Close-up van Liberator 'E' van No.120-eskader - Geskiedenis Podcasts - 2022
Hier sien ons 'n close-up van 'n Liberator Mk III van No.120 Squadron, Coastal Command, wat op 1 November 1944 geneem is.
B-24 LIBERATOR IN RAF COASTAL COMMAND DIENS
Studio is in pi & ugrave volumi dedicato all & rsquoimpiego da parte della RAF Coastal Command van B-24 Liberator. Deelname aan die operasie van 311 Tsjeggo -Slowaakse eskader. Ons bied 'n verskeidenheid van aanbeveel om meer as 500 foto's te sien.
Die eerste deel van 'n uitgebreide studie wat deur Pavel T & uumlrk en Miloslav Pajer voorberei is, bevat:
voorwoord deur S/Ldr. Terence M. Bulloch, DSO & ampBar, DFC & ampBar
oorsig van Liberator & rsquos -weergawes wat in die Verenigde Koninkryk afgelewer is en deur RAF Coastal Command gebruik is
oorsig van RAF-eskaders wat B-24 Liberator in maritieme diens gebruik
volledige lys en operasionele geskiedenis van alle 81 bevryders wat deur nommer 311 (Tsjeggo -Slowaakse) eskader gebruik is tydens die kusopdrag tydens die Tweede Wêreldoorlog
As u aan RAF Coastal Command dink, dink u aan 'n verskeidenheid wit gekamoefleerde vliegtuie wat wissel van Sunderlands tot Catalinas. Terwyl ek 'n bietjie navorsing doen oor 'n onderwerp van die Coastal Command, sien ek verbygaande verwysings na die B-24 Liberator (of Liberator Mark x) en 'n foto of twee, maar baie min inligting daarby. Ek het wonderlike navorsing oor die B-24 in die USAAC/USAAF- en USN-diens in die rolprente van die onderduikboot/konvooi gesien, maar met die aantal bevryders wat onder Lend/Lease na die Verenigde Koninkryk gestuur is, blyk dit dat 'n afwesigheid van inligting oor hul bedrywighede is. Tot nou toe.
JaPo het onlangs hierdie swaar nagevorsde titel vrygestel wat die B-24 in RAF Coastal Command-diens dek. Die skrywers verskaf 'n wye verskeidenheid gedetailleerde inligting oor die B-24's wat in Coastal Command werk en die tien eskaders wat die Liberator bedryf het, plus drie opleidings-/omskakelingseenhede. Soos die ondertitel aandui 'met Focus on Aircraft of No.311 (Czechoslovak) Squadron RAF', is die meerderheid van hierdie titel 'n eenheidsstudie van die operasies van 311 vierkante meter, insluitend 'n diepgaande blik op die individuele vliegtuiggeskiedenis op 'n stertnommer -by-stert-nommer basis. Ek sou graag wou sien dat USAAF -eenheidstudies tot hierdie detailvlak kom, die skrywers het hulle uitstekend van hul taak gekwyt om hierdie inligting op te spoor, op te stel en saam te stel.
Die dekking van hierdie titel sluit in:
Bestry operasies van Liberator met RAF Coastal Command
Nr. 206 Eskader
No 547 Eskader
Nr. 1 (kus) operasionele opleidingseenheid
1674 Swaar omskakelingseenheid
111 (Kus) Operasionele Opleidingseenheid
Nadat die titel u 'n blik gegee het op al die RAF Coastal Command-eskaders wat die B-24 bedryf het, dek die titel die geskiedenis van 311 vierkante meter, van die kort opdrag aan Bomber Command tot die oorgang na Coastal Command (saam met sy kompliment van Wellingtons) en heropleiding in die anti-duikbootmissie. Byna 'n rukkie later begin 311 vierkante meter met die oorgang na die bevryder wat dit aan die einde van die oorlog bedryf het. Na die oorlog het 311 eskader hul vliegtuie teruggevlieg na Tsjeggo -Slowakye, waar hulle kortliks gebly het voordat die oorlewende vliegtuie na die Verenigde Koninkryk teruggevaar is toe die Tsjeggiese bemanning onder Sowjet -bestuur was.
Die skrywers illustreer hierdie titel met meer as 500 tydfoto's, waarvan baie nog nie voorheen gesien is nie. Daar is ook 70 kleurprofiele wat 'n goeie blik bied op baie van hierdie vliegtuie, van die vroeë B-24D's tot die laat B-24M's wat deur 311 eskader gevlieg is, asook die verskillende modifikasies wat tydens hul diens op hierdie vliegtuie aangebring is. Daar is ook 'n goeie dekking van 111 vierkante meter OTU en sy opleidingsbedrywighede in die Bahamas (moeilike diens). Die foto's van 111 vierkante meter OTU het 'n paar kleurpersoneelfoto's wat die enigste sonbrand toon wat hierdie mense tydens hul ampstermyn by die RAF ervaar het.
B-24 in RAF Coastal Command Service is 'n uitstekende verwysing vir die B-24 Liberator in RAF-diens, asook 'n blik op 311 Squadron en sy gevegsoperasies. Hierdie titel is goed gedoen en is 'n moet vir u rak!
Close -up van Liberator 'E' van No.120 Squadron - Geskiedenis
Gebou deur Consolidated in San Diego. Konstrukteurs nommer 5416. Afgelewer by die Amerikaanse Army Air Force (USAAF) B-24L-5-CO Liberator reeksnommer 44-41481. Oorsee getrek via Hickam Field en dan oor die Stille Oseaan na die South West Pacific Area (SWPA) wat op 29 September 1944 aangekom het.
Op 22 Oktober 1944 toegewys aan die 5de Lugmag (5de AF), 43ste Bombardement Group (43ste BG) Ken's Men, 403ste Bombardement Squadron (403ste BS). Geen bekende bynaam of neuskuns nie. As dit verlore gaan, enjins R-1830-65-A reeksnommers BP-444789, BP-445310, BP-445324 en BP-450788. Aan boord was tien 0,50 kaliber masjiengewere 935271, 935233, 894959, 954277, 942960, 430011, 933292, 946746, 734759 en 732757.
Op 7 Maart 1945 vertrek vanaf die Tacloban -vliegveld op Leyte, bestuur deur 1ste luitenant Richard W. Kaiss, gewapen met agt 1 000 pond bomme tydens 'n bomaanval teen die Balete -pas in die noorde van Luzon. Die weer was plaaslike kumuluswolke oor die Caraballo -berge met 'n basis van 4,200 'en 'n hoogtepunt van 6,500' en 9/10 dekking. Oor die teiken het die formasie probeer om onder die wolke te kom om te bombardeer, maar het slegs 'n droë lopie gemaak.
Aan boord van 'n ander B-24 het SSgt Joseph Simpson opgemerk dat hierdie B-24 in die wolke in 'n bank was. Nadat hy uit die wolke gekom het, is hierdie bomwerper waargeneem, blykbaar buite beheer. Hy sien toe 'n vlamvlam en neem aan dat dit teen ongeveer 16.8 N Long 120.54 E. in die Caraballo-gebergte neergestort het. B-24J Liberator 44-40979 (KIA, oorleef).
'N Grondstasie naby die ongelukstoneel het dadelik soekpatrollies gestuur. 'N Soektog is gedoen in die gebied wat deur die barrios Taug, Santa Rose, Santa Fe en Conversion gebind is naby die aansluiting van die Nueva Ecija -provinsie, Nueva Vizcaya -provinsie en die Pangasinan -provinsie.
Soekvliegtuie het 'n lang, gryswit voorwerp waargeneem, moontlik die romp of vleuel van vermiste M-481, in kloof ongeveer twee kilometer noordoos van Lat 160.8 N Lang 120.54 E. Geen spoor van brand en geen tekens van lewe is in die omgewing gesien nie .
Die hele bemanning is amptelik op die dag van die sending dood verklaar. Almal word by die Amerikaanse begraafplaas in Manila gedenkteken op die tablette van die vermiste. Kaiss het 'n gedenkmerker in die Druid Ridge -begraafplaas in Pikesville, MD.
Limoncello het 'n gedenkmerker by Mount Carmel Cemetery in Hillside, IL.
Lois Spencer (suster van John Rounds Jr.)
Ek is die suster van John J. Rounds wat die familie Jack genoem het. Ons het in Deloit, Iowa, gewoon. My broer Jack was op 44-41481 en hierdie vliegtuig het teen die kant van die berg neergestort. Ek weet dat hulle gesê het dat 'n soekgroep uitgestuur is, maar u navorsing dui daarop dat die enigste soekgroep wat gestuur is, na die vliegtuig 44-40979 was, en dit was nadat een van die bemannings na American Lines teruggekeer het. Dit was 'n vreeslike tyd tydens die oorlog. & Quot
NARA War II Army Recruitment Records - Richard W. Kaiss
NARA War II Army Recruitment Records - Joseph R. Limoncello
NARA War II Army Recruitment Records - Kenneth E. Gamage
NARA War II Army Recruitment Records - Manuel Madrigal
NARA War II Army Recruitment Records - John Rounds Jr.
NARA War II Army Recruitment Records - Harry E. Tressel
NARA War II Army Recruitment Records - Vernon L. Bachman
NARA War II Army Recruitment Records - John J. Hess
USAF-reeksresultate se soekresultate-B-24L-5-CO Liberator 44-41481
& quot41481 (43ste BG) verloor 7 Maart 1945, SW Pacific. MACR 13313 & quot
Vermiste Air Crew -verslag 13313 (MACR 13313) wat op 8 Maart 1945 geskep is
Kol. James Pettus se manuskrip, bevelvoerder van die 43ste bomgroep, onder redaksie van Jim Cherkauer, bladsy 75
& quot 7 Maart 1945. Dit was 'n slegte dag vir die staking eskaders en veral die 403ste. Die mikpunt was grondsteun naby Balete -pas en die weer was nie goed nie. Die vliegtuie het probeer om onder die wolke te kom en op te val in die nou vallei. Die vliegtuie kon nie na 'bomme weg' draai nie en het dus probeer klim om die bewolkte en die omliggende heuwels skoon te maak. Tragies tref twee 403ste vliegtuie die berge. Een van die vliegtuie, #979 [sic #481], het die heuwel vierkantig getref en ontplof en almal aan boord doodgemaak. Die ander vliegtuig, #481 [sic #979], het die heel boonste kant van die nok in 'n vol stalletjie getref, sodat die voorste gedeelte aan die een kant en die stertgedeelte aan die ander kant geval het. Ongelooflik het 5 mans hierdie ongeluk oorleef. & Quot
KensMen - T/Sgt Loren C. & quotRed & quot Bates
Maar die hartseerste herinnering wat ek het, is om ons twee vlerkvliegtuie per ongeluk te verloor tydens 'n sending [7 Maart 1945] oor Luzon. Miskien is dit omdat ons navigator en mede-vlieënier aan boord was van die een wat op ons linkervleuel verlore was. Ons mikpunt was die Belete -pas en ons bombardeer Japannese soldate op die grond. Ons het 'n groot hoeveelheid antipersoneelbomme gehad. Daar was ses vliegtuie op die missie in twee elemente van drie elk. Ons was hoofvliegtuie van die agterste element. Ek kan baie duidelik onthou dat ons tydens die inligtingsessie spesifiek gewaarsku is oor die bergpieke van 6000 voet waaroor ons sal moet klim nadat ons die teiken verlaat het. By die eerste pas het ons die teiken bewolk gevind, sodat ons beveel is om weer 'n draai te maak en laer te laat sak. Die hoofvliegtuig het nog steeds nie die doelwit op die tweede pas gevind nie, maar beveel dat 'n ander een moet gaan en steeds laer laat sak. Lt. Bauer het die hoofvliegtuig gewaarsku dat dit te laag was omdat ons agter nog laer gestapel was. Op die derde aangee het ons gevind dat die teiken nog steeds bewolk was en probeer het om weer te gaan. Ek was agterin met die skutters wat uit die luik kyk terwyl ons uitklim en die B-24 op ons regtervleuel se stalletjie sien uitstorm en op die grond draai. Omtrent daardie tyd het die linker kanonnier gesê kyk hier, daar sê ons dat die B-24 op ons linkervleuel die bergtop getref het. Die vliegtuig het letterlik in die helfte gebars, met die een helfte aan die een kant van die berg en die ander helfte aan die ander kant. Nou kan u u voorstel hoe naby ons die berg bereik het. Ons neusgeweer het gesê dat hy gereed is vir impak. Ons navigator en mede-vlieënier het albei die ongeluk oorleef en deur vyandelike linies en ons eie veldtogte afgeklim om ons infanterie te vind. Albei het teruggekeer om weer saam met ons te vlieg. Drie ander het ook die ongeluk van die vliegtuig oorleef, maar almal het verlore geraak by die ongeluk van die B-24 wat by ons regtervleuel uitgeloop het. & Quot
FindAGrave - Richard W. Kaiss (gedenkmerker)
FindAGrave - 1Lt Richard Wilkinson Kaiss (tablette van die vermiste)
FindAGrave - 1Lt Robert B. Williams (foto, tablette van die vermiste)
FindAGrave - FltOff John C. Dillon, Jr. (tablette van die vermiste)
FindAGrave - 1Lt Joseph R. Limoncello (tablette van die vermiste)
FindAGrave - Lieut Joseph R Limoncello (gedenkmerkerfoto)
FindAGrave - TSgt Kenneth Edgar Gamage (tablette van die vermiste)
FindAGrave - SSgt Richard Herbert Ungemach (tablette van die vermiste)
FindAGrave - TSgt Manuel Madrigal (tablette van die vermiste)
FindAGrave - SSgt John C. & quotJack & quot Rounds, Jr. (foto, tablette van die vermiste)
FindAGrave - SSgt Harry Elmer Tressel (tablette van die ontbrekende foto)
FindAGrave - SSgt Vernon Louis Bachman (tablette van die vermiste)
FindAGrave - John J. Hess (tablette van die vermiste)
Ken's Men Against The Empire The Illustrated History of the 43rd Bombardment Group Tydens die Tweede Wêreldoorlog Deel II: Oktober 1943 tot 1945 B-24 Era (2019) bladsye 195 (kaart), 248-249 (sending van 7 Maart 1945), 361- 362 (Personeel MIA), (380 (403ste BS)
Dankie aan Lois Spencer vir meer inligting
AMERIKAANSE VLIEGTUIG IN ROYAL AIR FORCE SERVICE 1939-1945: GEKONSOLIDEERDE MODEL 32 LIBERATOR.
Deur enige media af te laai of in te sluit, stem u in tot die bepalings en voorwaardes van die IWM Nie -kommersiële lisensie, insluitend u gebruik van die toeskrywingsverklaring wat deur IWM gespesifiseer is. Vir hierdie item, dit is: & kopieer IWM CH 18035
Eskaderkodes: GK, EY, YK, AP, W2
Die eskader het die eerste keer op 10 Augustus 1917 in Montrose gestig en is in Januarie 1918 na Frankryk. Die grondaanval -missies is uitgevoer, maar die eenheid was steeds operasioneel en was voortdurend in aanvraag vir die res van die oorlog. Na die oorwinning het die eskader in België gebly tot einde Mei 1919, toe dit na Egipte gegaan het, wat op 1 Januarie 1920 hier ontbind het deur te hernummer tot 56 eskader.
Die eenheid is op 8 Maart 1937 in Kenley hervorm en het Gloster Gauntlets en Gladiators aangevat. Soos voorheen het die eenheid bevele ontvang om na Egipte te gaan, maar by die landing het dit nie ontbind nie, en in plaas daarvan aangesluit by 'n Gladiator Fighter Wing met 33 eskader. Saam sou die lotgevalle van hierdie twee beroemde eskaders gekoppel word vir 'n groot deel van die Mediterreense veldtog. Vliegend oor die woestyn, soekende na plat stukke grond om as landingsterrein te dien, was die eskader heeltemal voorbereid op die oorlog wat daarop afloop.
Toe Italië op 10 Junie 1940 die oorlog betree, het No 80 hom gereedgemaak om die Regia Aeronautica oor die westelike woestyn te ontmoet. Die vlieënier Wykham Barnes het nege dae later twee Fiat CR42 -vegters gevlam in die eerste ontmoeting van die eskader met die vyand. Die eskader & rsquos & lsquoB & rsquo Flight is belas met die nagverdediging van Alexandrië, en het saam met die weermag na die voorste linie gegaan. Die eskader het hom nie net by hierdie take aangepas nie, maar binne 'n paar weke het hy 'n rekord van 15 vyandelike vliegtuie met slegs twee verliese vernietig. Orkane het daardie maand aangekom om die eskader en rsquos & lsquoA & rsquo -vlug te versterk, maar dit het 'n aanspreeklikheid geword toe die vlug afgebreek is en 274 eskader gevorm het.
Intussen het die lugaksie verstewig. Die moed van die vlieëniers was skynbaar groter. Op 10 September het Mersa Matruh, loodsbeampte en lsquoHeimar & rsquo Stuckey, verdedigend, sy ammunisie opgehaal terwyl hy teen die Italiaanse SM79 -bomwerpers geveg het, sy Very Light -vuurpistool uitgehaal en 'n ronde in die kajuit van een afgevuur.
In November het die eskader met 33 eskader na Griekeland gegaan om die land te verdedig teen die ambisies van die as. Op die eerste operasionele dag het dit 11 Italiaanse vliegtuie neergeskiet. Die naderende winter het feitlik aan beide kante gegrond tot Februarie 1941 toe die aksie op groot skaal uitgebreek het. Die eenheid het beide orkane en gladiators gevlieg en ook Duitsers aangeneem wat in Maart by die stryd aangesluit het, wat 'n verlammende koste vir hulle vereis het, al word die vliegvelde daarvan daagliks gebombardeer. Die eskader & rsquos & lsquoB & rsquo Flight alleen het meer as 100 lugoorwinnings behaal, maar in April, net soos die res van die eskader, het dit na Kreta teruggetrek na die groot verliese, gevolg deur onttrekking na Palestina.
Griekeland het geval. Die eskader het die volgende paar maande in relatiewe vrede in Palestina deurgebring, afgesien van operasies teen die Vichy -Franse in Sirië. Die eenheid was hoofsaaklik op aanvalsoperasies gevlieg en deur die Griekse veldtog so afgemat dat dit vlieëniers en masjiene met die 208 -eskader gedeel het, het die eenheid 'n mate van sukses behaal teen die Franse Vichy -magte in die ou stad Damaskus. By terugkeer na die westelike woestyn in November, ondersteun die eenheid egter Operation & lsquoCrusader, en die geallieerde offensief tot deurbraak na die hawestad Tobruk, onder beleg van die as -magte.Toe die operasie suksesvol beëindig is, het No 80 na die Canal Zone gegaan om te rus, maar het later die Britse 8ste leër se toevoerlyne beskerm en in Januarie 1944 na Italië verhuis, toe dit bevele ontvang het om in Maart na Engeland terug te keer.
Die eskader is toegerus met Spitfire Mk IX's in Engeland en het begin om bomwerpers te begelei en vegvegters oor Wes -Europa te vlieg tot die uiterste van die Mk IXs -reeks. Hawker Tempests het die Spitfires in Augustus 1944 vervang, sodat die eenheid daardie somer V-1 Flying bomme kon begin onderskep. Op 17 September, tydens Operation & lsquoMarket-Garden & rsquo, die mislukte aanval in die lug om die brug by Arnhem in Holland te neem, val die eenheid flakgewere aan om valskerms te vervoer, en verloor drie vlieëniers in die proses. Op die 29ste het die eenheid uit Engeland vertrek na kontinentale basisse om die reikwydte uit te brei. Nou gereeld oor die vyandelike lugruim gepeuter, skiet hulle teikens van alle variëteite op. Teen die einde van hierdie oorlog beloop dit 170 voertuie, 13 lokomotiewe, 11 vragmotors en 254 vyandelike vliegtuie (37 hiervan is behaal tydens die storm). Die eskader, wat deel was van die besettingsmagte na die oorlog, het later na Hong Kong verhuis en op 1 Mei 1944 daar ontbind.
Eskader Gloster Gladiator -vegters in natuurlike silwer afwerking in Ismailia, Egipte op 17 Augustus 1938. Die Glosters was die laaste gevegs tweedekker wat deur die Royal Air Force gebruik is.
Eskadervlieëniers rus voor Hawker Hurricane Mark I by Eleusis, Griekeland. Van links: sersant C E Casbolt, vlieënde offisier H D Flower, vlieënier offisier J Still, vlieënier offisier P T Dowding, sersant E W F Hewett en ao S a Richens. (IWM 1088)
Teen 1944 was die eskader 'n heel ander eenheid as wat dit was in die begin van die oorlog. Teen 1944 vlieg die gevorderde Hawker Tempest Mark Vs teen die hart van die Derde Ryk.
Gladiator Mk I & ndash Maart 1937 tot 1940
Gladiator Mk II & ndash November 1940 tot Maart 1941
Orkaan Mk I & ndash Junie 1940 tot Januarie 1942
Orkaan Mk II en ndash Jan 1942 tot April 1943
Spitfire Mk Vc & ndash Apr 1943 tot Apr 1944
Spitfire Mk IX & ndash Apr tot Aug 1944
Tempest Mk V & ndash 9 Aug 1944 tot 1948
S/L RC Jonas & ndash Nov 1938 tot Jul 1940
S/L PW Dunn, DFC & ndash 5 Julie tot 19 Aug 1940
S/L EG Jones & ndash Aug tot Sept 1940
S/L WJ & lsquoBill & rsquo Hickey & ndash Aug tot 19 Des 1940 (KIA)
S/L EG Jones, DSO, DFC & ndash Desember 1940 tot September 1941
S/L TM Morgan, DFC & ndash Sept tot November 1941
S/L MM Stephens, DSO, DFC & ndash Nov 1941
F/L NL Levers & ndash Nov 1941 tot Jan 1942
S/L JR Urwin-Mann, DFC & ndash Jan tot Apr 1942
S/L Dennison & ndash Apr tot Sept 1942
S/L DM Jack & ndash Sept 1942 tot Jul 1943
S/L RE Bary, DFC & ndash Jan tot Jul 1943
S/L JH Curry, DFC & ndash Jul 1943 tot Maart 1944
Maj. DH Barlow & ndash Maart tot Mei 1944
Maj.B Bjornstad, DFC & ndash Mei tot Julie 1944
S/L RL Spurdle, DSO, DFC* (NZ) & ndash Jul 1944 tot Jan 1945
S/L ED Mackie, DFC* (NZ) & ndash Jan tot Apr 1945
Maj. RA Henwick, DFC & ndash April tot November 1945
Amriya, Egipte en ndash 21 April 1939
Sidi Haneish South & ndash 31 Aug 1940
Larissa, Griekeland en ndash 4 Desember 1940
Vertrek na Egipte en 25 April 1941
Aqir, Palestina en ndash 1 Mei 1941
Nicosia, Kreta & ndash 3 Junie tot 20 Jul 1941 (Det.)
Haifa, Palestina & ndash 3 Junie tot 19 Jul 1941 (Det.)
Nicosia, Kreta en ndash 20 Julie 1941
Aqir, Palestina en ndash 14 Aug 1941
El Gubi, Libië en 12 Desember 1941
LG.18 Fuka Main, Egipte en ndash 21 Junie 1942
Savoia, Mediterranean & ndash 5 Jul 1943
St. Jean, Palestina & ndash 12 Aug 1943
Het op 10 April 1944 na UK & ndash gevaar
Sawbridgeworth, UK & ndash 24 April 1944
B.70 Deurne-Antwerpen, België & ndash 29 Sept 1944
B.82 Grave, Holland & ndash 1 Okt 1944
B.112 Hopsten, Duitsland & ndash 16 Apr 1945
B.152 Fassberg, Duitsland & ndash 7 Mei 1945
B.160 Kastrup & ndash 24 Junie 1945
Lubeck & ndash 6 Sept 1945 tot 31 Jan 1946
mv2.jpg/v1/fill/w_263, h_75, al_c, q_80, usm_0.66_1.00_0.01, blur_2/80%20Sqdn%20Hurricane%20Profile.jpg "/>
F/O Richard A. & lsquoAcky & rsquo Ackworth (7 & frac12 oorwinnings in totaal, 3 met hierdie eenheid) 1940 tot Maart 1941 & rarr112Sq
F/Sers. Charles E. & lsquoCas & rsquo Casbolt, DFM (13.3 oorwinnings, 11.3 met hierdie eenheid) 1938 tot September 1941 & rarr250Sq
P/O William L. & lsquoRed & rsquo Chisholm & ndash Canada (7 oorwinnings 1 & frac12 met hierdie eenheid) Julie tot Aug 1942 & rarr92Sq
F/L Richard Nigel & lsquoApe & rsquo Cullen, DFC & ndash Aust. (15 & frac12 oorwinnings en dolk) Sept 1940 tot 4 Maart 1941 (KIA)
F/L Roald Dahl (5 oorwinnings en dolk) 1940 tot Junie 1941 & rarrNCD Washington, VSA
S/L Patrick W. & lsquoPaddy & rsquo Dunn, DFC (8.6 Oorwinnings, 2 met hierdie eenheid) 5 Julie tot 19 Aug 1940 & rarr274Sq
F/L Russell G. Foskett, DFC & ndash Aust. (6 & frac12 oorwinnings 5 ​​& frac12 met hierdie eenheid) Julie 1941 tot Maart 1943 & rarr94Sq
P/O Donald S. & lsquoDon & rsquo Gregory, DFM (8 oorwinnings en dolk) 1938 tot Apr 1942 & rarrN/A
F/Sers. Allan J. Hancock (6 oorwinnings 2 met hierdie eenheid) Junie tot laat 1941 (aangeheg aan hierdie eenheid) & rarr213Sq
P/O Edward W.F. Hewett, DFM (16 oorwinnings en dolk) Vroeg 1938 tot 1942 & rarrN/A. Later AFC.
S/L Edward G. & lsquoTap & rsquo Jones, DFC (5 oorwinnings en dolk) Maart 1937 tot Sept 1941 & rarrNCD. Later DSO.
F/L George Victor W. & lsquoJimmie & rsquo Kettlewell, DFC (5 oorwinnings en dolk) Vroeg 1938 tot 20 April 1941 (WIA) & rarr213Sq, NVT
F/L Michael P. & lsquoSlim & rsquo Kilburn, DFC (6 & frac12 oorwinnings 1 met hierdie eenheid) Maart tot Apr 1945 & rarrCO 56Sq
F/O John H. Lapsley (11 oorwinnings 3 met hierdie eenheid) Vroeg 1938 tot 19 Aug 1940 & rarrVlug het 274Sq geword
F/L Sidney & lsquoSid & rsquo Linnard (6 & frac12 oorwinnings, 2 met hierdie eenheid) Desember 1938 tot 21 Desember 1940 (WIA) & rarr274Sq
P/O Albert Littolf & ndash Fr. (15 oorwinnings in totaal, 7 met Armee de L & rsquoair, 5 met RAF, 2 met VVS)
S/L Evan D. & lsquoRosie & rsquo MacKie, DFC* & ndash NZ (21 & frac12 Victories, 4 & frac12 with this unit) Jan to Apr 1945 & rarr122Wing (DSO), NZ
F/O Frank Mason, DFC (5 oorwinnings en dolk) Junie 1941 tot middel 1943 & rarrNCD
F/L John M. Morgan (7 & frac12 Victories 2 met hierdie eenheid) Julie tot Aug 1942 (aangeheg vanaf 92vk) & rarr92Sq
F/L Marmaduke T.S. & lsquoTom/Pat & rsquo Pattle, DFC* & ndash SA (50,6 oorwinnings, 24,3 met hierdie eenheid) Maart 1937 tot Maart 1941 & rarr33Sq
F/L John A. Sowrey (6 oorwinnings 2 met hierdie eenheid) Junie tot Julie 1942 & rarrKenya, CO 336Sq, 131Sq (DFC)
S/L Robert L. Spurdle, DSO, DFC* & ndash NZ (10 oorwinnings) Maart 1944 tot Jan 1945 & rarr Air-Ground beheer pligte, Br 6th AB en 11th Armd Divs
S/L Maurice M. & lsquoMike & rsquo Stephens, DSO, DFC* (20 & frac12 Victories 1 met hierdie eenheid, 2 nie -amptelik met die Turkse AF in 1941) Nov tot 9 Des 1941 (WIA) & rarr249Sq
F/O Vincent A.J. & lsquoHeimar & rsquo Stuckey (5.3 Oorwinnings en dolk) Des 1938 tot 20 Jan 1941 (KIA)
F/O William & lsquoCherry & rsquo Vale, DFC* (31 & frac12 Victories 30 met hierdie eenheid) Julie 1940 tot 5 Jul 1941 & rarrRAF Haifa, CFI 59OTU, CGS, 11AFS
S/L Jefferson H. & lsquoJeff & rsquo Wedgewood (11 oorwinnings 1 met hierdie eenheid) Julie 1941 (aangeheg) & rarr92Sq
F/L George H. Westlake (10 oorwinnings 2 & frac12 met hierdie eenheid) Mei tot Oktober 1941 (aangeheg) & rarr213Sq
Sers. Frederick A.W.J. Wilson & ndash Can. (8 & frac12 oorwinnings 1 met hierdie eenheid) Junie tot Aug 1941 (aangeheg) & rarr213Sq
F/L William J. & lsquoTimber & rsquo Woods, DFC & ndash Ire. (6 & frac12 Oorwinnings 1 & frac12 met hierdie eenheid) Jan 1941 tot 20 Apr 1941 (KIA)
F/O Peter G. Wykeham-Barnes (15 & frac12 Victories, 5 & frac12 with this unit) 1937 to Aug 1940 & rarr274Sq
Hawker Hurricane Mk I, Griekeland, vroeg in 1941 Marmaduke St. John & lsquoPat & rsquo Pattle & die RAF & rsquos se hoogste telling -aas van die oorlog met ten minste 50 oorwinnings, het hierdie vliegtuig gevlieg. Tydens die chaotiese onttrekking van die RAF uit Griekeland in die middel van 1941 het verlore en swak bewaarde rekords Pattle toegeken aan 34 oorwinnings. Hy het egter moontlik tot 60 of 62 vyandelike vliegtuie vernietig voor sy ontydige dood op 20 April 1941. Beeste het gesterf tydens 'n gejaagde tyd, toe hy en sy vlieëniers na 'n ander eskader oorgeplaas is (nr. 33). in 'n wanhopige stryd teen groot getalle. As gevolg van griep en moegheid, het & lsquoPat & rsquo daarop aangedring om 'n gesamentlike mag van 15 oorlewende orkane van Nos 33 en 80 eskaders te lei teen 'n groot Duitse aanval oor die Eleusisbaai, in wat sy derde sortie van die dag was. In die daaropvolgende hondegeveg het hy 'n tweeling-niemand Messerschmitt Me110 geskiet wat 'n ander eskadervlieënier, Flight Lt William & lsquoTimber & rsquo Woods, aangeval het. Tweedens later is hy self van agter deur nog 'n Me110 getref. Daar word gesien hoe beeste oor die bedieningspaneel val terwyl sy vlammende orkaan in die see val. Woods is ook dood. Vlug Lt George Kettlewell het daarna die aanvaller van Pattle & rsquos vernietig. (Foto: The South African Military History Journal)
Leuse: NON SOLUM NOBIS (nie net deur ons nie)
Hierdie eskader het die eerste keer op 7 Januarie 1917 by Gosport ontstaan ​​uit elemente wat deel uitmaak van 1 (reserwe) eskader. Ongelukkig, nog nooit in werking gestel nie, het die eenheid op 4 Julie 1918 effektief ontbind deur te hernummer as 1 Squadron, Canadian Air Force. Die eenheid is op 1 Desember 1939 te Mont Joie van die Air Component Communications Squadron hervorm en het die rol van sy voorganger aangeneem, wat kommunikasie -afdelings (dws boodskappe, versendings en inligting) in Frankryk vervoer. Die eenheid het net vyf dae voor die Duitse aanval op 10 Mei 1940 na Engeland teruggekeer en op 15 Junie hier ontbind.
Die eenheid moes toe meer as 'n jaar wag om te hervorm. Dit het op 29 Julie 1941 plaasgevind met Hawker Hurricanes by Debden van die & lsquoA & rsquo Flight of 504 Squadron. Binnekort is die eenheid op 12 Augustus na Rusland aan boord van die ou vlootdraer HMS Argus, as deel van die vleuelbevelvoerder Irshwood-Botham & rsquos 151 Wing. Gebaseer op Vaenga naby die hawe van Murmansk, het die eskader op 12 September in werking getree en beweer sy eerste Oos -frontmoorde daardie dag, en drie Messerschmitt Me109's neergeskiet wat 'n Hs126 begelei het, wat beskadig is. Die gevegsbedrywighede het voortgegaan en teen 20 November het hulle 13 Duitse vliegtuie vernietig. Van nou af het die eenheid egter begin om Russiese vlieëniers op die orkaan op te lei, en hul berge agtergelaat toe hulle op die 29ste na Engeland gevaar het.
Hulle het by Turnhouse bymekaargekom en na Spitfires oorgeskakel. Operasionele missies het in Februarie 1942 begin. Later in die jaar het bevele gekom om dit na Noord -Afrika te vervoer, en op 30 Oktober het die eskader na Gibraltar verhuis. Die eenheid is toegerus met tropiese Spitfires en het in November saam met die aanvallende Anglo-Amerikaners na Algerië gegaan en op die 8ste by Maison Blanche geland. In aksie die volgende dag het die eskader 11 Ju88's naby Algiers neergeskiet. Maar vier dae later was dit die eskader en rsquos se beurt om 'n pak slae te kry toe dit op die grond by die beenvliegbasis deur Duitse stropers aangeval is. Swaar verliese is vervang met nuwe vlieëniers en vliegtuie en die eskader keer terug na die stryd en draai later om Duitse vervoervliegtuie wat vanaf Sicilië na Noord -Afrika vlieg, aan te val. Op 22 April, sy onvergeetlikste dag, het dit 21 Me323 Gigant -aangedrewe sweeftuie afgeskiet.
Die eskader, wat in Junie op Malta geïmplementeer is, het aksie beleef tydens die Siciliaanse veldtog, wat later op 25 September oor Salerno gewerk het. Met die beveiliging van Suid -Italië, het die eenheid sy gebied van aksie na die Adriatiese See oorgedra en uiteindelik in November na Indië vertrek. Die eskader was toegerus met Spitfire Mk VIII's en het op 8 Desember by Alipore, Indië, aangekom en was verbonde aan 221 Group, waar dit sterk in aksie was terwyl dit die Brits-Indiese weermag se IV Corps in die ooste van Indië ondersteun. Die eenheid het vanaf Januarie 1944 met die Group & rsquos 170 Wing gevlieg en het deelgeneem aan die bloedige Tweede Arakan -veldtog, met die primêre fokus daarop om vervoer te beskerm wat voorraad op die beroemde & lsquoAdmin & rsquo Box laat val. 'N Nuwe oes eskaderas verskyn nou, terwyl Japannese vegters probeer het om in te gryp met die toevoer. In Maart het die eenheid die Arakan -skiereiland verlaat om die basis van Chindit & lsquoBroadway & rsquo te ondersteun, geleë agter vyandelike lyne anderkant die Chindwinrivier.
Die eenheid het in die derde week van die maand 'n klein losbandjie van die rudimentêre vliegveld by die Chindit -landingsplek, en lsquoBroadway & rsquo, aangeval deur 30 Japannese vegters. Deur die lug te kry, het die eenheid daarin geslaag om vier te vernietig, maar op hul beurt het hulle die volgende dag feitlik deur meer Japannese stropers vernietig. Die oorlewendes trek terug na Indië. Stukkies met Japannese vegters en vuurwapenvuur het voortgeduur tot in Augustus, toe dit Indië na Ceylon verlaat het. Die eenheid het tot in Mei 1945 in hierdie ware en vierkantige gebied gebly en het Calcutta daarna verdedig en op 20 Junie 1945 daar ontbind.
Dieselfde dag by Bobbili hervorm deur 123 -eskader te hernoem, het dit No 123 & rsquos Thunderbolts oorgeneem en by die weermag aangesluit om die res van Birma in te neem, voordat hulle gereed was vir die inval in Malaya. Die Japannese het oorgegee voordat die inval geloods kon word en die eenheid het in Oktober na Malaya verhuis. Die eskader wat later in Nederlands -Indië ontplooi is, ontbind op 30 Junie 1946 in Kemajoran in Malaya.
'N B-24 bevryder, van naby en persoonlik: Duitse foto's van 'n neergedaalde B-24 in Holland – II
Hierdie bladsy bied die 15 foto's van Vertel my meer in Luftgaukommando -verslag KU 1679.
Deur van bo na onder deur die plasing te blaai, sien u eers beelde van die twee bladsye in die KU -verslag met die onderskrifte van die foto's.
Dit word gevolg deur woordelikse transkripsies van die hele teksblok op die twee bladsye. Elke onderskrif in Duits word gevolg deur sy Engelstalige ekwivalent, kursief.
As u dan deur al die foto's blaai, sal u sien dat elke foto die relevante onderskrif het - in beide Duits en Engels - daaronder. Die Engelstalige vertalings word kursief aangebied.
Dit is belangrik dat die beelde en hul onderskrifte is nie aangebied in dieselfde numeriese volgorde as in die KU -verslag. In plaas daarvan het ek hulle so laat lyk asof u saamloop en deur die vliegtuig beweeg, van voor na agter. Ek het ook 'n paar opmerkings bygevoeg onder die Duits-Engels gepaarde vertalings.
KU Rapporteer foto -onderskrifbladsye
Foto 1 Voorkant van die masjien.
Foto 2 Uitsig oor die masjien van agter. Let op die gebuigde landingsgestel.
Foto 3 Rompstert met bakwerk en [eskader seinlig].
Foto 4 Rumpfvorderteil:
b) Blister vir Navigator beidseitig
e) Panzerplatten aussenbords, links and rechts
Foto 4 Romp voor:
b) Blase vir navigator aan beide kante
d) Gepantserde kykvenster, tesame met die beweging van die wapens
e) Eksterne pantserplaat, links en regs
Foto 5 Linksvleuel met enjins.
Foto 6 Blick über Waffenstand Rumpfoberseite, Antennenanordnung nach dem Leitwerk:
Foto 6 Aansig oor die wapenstand [dorsale rewolwer] bo -op die romp, antenna -rangskikking volgens die beheereenheid:
a) Truspieël vir kanonnier bo-op die romp
Foto 7 Blick auf Führerstand:
Foto 7 Aansig oor die vlieënier se sitplek:
a), b), c), d), gepantserde glasruite
Foto 8 Uitgebreide noodglip
Foto 9 Neuspits [sic] met gepantserde glasruit en aandrywing.
Foto 10 Plexiglasverkleidung des Bugturmes mit aufgemalter
a) Sprinkles des Plexiglasses word deur middel van 'n aantal Lochung der Plexiglashälften en deur enkele e -poshoeveelhede gebruik.
Prent 10 Plexiglasbedekking van die neusspits [sic] met geverfde [merke]
a) Die breuk van die plexiglas is gesig deur bilaterale perforasie van die plexiglashelftes en deur 'n draad in te trek.
Foto 11 Blick in rückwärtigen Kabinenabschnitt mit MK-Kugel und Rumpfseitenständen.
Foto 11 Uitsig in die kajuit agter met masjiengeweer en katte.
Bild 12 Unterbringung der Munitionskästen für Heckstand an der rechten Bordwand hinter dem rechten Fenster. Darüber Seenotsender met Zubehöirbehälter.
Prent 12 Behuising van die ammunisiebokse vir die agterste dek aan die regterkant van die voertuig
agter die regter venster. Daarbenewens, noodsender met bykomende houer.
a) Die uitgangsklep vir bemanning sowel as agente en sabotasiehouers.
a) BC - 966 - A
c) Modulator Unit BC - 456 - E
d) Radiosender Eenheid BC - 433 - G
Foto 13 Aansig van afstandbeheerde FT -toestelle
b) Kragtoestel vir TR 5043
c) Modulator -eenheid BC – 456 – E
d) Radiosender eenheid BC – 433 – G
Foto 14 Die draaiende wapens van die romp met 'n sirkelvormige horing sonder 'n terugkeerrem.
Foto 15 Hydraulicbrett an der rechten Bordwand vor Heckstand.
Prent 15 Hidrouliese bord aan die regterkant van die voertuig voor die stert.
Prent 16 Servomotor vir sy- en hoogtebeheer van die stuurwiel A 5. Sitplek van die toestel in die rigting van die vlug agter die skeiding van die agterste kompartement.
Opmerkings: Let daarop dat dit nie lyk asof een van die stutte geveder is nie, en die onderste lemme van twee stuurboordstutte blyk gebuig te wees. Die landingsrat is verlaag.
Opmerkings: Die vel van die voorste romp is verfrommeld. Pantserglas en buitekant van die vlieënier se kompartement - duidelik van belang vir die fotograaf - is duidelik sigbaar.
Opmerkings: Let op die aandag aan die buitepantser van die buitevlieënier en die verfrommelde vel van die voorste romp.
Opmerkings: 'n uitstekende uitsig op die bokant van die agterste romp. Let op die vore wat veroorsaak word deur die impak van die stuurboord -landingsratband en die rompbodem. Dit strek slegs 'n baie kort entjie agter die vliegtuig tot in die aangrensende veld, wat 'n baie skielike stilhou impliseer.
Die rugtoring is waarskynlik die Martin A-3C-weergawe in teenstelling met A-3D, waarvan laasgenoemde met Block H-25 Liberators begin het. Ironies genoeg het die Duitse tegniese ontleder na die toring gunight verwys as 'n "Revi N 6 A". (Revi ?!)
Meer interessant-ten minste, soos beskryf in die onderskrif-is twee sirkelvormige truspieëls wat aan die teenoorgestelde kante van die rewolwer gemonteer is, elk tussen die 0,50 kaliber masjiengeweer en die toringborrel. Die stuurboord binne -rewolwer spieël is ook sigbaar op foto nommer 7.
Let op dat die omslag van die stuurboord -noodvlotkompartement van die stuurboord losgemaak is van die romp.
OM LEWENSVLOE UIT TE LAAT EN VERSTERK
TREKKING HANTERING HARD
HANTEER VIR DIE VERSKRYWING SOOS SOOS
MOONTLIK WAT DEURE UITGEEF
TREK BINNE DIE HANDVATTING VAN DIE VRYSTELLING …
Opmerkings: Dit is 'n 800 dpi-skandering van die vorige foto, met instruksies oor die vrylating van die B-24 se reddingsvlotte.
Opmerkings: Hier is 'n ander manier om na dinge te kyk: die fotograaf het bo -op die voorste romp gestaan Vertel my meeren sy kamera na onder gerig, fotografeer die bokant van die "koepel" van die Emerson A-15 neustoring. Onmiddellik verskyn getalle wat die rotasie -azimut van die rewolwer aandui in grade van 15 grade relatief tot die middellyn van die romp en#8211 gegraveer of in die pleksiglas gegraveer. Die oorgrote meerderheid foto's van die Emerson A-15-rewolwer, waar die rewolwer van die kant af gesien word, toon natuurlik nie hierdie funksie nie.
(Het die toringkoepel van die CAC / Motor Products -stertorent 'n soortgelyke asimut -skaal gehad?)
Opmerkings: 'n Ander siening van die A-15-rewolwer. Die ruit met gepantserde glas en hoogte -aandrywings vir die gewere is onmiddellik duidelik. Daar is 'n klein raaisel hier: Hoe is die toringkoepel verpletter? Vlok? Vegters? Tydens die landing van die vliegtuig?
Opmerkings: 'n uitstekende sy-aansig van 'n Emerson A-15-rewolwer, alhoewel nie uit die KU-verslag nie. In plaas daarvan, van Air Force Photo 53584AC / A12599. Hierdie prent illustreer 'n interessante aspek van die algemene ontwerp van die A-15, in teenstelling met die struktuur van dorsale vliegtuig torings: Die gewere is geleë wel hieronder die skutter se kop en bolyf.
Onderskrif: "ENGLAND – S/Sgt. Edward J. Mickey, 'n B-24 neus-rewolwer, van Kingston, Pa., Het 30 missies tot sy eer en hou die Distinguished Flying Cross en die Air Medal met 3 Oak Leaf Clusters. (53584AC / A12599) "
Hier is 'n interessante video (op die webwerf van Hugh Fenlon) van 'n Emerson A-15 wat in werking is, hoewel nie (!) In 'n B-24.
Foto 11 Aansig in die kajuit agter met masjiengeweerkoeëls en sykant
Opmerkings: romp binne, sien uit. Hierdie beeld bied 'n uitstekende uitsig op die deksels van die middellyfgeweer in hul opbergposisies en die ligging van suurstofbottels. Die windskerm van die haweweer kan net voor die oop middellyfraam gesien word. Dit is die oorspronklike "oop" styl B-24 middellyfgeweerposisies wat nie verspringend of omhul is nie. Volgens die boek van Alan Blue, het die wysiging slegs begin met Block H-20 Liberators.
Opmerkings: Die eenvoudige sirkelvormige ring-en-kraal kanon bo-op die middellyfmasjiengewere.
Prent 12 Behuising van die ammunisiebokse vir die agterste dek aan die regterkant van die voertuig agter die regter venster. Daarbenewens, noodsender met bykomende houer.
Opmerkings: Opbergkas vir stert rewolwer, en ventrale toegangs- / ontsnappingsluik in 'n oop (opgebergde) posisie.
Daar eindig die stert - letterlik (ahem! – vergewe die woordspeling!), En figuurlik - van Vertel my meer. Die foto's vertel die verhaal van 'n enkele B-24 Liberator – van baie, baie wat in die lugoorlog teen Duitsland tydens die Tweede Wêreldoorlog verlore gegaan het.
Elke mens in die bemanning van die vliegtuig het beslis ook sy eie, baie meer menslike verhaal gehad: Van poging tot ontduiking, uiteindelike gevangenskap en uiteindelik bevryding en vryheid. Ek weet nie of die verhale in die dekades sedert 1945 opgeteken en bewaar is nie, veral soos voorgestel deur die inskripsie op die grafsteen van luitenant Robert Willson, maar dit sal lekker wees om te dink dat dit so was.
Laat hierdie versameling foto's dus 'n simbool wees van 'n verlede wat nie vergeet moet word nie.
Birdsall, Steve, B-24 Liberator in aksie (vliegtuig nr. 21), (Geïllustreer deur Don Greer), Squadron/Signal Publications, Inc., Carrollton, Tx., 1975
Blou, Allan G., The B-24 Liberator-A Pictorial History, Charles Scribner's Sons, New York, N.Y., 1975
Davis, Larry B-24 Liberator in aksie (vliegtuig nr. 80), (Geïllustreer deur Perry Manley), Squadron/Signal Publications, Inc., Carrollton, Tx., 1987
Robert Edwin Willson Gedenkblad, by
http://findagrave.com/ vir Robert Edwin Willson
Luftgaukommando -verslag KU 1680
Verenigde State se nasionale argief en#8211 Versameling buitelandse rekords in beslag geneem - Rekordgroep 242: "Rekords van Luftgaukommandos: Duitse verslae van neergestorte bondgenote en ander vliegtuie en#8211 KU -verslae"
Rapporteer KU 1680 by NARA: (In) Records Group 242, Inskrywing 1022, raklokasie 190 /14 / 9-12 / 1-5, Box 231
'N Tragedie in Maidstone
Dit het in een slag beteken dat Arthur Wooding nie net sy vrou en ses kinders nie, maar ook sy kleindogter verloor het. Die Wooding's het wel twee ander volwasse kinders gehad, wat gelukkig nie tydens die ongeluk in die huis was nie.
Die burgerlikes, almal vermoor op nr. 61 Albion Place, is begrawe by die Maidstone Municipal Borough Cemetery. Die huis het behoort aan Doris Woods (29), die vrou van Charles H. Woods, wat daar was saam met haar sewe maande oue baba, Patricia Audrey Woods. Haar ma, Elizabeth Annie Wooding, 49 jaar oud, in Astleystraat 4, (vrou van Arthur E. Wooding) het ook by die huis gebly saam met mev Woods se vyf jongste broers en susters Vera Margaret, 18, Brenda Naomi, 14, Mavis Patricia , 12, Sylvia, 10 en Brian, 6, uit hul eie huis in Astleystraat gedwing nadat dit erg beskadig is tydens 'n lugaanval op 2 September.
Die vlieënier van die orkaan was sersant Harold Henry Allgood. Harold is in 1915 in Cambridge gebore en het daar aan die Central School opvoed. Hy vertrek in Julie 1931 en op sestienjarige ouderdom het hy in September by die RAF in Halton aangesluit as 'n leerling -metaalbakker. Hier het hy ten volle gebruik gemaak van die sportfasiliteite wat aangebied word, en veral op die gebied van swem, die wen van die Barrington / Kennett -trofee in 1932 en senior byeenkomste in 1934.
Allgood het later vrywillig aangebied vir loodsopleiding en is op 13 September 1938 aanvaar, maar het eers in 1939 met sy opleiding begin.
Hy was van 25 September tot 6 April 1940 by No.11 Fighter Training School, Shawbury, Shropshire. Na die omskakeling in die orkaan, is hy op 14 Mei na die No.85 Squadron in Lille-Seclin in Frankryk gestuur. Twee dae later, op die 16de, is hy gedetailleer om die orkaan, serienummer L1898 (wat blykbaar ondiensbaar was en na herstel sou wees) na Merville te vlieg toe hy kort na die opstart neergeskiet is (moontlik deur Oberleutnant Bolz, Staffelkapitän van 5de Staffel van Jagdgwaffe 52) val neer en val noordwes van Lille. Allgood is in die landing gewond, of moontlik sy kraagbeen beseer, en is vermoedelik in die hospitaal opgeneem. Dit sou ook verduidelik waarom Allgood nie by hulle was toe No.85 -eskader op die 21ste na Debden teruggetrek is nie.
Allgood is amptelik op 22 Junie aangemeld en het vroeg in Julie weer by No.85 Squadron by Martlesham Heath aangesluit. Op 11 Augustus 1940 het hy 'n Messerschmitt Bf 109E geëis, maar dieselfde dag teruggekeer na die basis met sy hoofvliegtuig wat beskadig is deur 'n Messerschmitt Bf 110, wat oor 'n konvooi aan die ooskus was.
Hy het ongedeerd ontsnap uit die orkaan, reeksnommer P2827, toe hy op 9 September 'n skemering by Church Fenton beland het. Die orkaan is beskadig, maar herstelbaar. (Dit is ook interessant om daarop te let dat hierdie orkaan voorheen om 10.40vm op Sondag 11 Augustus 1940 beskadig is in sy stuurboordvleuel in die geveg oor Portland. Die vlieënier was toe sersant Henry J. Marsh wat die vliegtuig teruggekeer het na die basis en ongedeerd was Twee dae later, op 13 Augustus, is hy 'vermis in aksie' geplaas in 'n geveg oor Portland. Hy was sewe en twintig jaar oud). Allgood is op 28 September op nommer 253 -eskader in Kenley geplaas.
Om 15.20 uur op Donderdag 10 Oktober 1940 het nege orkane van No.253 Squadron van RAF Kenley vertrek. Sersant Allgood neem die posisie in van stertkant Charlie. Dertig minute na die patrollie was die eskader ongeveer 20.000 voet oor die oostelike buitewyke van Maidstone toe een van die vliegtuie, serienommer L1928, 'n skerp duik ingeduik het en op die nr. 59 en 61 Albion Place, Maidstone, die vliegtuig neergestort het. in vlamme uitbars. Die vlieënier, twee volwassenes en ses kinders is dood. Albei mans was ten tyde van die ongeluk by die werk. Die oorsaak van die ongeluk is nooit vasgestel nie, maar moontlik suurstofversaking. Getuies het gesê dit lyk asof hy probeer het om gelyk te word net voordat hy die grond raakgery het, maar dit was te laat.
Sers. Harold Allgood se lyk is uit die wrak wat in sy valskerm toegedraai is, op 22 Oktober in die begraafplaas van St Mark 's, Grantchester, Cambridge begrawe. Hy was vyf en twintig jaar oud en die seun van James en Florence Greef Allgood van No.3 Merton Street, Cambridge. Ongelukkig het sy broer Edwin ook op 29 Mei 1942 tydens sy aktiewe diens oor die Noordsee verlore gegaan terwyl hy op 'n bevryder, reeks nr. AM924, saam met nr. 120 eskader gedien het. Hy was een van drie, uit 'n bemanning van sewe, wat verlore geraak het tydens 'n verkenningsmissie wat op soek was na die Tirpitz. Die Liberator is aangeval deur drie Messerschmitt Bf 109's en Edwin, 'n lugskutter, is dood voordat die vliegtuig in die see wes van Moskenessøy, die suidelike grootste eiland op die Lofoten -eilande, Noorweë, gesak het. 'N Inskripsie is by die grafsteen van Harold gevoeg:' Ter nagedagtenis aan sy ouer broer wat geen graf ken nie, Flight. Sers. Edwin A. Allgood, vermoor in aksie oor die Noordsee, 28 Mei 1942. '
Die ongeluksterrein van sersant Harold H. Allgood se orkaan is in 1978 deur lede van die Kent Battle of Britain Museum opgegrawe tydens die herontwikkeling van die terrein deur Rush en Tomkin Ltd toe hulle 'n nuwe DVLA-kantoor op die terrein bou. In onlangse jare is die DVLA -gebou vervang deur Coronet House, 'n kantoorblok te midde van die huis in Albion Place.
Artefakte wat verband hou met Sgt. Allgood, sy orkaan en die verskriklike ongeluk op Albion Place word in die Kent Battle of Britain Museum vertoon.
Gebrande rye staal: 'n geskiedenis van die Groot Oorlog (vorentoe)
As die uitgangspunt van die model is dat u blykbaar die oorspronklike foto's en kuns as u eie aanspraak maak, is dit dat u in 'n buitengewone goeie toestand is vir 'n persoon van meer as 150 ++ jaar!
& quot; Hou aan met die verhaal MacDuff & quot (Om losweg te parafraseer van Shakespeare)
Dankie, maar ek en Calbear het gemeld dat sy kommer elders is
Dankie, maar ek en Calbear het PMd, en sy kommer is elders. Ek probeer hulle akkuraat verstaan, en ons voer 'n baie burgerlike bespreking.
Ek sou beslis sê dat u TL beide goed nagevors is en waar toepaslik daarna verwys word.
Noudat ek my stuk gesê het, wanneer verskyn u volgende opdatering waarskynlik?
Dankie vir die vriendelike woorde
Dankie vir die vriendelike woorde tot wanneer die tweede helfte hoofstuk 11 verskyn, ek verwag voor die einde van die maand, alles anders gelyk. Werk is baie besig.
Oor die algemeen gebruik te veel van 'n gepubliseerde bron.
Oor die algemeen, as ek te veel van 'n gegewe gepubliseerde bron gebruik, het ek 'n duidelike begrip van sy definisie en sal ek daarvolgens aanpas.
Ierland self was redelik stil in die 1860's
Ierland self was redelik stil in die 1860's, afwesig van die styging van 1867, wat - ten minste in terme van diegene wat die veld aangepak het - redelik groot was. Leierskap was gebrekkig, die Feniërs is deur die konstabel geïnfiltreer, en die arms ontbreek amper, maar die ontevredenheid was beslis daar om potensieel getik te word.
In BROS, soos in die burgeroorlog, het die Iere, waaronder Ierse Amerikaners, verskillende Feniane en wilde ganse, 'n belangrike rol gespeel Ierse Brigade in Kaap Elizabeth het verskeie ander "Ierse" eenheid, baie Ierse en Katolieke offisiere, en verskeie ander opgedaag.
En daar is 'n 'klein' verwysing na probleme in Ierland, daar is 'n rede waarom Engelse militia -eenhede gemobiliseer is.
Gebrande rye staal - Hoofstuk 11, deel 2
Gebrande rye staal: 'n geskiedenis van die Groot Oorlog
Deur T.F. Smith
Kopiereg (c) 2013-2015 deur die skrywer. Alle regte voorbehou.
Hoofstuk 11 - Dapper helde almal ...
Deel 2 - ... die vyand is nou op ons
ek. Ons edele kaptein toe. . .
Die uitvoerende herehuis
Dit was 'n grys, reënerige oggend: tipies vir Maryland en Virginia in November. Buite die Withuis het waens en waens en perde se hoewe water uit die plasse in Pennsylvanialaan gespat, 'n lae gedreun wat slegs die oningewydes, agtien maande nadat die oorlog begin het, kon dink dat daar 'n donder na die weste sou wees.
Maar binne -in die herehuis, agter dik mure en gordyne, en die rumoer van die huis, was dit selfs skaars waarneembaar: behalwe die mans in uniform wat die president se "oorlogskamer" op die eerste verdieping binnegaan en verlaat, was daar weinig om dit te wys Die gebou was die middelpunt van 'n nasie van meer as 20 miljoen in oorlog teen byna twee keer soveel.
Die wagter by die president se deur, een van die spesiale uniforms van Lamon, knik na die lang kaal man wat met 'n rits note vorentoe stap. 'Gaan voort, meneer Brooks.'
Noah Brooks was 32, 'n hoofman wat in die 1850's weswaarts gegaan het en as joernalis en redakteur in Illinois gewerk het, waar hy Lincoln ontmoet en met hom bevriend geraak het, en daarna in Kalifornië.Brooks het die afstoting van die Britte in Julie van die Golden Gate af gedek, en sy beskrywing van die eerste persoon van die "verfrommelde, rooi bedekte dooies" van die 67ste Regiment (South Hampshires) onder die duine by Land's End is wyd herdruk. Die joernalis het in Augustus oos gekom en sy "Verhale uit die Overland -roete,"Gestuur deur 'n snelryer en telegraaf na die Tye, het 'n sensasie geword te midde van die oorlogsnuus: elke aflewering het getoon hoe onaangeraak die grootste deel van die Unie was, selfs toe dit op alle fronte aangeval is. Lincoln het die stukke gelees, Brooks gevra om sy indrukke aan die kabinet te kom vertel, en toe die koerantman gevra om by sy vinnig groeiende personeel in die Withuis aan te sluit. Brooks, 'n wewenaar en gunsteling van mev. Lincoln, het ingestem, en die posisie onder die sekretariële personeel, wat nog steeds onder leiding van Nicolay was, het hom onmiddellik toegang tot die president gegee, wie se vooruitsigte geweldig opgewek was deur die insig in die oorlogspoging wat Brooks gehad het uit sy reise gebring.
Byvoorbeeld, die eerste verhaal van Brooks was die skrywer se besoek aan Sacramento, waar goewerneur Leland Stanford, die bekendste Amerikaanse goewerneur in die Weste, gelê het na die oorwinning in San Francisco, besig was om die pad van 'n transkontinentale spoorlyn langs te lê dié van die bestaande telegraaf oor die Sierra Nevada en belowe om die Goue Staat aan die res van die 'State' te bind. Van daar af het Brooks deur die plaasmyne van die Mother Lode en die silwer kompleks van die Comstock getoer, waar hy aangesluit het by 'n Quartermaster -bullion -trein van Nevada na Salt Lake onder bevel van 'n kleurvolle vrywillige offisier en veteraan -grensman, kolonel John Coffee & quotJack & quot Hays, 'n neef van Andrew Jackson wat die Comanche in Texas, Paiutes in Nevada, en Mexikane onder Zachary Taylor en Winfield Scott beveg het. Hays, 45, dien onder kolonel George H. Ringgold, (USMA, 1833), 'n infanterie -offisier wat as betaalmeester vir die Departement van die Stille Oseaan aangestel is, en die Texaan was gedetailleerd as bevelvoerder van die "spesietreine" wat ooswaarts van die ooste af op pad was. Kalifornië en Nevada.
By Salt Lake het Brooks 'n onderhoud gevoer met die ewe vuurwarm majoor-generaal Alexander Doniphan, 'n 54-jarige Missouriaan wat baie onderskei het in die Mexikaanse Oorlog wat geweier het om in die opstand te veg nadat die oorlog met die Britte begin het, maar Doniphan het sy dienste en het sy opdrag en bevel gekry oor die departement van die suidweste, met sy hoofkwartier in Utah, maar wat die grootste deel van die bergweste beslaan. Brooks het ook 'n onderhoud gevoer met die nuut heraangestelde territoriale goewerneur, Brigham Young, leier van die Mormoonse setlaars in die Groot Basin. Die Mormone het die oorlog grootliks uitgestel totdat die Britse ingryping op daardie stadium Young versoen is deur Doniphan, wat deur die heiliges goed geag is vir dade wat teruggekeer het na die konflikte van die Mormone in Missouri in die 1830's. Young het luidkeels verklaar vir die Union, terug in die Capitol en met verskeie federale kontrakte om voedsel en voer te voorsien. Die bevel van Doniphan het 'n paar klein afdelings van gereelde en 14.000 vrywilligers ingesamel deur die territoriale goewerneurs in Colorado, Nevada, New Mexico en Utah, meer as genoeg om die rebelle uit New Mexico terug in Texas te dryf, die Overland -roetes te beveilig, die Indiane te weerhou, en stuur selfs 'n paar afdelings oos of wes na die aktiewe fronte. Brooks se skrywe uit "Zion" het die heiliges uitgebeeld as vreemde, maar lojale Amerikaners, wat 'n bataljon elk van infanterie en kavallerie gevul het, onder leiding van onderskeidelik majors Daniel Wells en Jefferson Hunt. Dit het op sy beurt die verligting van die 3de Kalifornië, onder kolonel Patrick Connor, 'n Mexikaanse en Indiese oorlogsveteraan, toegelaat om diens te doen teen die Britte in die somer van 1862, maar Washington kon nie veel meer vra nie.
Van Salt Lake af het Brooks deur Colorado gegaan, waar hy deur die goudland van Pikes Peak getoer het en goewerneur William Gilpin in Denver ontmoet het. Gilpin, 'n ander Missouriër, voormalige West Pointer en Mexikaanse oorlogsveteraan, het tydens die ywerige winter van 1861-1862 beheer oor die gebied behou met behulp van 'n paar veglustige vrywillige offisiere, kolonels John P. Slough en John M. Chivington. Beide mans, onderskeidelik 'n prokureur en 'n dokter, het 'n goeie afskrif gemaak. Van Colorado het Brooks Kansas binnegegaan en gevolg deur Brigadier-generaal James G. Blunt se Kansas-afdeling op hul opmars na Fort Gibson in die Indiese gebied, waar die Kansans Pike se rebelle-Indiane verstrooi en die gebied noord van die Arkansas herbeset het. Daarna het Brooks teruggekeer na Kansas en daarna in Missouri ingegaan, ontmoet kolonel George W. Cass, (USMA, 1832), 'n voormalige infanterie -offisier en topografiese ingenieur wat die weermag verlaat het vir 'n sakeloopbaan, en dien as president van die Adams Express Company, die Ohio en Pennsylvania Railroad, en die Pittsburg, Ft. Wayne, en Chicago Railroad in die 1850's. Laat in 1861, toe die oorlog met die Britte dreig, het Cass sy dienste aangebied en is hy aangestel as bevelvoerder van die Amerikaanse militêre spoorweë in die departement van Kansas, waar hy verantwoordelik was vir die bou van die transkontinentale militêre spoorweg wes van Elwood na Denver.
Deur die Missouri per stoomboot na St. Joseph, Missouri, te gaan, het Brooks per spoor oos gegaan en groot generaals Henry Halleck (USMA, 1839), "die generaal-in-die-weste" in St. Louis, Sam Curtis (ontmoet) ontmoet. USMA, 1831), die oorwinnaar van Pea Ridge en bevryder van Noord -Arkansas, en John Pope (USMA, 1842), oorwinnaar op eiland nommer 10 en kommandant -generaal van die XVI Corps. Uit Missouri het Brooks Kentucky binnegedring en saam met kolonel Francis L. Vinton (USMA, 1856) deur die 'peter' boomstede van Kentucky en Tennessee getoer. Ecole des Mines, 1860), bevelvoerder van die Mine Bureau se Kentucky -distrik. Brooks het in Augustus betyds na Nashville gekom om die nadraai van die weermag van die Ohio se verdedigingsstand by Richland Creek te sien en met sy soliede Virginiese bevelvoerder, generaal -majoor George H. Thomas (USMA, 1840) te gesels terwyl die rebelle probeer het om die stad te beleër, alhoewel vlagoffisier William Nelson se eskader die riviere Tennessee en Cumberland oorheers het en Amerikaanse magte die spoorweg noordwaarts na Kentucky gehou het.
Van Nashville af het Brooks teruggegaan in die Tennessee en Ohio na Cincinnati en daarna noordwaarts na die Great Lakes, waar hy 'n onderhoud gevoer het met die afdelingsbevelvoerder, generaal -majoor Don Carlos Buell (USMA, 1841) in Detroit, en daarna na Bo -Kanada gegaan, vergader die militêre goewerneurs in onderskeidelik Londen, Toronto, Kingston en Prescott. Dit was 'n unieke kwartet van senior vrywillige offisiere, alle West Point -gegradueerdes met lang burgerlike loopbane in die regering, besigheid of albei, en tydgenote aan die Akademie van kolonel Richard Delafield (USMA, 1818), luitenant -generaal JKF Mansfield se hoof van intelligensie. Mansfield (USMA, 1822) het Delafield gevra vir die name van vrywillige offisiere wat die fyn lyne tussen alliansie, besetting en pasifikasie in die Canadas kon loop, en die spioenmeester het gereageer met die name van drie lede van die klas van 1818 en een van 1819, almal met vooraanstaande burgerlike loopbane wat in die aanvanklike veldtogte in 1862 in Upper, in die eerste plek nie teen die Britte gedien het nie. of Laer Kanada. Die kwartet is aan Buell aanbeveel, en die departementele bevelvoerder het hulle aangestel as sy plaaslike distriksprovokate, met hoofkwartier in vier Kanadese dorpe wat die sentrale punte van hul onderskeie distrikte was.
Die Amerikaanse beleid ten opsigte van besette gebied was dieselfde in die Britse Noord -Amerika as in die vermeende "rebel" state: welwillende pasifikasie daarna die einde van konvensionele militêre operasies, met soveel moontlik samewerking met die bestaande plaaslike leierskap. Dit was die beleid wat die weermag in Sentraal- en Noord-Mexiko, New Mexico en Kalifornië onder Scott, Taylor, Doniphan en Kearny aangeneem het, en dit het grootliks daarin geslaag in 1846-48. Soos Scott in Sentraal -Mexiko gedoen het, het die Amerikaners hul aktiwiteite slegs op die beleid van versoening en vergelding gebaseer op oortreding van die oorlogswette en - soos Scott gedoen het - het Grant sowel as Buell (wat albei onder Scott in Mexiko gedien het) proklamasies uitgevaardig beloof om die lewens en eiendom van die Britse Noord -Amerikaners te beskerm, en het die guns van die Katolieke en Protestantse kerke, insluitend die bywoning van dienste en die bevel van Amerikaanse soldate om beide die geestelikes en die plaaslike amptenare te respekteer. Grant en Buell, en hul ondergeskiktes, het plaaslike amptenare in Bo -Kanada aangemoedig om op hul poste te bly en het gedoen wat hulle kon om die ekonomie van die streek te herstel. Amerikaanse militêre goewerneurs het gratis kos aan armes uitgedeel, plaaslike inwoners in diens en openbare instellings onderhou, wat wissel van skole tot hospitale. Boonop het die Amerikaanse bevelvoerders van die troepe onberispelike gedrag geëis en vir alle voorrade betaal, eerder as om net te konfiskeer wat hulle nodig gehad het. Soos Grant daarna gesê het, 'Ek twyfel of die groot meerderheid van die Kanadese mense nie so baie spyt was oor ons vertrek as wat hulle spyt was oor ons aankoms nie.'
'N Deel van die relatiewe sukses van die besetting, ten minste in die vroeë stadiums, was te wyte aan die amptenare wat gekies is om dit uit te voer: Delafield se kwartet was opreg begaafde manne, wat hul rolle net so goed as diplomaat as soldaat beskou het. Oos van Detroit was die Londense distrik, onder bevel van brigadier-generaal Edward D. Mansfield (USMA, 1819), die in Connecticut gebore seun van kaptein Jared Mansfield, Thomas Jefferson se landmeter-generaal van die Northwest Territory, en 'n verre verhouding van die generaal- in-Chief. E. D. Mansfield, 'n gegradueerde van West Point en Princeton, was as ingenieur in die weermag aangestel, maar het 'n burgerlike loopbaan as advokaat, professor in regte, redakteur en kommissaris van statistiek in Ohio gemaak. Mansfield, op 61, was vlot in Frans en het sy dienste aangebied toe die Anglo-Amerikaanse krisis in die winter van 1861-1862 aangebreek het. Londen onder Buell. In Toronto, verder in die noordooste, was generaal -majoor John T. Pratt (USMA, 1818) 'n Kentuckiër wat as seuntjie by die Mount Rifles gedien het as vrywilliger in die veldtog van 1813, onder meer tydens die slag van die Teems. Pratt, 'n infanterie -offisier in die gewone, het die weermag verlaat vir 'n lang loopbaan in die boerdery en in die politiek in Kentucky, as 'n Amerikaanse posmeester in die staatshuis en die senaat van die staat, en van kaptein tot generaal -majoor in die staatsmilisie. Pratt, wat laas in sy klas gegradueer het (Delafield was eerste), was nog 'n West-wyser wat in 1861 van aktiewe diens afgehou het, maar homself aangebied het toe die Anglo-Amerikaanse oorlog sy kombinasie van die suidelike heer, professionele soldaat en veteraan uitbreek van verkose politiek was 'n goeie mengsel vir 'n militêre goewerneur.
Noord en oos van Pratt se bevel was die Kingston -distrik, die plek waar sommige van die ergste gevegte in Bo -Kanada plaasgevind het nadat Denison in Julie aan Grant oorgegee het, was brigadier -generaal John J. Jackson (USMA, 1818) aan die bevel toegewys. Jackson, van Parkersburg in die weste van Virginia, het as artillerie- en infanteriebeampte gedien, insluitend aktiewe diens in Florida, voordat hy bedank het om sy loopbaan in die reg te maak. Jackson het as 'n vervolgingsadvokaat in Virginia gedien en as 'n lid van die staatswetgewer het hy ook tot brigadier -generaal in die staatsmilisie gestaan, maar bedank sy kommissie in 1861 toe die opstand begin het. In plaas daarvan dien hy as afgevaardigde van die Unionist Wheeling Convention. Jackson het, net soos die ander, sy dienste aangebied toe die konflik met die Britte begin het, en is eers aangestel as advokaat -generaal van die regter by Grant se weermag en daarna as opperhoof onder Buell. Uiteindelik was die Saint Lawrence verder in die Prescott -distrik, onder bevel van brigadier -generaal Henry Giles (USMA, 1818), 'n New Yorker en infanterie -offisier in die gereelde wat aan die grens van die Great Lakes gedien het en daarna die weermag verlaat het vir 'n loopbaan as 'n boer, landmeter, regter en staatswetgewer in Kentucky. Giles bied ook sy dienste aan toe die konflik met die Britte begin, en dien eers as regsadvokaat -generaal by Sherman se korps en daarna as 'n voorste marshal onder Buell.
Elkeen van die vier mans het 'n gemengde staf, beide Amerikaners en plaaslike bevolking, in diens van die Kanadese vrywilligers, met soveel prominente manne uit Kanada -Wes as wat gewerf kon word: die wagwoord, soos ooit in Britse Noord -Amerika op hierdie stadium, was - soos McClellan al in 1861, toe hy nog in die hoof was, gesê het: 'Hou in gedagte dat u in die land is van vriende, nie van vyande nie, wat u hier is om te beskerm, nie om te vernietig nie. Neem niks, vernietig niks. . . respekteer die reg op privaat opinie, u sal niemand ter wille van die opinie straf nie. Wys dit aan die wêreld. . . ons open geen terreurregering waarheen ons gaan nie. "
Maar agter die militêre formaliteite en gentlemanly correctness, het die Amerikaanse magte in Bo -Kanada - nooit wat om ooglopende redes amptelik na 'beroep' verwys word - deur staal gesteun is. Die ekwivalent van 'n versterkte infanteriedivisie, 15 regimenten infanterie en vier kavallerie, plus 'n aantal afsonderlike bataljons, kompanie, troepe en batterye, was regoor die Kanada -Wes -distrik gestasioneer, dit was almal vrywillige regimente uit die Great Lakes -streek. vir lang diens (vyf van die infanterie van Ohio, vier elk uit Illinois en Indiana, twee van die infanterie van Michigan en 'n kavalerieregiment elk uit Indiana, Illinois, New York en Ohio), en onder leiding van vrywillige kolonels met soortgelyke professionele agtergronde as die vier generaals. In samewerking met verskeie plaaslike hulpverleners, spioene en informante, was die goeie ampte (soos dit was) van die Engelssprekende en Fransofone lede van die voorlopige regering in Ottawa, en die werklikheid dat dit nie net die voorste linies van die Anglo-Amerikaanse oorlog was nie ver bo die Saint Lawrence in Laer -Kanada, was hulle in wese gestam by Lake Saint Pierre, Bo -Kanada was - oor die algemeen - vreedsaam. Die werklikheid van die herfs -oesseisoen en die geld wat uit die Amerikaanse magte en die Amerikaanse oorlogsekonomie verdien moes word, het ook nie skade gedoen nie: as die relatiewe vrede die winter sou duur, was dit egter 'n redelike vraag. Daar was al 'n paar voorvalle, en die insigte van Brooks, net soos enige ander, het sy werk in die herfs onder die aandag van Lincoln gebring.
Dit was grotendeels die bekendheid met sake in Bo-Kanada wat Brooks op hierdie dag 'n dagvaarding van Lincoln gebring het, en die algemene verstand van die skrywer: toe hy by die president se kantoor instap, was die rede vanselfsprekend.
Lincoln staan ​​by die venster en kyk oor die reënerige, grys skyline van Washington City. Sonder om te draai, het hy gesê:
'Brooks, u het die jongste verkiesingsnuus gevolg, ek neem aan?'
'Ja, meneer die president - as u alles in ag neem, is dit 'n sterk aanvaarding van 88 Republikeine en 24 vakbonde teen 72 demokrate in die huis, 33 en sewe tot tien in die senaat, en 'n redelike aantal demokrate in albei huise is sterk vir die oorlog, "antwoord die jonger man. 'Indien nie teen die rebelle nie, is hulle ten minste teen die Britte. Die resultate kon baie erger gewees het ... "
'Ja, maar hulle kon baie beter gewees het - ek wou nie hierdie oorlog met die rebelle hê nie of die Britte, maar 'n mens sou dink dat die gevaar waarin ons ons bevind, sou deurdring, 'het die president gesê. 'Ons volk loop 'n werklike ineenstortingsgevaar, en die beste ding om na uit te sien hierdie winter is dat ons dit is steeds baklei ... "
'Dit is die tye wat mans se siele probeer, meneer,' het Brooks glimlaggend gesê. 'Maar ons het setels in die Senaat gekry en beslis minder setels in die Huis verloor as wat verwag sou word tydens 'n verkiesing buite die jaar. En Vallandigham is weg ... "
'Paine, Noag? Ja, ons kan vandag 'n Tom Paine gebruik, nie waar nie? " antwoord die president en draai weg van die reënerige middag buite die venster. 'Wat Val betref, is ek verbaas dat hy nie verlede jaar gekom het toe die voorval met San Jacinto en Rinaldo plaasgevind het, was hy daarop ingestel om Kanada binne te val ... "
'Ek is verbaas dat hy nie in Quebec opgedaag het om by Williams te bly nie, en die res van die Britte, hy is 'n skaduryke ratelslang,' het Brooks gesê. "Nogal die klein roerder, nie waar nie?"
'Ja, maar hy is nie alleen nie - wat dink u moet ek met die Kanadese guerilla's doen?' Vra Lincoln.
'Dit is met betrekking tot diegene wat gearresteer is na die ontspoording op die Grand Trunk, meneer?' Het Brooks gevra. Die president knik eenvoudig.
'Wel, soos u gesê het, op geen ander manier nie, gee die vyand ons soveel moeite, op so min koste vir homself, meneer,' begin Brooks. 'Die Britte het beslis nie gehuiwer om krygswet te gebruik vir dieselfde oortredings in Neder-Kanada nie, en professor Lieber se werk maak dit duidelik dat krygshowe en teregstelling vir treinvernietiging heeltemal binne die norm is vir sulke dade ... en in ag genome die dood van Phillips en die Seneca -vrywilligers in die wrak, die Kanadese is gelukkig dat hulle nie kopvel gekry het toe Parker se troepe hulle betrap het nie ... klein guerres aan die periferie gaan dit altyd brutale sake wees, meneer die president. Die situasie in Minnesota was beslis, en die rebelle self maai daardie soort van warrelwind met die Comanche in Texas. Oorlog maak vreemde bedmaats. "
'Dit doen dit, Noag, dit doen dit ... sommige van hierdie Kanadese is seuns, maar op dieselfde ouderdom as myne is hier een, 'n seuntjie met die naam Steele, 13, volgens hierdie brief van sy ma, en 'n ander, Hughes , wat nege is, "het Lincoln gesê en 'n dokument na Brooks gestuur. 'Blykbaar is hulle gewerf deur 'n Britse offisier, hierdie kaptein Sharpe, wat uit uniform en agter die linies in Kanada -Wes gewerk het, maar onder die mense verdwyn het. Hy was ten minste nie een van die wat deur Major Parker se troepe gevang is nie ... moet ek dan regtig twee seuntjies laat hang?
Brooks staan ​​'n oomblik stil en lees die brief wat Lincoln hom gegee het, deur. Dit was, het hy besin, presies die soort ding wat bereken is om die president te bereik - 'n brief van die weduwee -moeder van 'n seuntjie wat veroordeel is om te hang vir 'n misdaad wat in 'n vreedsame wêreld nooit sou plaasgevind het nie. Lincoln praat weer, amper in angs:
'Moet ek 'n eenvoudige dogtertjie wat teen soldate speel, skiet, of 'n ander wat wegdwaal terwyl ek nie aan die hare van die' snaakse roerder 'kan raak wat hom veroorsaak nie? aan doen net dit, Noag? " Vra Lincoln.
'Meneer, ek dink dat dit in hierdie geval nie net grondwetlik, wettig en moreel is om die roerder stil te maak en die seuntjie te red nie, maar ook 'n groot genade,' het hy gesê. 'En dit sal die punt maak dat dit nie ons is wat Kanada in die vuurlyn gooi nie Brits is die skuld daarvoor ... "
Daar was stilte in die kantoor. Die reën het versterk en teen die vensters geslaan. Brooks het weer gesê: 'En verder, meneer, wat moet ons nou met Grant en Sherman doen, na die afweer by Three Rivers? Die kongreskomitee eis 'n verduideliking-'
Lincoln breek in: "Wat moet ek met Grant en Sherman, Noah, doen?" sê hy met 'n effense glimlag. 'Ek sal Mansfield vra om hulle albei te bevorder ... ek kan die mans nie spaar nie veg.
IV . 'N Britse oorlog tydens die oorlog (terugblik: Augustus 1862)
Uittreksel uit hoofstuk 20, "Blockade Runners and Commerce Raiders" in Betwiste waters: 'n vlootgeskiedenis van die Anglo-Amerikaanse oorlog, deur Irene Musicant, HarperCollins, New York, 1995
Die twee mees "onreëlmatige" elemente van die oorlog op see, blokkade en handelskloof, is oor die algemeen een van die minste ondersoekde gebiede van die konflik: die gevegte tussen die ysterbekke, wat wissel van Monitor en Meteor op Fishers Island in Junie na die klimaat ontmoeting in New Yorkbaai in Desember, kry baie aandag, net soos die individuele prestasies van astrante blokkade soos Cape Henlopen, maar die byna onsigbare gevegte van hardloper en raider, konvooi escort en blockader, doen dit nie.
Die kwessie is soortgelyk aan hoe die vorige veldtogte, in 1775-83 en 1812-15, waargeneem word: die individuele gevegte van oorlogskepe (Randolph vs. Yarmouth, of Verenigde State vs. Masedonies) kry aandag, terwyl die realiteite van die handelsoorlog dit nie doen nie, ondanks die groot impak in beide konflikte. Tydens die rewolusie, byvoorbeeld, het Lloyd's van Londen geraam dat ongeveer 2 200 Britse skepe verlore gegaan het vir Amerikaanse stropers. Verliese beloop $ 66 miljoen. Tydens die tweede Anglo-Amerikaanse wedstryd is byna 1600 Britse handelskepe in 31 maande geneem, gemiddeld byna twee per dag op die hoogtepunt. Op 'n stadium het die Britse soldate in werklikheid Britse soldate wat sonder 'n stryd was, sonder betaling betaal as gevolg van Amerikaanse stropers. Privateers berig dat hulle 1300 Britse handelsvaartuie neem, in vergelyking met 254 wat deur Amerikaanse oorlogskepe geneem is. Volgens Lloyd het 1,175 Britse skepe verlore gegaan, met 373 wat teruggevang is, vir 'n totale verlies van 802. Die Britte kon hul verliese beperk deur die streng handhawing van konvooi deur die Royal Navy, maar selfs dit was in wese 'n Amerikaanse oorwinning: skepe in konvooi het langer geneem om vrag af te lewer, die koste van gestuur verhoog en vereiste begeleide, wat self 'n tekort was. Die patrone was soortgelyk in die derde konflik, hoewel Britse verliese aan die Amerikaners in berekening gebring moet word met betrekking tot Amerikaanse verliese aan die Britte, maar die probleem is natuurlik dat die Amerikaners om hul lewens veg. Die Britte, soos Morison later geskryf het, '... het nie so 'n totale oorlog gevoer nie. Die Anglo-Amerikaanse konflik was 'n beperkte keuseoorlog vir die regering van Palmerston, en 'n toenemend duur een wat Brittanje alleen en in bondgenootskap met die slawehouers in Suid-Afrika gelaat het. "
Een element van die historiografie van die Anglo-Amerikaanse oorlog is natuurlik net die drama van die vlootgevegte, sowel aan die Atlantiese kus as aan die binnelandse waters van die kontinent, en om die verhale oor die blokkade en die handelsoorlog te laat geskied. veldtogte verg minder 'n historikus se oog en meer 'n ekonoom. Sommige eenvoudige statistieke plaas sommige van hierdie kwessies egter in perspektief - die die meeste Die belangrikste is dat ondanks die groot sterkte van die Royal Navy in 1861, die eenvoudige waarheid is dat die Britte nooit genoeg skepe kon versamel om aan al hul behoeftes te voldoen nie.
Byvoorbeeld, die aantal moderne stoomoorlogskepe in die RN, buite die onhandige stoomskepe van die lyn, wat eintlik geskik is om op die wal te vaar, bevat slegs 35 "skroef" (of propeller) fregatte, benewens ongeveer 146 kleiner stoom korvette, sloepe en kanonbote, insluitend uitgediende stoomwiele met sywiel. Nie al die skepe was in bedryf of in diens nie, maar in die winter van 1861-62 is baie in Britse hawens in reservaat neergelê, op hul beste met 'n sorg- en instandhoudingspersoneel. offisiere en manne van die kusbedryf en handelsvloot.
Die probleem, soos met alle mobilisasies, was die gebrek aan hulpbronne. Om dit duidelik te maak, het die Royal Navy nie genoeg skepe op die stasie in die Noord -Amerikaanse en Wes -Indiese waters gehad om die uitgebreide operasies wat deur die Admiraliteit beplan is, gelyktydig te bestuur nie, selfs met skepe van die Kanaal- en Middellandse See -vloot, en in opdrag van die reservaat. baie minder as wat nodig was. Al die Britse strateë erken dat hul sterkste wapen teen die Verenigde State 'n blokkade was, die probleem was dat daar nie genoeg skepe was wat die Atlantiese Oseaan kon oorsteek nie, elke hawe van Chesapeakebaai noordwaarts kon sluit, en gedurende die somer en herfs op die stasie kon bly - afwesig a hoofvak mobilisering en aansienlike uitgawes.
Ter vergelyking, het die blokkade van die Amerikaanse vloot van die suidelike hawens 'n patrollie van ongeveer 3500 myl rebellekus en 180 moontlike toegangshawens vereis, die grootste poging wat ooit aangepak is toe die oorlog in 1861 begin het; die Amerikaners het ongeveer 90 doelgeboude oorlogskepe gehad , insluitend 'n 40-tal stoomwaens, in kommissie of opgemaak. Teen die einde van 1861 is nog 140 vaartuie bygevoeg, waaronder nog 80 stoombootjies - meestal bekeerde handelaars en slegs geskik vir kus- en kusdiens. Selfs dan, met ongeveer 160 vaartuie wat vir blokkade toegewys was (die res was ter ondersteuning van die weermag of vir ander take toegewys), en geen werklike rebelle -vloot in opposisie nie, word die veldtog van die Amerikaanse vloot in die beste geval as gedeeltelik effektief beskou . Alhoewel suiwer kommersiële skeepsvaart gestop het, het vinnige blokkade -hardlopers, wat dikwels in Brittanje gebou is, vrylik uit Kuba, die Bahamas en Bermuda gewerk.
Namate die Anglo-Amerikaanse krisis in die winter van 1861-62 verdiep word, het die probleme van enige soortgelyke Britse poging wat na die noorde gerig is, duidelik geword, selfs al het die Stille Oseaan-kus opsy gesit, het die Royal Navy die probleem ondervind om 'n kuslyn van 1260 myl te probeer patrolleer. -ongeveer 'n derde van die van die rebellestate-met aanvanklik 'n mag wat die Admiraliteit wou beperk tot ongeveer 40 seestaande stoomoorlogskepe. So 'n mag was 'n kwart so groot as die Amerikaanse eskaders wat gemobiliseer is hul blokkade van die suidelike en Golfkus. Boonop het kaptein Washington, die hoofbeplanner van die Admiraliteit, nie minder nie as ses stoomskepe van die lyn in die plan ingesluit, 'n tipe wat admiraal Milne, die vlootbevelvoerder, as die klas beskou het wat die minste geskik was vir blokkades.
Op sy beurt het Milne tot 96 skepe gevra, byna almal kleiner tipes, waaronder 24 fregatte, 16 korvette, 24 sloepe en 32 kleiner geweerbote. Die moeite werd om op te let is dat die Vlootlys vir 1861, insluitend skepe in reservaat, wat slegs 35 fregatte en 57 korvette en sloepe genoem het, asook ongeveer 75 kleiner seevaartskepe, insluitend die verskillende ysterklasse (hetsy seevaart of vir kus- en hawe-verdediging), seilskepe, of die klein stoomgeweerbote wat tydens die oorlog met Rusland gebou is vir operasies in die Baltiese en Swart see.
Alhoewel baie van hierdie vaartuie gesond en geskik was vir operasies in die Noord-Amerikaanse of Wes-Indiese waters, moes hulle steeds opgeknap, beman, in gebruik geneem word, en oor die Atlantiese Oseaan as hulle daar was, moes hulle natuurlik voorsien word, wat 'n ander probleem aan die orde stel - hoe min, behalwe water en vars voedsel, die rebelle aan hul nuwe bondgenote kon voorsien. Steenkool, poeier, skut, skulp, bewaar voedsel en vervangingspersoneel moes ten beste van die buiteland voorsien word, in die ergste geval van Brits -Noord -Amerika, uit die Verenigde Koninkryk self en op transatlantiese afstande en oor 'n oseaan waar Amerikaanse handelsaanvalle was aktief en talryk, reeds in die eerste week van April - enkele dae na die Amerikaanse oorlogsverklaring.
Saam met die makro-ekonomiese kwessies wat hierbo geïllustreer is, was die skade wat die Amerikaanse vaartuie in die lente van 1862 toegedien het, baie van hulle vinnige sywielwiel-stoombooters, waaronder 'n paar Blue Riband-houers, erg genoeg. Die resultate wat die aanvanklike groep handelaars bereik het, was beduidend meer as 400 handelsskepe met Britse vlag of beheer, 'n mengsel van seil- en stoomvaartuie, is in die eerste jaar van die oorlog geneem deur die 40 handelaars, almal behoorlik in opdrag as vaartuie van die Amerikaanse vloot, wat aktiewe diens ondergaan het. Diegene wat die Atlantiese Oseaan of die Middellandse See binnevaar, het 20 skepe ingesluit, wat wissel van die moderne skroefsloepe Tuscarora en Kearsarge na die ou oorlogsloepe Konstellasie en St. Louis, hoewel die meerderheid omskepte handelstoomers was wat die voerings ingesluit het Rhode eiland en Santiago de Cuba die 20 wat eers die Stille Oseaan binnegevaar het en dan so ver wes as die Indiese Oseaan en so ver suid as die Antarktika, het doelgerigte oorlogskepe ingesluit wat wissel van die sywiel Saranac na die seilsloep Cyane. Die meerderheid was egter bekeerde handelaars, waaronder die sogenaamde "drie seerowers": Kalifornië, Oregon, en Panama.
Die oorgrote meerderheid van hul vangs was seilskepe, wat selfs in die 1860's 90 persent van die Britse handelsvloot uitgemaak het. Steam het seil vinnig vervang, maar die tonnemaat van 'n seilskip bereik sy hoogtepunt in 1865 en neem dan vinnig af, met die Anglo-Amerikaanse oorlog wat 'n beduidende invloed op die verlies van seilskepe en hul vervangings het. Die veranderinge was egter in die toekoms in die lente, somer en herfs van 1862, die verlies van 'n seilpakkie, knipper of skoener gelaai met enigiets van steenkool tot koring tot saltpeter was 'n alledaagse gebeurtenis, en die vermoë van die Royal Navy om die Britse handelsvaart te beskerm, is wyd gedebatteer in die stad. Die vermoë van enige van die drie-dosyn Amerikaanse stoomvaartuie, insluitend die bekeerde handelaars, om 'n seilskip af te jaag, was ongetwyfeld die lang lys Britse-geregistreerde pryse wat deur prysspanne in Amerikaanse of buitelandse hawens ingeneem is. kartelle, of op see verbrand, is duidelik genoeg bewys.
Die Britse stoomvloot was egter 'n ander verhaal wat byna 2 000 tussen die 1820's en die 1860's onder die Britse register geplaas is, en in totaal was daar in totaal 145 stoombootjies van 62,000 bruto ton in 1860 geregistreer alleen. Dit sluit in 35 houtskroot-wielstoomstoomers, vyf houtskroef-stoomstowwe, 30 yster-omhulsel en 75 yster-skroef-stoomstowwe. 'N Deel van die rede was die vinnige veroudering van die vroeë stoomskepe teen 1860, minder as die helfte van die wat in die vorige vier dekades geregistreer is, ongeveer 929 in totaal (uitgesluit rivierstoomers) was eintlik in diens. Sommige van die bekendste baanbrekerstoomskepe - Cunard's Brittania van 1840, byvoorbeeld, die lyn se eerste in gereelde trans-Atlantiese diens, en het in 1849 afgetree-was reeds weg, verlore, gedruk of in die buiteland verkoop. 'N Paar van hierdie ouer skepe was nog steeds beskikbaar - deur aankoop of herstel - vir Britse vloot- en handelsbehoeftes in die oorlog, maar die massa van die stoomhandelvloot in 1861-62 was die duisend modernste skepe wat binne die vorige gebou is dekade, sowel as hout- en ysteromhulsel, sowel as skroef en spaan.
Hierdie skepe, net so belangrik as vir die Britse handel, was ook van groot belang vir die Royal Navy - die skepe self was verreweg die nuttigste hulpmiddels wat beskikbaar was, vir diens as soldate, gestuurskepe en as kruisers self om beide konvooi te help handelaar en militêre skeepsvaart en verdik die Britse blokkade van die Verenigde State. Hulle spanne was natuurlik 'n belangrike bron van opgeleide seelui vir die oorlogskepe wat die Britte in diens van die reservaat gemaak het, sowel as 'n kader vir die bemannings, insluitend beide dek- en ingenieursbeamptes met ervaring in die temperamentele mariene stoommasjiene van die negentiende eeu. van nuutgeboude skepe.
Boonop vorm hierdie skepe, plus die Royal Navy se bestaande stoomtransport en stoorskepe, die ruggraat van die poel troepe, voorraadskepe en dies meer wat nodig is om die Britse blokkades wat van die Chesapeake na die Baai van Maine versprei is, te ondersteun. As 'n voorbeeld, die beweging van die 30 000 Britse en koloniale troepe van Pennefather's Weermag van New Brunswick, hul artillerie, perde, muile, osse, waens en winkels vanaf Nova Scotia en New Brunswick suid tot by Maine het 'n vloot van meer as 130 vaartuie vergader, wat wissel van Atlantiese vaartuie en pakkies tot stoombootse, sleepbote, bootjies, en seilvaartuie van byna elke grootte, vorm en beskrywing.
Die beweging van William's Weermag van Kanada, met soveel Britse soldate en 'n toenemende aantal plaaslik gewerfde kolonialiste, het in die suidweste van Quebec na Montreal nog meer vereis, ondanks die beskikbaarheid van die Grand Trunk aan die suidekant van die Saint Lawrence. Die spoorweg, met 'n reg-op-pad onderhewig aan sabotasie deur patriot magte, kon nooit soveel vrag as skeepsvaart op die rivier vervoer nie, wat vinnig weer 'n slagveld in die oorlog geword het. Selfs die gebruik van die handjievol "monster" -stomers - Great Eastern, Groot -Brittanje, Atrato, en HMS Himalaya - aangesien troepe nie die behoefte verlig het nie, was die oproep, soos altyd, na "meer skepe", en kom uit bronne so uiteenlopend soos die Admiraliteit, die weermag en die burgerlike owerhede in Brits -Noord -Amerika, Wes -Indië en oor die hele Ryk.
Teen Augustus was die aanvanklike pogings van die Britte en Amerikaners - die lekkende blokkade wat die Royal Navy in die middel van 'n dosyn ander missies opgelê het en die toonbank, die eerste golf van stropers wat uit Amerikaanse hawens gestuur is - besig om af te neem. Die stoomskepe van die lyn, fregatte, korvette, sloepe en geweerbote wat Milne byderhand gehad het toe die oorlog in Maart uitbreek, het herstelwerk en herstelwerk nodig gehad, veral omdat baie sedert 1861 of vroeër op die stasie was. Die Britte het ook hul verlies gely, wat wissel van die 99-geweer Oorwinnaar gesink by Kaap Henlopen na die 21-geweer korvet Orfeus verwoes by Hilton Head. Die probleem was natuurlik dat die Britte steeds hul tradisionele teenwoordigheid in die Kanaal en die Middellandse See, sowel as op die Suid -Atlantiese, Oos -Indiese Eilande, China en Australiese stasies moes behou.
Terselfdertyd was die Amerikaanse poging tot blokkade goed georganiseer: die netwerk van Amerikaanse konsuls en agente in die Atlantiese Oseaan, van Europa tot Afrika tot Suid-Amerika, goed gefinansier deur goud en silwer wat uit die myne van Kalifornië stroom. , Nevada en Colorado, kon selektief ammunisie koop en ten minste 'n persentasie van wat nodig was deur die dikwels brose spinnerak van die blokkade versend.
Die fortuin wat gemaak is, was verbysterend. Die wins uit 'n paar heen-en-weer-reise van New England na Europa en terug kan die hele koste van 'n nuutgeboude blokkade-atleet betaal, en hardloop het groot sake geword in hawestede van Portsmouth tot Philadelphia. Beleggers kan 'n opbrengs van 15 persent in twee maande sien, en 200 persent in vier. 'N Belegging van $ 3,200 in een aandeel van 'n vinnige blokkade -hardloper (die hardloper USS Nuwe Grondwet, wat onlangs deur Webb in New York gebou is en byvoorbeeld deur die vloot in 1861 van die Pacific Mail gehuur is), kon maklik verkoop word vir $ 6.000 na 'n enkele heen- en terugreis. 'N Gewone seeman, wat gelukkig was om in vredestyd $ 150 per jaar in die see te verdien, kan $ 100 in 'n enkele reis verdien, en 'n bonus van $ 50 in die suksesvolle afsluiting, en die meeste was suksesvol - in 1862 was slegs een naaswenner in agt is deur die Britte gevange geneem. Vir dieselfde reis kan 'n kaptein of vlieënier $ 5,000 per reis ontvang, gelykstaande aan $ 66,000 in 1990 Amerikaanse dollars.
'N Kort geskiedenis van een so 'n skip behoort te dien. USS Vanderbilt was 'n 3400 ton sywielwielstoomboot, gebou as 'n vinnige voering vir Commodore Cornelius Vanderbilt se North Atlantic Mail Steamship Line en in gebruik geneem in 1857. In die volksmond bekend as & quot; Vanbilt's Yacht, & quot; was die voormalige vlagskip van die Line as 'n vervoer deur die Weermag en daarna na die vloot oorgeplaas. Met 'n lengte van 14 knope het die groot grys voering in Januarie uit die hawe van New York geglip, oor die Atlantiese Oseaan na Europa geloop, waar sy met 'n soutpeter gelaai is wat deur Amerikaanse agente in 'n halfdosyn hawens gekoop is, en dan teruggeloop en triomfantelik aangekom in Maart in New York nadat hy die aanvanklike lyn van die patrolleer van Britse oorlogskepe in die nag verbygesteek het.
In April hardloop sy weer uit, stomend langs die suidelike oewer van Long Island Sound en omhels hierdie keer die Britse blokkades van Montauk, sy was gewapen en tree op as 'n aanvaller toe sy die Atlantiese Oseaan oorsteek en opskep Scotia, 'n Penzance-kolwer van 109 ton en Northfleet, 'n "Blackwall -fregat" van 951 ton. Albei is deur hul pryspersoneel in die hawens van die Noordsee ingehardloop en verkoop, terwyl hulle Vanderbilt gevul met nog 'n vrag soutpeter en gegly na die noordweste, en stoom goed noordwaarts in die Noorse See in voordat dit na die weste breek.
'N Deel van die sukses van die hardlopers was haar kaptein: James C. Luce was 'n veteraan seevaarder met meer as 30 jaar op see. In 1854 was sy bevel egter die Collins Line -stoomboot Arkties, het by Cape Race, Newfoundland, verlore geraak nadat hy met die 250 ton yster-skroefstoomboot gebots het Vesta. Sowat 400 lewens het gesterf, waaronder die meester se 11-jarige seun Luce is onberispelik aangehou, maar hy het uit die see teruggetree. Toe die oorlog uitbreek, het Luce egter sy dienste aangebied, en die blokade -hardlopers van die vloot was terselfdertyd natuurlik geskik, VanderbiltDie bevelvoerder was 'n man wat heeltemal meedoënloos en heeltemal bekwaam was.
In Junie het Luce se vermetelheid gelei tot die aksie buite Fishers 'Island, in Long Island Sound, waar Farragut se eskader nie minder nie as vyf van die agt Britse oorlogskepe wat by die blokkade in die Sound toegewys was, insluitend die korvette, kon neem of vernietig het Ariadne, die ysterkleed Meteor, en drie geweerbote.
Met die verlies kon Luce weer in Julie sorteer, teen bykans geen opposisie in Augustus nie, toe hy uit die ooste nader na 'n ander vaart na Europa, was die lot anders. Die Britte het hul eskaders weer van die Sound en Laer New Yorkbaai af opgebou met skepe wat van elders aan die Ooskus afgetrek is, van tuiswater en die Middellandse See af oorgeplaas is, en hul eie nuwe konstruksie en kommersiële omskakelings, maar die skip wat gesluit het Vanderbilt was die groot stoom fregat Mersey (40) Kapt Henry Caldwell, CB. Caldwell se bevel was 'n veteraan van die blokkade, en haar kaptein was 'n veteraan van meer as 30 jaar diens, insluitend die bevel oor die stoomskip van die lyn Hertog van Wellington, Dundas se vlagskip in die Baltiese veldtog teen die Russe.
Mersey het die hardloper in die oostelike Sound, langs die North East Rips, in die buiteland betrap en oor haar boog gevuur Vanderbilt, op haar beste spoed, was slegs twee knope vinniger as die groot fregat, en die voering is die afgelope maande hard gewerk. Luce het nie 'n ander keuse as om na te jaag nie, en Caldwell se skip draai om haar voordat sy langs kom.
Op daardie stadium, sonder dat 'n skoot afgevuur is, het die bemanning van die hardloper die skip oor die onbetrokke kant laat vaar, in die bote geval en na Montauk -eiland getrek. Luce staan ​​op haar dek en lig die seinvlae - BHQ - want die skip vlieg binne enkele oomblikke, selfs as Mersey Die groot voering, gelaai met tweedehandse en vermoedelik onstabiele poeier, wat uit die arsenale van 'n halfdosyn Europese minderjarige state opgehaal is, het ontbind in 'n ontploffing wat die Britse oorlogskip gedeeltelik verswelg het, wat haar aan die brand steek en haar romp laat verwoes deur die ontploffing.
Mersey is getref met brandende puin tot ses voet lank, wat haar seile en tuig beduidend beskadig het, asook vyf doodgemaak het en 12 van haar bemanning gewond het, het die bemanning van die fregat daarin geslaag om die vlamme te blus, en sy stoom in die rigting van Martha's Vineyard, beset deur die Britte in Julie. Die ontploffing het beskadig MerseySe romp, en toe sy van Nomans Land Island af was, suidwes van die wingerd, was haar dekke amper oorstroom. Caldwell beveel haar laat vaar en die geweerboot Visarend gehelp om haar bemanning te red as Mersey gesink, nog 'n slagoffer.
Die waarheid van wat gebeur het, is onduidelik of VanderbiltSy vrag was eintlik reeds aan die brand toe sy onderskep is, soos haar bemanning gesê het, of Luce sy skip opsetlik vernietig het, is onbekend. Die Britte het deur die Franse by die Amerikaners betoog en gedreig om een ​​of meer van die dorpe op Long Island Sound te weerbarstig, maar rustiger koppe heers: die parallelle met byvoorbeeld die Randolph vs. Yarmouth die voorval was duidelik en die werklikheid wat Luce te kenne gegee het Mersey voor die ontploffing onmiskenbaar was.
Die voorval was nogmaals 'n herinnering aan die swakhede van skepe met houtkap (selfs ysterkleppe) toe dit blootgestel is aan vuur en ontploffing dat die werklikheid ooit 'n konstante in vlootoorlog was en nie sou verander voordat die staal- en stoomrevolusie posgevat het nie. vloote en koopvaarders. Dit het in die Verenigde State begin met die Wet op Naval Appropriations uit 1872 en die bou van die "wit kwartet" van die "ABCD" skepe: Albany, Boston, Chicago, en Denver, wat gevolg het op die eenmalige (en ysteromhulsel) Trenton. Dit is gevolg deur die eerste 20 van die "grys spoke", die torpedobote van staal, wat in reekse gebou is wat die eksperimentele skepe gevolg het Spuyten Duyvil, Weerlig, Alarm, Onversetlik, Vernietiger, en Stiletto: die klas, wat nie verrassend begin het nie Cushing (TB-1), ingesluit Luce (TB-2), vernoem-soos almal-na helde van die laat oorlog.
James C. Luce, af en toe verwar met sy tydgenoot, die gewone offisier Stephen B. Luce, is vereer as 'n toegewyde patriot, vaardige seevaarder, en die sobriquet "koning van die blokkade hardlopers" in 1865, die Franse romanties-surrealistiese skrywer JG Verne 'n novelle geskryf, Le Roi des Coureurs de Blocus, wie se hoofrolspeler, "kaptein Newman", sterk gebaseer was op Luce, insluitend die verlies van 'n kind in 'n skipbreuk. In die verhaal sterf die kaptein toe sy skip, Oorwinning, ramme en ontplof dan langs die 'keiserlike vlagskip Ondeurdringbaar. " Dit was egter die gewildheid van die karakter; Verne het Newman opgewek vir twee vervolgverhale, Vingt Mille Lieues Sous les Mers en L'Île Mystérieuse in die 1870's het albei 'n futuristiese dompelaar, Nautilus, as die nuwe bevel van die kaptein, en het verskeie verwysings na 'n moontlike Anglo-Frans konflik.
Deur enige media af te laai of in te sluit, stem u in tot die bepalings en voorwaardes van die IWM Nie -kommersiële lisensie, insluitend u gebruik van die toeskrywingsverklaring wat deur IWM gespesifiseer is. Vir hierdie item, dit is: & kopieer IWM CH 2978
Sersant Harold Henry Allgood
Teen die tyd dat Harold Allgood op 25 September 1940 by 253 Squadron gepos is, kan hy beskou word as 'n ervare vlieënier wat reeds by 85 Squadron in Frankryk gedien het.
Harold Henry Allgood is gebore in Cambridge in Julie 1915. Sy ouers was James Allgood, 'n tuinier, en Florence Greef Allgood (geb. Overton). Hy het twee ouer broers gehad, Cyril en Edwin. Harold is opgelei aan die Central School. Na voltooiing van sy opleiding, in Julie 1931, het hy hom in September by die RAF in Halton aangesluit as 'n leerlingmetaalboor.
Harold het later vrywillig aangebied vir loodsopleiding en is in September 1938 aanvaar, maar het eers die volgende jaar begin oefen. Sy opleiding het plaasgevind by No.11 Flying Training School in Shawbury, tussen September 1939 en April 1940.
Na sy omskakeling na Hurricanes is hy op 14 Mei by die No.85 Squadron in Lille-Seclin in Frankryk geplaas. Twee dae later, op die 16de, is daar 'n uiteensetting vir hom om die orkaan L1898 (blykbaar ondiensbaar en vir herstelwerk) na Merville te vlieg, toe hy kort ná die opstyg neergeskiet is en noordwes van Lille tot ruste gekom het. Dit blyk dat hy beseer is in die ongeluk en nie op 21 Mei saam met die eskader na Debden verhuis het nie.
Allgood is op 22 Junie by Martlesham Heath herenig met 85 eskader. Hy het op 11 Augustus 'n Me.109 geëis, maar later die dag teruggekeer na die basis met 'n beskadigde vliegtuig na 'n verbintenis met 'n Me.110 terwyl hy op 'n konvooi -patrollie aan die ooskus was.
Later ontsnap hy ongedeerd van die orkaan P2827, toe hy op 9 September in die skemer val, nadat die eskader noordwaarts na Church Fenton verhuis het.
Allgood is op 28 September op 253 Squadron by Kenley gepos. Op hierdie stadium van die Slag om Brittanje het nr.253 'n aansienlike aantal sersantvlieëniers gehad en hul bevelvoerder was 'n vliegluitenant as waarnemende eskaderleier, wat die intensiteit van die gevegte gedurende die voorafgaande 30 dae aandui met drie eskaderleiers wat tydens die eskaderronde dood of gewond is hierdie periode.
Allgood het gedurende Oktober gereeld met die eskader gevlieg, totdat sy orkaan op die 10de in onverklaarbare omstandighede in Albion Place, Maidstone, neergestort het (sien skakelartikel hieronder).