Legitimiteit en mag - Geskiedenis Podcasts - 2021
Legitimiteit en mag
Legitimiteit en mag, 'n teken van die regering se beheer oor die kiesers, sal die beste voorgestel word deur die onlangse anti-terrorisme wetgewing van Maart 2005. Die vorige wetgewing teen terrorisme (Wet op Terrorisme 2000 en Wet op Terrorisme, Misdaad en Veiligheid in 2001) het op 15 Maart 2005 verstryk. Hulle moes dus vier jaar na 9/11 vervang word deur 'n wet wat meer relevant is vir die land se behoeftes.
Die regering, met 'n oorweldigende meerderheid van meer as 160 LP's in die Commons, het die handelinge van 2000 en 2001 vinnig deur die Parlement gekry, hoofsaaklik op die agterkant van die naskok van die terreuroortredings in Amerika. Dit is die krag dit beteken dat die getal demokraties verkose LP's hierdie dade deur die Parlement kan kry, ondanks die feit dat sommige binne die Commons hul magte drakonies gevind het; alhoewel die opposisie teen die dade nie soos die regering in Februarie / Maart 2005 te staan ​​sou kom nie.
Die legitimiteit vir die handelinge van 2000 en 2001 spruit dit uit die feit dat dit wetgewing was wat van 'n verkose regering kom deur die mense in 2001 via die demokratiese verkiesingstelsel van Brittanje waardeur geregistreerde kiesers elke 5 jaar hul politieke wil by die stembus kan uitspreek.
Ongeag die eienaardighede van Brittanje se kiesstelsel, dit is die stelsel wat ons het en ons moet daarmee werk. Die stelsel het aan die huidige regering 'n oorweldigende parlementêre meerderheid gegee, en in ooreenstemming met die verteenwoordigende demokrasie is die handelinge deur die parlementêre stelsel deurgevoer en in 2000 en 2001 in werking getree. So 'n massiewe parlementêre meerderheid gee enige regering beheer deurdat dit die politieke agenda kan dryf met die wete dat die voorstelle / wetsontwerpe, ens., sekerlik in die wetboeke sal oorgaan.
Na September 2001 was die regering in 'n hoë morele posisie en kan die publiek die steun ondersteun vir enige wetgewing wat teen terrorisme gemik is, selfs al is die wetgewing, wat eenmaal in die statuutboek is, nog 'n tydjie daar.
In Februarie tot Maart 2005 het die regering bevind dat die mag wat dit het, kan bekamp word deur die demokratiese stelsel wat in Westminster bestaan. Die regering het 'n wetsontwerp aan die Commons voorgelê dat, indien dit goedgekeur is, volgens sommige, sou die tradisionele regte van die mense van Brittanje, gewaarborg deur Habeas Corpus, ens. In die geskiedenis oorgedra word. Die regering het aangevoer dat die vrees vir terrorisme beteken dat so 'n daad nodig was, selfs al sou dit "beheerordes" inbring wat die oorspronklike staat van die wetsontwerp beheer oor sou hê. Burgerregtelike groepe beskou dit as die grootste bedreiging vir die burgerregte van die land in 300 jaar. Om selfs die wetsontwerp te begin ondersteun, het burgerregte-groepe gesê dat 'n regter die reg moet hê om 'n 'bevel' en nie 'n minister te stel nie.
Selfs met die magtige meerderheid in die Commons het die regering 'n groot terugslag gehad, nie net van die opposisie nie, maar ook van baie in eie geledere. Die wetsontwerpe het egter die eerste lesing in die Commons deurgegee en na die Here oorgedra. Hier is dit verslaan en na die Commons teruggestuur. Na verskeie sittings in albei huise wat tot in die vroeë oggendure geduur het, het 'n wet die Koninklike Toestemming ontvang en die wet geword voordat die 2000 en 2001-wetgewing verval het. Die finale daad was egter nie wat die regering, met sy groot parlementêre meerderheid, oorspronklik wou hê nie - ondanks sy duidelike mag binne die Commons. 'N "Sononderingsklousule" en 'n regter wat 'n "bevelorde" instel, was hervormings wat die regering moes tref om steun vir die wetsontwerp te kry.
As gevolg van die demokratiese prosedures wat Westminster neergelê het, het die 2005-teen-terreurwet wel legitimiteit, aangesien dit gestem en gesteun is deur beide Commons en Lords - uiteindelik. Die proses het egter ook getoon dat die oënskynlike mag van 'n regering ook bekamp kan word as daar voldoende steun in beide huise is, en dat die regering, selfs met 'n meerderheid van 160+ LP's, eenvoudig nie wetgewing deur die parlement kan spoorweg doen nie. BBC-korrespondent Andrew Marr noem die hele proses "'n wonderlike dag vir demokrasie".