Wat Origenes so ewig nuut en vars maak, is sy bemoeienis met die teks, die fisiese teks. Dit is eintlik roerend. Van die begin af moes hy hard vir die Ou Testament stry. Marcion se kritiek het nog geleef en baie het aan die Ou Testament se ‘geestelike waarde’ vir die kerk en die prediking getwyfel. In sy poging om die Ou Testament vir die kerk te bewaar, het hy eers op die kanon en die teks van die Ou Testament gefokus. Hy was een van die eerstes wat die kanonvraag gestel het. Eintlik kon dit nie anders nie want om die Ou Testament vir kerk en teologie ‘te red’, moes die aantal boeke eers vasgestel word; moes eers bepaal word watter boeke in is en watter nie. ‘n Knellende vraag in dié tyd was of Judit, Tobit, Barug, ensovoorts deel van die Ou Testament-kanon moes wees of nie. Klaarblyklik het Origenes kwaai met die probleem geworstel en soms wou dit lyk of hy aan die apokriewe kanoniese status verleen het (Paget 1996:503).
Israel se fisiese geskiedenis (dit wat ons in die liggaam van die teks letterlik lees) is ook so vergeestelik dat dit op die lewensgang van die gewone gelowige gedui het; Israel se fisiese gang deur die wêreld het na die geestelike stilhouplekke van die gelowige verwys. Israel se lang pad deur die wêreld, vanaf die skepping tot die beloofde land, het op die lewenstog van die Christen tot by die Vader (of die beloofde land) heengewys. Die eerste stilhouplek was die sondeval. Daar het die mens sy hemelse beeld verloor, maar wat hy egter net deur boetedoening kon terugkry. ‘n Volgende stilhouplek was die uittog uit Egipte. Origenes se gemeente moes besef dat God die Vader elkeen ook uit sy/haar Egipte van sonde deur Christus kan lei.
Die Aleksandryne se manier van eksgese doen, het die verstaan van die roof-tekste op hulle kop gekeer. Veral Origenes se fyn allegoriese bril het hom iets anders in dié tekste laat raaksien. Die Egipte-Israel-verklaring is heeltemal opgehef en die klem is na die waarde van heiden-filosofie verskuif. Dit is eintlik baie skerpsinnig gedoen: die buit wat Israel in Egipte het, word nou die goeie wat die heidene die kerk kan gee. Van die Griekse filosofie moes geneem wat nuttig vir die kerk sou wees; die geometrie en astronomie wat goed vir die uitleg van die Skrif kon wees; die reëls van die grammatika en die retoriek wat goed vir die kerk se onderrig kan wees.