Die Rococo is een van die kulturele bewegings wat in die loop van die 18e eeu sy aan sy met ander strominge (die VERLIGTING, die KLASSISISME, die Eeu van die Rede) bestaan het. Dit kan as die sleutel tot 18e-eeuse kuns en denke beskou word.
In Duitsland ontwikkel die Rococo in 'n literêre styl waarvan die vorm grasieus, lig en aangenaam was. Die Duitse skrywers het 'n versigtige keuse uit Franse bronne gemaak, met die uitskakeling van sekere aspekte van die Rococo, soos die intellektuele materialisme, die afkeer van die kerklui, die dikwels striemende sosiale satire (Jakobynse), die metafisiese anargisme van die libertyne en die sinisme van persone soos die Crébillon fils, Voltaire en Choderlos de Laclos.
Die teatersielkunde is nie meer dié van die stereotiepe klassieke teater nie, maar vloeibaar; dit toon en bestudeer die psigologiese prosesse en oorgangsfases in die fynste besonderhede in 'n styl wat lig is hoewel dit in die inhoud ernstig mag wees.
Die Rococo-literatuur gebruik as stilistiese middele welsprekendheid, en die reëls van die retorika en die METAFOOR. Ritmiese harmonie word bo RYM verkies en die hoflike PERIFRASE word gebruik saam met kort en onreëlmatige verse en prosa wat met poësie gemeng word.
Die Rococo is geleidelik teen ongeveer 1760 vervang deur die NEO-KLASSIEKE styl wat die klassieke opvatting van die kunste beliggaam het. Die Rococo-literatuur het die weg gebaan vir die ROMANTIEK en sy sentimentaliteit, en vir die SIMBOLISME van die daaropvolgende eeu.