BO: Ruimte en tydruimte word “ingeduik” deur ’n groot ruimtelike voorwerp soos die aarde. Hier is ’n kunstenaar se voorstelling van só ’n geboënheid, wat vergelyk kan word met die toestand waar ’n bal wat op ’n styfgespanne rubbermat lê, op daardie punt die rubbermat laat insak.
Maar hoe is dan gesteld met die tydsbegrip van die mens? Hoe het dit deur die lange eeue ontwikkel Die mense van die gryse verlede het vanselfsprekend nooit oor tyd gedink soos ons daaraan vandag daaraan dink nie. Hulle het bloot geweet van dag en nag, somer en winter, die verskillende fases van die maan, wat mekaar binne die bestek van die tyd in ’n ordelike reëlmaat afgewissel het.
Die primitiefste tydmeter was bloot ’n stomp, stok of dalk langwerpige klip wat in die grond gesteek is om na die stand van sy skaduwee te kyk.
Standaardisasie was lank daarna nog ’n probleem in die wêreld van tydmeting. Namate die aardbewoners se tempo vinniger begin raak het—met byvoorbeeld treine wat groot afstande in ’n kort tyd moes aflê —het dit dringend noodsaaklik geword om oral te weet wat die regte tyd nou eintlik is.
In die VSA was skedulering haas onmoontlik met vier of vyf spoorwegdienste wat elk by sy eie tyd gebly het—wat noodwendig verskil het van dié van die dorpe waar die treine aangedoen het.
Om orde uit die tydverwarring te skep, het die Amerikaanse Kongres in 1884 ’n konferensie in die hoofstad, Washington, belê waarheen verteenwoordigers uit baie lande genooi is. Aangesien Brittanje destyds ’n toonaangewende vlootmoondheid was en sy sterrewag toe reeds wyd deur skepe vir navigasie gebruik is, is besluit om die plaaslike tyd by die vlootsterrewag van Greenwich, Engeland, as standaardverwysing oor die hele wêreld te gebruik.
Die Suid-Afrikaanse standaardtyd word deur die 30ste lengtegraad oos van die nul-lengtelyn bepaal om eenvormige tydberekening in Suidelike Afrika te verseker. Dit is ondanks die feit dat ons land eintlik deur twee tydsones gedek word. Durban is in der waarheid 50 minute "voor" Kaapstad.
Die kaart hier onder, van ’n webwerf van die Amerikaanse regeringsliggaam National Institute of Standards and Technology (NIST), toon die verskillende tydsones op aarde aan. Dagligbesparing (of somertyd) is tyd soos in sommige lande bepaal word, waar die horlosies ’n uur in die lente en somer verstel word om saans kunslig te bespaar.
Die gevolg is dat die atoomhorlosie by die Internasionale Tydburo in Parys, wat noukeurige tydberekening by ander sterrewagte koördineer, af en toe reggestel word deur ’n skrikkel-sekonde by te las en die wêreld weer in die pas te bring.