Meer op die spel as net Afrikaanse skoleSewe instansies beywer nou hulself vir ‘n kongres om Christelike onderwys te bevorder. Argieffoto. Deur Christoff van Wyk Die geboorte van ons eerste kind was ŉ gebeurtenis wat ek nooit sal kan vergeet nie. As sorgvrye jong getroudes het ons skaars geweet wat om te verwag en was boonop amper te laat by die hospitaal. Skaars ŉ uur ná ons aankoms is sy gebore, ŉ ware klein wonderwerkie. Die verantwoordelikheid wat jy in daardie oomblik skielik soveel meer intens beleef as jy daardie bondeltjie vashou, is onbeskryflik. Dan volg die ure en ure se grootmaak en opoffering. Voed, bad, speel, leer, troos, opvoed, tug, liefhê tot jou hart wil breek en dan nog meer. Elke dag, oor en oor. Stadigaan, sonder dat jy dit bewustelik besef, stap die tyd aan en word hulle groter en ouer en raak die keuses wat jy vir hulle moet maak al hoe meer gewigtig. Soos ons keuse oor in watter land om te woon. Engeland, waar ons kinders gebore is en waar ons almal burgerskap het, of om terug te keer na Suid-Afrika. Ons besluit was om eerder terug te keer na Suid-Afrika omdat ons graag ons kinders wou grootmaak met dieselfde waardes en geleenthede wat ons gehad het. Hegte familiebande met oupas, oumas, niggies, neefs, ooms en tannies. Afrikaanse kerke, skole en universiteite. Ons kinders sou as Afrikaners in Suid-Afrika grootword, want dit is ons plék. Daar is geen ander plek ter wêreld waar jy jou Afrikanerskap waarlik kan uitleef as in Suid-Afrika nie. Baie kan van my verskil, maar ek het eerstehands ervaar hoe vinnig jou Afrikanerskap verwater in ŉ ander land. Eers jou taal dan jou kultuur en binne ŉ geslag of twee neem jy die nuwe land se identiteit totaal aan. Dit was nie vir ons aanvaarbaar nie. Ons oudste is tans in graad R. Ons moes onlangs aansoek doen vir graad een plasing vir volgende jaar. Die laerskool waar ons vir haar aansoek gedoen het en waar sy tans ook reeds graad R bywoon is ŉ staatsskool. ŉ Staatskool wat nog enkelmedium Afrikaans is en onbeskaamd Christelik. Te midde van al die agterbakse politiekery van die LUR, Panyasa Lesufi, met sy aanlynregistrasiestelsel, moes ons ook die naweek verneem van die grondwetlike hof se uitspraak rakende skoolbeheerliggame se mag om toelatingsbeleid te bepaal. In ŉ neutedop het die grondwetlike hof die appèlhof se beslissing gehandhaaf wat beslis het dat die Gautengse onderwysdepartement die mag het om voedingsgebiede vir skole te bepaal asook om leerlinge te plaas in sekere skole wat nie tot kapasiteit vol is nie, ongeag die beheerliggaam se toelatingsbeleid. Die grondwetlike hof het dus nou nog ŉ skans vir die staat uit die weg geruim om sodoende te verseker dat die staat totale beheer kry oor skole in Suid-Afrika. Die volgende skans wat bykans reeds plat is, is skole se taalbeleid. As ŉ skool wat tans Afrikaans enkelmedium is, nie vol genoeg is nie, na die mening van die LUR, kan hy nou enige leerling wat nog nie geholpe is by ŉ skool nie, daar plaas. As die leerling dan Engels is, gaan die skool heel waarskynlik gedwing word om die kind te akkommodeer deur dubbelmedium- of parallelmedium-onderrig te implementeer. Statistieke wys dat dit gemiddeld vyf jaar neem vandat ŉ skool dubbel- of parallelmedium word, totdat dit volkome Engels is. Indien daar nog twyfel is oor die LUR se motiewe met hierdie hofuitsprake kan daar eenvoudig gekyk word na sy Twitter-boodskap in 2015: “In a landmark case today, the Supreme Court of Appeal has instructed Afrikaans only schools to open up for all races! We won against racism.” Die hof se uitspraak het nêrens iets genoem van Afrikaans nie, maar dis duidelik hoe Lesufi die uitspraak interpreteer en heel moontlik, teen wil en dank sal implementeer. Daar behoort dus geen twyfel meer te wees nie dat hy hierdie uitspraak en die mag wat dit hom gee, sal gebruik om enkelmedium Afrikaanse staatskole te teiken en te vernietig. Indien dit die geval is, sal Afrikaanse enkelmedium staatskole onder soveel druk kom dat die meerderheid eenvoudig sal verengels of bloot toemaak. Die mening is nou dat private Afrikaanse skole die weg vorentoe is en dit is definitief deel van die oplossing. Maar, die feit bly staan dat elke tree wat Afrikaanse mense en ook Afrikaners agteruit gee om die staat sy sin te gee, ŉ tree nader is aan totale oorheersing. Wanneer dit eers gebeur sal private skole ook nie meer ŉ antwoord wees nie. Wat staan my en baie ouers soos ek dus te doen? Dit is van kritieke belang dat jou begrondingsgedagte vanwaar daar aksie geneem word, reg moet wees. Ons moet duidelik besef dat ons ŉ verantwoordelikheid het teenoor ons kinders. Hierdie verantwoordelikheid strek veel verder as net om te sorg dat my kind fisiek versorg is. Plek, taal en kultuur is nie iets wat ek gekies het nie en ek glo dat hierdie elemente, wat alles daaraan meewerk om my identiteit te vorm, Godgegewe geskenke is. Daarom kom ek nie van niks af nie en is ek ook nie op pad na niks nie, maar lewe ek ook met ŉ doel en ŉ roeping wat spesifiek uitgeleef moet word binne my bepaalde gemeenskap. Hierdie sienswyse is vir my kosbaar en dit is iets wat ek aan my kinders wil oordra. Die enigste manier om dit te kan doen, is om die vryheid en ruimte te hê waarbinne hierdie waardes, nie net in die privaatheid van ons huise nie, maar ook in die openbaar, uitgeleef kan word. Lesufi en sy kaders glo nie hierin nie. Hy is deel van ŉ staat wat glo in mag wat uit gemeenskappe se hand geneem moet word en gesentreer moet word in ŉ sentrum wat ver bo die gewone gemeenskap verhewe is. Vanuit hierdie sentrum wil hy die stukke soos op ŉ skaakbord skuif na sy goeddunke en indien hy weerstand kry, wek dit onmiddellik vrees vir magsverlies en moet hy dan meer mag inwin om die weerstand te verbreek en dit uit die weg te ruim. Die uiteindelike doel is om van bo af, uit hierdie sentrum, sy ideologie op die totale samelewing af te forseer. ŉ Ideologie waarin die staat bepaal hoe sy onderdane behoort te lyk (ras), waar hulle moet bly (eiendomsreg) en skoolgaan, hoe hulle moet dink (indoktrinasie) en wat hulle mag doen (fisieke beheer). ŉ Ideologie waar daar nie plek is vir veelheid of andersheid of teenstand nie. Indien ons hierdie ideologie wil teenstaan, ter wille van ons en ons kinders se toekoms, is die enigste ware teenvoeter, sterk, gelowige gemeenskappe waaruit magtige tusseninstellings soos skole, kerke en ander burgerlike instellings kan groei en gevoed kan word. Daarom is ek betrokke en sal ek ook in die toekoms meer betrokke raak by my kinders se skool, die beheerliggaam, organisasies soos Fedsas, FAK, AfriForum, Solidariteit, die kerk en nog vele meer. My hoop en vertroue is lankal nie meer in die staat om die regte ding te doen nie. In geloof en met vertroue plaas ek my hoop op God en leef ek met alles tot my beskikking, sonder vrees vir my en my kinders se toekoms, sy plan uit.