Beeldkrediete (CC 2.0): Ritesh Man Tamrakar. Ken jouself. As jy self reflekteer, kan jy jou verskillende self, ware self - Super Panda ..... sien.
Wees jouself almal anders is alreeds geneem.
Die verskuiwing van lewe met gehegtheid tot die veroordelende gedagte om met vriendelikheid te leef, is dalk die belangrikste deel van ons werk met die kritikus. Dit vereis dat ons almal omhels wat ons is - die goeie, die slegte en die lelike. Dit kan 'n radikale verskuiwing in ons innerlike wêreld vereis, sodat ons onsself in ons hart kan verwelkom die dele van onsself wat ons ontken, onderdruk of verwerp het.
Carl Jung het geskryf: 'Mens word nie verlig deur liggame te verbeel nie, maar deur die duisternis bewus te maak. Laasgenoemde prosedure is egter onaangenaam en daarom nie gewild nie. "Ons kan 'n rukkie na die lig hardloop, soos in 'n geestelike soeke gebeur, in die hoop om al die moeilike, pynlike dinge van die lewe te omseil. Maar dit werk uiteindelik nie. Ware geestelike groei moet almal insluit wat ons is.
Gelukkig het die lewe 'n manier om ons aan te moedig om ons verwerpde dele en versteekte self te hanteer. In die hele lewe is daar 'n verlange na integrasie. Op 'n sekere punt is dit nie 'n keuse nie. Die lewe sal ons uiteindelik deur die stert gryp of ons in die gesig slaan om ons wakker te maak. Dit doen dit deur maniere te vind om ons te help om die pyn te sien om belangrike dele van onsself te verdeel wat ons ontken het. Dit is beslis wat met my gebeur het.
Verligting is nie bo die Daily Muck nie
In my eie geestelike reis, soos baie jong, idealistiese soekers, het ek 'n skewe visie gehad van wat verligting was. Dit was 'n plek wat ver bo die gemors van die alledaagse lewe was. Dit was buite die messiness van emosionele pyn en die konflik van verhoudings. Ek wou oorskry, om bo alles te kry, so die uitdaging om mens te wees, sou nie so baie seermaak nie.
Oosterse meditatiewe tradisies was 'n uitweg. Ek was op 'n vinnige baan in meditasie, op pad na die lig. Ek wou wakker word, sodat ek bo die innerlike stryd kon opstaan. Ek het nie gesien dat ek verkeerd was in my soektog, gedryf deur 'n onbewuste wat van pyn bevlug het nie.
So 'n naïef aspirasie het 'n onvermoë om na ons meer kwesbare, sagte en gewonde plekke te draai. Maar in die reis na die genesing van die pyn van die innerlike kritikus, vind die noodsaaklike transformasie plaas wanneer ons begin om na ons te draai met vriendelikheid. Hierdie beurt laat ons toe om die pyn van ons verliese, vrese en kwesbaarheid te hou, aangesien ons geneig sou wees om 'n vriend in nood te hê.
Ons kan nie ontsnap wie ons is nie
Vir die grootste deel van my lewe was ek nogal onbewus van die lae trauma en wonde wat ek gedra het. Daar was dele van myself wat ongelooflik sag en hartseer gevoel het. Dele van my hart was bevrore in vrees, isolasie en gevoelloosheid. Maar hoe meer ek vir die geestelike pad oopgemaak het, hoe groter het die kloof tussen die helderheid en die lig wat ek gesoek het en die seer plekke binne. Die kritikus was my herinnering, 'n aanduiding dat alles nie goed was nie, 'n manifestasie van hoe ek teen myself gedraai het. My soeke na die lig was 'n verdediging teen die hartseer en pyn binne.
Wat die reis nodig was, was dat ek opgehou het om te probeer ontsnap. Ek moes integrasie en heelheid hier in my eie liggaam vind binne my eie vel. Die vrede wat ek gesoek het, was nie in sommige hemelse koninkryk, of in sommige rapse mistieke ervarings nie, maar in 'n liefdevolle aanvaarding van my hele wese. En dis die reis van afkoms, om in die hart te reis. Ons moet bereid wees om te wees met alles wat ons daar ontdek en hou dit met liefde, aanvaarding en sagtheid.
Die kritikus, vir al sy pogings, weet nie hoe om met die ruwe, gewonde plekke binne te gaan nie, behalwe deur vrees en oordeel. Oor die algemeen was daardie pynlike binneste van ons nie so welkom deur ons familie, vriende of samelewing nie. Ons is dikwels vertel dat ons swak was vir sulke gevoelens. Ons is gelei om te glo dat ons selfversorgend of selfversorgend was as ons oor hulle gepraat het of hulle aandag gegee het. Ons het geleer hoe om daardie emosies weg te steek en 'n dapper gesig te gee, en ons het vergoed op ander maniere wat ander nie sou opspoor nie.
Wanneer ons dit doen, probeer die kritikus om te verseker dat ons nie enige kwesbaarheid openbaar wat ons kan laat seer of uitgebuit word nie, sodat dit die gevoelens met harde, skadelike woorde afskakel. Hierdie gewoonte word die tweede natuur, en soos ons grootword, word ons verder en verder weg van die sagte, rou plekke binne. En alhoewel hulle weggesteek bly, bly hulle 'n kragtige invloed op ons gedrag uit.
Genesing van die binnekant
Ek het gewerk met suksesvolle, bekende openbare figure wat saam met hierdie verdeling geleef het. Buitendien was hulle sjarmant, gierig en suksesvol in hul veld. Binne het hulle kwesbaarhede, vrese en selfvertwyfelings gehou. Hulle was dikwels skaam oor sekere gevoelens wat van die kinderjare af geloop het. Hulle het dikwels 'n onverdraagsaamheid gehad om sensitief te wees en omgee na die plekke binne wat seergemaak het. Hulle sou hulself of hierdie aspekte van hul karakter krities oordeel. Hulle sou dikwels sê hulle wou net ontslae raak van hierdie innerlike dinge wat ongemaklik was en aan die gang was. Soms was hul baie sukses 'n reaksie op pyn van hul vroeë lewe.
Hoekom het hulle saam met my gekom om te werk as hulle so suksesvol was? Dit blyk dat hoe meer hulle hierdie dele van hulleself ontken en gedruk het, hoe meer het hulle binne verdeel. Die buitenste triomfies het meer hol geword toe hulle besef dat dit moeilik was om by hulself in die stilte van hul huis te wees.
Wat het al daardie prestasies beteken toe hulle gevoel het dat hulle nie in vrede in hul eie onderneming kon wees nie? Hulle was nie in staat om pynlike gevoelens te verdra nie en kon hulle net met die minste sien en oordeel, wat 'n innerlike slagveld geskep het. Dit het 'n groot leegte binne gelaat waarin hulle desperaat probeer hardloop.
Lewe in harmonie met almal van wie ons is
Die lewe moedig ons aan om met integriteit, heelheid en eerlikheid te lewe. Om uit belyning met daardie dinge te leef, is inherent pynlik. Dit is die werklikheid se manier om ons in harmonie met sy universele wette te laat lewe, want as ons dit nie doen nie, ly ons.
En as ons vry van pyn wil wees, moet ons die belangrike integrasietoernooi begin, waar ons begin om ons te bevriend. Waar ons in die rigting van ons vrese, pyn en onsekerheid kom met vriendelikheid eerder as vervolging en straf van die regter. Ons kan leer om onsself van ons kritikus te verdeel, sodat ons met sensitiwiteit vir hierdie moeilike dele van onsself kan luister en hulle teer kan hou.
'N Gesonde mylpaal op hierdie integrasietoets is wanneer ons met ons eie pyn so vriendelik voel soos met ons geliefdes. Die resultaat is dat ons met ons medelye daardeur kan wees, terwyl ons sukkel om ons eie beste vriend te wees wanneer ons in die emosionele loopgrawe is. Dit is nie noodwendig 'n maklike ding nie. Dit neem geduld en moed om te bly draai na daardie moeilike plekke binne en om nie in oordeel, verwerping of skaamte te gly nie. Dit vereis ook dat die kritikus terughou met 'n sterk medelydende krag wat dit nie toelaat om die proses te bemoei nie. Geen ruimte om ons skaam of swak te laat voel nie. Ons doen dit met die verstand dat ons so 'n tender moet toelaat dat rou gevoelens na vore kom, ons het innerlike afstand nodig van die beoordelaarsgees.
Genesing van jou innerlike wonde meditasie
Die digter Rumi, in sy bekende gedig, verwys na die menslike hart as 'n gastehuis, skryf:
Hierdie mens is 'n gastehuis.
Elke oggend 'n nuwe aankoms.
'N vreugde, 'n depressie, 'n meanness
'n paar oombliklike bewustheid kom
As 'n onverwagte besoeker
Welkom en vermaak hulle almal
Selfs as hulle 'n skare van smarte is,
wat jou huis heeltemal leeg van sy meubels afvee
behandel steeds elke gas eerlik ...
Die donker gedagte, die skande, die boosheid ...
ontmoet hulle by die deur lag
en nooi hulle uit.
Wat sal dit wees om enige en al jou pynlike emosies te verwelkom, soos Rumi voorgestel het? Wat sal dit neem om die verskuiwing van weg te keer om te omhels wat daar in jou liggaam en hart lê? Die volgende meditasie sal jou help om dit te verken.
Vind 'n plek waar jy vir ten minste tien minute ongestoord kan wees. Sit in 'n stoel waar jy regop kan wees, maar ontspan, neem 'n gemaklike postuur aan.
Maak jou oë sag en maak jou aandag op die sensasies van jou liggaam en asem.
Sodra u gevestig en aanwesig voel, moet u gerus ondersoek instel na 'n seer of moeilike emosie wat u van die verlede mag dra. Onthou enige kinder-, adolessente of onlangse pynlike las in u. Bly aan jou hart en liggaam. Voel in enige emosie wat teenwoordig kan wees.
Let op of jy 'n neiging het om van jouself weg te draai wanneer jy die pyn, kwesbaarheid of hartseer voel wat jy dra. In plaas van die pyn te voel, raak jy in gedagtes of afleidings verlore?
As jy met 'n pynlike herinnering of emosie verbind, neem 'n oomblik om te sê, 'Welkom', en laat die gevoelens regtig los. Ervaar hulle met 'n goeie aandag.
Let op enige oordeelkundige gedagtes of reaksies wat jy op daardie gevoelens het. Jy kan jou kritikus op 'n ferm, maar vriendelike manier vertel dat jy nie na sy kommentaar luister nie, dat jy innerlike ruimte sal skep om te voel wat onder die oppervlak lê.
As die gevoel intens is, neem lank, stadig, diep asem en kyk of jy eenvoudig in hierdie kwesbare plek by jouself kan wees. As die gevoelens wat opkom, te sterk is, skuif jou aandag na iets neutraal soos jou asem of klanke, totdat jy weer gegrond voel.
Let op enige agitasie, rusteloosheid of begeerte om te ontsnap of om in die denke te verloor. As dit gebeur, bring jou vriendelike, sagte aandag terug na enige gevoel wat teenwoordig is, keer op keer. Hoe meer jy vestig in die sagte gevoelens, hoe meer gee jy 'n mate van resolusie deur jou liefdevolle teenwoordigheid.
Hou 'n soort, gee aandag aan hierdie moeilike emosies. U mag dit selfs in woorde wat u versorging of liefde uitdruk, verbaleer soos: "Mag ek my pyn met vriendelikheid hou." "Mag ek myself lief hê, soos ek is," of "Mag ek vry van pyn wees."
As jy gereed is om hierdie meditasie te beëindig, maak jou oë stadig oop en beweeg saggies.
Let op hoe jy daarna voel om hierdie praktyk te doen. Soms is dit nie maklik om met ons lyding te sit nie. Maar selfs die bedoeling om dit te doen, kan 'n versagting of opening in die rigting van die pyn wat binne lê, en dalk 'n mate van begrip daarvoor.
Soos jy gaan oor jou dag, probeer om dieselfde soort aandag aan jou emosies te bring elke keer as jy kwesbaar of in pyn voel. Onthou dat jy dit kan oefen wanneer jy sterk of moeilike emosies begin ervaar. Onthou ook dat genesing tyd, geduld en baie liefdevolle teenwoordigheid verg.
© 2016 deur Mark Coleman. Alle regte voorbehou.
Maak vrede met jou gedagtes: Hoe Bewustheid en Medelye kan jou van jou innerlike kritikus bevry
Die innerlike kritikus is die stem in ons koppe wat ons herinner dat ons nooit "goed genoeg is nie." Dit is agter die verraderlike gedagtes wat ons kan maak om ons elke aksie te raai en ons eie waardering te betwyfel. Die innerlike kritikus kan oorweldigend voel, maar dit kan effektief bestuur word. Meditasie-onderwyser en terapeut Mark Coleman help lesers om hulself te verstaan ​​en te bevry van die innerlike kritikus deur gebruik te maak van die instrumente van bewustheid en deernis. Elke hoofstuk bied opbouende insigte in wat die kritikus skep, dryf en ontwapen; regte mense se reise om lesers te inspireer en te lei; en eenvoudige praktyke wat iemand kan gebruik om 'n vrye, gelukkige en bloeiende lewe te lei.
Mark Coleman is 'n senior meditasie onderwyser by Spirit Rock Meditasie Sentrum in Noord-Kalifornië, 'n uitvoerende afrigter, en die stigter van die Mindfulness Instituut, wat aandag aan opleiding aan organisasies wêreldwyd bring. Hy ontwikkel tans 'n wildernisberadingsprogram en 'n jaar lange opleiding in wildernis-meditasie. Hy kan bereik word by www.awakeinthewild.com.