Wat is die titel van 'n Middeleeuse burgemeester? - Inligting
Wat is die titel van 'n Middeleeuse burgemeester?
In die middeleeuse/renaissance -era, wat is die titel van 'n persoon wat 'n stad in die koninkryk van sy koning bestuur? Asof hy nie die koning is nie, maar hy dien hom deur die stad te bestuur. Ek dink hulle kan 'n kanselier genoem word, maar ek is nie seker nie.
Geoktrooieerde stede en dorpe, met hul eie selfregering, was tot laat in die Middeleeue redelik skaars. Opmerklike uitsonderings was:
Italiaanse stadstate soos Venesië: bestuur deur die verkose Doge.
Hansebond vrye keiserstede: geadministreer deur 'n verkose Burgomaster (en taal/dialek-spesifieke verwante titels)
Londen: Beheer deur 'n verkose burgemeester
Op die gebied van 'n groot deel van die moderne Duitsland, sowel as die Lae Lande, die oorspronklike stamhertogdomme van die Heilige Romeinse Ryk het vinnig in 'n magdom kleiner verdeel soewereine state, die meeste vergelykbaar in grootte met stadstate. Die stad Luik in die moderne België was byvoorbeeld 'n prins-bisdom van 985 G.J. wat deur 'n aangestelde biskop geadministreer is (wat ook die aparte en groter bisdom van Luik bestuur het).
In die voor-Normandiese Engeland is dorpe en stede (behalwe Londen) bestuur deur 'n Reeve, die town-reeve, verskillende deur die graaf van die Shire aangestel of volgens plaaslike gebruik verkies. Die belangrikste funksie van hierdie vroeë reeves was om die beslissings van die hof vir elkeen toe te pas tiendes, honderd, stad en shire (die shire-reeve of balju).
In Spanje was die hooflanddros en administrateur van stede en dorpe 'n Alcalde
Let daarop dat die bevoegdhede, verantwoordelikhede en owerhede van hierdie amptenare, dikwels aansienlik, van stad tot stad sou verskil, alhoewel daar gewoonlik gemeenskap was tussen stede en dorpe binne 'n enkele soewereiniteit.
As u wonder oor die regte aanspreekvorm vir 'n burgemeester, kan 'n groot variasie per land en era verwag word. Tradisionele Engelse praktyk was:
Verbale aanspreekvorm: U aanbidding
Geskrewe aanspreekvorm: His Worship John Smith, burgemeester van Jonestown
Groet: Geagte Meneer
Dit gaan kort wees; u kan skakels gebruik om meer te lees.
Eerstens, omtrent oorerflike titels in 'n feodale stelsel:
Tweedens, waarskynlik nie kanselier nie, want dit kom uit Latyn cancellarii, wat hofsekretarisse gedurende die Romeinse tyd aangedui het. Later, gedurende die Middeleeuse Europese tydperk (en selfs China se Tang -dinastie), was die kanselier en soortgelyke titels in wese hooggeplaaste staatsamptenare (iets soos "hoofsekretaris" of "departementshoof").
Dit is 'n konvensie, nie streng toegepas nie, en hang baie af van watter tydperk en plek. Byvoorbeeld, in die moderne Britse politiek het die term "die Kanselier"verwys gewoonlik na die Kanselier van die skatkis (Minister van Finansies), en Lord Kanselier is Lord High Chancellor van Groot -Brittanje (Minister in beheer van die howe).
Ten slotte, ek glo die titel is Viceroy, soos in Onderkoning van Indië. Dit vereis gewoonlik in die Britse politieke konvensie 'n parlementswet (wet gemaak deur wetgewers) voordat die titel toegeken kan word (dws nie-oorerflik, daarom kan dit nie beweer word tensy dit deur die parlement bepaal word nie).
Dit is egter nie 'n titel vir die Middeleeue nie, want gedurende daardie tyd sou enige stad/stad onder die beheer/bevel van die adel wees (sien punt 1, op oorerflike titels). En hoogstens die "burgemeester'van die stad sou 'n hertog dien, nie die koning nie.
LET WEL: Pls sien kommentaar deur TheHonRose hieronder. Die konsep van titels en verantwoordelikhede, met dienaar aanspreeklikheid, kan baie vinnig moeilik raak (en eindig met wettig). Ek het probeer om dit te vermy. Daarom is my antwoord hierbo duidelik nie waar vir die hele periode en plek nie. (Ek het probeer om 'n uiters spesifieke antwoord te vermy gegewe die breed geformuleerde vraag.)
The Medieval Manor - PowerPoint PPT -aanbieding
PowerShow.com is 'n toonaangewende webwerf vir aanbieding/skyfievertoning. Of u nou sake doen, hoe om dit te doen, onderwys, medisyne, skool, kerk, verkope, bemarking, aanlyn opleiding of net vir die plesier, PowerShow.com is 'n uitstekende bron. En die beste van alles is dat die meeste van die coolste funksies gratis en maklik is om te gebruik.
U kan PowerShow.com gebruik om voorbeeld aanlyn PowerPoint ppt -aanbiedings te vind en af ​​te laai oor omtrent enige onderwerp wat u kan voorstel, sodat u kan leer hoe u u eie skyfies en aanbiedings gratis kan verbeter. Of gebruik dit om PowerPoint-ppt-aanbiedings van hoë gehalte te vind en af ​​te laai met geïllustreerde of geanimeerde skyfies wat u sal leer hoe om iets nuuts te doen, ook gratis. Of gebruik dit om u eie PowerPoint -skyfies op te laai, sodat u dit met u onderwysers, klas, studente, base, werknemers, kliënte, potensiële beleggers of die wêreld kan deel. Of gebruik dit om ongelooflike foto -skyfievertonings te maak - met 2D- en 3D -oorgange, animasie en u keuse van musiek - wat u met u Facebook -vriende of Google+ kringe kan deel. Dit is ook alles gratis!
Vir 'n klein fooi kan u die beste privaatheid op die internet kry, of u aanbiedings en skyfievertonings in die openbaar met die beste ranglys bevorder. Maar afgesien daarvan is dit gratis. Ons sal selfs u aanbiedings en skyfievertonings omskakel in die universele Flash -formaat met al hul oorspronklike multimedia -glorie, insluitend animasie-, 2D- en 3D -oorgangseffekte, ingebedde musiek of ander klank, of selfs video wat in skyfies ingebed is. Alles gratis. Die meeste aanbiedings en skyfievertonings op PowerShow.com is gratis om te sien, baie is selfs gratis om af te laai. (U kan kies of mense dit toelaat om u oorspronklike PowerPoint -aanbiedings en skyfievertonings gratis af te laai of glad nie.) Kyk vandag na PowerShow.com - GRATIS. Daar is werklik iets vir almal!
gratis aanbiedings. Of gebruik dit om PowerPoint-ppt-aanbiedings van hoë gehalte te vind en af ​​te laai met geïllustreerde of geanimeerde skyfies wat u sal leer hoe om iets nuuts te doen, ook gratis. Of gebruik dit om u eie PowerPoint -skyfies op te laai, sodat u dit met u onderwysers, klas, studente, base, werknemers, kliënte, potensiële beleggers of die wêreld kan deel. Of gebruik dit om ongelooflike foto -skyfievertonings te maak - met 2D- en 3D -oorgange, animasie en u keuse van musiek - wat u met u Facebook -vriende of Google+ kringe kan deel. Dit is ook alles gratis!
Middeleeuse tydperk -georiënteerde lewende geskiedenisgroepe en reenactors fokus op die herskep van die burgerlike of militêre lewe in die Middeleeue. Dit is baie gewild in Oos -Europa. Die doel van die reenactor en hul groep is om 'n akkurate interpretasie van 'n persoon uit te beeld wat geloofwaardig op 'n spesifieke tyd op 'n spesifieke plek sou kon bestaan, terwyl dit terselfdertyd vir die publiek toeganklik was. Voorbeelde van lewende geskiedenisaktiwiteite sluit in outentieke kampeer, kook, oefen historiese vaardighede en ambagte en speel historiese musiekinstrumente of bordspeletjies.
Renaissance Fair-deelnemers leen oor die algemeen uit 'n reeks geskiedenis en bevat dikwels fantasie- of Hollywood-geïnspireerde elemente in 'n aanbieding vir openbare vermaak. In teenstelling hiermee sluit die aktiwiteite van die Society for Creative Anachronism (SCA) alles in, van artistieke vermommings vir moderne items soos yskaste, tot uitputtende navorsing en outentieke gebeurtenisse in lewende geskiedenis.
Die hoofdoel van hierdie soort herontmoeting is om historiese gevegte of strydmetodes te herskep. Die variasies wissel van opleiding van historiese tweestrydspraktyke (gewoonlik met 'n geskikte tydperk -swaard, soos 'n wapen -swaard of verkragter en worstel as 'n gevegskuns), tot die herontwikkeling van historiese of legendariese gevegte uit die Middeleeue.
Sommige groepe wat historiese gevegte as 'n gevegskuns beskou, pas nie by die tradisionele definisie van 'n re -enactment -groep nie en is meer soortgelyk aan omheiningsklubs. 'N Voorbeeld hiervan is die SCA, wat rotan -swaarde gebruik om beserings te voorkom. Ander kombineer die sport met meer tradisionele vorme van herontmoeting, soos lewende geskiedenis. Dit is gewoonlik om te veg met meer beperkte teikengebiede as in 'n werklike geveg en met minder spoed en krag, hoewel sommige stelsels probeer om so na as moontlik aan werklike gevegte te kom. Baie samelewings probeer om werklike gevegte op of naby die gevegsterrein te herleef. Hierdie gebeure is gewoonlik oop vir die publiek om te kyk. Ander verenigings soos die SCA huur plekke vir private geleenthede, insluitend gevegte, sonder enige openbare teenwoordigheid.
Die Federation of the Wars of the Roses is 'n Britse samelewing wat spesialiseer in die herontmoeting van die 15de eeu. Dit organiseer gebeure op historiese plekke in die hele Brittanje, insluitend die op of naby die werklike gevegsterreine. Daar is reëls oor wapens, klere en wapens wat deur die huishoudings wat lid is van die Federasie, nagekom word. Nuwe huishoudings wat die Federasie wil betree, word geborg deur gevestigde persone en hou 'n proeftydperk deur om te verseker dat standaarde nagekom word.
Daar was baie geïsoleerde voorbeelde van middeleeuse herontmoeting in Europa, veral die Eglinton -toernooi van 1839. In die moderne tyd was middeleeuse herontmoeting gewild in die Verenigde Koninkryk, wat begin in die laat 1960's begin en sedertdien elke jaar groei, met groepe van regoor Engeland. , Skotland, Ierland en Wallis wat aan geleenthede deelneem. Baie Britse gevegte word weer op hul oorspronklike gevegsterreine uitgevoer deur entoesiaste met 'n hoë mate van egtheid, saam met Middeleeuse handelaars, musikante, spyseniers. Britse reenactors kan gedurende die somermaande deur die hele land gesien word by gevegte, kermisse, karnavalle, fetes, kroeë en skole. Byna geheel en al in die Verenigde Koninkryk gebruik reenactors afgestompte staalwapens vir herontmoetings en pyle met rubber kant (stompies) vir boogskutters, of staalkoppe by skietery. Die grootste vroeë Middeleeuse gebeurtenis in die Verenigde Koninkryk is die Battle of Hastings -heropvoering, wat in 2006 meer as 3600 geregistreerde deelnemers gehad het en 'n kombinasie van lewensgeskiedenis en herbekamping bestry het. Die meeste Britse gevegte is op 'n stadium herontwerp, soos die Slag van Lewes en die Slag van Evesham, baie historiese gevegte word jaarliks ​​herhaal uit periodes soos die Wars of the Roses, insluitend die Slag van Bosworth Field en die Slag van Tewkesbury. Ander word met onreëlmatige tussenposes uitgevoer, afhangende van die beskikbaarheid van die webwerf en befondsing vir die geleentheid, soos die Slag van Bannockburn.
België het ten minste twee dosyn afsonderlike groepe Middeleeuse reenactors, waaronder die Orde van die Hagelanders, die Gentsche Ghesellen en die Gruuthuse -huishouding wat Lewis de Bruges, heer van Gruuthuse, bedien. 
Die opelugmuseum Middelaldercentret gebruik lewende geskiedenis en historiese heropbou om 'n deel van 'n klein Deense handelstad te beeld. In Denemarke bestaan ​​daar verskeie groepe vir herontwikkeling wat op die markte regoor die land middeleeuse heropnames doen.
In Frankryk vind die Slag van Agincourt jaarliks ​​weer plaas, wat 'n geveg van die Honderdjarige Oorlog verteenwoordig.
In Duitsland word middeleeuse herontwikkeling gewoonlik geassosieer met lewende geskiedenis en renaissance -feeste en feeste soos bv. die Peter en Paul -fees in Bretten.  of die Schloss Kaltenberg -riddertoernooi.  In die afgelope paar jaar het gevegsherontwikkeling ook veld gewen. 'N Paar groepe oefen historiese gevegte, soos langspeel -tweestryd en tweestrydgevegte aan universiteite, maar die meerderheid gevegsherenigingsgroepe is hergroeperingsgroepe van die slagveld, waarvan sommige tot 'n mate geïsoleer geraak het vanweë 'n sterk fokus op egtheid (sommige groepe weier om veggroepe wat verskillende of wyer tydperke verteenwoordig, selfs al sou die gevegspraktyke andersins heeltemal versoenbaar wees). Oor die algemeen handel die spesifieke Duitse benadering van egtheid (reenactment) minder oor die herhaling van 'n sekere gebeurtenis, maar om 'n onderdompeling in 'n sekere era toe te laat. Historiese stadsfeeste en -byeenkomste is baie belangrik om plaaslike gemeenskappe op te bou en by te dra tot die selfbeeld van munisipaliteite.  Gebeurtenisse in monumente of op historiese terreine handel minder oor die gebeure wat daarmee verband hou, maar slegs as personeel vir die onderdompeling. 
Onder baie slagveldreënactors in Duitsland, het die Codex Belli 'n de facto standaard geword.
Gerugte uit Sentraal -Europa, veral Hongarye, word gerugte [ aanhaling nodig ] om baie meer gevaarlike vorme van heropvoering van die slagveld te beoefen, soms met skerp kante en punte sowel as metaalpylkoppe en 'n algehele groter aanvaarding van die risiko van besering wat hierdie gevare inhou. Hierdie meer riskante, alhoewel meer realistiese, vorm van hervorming word blykbaar ook in voormalige Oos -Duitsland beoefen.
In Pole is die Slag van Grunwald elke jaar weer op 15 Julie die bekendste en lok dit deelnemers en besoekers uit baie ander lande. Dit word verbind met lewende geskiedenis en 'n Middeleeuse kermis.
In Swede is daar baie verskillende "middeleeuse markte". Die grootste is die een in Gotland.  In Szeklerland, Transsilvanië, is daar baie Hun-, Szekler -ridder-, vroeë Hongaarse en Hussar -herontwikkelingsgroepe en kampe. Een hiervan is die Szekler ridders (Lofos) re -enactment -groep in Torboszlo.
Skêr of swaard? Die simboliek van 'n Middeleeuse kapsel
Simon Coates ondersoek die simboliese betekenisse wat aan hare in die vroeë Middeleeuse Weste geheg word, en hoe dit gedien het om verskille in ouderdom, geslag, etnisiteit en status aan te dui.
Terwyl koningin Clotild, die weduwee van die Merovingiese heerser Clovis, in die sesde eeu in Parys gewoon het, het die onwillige onderwerp geword van die onverskrokke planne van haar seuns, Lothar en Childebert, wat jaloers was op haar voogdyskap van haar kleinseuns, die kinders van hul broer, Chlodomer. Childebert het die gerug versprei dat hy en sy broer die kroning van die jong prinse sou beplan en 'n boodskap aan Clotild gestuur. Toe die seuns na hul ooms gestuur is, is hulle in hegtenis geneem en van hul huishouding geskei. Lothar en Childebert stuur toe hul handlanger Arcadius na die koningin met 'n skêr in die een hand en 'n swaard in die ander.
Hy het die koningin 'n ultimatum gestel. Sou sy wou sien dat haar kleinseuns met hul hare kortgeknip word, of sou sy verkies om hulle dood te maak? Behalwe haarself van hartseer, het Clotild gesê dat as hulle nie op die troon sou slaag nie, sou sy hulle eerder dood wou sien as met hul hare kortgeknip. Sy verwerp die skêr en kies vir die swaard. 'N Derde kleinseun, Chlodovald, was goed bewaak en het aan sy ooms ontsnap. Op soek na die lot van sy broers, het hy sy hare met sy eie hande kortgeknip en priester geword. Vrywillige tonnering dra nie die skaamte van skeer onder dwang nie.
Vir 'n twintigste-eeuse gehoor lyk hierdie verhaal vreemd. Waarom moet 'n koningin kies om haar kleinseuns dood te maak eerder as om hulle aan 'n kapsel te onderwerp? In die Merovingiese Gallië se wêreld het die verhaal egter 'n sterk resonansie gehad, en hare self was van die allergrootste belang. Die Merowingiese konings, wat hulle in die ruïnes van die Romeinse Gallië gevestig het, staan ​​bekend as die Reges criniti, die langharige konings. Vir hulle het hul lang hare nie net hul aristokratiese status gesimboliseer nie, maar ook hul status as konings. Dit is belê met 'n sakrale kwaliteit en het magiese eienskappe. Die Bisantynse digter en historikus Agathias (c.532-c.582) het geskryf:
Dit is die reël dat die Frankiese konings nooit geskeer moet word nie; hulle hare word van kleins af nooit gesny nie en hang in oorvloed op hul skouers. hul onderdane laat hul hare oral rondknip en mag dit nie verder laat groei nie.
Die ultimatum wat Lothar en Childebert gebied het, tref dus direk in die hart van die Merovingiese hoë politiek. Wat hulle eintlik gesê het, was 'Wil u nie-koninklik lewe of sterf?'. Hulle was vasbeslote om hul neefs se reg om te heers in gevaar te stel en gebruik die skêr as 'n kragtige simboliese wapen. In Gallië van die sesde eeu het 'n kapsel politieke dwang en sosiale uitsluiting beteken. As u die lang hare van 'n koning verwyder het, verwyder u sy aansprake op koningskap self.
Die sterfkennis van die langharige konings is opgeteken in die geskiedenis van die familie wat hulle in 751, die Karolingers, verdring het. Volgens Einhard, die biograaf van die bekendste Karolingiër, Karel die Grote, was die latere Merowingers rois fainiants, dekadente en niks-doen konings, wie se mag effektief deur die Karolingiese dinastie verdring is in die vorm van burgemeesters van die paleis. Die laaste Merowinger, Childeric III, was slegs in naam en hare koning, wat beteken dat hy in sy koninkryk rondbeweeg in 'n wa wat deur osse getrek is. Die skêr kom weer uit. Die Karolingers, met pouslike steun, het Childeric se hare afgesny en in 'n klooster opgesluit. Hulle het ook die betekenis van hare effektief gedesakraliseer. Karel die Grote se kop en sy reg om te heers - word nie deur sy hare onderskei nie, maar deur sy kroning en salwing aan die hand van die pous. Heilige olie, nie heilige hare nie, het 'n koning gemaak.
Verder was die Karolingers trots daarop dat hulle afstammelinge was van 'n heilige wat nie aan die ritueel van gedwonge mangeling onderwerp is nie. Gertrude, die dogter van 'n hooggeplaaste Frankiese edelman, Pippin, sou tot die gesin se voordeel trou. Pippin is egter oorlede voordat hy sy testament kon afdwing en sy plan kon uitvoer, en Gertrude in die sorg van haar ma, Itta, gelaat het. Amandus, moeder en dogter, het die steun van 'n heilige man gekry en besluit om 'n klooster by Nivelles te stig en, 'sodat die oortreders van siele haar dogter nie met geweld na die onwettige genot van die wêreld kan terugtrek nie', Gertrude se moeder, ' gryp yster skêr en sny haar dogter se hare in die vorm van 'n kroon '. Gertrude was die groot tante van die Karolingiese burgemeester van die paleis, Charles Martel, en het 'n beskermheilige van die Karolingiese huis geword. Die langharige konings is afgesit deur 'n gesin wat die kultus van 'n nonne wat vol was, gekweek het. Terwyl gedwonge tonsuring as skande beskou word, kan die sny van hare volgens 'n gelofte as verdienstelik beskou word.
Hare kon sulke simboliese betekenisse dra omdat dit 'n liggaamsdeel is wat maklik kan verander: dit kan gekleur, gevorm, los gedra, vasgemaak of verwyder word. Aangesien dit die mees ekspressiewe deel van die liggaam, die gesig, omring, is alle veranderings wat dit aangebring het, inherent sigbaar en merkbaar. Sodra reëls voorgeskryf is oor die betekenis, funksie en behandeling daarvan, het dit 'n besondere resonansie gekry, afhangende van die manier waarop dit in die plaaslike gemeenskappe verstaan ​​word. Hierdie betekenisse is natuurlik hoogs gekontekstualiseer. 'N Monnik wat op 'n volmaan wag, sou erken dat die teenwoordigheid van 'n skêr die punt was waarop hy sy gelofte nagekom het om die sekulêre wêreld agter te laat en 'n dienaar van God te word. Tensy die monnik onseker was oor sy roeping, sal dit waarskynlik nie paniek veroorsaak nie. Die situasie lyk egter baie anders as 'n Merowingiese koning.
Die verhouding tussen lang hare en hoë geboorte was 'n ou verhouding en was teenwoordig in ander gemeenskappe as die Merovingiese Gallië. In Ierland, byvoorbeeld, het geknipte hare 'n dienskneg of slaaf aangedui. Tacitus het die belangrikheid van lang hare in die vroeë Germaanse samelewing opgemerk en gesê dat dit die teken van vrye mans is. Ook haarkleur het sosiale betekenis gehad. In die Ierse epos, Tain bo Cuailnge, Koning Conchobar het goue hare wat met koninklikes geassosieer word, terwyl bruin en swart hare ook aan hoofmanne en helde toegeskryf word. Die assosiasie van lang hare met 'n krygerklas het sterk Bybelse bekragtiging in die verhaal van Simson in Rigters 16:17. Lang hare dui sterkte en viriliteit aan. By vroue verteenwoordig dit ook vrugbaarheid. Aangesien lang hare deel was van die sosiale kenteken van 'n krygsaristokrasie, is dit deur die wet beskerm. In die wetskodes van die Alamane, Frise, Lombarde en Angelsaksers het haarsny boetes opgelewer. Volgens die wette van koning Alfred moes elkeen wat 'n man se baard afgesny het, 'n vergoeding van 20 sjielings betaal, en in Frederick Barbarossa se Landfried van 1152 was dit verbode om 'n man aan die baard vas te gryp of om hare van hom te skeur kop of baard. In die Frankies Pactus Legis Salicae, As 'n puer crinitus (langharige seuntjie) is afgesny sonder die toestemming van sy ouers, die swaar boete van vyf en veertig solidi is opgelê, terwyl daar onder die Boergondiërs swaar boetes opgelê is om die hare van 'n vryvrou te sny.
Baarde word beskou as 'n teken van manlikheid, wat mans van seuns skei. Volgens die Anglo-Normandiese historikus, Orderic Vitalis, het William the Conqueror gekla dat hy Normandië 'terwyl hy nog steeds onbebaard' was, moes verdedig met verwysing na die manier waarop hy in beheer was van die verdediging van die hertogdom toe hy nog net 'n seuntjie was. 'N Besondere antieke funksie van haarbehandeling was die manier waarop dit etnisiteit aandui en dus gebruik kan word om verskillende etniese groepe te onderskei. Tacitus het gedink dat die Suevi gekenmerk word deur hul kenmerkende, geknoopte hare. Ander groepe soos die Langobarde en die Frise is vernoem na hul besondere manier vir die styl van baard of hare. Die Bisantyne het byvoorbeeld opgemerk hoe die Avars 'hul hare agterlangs gedra het, met bande vasgemaak en gevleg het'. Sowel die groot Spaanse kerkman uit die sesde eeu, Isidore van Sevilla, die skrywer van die Etymologiae, 'n bondige ensiklopedie van klassieke kultuur, en Paulus die diaken, die historikus van die Langobarde, het die naam Lombard ontleen aan die Duitse Langbarte of langbaard. Gregorius van Tours vertel hoe koningin Fredegund in 590 die leër van die Saksers in die Bayeux -gebied beveel het om 'n Frankiese hertog aan te val, maar hulself as Bretone te vermom deur hul hare op die Bretonse manier te sny en Bretonse klere aan te trek. William van Malmesbury se Gesta Regum het Saksers tydens die Normandiese verowering van die Normane onderskei aan die hand van die verskille tussen die haarstyle van die twee etniese groepe. Net voor die Normandiese inval in Engeland, stuur Harold 'n paar spioene wat berig dat al die Normandiese soldate priesters is. omdat hulle hul hele gesig, met albei lippe, geskeer het, terwyl die Engelse die bolip ongesny gelaat het, terwyl die hare onophoudelik floreer. William skryf in die twaalfde eeu, maar sy getuienis word bevestig deur die Bayeux Tapestry wat byna al die Normandiese soldate skoon geskeer toon en die Angelsaksiese soldate met lang snorre.
Haarbehandeling kan ook gebruik word om ouderdomsgroepe aan te dui, soos ons reeds gesien het met betrekking tot die besit van baarde. Een van die kenmerkendste oorgangsrites in die vroeë Middeleeuse Wrest was die rituele sny van hare om die oorgang van baba na die jongste te merk. Hierdie ou seremonies bekend as barbato rica het 'n geestelike band tussen die snyer en die snit geskep. Aan die einde van die 730's het die Karolingiese burgemeester van die paleis, Charles Martel, sy seun Pippin na die Lombardiese koning Liutprand gestuur sodat die koning die seuntjie se hare kan sny en as vader vir hom kan word. Die belangrikheid van so 'n fiktiewe familie is ook duidelik in die verhaal rondom die afkoms van Miesko, die eerste Christelike heerser van Pole, wie se pa, Semovith, 'n rituele kapsel onder die hande van twee vreemdelinge gehad het tydens 'n dronk fees, waar 'n vat bier hervul het wonderbaarlik. Die vestiging van die vreemdelinge as die beskermhere van Semovith was die grondslag van 'n nuwe dinastie toe Semovith die voormalige hertog verdryf en homself in sy plek aanstel. Net soos met die opkoms van die Karolingers, was hare 'n kwessie waarop die uitkoms van dinastiese politiek gekonstrueer kon word. Haarsny kan ook dien as 'n teken van seksuele verskil. Op grond van die woorde van Paulus in I Korintiërs 11: 4, word lang hare as 'n glorie vir 'n vrou beskou, solank sy dit in die openbaar bedek hou, terwyl korter hare die geskikste vir mans geag word. Die Romeine het gewaardeerde kort hare. Alle Romeinse magtige en staande manne het hul hare kort gedra, 'n teken dat dit onder beheer was. Keisers uit die vierde eeu het 'n nabygeskeerde openbare beeld gegenereer. Lang hare, kappers en gesigshare word as kenmerkend beskou vir vroue en barbare. Aristokrate het mekaar daarvan beskuldig dat hulle soos hoere lyk omdat hulle hul hare gedra het. Die keiser Julianus die Afvallige (r.361-363) het waarnemers minder geskok oor sy pogings om die ou gode te herstel as deur sy baard. Hy het dus die Misopogon of Baardhater geskryf waarin hy die gladgeskeerde Antiochenes gesmaad het wat met sy lang baard en onversorgde hare gespot het.
Terwyl die tydperk tussen die val van die Romeinse Ryk en die opkoms van die Karolingiese Ryk blykbaar oorheers is deur 'n verdraagsame en inderdaad bemoedigende houding teenoor gesigshare en baarde, het die Karolingiese tydperk en die daaropvolgende post-millennium Europese wêreld ontwikkeling van 'n vyandigheid teenoor lang hare en beskou dit as 'n kwessie wat deur skandale gekenmerk word. In die agtste eeu het Bede dit geskryf, '. die baard wat 'n teken van die manlike geslag en ouderdom is, word gewoonlik as 'n aanduiding van deugd gestel '. Op Aswoensdag 1094 het aartsbiskop Anselm van Canterbury egter geweier om as of sy seën te gee aan mans wat hul hare soos meisies laat groei het. In Rouen in 1096 het 'n kerkraad besluit dat 'niemand sy hare lank moet laat groei nie, maar dat hy dit as 'n Christen moet laat sny'.
Sowel William van Malmesbury as Orderic Vitalis het die lang hare van die hof van William Rufus met morele skandale verbind. Orderic het geskryf hoe:
Nou is byna al ons volksgenote mal en dra hulle baardjies, wat openlik met so 'n teken verkondig dat hulle smul aan begeerlike begeertes soos stinkbokke.
In Carentan in Normandië bestraf die aartsbiskop van Seez Henry I en sy hofdienaars vir hul lang hare, maak 'n skêr en sny dit ter plaatse. William van Malmesbury was veral vituperatief oor aristokrate met vloeiende slotte. Vir hom was lang hare 'n teken van homoseksualiteit en dekadensie. Dit het mans laat effineer en die verskille tussen die geslagte vervaag. Hy het 'n morele verhaal vertel oor hoe een ridder wat in sy weelderige hare verheerlik het, gedroom het dat hy deur sy eie lokke verstik is en daarna vinnig die nuus versprei het dat haarsny in Engeland nodig is. William was so bekommerd oor die dekadensie wat deur lang hare verteenwoordig word, dat hy dit selfs die skuld vir die Normandiese verowering gegee het omdat dit daartoe gelei het dat mans wat hul koninkryk hardop moes verdedig, nie beter as vroue sou optree nie.
Ander het meer praktiese redes gehad waarom hulle nie van lang hare hou nie. Biskop Ernulf van Rochester (1114-24) het opgemerk hoe mans met lang baarde dikwels hare in vloeistof gedompel het as hulle uit 'n beker drink. Die retoriek van kloosterskrywers het dus lang hare met jeug, dekadensie en die hof geïdentifiseer. Dit is egter moeilik om 'n harde en vinnige lyn te trek tussen 'n vroeë verdraagsaamheid teenoor lang hare en 'n geleidelike afkeer van die verbouing daarvan. 'N Keiserlike dekreet van 390 het vroue byvoorbeeld verbied om hul hare af te sny en 'n biskop gedreig wat so 'n vrou toegelaat het om met 'n neerslag in die kerk in te gaan, terwyl die Raad van Agde in 506 gesê het dat geestelikes wat toegelaat het dat hul hare lank word, laat dit sny deur die aartsdiaken. Die Ierse monnik Columbanus uit die sesde eeu, wat 'n reeks kloosters in Gallië gestig het, het boete voorgeskryf vir diakens wat geweier het om hul baard te sny.
Een gebied waar die behandeling van hare veral as 'n aanduiding van geslagsverskille beskou word, lê op die gebied van rou oor die dooies. Die openbare ritueel van rou met emosionele vertoon en skeuring van hare word algemeen beskou as 'n vrou se saak. Mans was egter nie immuun teen sulke aktiwiteite nie, soos blyk uit die verhaal van die latere Merowingiese koning, Dagobert III (d. 715), wat na 'n skrikwekkende nagtelike visie die volgende oggend gevind is dat hy sy lang naels geknip het en bly toe in sy slaapkamer en beveel dat sy hare afgesny moet word. Volgens Tacitus was dit egter vroue wat klaagliedere beoefen het, óf deur hul hare uit te trek of dit in die steek te laat in die mate dat hulle 'n algemene gesig by begrafnisse geword het. Reginald van Durham, 'n twaalfde-eeuse skrywer van die heiliges se lewens, beskryf hoe 'n jong man beseer en vermoedelik dood is, maar dat beide mans en vroue deur trane en gehuil rou, maar net die vroue hul hare laat sak het in rou. Die skrywer van die negende eeu, Agnellus van Ravenna, beskryf intussen die menigte vroue wat tydens begrafnisplegtighede in die stad waar hy aartsbiskop was, verskyn het. Die uitspattige gedrag van vroue by begrafnisse het so groot geword dat die Italiaanse gemeentes in die dertiende eeu beperkende wetgewing teen begrafnispraktyke aanvaar het in 'n poging om die skare by begrafnisse in te perk en sosiale orde te herstel.
Die kerklike teenstrydigheid teenoor die aristokratiese kweek van lang hare lê in die monastieke mangel. Volgens Bede het die mangel die geestelikes van die leek geskei. Dit was, eerder as kleredrag, die kenmerkende kenteken van diegene wat die geestelike beroep betree het. Bede's Kerklike geskiedenis van die Engelse volk bewaar 'n brief wat na bewering geskryf is deur Ceolfrid, die abt van sy eie klooster, Wearmouth-Jarrow, aan Nechtan, die koning van die Pikte, wat, benewens kommentaar op die leer van die Roomse Kerk, met betrekking tot die berekening van Paasfees , 'n paar noemenswaardige opmerkings oor die mangel gemaak. Terwyl hy erken dat daar variasies was in die mangelstyl wat deur geestelikes aangeneem is, beveel die brief aan om die Petrine -mangel te kweek wat die vorm aanneem van 'n kroon in navolging van Christus se doringkroon, eerder as die mangel wat verband hou met Simon Magus, wat nog steeds gedra deur sommige in die Ierse kerk, en wat 'n kuif aan die voorkant van die kop gelaat het. Vroeë besprekings oor die simboliek van die mangel verwys nie na die korona nie, maar Isidore van Sevilla het opgemerk hoe die kroon simbolies was van die gesag van die priester, en herinner aan die tiara van die Hebreeuse priesters. Isidore het die simboliese betekenis van die mangel vasgestel deur dit te assosieer met 'n ritueel van afstanddoening wat dit beskou as 'n pakt met God. Volgens Isidore was die menigte priesters sigbaar op hul liggame, maar het dit die uitwerking op hul siele gehad:
Deur hierdie teken word die ondeugde in die godsdiens afgesny, en ons verwyder die misdade van die liggaam soos hare. Hierdie vernuwing vind gepas in die gees plaas, maar dit word op die kop aangetoon waar die gees bekend is.
Die seremonie van volmaaktheid het 'n ritueel van skeiding van die gemeenskap bewerkstellig. Dit was 'n simbool van afstanddoening, nie net omdat dit skaamte en nederigheid beteken het nie, maar ook omdat dit 'n ontkenning van die vrye status was wat die eersgeboortereg van die meeste geestelikes was, en 'n lewenstyl wat 'n ontkenning van die norme van die leke samelewing. Die daad van mangel het die geestelike 'n buitestaander gemaak. Anders as die gedwonge ontvoering van afgesette Merovingiese heersers, het die geestelikes egter hierdie kenteken van skande vrywillig aanvaar. Maar net soos die dwang van langharige konings, het die kweek van kort hare deur die mangel politieke resonansie meegebring.
Bede was bekommerd oor die Iere wat die tonsuur wat met Simon Magus verband hou, dra, omdat dit hulle van die Roomse Kerk geskei het, tesame met die feit dat hulle Paasfees op 'n ander manier bereken het. Die besluit wat die Northumbrian -kerk by die Sinode van Whitby in 664 geneem het om die Romeinse praktyk te volg oor die berekening van Paasfees en oor die tonsuur, was dus 'n teken van openbare trou aan die wêreld van Rome. Die Spaanse Kerk het die waarde van die mangel in die vorm van die korona erken by die vierde raad van Toledo in 633, waar daar besluit is dat 'alle geestelikes die hele voorste deel van die hare moet skeer en slegs 'n sirkelvormige kroon op die rug moet laat '. Die idee het egter vroeër duidelik versprei sedert Gregory van Tours se oom Nicetius na bewering gebore is met sy hare in 'n sirkel bo -op sy kop, wat van geboorte af onthul dat hy bedoel was vir die biskop
Terwyl kerklike wetgewing kort hare kan voorskryf as 'n noodsaaklike teken van geestelike status, bly onduidelikhede oor haarbehandeling selfs in die strenger morele wêreld van die elfde en twaalfde eeu. Die gebruik van geestelike skeer was minder universeel as wat sommige skrywers in die Westerse Kerk geïmpliseer het, hoewel hervormers in die elfde eeu die kanoniese verordeninge oor hierdie en ander aangeleenthede wou afdwing, soos blyk uit die bevel van pous Gregorius VII dat die skeer van baarde 'n kenmerk van die geestelike orde in die samelewing. Baie geestelikes het egter steeds hul baard laat groei in vas en het nie geskeer tydens reis nie. Kanoniese reëls is dus wyd verontagsaam.
Daar was geen enkele standaard vir skeer in godsdienstige gemeenskappe nie. Terwyl die monnike in St Augustine, Canterbury, tussen 1090 en 1120 as baardloos uitgebeeld word, word die in Mont-St-Michel in die tweede helfte van die twaalfde eeu met baard vertoon. Kluisenaars, ankeriete, afgeslotenes en askete het gewoonlik nie geskeer nie en hul reputasie vir ongeskeerde heiligheid is geparodieer in die opmerking van biskop Eugenius van Toledo in die sewende eeu dat 'As 'n baard 'n heilige maak, is niks heiliger as 'n bok nie'. Boonop het baie heersers, ondanks die feit dat skrywers soos William van Malmesbury die lang hare uitgespreek het, aktief begin om baard te kweek. Die historikus Percy Ernst Schramm het opgemerk hoe die vol baard verskyn in ikonografiese voorstellings van heerskappy aan die begin van die millennium. Towards the end of their reigns, the rulers of Germany, Otto I and Otto II, had beards. These iconographical sources are, however, at variance with written sources which refer to laymen who cut off their beards to become monks. One such was the ninth-century Carolingian count, Gerald of Aurillac, who shaved his beard to live like a monk. Since he was a layman, however, Gerald was caught between the world of aristocratic mores and the secluded world of clerics:
The presence of servants of noble birth imposed a social hierarchy on the household that went parallel to the hierarchy dictated by function.  This second hierarchy had at its top the steward (alternatively seneschal of majordomo), who had the overriding responsibility for the domestic affairs of the household.  Taking care of the personal wellbeing of the lord and his family were the Chamberlain, who was responsible for the chamber or private living-quarters, and the Master of the Wardrobe, who had the main responsibility for clothing and other domestic items. 
a. ^ The chronicler Einhard sardonically wrote: "Pepin the Short, the father of Charlemagne, held the office for some years, under, if that is the word, King Childeric III. " 
People of the Middeleeue. A king (or lord) ruled large areas of land. To protect his land from invasion, the king gave parts of it to local lords, who were called vassals. In return, his vassals promised to fight to defend the king's land.
Kings, Lords, Ladies, Knights. In medieval times, most of the people were peasants, farmers who worked all the tyd just to grow food. Die lord was expected to pay taxes to the king and provide soldiers when needed. To doen that, the lord was given absolute power over his fief.
Under the feudal contract, the lord had the duty to provide the fief for his vassal, to protect him, and to do him justice in his court. In return, the lord had the right to demand the services attached to the fief (military, judicial, administrative) and a right to various &ldquoincomes&rdquo known as feudal incidents.
Cold Opening [ edit | wysig bron]
Main Story [ edit | wysig bron]
Melissa - Wow! Your brother won tickets to the medieval fair? He wants to invite us? Goed. We'll be right there. Where's that? Where the firecrackers are launched tonight? I'll tell Bert and Ralph about it. and thanks. (hangs up the phone.) Ralph? Bert? (Ralph and Bert come to the living room.) a medieval fair is coming to the forest, and Bentley won tickets to it.
Mr. Enfeoff - Whoa! Wag! I only came to see this environment. It shows promise for My medieval fair.
sekretaris - I thought I'd let you know that the site of this year's medieval fair is decided.
Melissa - Until one or both of You we're traumatized by a Dragon? (Young Ralph and Young George glare at the screen) Ha. Jammer.