'N Gloei-in-die-donker wêreld onder die see - Troeteldier gedrag opleiding - 2020
'N Gloei-in-die-donker wêreld onder die see
Wie is die helderste van almal? Die bewoners van die oseaan sal weet dat dit die baie spesies "gloei-in-die-donker" visse is wat in die diepste dieptes van die oseaan woon. Die meeste visse wat in die diepste dieptes woon, kan hul eie gloed afgee, 'n proses wat dit genoem word bioluminescentie. In die see is daar bioluminescentie oral - in visse, slakke, inkvisse, jellievisse en baie ander diepsee-inwoners.
Bioluminescentie is 'n gloed wat die resultaat is van 'n chemiese reaksie binne die weefsels. Hierdie reaksie vind plaas wanneer 'n spesiale ensiem en 'n spesiale proteïen in die selle blootgestel word aan suurstof en water by 'n temperatuur van ongeveer 75 grade Fahrenheit (25 grade Celsius). Die resultaat is energie wat lig afgee en kolle bioluminescerende weefsel skep, fotoforen, wat niervormige organe is wat in verskillende groepe op die organisme gerangskik is. Dit is dieselfde proses wat veroorsaak dat 'n vuurvlieg in die somer nag opsteek.
Byna die hele mariene bioluminesensie is blou van kleur. Daar is twee redes hiervoor: eerstens, blougroen lig beweeg die verste in die water. Tweedens is die meeste organismes slegs sensitief vir blou lig - hulle het nie 'n visuele vermoë om langer rooi of korter ultravioletlig op te neem nie.
Fotofore help visse om op drie maniere in die diepsee te oorleef:
kamoeflering. Sommige visse, soos die lanternvis of lampvis, kom uit die familie myctophidae, gebruik fotofore as kamoeflering deur 'n teenverligting te lewer. Hul fotofore is aan hul onderkante, koppe en sterte geleë. Hulle bring hul dae diep in die oseaan deur, maar migreer dikwels snags tot vlak dieptes. Hulle vorm dikwels skole van honderde duisende visse, en diep in die oseaan word hulle deur tuna, bonito, albacore, dolfynvis en ander voorgee, maar hulle is van onder af onsigbaar omdat hul gloeiende onderkant ooreenstem met die lig van die sonlig of maanverligte seevlak. Snags in vlakker water smelt hulle donker, nie-ligte rûe in die duisternis van die diep oseaanwater in, en hulle is onsigbaar van bo, en hou hulle beskerm teen seevoëls, soos pikkewyne en robbe.
Sommige visse en garnale kan hul roofdiere verwar deur wolke van lig- of gloeiende bakterieë agter te laat. 'N Algemene Noord-Atlantiese garnaal neem 'n meer direkte benadering. As dit deur 'n vyand gekonfronteer word, gooi dit 'n gloeiende wolk van bioluminescerende plankton uit en neem dit die kans om weg te wip van die geskokte roofdier.
lok. Sommige visse gebruik hul gloed as lokmiddel om hul aandete te lok. Bioluminescerende bakterieë leef byvoorbeeld in sakke onder sommige vis se oë, waardeur die oë soos klein kopligte lyk, wat kleiner visse lok. Gelukkig, as 'n roofdier hierby swem, maak die vis egter sy oë toe.
Die vroulike hengelvis eet vis en garnale wat aangetrek word deur wat lyk soos 'n visstok wat uit die bokant van haar kop groei met 'n lig aan die einde. Sy lok ook prooi deur die lokmiddel te vibreer. Dit is baie soos die gebruik van kleurvolle kunsaas deur vissers.
Identifikasie en aantrekkingskrag. Vis kan hul gloed gebruik om ander visse te ken, en die verskillende groepe fotofore kan hulle help om ander in hul spesie te identifiseer. Sommige kenners meen vis gebruik bioluminescentie op dieselfde manier as 'n pou wat sy kleure vertoon. En watter vroulike vrou sou nie aangetrokke wees tot 'n gloeiende maat nie?
'N Ligte vertoning onder die see
Minder wesens op aarde is deesdae net so interessant en uniek soos visse. Hulle het oorleef in 'n omgewing wat heeltemal anders is as ons s'n - in water wat baie donker en baie diep is, waar die seelewe soms 'n flitsende, gloeiende, flikkerende liggie is.
NOTA: Sommige visse wat in die donker vis gloei, is beskikbaar vir die akwarist. Dit word egter kunsmatig gekleur om die verkoopbaarheid te verbeter. Byvoorbeeld, die "Geverfde" Glasvis is nie 'n natuurlike kleurmorf nie. Hierdie visse word in 'n chemiese bad aan 'n pynlike duik onderworpe om hul beskermende slymlaag te verf, geverf met fluoresserende gekleurde verf, en dan in 'n irriterende middel geplaas om die heropwekking van die slymjas vinniger te maak. Uiteindelik verdwyn die kleur (gewoonlik binne 6 maande) van die paar eksemplare wat lank genoeg oorleef om dit te laat gebeur. Wettige akwariste laat die praktyk nie toe nie.
Ongelukkig is wette wat wreedaardige behandeling van diere verhoed slegs van toepassing op soogdiere en is nooit van toepassing op amfibieë of visse nie.