Duisende jare ná die verplettering van die Reuse is nuwe lewe geblaas in hulle verhaal – en in die proses ‘n Suid-Afrikaanse stigtingsmite geskep.
Maar agter die woede skuil ‘n ontroerende verhaal van verbode liefde. Adamastor, die gruwelike seun van Uranus en die Aarde en aanspraakmaker op die ryk van die seë, het sy hart verloor op die seenimf, Thetis, die “prinses van die branders” wat hom oorspoel het met hunkering “deur rede onbegrens“. Hy het haar omhels, geliefkoos, net om te besef dit wat hy vashou is rots: sy het hom ontglip weens sy “groteske voorkoms en bruut gebaar“.
Die koketterige nimf was in die water wat om hom spoel, maar sy was vir ewig buite bereik. Al wat hy in sy magtelose verankering kon doen was om wag te staan oor die onskendbaarheid van die suidelike oseane – totdat Da Gama en sy Portugese selfs daardie ryk kom binnedring het.
Die beeldskone eenvoud van naakte klip gevorm deur ‘n Middeleeuse geloofsbelewenis spoel deur ‘n sydeur na die klooster self, met sy eetsaal, sy slaapsaal waar die gelid van pilare nou waghou oor die skadu’s van die monnikbeddens wat nie meer hier staan nie.
Die oorlewering dat die gestorwe geliefdes so voet-aan-voet lê ten einde by die laaste trompetgeskal die eerste siele te wees wat mekaar sien, blyk egter legende te wees: die huidige posisie van die kiste is nie hoe hulle ses eeue gelede geplaas is nie, maar die produk van eeue van onstuimigheid – Napoleontiese invallers was nie die enigste barbare wat hulle rus kom verstoor het nie.