Nuwe blog: "Daar is 'n tiener in my huis" | SARIE
Carollize is 'n enkelma van drie, en sy bly in die Kaap. Haar tienerseun, Andrew, begin nou al die ongemaklike vrae vra en sy moet daarvoor pa staan. Tussendeur word daar ge-WhatsApp en hartsake gedeel. Volg Carollize en haar tiener se reis deur sy 14de jaar.
My 'great dane' hond, Floyd, kry nie genoeg van die goue spanjoel nie. Hy karnuffel haar behoorlik – los haar nie vir 'n oomblik uit nie. Elke nou en dan hoor jy net 'n skerp huil wanneer hy te hardhandig met haar te werk gaan.
Die seuns aan die ander kant is 'n heel ander storie. O my goeiste! Andrew spandeer die meeste van sy tyd op sy PSP ('n draagbare Playstation), en Etienne die meeste van sy tyd in die garage of buite in die tuin. Maar o wee, as hulle per ongeluk onder mekaar se voete beland, spat die vonke. Andrew kan mos eenvoudig nie 'n geleentheid laat verbygaan om sy broer te treiter of 'n naam toe te snou nie. So moes Oupa en Ouma al by menige geleentheid die twee uitmekaar hou en forseer om vrede te maak.
Maar gister het hulle saam met Oupa en Ouma see toe vertrek vir die week. Watter saligheid – die stilte wat in die huis hang. Dis net ek en Floyd. Ek kan rustig TV kyk, boek lees en brei. "Mamma!" weergalm nie meer in my huis asof dit 'n treffersnit op repeat is nie. Daar is net … stilte.
Gister was weer een van daardie dae wat ek my doeltreffendheid as ouer moes bevraagteken. Eintlik het ek gedink ek vaar redelik goed, tot gistermiddag sy opwagting gemaak het…
By Tygervallei aangekom is Andrew voor in die koor met sy winterskledingbehoeftes. Hy stap sommer vooruit na Cotton On, want hulle klere is "só cool". Die skoolbroeke is eers vergete. In Cotton On is my tienerseun gefasineer deur alles wat hy sien en moet ek net bontstaan en darem tussen deur die pryse ook te check. Mamma het immers 'n begroting! Na omtrent 'n uur verlaat ons die winkel met twee sakke vol klere.
Ek het steeds nie die skoolbroeke nie. Etienne gaan maar nog 'n dag met sy "geskuurde" broek moet skool toe gaan…
Ek is die ma van 'n 14-jarige seun. Need I say more…. Maar Andrew is my hart se punt. Hy is die oudste van drie kinders, en nét anders. Sy geboorte was 'n moeilike een, as baba was hy moeilik (en ja, daar was dae wat ek hom wou weggee), en ja, jy het reg geraai, hy is 'n moeilike tiener.
Andrew het laasweek 14 jaar oud geword, en is uit die aard van die saak verskriklik trots daarop. Hy is blykbaar nou 'n "grootmens" en praat van sy tweelingboetie en -sussie (11 jaar oud) as die kinders. Hy is dié jaar hoërskool toe en geniet hom gate uit… Dis hokkie en drama, en meer onlangs, die tromme (in die skoolorkes). Genadiglik het hy het vir die eerste keer sy akademiese voete gevind en het in die eerste kwartaal nogal nie sleg gedoen nie. Jy moet verstaan, hierdie kind van my is slim genoeg om presies te weet wat die minimum insette is wat benodig word om net te slaag.
Nou ja, die ongemaklike vrae het begin…
Sien, ek is 'n enkelma en moet letterlik pa staan vir al die vraagstukke. Al die "ek wonder of…", "ek het gedink…", en "hoekom is dit so dat…" is nou my verantwoordelikheid om te beantwoord.
So, wat dus soms ongemaklike vrae is, is eintlik 'n wonderlike herinnering daaraan dat jou kind jou genoeg vertrou en ag om die vrae aan jou te stel. Ja, al wil hy aan die ander kant van die straat oorkant die skool afgelaai word, en al mag ek nie uit die kar klim nie, dink my kind steeds ek is cool genoeg om sy hartsgeheime mee te deel…