Eat, Pray, Love. Ditto: Dag 18 - Parys
JY LEES NOU Eat, Pray, Love. Ditto: Dag 18 - Parys
My hotelbespreking sluit nie ontbyt in nie. Maar as troos is hier sjokeladesmeer te ete op elke straathoek in Parys.
Maar vanoggend is ek lus vir 'n eier-en-kaas-crepe. Gister het ek besigtig hoe 'n paartjie dié sout pannekoeke koop by 'n straatstalletjie, en toe crepes in die hand op 'n bromponie klim en die donker stad in ry. Net soos in 'n kunsfliek...
Die Pere Lachaise-begraafplaas is 'n doolhof-tuin vol grafstene en oplaas besoek ek met goeie speurvernuf 'n handvol bekendes se grafte: Modigiliani, Edith Piaff, Chopin en natuurlik Jim Morrison. Laasgenoemde se graf is nou omhein om Jan Publiek uit te hou. En seker om Jim se groot gees binne te hou...
Ek is nou gesout met die Metro en besoek Mont Marte in die uithoeke van Parys - keisteenstrate, pikante huisies, straatmusiek... Ek voel sommer onmiddellik tuis in dié karaktervolle buurt; die wolke trek oop en die son skyn skaam-skaam. Buite die Sacre de Couer word ek voorgekeer deur straatkunstenaars wat potrette probeer teken en verkwansel, ek besigtig ook pasgetroude Sjinese-bruide met hul gevolg.
En dan neem ek 'n impusliewe besluit om eers die Printemps-winkel te besoek aleer ek terugkeer hotel toe. Nege glansryke vloere verwelkom my puntenerig en bekyk my reis-uitrusting krities. 'n Sjarmante verkoopsman kyk verby my voos uiterlike en verkwansel parfuum aan my – dis tans nog nêrens anders in die wêreld te koop nie... Ek voel omtrent soos Paco Rabanne se 'Lady Million'...
En so is dit dan ook Koebaai aan Top Billing en Hallo aan die korporatiewe wêreld. Op aandrang van ons vriend Chris, stof ek my CV af, en doen aansoek vir 'n droom-posisie met veelvuldige fasette en verantwoordelikhede in Nuweland.
Dié keer vra ek ernstig na God se wil en laat dit algeheel in Sy hande. Op 08 Januarie 2007 stap ek in by my nuwe werk, professioneel en mooi. My rooi hare is nou donker en mooi gekap, en ek het 'n verbod met myself gesluit: van vandag af gaan ek elke liewe dag grimering dra, ja onderlaag ook, en my uiterlike mooi versorg.
Na amper 'n dekade in die Kaap in beide die hotel- en televisiebedryf, het ek, te danke aan die Vader, 'n werk met byvoordele, normale kantoorure, 'n bonus, 'n lessenaar, 'n pensioenfonds en 'n mediese skema. Halleluja!
Laasweek het ons na komeet McNaught gaan kyk hoog bo Llandudno se strand. Negeuur in die donkernag het ons die komeet-stert getooi met sterre bekyk oor 'n skyf koue waatlemoen. Ek het omtrent 200 motors getel met insittendes wat al kouend en drinkend die hemelkoepel bestudeer - omtrent 'n sametrek van formaat!
Dit het my sterk herinner aan aande as kind by die plaaslike inryteater, waar ons as kleuters in pajamas kerrie-en-rys in Tupperware-bakkies geniet het en smouse met flitse tjoklits en springmielies verkwansel het...
Dit was moorwarm in die Kaap laasweek - 38°! My nuwe werk se gebou is gelukkig toegerus met lugverkoeling. Die werk self is bevredigend en dit is 'n fees om vroeg tuis te wees! Vir eers probeer ek my beste om aan die stadiger tempo gewoond te raak – kompleet met teebreke!
Alhoewel ek nou werksekuriteit het, is al my probleme nog nie opgelos nie.Op aanbeveling van my nuwe baas, begin ek in Augustus 2007 om weekliks 'n sielkundige te gaan spreek.
02 Oktober 2007 E-pos aan vriendin Tia: Ek is nie regtig depressief nie, maar ek gaan deur 'n fase van erge persoonlike groei:
Ek het lank met Sakkie en Rona gepraat oor geloof- en verhoudingsake. Ek het ook op hul aanbeveling alle onheilige voorwerpe verbrand en die huis se deurkosyne geseën.
Ek werk weekliks aan diep kwessies met my terapeut: my verhouding met manlief, my kinderdae, hoekom ek so sukkel om komplimente te aanvaar, hoekom ek wil huil as iemand iets moois vir my sê of my ondersteun, hoekom ek so sukkel om hulp te aanvaar, hoekom ek so sukkel om vir hulp te VRA. Ook kyk sy na my drome (as ek dit onthou), maar hoofsaaklik het ek nou 'n uitlaatklep om net ontslae te raak van al die opgehoopte hartseer in my - strome en strome trane.
Laas Woensdag by die selgroep was dit my beurt om aan te bied. Ek het 'n hartroerende DVD gewys: 'n pa wat sy gestremde seun deur 'n Ysterman-driekamp-resies [4km swem, 180km fietsry en 42 km hardloop] trek/ stoot/ sleep. Ek het ook oopgemaak en aan die selgroeplede genoem dat ons huwelik dringend hul gebede nodig het.
Nou ja, elke huis het sy kruis, en ons almal het onvervulde drome. Maar tans is my lading vir my baie swaar.