Cambridge Museum of Technology: 'n verhaal van riool- en afvalverwydering in die Victoriaanse industriële rewolusie - Uitvindings en masjiene - 2022
Cambridge Museum of Technology: 'n verhaal van riool- en afvalverwydering in die Victoriaanse industriële rewolusie
Die stad Cambridge, Engeland, is wêreldwyd bekend en erken vir sy gesogte Universiteit. Nie baie weet egter van die Cambridge Museum of Technologyen die ingenieursskatte wat dit huisves. Hierdie industriële erfenismuseum word ondersteun deur Historiese Engeland Ou rioolpompstasie op Cheddars Lane, reg langs die River Cam. Die oorspronklike gebou, 'n geskeduleerde ou monument, het 'n gekombineerde rioolpomp- en afvalvernietigingsstasie gehuisves wat in 1894 gebou is.
In die 18de eeu was Britse kanale 'n belangrike deel van die Industriële Revolusie. In die 19de eeu het die uitvinding van die stoommasjien en stoomturbine die industriële rewolusie help dryf.
Die geskiedenis van die pompstasie en die ontstaan ​​van die museum strek terug tot 1894 toe die pompstasie gebou is om die twee groot Hathorn Davey-stoomenjins en pompe om die dorp se rioolwater na die behandeling te pomp, werk 3 kilometer ver. Die Victoriane was baie ingestel op doeltreffendheid en die verbranding van vullis. Albei doelwitte is bereik deur die verbranding van huishoudelike rommel as ketelbrandstof om stoom te verhoog.
Namate die bevolking in Cambridge gegroei het, moes die pompstasie uitgebrei word met addisionele pompvermoë. Eers is twee gasenjins en pompe bygevoeg, daarna 'n elektriese motor en pomp. In 1968, na 72 jaar stoom, is 'n nuwe elektriese pompstasie langsaan gebou; dit staan ​​bekend as Riverside.
'N Besoek aan die Cambridge Museum of Technology wys hoe die industriële tegnologie van stoom tot gas na elektrisiteit ontwikkel het. As ons na die ontwerp van die geboue kyk, kan u sien hoe die benadering tot argitektuur deur die jare verander het. Die museum hou verskeie stoomnaweke aan wanneer een van die Hathorn Davey-enjins gebruik word. 'N Vrywilligersprogram is oop vir rolle soos om die enjins te bestuur, die versameling te versorg, begeleide toere te gee of om skoolbesoeke te help.
Cambridge voor die pompstasie
Om die belangrikheid van die ondersteuning en verbetering van tegnologiese vooruitgang te verstaan, moet u leer hoe die lewe was voordat industriële tegnologie in plek gekom het. In die 19de eeu, net soos oral in die wêreld, was die strate van Cambridge vuil en die rivier Cam 'n oop riool.
Die toestande het gelei tot swak openbare gesondheid en vinnige uitbrake van siektes soos cholera, tyfus en skarlakenkoors. Mense is dikwels jonk dood. Vullisverwydering en afvoer van riool was basiese sowel as higiëne-toestande. 'N Verslag oor die situasie is in 1849 gepubliseer.
Die Verbeteringskommissies het amptelike aasdiere betaal om rommel in te samel en die strate skoon te maak. Die rioolstelsel het nie die hele stad beslaan nie en in die rivierkam gevloei.
Koningin Victoria het een keer die Master of Trinity College uitgevra oor die stukke papier wat in die rivier dryf. Hy antwoord taktvol: 'Mevrou, dit is kennisgewings wat verbied om te bad.' In werklikheid was dit toiletpapier.
Toe verstaan ​​die kommissarisse die probleem en soek kundiges na 'n oplossing. Een van daardie kundiges was Joseph Bazalgette, die siviele ingenieur wat Londen se eerste rioolstelsel beplan en gebou het, een van die grootste vooruitgang in stedelike beplanning wat vandag nog gebruik word.
Bazalgette was ook die hoofingenieur van die Londense Metropolitan Board of Works. Hy het die walle van Albert, Victoria en Chelsea ontwerp wat die riool in sentraal Londen gehuisves het. Ongelukkig het die kommissarisse nie die nodige fondse gehad om vir die werke te betaal nie. Dit het nog 40 jaar geneem totdat iets in Cambridge verander het.
Die plaaslike raad het die pompstasie in 1894 gebou
Die pompstasie, wat in 1894 gebou is, het die dorp se riool- en rommelprobleme opgelos. Dit het meer as 70 jaar voortgegaan. Die pomp het in 1895 begin nadat die 18-maande-projek wat meer as £ 120 000 gekos het (ongeveer £ 10 miljoen of vandag byna $ 13 miljoen) voltooi is. Dit het ook genoeg werk verskaf aan plaaslike werklose mense.
Die raad het ou riole vervang en 37 myl nuwe rioolwerke gebou. 'N Onderskietende riool het riool afgelei en verhinder dat dit die rivierkam bereik. Rioolwater vloei dan afwaarts onder die dorp, getrek deur swaartekrag; dit is in die put onder die pompstasie versamel.
Die plek vir die pompstasie is gekies naby die dorp se vullisopvangarea. Vullis is verbrand in oonde wat verwoesters genoem word; hierdie verhitte water in ketels om stoom te maak wat die enjins aandryf. Die enjins het die riool dan bergop gepomp na 'n rioolplaas in Milton waar dit as kunsmis gebruik is.
Danksy die pompstasie en die impak op mense se lewens, het die plaaslike sterftesyfer met 15 persent gedaal in die eerste tien jaar nadat dit geopen is. Gasenjins en 'n elektriese pomp is by die pompstasie gevoeg om die pompvermoë te vergroot. In 1923 is 'n addisionele ketel geïnstalleer; dit het die belangrikste ketel geword na die Tweede Wêreldoorlog. Toe die ou pompstasie in 1968 sluit, is dit vervang deur die elektriese Riverside-pompstasie langsaan.
Drie ingenieurstudente van die Universiteit van Cambridge het die pompstasie gered
Miskien is dit redelik om te sê dat die Cambridge Museum of Technology bestaan ​​vandag danksy drie ingenieursstudente van die Universiteit van Cambridge wat die groot historiese en opvoedkundige waarde van die enjins in die ou pompstasie waardeer het.
Destyds, toe die pompstasie in 1968 gesluit het, het die werkers die enjins afgeskakel, hul gereedskap neergesit en stilweg die terrein verlaat. Die plaaslike raad het besluit om die gebou te sloop en die masjinerie te skrap. Daarna het studente en inwoners 'n veldtog gevoer om die webwerf en die enjins te red. Hulle het die museum geskep om die verhaal van Cambridge se industriële verlede te vertel, 'n fundamentele klip in die Industriële Revolusie. Dit was noodsaaklik om die ou pompstasie as 'n belangrike nalatenskap vir Cambridge, die Verenigde Koninkryk en die wêreld te bewaar.
Te danke aan Ken Moxham, John Sharpe, en Alex Ritchie, die ingenieurstudente wat die suksesvolle stryd gelei het om die pompstasie in die 1960's te red, het die museum die eerste keer sy deure in Mei 1971 geopen en ongeveer 5 000 mense het dit besoek.
Sedertdien en vir die grootste deel van sy geskiedenis, is die museum volledig deur vrywilligers bestuur. Hulle het 'n 'trust' opgestel om die terrein te koop en die museum te ontwikkel, hulle tyd, kennis en vaardighede gegee om die geboue te herstel, die masjinerie weer in werkende toestand te bring en voorwerpe te versamel wat die plaaslike industrie en tegnologie verteenwoordig.
In 2013 het die Heritage Lottery Fund die museum groot befondsing toegeken om die terrein te transformeer. In 2016, Dr. Ken Moxham van die Universiteit van Adelaide en die stigter van die museum het teruggekeer na Cambridge as die spesiale gasspreker tydens 'n tuinpartytjie wat deur die Cambridge Museum of Technology aangebied is in die Engineer's House aan Riverside. Deur middel van 'n fondsinsameling is die ou Ingenieurshuis herstel en met die museum herenig, wat ook 'n besoekersentrum en kafee bygevoeg het.
En laastens het die museum in 2019 heropen met nuwe uitstallings en fasiliteite. Vir enige ingenieur of tegnologie-entoesias, sal 'n besoek aan die Cambridge Museum of Technology 'n unieke ervaring wees wat iemand met 'n bietjie verbeelding sal terugvoer na die dag toe die pompstasie en die stoommasjiene 'n sentrale rol in die ontwikkeling van die industriële rewolusie was. .
Hierna is 'n illustrasie van enkele uitgebreide artefakte vir bedryfsingenieurswese wat in die Cambridge Museum of Technology te sien is.
The Hathorn Davey Company was 'n Britse vervaardiger van stoomenjins in Leeds en beskou as een van die grootste en bekendste vervaardigers van stoompompenjins sedert hulle die gietery van Sun wat in 1872 spoorwegmotors en pompmasjinerie vervaardig, oorgeneem het.
Hugh Campbel, Alfred Davis en John Hathorn is in 1873 deur Henry Davey vergesel en handel dryf as Hathorn, Davey & Co vanaf 1880. Die vennootskap is in 1903 in 'n beperkte maatskappy omgeskakel. Hathorn, Davey & Co het ook mariene enjins en pompe vervaardig. as hul pompenjins vir myne en waterwerke.
Die pompenjin gebou vir die Mersey tonnel in 1881 is beskryf as die magtigste wat destyds bestaan ​​het. Sulzer het die maatskappy in 1936 oorgeneem en die perseel is uiteindelik laat in 1981 gesluit toe Sulzer na 'n nuwe perseel verhuis het.
Die hoofkomponente van die enjin is die wiegskyf, die twee silinders en die beheerstelsel, wat dikwels die Steam Man, saam met die pompe in die kelder.
Die stoommasjienhuis bevat die twee groot stoomenjins wat deur Hathorn Davey vervaardig is. Baie van ons wat naby tegnologie en ingenieurswese is, ken 'n stoomenjin wat 'n treintrein trek. Wat nou ongewoon is, is die stilstaande stoomenjin.
Gedurende die dae van die Industriële Revolusie was 'n stilstaande stoomenjin egter nie ongewoon nie; die industriële era is gebou op krag van die stilstaande stoomenjin.
Dit was algemeen om stilstaande stoommasjiene oral te sien, van 'n putkopwindtoerusting tot leerlooierye tot katoenfabrieke tot brouerye tot dreinerende myne. Dit is gebruik om vars water na dorpe te pomp, sowel as om rioolwater van dorpe af te pomp.
Hathorn Davey-stoommasjiene: die enigste twee werkende enjins van hierdie soort ter wêreld
Die twee Hathorn Davey-stoomenjins wat hier afgebeeld word en in die Cambridge Museum of Technology gehuisves word die enigste twee werkende enjins van hul soort ter wêreld.
Hierdie enjins is nie-draaiende, saamgestelde enjins wat deur Hathorn Davey vervaardig word. Hulle is albei geïnstalleer toe die pompstasie in 1894 gebou is.
Die stoommasjiene het alternatiewelik gewerk; een het tot twee weke 24 uur per dag gepomp, terwyl die rustende enjin skoongemaak, onderhou en herstelwerk gedoen het.
Die video hierbo wys een van die belangrikste Hathorn Davey-enjins by die Museum of Technology in Cambridge wat in 1894 geïnstalleer is en steeds werk.
Elke enjin het twee stoomsilinders wat end-tot-einde (in tandem) op dieselfde suierstang lê. Die staaf druk die groot dubbele skyf aan die einde van die enjin. Dit maak nie volledige omwentelinge nie. In plaas daarvan wip dit heen en weer in kwartdraaie (nie-draaiend). Dit skakel die horisontale beweging van die suierstange om in die vertikale beweging van die pompstange.
Die broubedryf: fyn Cambridge ales
Dit is nie verbasend dat die Cambridge Museum of Technology 'n ruimte aan die broubedryf wy nie; Cambridge was bekend vir sy brouery met ongeveer 40 brouerye wat in 1887 bestaan ​​het, en volgens berigte het die reuk van brouery die stad deurdring. Besighede soos die Anchor Brewery en Star Brewery was plaaslike bakens.
Swak ale is in huise en kolleges gebrou voordat brouerye gebou is. Na die Industriële Revolusie het Cambridge brouerye gefloreer weens die stygende vraag. Sommige brouerye soos Dale's het in die mees gevorderde toerusting belê, soos bottelvullers en yskaste.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog is Star Brewery deur vroue bestuur. Groter brouerye het kleiner bronne oorgeneem en teen 1900 was daar nog net 16 oor. In die middel van die 20ste eeu het nasionale brouerye oorgeneem. Spore van die broubedryf in Cambridge bly egter steeds. Thomson's Lane is vernoem na 'n prominente 17de-eeuse brouer.
Die As Tonnel
Die pompstasie het Cambridge se rommel in oonde wat vernietigers genoem word, verbrand. Die energie wat opgewek is, is gebruik om water in ketels te verhit, wat die stoom deur die rioolpompenjins laat loop het.
As u die astonnel by die Cambridge Museum of Technology betree, voel u eers asof u teruggevoer is in die verlede. U hoor geluide en u kan die deure sien wat die vuurroosters van die vernietigers bedek. Die werkers van die pompstasie moes die oonddeure oopmaak om die stinkende as en klinker uit te haal. Toe maak hulle dit in handwaentjies leeg en ry dit weg. Na 1926 het die werkers vragmotors gebruik wat op spoor loop.
Daar is 'n bak op die vloer oorkant die vuurroosters wat water bevat om die lang ystergereedskap wat vir hark gebruik word, af te koel. Die inspringings op die grond wys waar die werkers buite die middel gestaan ​​het om die oond se direkte hitte te vermy. Vanaf 1926 is die volle vragmotors met die hand langs die spoorstawe verby die gebou gestoot, 'n plek wat nou as die drukkamer gebruik word.
Hier is hulle op 'n draaitafel op die spoor geswaai en deur 'n stoom aangedrewe lier na die bokant van die werf getrek. Sodra hulle bo gekom het, is die vragmotors met die hand gestoot en in die vele putte in hierdie gebied leeggemaak. Die kuipe is geskep toe klei uitgegrawe is om bakstene te maak.
Die Boiler House
Hierdie nommer 4 hierbo is 'n waterkoker wat deur Babcock en Wilcox in Glasgow vervaardig is. Dit is in 1923 in die pompstasie geïnstalleer. Die glasbuise en koperbeslag aan die bokant is twee meters wat die watervlak in die trommel toon. As die watervlak te laag daal, veroorsaak dit dat die ketel oorverhit en die waterbuise smelt.
Die stoomdrukmeter is die groot wyser tussen die watervlakmeters. As die gegenereerde druk te hoog is, lig die veiligheidskleppe om die druk te verlaag. As die druk te laag is, sal die enjins nie werk nie. Die ketel nommer 4 produseer steeds stoom om die pompenjins vir die Cambridge Museum of Technology aan te dryf. Dit is in 2018 herstel.
Ingenieur aan die hoof van die pompstasie
Charles Herbert Copeland was die ingenieur-in-charge by die pompstasie tussen 1902 en 1934. Hy is in 1864 in Yorkshire gebore en is in 1944 oorlede. Copeland het gesorg dat alles vlot verloop.
Hy woon in die Ingenieurshuis reg langsaan die pompstasie met sy vrou en sewe kinders; hy was altyd naby om gebel te word as daar probleme by die pompstasie was. Copeland was altyd deftig geklee en het 'n drie-stuk pak onder sy oorpak aan.
Werk by die pompstasie
Die pompstasie moes sewe dae per week 24 uur per dag werk. Om dit aan die gang te hou, het 'n vaardige span die helfte van hul dag op die stasie deurgebring. Daar was twee spanne; elke span het 'n skof van 12 uur in 1895 gewerk. Eers in die 1920's is drie skofte van agt uur bekendgestel. Daar was tot die laat veertigerjare geen storte, wasbakke of rusplekke by die pompstasie nie.
Personeel het maaltye op die stoommasjiene laat werk en gekookte water vir tee in die oonde. Snags is die stasie deur 'n paar kaal gloeilampe verlig, wat dit donker en skaduagtig maak. 'N Mens kan jou net indink hoe dit was om 12 uur per dag daar te werk. 'N Enjinbestuurder, 'n skoonmaker en 'n stoker was nodig om die enjins te laat werk.
Die motorbestuurder het die diepte van die riool in die put nagegaan, die stygende vlakke voorspel en seker gemaak dat die masjinerie goed loop. Skoonmakers het die enjins en enjinkamers laat sprankel en die motorbestuurder gehelp. Hulle het ook die 52 vensters by die pompstasie weekliks skoongemaak. In die dertigerjare het 'n skoonmaker £ 4, 14 sjielings en 6 pennies per week verdien (dit sou vandag ongeveer £ 186 of $ 239,74 wees).
Die stoker het steenkool in die ketels in die warm, donker Boiler House geskoffel. Die stoker moes elke skof 20 swaar kruiwragte na die ketel skuif. Hy het ook warm as van die ketels gehark en moes houtklompe dra om sy voete te beskerm. Die ander personeel, insluitend die bestuurder van ingenieurs, en vernietigingswerkers wat rommel gesorteer het, het bedags gewerk. Daar was nooit vroue by die pompstasie nie. Die pompstasie het meer as 70 jaar oopgestaan.
Ongeveer ses miljoen mans is tydens die Eerste Wêreldoorlog in die Verenigde Koninkryk gemobiliseer. Toe soveel mans weg is, het vroue die mans wat tot die einde van die oorlog aangesluit het, begin vervang. Dit was toe vroue by die Cambridge Gasworks begin werk het. Steenkool is gebruik om die gas te vervaardig. Vroue het algehele jasse en broeke aangehad as hulle werk, iets wat destyds vir vroue baie ongewoon was.
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het die plaaslike raad vroue gehuur om asblikke leeg te maak en die strate te vee om die mans wat by die leër aangesluit het, te vervang. Hulle het bekend gestaan ​​as aasdiere, wat die ou woord vir die werk was. Die werk het bestaan ​​uit die skoonmaak van die strate en die opvang van rommel met vee-borsels en grawe. Hulle het die rommel in hul waentjies gesit en daarna na die pompstasie geneem waar dit verbrand is.
Die gasenjins hierbo is in 1909 geïnstalleer om pompe in die kelder aan te dryf. Hulle het die stoomenjins aangevul en die kapasiteit van die pompstasie vergroot.
Die enjins van die National Gas Engine Company word aangedryf deur steenkoolgas wat deur die gaswerker langsaan voorsien word. Hulle het binne 10 tot 20 minute volle kapasiteit bereik, terwyl die stoomenjins 'n paar uur moes opwarm.
Anders as stoommasjiene, moes die gasenjins egter aangeskakel word sonder om aan die pompe gekoppel te wees, omdat hulle nie genoeg energie gehad het om dit aan te dryf nie. Die pompe is dan gekoppel toe die enjin op spoed was.
Die foto hierbo toon die tweedehandse elektriese liggenererende stel wat in die twintigerjare geïnstalleer is om 'n stel vanaf 1898 te vervang. Die pompstasie was die eerste gebou met elektrisiteit in die omgewing. Die stel is gebruik om sowel die pompstasie as die ingenieur se huis langsaan aan te steek, en vervang gaslampe en olielampe.
Die beligtingsstel is gebruik totdat die terrein in 1937 met die hoofkrag gekoppel is; dit is egter as rugsteun gehou. Die oorskakelaar is gebruik om tussen die hoofstroom en die elektrisiteit wat deur die beligtingsstel geproduseer word, te wissel.
Elektrifisering: Cambridge elektrifiseer
Voor elektrisiteit het mense hul huise met gas- en olielampe of kerse aangesteek. Die eerste elektriese beligting in Cambridge is in 1884 in Peterhouse geïnstalleer om die kollege se 600ste bestaansjaar te vier. Dit het die tweede plek in Groot-Brittanje geword met elektriese beligting.
In 1888 het Baily, Grundy en Barrett die eerste kommersiële elektrisiteitsvoorsiening aan Cambridge verskaf. Die maatskappy se enjin en dinamo het beligting aan 'n klein area in die stad verskaf. In 1892 het Cambridge Electric Supply Company die stad se eerste grootskaalse openbare elektrisiteitsvoorsiening voorsien. Dit was die eerste wat elektrisiteit opgewek het met behulp van 'n nuwe stoomturbine wat uitgevind is deur ingenieur en Charles Parsons, gegradueerde aan die Universiteit van Cambridge. Die maatskappy het die turbine vir die volgende 30 jaar gebruik om kragopwekkers aan te dryf.
Die elektrisiteitswet van 1947 het die elektrisiteitsbedryf landwyd uitgebrei. Honderde klein plaaslike ondernemings is saamgevoeg in streeksrade van die Sentrale Elektrisiteitsowerheid. Cambridge Electric Supply Company het deel van die Eastern Electricity Board geword. Die kragstasie van Cambridge is in 1966 gesluit en sy skoorsteen is in 1967 gesloop.
Elektriese motor en pomp
Die elektriese motor met 'n pomp is in 1937 geïnstalleer om die pompvermoë van die pompstasie te vergroot. Dit is gebruik om stormstuwings te hanteer en verhoogde dreinering na die riool veroorsaak deur 'n groeiende bevolking. Die elektriese pomp is egter net as die laaste uitweg gebruik, omdat dit duur was om te werk, benewens slegs na die houtenks pomp.
Sodra die motor aan die gang was, het dit geen toesig nodig gehad nie. Dit het die pomp in die kelder onder dit deur 'n vertikale as gedryf. Toe die pompstasie in 1968 sluit, het die volledig elektriese Riverside-pompstasie langsaan rioolverwydering oorgeneem.
Kyk die video: Picasso in The Metropolitan Museum of Art: A Behind-the-scenes Tour with the Director (Junie 2022).
Copyright 2022 \ Cambridge Museum of Technology: 'n verhaal van riool- en afvalverwydering in die Victoriaanse industriële rewolusie...