PressReader - Kuier: 2017-11-15 - Die seer van Gis­ter
Die seer van Gis­ter
Jen­ny het die per­fek­te man ont­moet, maar sy kan haar­self net nie kry om to­taal en al ge­luk­kig te wees nie. Sy wil by hom wees, maar iets uit haar ver­le­de keer haar.
Kuier - 2017-11-15 - KORTVERHAAL - Deur Ma­ria Ro­byn
Dar­ren neem Jen­ny se hand waar hul­le op die warm sand sit en die men­se op die strand dop­hou. “Jen­ny, wan­neer gaan ons trou?”vra hy. Ver­baas kyk Jen­ny na hom en vra:“Wat laat jou nou daar­aan dink?”
“Wel, ons gaan nou al drie jaar uit en ons raak nie jon­ger nie. Ek wil sett­le, maar el­ke keer as ek die on­der­werp aan­roer, raak jy stil en af­ge­trok­ke. Jy is die vrou saam met wie ek die res van my le­we wil deur­bring. Voel jy dan nie die­self­de nie?”ant­woord Dar­ren.
Jen­ny be­sef dat sy Dar­ren se­ker nie meer lan­ger aan die lyn­tjie sal kan hou nie. Hy is tog die per­fek­te man vir haar. Al­mal is mal oor hom. Hy is stand­vas­tig en sal goed vir haar kan sorg. Maar Jen­ny is bang. Sy was so lank al­leen en on­af­hank­lik en het ge­dink sy sal nooit ge­luk vind nie.
Sy het Dar­ren drie jaar te­vo­re toe­val­lig by die mall ont­moet toe sy in die par­keer­a­rea ge­strui­kel en let­ter­lik in sy arms ge­val het. Hul­le het al­bei uit­ge­bars van die lag. Hy het haar ge­nooi vir kof­fie en daar­van­daan het hul­le goeie vrien­de en la­ter min­naars ge­word. Dar­ren maak haar ge­luk­kig en het haar weer laat le­we. Maar daar is haar ge­heim . . .
“Wil jy my nie maar ver­tel hoe­kom jy nie met my wil trou nie?”bring Dar­ren haar te­rug uit haar my­me­ring. Jen­ny sit met ge­boë hoof en weet nie hoe om hom in die ge­sig te kyk nie. Teer vee hy ’n haar­lok uit haar ge­sig en lig haar ken sag­gies met sy vin­ger so­dat sy na hom moet kyk. Jen­ny staar na Dar­ren en tra­ne wel in haar oë op oor hier­die lief­de­vol­le ge­baar. Sy sien die lief­de en ge­rus­stel­ling in sy oë en haar tra­ne rol oor haar wan­ge.
“Ai, Dar­ren, as jy maar net weet. Dis nie jy nie, dis ek. Ek het is­su­es waar­van jy nie weet nie en ek weet nie hoe om jou te ver­tel nie,” sê sy.
Daar is ’n stil­te tus­sen hul­le. Dar­ren neem Jen­ny in sy arms.“Ver­tel my as­se­blief,” sê hy, “ek wil jou help. Ek is lief vir jou, Jen­ny en wat dit ook al is, ons sal saam daar­deur werk. Ek wil jou net ge­luk­kig sien. Ont­hou, ek het jou ge­vang toe jy am­per ge­val het en ek sal jou al­tyd weer vang voor jy die grond raak.”
Jen­ny lag deur haar tra­ne, maar die on­ge­mak­li­ke ge­voel gaan nie weg nie.
“Dalk is dit tyd dat jy die waar­heid weet, maar be­lo­we my jy sal nie kwaad wees nie,” ant­woord sy.
“Na­tuur­lik nie, my lief, neem jou tyd. Ek het heel­dag tyd.”Hy vryf sag­gies haar be­wen­de han­de. Jen­ny haal diep a­sem.
“Waar be­gin ek?”vra sy.“Dis so ’n ge­mors. Dis lank te­rug. Tien jaar . . . Ek was jonk, on­er­va­re, on­skul­dig . . . Ek het S­ha­ne ont­moet deur sy sus­ters toe ek nog op ho­ër­skool was. Van die be­gin af was daar hier­die mag­ne­tis­me tus­sen ons. Ons het vin­nig ver­lief ge­raak en wou el­ke oom­blik by me­kaar wees. Ek moes hom skelm ont­moet, want my ou­ers sou nooit ons ver­hou­ding goed­keur nie. Ek het in ’n streng huis groot­ge­word. Hy het nie meer skool ge­gaan nie en ek was ’n a­ka­de­mie­se pres­teer­der. Hy was ook met row­we ma­ters deur­me­kaar. Sy ru­we aan­trek­lik­heid en hier­die row­we leef­styl het my aan­ge­trek. Maar hy was aan die be­gin die per­fek­te gent­le­man. Diep bin­ne my het ek ge­weet hier­die ver­hou­ding kon nê­rens lei nie, tog kon ek dit net nie be­ëin­dig nie.”Sy sug.
“My ou­ers was woe­dend toe hul­le uit­vind van ons ver­hou­ding, maar dit was soos ’n ver­sla­wing – ons kon net nie weg­bly van me­kaar nie. So twee jaar in die ver­hou­ding het ek ont­dek dat hy dwelms ge­bruik. Din­ge het vu­ri­ger tus­sen ons ge­raak en hy het my be­gin druk om met hom te slaap. Ek wou nie, maar hy het aan­ge­hou tot ek een aand in­ge­gee het. Hy het be­gin ja­loers raak en my sub­tiel be­gin af­knou – fi­sies en siel­kun­dig.”
Sy sluk swaar en haal diep a­sem voor sy ver­der ver­tel.
“Dit het met ’n pluk aan my ha­re hier, ruk aan my arm daar, be­gin. Al hoe meer ge­weld­da­dig, klap­pe, vuis­houe, la­ter skop­pe.
“Dan was dit weer he­mels tus­sen ons vir ’n tyd­jie wan­neer hy weer jam­mer was oor sy woe­de­uit­bars­tings. Ek het ge­dink sy ja­loe­sie en af­knou­e­ry is om­dat hy my so lief­het en my nie wou ver­loor nie. Dit het al er­ger ge­word tot ek op ’n dag wou self­moord pleeg, want hy wou my nie af­los nie. O, die blou oë wat ek met gri­me­ring moes ver­bloem, die leu­ens oor die mer­ke in my ge­sig. Ek was bang vir hom en het maar net el­ke keer ge­doen soos hy sê.
“Ek het my af­ge­son­der van my fa­mi­lie en vrien­de . . . ek het ’n een­sa­me, le­wens­moeë mens ge­word. Ek kon nie glo die han­de wat my lig­gaam met so­veel lief­de kon be­min, is die­self­de han­de wat my lig­gaam só kon seer­maak nie.”
Die sim­pa­tie­ke en lief­de­vol­le kyk in Dar­ren se oë gee haar die moed om deur te druk.
“Maar die erg­ste was die e­mo­si­o­ne­le mis­han­de­ling – die woor­de wat hy my toe­ge­snou het, het my laat glo dat ek die oor­saak van al­les is. Dat ek ’n ge­mors is en dat ek nie be­ter ver­dien nie. Die vernedering wat ek moes ver­duur. Dit het my ge­breek, S­ha­ne.
“Al­mal wou weet hoe­kom ek hom nie los nie, maar hoe ver­dui­de­lik jy aan men­se dat jy bang is, dat jy maar ver­dra om­dat hy jou sal trei­ter al is jy ook waar? Hoe ver­dui­de­lik jy dat jy hom maar net ge­luk­kig wil hou so­dat jy ook ge­luk­kig sal wees? Hoe ver­dui­de­lik jy dat hy jou dreig hy sal die wêreld ver­tel jy is ’n slet, want jy het by hom ge­slaap? My le­we was een groot ge­mors. Ge­luk­kig het ek gaan stu­deer en is suk­ses­vol. Dit het my die moed ge­gee om hom fi­naal te los.
“My fa­mi­lie was so on­der­steu­nend ge­du­ren­de daar­die moei­li­ke tyd, want jy moet weet, hy het my el­ke dag ge­trei­ter tot ek ’n in­ter­dik ge­kry het.
“Die siel­kun­di­ge en e­mo­si­o­ne­le let­sels gaan nooit weg nie. Nou nog kyk ek na mans se han­de en won­der of hul­le vrou­e­sla­ners is. Ná S­ha­ne was jy die eer­ste man wat ek weer ver­trou het. Ai Dar­ren, jy ver­dien nie om aan ’n lyn­tjie ge­hou te word nie. Ek is bang om te trou. Ek het so on­af­hank­lik ge­raak.” Jen­ny huil hart­seer. “Jy hoef nie meer bang te wees nie, lief­ling,”sê Dar­ren ter­wyl hy haar rug ver­troos­tend streel.“Ek be­lo­we jou van­dag voor die al­mag­ti­ge God dat ek jou nooit fi­sies of e­mo­si­o­neel sal seer­maak nie. Ek het jou lief met my he­le hart en siel, Jen­ny.
“Jy sou nou al in hier­die drie jaar ag­ter­ge­kom het of ek ’n vrou­e­sla­ner is of hoe?” Jen­ny knik haar kop. Dar­ren skulp haar ge­sig in sy han­de en soen haar lank en in­nig.
Jen­ny glim­lag, vir die eer­ste keer in ja­re voel sy vol­ko­me ge­luk­kig en vry.
“Ja, dier­ba­re Dar­ren, ek sal met jou trou, al het jy nog nie rê­rig amp­te­lik ge­vra nie,” sê sy met ’n glim­lag in haar stem.