’n Staat van algehele afsondering landwyd word afgekondig en almal skarrel soos miere rond wat ’n walm Doom geruik het.
Inkopies word verwoed gedoen. Ons spring ook weg en kry net die nodigste, onder meer, ’n boksie wyn. Die spanning bou op en dié aand sit ons tot middernag en kuier in afwagting op die amptelike begin van die afsonderingstydperk.
Jy kan pynappelbier by die huis maak! Die middag ná werk (noodsaaklike diens wat ek doen), is die hele kombuis besaai met die pynappels. Bokse vol. Dis net skille, sap en blare waar jy kyk. Die versapper is warm gewerk.
’n Temperatuurmetertjie word aan ’n liniaal vasgeplak en afgesak in die brousel in. Die ding skree net “high” die hele tyd. So begin die son sak en die drom word deur die nag “verpleeg”. Uiteindelik is die brousel koel genoeg om gis te ontvang.
Van toe af word die drom beter verpleeg as enige persoon in ’n hoësorgeenheid. Dis toegewikkel in ’n dik handdoek, knus tussen die oond en die wasbak. Die oond word aangeskakel om meer hitte te voorsien. Daar word selfs met die biertjies in wording gepraat …. Maar ons “pasiënt” raak net al hoe meer kritiek.
Met die afkondiging van die afsondering se verlenging, besluit ons om die bier nou maar te bottel. Google sê die suiker wat ná die tyd bykom, gaan dit nog verder laat gis. So word die mengsel eers deur ’n sif gegooi, dan deur ’n doek gedruk en gebottel.
Ons ontdek ’n vergete 5 ℓ-waterbottel. Nou is alles gebottel, gesuiker en in die kas. Dit smaak vorentoe! Ons teug te heerlik aan dié nuwe smakie. Vandag gaan ons braai en ons eie bier drink! Ons voel baie trots.
Toe ek die kas oopmaak om die rasper uit te haal, vang my oog die 5 ℓ-bottel. Die ding is so rond soos ’n ballon. Ek tree versigtig agteruit en roep my lewensmaat (alias Bierbarrones). Sy haal die 5 ℓ-bottel uit die kas en maak dit staan op die wasbak.
Nou, julle moet een ding verstaan. Ons kombuis is nie groot nie. As jy by mekaar wil verby, dan moet jy jou maag intrek en jou asem uitblaas. ’n Gedagte skiet my te binne en ek wil gou voorstel dat sy eerder die bottel buite oopmaak, want ons het al ’n klein insidentjie gehad met 2 liter koeldrank wat uitgespuit het.
Alles gebeur in stadige aksie. Die prop skiet teen die plafon vas. Bier spuit uit die bottel soos ’n vulkaan wat kwaad is. Ons dik, vet gemmerkat probeer weghardloop (hy is altyd in die kombuis op soek na ietsie om te kou), maar hy bly op een plek en lyk soos ’n strokiesprentkarakter met dieselfde postuur.
Uiteindelik vat sy pote grond en hy skiet soos ’n blits by my verby. Ek het regtig nie geweet daardie dik lyfie kan so vinnig beweeg nie. Nou, wat op, moet af…
Ons babakatjie is die eerste een wat braaf genoeg is om te kom kyk wat gaande is. Sy ontdek ’n paar bierdeurweekte katpille en slurp dit op. Ek tel haar vinnig op, want sy’s so klein, sy sal haarself permanent aan die vloer vasplak.
Sy uitpeuloë lyk asof hulle byna op sy wange hang. Hy’t skoon die bewerasies en is papnat van al die bier. Ons Jack Russel, wat alles eet en drink, begin die bostonterriër met mening skoon te lek. Ná ’n gespook, kry ons die stoof aan die gang. ’n Aartappelgereg met pynappelbier is nie te sleg nie.
Die bure bo het van die balkon af geroep om te hoor of ons oukei is. Die hele omgewing ruik na ’n brouery, maar ons kombuis was nog nooit so skoon nie. Ek het nou al twee keer hare gewas, maar bespeur nog steeds ’n pynappelgeurtjie. Moet sê, my hare blink mooi! Ek sal ook nooit weer na ’n pynappel kan kyk, sonder om te begin lag nie.
Oh siel, ek het nou kliphard geskater vir die vertelling. Ek sien in prentjies en kon die petalje voor my sien afspeel. Dankie vir die lekker kwaratyn lagsessie. Laat weet asb hoe die Hunters uitwerk.