DU TOIT, JACOB DANIËL (TOTIUS) (1877–1953) was die seun van ds SJ du Toit* en Elizabeth (gebore Joubert, oorlede toe Totius vyf jaar oud was) van die NG gemeente Noorder-Paarl. Sy pa het ’n groot invloed op sy vorming gehad. Hy was ’n uitnemende teologiese student – eers op Burgersdorp (die Gereformeerde Kerke* – GKSA – se destydse teologiese skool) en later aan die Vrije Universiteit* van Amsterdam, waar hy in 1903 onder Abraham Kuyper* met ’n proefskrif oor Het Methodisme gepromo­veer het. In sy lewe het hy nege eredoktorsgrade ontvang. Hy en sy jarelange vriend, Ferdinand Postma*, was saam kampvegters vir Christelike hoër onderwys in Suid-Afrika. Dit het besondere verwesenliking gevind in die Potchefstroomse Universi­teits­kollege (PUK) en later die selfstandigwording van die Potchefstroomse Universiteit vir CHO* (1951).
Tydens die groot kerksaak in die 1930’s tussen die NG Kerk* en prof Johannes du Plessis*, is Du Toit deur die NG Kerk gevra om hulle saak in die Hooggeregshof te help stel. Du Toit het veral die Kuyper-rigting in die gereformeerde* teologie verdedig. Op ’n ander vlak het Du Toit geglo dat apartheid* uiteindelik die Afrikaners* se voortbestaan sou beveilig en ’n regverdige bedeling in Suid-Afrika teweeg sou bring.