Annemie is ‘n pragtige wouddogtertjie. Sy het lang, donkerbruin hare wat tot in die waaie van haar bene hang. Haar ogies is groen, net so groen soos die varings wat onder die bome groei. Sy het baie dogtertjiemaatjies, maar haar eintlike maatjies, saam met wie sy die graagste speel, is die eekhoringkies en apies. Sy is veral lief daarvoor om sommer net in die waai van ‘n boom te lê en luister na al die woudgeluide.
Annemie se oortjies is effens kleiner as die ander wouddogtertjies s’n, en vroeër het die ander dogtertjies soms vir haar “Oortjies” genoem. Dan was sy baie hartsteer. Annemie het saam met daardie spesiale oortjies ‘n spesiale gawe gekry! Sy kan sowaar verstaan wat die voëltjies praat! En dís die rede hoekom sy soveel keer sommer net doodstil sit en luister, want sy is mal oor die voëltjies se stories.
Een dag het sy mos so sit en luister, toe hoor sy die vreemdste storie. Dit was ‘n rukkie voor prinses Senamé se verjaarsdagpartytjie. Daar sou ‘n vreemde meeldier na die partytjie kom! ‘n Mameel … of Jameel … of Lameel … Sameel … Nameel … hoe nou weer? Sy is doodseker sy het reg gehoor, maar hóé noem ‘n mens daardie dier? Die blou voël op die grond het by die groen voël bo in die boom gehoor, wat dit by die seemeeu gehoor het, wat dit weer by die pikkewyne gehoor het, wat dit by ‘n ánder voël van ‘n baie ver land gehoor het dat daar so ‘n dier gaan kom na die partytjie. Sy was só bang om dit vir die ander wouddogtertjies te sê omdat hulle dan weer met haar sou spot oor die snaakste stories wat sy kamtig altyd by die voëls hoor. Tog is sy doodseker dat sy reg gehoor het, as sy net die naam van die meeldier kan onthou!
Nou spot die ander woudmaatjies natuurlik glad nie meer vir Annemie met die klein oortjies en die snaakse voëlstories nie! Hulle glo haar en wil tog te graag hoor wat sy alles te vertelle het.