Idealisme - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
idealisme is 'n term wat gebruik word om 'n wye verskeidenheid filosofiese posisies te beskryf. Daar kan twee algemene sintuie onderskei word: 'n Platoniese sin en 'n moderne sin. Idealisme in die Platoniese sin behels die bewering dat ideale dinge 'n metafisies bevoorregte posisie in die heelal inneem. Idealisme in die moderne sin sentreer rondom die bewering dat ten minste groot gedeeltes van die werklikheid (veral die ervare fisieke wêreld) metafisies gebaseer is in iets geesteliks (gedagtes en hul idees of voorstellings). So 'n siening staan ​​in skrille teenstelling met 'materialistiese' sienings van die werklikheid, wat beweer dat geestelike entiteite en eienskappe op een of ander manier gebaseer is of gegrond is in nie-geestelike, materiële entiteite en eienskappe, van die soort waarmee fisika te make het (daar is posisies tussen die twee uiterstes, soos dualisme).
Alhoewel beide tipes idealisme in die eerste plek metafisiese posisies is, het hul voorstanders tipies probeer om hulle te motiveer met behulp van epistemologiese oorwegings. Plato se besorgdheid oor die ideale wêreld blyk grotendeels te motiveer deur vrae rakende kennis. Epistemologiese argumente speel 'n sentrale rol in die verdediging van moderne idealisme wat aangebied word deur die twee prominentste idealiste in die moderne Westerse filosofie: George Berkeley en Immanuel Kant. Alhoewel daar verwantskappe tussen die twee soorte idealisme bestaan, sal hierdie artikel dit afsonderlik bespreek.
In Boek VII van die Republiek, Plato het sy beroemde 'Allegory of the Cave' voorgehou, wat staan ​​as een van die aanskoulikste beelde van die Platoniese idealisme. Geneem saam met die sonmetafoor van Book VI, is die prentjie wat na vore kom, rofweg soos volg: Sekere entiteite ('Vorms') staan ​​aan die basis van die werklikheid. Hierdie dinge is ideaal, nie in beeldende sin nie, maar eerder in die sin dat dit 'n soort perfeksie verteenwoordig. Die vorm van die goeie is byvoorbeeld die enigste entiteit wat heeltemal goed is. Ander entiteite het 'n mate van goedheid slegs deur aan die vorm 'deel te neem'. Sinvolle voorwerpe het die eienskappe wat hulle doen, onvolmaak in 'n groot aantal vorms. Hierdie "deelname" maak hulle op die een of ander manier minder reëel as die vorms, sodat Plato hulle as blote skaduwees of weerkaatsings beskryf. Tydens die betrokke bespreking is Plato duidelik dat die metafisiese verband tussen sinvolle voorwerpe en vorms perfek parallel is (en dit is veilig om te aanvaar, is geïnspireer deur) die epistemiese verhoudings tussen perseptuele bewustheid van sensoriese gegewens en intellektuele bewustheid van abstrakte universele.
In die Republiek, die verhouding van die vorms tot die res van die werklikheid het weinig meer as 'n metaforiese verklaring ontvang. Die vorms was op een of ander manier (miskien oorsaaklik) verantwoordelik vir die verstandige wêreld, maar Plato het geen suggestie gegee dat daar op daardie front verligting moontlik was nie. In sy (waarskynlik later) dialoog Timaeus, Plato het egter 'n skeppingsverhaal voorgestel wat 'n prentjie voorstel wat meer ooreenstem met die meeste godsdienstige ortodoksie (beide soos Plato dit geken het, en wat dit sou word). In die Timaeus, die wêreld word geskep wanneer 'n kragtige demiurge (wat 'vakman' beteken) die fisiese wêreld vorm in die beelde van die vorms, wat as bloudrukke optree.
Die Timaeus was een van die invloedrykste van Plato se werke vir die Christelike Platoniste. Augustinus het die idee dat God bloot deur hierdie verhaal beïnvloed is, sterk beïnvloed gevorm die wêreld op 'n sekere tydstip, en eerder gesê dat God die wêreld tydloos geskep het. So 'n tydlose skepping was in baie opsigte nader aan die prentjie wat oorspronklik in die Republiek. Augustinus verwerp ook die beeld van die vorms as onafhanklik van en voor God, en plaas sulke ewige argetipes in God alleen.
Weergawes van so 'n siening het selfs tot in die moderne era geduur. Die groot Duitse filosoof Leibniz meen dat God se begrip idees van alle moontlike dinge bevat, en dat sy skeppingswerk bloot die kombinasie van dinge wat hy die beste geweet het, laat realiseer.
Oorsig van moderne idealisme
In die eerste afdeling van sy werk van 1783, Prolegomena vir enige toekomstige metafisika, Kant het "egte" idealisme gedefinieer as bestaan ​​uit die bewering dat, "daar is niks anders as denkende wesens; alle ander dinge wat volgens ons in intuïsies waargeneem word, is niks anders nie as voorstellings in die denkende wesens, waarop geen ander objek daaraan ooreenstem nie" ( 4: 288-89 in die Akademie-uitgawe). Die siening wat hier beskryf word, is sowel van toepassing op Leibniz as op Berkeley. Dit behels 'n vlot bewering oor die aard van die werklikheid - naamlik dat die einste idee van iets wat geheel en al nie-geestelik bestaan, is of onsamehangend (Berkeley), anders kan dit nie filosofiese besinning oorleef nie (Leibniz).
Kant bied hierdie definisie egter aan om homself van sulke posisies te distansieer (wanneer hy die Prolegomena, hy het gesukkel oor resensies van sy 1781 Kritiek op suiwer rede wat hom aangekla het dat hy Berkeley se posisie bloot herbeklemtoon het). Sy siening, wat hy beskryf het as 'transendentaal' of 'krities' idealisme (4: 293-94), het dit wel gedoen nie behels die bewering dat alle nie-geestelike dinge in voorstellings moet bestaan.
Die onderskeid wat Kant wil teken, kan in 'n nuttige algemene punt omskep word. Dit is die duidelikste om die begrip 'idealisme' in 'n relatiewe sin en in 'n absolute sin te verstaan. In die relatiewe sin is 'n filosoof 'n idealis oor 'n sekere soort entiteit of eiendom, waar dit bloot beteken dat sy glo dat die bestaan ​​en aard van daardie entiteit of eiendom uiteindelik verminder tot feite oor gedagtes en hul voorstellings. Aangesien hiertoe sekere vorme van idealisme algemeen aanvaar moet word - sou ons byvoorbeeld idealiste wees oor 'n sekere fiktiewe karakter. Kant was toe 'n idealis oor 'n sekere stel eienskappe (insluitend ruimte en tyd), maar nie oor ander nie (byvoorbeeld die eienskap om ander entiteite te beïnvloed).
Die absolute gevoel van 'idealisme' is dus relatiewe idealisme almal entiteite en eiendomme. Dit is dan 'n baie sterker posisie, en dit kan nie definitief vir een entiteit of eiendom op een slag argumenteer word nie.
Geïnspireer deur die werk van die Franse filosoof en teoloog Nicolas Malebranche, is die Ierse biskop George Berkeley van mening dat filosofiese posisies wat absoluut nie-geestelike entiteite in die heelal (veral Cartesiese materiële substansie) geplaas het, verantwoordelik was vir die verspreiding van ateïsme en skeptisisme oor die hele wêreld. Europa in die sewentiende en agtiende eeu. Volgens 'n filosofiese prentjie soos deur John Locke voortspruit, was materiële substansie die deurslaggewende aspek van die fisieke wêreld, en was dit verantwoordelik om voorstellings in die gees te veroorsaak. Dit kon egter nie direk waargeneem word nie, en kon slegs indirek geken word deur die voorstellings wat dit veroorsaak het.
Maar as materiële stof die kern vorm van die fisiese werklikheid en nie direk geken kon word nie, glo Berkeley, is dit onvermydelik dat mense sou twyfel of dit bestaan, en sodoende die werklikheid van die wêreld van alledaagse voorwerpe bevraagteken. Dit is erger dat hierdie siening 'n heelal beskryf wat onafhanklik van God kon funksioneer. As mense van so 'n prentjie oortuig sou word, was dit onvermydelik dat hulle sou wonder of hulle hoegenaamd rede het om in God te glo.
Aan die ander kant, as mense glo (1) dat alles wat bestaan, gedagtes en hul voorstellings is, (2) dat die wêreld van alledaagse voorwerpe bloot uit voorstellings bestaan ​​het, en (3) dat die meeste van hul voorstellings direk deur God veroorsaak is. , sou die bron van daardie versoekings teenoor skeptisisme en ateïsme opdroog.
In sy twee groot werke, die Beginsels van menslike kennis (1710) en Drie dialoë tussen Hylas en Philonous (1713) het Berkeley twee algemene argumente vir sy idealisme aangebied: die eerste gebaseer op die verskillende voorstellings wat ons het van vermoedelik onveranderlike voorwerpe, en die tweede gebaseer op die denkbaarheid van iets nie-geesteliks.
Die eerste algemene argument kan soos volg geskeduleer word: Ons persepsie van voorwerpe verander met veranderinge in ons (bv. Voorwerpe vertoon verskillende vorms vanuit verskillende perspektiewe hoeke), maar as daar 'n nie-geestelike stof bestaan, is die onderliggende stof nodig verander nie met (bv.) veranderinge in ons posisie nie. Tog is daar geen nie-arbitrêre manier om te bepaal watter van die veranderende persepsies is nie korrek is, in die sin van die onthulling van die ware aard van die voorwerp. Omdat hierdie persepsies dikwels onversoenbaar is, kan hulle nie almal die aard van die voorwerp openbaar nie, maar aangesien hulle almal op gelyke voet is, is die enigste redelike gevolgtrekking dat nie een van hulle dit doen nie. Maar dit, volgens Berkeley, is natuurlik absurd; natuurlik menslike persepsies sê iets oor die aard van die voorwerp. Daarom gebruik mense hul persepsie in die eerste plek. Op hierdie manier het hy gedink dat die enigste redelike alternatief was om die voorwerp te identifiseer met 'n mens se persepsie daarvan en sodoende 'n direkte epistemiese toegang daartoe te gee (dit berus op die onkontroversiële aanname dat mense direkte toegang tot hul persepsies het).
Die eerste argument is egter nie naastenby sterk genoeg om absolute idealisme te vestig nie, wat Berkeley se doel was. Dit laat die moontlikheid oop dat die voorwerpe wat mense sien 'n onbekende werklikheid het, sowel as die moontlikheid dat daar ondenkbare en nie-geestelike voorwerpe kan wees. Om hierdie moontlikhede uit te sluit, het Berkeley 'n ander gedagterigting aangebied. Met die aanvaarding van 'n sterk vorm van empirisme het Berkeley beweer dat die enigste begrip van 'bestaan' wat 'n mens kan hê, een moet wees van sy ervarings. Menslike ervarings is egter almal van u eie gedagtes en van u eie voorstellings. Maar in daardie geval, die enigste betekenis wat bestaan ​​kan hê is "om 'n voorstelling te hê of 'n voorstelling te wees." Materiële stof was egter veronderstel om iets te wees wat nie 'n voorstelling of 'n besitter van voorstellings was nie. Die gevolgtrekking is dat 'wesenlike stof bestaan' 'n teenstrydigheid is.
Berkeley se tweede argument (wat hierbo aangebied is) het sterk staatgemaak op die bewering dat al u sinvolle gedagtes gebaseer moet wees op direkte ervaring. Alhoewel hierdie gedagte 'n beroep op sommige filosowe gemaak het (miskien veral in die twintigste eeu, die logiese positiviste), is dit die meeste mense as baie problematies. Dit wil voorkom asof mense in staat is om gedagtes te dink met universele en noodsaaklike inhoud (byvoorbeeld, alle gebeure het 'n oorsaak), alhoewel ervaring alleen onvoldoende lyk om idees van universaliteit of noodsaaklikheid op te lewer.
Gemotiveer deur net sulke gedagtes, verwerp Kant die sterk empiristiese aannames wat die mees radikale argumente van Berkeley onderlê. Nietemin, in sy Kritiek op suiwer rede, hy het argumente gevoer vir vorme van relatiewe idealisme oor byna alle eienskappe van voorwerpe, insluitend hul ruimtelikheid, tydelikheid en alle verstandige eienskappe.
Met betrekking tot ruimte en tyd, het Kant geglo dat een of ander vorm van idealisme nodig was om die groot versameling van a priori kennis wat mense het oor die ruimtelike en temporele eienskappe van voorwerpe (die duidelikste voorbeeld is meetkunde). Hoe, wonder Kant, kan mense weet, soos hulle ongetwyfeld doen, dat alle voorwerpe wat hulle teëkom 'n ruimtelike verhouding met mekaar het en wiskundig beskryf kan word? Per slot van rekening het mense slegs 'n minuut breuk ervaar van wat bestaan, dus is hulle skaars op 'n plek om 'n induktiewe afleiding te maak vir so 'n gevolgtrekking. Die enigste manier waarop 'n mens die grootste deel van noodsaaklike, universele kennis kon verklaar, glo Kant, was as ruimte en tyd slegs bestaan ​​as voorstellings in die gedagte dat oplê, op voorwerpe wat sy teëkom.
Nietemin, Kant was duidelik dat dit nie beteken dat die voorwerpe wat mense net teëkom nie bestaan in hul voorstellings. Die voorwerpe bestaan ​​op hul eie - dit is eerder 'n sekere stel eienskappe wat ideaal is. Hulle het amper ander eiendomme as wat mense teëkom, en hierdie eienskappe hoef nie verband te hou met iets geesteliks nie. Kant tref hierdie onderskeid dikwels in terme van 'n kontras tussen "dinge soos dit vir ons voorkom" en "dinge soos dit in hulself is." Deur onkunde oor hoe dinge op sigself te benadruk, het Kant gehoop om die moontlikheid uit te sluit dat die natuurwetenskap (wat slegs met dinge te make het soos dit voorkom) die bestaan ​​van die wil of die bestaan ​​van God kan weerlê.
Kant se idealisme was geweldig invloedryk. Baie van sy opvolgers het egter geglo dat sy aandrang op die bestaan ​​van dinge op sigself wys dat hy nie sy eie insig rakende kennis ernstig opgeneem het nie. As kennis slegs voorstellings betref, dink hulle, hoe kan 'n mens dit dan weet? moontlikheid van iets buite daardie voorstellings? Hoe kan dit selfs sin maak? In antwoord op hierdie bekommernisse, kom absolute idealisme in Duitsland weer na vore in die werk van denkers soos Fichte en Hegel. Dit is uitgereik in die era bekend as 'Duitse idealisme'.
Fichte en Hegel se sienings is aanwesig in sommige van die moeilikste stukke filosofie wat ooit geproduseer is (bv. Fichte's) Teorie van Wetenskap of Wissenschaftslehre en Hegel's Fenomenologie van die Gees). Tog is die kernidee relatief eenvoudig: Terwyl Berkeley van mening was dat 'n uiters magtige gees (God) nodig was om die uiteenlopende persepsies wat die mens ervaar te verklaar, en Kant die ervaring verduidelik in terme van interaksies met dinge waarvan die innerlike natuur nie bewus was nie, het Fichte (in sy latere werk) en Hegel het geglo dat sulke verklarings kon kom uit funksies wat intern is tot die krag wat in eindige gedagtes manifesteer ('n soort algemene geestelike krag).
Die voordeel van so 'n stap was dat daar nie meer 'n beroep op iets so bonatuurlik soos God of dinge op sigself was nie. Die nadeel is die gevolglike moeilikheid om te verduidelik hoe kenmerke van u eie gedagtes moontlik die uiteenlopende en diep ingewikkelde stel voorstellings wat ons ervaar, uiters wissel.
Ondanks hierdie vreesaanjaende filosofiese uitdaging, was die filosofiese beeld wat deur die Duitse idealiste voorgestel is, uiters invloedryk. Dit het in die laat negentiende en vroeë twintigste eeu 'n toename in gewildheid in Engelssprekende lande geniet, soos teenwoordig in figure soos F.H. Bradley, J.M.E. McTaggart, en Josiah Royce.
Kritiek op idealisme
Die mees natuurlike reaksie op idealisme is dat dit die beginsel van gesonde verstand oortree. Berkeley was deeglik bewus hiervan en spandeer baie daarvan Drie dialoë probeer om die teendeel te betoog.
Tog is 'n volgehoue ​​filosofiese aanval op idealisme (grotendeels in reaksie op Hegeliaanse idealisme) deur die Britse filosoof G. E. Moore in die vroeë twintigste eeu (Bertrand Russell het 'n parallelle aanval gemaak) gemaak. Moore het daardie wesenlike aanname van idealisme direk aangeval dat dit waarvoor mense direk bewus is, hul voorstellings is. In plaas daarvan het Moore voorgestel dat mense die objekte van hul gedagtes moet verstaan stellings, waar voorstelle verstaan ​​kan word as toedrag van sake wat bestaan ​​uit ware nie-geestelike objekte in die wêreld. So 'n prentjie het die dominante in die hedendaagse analitiese filosofie geword, en idealisme word nie gereeld as 'n lewensvatbare filosofiese posisie beskou nie. Nietemin kan verdedigers van idealisme wel daarop let dat Moore se alternatiewe prentjie nie meer vanselfsprekend is as die prentjie wat hy wou vervang nie, sodat die saak ver van die saak af is.
Augustinus. 2007. Confessionum libri tredecim (Confessions). Trans. F. J. Skaap. Indianapolis: Hackett. ISBN 0872208168
Augustinus. 2003. De civitate Dei (Die stad van God). Trans. Penguin Classics. Harmondsworth: Pikkewyn. ISBN 0140448942
Baldwin, Thomas. 2003. "Moore, George Edward." In E. Craig, red. Routledge Encyclopedia of Philosophy. Londen: Routledge. ISBN 0415073103
Berkeley, George. 1988. Beginsels van menslike kennis / drie dialoë. Roger Woolhouse, red. Londen: Penguin Books. ISBN 0192835491
Fichte, Johann Gottlieb. 1992. Grondslae van die Transendentale Filosofie (Wissenschaftslehre) Nova Methodo (1796-1799). Daniel Breazeale, red. en trans. Ithaca, NY: Cornell University Press.
Hegel, G.W.F. 1977. Fenomenologie van die Gees. Trans, A.V. Miller. Oxford: Oxford University Press. ISBN 0198245300
Kant, Immanuel. 1977. Prolegomena tot enige toekomstige metafisika. Trans. James W. Ellington. Indianapolis: Hackett. ISBN 9780915144334
Kant, Immanuel. 1963. Kritiek op suiwer rede. Trans. N. K. Smith. Londen: MacMillan & Co.
Matthews, Gareth B. 1998. "Augustinus." In E. Craig, red. Routledge Encyclopedia of Philosophy. Londen: Routledge. ISBN 0415073103
Moore, G.E. 1993. Geselekteerde geskrifte. T. Baldwin, red. Londen: Routledge. ISBN 041509853X
Plato. 1997. Voltooi werke. John M. Cooper, red. Indianapolis, Hackett. ISBN 0872203492
Sprigge, T.L.S. 1998. "Idealisme." In E. Craig, red. Routledge Encyclopedia of Philosophy. Londen: Routledge. ISBN 0415073103
Alle skakels is op 24 Februarie 2018 opgespoor.
Duitse idealisme, die internet-ensiklopedie van filosofie.
Idealisme, Katolieke ensiklopedie.
G. E. Moore. Die weerlegging van idealisme, gedagte 12 (1903), getranskribeer in hiperteks deur Andrew Chrucky, 5 Maart 1997.