Na die oorname van die mag in Duitsland deur die NSDAP, was daar verskeie partye wat verkies om die SA om verskillende redes te laat verdwyn.
Hitler was vanaf die begin in konflik met die uitbreiding van die SA se mag onder Ernst Röhm. Röhm het die Nazi-party, die NSDAP, gesien as 'n soort politieke tak van die SA, hoogstens gelyk, maar beslis nie verhewe bo die SA nie. Hitler en die party daarenteen het die SA gesien as die paramilitêre vleuel van die party wat totale gehoorsaamheid aan Hitler verskuldig was. Vanaf die 1920's en daarna was daar gereeld botsings tussen die NSDAP en die SA, wat altyd binnenshuis opgelos kon word.
Die oorspronklike taak van die SA was intimidasie van teenstanders en beskerming van NSDAP-lede. Na die oorname van mag in 1933 is hierdie teenstanders uitgeskakel en Hitler het die SA nie meer vir die doel nodig nie. Die SA, met 4 miljoen lede en 'n harde kern voltydse soldate, was egter baie groter as die Reichswehr. Selfs die NSDAP was nie so groot soos die SA wat lidmaatskap betref nie. Benewens die gewone ystervuiste en knuppels, het die SA ook toegang gehad tot pistole en ander vuurwapens. Daar was sprake van wapens waarvan die Reichswehr en selfs die NSDAP nie bewus was nie. Hitler het besef dat as hy nie ingryp terwyl dit nog moontlik was nie, Röhm uiteindelik mag oor die party en dus oor Duitsland sou kon verkry.
Die staande Duitse leër, die Reichswehr, het 'n ongewenste deelnemer in die SA gesien en was nie baie gerusgestel deur Röhm se uitsprake nie. Röhm se ambisies om die partyleër in die totalitêre Nazi-staat te omskep in die nasionale leër, was nie in die belang van Hitler - wat die gedissiplineerde leër met sy talentvolle generaals verkies het bo die ongereguleerde troepe van die SA - en natuurlik was dit ook nie in die Reichswehr se belang nie.
Röhm was boonop saam met sy SA 'n verteenwoordiger van die sosialistiese vleuel van die beweging. Baie SA-lede was werkloos of was vroeër werkloos. Selfs met die NSDAP aan bewind, het SA-lede probleme gehad om werk te kry. Aangesien hulle 'n slegte reputasie gehad het, wou werkgewers hulle gewoonlik nie aanstel nie. Daar was dus afkeer teen nyweraars, bankiers en die gevestigde orde teen die SA. Hitler, daarenteen, het meer voordeel gesien in samewerking met die onderneming en wou nie leidende firmas soos Schacht, Thyssen & Krupp vervreem nie. Daarna het die groot nyweraars ook die likwidasie van die SA-leierskap ondersteun.
Röhm en sy SA het tekens van eiesinigheid getoon en te magtig geword, wat hulle 'n potensiële gevaar kon maak. Enersyds het Hitler probeer om die ongebreidelde toename in die mag van die SA te bekamp deur onder meer hul magte as hulppolisie in Pruise weg te neem. Aan die ander kant het hy besef dat die NSDAP Röhm êrens moes tegemoet kom. In Desember 1933 word Röhm uiteindelik as minister sonder portefeulje as troos aangestel. Röhm het egter in die openbaar aangevoer dat sy ministerskap die eerste stap in die rigting van 'n SA-ministerie was, wat moontlik in die toekoms by die oorlogsministerie ingelyf sou word.
'n Ongelukkige uitspraak van Röhm, wat deur Viktor Lutze deurgegee is, is aangewend om die suiweringsbesluit te regverdig. Daar is na ander inkriminerende getuienis gesoek en, indien nodig, vervaardig, sodat uiteindelik 'n volledig vervaardigde motief voorgestel is: Röhm sou 'n staatsgreep teen Hitler voorberei met die steun van die Franse ambassadeur André François-Poncet. Kurt von Schleicher en Gustav von Kahr sou ook betrokke wees, hoewel hulle nie lede van die SA of die NSDAP was nie. Die topbestuur van die SA sou betrokke wees en sou die planne vir hierdie staatsgreep op 'n vergadering op 30 Junie 1934 beplan het. Die praktiese agtergrond vir die tyd was dat alle SA topamptenare sou bymekaarkom terwyl hul ondersteuners grotendeels met vakansie of verlof was.
Röhm is die naweek in 'n sel toegesluit terwyl Hitler nadink oor wat hy met hom sou doen. Hy het blykbaar nie op daardie staduim gewaag om die stap te neem om hom te laat skiet nie weens die moontlike gesigverlies vir die NSDAP en 'n moontlike opstand binne die SA. Uiteindelik, op 2 Julie 1934, het SS-lede namens Hitler 'n pistool in die sel van Röhms geplaas, saam met die nuutste uitgawe van die Völkischer Beobachter, wat die gebeure van die naweek beskryf het. Daar is gehoop dat Röhm weens dit selfmoord sou pleeg . Of Röhm die laaste tien minute van sy lewe die koerant gelees het of nie, is onbekend. Volgens sommige bronne het Röhm geskree: "As Adolf my wil doodmaak, sal hy my moet skiet!" SS-lede het sy sel binnegegaan en hom toe geskiet.
Baie SA-lede is in die voormalige kadetteskool Berlyn-Lichterfelde dood geskiet. Die meeste van hulle, wat nie geweet het wat aangaan nie, was oortuig dat hulle slagoffers van 'n kommunistiese staatsgreep was en gesterf het met die woorde "Heil Hitler!" Op hul lippe.
Ondanks die woord 'nag' het die arrestasies en die likwidasies saam 'n langnaweek geduur, van 30 Junie tot die dood van Röhm op 2 Julie.
Die SA kaders is gesuiwer, veral onder die lidmaatskap. Dit het binne 'n paar maande met 40% gedaal en die afname het daarna voortgeduur. Die res verklaar hulself lojaal aan Hitler en was van daardie oomblik af onder die bevel van Viktor Lutze, wat beloon is vir sy lojaliteit aan Hitler. Die SS het die paramilitêre rol van die SA oorgeneem.
Die Generale Staf van die Reichswehr het met hierdie stap gedink dat hulle 'n deelnemer uitgeskakel het en Hitler aan hul kant gehad het. Dit het egter gelyk of Hitler die leër vir sy doel aanwend en die eiesinnige weermag tot onvoorwaardelik volkome gehoorsaamheid gedwing het. Na die "Blomberg-Fritschaffaire" in 1938, is die mees eiesinnige leiers uit die Generale Staf verwyder of in laer poste aangestel ten gunste van generaals soos Alfred Jodl en Wilhelm Keitel wat nie vrae gevra het nie, maar gehoorsaam aan opdragte was.
Die konsep "nag van die lang messe" kom waarskynlik uit die Romeinse Ryk waar verraaiers met lang messe tereggestel is. Die term word dikwels metafories gebruik wanneer 'n vereniging, regime of party 'n interne magsverandering deurvoer. 'n Voorbeeld daarvan was toe die Britse premier Harold Macmillan die helfte van sy kabinet in 1962 huis toe gestuur het, het die pers geskryf oor die "nag van die lang messe".