Frans-Duitse vriendskap: 'n skakel wat deur die geskiedenis opgespoor word - Interessant - 2021
Die Elysée-verdrag, wat op 22 Januarie 1963 tussen De Gaulle en Konrad Adenauer onderteken is, is die basis van dieFrans-Duitse vriendskap. Of dit nou vir die ondertekening van samewerkingsverdrae, uitruilprogramme of herdenkings is, Frankryk en Duitsland was sedertdien sonder gebrek aan geleenthede om hierdie belofte van vreedsame begrip te hernu. Die "Frans-Duitse paartjie" het sedertdien die "ruggraat" van die Europese Unie gevorm. Hierdie sterk vriendskap tussen hierdie twee lande was egter nie natuurlik nie. Inteendeel, die weg van hierdie twee nasies het geensins vrede voorspel nie.
Spanning en oorloë: twee vyandige nasies
Sedert die Duitse eenwording van 1870, sal Frankryk en Duitsland 'n woeste haat teenoor mekaar ontwikkel wat tot menslike, materiële en wêreldrampe sal lei. Drie oorloë sal die lot van hierdie twee nasies vir altyd bepaal, 1870, 1914 en 1940. Drie nasies wou hierdie nasies hul meerderwaardigheid demonstreer met 'n hegemoniese doelwit bo Europa. Die Frans-Pruisiese Oorlog van 1870 is deur Frankryk verloor, wat die val van die Tweede Ryk tot gevolg gehad het, en daarmee ook keiser Louis-Napoleon Bonaparte.
Hierdie oorlog het grootliks bygedra tot die eenwording van nie net die territoriale nie, maar ook die politieke en sosiale van Duitsland. Die Duitse maatskappy is gebore. Frans-Duitse wedywering sal dan op politieke gebied verskerp, eerstens met die Dreyfus-aangeleentheid, wat aan die begin van die 20ste eeu Frankryk tussen Dreyfusard en Antidreyfusard verdeel het. Dreyfus is toe deur sommige as 'n spioen vir Duitsland beskou. Op grond van koloniale vrae is die situasie aan die einde van die XIXde eeu baie tot voordeel van Frankryk, wat 'n ware koloniale ryk het, anders as Duitsland wat slegs 'n paar kolonies het. Die Duitse aptyt het gegroei vir die besit van kolonies en hy het gekies vir Marokko, 'n Franse protektoraat, wat gelei het tot twee krisisse, die Tanger-krisis in 1905 en die Agadir-krisis in 1911. Twee fases van spanning wat het amper 'n oorlog begin.
En in 1914, die hoogtepunt van wedywering, het die Eerste Wêreldoorlog uitgebreek deur die infernale spiraal van 'n alliansiestelsel wat toegewyd was om Europa na oorlog te lei. Ons gaan dan in wat die historikus Eric Hobsbawm "die era van katastrofes" noem. Hierdie oorlog sal die dood van 1,5 miljoen Franse en 2,2 miljoen Duitsers veroorsaak. Hierdie oorlog sou die laaste wees, "die Der des ders". Ses maande na die wapenstilstand van 11 November 1918 sal die oorwinnende lande egter vergader om die Verdrag van Versailles in Junie 1919 op te stel. Dit is die 14 Wilson-punte, vernoem na die destydse president van die Verenigde State, wat aandui die begin van die Amerikaanse mag op die internasionale toneel.
Die Verdrag van Versailles sal Duitsland baie streng voorwaardes oplê, selfs onmoontlik om te onderhou in terme van vergoeding vir die vernietiging en veral die uitbuiting van die ryk myngebied van die Ruhr deur Frankryk. President Wilson het die feit dat die wenlande en veral Frankryk te ver gegaan het in sanksies, duidelik genoem. Daar is nie na hom geluister nie. Kort daarna het maarskalk Foch oor die Verdrag van Versailles gesê dat dit nie 'n vrede is nie, dit is 'n wapenstilstand van twintig jaar. »(1920).
Hierdie verdrag, hierdie "diktat" onder Duitse oë, wat daarop gemik was om te verhoed dat Duitsland hergebore word, dra reeds die saadjies van 'n nuwe oorlog en die opkoms van die fascisme in die twintigerjare toon dit baie duidelik aan. In Duitsland fokus een van die belangrikste gevegte van fascisme op die Verdrag van Versailles, 'n manier om die bevolking te mobiliseer en die Duitsers se haat en wrok teenoor die Franse aan te wakker.
Dit is die rede waarom 'n land geamputeer word, dit verdeel of teen sy wil geannekseer word; om 'n hele volk te verslaaf om ideologiese, godsdienstige, ekonomiese redes ...: soveel politieke besluite wat onherstelbaar tot konfrontasie lei. Dit is onmoontlik om te verhoed dat 'n rivier sy loop neem. Ons kan dit kanaliseer, damme bou. Maar as die druk te sterk is, dreun dit totdat dit alles in sy pad waai.
Daarom is die verhaal soms geneig om rond te loop, dit is wat in Duitsland gebeur het. Die Duitsers se lewensomstandighede is dan betreurenswaardig en die ekonomiese krisis van 1929 sal bygevoeg word tot die reeds baie moeilike omstandighede. In hierdie nadelige klimaat sal 'n man, Hitler, hom voordoen as die redder van Duitsland en die Duitsers sal hom volg in die hoop op 'n beter lewensomstandigheid. In die dertigerjare het Duitsland verskeie punte van die Verdrag van Versailles verbreek, waaronder die herbewapening. Duitsland is besig om sy magte te herskep en Frankryk, maar ook ander lande reageer nie. Die Volkebond, die Volkebond, is magteloos.
Toe kom die München-konferensie van September 1938. Die München-ooreenkomste is onderteken tussen Duitsland, Frankryk, die Verenigde Koninkryk en Italië, onderskeidelik verteenwoordig deur Adolf Hitler, Édouard Daladier, Neville Chamberlain en Benito Mussolini. Hierdie ooreenkomste was bedoel om die Sudetenland-krisis te beëindig, maar indirek verseël hulle die dood van Tsjeggo-Slowakye as 'n onafhanklike staat, waardeur Hitler die Duitssprekende streke van Tsjeggo-Slowakye kon annekseer. Frankryk en Engeland het totale blindheid getoon, verlam deur 'n pasifisme wat nie kon weerstaan ​​nie in die aangesig van die bellyose ondernemings van Hitler. Boonop het min politici op die oomblik regtig die situasie begryp hoe gevaarlik vir Europa was en die aard van totalitarisme begryp. Dus, 'n jaar later, val Hitler Pole binne en begin die Tweede Wêreldoorlog, die verskriklikste en mees dramatiese oorlog wat die mensdom tot nog toe geken het.
Vrede: Die New Franco-German Daily
Op 8 Mei 1945 in Europa en 2 September 1945 in Asië, eindig die Tweede Wêreldoorlog. En ten tye van die beoordeling word Europa vernietig en moet alles oorgedoen word om die samelewings te laat herleef wat swaar getref is deur oorlog en armoede; die menslike tol, en die gevolge van dade wat steeds die gees van ons tyd uitmaak, .... Met die oorlog word 'n nuwe konfigurasie van vrede in die wêreld gebore wat gekenmerk word deur die stigting van die Verenigde Nasies (Verenigde Nasies) United) wat die Volkebond opvolg. Na 1945 is die deure van die tempel van Janus, die God van oorlog, wat aan die vooraand van die val van die Romeinse republiek oorlog simboliseer, maar die vrede met sy oop deure gesluit het. Die Koue Oorlog en die ideologiese belange wat daaruit voortspruit, het Duitsland in twee verskillende dele verdeel, 'n skeuring wat gemaak is deur die besetting van Duitsland deur Frankryk, die Verenigde State, die Verenigde Koninkryk in die Weste, en die USSR in die Ooste.
Gevolglik sal die Frans-Duitse vriendskap vir 'n groot deel gehou word tussen Frankryk en die FRG, wat in 1949 na vore kom. Die toetrede tot hierdie fase van welvaart en apogee van die kapitalisme wat die dertig glorieryke jare vorm, verhoog die ekonomieë Europese lande, 'n nuwe stukrag wat die Marshall-plan in Junie 1947 van die Verenigde State gegee het, wat daarop gemik was om Europa te help herbou, maar hierdie plan het ook 'n ideologiese doel gehad, omdat die Verenigde State gevrees het dat Europa die Weste het nie in die hande van die Kommunistiese partye en dus van Moskou geval nie, sterk in hul na-oorlogse aansien. Ekonomiese hulpplan wat die oorsprong van die herlewing en die heropbou van die FRG is, is wat 'n 'Duitse ekonomiese wonder' genoem word.
Na 'n fase van demokratiese oorgang en van die sogenaamde "5 D" -beleid, moet Duitsland gedemokratiseer, gedemilitariseer, gedesasifiseer, gedesentraliseer, gedekarteliseer word. Daar moet ook op gelet word op die belangrikheid in die politieke heropbou van Duitsland van twee politieke partye: die Christen-Demokratiese Party met Konrad Adenauer as leier en die SPD (die Duitse sosiaal-demokratiese party). In die kontinuïteit en volhoubaarheid van die politieke heropbou van Duitsland, vestig die Duitse samelewing 'n kompromie tussen die elite en die bevolking met twee doelstellings: om met Nazisme te breek (nuwe demokratiese wet ingestel: federalisme, skeiding van magte, die aanwesigheid van die konstitusionele hof, Karlsruhe). Die tweede doel is om die belangrikheid van die uitvoerende gesag te vermy. (Swakheid van die Weimar Republiek, dan gee ons meer mag aan die kanselier). Alles sal gedoen word sodat Duitsland 'n demokratiese, vrye en kapitalistiese land word, wat Duitsland 'n Amerikaanse produk maak soos die ander lande van Wes-Europa.
Wat Frankryk betref, was dit na 1945 pynlik en hoe ingewikkeld. Frankryk beleef 'n burgeroorlog en dompel in die afreken van tellings om die medewerkers van Nazi-Duitsland te straf, 'n vorm van versoening vir 'n nasie wat deur die oorlog ontwrig is, en probeer om 'n donker bladsy in sy geskiedenis te draai. Na 'n voorlopige regering wat probeer het om die land bymekaar te bring, is die Vierde Republiek en sy parlementarisme in 1946 gebore, 'n regime wat in 1958 geëindig het, wat ruimte gelaat het vir 'n regime wat ons vandag nog ken, die Vyfde Republiek en sy presidentialisme.
Om 'n nuwe oorlog te vermy en die revanchisme te beëindig, moes pogings aangewend word om te versoen. Dit is om hierdie rede dat die FRG vanaf sy begin sal deelneem aan die Europese konstruksie van kapitale belang, aangesien die Frans-Duitse vriendskap parallel met hierdie konstruksie verenig is, en hierdie skakel die hart van Europa geword het. Die Frans-Duitse paartjie was nog altyd 'n dryfveer agter Europese konstruksie. En in hierdie ontluikende vriendskap bind 'n stigtingsgebeurtenis sy twee lande vir altyd, dit is die Elysée-verdrag.
In 1963 het president Charles de Gaulle en kanselier Konrad Adenauer die Élysée-verdrag onderteken sodat die Frans-Duitse samewerking 'n daaglikse werklikheid sou word. Sedertdien is baie dorpe, skole, streke en universiteite saamgewerk en die Frans-Duitse jeugkantoor (OFAJ) het miljoene jongmense die kans gebied om aan uitruilings deel te neem. Sedert 1999, en onder die Weimar-ooreenkoms, wat in 1997 onderteken is, ondersteun die Frans-Duitse Universiteit (UFA) vennootskappe tussen Franse en Duitse hoëronderwysinstellings. Dit stel studente van beide lande dus in staat om kursusse te neem wat tussen Frankryk en Duitsland gedeel word, en navorsers om hul kennis saam te voeg. En die skakels na die verdrag van die Elysée sal nie ophou om die algemene televisiekanaal, Arte, onder die beroemdste twee-nasionale aktiwiteite te verskerp nie, maar ook die voorbereiding van 'n algemene Frans-Duitse geskiedenishandleiding. Op ekonomiese gebied het maatskappye soos Airbus die lig gesien, die voorste lugdiens in Europa vandag.
'N Dryfkrag vir Europa
Vervolgens het 'n innoverende projek die lig gesien gedurende die 1990's en 2000's. Dit is die Lamy-Verheugen-plan wat die politieke koördinasie tussen Frankryk en Duitsland verhoog, en selfs die idee van 'n Frans-Duitse konfederasie bevorder. Duits. Volgens hul plan sou hierdie unie 'n gemeenskaplike leër hê, sy ambassades deel en die kennis van albei tale verpligtend maak vir amptenare van albei state. Projek wat nie opgevolg is nie, maar wat steeds relevant is tot die stigting van 'n 'tweespoed-Europa' tussen Frankryk en Duitsland enersyds en aan die ander kant, Europese lande wat rondom die Verenigde Koninkryk draai.
Ondanks die prestasies in die verlede en die belangrikheid van bilaterale tweejaarlikse beraadslaging, soek die Frans-Duitse verhouding al etlike jare nuwe betekenis. Ons kan praat van roetine, selfs van relatiewe slytasie. Met die uitsondering van enkele ekonomiese sektore soos ruimte, lugvaart en bewapening, is die groot Franse en Duitse groepe dikwels voorstanders van alliansies in die ruimtelike wêreld. Die Frans-Duitse verhouding word ook tot stand gebring deur middel van internasionale aangeleenthede waar die twee lande dikwels 'n gemeenskaplike front vorm, byvoorbeeld, Duitsland was saam met Frankryk om die oorlog in Irak in 2003 teë te staan, opposisie gestig aangesien toegegee is dat die Amerikaanse ingryping op 'n leuen gebaseer is, dat Irak die kernbom het.
Maar in die egpaar is dit steeds Frankryk wat die hardste op die internasionale toneel praat, danksy sy permanente setel in die VN se Veiligheidsraad en sy vetoreg, en dit is sy wat die Amerikaanse toorn omdat hy dreig om die VN se Veiligheidsraad te veto. Maar dit is belangrik om te beklemtoon dat hierdie situasie moontlik gemaak is deur die begeerte om met een stem op die internasionale toneel te praat, veral in organisasies soos die WHO. Dit verhoed nie die verskille nie. Frankryk is dus baie sensitiewer vir Afrika-probleme. Ons het dit in Mali in 2013 en in die Sentraal-Afrikaanse Republiek meer onlangs gesien en Duitsland wil 'n spesiale verhouding met Israel behou, terwyl Frankryk nog altyd 'n relatiewe "neutrale" diplomasie gehad het. oor die Israelies-Arabiese konflik. Wat baie onlangs in twyfel getrek is.
'N Laaste deel van hierdie Frans-Duitse vriendskap blyk uit die herdenking van die eeufees van die Eerste Wêreldoorlog en dit is voldoende om die herdenking van Sondag 3 Augustus 2014 op die terrein van Hartmannswillerkopf (Haut-Rhin), in die teenwoordigheid van Franse presidente, te noem. en Duits, François Hollande en Joachim Gauck. 'Honderd jaar na die dag nadat Duitsland oorlog teen Frankryk verklaar het, herinner Hollande en Gauck aan die opoffering van ongeveer 30 000 man uit die twee lande wat tydens die gevegte tussen hulle op hierdie rotsagtige piek doodgemaak is en net soveel het. het die Frans-Duitse vriendskap gevier en die opbou van 'n Europa van vrede in die nasleep van die Tweede Wêreldoorlog. ".
Laat ons afsluit die aanhaling noem van 'n voormalige Duitse soldaat wat tydens die Tweede Wêreldoorlog op die hoogtes van Stone geveg het, 'n gehuggie in die Ardenne 'n paar kilometer suid van Sedan, wat in Mei 1940 'n paar dae deurgebring het, d 'n landskap gevul met groen wat onder die vuur van die skulpe 'n ware hel geword het. Hierdie man omring deur veterane, hetsy Franse of Duitse, verklaar 'Frans-Duitse eenheid en vriendskap sal altyd die bronsrots wees waarop die unie van Europese volke en die vrede wat ons ons wil almal hê. (Toespraak van 25 Mei 1975 aan Stone).
- Corine Defrance, Ulrich Pfeil (Hg.), Frankryk, Duitsland en die Élysée-verdrag, 1963–2013, CNRS Éditions, 2012.