Wynvariëteite: leer oor die soorte kiwivrugte - Nuut
Kiwi-plantsoorte - verskillende soorte kiwivrugte
Daar is ongeveer 50 soorte kiwivrugte. Die verskeidenheid wat u kies om in u landskap te groei, hang af van u sone en die beskikbare ruimte. Sommige wingerdstokke kan tot 12 meter groot word, wat buitensporige versiering en ruimte verg. Daar is vier spesies wat vir tuine verbou word: arkties, gehard, vaag en haarloos (Actinidia chinensis). Elkeen het verskillende eienskappe, rypverdraagsaamheid en geur. Kies u kiwi-soorte volgens u plek, maar ook volgens u smaak- en groottevoorkeure.
Daar is vroeër gedink dat kiwi's tropies tot sub-tropiese wingerdstokke is, maar noukeurige teling het gelei tot kultivars wat floreer by temperature tot -30 grade Fahrenheit (-34 ° C), soos die Arktiese kiwi of Actinidia kolomikta. Dit is goeie nuus vir kiwieliefhebbers wat hul eie vrugte wil produseer.
Verskillende soorte kiwi het saad- of pitlose, vaag of gladde, groen, bruin, pers of rooi vel en groen of goudgeel vrugte. Die keuses is skitterend. Hier is 'n paar van die gewildste in die spesie.
Geharde kiwi's is een van die nuwer wingerde wat ontwikkel is vir die koeler seisoen. Hierdie rasse van kiwi-wingerdstokke is ideaal vir streke met ligte ryp en kort groeiseisoene, soos die Noordwes-Stille Oseaan. Hulle is haarloos, groen en klein, maar bevat baie smaak en verdraagsaamheid teenoor toestande wat die vae kiwi nie kan weerstaan ​​nie.
Ananasnaya is 'n goeie verteenwoordiger van die tipe, met 'n groen tot persrooi vel en geurige vrugte.
Dumbarton Oaks en Genève is ook baie produktief en Genève is 'n vroeë produsent.
Issai is selfvrugbaar en benodig geen manlike bestuiwer om vrugte te produseer nie. Vrugte word in stywe, aantreklike trosse gedra.
Hayward is die algemeenste kiwi wat in kruidenierswinkels voorkom. Dit is net gehard in gebiede met sagte winters.
Meander is nog 'n algemene een van die fuzzy kiwiwingerde om te probeer.
Saanichton 12 is 'n kultivar wat harder is as Hayward, maar die middelpunt van die vrugte is glo taai. Albei benodig 'n man vir bestuiwing, en daar is verskeie beskikbaar wat geskikte vennote is.
Blake is 'n selfvrugende wingerdstok met baie klein ovaal vrugte. Dit is 'n lewenskragtige plant, maar die vrugte is nie so smaakvol soos Hayward of Saanichton 12 nie.
Actinidia chinensis is nou verwant aan die wasige soorte kiwivrugte, maar is haarloos. Tropiese, Arktiese skoonheid en Pavlovskaya is ander voorbeelde van A. chinensis.
Arctic Beauty is die koudste verdraagsaamheid van die verskillende soorte kiwi. Dit het uiters geharde vrugte en pienk en wit kleur op die blare, wat dit 'n aantreklike toevoeging tot die landskap maak. Vrugte is kleiner en yl as die ander kiwiwingerde, maar soet en lekker.
Krupnopladnaya het die grootste vrugte en Pautske is die sterkste van die Arktiese kiwi's. Elkeen hiervan het manlike bestuiwers nodig om vrugte te produseer.
Kiwi-wingerdstokke kan vandag amper oral vrugte produseer, solank hulle volle son kry, opleiding, snoei, baie water en voer. Hierdie ekstreme geharde monsters kan die trope selfs in koue winters in streke bring. Onthou net om 'n dik laag deklaag rondom die wortelsone te verskaf, en hierdie taai kiwi's sal in die lente weer uitspruit.
Lees meer oor Kiwi-plante
Daar word na die vrugte verwys as Siberiese kruisbes, Siberiese kiwi, geharde kiwivrug, kiwi-bessie, arktiese kiwi, babakiwi, nagereg-kiwi, druiwekiwi, noord-kiwi of cocktail-kiwi, en is eetbare, bessie- of druiwegrootte, soortgelyk aan kiwivrugte van smaak en voorkoms, maar is groen, bruin of pers met 'n gladde vel, soms met 'n rooi blos. Geharde kiwivrugte, wat dikwels soeter is as die kiwivrugte, kan heel geëet word en hoef nie geskil te word nie. Dunwandig, sy buitekant is glad en leeragtig.
Die groter kiwivrugte agter in vergelyking met die kleiner grootte van die geharde kiwi voor
Actinidia arguta is die eerste keer deur Philipp Franz von Siebold en Joseph Gerhard Zuccarini in 1843 beskryf as Trochostigma argutum.  Dit is toe na die genus verskuif Actinidia in 1867 deur Friedrich Anton Wilhelm Miquel na die ongeldig gepubliseerde voorstel van Jules Émile Planchon om die spesie te verskuif. 
Die spesie bestaan ​​uit drie variëteite: 
Actinidia arguta var. arguta (outoniem)
Actinidia arguta var. hipoleuca(Nakai) Kitam.
Actinidia arguta var. giraldii is oorspronklik deur Ludwig Diels op die spesierang beskryf (Actinidia giraldii) in 1905,  maar is later verminder tot 'n verskeidenheid A. arguta in 1972 deur Vladimir Nikolaevich Voroschilov.  A. arguta var. hipoleuca is oorspronklik op die spesierang beskryf (Actinidia hypoleuca) deur Takenoshin Nakai in 1904,  maar verminder tot 'n verskeidenheid A. arguta in 1980 deur Siro Kitamura. 
Actinidia arguta in afdeling geplaas is Leiocarpae en reekse Lamellatae, maar hierdie huidige infrageneriese klassifikasie word nie ondersteun nie. 'N Studie uit 2002 van die kern-DNA interne getranskribeerde afstandsreeks en die plastied matK geenvolgorde vir cladistiese analise het die huidige omskrywing van die seksies polifileties, met A. arguta vorm 'n klade met A. melanandra naby die basis van die filogenetiese boom.  
Die gewildste kultivars is 'Ananasnaya', 'Geneva', 'MSU', 'Weiki', 'Jumbo Verde' en 'Rogow'. Die Japannese kultivar Issai ('n algemeen vrugbare baster)A. arguta × rufa).
Die vinnig groeiende, klimende, gekweekte wingerdstok (bine) is baie gehard (vandaar die naam geharde kiwi) en is in staat om stadige temperatuurdalings tot -34 ° C (-30 ° F) te oorleef, hoewel jong lote kwesbaar kan wees vir ryp in die lente.  Die wingerdstokke het 'n rypvrye groeiseisoen van ongeveer 150 dae nodig, maar word nie beskadig deur laat vries nie, mits temperatuurveranderings voldoende geleidelik is om plante te laat akklimatiseer. Inderdaad, 'n tydperk van winterkoue is nodig vir suksesvolle verbouing. Vinnige vries maak die knoppe en gesplete wingerdstokke egter dood. Die wingerdstokke kan ook in lae koel gebiede verbou word. 
Alhoewel geharde kiwi direk uit sade gekweek kan word (ontkiemingstyd is ongeveer een maand), is voortplanting ook moontlik uit steggies. Groei van sade benodig 'n periode van koue stratifikasie van een tot twee maande om te ontkiem. Geharde kiwi-steggies kan direk op gevestigde kiwivrugwortelstokke ingeënt word of self gewortel word.
By huishoudelike verbouing kan 'n traliewerk gebruik word om horisontale groei aan te moedig vir maklike instandhouding en oes. Wingerde groei egter baie vinnig en benodig 'n sterk traliewerk vir ondersteuning. Elke wingerdstok kan in 'n enkele seisoen tot 20 voet groei, gegewe ideale groeitoestande.  Vir kommersiële aanplanting is plasing belangrik: plante kan gedeeltelike skaduwee verdra, maar die opbrengs word geoptimaliseer met volle sonlig. Geharde kiwi-wingerde verbruik groot hoeveelhede water en word dus meestal in goed gedreineerde, suur gronde gekweek om wortelvrot te voorkom. 
Bestuiwing en oes
Om wingerde te kan dra, moet daar manlike sowel as vroulike plante wees om bestuiwing moontlik te maak. 'N Manlike bestuiwer kan ses vroulike produsente in staat stel om vrugte te lewer.  Bloei vind gewoonlik in die laat lente (Mei op die Noordelike Halfrond) plaas, begin in die derde jaar van groei.  As blomme ryp verbrand, sal daar egter geen vrugteproduksie gedurende die res van die jaar plaasvind nie. 
'N Herfsoes is standaard onder alle variëteite hierbinne. Die werklike oestyd hang baie af van die plaaslike klimaat en die spesifieke kultivar.  Elke individuele wingerdstok kan tot 100 pond vrugte per jaar produseer, maar die gemiddelde jaarlikse opbrengs is ongeveer 50 pond per wingerdstok.  Beide vruggrootte en totale opbrengs is baie afhanklik van die kultivar. Vrugte wat aan die wingerdstok ryp geword het, het 'n suikerinhoud van 18 tot 25% tydens die oes. 
Geharde kiwiwingerde is kwesbaar vir verskeie botaniese siektes, waaronder fitofthora-kroon en wortelvrot (die ernstigste probleem), botrytis-verrotting en sclerotinia-roes. Wingerde is ook kwesbaar vir plaagbesmettings, insluitend aalwurms met wortelknope, tweekol-spinmyt, blaarrolletjies, blaaspootjie en Japannese kewers.  Katte kan ook 'n probleem wees, aangesien hulle aangetrokke voel tot 'n katkruidagtige reuk wat deur die geharde kiwiwingerde geproduseer word. Daar is bekend dat katte wingerdstokke vernietig en wortels opgrawe op soek na die bron van die geur. 
Pogings om die vrugte te kommersialiseer, was histories onsuksesvol vanweë die kort rakleeftyd en sporadiese neigings tot rypwording. Daar word egter gepoog om die vrugte meer te dra, en kommersiële produksie-inisiatiewe is op klein skaal aan die gang in Suid-Amerika, Nieu-Seeland, Europa, Kanada en die Verenigde State (in Oregon, Washington en Sentraal-Pennsylvania).  
Die internasionale geleentheid vir kiwivrugte is groot.
SNZI het 'n groot belegging in die kiwivrugtebedryf gedoen deur al die variëteite, patente en groeiende regte van Don Skelton, die pioniers van die kiwivrugte, te koop. Ons stel nou die Skelton-variëteite beskikbaar vir produsente wêreldwyd en kies die beste variëteite vir elke groeiende omgewing.
Om te verseker dat die kennis van Don nie verlore gaan in die oorgang van eienaarskap nie, is ons verheug dat hy ingestem het om as konsultant van SNZI te bly.
Buite Nieu-Seeland is ons fokus tans om produsente te help om
Ons ondersteun produsente in alle fases van die proses en beproef ons variëteite breedvoerig.
Ons uitgebreide Chinese netwerk bied ook geweldige groeigeleenthede vir uitvoer vir ons produsente en bemarkers.
Hoe om die Kiwi te skil Uit u Aquaponics-tuin
Alhoewel Kiwi-vel gewoonlik eetbaar is, kies baie mense om dit te skil voordat hulle die vrugte eet. Moet natuurlik nie vergeet om die vrugte met koue water te was voordat u u Kiwi-skil afskil nie. Gebruik 'n skerp mes na die was en sny albei uithoeke van u Kiwi in skywe.
Sodra u die punte verwyder het, draai u vrugte regop en skil die oorblywende vel af met 'n groenteskiller of 'n skerp mes. Onthou om dit dun te sny om seker te maak dat u die vrugvoedingstowwe naby die vel bewaar.
U kan ook 'n teelepel gebruik om die vrugte van die vel af te skei. Nadat u die uithoeke van die Kiwi gesny het, hardloop u 'n teelepel onder u Kiwi-vel. Maak seker dat u die middelpunt van u vrugte bereik om dit te skei. Herhaal die proses aan die ander kant en haal die vrugte dan stadig uit die vel.
Geharde Kiwi-vrugte en -vleis
Ander name: Bower Actinidia
'N Kragtige klimstok wat heerlike eetbare maar klein kiwivrugte op vroulike plante produseer; vroulike plante het 'n manlike bestuiwer nodig om vrugte baie gehard en aanpasbaar te maak. Dit is 'n goeie manier om jou vriende met die lekker vrugte te mislei.
Die Hardy Kiwi is 'n houtagtige wingerdstok wat gewoonlik gekweek word vir sy eetbare eienskappe, hoewel dit ook siermeriete het. Dit lewer klein groen ovaal vrugte wat gewoonlik gereed is om van vroeg tot middel herfs gepluk te word. Die vrugte het 'n soet smaak.
Die vrugte word meestal op die volgende maniere gebruik:
Die Hardy Kiwi bevat fyn geurige wit botterblomblomme met geel helmknoppies langs die takke vanaf die middel tot die laat lente. Dit het donkergroen blare gedurende die seisoen. Die groot ovaal blare word geel in die herfs. Dit bevat 'n oorvloed wonderlike groen bessies in die vroeë herfs.
Dit is 'n digte bladwisselende houtstok met 'n veelvuldige stam met 'n verspreidende, groeiende gewoonte. Sy relatiewe growwe tekstuur kan gebruik word om dit van ander landskapsplante met fyner blare te onderskei. Dit is 'n betreklik lae instandhoudingsaanleg en word die beste gesnoei in die laat winter as die bedreiging van uiterste koue verby is. Dit het geen noemenswaardige negatiewe eienskappe nie.
Afgesien van die primêre gebruik daarvan as 'n eetbare, is die Hardy Kiwi aanpasbaar vir die volgende landskaptoepassings
Heinings / vertoning
Boord / Eetbare landskap
Die Hardy Kiwi sal op volwassenheid ongeveer 40 voet lank word, met 'n verspreiding van 24 duim. As 'n klimstok moet dit langs 'n heining, traliewerk of ander rigiede struktuur geplant word, waar dit opgelei kan word om daarop op te groei. Dit groei vinnig, en daar kan verwag word dat dit in ideale omstandighede 15 jaar sal leef. Dit is 'n tweeslagtige spesie, wat beteken dat individuele plante manlik of vroulik is. Slegs die wyfies sal vrugte produseer en 'n manlike variëteit van dieselfde spesie word as bestuiwer in die omgewing benodig.
Hierdie houtagtige wingerdstok kan deur kreatiewe tuiniers in 'n landskap of blomtuin geïntegreer word, maar word gewoonlik in 'n aangewese eetgewastuin gekweek. Dit doen die beste in volle son tot halfskadu. Dit verkies om in gemiddelde tot vogtige toestande te groei, en moet nie toegelaat word om uit te droog nie. Dit is nie spesifiek wat die grondsoort of pH betref nie. Dit is baie verdraagsaam teenoor stedelike besoedeling en sal selfs in omgewings in die middestad floreer. Hierdie spesie is nie oorspronklik van Noord-Amerika nie.