dit dui­de­lik Na­dia en Yolani. So ver­skil­lend, maar saam is hul­le per­fek. Hul­le ver­dien élk die voorblad.”
Vol­gens Mi­chél­le is Yolani son­skyn. Sy’s oop en warm, en wys gou wie sy is. Voor die ka­me­ra kom die glim­lag spon­taan, en haar oë lag el­ke keer saam. En wie kan daar­die won­der­li­ke krul­le­bol weer­staan!
“Na­dia is die teen­oor­ge­stel­de. Jy wil eint­lik nie hê sy moet glim­lag vir die ka­me­ra nie, want met daar­die don­ker ha­re, don­ker wenk­broue, don­ker oë en vlek­ke­lo­se vel boei sy jou. Sy laat jou won­der. Ons kon blaaie met Na­dia se fo­to’s ge­vul het.
“Langs me­kaar gaan hier­die twee voor­blaaie in si­ner­gie op die rak lê. In die kol­lig, saam net pu­re ma­gic!”
Ná meer as 50 000 in­skry­wings in se­we jaar is dit ’n feit dat SARIE Voorbladgesig die ver­beel­ding van Suid-a­fri­ka­ners aan­ge­gryp het. Van­jaar het vroue, soos in die ver­le­de, van reg oor die land (en Na­mi­bië!) in­ge­skryf, met Pretoria die top­stad met dub­bel so­veel in­skry­wings as Kaapstad in die twee­de plek, ge­volg deur Jo­han­nes­burg, S­tel­len­bosch en Bloem­fon­tein. Maar dor­pe soos Vry­heid, Zeerust, Or­kney, Veld­drif, Bel­fast, Boks­burg, Mos­sel­baai, die Paarl, Ko­ma­ti­poort en ve­le meer het ook van hul­le laat hoor. Die jong­ste deel­ne­mer was 19 en die oud­ste 75. Twee der­des van die in­skry­wings was in die ka­te­go­rie 18 tot 30, en dié jaar het die don­ker­kop­pe ge­se­ë­vier met 63% van die in­skry­wings teen­oor 32% blon­di­nes en 5% rooi­kop­pe.
Vol­gens die tien fi­na­lis­te, wat ’n ri­si­ko-a­na­lis met ’n vlieg­li­sen­sie,’n reg­stu­dent,’n boek­hou­er, ei­e­naar van ’n skoon­heid­sa­lon, ad­mi­nis­tra­sie­be­amp­te in lan­de­li­ke ont­wik­ke­ling en be­plan­ning, mo­de­ont­wer­per, mens­li­ke­hulp­bron­be­amp­te en per­soon­li­ke as­sis­tent in­ge­sluit het, het hul­le in­ge­skryf om­dat hul­le lus was vir iets nuuts, om te kyk hoe ver hul­le kom . . . byna ’n let’s-go-for-it-hou­ding.
Na­dia, wenner in die ka­te­go­rie 31 en ou­er, het dit dalk die raak­ste op­ge­som met ’n een­vou­di­ge “Hoe­kom nou nie? Won­der­wer­ke ge­beur!
“Maar ek het ook in­ge­skryf om te wys dat ’n vrou, en ma, wat aan die an­der kant van der­tig is, haar­self nog kan uit­daag en in­spi­re­rend kan wees.”
Vir Yolani, wenner in die ka­te­go­rie 18 tot 30, was dit ’n ge­leent­heid vir groei. “Ek het bloot ’n kans ge­vat, die le­we is ’n kre­a­tie­we reis en wie nie waag nie, gaan nie wen nie.”
As jy nie op die rooi ta­pyt kan ver­skyn of so ge­luk­kig is om met ’n prins te trou nie, is die voorblad van ’n tyd­skrif ’n heer­li­ke ma­nier om ’n bie­tjie in die kol­lig te wees.
Dít was juis die kom­men­taar van een van die fi­na­lis­te ty­dens die skiet van SARIE Voorbladgesig vir ky­knet. Siel­kun­di­ge Mar­li­ze Hep­pell van K­lerks­dorp stem saam: “Vir baie vroue is ’n plek in só ’n voorbladgesig-kom­pe­ti­sie ’n be­ves­ti­ging van hul eie waar­de. Dis tog lek­ker om er­ken­ning te kry . . . al­mal van ons het ’n be­hoef­te daar­aan.”
Nie­mand kan ont­ken dat ’n goeie voorblad ’n im­pak het op al­mal wat be­trok­ke is nie, sê SARIE se styl­re­dak­teur, Fa­nie Cron­jé. “Kyk maar na prin­ses Di­a­na wat van­jaar al twin­tig jaar dood is. Sy was ag­tien keer op SARIE se voorblad, en el­ke keer het ver­ko­pe ge­styg. Le­sers was mal oor haar nie net om­dat sy prag­tig was nie, maar ook oor haar mens­lik­heid.”
’n Goeie voorblad gaan op die ou end meer oor die e­mo­sie as oor die mooi, er­ken Mi­chél­le.
Ver­le­de jaar was die eer­ste keer in SARIE se 68-ja­ri­ge be­staan dat ’n uit­ga­we twee ver­skil­len­de voor­blaaie ge­had het – een vir elk van die twee SARIE Voorblad-wen­ners, Ni­co­la Smit (24),’n au pair van Kraai­fon­tein wat vir haar graad in op­voed­kun­de deur U­ni­sa stu­deer, en El­maré S­chut­te (42) van Pretoria,’n ge­kwa­li­fi­seer­de ou­di­o­loog wat as trans­for­ma­sie­be­amp­te by ’n kom­mer­si­ë­le­diens­te­on­der­ne­ming werk.
“Elk­een het iets an­ders ge­had: Ni­co­la, jonk, haar toe­koms voor haar, en met haar voorblad kan jy die ver­wag­ting lees; El­maré twin­tig jaar ou­er en vol le­wens­lus, maar haar voorblad het ’n kalm­te wat net met le­wens­er­va­ring kom.”
Ont­moet nou 2017 se twee wen­ners wat e­wen­eens SARIE­le­sers en ky­knet-ky­kers ge­boei het. >
YOLANI A­BRA­HAMS ei­e­naar van die pa­tis­se­rie­win­kel Ko­le & Deeg, Ceres in die Wes-kaap
Jy sien eers die gui­ti­ge ha­re­dos, dan die pe­ti­te lyf, maar moet Yolani nie on­der­skat nie. Jonk soos sy is, be­sit sy reeds haar eie be­sig­heid, die pa­tis­se­rie­win­kel Ko­le & Deeg.
“Ek’s nie bang om ’n kans te waag nie; daar­om het ek aan die wed­stryd deel­ge­neem. In my be­dryf raak jy vin­nig vol­was­se. Jy werk baie hard en staan heel­dag op jou voe­te. Jy moet kri­tiek leer han­teer, en wan­neer men­se op jou trap, raak jy taai ter wil­le van oor­le­wing. Maar ek het met tyd ook ge­leer jy kan nie al­mal te­vre­de stel nie …”
Yolani som haar­self op as toe­gank­lik, ge­dul­dig en hard­wer­kend. Met ’n goeie hu­mor­sin! Ie­mand wat klim­blok­ke van strui­kel­blok­ke maak en weet jy kan el­ke keer op­staan.
En já, sy hou daar­van om haar stem­pel op dinge af te druk. Soos met haar liefde vir bo­heem­se klere, en haar ha­re wat sy al blond ge­kleur het. K­lein­tyd wou sy reg­uit ha­re hê en haar ma moes die krul uit­haal. Van­dag weet sy haar krul­kop is haar ba­te.
“Men­se wil dik­wels daar­aan vat,” lag sy. “Eint­lik het ek die bes­te van twee wê­rel­de – ek kan dit af­ro- styl dra of reg­uit maak!”
Be­hal­we dat sy ’n sjef is, be­stem­pel sy haar­self as ’n reg­te eg­te foodie met ro­me­ri­ge par­me­saan­pas­ta met vars knof­fel en ba­si­lie­kruid haar guns­te­ling. Haar liefde vir bak kom van haar oor­le­de ou­ma Sa­rah, vir wie sy dik­wels by die kool­stoof ge­help het. En na­tuur­lik is haar guns­te­ling- A­fri­kaan­se woord “ap­pel­lie­fie”!
K­lein­tyd het sy saam met haar ou­ers – haar ma, Mag­gie,’n ver­pleeg­kun­di­ge, en haar pa, T­re­vor,’n po­li­ti­kus en klein­boer – as­ook twee broers, E­tien­ne en Le­o­lan, op Ceres ge­bly. “Toe die boer­de­ry al gro­ter word, het ons plaas toe ge­trek by Wol­se­ley. Ek is mal oor dié wê­reld – ver­al as die sneeu op die ber­ge lê.”
Na­dat Yolani aan die Ho­ër­skool C­har­lie Hof­meyr op Ceres ge­ma­tri­ku­leer het, het sy ’n di­plo­ma in ku­li­nê­re kuns aan The P­ri­va­te Ho­tel S­chool op S­tel­len­bosch be­haal.’n Op­skiet­bak­ke­ry was die ant­woord op haar be­hoef­te om som­mer da­de­lik haar eie ding te doen. “Men­se is gek oor ons brood. Dis ook my guns­te­ling om te bak. Die knie van die deeg is te­ra­peu­ties. Ek maak van roos­ter­koek tot ci­a­bat­ta, saad- en bruin­brood – e­nig­iets nuuts.
“Wan­neer ek werk, is ek in my e­le­ment. En die vry­heid om vir jou­self te werk is heer­lik. Ék maak die re­ëls.” Ge­luk­kig ver­staan haar kê­rel, S­te­fan Roos, haar, ver­tel sy. Hy is ook ’n sjef en werk by ’n In­die­se re­stau­rant in Kaapstad. “Ons droom van ons eie re­stau­rant.”
En sou sy wen? “Dit sê selfs ’n sjef wat saans met seer voe­te en deur­me­kaar ha­re by die huis op­daag, kan op die voorblad wees. Ek hoop dit in­spi­reer al die vroue in my be­roep!”
Op haar lin­ke­ren­kel pryk juis ’n ta­toe­ëer­merk van A­fri­ka. “Ek is trots Suid-a­fri­kaans. En as ek my­self wil mo­ti­veer, loer ek na die woor­de op my lin­ker­arm: I ha­ve the free­dom to li­ve out my pas­si­on, to be cre­a­ti­ve on my li­fe’s jour­ney.”
NA­DIA DE WET
boer­vrou van die plaas Pla­trand, Standerton, M­pu­ma­lan­ga Niks is on­moont­lik nie, won­der­wer­ke ge­beur. Dít is wat sy vir vroue sou sê as sy wen, het Na­dia ty­dens die ky­knet­op­na­mes ge­sê. Toe ’n vrien­din haar eers in­ge­skryf het, was sy vuur en vlam vir die uit­da­ging.
Dié ma van d­rie re­ken soos jy ou­er word, raak jy waag­hal­si­ger. Sy het on­langs deur mid­del van ’n app haar­self Rus­sies be­gin leer. “My broer, Jus­tin, werk in Praag. Baie men­se praat naas T­sjeg­gies ook Rus­sies daar, en ek is mal oor die taal.”
Sy meen jy is nooit te oud om iets nuuts te pro­beer nie. “Dié wed­stryd is nie net vir jong mei­sies nie. Ek wou wys ’n ma van die plat­te­land kan ook deel­neem.”
Maar SARIE Voorbladgesig is nie Na­dia se e­nig­ste a­von­tuur nie. Sy is lief vir a­von­tuur­sport en het al “twee keer by die Blou­krans­brug na­by Na­tu­re’s Val­ley rek­spron­ge ge­doen. Ek doen ook kon­tem­po­rê­re jazz­dan­se en Pi­la­tes.”
Oor skoonheid en mooi­wees is sy heel nug­ter: “Ja, ek glo skoonheid maak deu­re oop. Aan­trek­li­ker men­se is so­si­aal meer aan­vaar­baar. Die res moet hard werk om ie­wers te kom. Nee, dis nie reg­ver­dig nie, maar dis die waar­heid. Mooi­wees ver­vaag wel, maar dit tel pun­te.”
Tog weet sy in­ner­li­ke krag is die ding wat jou op die ou end deur­trek. “My ou­ers is ge­skei toe ek vyf jaar oud was. Dit was moei­lik. Ek het in my laat tie­ner­ja­re ’n se­nu­wee-in­een­stor­ting ge­had en het lank aan de­pres­sie ge­ly. Met my eer­ste kind het ek post­na­ta­le de­pres­sie ge­kry. En met my twee­de het ek boon­op 32 kg aan­ge­sit, my der­de was ’n ver­ras­sing . . . ek moes my­self ver­loor om my­self te kon vind.”
Maar ma-wees ge­niet sy ter­deë. “Ek leer my kin­ders, John (7), E­sa­bel­la (5) en Syl­via (2), om an­der te be­han­del soos hul­le be­han­del wil word. Hul­le moet ge­luk­kig wees en vei­lig voel. Die lek­ker­ste is dat kin­ders jou fo­kus bui­te jou­self plaas. Hoe kan jy el­len­dig voel as ’n klein­tjie haar han­de om jou ge­sig sit en jou wan­ge soen?”
Na­dia het ’n B­com-graad van Tuk­kies. “Ek het groot­ge­word in Pretoria, waar ek aan die A­fri­kaans Ho­ër Mei­sie­skool ge­ma­tri­ku­leer het, so ek mis soms die stads­le­we – die flieks, te­a­ter, win­kels en a­no­ni­mi­teit. Maar die plat­te­land is so lek­ker om kin­ders groot te maak. Hul­le loop kaal­voet, klim boom en ry fiets. En as jy swaar­kry, is daar al­tyd ie­mand met ’n bord koek­sis­ters voor jou deur.”
Die toe­koms maak haar soms on­se­ker – plaas­moor­de in SA is ’n werk­lik­heid en niks in die le­we is ’n ge­ge­we nie. “Maar ons woon in ’n prag­ti­ge land, ek is so lief vir A­fri­kaans.”
Oor haar le­we is Na­dia diep dank­baar. “Ek glo daar is ’n plek­kie vir al­mal on­der die son. Dan is jy voor, dan weer ag­ter. Jy hard­loop op die ou end ’n re­sies net teen jou­self. Soms kan ek nie glo ek is so ge­luk­kig nie. My man, NJ, is ’n stil­le reus. Hy is ge­dul­dig en in­tel­li­gent – én prag­tig!”
En haar guns­te­ling- A­fri­kaan­se woor­de? “Vir se­ker gog­ga en bak­kie …” Sy kon #won­der­werk by­ge­voeg het, want een het so pas met Na­dia ge­beur!