Interview | George Miliotes | Seasons 52 Phoenix | Weekly Wine Journal
← Wine review | J Vineyards 2007 Pinot Noir Russian River Valley
Arizona Wine Week 2010 | Events → skelmverhoudings – dalenatjie se sketsblad
Loer toe mos nou-nou, sommer vir interessantheidsonthalwe, watter soekenjinterme mense na my blog gelei het. Behalwe vir die immergewilde “kombuistee speletjies,” “wildsvleis resepte” en “buis swangerskap simptome” (verskoon die verontagsaming van spelreëls – maar dis hoe dit daar staan), lees ek toe amper hierdie juweeltjie mis: “hoe weet ek of my skelmpie nog lief is vir my.” Goeie vraag meneer of mevrou of mejuffrou…
En hier is ek alweer op die onderwerp van skelmpies en skelmverhoudings.
Maar dit het my laat wonder: moet mens nie ook, of eerder, vra “is my skelmpie nog lus vir my nie?” Siende dat die twee L-woorde, liefde en lus, so maklik verwar word. Lus het baie gedaantes en skelmpies vul mos maar gewoonlik die leemtes in ‘n verhouding – nie dat dit ‘n verskoning is vir ‘n skelmverhouding nie. Spreek eerder die leemtes aan as om dit met spoeg en plak te probeer toemaak. Lus en liefde kan natuurlik in n ‘normale’ (in-die-oopte, nie-skelm) verhouding ook maklik verwar word, maar dis ‘n onderwerp vir ‘n ander dag…
26/01/2015 dalenatjie	liefde,lus,skelmpies,skelmverhoudings,soekenjinterme	3 Kommentaar
Skelmverhoudings, skelmpies en wegsteekgoeters
Belangrik: Ek is baie gelukkig getroud, maak geen fout nie. Ek het ook nog nooit vir Manlief verneuk nie, het ook nie sulke planne nie. Van Manlief kan ek dieselfde sê. Ek soek ook nie verskonings of skuiwergate om iets te regverdig nie. Die gedagte vir hierdie skryfsel lê al lankal in my broeksak en dit was nou tyd om dit te waag. Hierdie is slegs my opinie – iets waarop ons almal geregtig is.
My ouers is na ‘n huwelik van dertien jaar geskei, as gevolg van my ma wat ‘n buite-egtelike verhouding aangeknoop het met ‘n ander man. Haar verweer was dat my pa te min aandag gegee het. Ek was nege jaar oud. My ouers se egskeidings was nie ‘n uitermate morsige affêre gewees nie maar dit het nogtans sigbare letsels op ons gesin se harte en verstande gemaak.
Dit sou dus nie vreemd wees dat ek ‘n beleid van geen-genade ontwikkel het rakende mense wat hul maats/gades verneuk nie. Wat my betref het was dit onverskoonbaar en onvergeeflik. Dit het my verstand te bowe gegaan – hoe kan jy iemand wat jou vertrou en lief het so verraai?
Maar so gaan die jare verby en ek word ouer en die lewe timmer hier en daar weg aan my vooropgestelde idees.
My gevoel jeens ander mans, sedert ek en Manlief mekaar gevind het, was nog altyd dat ek van hulle aantreklik vind en dat ‘n hele paar van hulle vir my die ‘look’ het, maar dat ek nie kans sien om ‘n ander man se geite en reuke en gewoontes van voor af the leer ken nie. En gewoond te moet raak aan hoe hulle proe en voel. En om bloot net ‘n ander man in my baie persoonlike spasie toe te laat. Dit klink na moeite en ek hou van wat ek het.
Die laaste ruk het ek baie getob oor mense wat skelmpies aanhou en skelmverhoudings aanknoop. Maar waar ek gewoonlik teen my neus af na sulke mense sou kyk het ek, tot my stomme verbasing, eerder ‘n gevoel van empatie met hul ontwikkel. Hoe meer ek oor die saak gedink het en met myself daaroor geredeneer het, ten spyte van die morele kwessies daaraan verbonde en die Bybelse opinie daaroor, hoe meer het ek besef dat alles nie altyd net swart en wit is nie. Ek keur dit steeds nie goed nie maar ek voel intens jammer vir mense wat hulle in sulke situasies bevind (weens sy of haar eie toedoen, ek weet). Die ding wat my egter die meeste bekommer het en laat wonder het, is die gebrek aan ondersteuningstelsel wat so ‘n persoon het (weens sy of haar eie toedoen, ek weet, ek weet) – dis moeilik genoeg om ‘n normale verhouding se oppe en affe te onderhou, wat nog te sê van ‘n skelmverhouding s’n..
Hoe kry ‘n mens dit reg om so iets weg te steek vir hul lewensmaat/hul families/hul kollegas/hul bure? Of is dit ‘n geval van daar is geen een so blind soos die wat nie wil sien nie? Sou ‘n mens nie elke oulike dingetjie wat jou skelmpie vir jou doen met iemand wou deel nie? Die ander sy van die munt is ook waar: elke keer as hy of sy jou sou omkrap, kwaad maak, of ongelukkig maak, met wie praat jy daaroor? Hoe hanteer ‘n mens hierdie emosies as jy alleen daardeur moet worstel?
Hoe kry ‘n mens die logistiek van so ‘n verhouding onder die knie? Hoe verduidelik jy dit om skielik meer gereeld uitstedig te wees as jy nie normaalweg is nie? Of reise na plekke wat niks met jou werk/persoonlike lewe te make het nie. Hoe knyp jy tyd af daarvoor en hoe hanteer jy dit as planne keer op keer deur die mat val en die moedeloosheid swaar op jou skoot lê?
Hoe hanteer jy die verbrokkeling van ‘n skelmverhouding as jy dit alleen moet doen? Al gaan die verhouding meestal oor die fisiese, kan ‘n mens tog seker nie anders om gevoelens te ontwikkel nie, al sit dit net omgee en vriendskap.
Ek is doodernstig en doodeerlik as ek sê dat ek nie weet hoe mense dit regkry om ‘n skelmpie of ‘n skelmverhouding aan te knoop en te onderhou op hul eie, sonder ‘n ondersteuningstelsel nie. Of is daar iewers iets soos ‘n cheaters anonymous? Ek wil ook nie eens ingaan op die redes waarom mense ‘n skelmpie sou aanhou nie, daar is ‘n magdom daarvan. En of die kool die sous werd is, die sal ek ook nie kan sê nie…
13/11/2014 dalenatjie	buite-egtelike verhoudings,ondersteuningstelsels,skelmpies,skelmverhoudings	9 Kommentaar