’n Nuwe Afrikaner werklikheidArgieffoto. Deur dr. Morné Diedericks In 1994 het ’n nuwe politieke orde in Suid-Afrika begin. Die nuwe politieke orde is deur die Afrikaners op hoofsaaklik drie wyses omhels naamlik, integrasie, emigrasie en die skep van ’n nuwe Afrikaner-werklikheid. Ná 24 jaar kan ons seker sê dat die mentaliteit van die magtige Afrikaner nou tot ’n staat van nederigheid gebring is. Die behoefte vir die Afrikaner om oor die hele Suid-Afrika te wil regeer, het verdwyn. Die nostalgie van die ou-Suid-Afrika het uitgesterf en die nuwe nederige Afrikaner staan nou weer eens voor groot toekomsvraagstukke. Die wat wou emigreer het gegaan en sommige het weer teruggekom, die wat wou integreer het gesukkel, omdat hulle nie hul Afrikanerkultuur en -waardes kon afsterf nie. En die skep van ’n nuwe Afrikanerwerklikheid het op kleinskaal gebeur deur Afrikaner-instellings. Die toekoms en die voortbestaan van die Afrikaner is die afgelope paar maande weer oopgekrap deur die gerugte van grondonteiening sonder vergoeding. Die gerugte het in ’n werklikheid verander ná die ANC se afkondiging op 31 Julie oor die ondersteuning van die wetverandering ten opsigte van grondonteiening sonder vergoeding. Die verskillende interpretasies van wat die wetverandering beteken en hoe dit verstaan moet word, is legio. Die feit van die saak is dat beleggers nie belangstel om te belê in Suid-Afrika nie, aansoeke om emigrasie het toe geneem en ’n algehele paniekerigheid oor die toekoms van die Afrikaner in Suid-Afrika is aan die orde van die dag. Net soos in 1994 staan die Afrikaner weer aan die begin van ’n nuwe politieke orde met die drie opsies van integrasie, emigrasie en die skep van ’n nuwe Afrikanerwerklikheid. Die Afrikaner het gelukkig die afgelope 24 jaar waaruit ons kan leer. Eerstens is die naïwiteit aangaande integrasie minder en mense vertrou nie meer die propaganda van die huidige politici nie. Buitendien is integrasie in ’n vooruitstrewende land beter as in ’n land soos Suid-Afrika waar ekonomiese agteruitgang die voorland is. Tweedens is voor- en nadele van emigrasie reeds beproef en weet mense ook tot ’n groter mate waarvoor hulle hulself inlaat. Albei hierdie opsies van integrasie of emigrasie kan tog nie die oplossing wees vir die voortbestaan van die Afrikaner nie, omdat die Afrikaner per definisie daardeur sy identiteit opgee. Die derde opsie, die skep van ’n nuwe Afrikanerwerklikheid lyk ook in 2018 anders as in 1994. Die Afrikaner is baie nederiger en selfs die kleinste politieke werklikheid waar ons oor onsself kan regeer, lyk al vir ons aantreklik. Afrikanerinstellings wat oor hulself regeer (soos dié wat opgerig is deur die Solidariteit Beweging) het nuwe momentum gebring aan die nuwe Afrikanerwerklikheid. As ons maar net dink aan ’n dorp soos Orania wat vroeër jare slegs die nuus gehaal het oor hul agterlike gedagtes en geïsoleerde visie. Ewe skielik het die dorp verander in ’n lewensvatbare ekonomiese dorp wat deur duisende toeriste jaarliks besoek word en die media haal omdat die dorp netjies en veilig is. Verder tree die dorp se leierskap in gesprek met ander leiers wat nasionale en internasionale aansien geniet. Die nuwe Afrikanerwerklikheid gaan binne die volgende 24 jaar vanuit sy nederige posisie van selfregering en selfbeskikking ’n konsentrasiestrategie moet volg waarin die beginsels van ’n dorp soos Orania toegepas word. Hierdie beginsels sluit in selfregering en gesonde verhoudinge met belange partye.