Mislukte gemoedstoestand: Kristen van Schie in die Sentraal-Afrikaanse Republiek - Diverse
Die Sentraal-Afrikaanse Republiek is moontlik die mees onstabiele en minste bestuurde land op die kontinent. Dit is regeer deur die waansinnige, selfverklaarde keiser Bokassa, wie se kroning 'n goue troon behels wat deur Frankryk betaal is, en wat een van sy ministers eenkeer persoonlik op 'n manier vermoor het Le Monde word beskryf as "so opwindend dat dit steeds die vlees laat kruip."
Daarvandaan was dit meestal afdraande, met die land se mees onlangse en skaars aangekondigde staatsgreep in Maart wat 'n groeiende humanitêre situasie veroorsaak het wat baie min joernaliste gedek het. Ek het daaroor gepraat met Kristen van Schie, 'n verslaggewer in Suid-Afrika Die stêr koerant in Johannesburg. Omdat sy gegaan het.
RS: Wat het u na die Sentraal-Afrikaanse Republiek geneem?
KVS: In Maart vanjaar het 'n groep rebelle na die suide getrek en die land in 'n staatsgreep oorgeneem. Niks van buitengewone belang vir ons Suid-Afrikaanse gehoor daar nie - behalwe vir die 15 Suid-Afrikaanse soldate wat dood is in die geveg om die hoofstad, Bangui, te verdedig. Wat, jy weet, 'n bietjie vreemd was, aangesien die CAR nie juis in die omgewing is nie en ons nie deel uitmaak van 'n internasionale missie in die land nie.
Dit het 'n groot opskudding tuis veroorsaak - wat de hel het ons daar gedoen? Waarom is ons nie behoorlik toegerus nie? Wie se sakebelange beskerm ons? Dit het almal baie kwaad geword en baie snarky en in die parlement gedebatteer en toe ... wel, dit is grotendeels vergete. Waarom let op, al is ons soldate onttrek? Dit was asof ons almal vergeet het dat daar 'n misleidende staatsgreep was. Ek wou weet wat met die plaaslike bevolking gebeur het ná die dag wat die Suid-Afrikaners doodgemaak is.
Dus, waar is die CAR presies? Sentraal-Afrika, vermoedelik ...?
Toe die verhaal eers oor die staatsgreep uitbreek, moes ons Google Maps opsoek om die CAR te vind. Ons praat van 'n land wat dieselfde naam as 'n streek het en waarvan die akroniem die soekresultate vir vullis oplewer. Dink aan die plekke waarvan u gehoor het: Suid-Soedan, die Demokratiese Republiek van die Kongo, die ander Kongo, Tsjad. Die CAR is tussen die lot van mekaar ingedra, net noord van die ewenaar. Dit is een van die armste lande ter wêreld en vervul omtrent elke stereotipe van Afrika wat ek nie wil skryf nie: staatsgrepe (baie), diktators (een wat beskuldig word van kannibalisme), nepotisme, armoede, onderontwikkeling, siekte, hulporganisasies, kind soldate.
Kak. En toe u daar aankom, wat staan ​​daar uit?
Die verlate dorpies op die paaie tussen dorpe. Dit lyk asof die dorpies in die CAR almal parallel met die paaie gebou is, so jy sien omtrent die hele dorpie buite sit as jy verby ry. As jy na hulle waai, breek die dorpenaars in groot glimlagte uit en skree: "Dankie!"
Maar sekere provinsies - veral Ouham - is verbreek deur geweld, 'n kombinasie van voormalige rebelle en veeboere wat deur die gebied beweeg en dorpe aan die brand gesteek het. As u verder ry, word die dorpe leeg en leeg. Toe, verlate. Toe vernietig.
Wat bring jy saam met jou op 'n opdrag? Enigiets wat u later sou onthou of nie nodig het nie?
Ek is baie besig met gedetailleerde langvormfunksies, so die belangrikste ding vir my is om notaboeke in te pak. Baie van hulle. En penne. Ek bring al die penne.
Ek neem foto's en video's op my Canon 7D, met 'n lens van 15-85mm. Op hierdie reis het ek ook 'n ongelooflike dodelike driepoot geleen by 'n kollega wat so sleg vassit dat ek opgehou het om dit te gebruik. My Dell Inspiron-skootrekenaar is veels te swaar en veels te stadig. Die boonste omslag is van 'n heining in Somalië gekrap en die moederbord het gebraai tydens 'n kragstuwing in Sirië. Op een of ander manier kom dit steeds elke keer in my rugsak.
'N Moleskine-joernaal is vir my 'n moet vir hierdie reise. Dit is hipsteragtig en beledigend en ek hou nie eens 'n dagboek in die regte lewe nie, maar as ek op missies soos hierdie is, wil ek alles opneem wat ek voel en dink en sien.
Malaria-medikasie, en die sonskerm wat dit benodig. Twee van die dokters en omtrent elke dorpenaar wat ek ontmoet het, was siek. Vertrou op die pille, man. Die belangrikste is: adapters, laaiers, natdoeke, 'n medisynebottel waspoeier, Imodium.
En wat moes ek gebring het? 'N Behoorlike telefoonbedekking. Verdwyn as my skerm nie na ses uur op 'n grondpad was nie.
Hoe was die situasie daar?
Ek was ongeveer 'n maand in die motor nadat die dorpe 'n baie aaklige geweld gehad het. Dit was die Christelike / Moslem-geweld waarvan u nou gehoor het, hoewel niemand nog 'n "volksmoord" gesê het nie. In Bouca was daar aan albei kante ontheemdes, Moslem en Christen. Albei het seergekry. Albei haweloos. Albei honger. Albei woon net 'n paar meter van hul afgebrande huise af.
Die situasie was gespanne. Die owerheidsyfers en hulporganisasies in die stad het gewerk om dinge kalm te hou, om almal daaraan te herinner dat hulle net 'n maand voordat hulle rustig leef. Die NRO's het mediese sorg, seildoeke, kosuitdelings, tweedehandse klere gelewer. Maar daar was 'n tasbare kommer dat my verslagdoening dinge weer sou kon afskrik.
Wat kan mense tuis doen om die werk wat in die CAR gedoen word, te ondersteun?
Daar is geen tekort aan hulporganisasies wat in die CAR werk nie. Unicef ​​werk wel met die skoling en rehabilitasie van kindersoldate. Dokters sonder grense bied mediese sorg aan sommige van die mees geïsoleerde gebiede. Die ICRC multitasks met water, behuising, sanitasie, mediese sorg - die lot. Red die kinders. International Medical Corps. Internasionale Reddingskomitee. Hulle is almal daar. Skenk aan een van hierdie dinge, en u sal help om die CAR te help.
Kyk die video: Jaap Jongbloed: De eerste uren zijn van levensbela - RTL LATE NIGHT
Copyright © jorgemolder.com | Mislukte gemoedstoestand: Kristen van Schie in die Sentraal-Afrikaanse Republiek...