Toe ek vroeg voor die Kraaines stilhou om my passasiers op te laai, het die son nog nie eens ‘n gedagte om sy gesig vir die dag te wys nie.
Sussa is gewapen met die dagboek en ek dink aan my eie vrag lêers agter in die bakkie. So asof ons daaroor gepraat het, het ons elkeen afsonderlik besluit om die papierwerk saam te neem. Net so vir ingeval …
“Ag ou Skippie se kop is lekker bedonnerd, dis g’n só vêr nie. En jy kan ook nie die mense se gatte uit die kooi gaan ja as jy voor brêkfis daar aankom nie.”
Ek glo nie Skippie wat agter in die dubbelkajuit sit het hom gehoor nie, anders sou hy nie so stil gebly het nie.
Die bakkie se neus staan Suid-oos die Sandveld in. Ons ry nog teerpad, maar ek onthou Skippie was baie pertinent oor die slegte grondpad wat ons nog gaan ry.
Nadat Sussa vir ons elkeen ‘n stomende beker koffie gegee het en elkeen van hulle aangesteek het, verwys sy vir die eerste keer weer na die dagboek.
“Ek het gisteraand weer bietjie verder gelees. Ou Netta het baie geraamtes in die kas. Ek trek nou daar waar sy vir jou pa gesê het sy het ‘n miskraam gehad.”
Die vraagteken aan die einde van haar sin kom as ‘n beskuldiging dat ek nie luister as sy my vertel wat sy in die dagboek lees nie.
Sy laat die nuus in die lug hang en ek beleef weer die man se arrogansie toe hy dit vir my gesê het. Ek gee glad nie te kenne dat ek dit weet nie.
“Terwyl sy rondfok en haar man en kind wat sy fokken nie kon verdra nie afskeep, maak die bliksem ons wys dat sy niks met hom te doen wil hê nie.”
Ek voel verlig dat ek dit geweet het voor Sussa se mededeling. Ek is egter meer dankbaar dat ek nie nodig gehad het om dit vir hulle te sê nie.
“Nog so uur.” antwoord hy en haal sy sigarette ingedagte uit sy sak. Sussa vat dit uit sy hand en druk dit terug in sy hempsak. Terwyl sy net haar kop skud.
Ek vang sy gesigsuitdrukking in die truspieël en ek kry hom amper jammer. Hy lyk soos ‘n hond wat op die snoet geslaan is omdat hy vleis gesteel het.
Die vrou met die sagte stem praat as Sussa bakkie toe stap en die deure ooppluk as aanduiding vir die twee om uit te klim.
Sy nooi ons nie by die huis in nie, laat ons by die ronde tafel in die tuin sit. Sy verskoon haarself en gaan terug die huis in.
Terwyl ek vertel van Ma wat dood is kom dit by my op om nie alles te vertel nie. Ek vat dus kortpad na Pa se testament wat sê ek erf hierdie plaas.
“Dit klink vir my jou pa het nie sy testament op datum gehou nie. Want ek is op hierdie plaas gebore.”
“As jy dan nie omgee nie – Marda – sal ek jou die verhaal moet vertel sodat jy weet hoekom ek hier is.”