Die eenhoornmite - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die eenhoorn, 'n mitiese wese wat in die Europese folklore gewild geword het, het die menslike verbeelding al meer as 2000 jaar boei. Vir die grootste deel van die tyd, tot in die Middeleeue, het mense ook geglo dat dit werklik is. Die wortels van die eenhoringmite dateer uit ten minste 400 vC toe die Griekse historikus Ctesias die eerste keer 'n eenhoringagtige dier in sy geskrifte oor die gebied van Indië gedokumenteer het. Beskrywings van die eenhoorn kan in die daaropvolgende eeue opgespoor word in die geskrifte van ander prominente historiese figure, soos Aristoteles, Plinius die Ouere en selfs Julius Caesar, wat beweer het dat soortgelyke diere in die antieke en uitgestrekte Hercynian Forest van Duitsland gevind kan word .
Hierdie vroeë verslae beskryf die eenhoorn as wreed, vinnig en onmoontlik om vas te vang, met 'n magiese horing wat talle siektes kan genees. Mettertyd het die eenhoorn ekstra betekenis gekry as 'n simbool van suiwerheid, beskerming en middeleeuse ridderlikheid. Dit het selfs godsdienstige konnotasies ontwikkel, soms gebruik as 'n allegorie vir Christus. Gedurende die Middeleeue is eenhoringbeelde en beskrywings algemeen in die middeleeuse kaste opgeneem, en die eenhoorn het 'n gewilde motief in die Middeleeuse kuns geword. Die bekendste voorbeeld is miskien "The Unicorn Tapestries", wat tans in die Metropolitan Museum of Art's Cloisters in New York geleë is. Vandag kan die eenhoorn nog oral (en nêrens) gevind word: dit bly 'n alomteenwoordige simbool wat die gewilde kultuur van kinderfilms tot Silicon Valley-slang deurdring vir nuwe ondernemings ter waarde van meer as een miljard dollar. Alhoewel ons miskien nie meer glo in die bestaan ​​van eenhoorns nie, bly die eenhoringmite nog steeds lewendig.
Vroeë beskrywings van 'n eenhoringdier
Die definisie van Ctesias beïnvloed toekomstige historici en het die basis geword waarop die mite van die eenhoring gebou is.
Die vroegste geskrewe beskrywing van 'n eenhoorn word in 400 vC aan Ctesias toegeskryf. Ctesias, 'n Griekse geneesheer en historikus wat in die hof van Darius II (424-404 v.C.) en Artaxerxes II (404-358 v.C.) van die Achaemenidiese ryk gedien het Indika, die eerste boek in Grieks oor die streke van Indië, Tibet en die Himalaya. Maar nadat hy nog nooit self in daardie streek was nie, het hy staatgemaak op inligting wat reisigers langs die sypad aan hom gebring het. Indika is wyd gelees en aangehaal; dit is ook bespot vir sommige van die meer fantasievolle beskrywings daarvan. Dit bestaan ​​vandag slegs in die werk van ander, insluitend fragmente wat deur Photius in die 9de eeu nC saamgevat is. Die eerste vermelding van 'n eenhoringagtige dier verskyn in die 25ste fragment:
Daar is in Indië sekere wilde -esels wat so groot soos perde en selfs groter is. Hulle liggame is wit, hul koppe donkerrooi en hul oë donkerblou. Hulle het 'n horing in die middel van die voorkop wat een el lank is; die basis van hierdie horing is spierwit ... die boonste gedeelte is skerp en helderrooi, en die middelste gedeelte is swart. Diegene wat uit hierdie horings drink, wat in drinkbakke gemaak is, is nie onderhewig aan stuiptrekkings of aan die dalende siekte nie. Hulle is inderdaad immuun, selfs teen gifstowwe as hulle wyn, water of iets anders uit hierdie bekers drink, voor of nadat hulle dit ingesluk het ... (Freeman, 14)
Hierdie kleurvolle dier wat Ctesias beskryf, is waarskynlik 'n fantasievolle weergawe van die Indiese renoster. Die renosterhoring word in Indië beskou as genesende eienskappe en is soms gemaak van drinkbakke wat met drie kleurbande versier is. Tog sou die geloof in die magiese genesende kragte van die eenhoringhoring 'n integrale komponent van die eenhoringmite word. Ctesias gaan voort:
Hierdie dier is buitengewoon vinnig en kragtig, sodat geen dier, nóg 'n perd of 'n ander, dit kan inhaal nie ... Daar is geen ander manier om hulle in die jag te vang as dit nie: as hulle hul kleintjies na die weiveld lei, as hulle omring word deur baie ruiters, weier hulle om te vlug en verlaat sodoende hul nageslag. Hulle veg met horings; hulle skop, byt en slaan met wondkrag sowel perde as jagters; maar hulle vergaan onder die houe van pyle en spies, want hulle kan nie lewendig geneem word nie. Die vlees van hierdie dier is so bitter dat dit nie eetbaar is nie; dit word gejag vir sy horing en sy enkelbeen. (Freeman, 14)
Ctesias, wat bekend was daarvoor dat hy 'n persoonlike belangstelling in die fantastiese gehad het, het 'n boeiende wese beskryf, anders as enige ander. Dit is hierdie definisie wat toekomstige historici beïnvloed het en die grondslag geword het waarop die mite van die eenhoring gebou is. Aristoteles het minder as 'n eeu later geskryf en Ctesias se werk gekritiseer vanweë die waargenome versierings daarvan, maar hy betwis nie Ctesias se beskrywing van hierdie enkelhoringdier nie. In Die geskiedenis van diere, Bevestig Aristoteles die bestaan ​​van die "Indiese esel", 'n dier wat hy beskryf as 'n enkele horing wat uit die middel van sy kop uitsteek, en voeg by dat die Indiese esel, in teenstelling met die meeste horingdiere, 'enkelhoef' is, in teenstelling met "Gesplete voete."
Julius Caesar, wat omstreeks 50 v.G.J. skryf, teken die bestaan ​​aan van 'n hert met 'n enkele horing, veel "langer en reguit" as wat voorheen gesien is, wat in die ou en digte Hercyniese Bos van Duitsland woon. Die Romeinse historikus, Aelian, wat in die 2de eeu nC skryf, beskryf die eenhoring baie op dieselfde manier as Ctesias, en merk op dat dit in Indië gevind kan word. Aelian beskryf hul jasse egter as rooierig, nie wit nie. Hulle horings is swart, sê hy, en draai tot 'n baie skerp punt. Hulle is saggeaard teenoor ander diere, maar verkies eensaamheid en meng slegs tydens paartyd met ander van hul soort. Hy merk op dat hulle nie gevang kan word nie, ten minste nie as hulle volgroeid is nie, en dat drink uit hul horings siektes sal genees.
Hierdie verslae deur prominente historiese figure, wat in hul tyd as betroubaar en betroubaar beskou is, het gehelp om die eenhoringmite deur die eeue te laat voortbestaan. Dit was Plinius die Ouer wat in die 1ste eeu nC uiteindelik hierdie enkelhoringdier die naam gegee het waarmee ons dit vandag ken: die eentonig, of eenhoorn. Al beskryf hy dit as perdagtig met 'n enkele horing, sê Plinius dat dit die voete van 'n olifant en die stert van 'n vark het. Die eentonig is uiters kragtig en kan natuurlik nie lewendig vasgevang word nie. Alhoewel fisiese beskrywings van die eenhoring in hierdie vroeë geskrifte steeds wissel, bly die karakter van die dier konstant. Hierdie vroeë verslae beskryf die eienskappe wat verband hou met die mitologiese eenhoring: spoed, wreedheid, onoorwinlikheid, genesende kragte en ontwykendheid.
Die Eenhoorn as 'n godsdienstige simbool
Deur die daaropvolgende eeue het die eenhoorn godsdienstige konnotasies in die Christelike kerk verkry as 'n simbool van reinheid en genade, soms as 'n allegorie vir Christus gebruik. Gedurende die 3de eeu nC het Alexandrynse geleerdes wat die Ou Testament van Hebreeus na Grieks vertaal het, die Hebreeuse woord vervang re êm, wat wilde os beteken, met die Griekse woord monoceros. As gevolg van hierdie vertaling verskyn die woord "eenhoring" in sommige Engelse vertalings van die Bybel, insluitend die King James -Bybel, dikwels met verwysings na sterkte en wreedheid.
Tertullianus, die Carthaagse skrywer wat omstreeks 190 CE geskryf het, het geglo dat die eenhoorn 'n simbool vir Christus is, en die horing van die eenhoorn 'n voorstelling van die kruis. Saint Basil het in die 3de eeu nC beweer dat die horing 'heerlikheid, krag en redding' voorstel en dat Jesus die Seun van Eenhoorns genoem moet word, aangesien die eenhoring 'onweerstaanbaar in krag en nie aan die mens onderwerp is nie' (Freeman, 17). Teen die Middeleeue was die eenhoorn goed gevestig as 'n godsdienstige simbool en het dit 'n algemene motief geword in die middeleeuse kuns. Gedurende hierdie era het die eenhoorn ook verband gehou met morele deugde, met veral klem op ridderlikheid, heraldiek, en ook kuisheid en reinheid.
Die Eenhoorn in die Middeleeuse en vroeë Renaissance -kuns
Bestiaries was geïllustreerde boeke van die natuurlike wêreld met beskrywings van allerhande diere, plante en gesteentes, sommige werklik en ander wat slegs gedink is, maar vermoedelik bestaan.
Die middeleeuse fassinasie met eenhoorns was so groot dat narwal -slagtande gereeld as eenhoringhorings afgegee en vir groot somme geld deur handelaars verkoop is. Die gewildheid van die eenhoorn is ook aangehelp deur die verspreiding van die Middeleeuse boerdery. Voorgegaan deur die Grieks FisioloogBestiaries was geïllustreerde boeke van die natuurlike wêreld wat beskrywings bevat van allerhande diere, plante en gesteentes, sommige werklik en ander slegs verbeel, maar tog geglo dat hedendaagse lesers in die natuurlike wêreld bestaan. Die eenhoorn kom die algemeenste voor in besighede en ander verligte manuskripte van die 12de en 13de eeu nC en word dikwels langs 'n jong vrou uitgebeeld. As gevolg van die verband met suiwerheid en kuisheid, het die Middeleeuse eenhoorn 'n voorliefde vir jong meisies. Terwyl Ctesias en ander vroeëre skrywers die eenhoorn beskryf het as feitlik onmoontlik om lewendig vas te vang, is daar later gedink dat jong vroue, spesifiek maagde, in staat was om eenhorings te tem en te help met die vang. Sommige kunshistorici het op die falliese aard van die eenhoring se horing gewys wanneer hulle op hierdie spesifieke vereniging opmerk. Hierdie verhouding kan gesien word in baie van die beelde van oorlewende bestiaries.
Die kenmerke wat in die laat Middeleeue met die eenhoorn verbind is, blyk duidelik uit "The Unicorn Tapestries", 'n reeks van sewe tapisserieë wat by die Met Cloisters gehuisves word, wat 'n eenhoornjag uitbeeld. Daar word vermoed dat dit oor 'n tydperk van tien jaar van 1495 tot 1505 CE geweef is, maar dit is in 1680 CE in die besit van François VI de La Rochefoucauld ontdek. Alhoewel elke wandtapijt soms met verskillende name genoem word, verwys die Met tans soos volg:
Die Jagters gaan die bos in
Die Eenhoorn suiwer water
Die Eenhoorn verdedig Homself
Die Jagters keer terug na die kasteel
Die Eenhoring rus in 'n tuin
In hierdie tapisserie -reeks kan ons die genesende kragte van die eenhoring sien terwyl dit die drinkwater vir die ander diere reinig, die woede van die jagters en die vatbaarheid vir die magte van 'n jong meisie. Alhoewel hierdie spesifieke tapisserie slegs in fragmente oorleef, kan ons nog steeds sien dat die eenhoorn gemaklik is in die teenwoordigheid van die jong meisie, onbewus van die jagter wat 'n horing vashou wat in die bos skuil, gereed om sy mede -jagters te waarsku. Daar word bespiegel of die sewende tapisserie, Die Eenhoring rus in 'n tuin, was oorspronklik deel van hierdie reeks, maar hierdie tapisserieë soos dit tans hang, toon die krag van die eenhoring van die ewige lewe, aangesien ons die eenhoorn sien doodmaak, maar later, lewendig en gesond.
In die Musée de Cluny in Parys word 'n tweede stel eenhoorn -tapisserieë, wat omstreeks 1500 CE vir die La Viste -geweef geweef is, gehou. Gesamentlik bekend as Die dame en die eenhoornDie reeks bestaan ​​uit vyf tapisserieë wat elk een van die vyf sintuie (aanraking, gehoor, reuk, sig, smaak) uitbeeld en 'n geheimsinnige sesde tapisserie genaamd "Mon Seul Desir, "of" my enigste begeerte ", wat deur sommige geleerdes vermoed word, kan liefde of vrye wil uitbeeld. Middeleeue In die tapisserie wat die smaak simboliseer, sien ons die eenhoring en 'n leeu wat die wapen van die familie La Viste dra.
Die soeke na die ou eenhoorn
Net soos in die ou tyd is daar min, indien enige, wat ernstig sou beweer dat hulle 'n eenhoorn gesien het, maar dit het ons nie verhinder om te kyk nie. Daar is 'n mate van versoeking by moderne geleerdes om te soek na bewyse van die raaiselagtige eenhoring in baie meer antieke beelde as middeleeuse besighede. Die sogenaamde 'eenhoring' grotskildery wat in die Hall of the Bulls by die Paleolithic Lascaux-grot gevind is, dateer byvoorbeeld uit 17 000 VHJ. Daar is ook die 'eenhoring' wat op baie van die seepsteenrobbe uit die Indusvallei -beskawing verskyn (ongeveer 7000 - ongeveer 600 v.C.), wat op argeologiese terreine in Suid -Asië gevind is.
Miskien het hierdie diere aanvanklik verwys na 'n wese wat soortgelyk is aan die eenhoring, wat sou beteken dat die wortels van die eenhoringmite baie, veel verder dateer as wat bewyse tans suggereer. Baie historici betwis egter dat sulke voorstellings niks meer is as diere met twee horings wat in profiel weergegee word nie. Boonop het die Chinese qilin is soms vergelyk met die eenhoring van die Europese Middeleeuse folklore, hoewel tradisioneel die qilin word uitgebeeld met twee horings, en dit sal moeilik wees om baie ooreenkomste tussen die twee wesens te vind. Hoe dan ook, dit is nie net 'n enkele horing wat die mitiese eenhoorn so fassinerend maak nie, maar die eienskappe wat met hierdie ontwykende, vreesaanjaende en magiese wese verbind word. Die eenhoorn trek al eeue lank ons ​​aandag, maar slegs deur kuns en verhale het ons op ons beurt ooit naby die vaslegging van 'n eenhoorn gekom.
'Unicorn': niks lyk soos dit lyk nie
Die arme Marco Polo. Die Italiaanse ontdekkingsreisiger uit die 13de eeu het uiteindelik 'n blik op 'n eenhoorn gekry en hy was erg teleurgesteld:
Hulle hare is soos dié van 'n buffel, en hul voete soos dié van 'n olifant. In die middel van die voorkop het hulle 'n baie groot swart horing ... Hulle kop is soos dié van 'n wildevark en word altyd gebuig na die grond gedra. Hulle geniet dit om in modder en modder te lewe. Dit is 'n afskuwelike dier om na te kyk, en geensins soos wat ons in ons lande dink en sê nie, naamlik 'n dier wat hom in die skoot van 'n maagd laat neem. Ek verseker u inderdaad dat dit die teenoorgestelde is van wat ons sê.
Die Unicorn Tapestries, Ctesias was die eerste persoon wat oor die eenhoringdier geskryf het. Sy haal uit sy boek aan Indika, omstreeks 400 vC geskryf:
Daar is in Indië sekere wilde -esels wat so groot soos perde en selfs groter is. Hulle liggame is wit, hul koppe is donkerrooi en hul oë donkerblou. Hulle het 'n horing in die middel van die voorkop van een el [ongeveer 'n half voet] lank, die basis van hierdie horing is spierwit ... die boonste deel is skerp en helderrooi, en die middelste gedeelte is swart . ... Ander esels, mak of wild ... het nie 'n enkelbeen nie ... maar hierdie het 'n enkelbeen ... die mooiste wat ek nog ooit gesien het ... Hierdie dier is uiters vinnig en kragtig, sodat geen dier, nóg die perd of enige ander, dit kan inhaal nie ...
Hierdie vroeë beskrywing het die wêreld die beeld gegee van die perdagtige liggaam, die wit kleur en die enkele horing, 'n beeld wat later in die Middeleeuse eenhoring omskep sou word. (Let op die enkelbeen. Swoeg.) Maar uit verskeie verklarings van Ctesias blyk dit duidelik dat hy eintlik die Indiese renoster in gedagte gehad het (of miskien iemand se beskrywing daarvan - Ctesias self het Indië nooit besoek nie). Die Indiese renoster en een ander Verre-Oosterse spesies is die enigste landsoogdiere met een horing (die twee spesies Afrikaanse renosters het twee horings). Ctesias noem die farmaseutiese waarde van die horing van die 'Indiese wilde esel' wat renosters eeue lank gely het onder die vermeende waarde van hul horings as afrodisiacum en teenmiddels. Hy beskou die wilde esel as baie vloot en moeilik om die Indiese renoster vas te vang, ondanks die besige voorkoms daarvan, en dit is moeilik en gevaarlik. Maar die Indiese renoster het 'n massiewe, ongekunstelde lyf, stomp bene en 'n dik, gevoude vel wat soos wapensplate lyk. Met die uitsondering van sy enkele horing, is dit baie anders as die lenige eenhoorn van die Middeleeuse kuns, en 'n mens kan verstaan ​​waarom Marco Polo nie juis verblind was nie.
Hoe het hierdie groot en duidelik onduidelike dier 'n pragtige wit perd geword? Die pragtige enkelbeen het moontlik 'n rol gespeel, maar 'n taalkundige gemors deel waarskynlik die skuld van sommige. Ons begin met die woord renoster, gebaseer op die Grieks ren-, "neus" en keras, "horing", 'n akkurate naam vir die dier. Alle renostersoorte het wel horings (meer presies massas saamgeperste haaragtige materiaal), min of meer op die neus. En wat van eenhoring? Dit beteken 'een horing', uit die Latyn een-, "een" en cornu, "horing." Alhoewel dit 'n beskrywende naam vir die renoster is, eenhoring was oorspronklik toegepas op iets heeltemal anders.
Toe geleerdes in die derde eeu v.G.J. die Ou Testament van die Bybel uit Hebreeus in Grieks vertaal het, het hulle 'n geheimsinnige dier teëgekom. Die Hebreeuse woord vir hierdie skepsel was hulle, en die dier was klaarblyklik groot en kragtig. In Job 39: 9–11 vra die skrywer, soos die 1611 King James Version dit stel:
Sal die eenhoorn bereid wees om u te dien of by u krip te bly?
Kan u die eenhoorn met sy band in die vore bind? of sal hy die valleie agter jou aanskuif?
Sal u hom vertrou, omdat sy krag groot is? of laat u u arbeid aan hom oor?
Moderne geleerdes meen die re'em was die aurochs, of wilde osse, wat nou uitgesterf het. Die Revised Standard Version of the Bible, gepubliseer in 1952, vertaal die gedeelte anders om hierdie oortuiging te weerspieël:
Is die wilde os bereid om u te dien? Sal hy by jou wieg oornag?
Kan u hom met toue in die vore bind, of sal hy die valleie agter u aanskuif?
Sal jy van hom afhanklik wees omdat sy krag groot is, en sal jy jou arbeid aan hom oorlaat?
Alhoewel ons moderne siening van die wesens waarna hier verwys word heelwat anders is, moes antieke geleerdes 'n Griekse woord daarvoor bedink, en op grond van beskadigde beskrywings van die renoster, het hulle die Griekse woord gevestig. monokeros, wat "een horing" beteken. (Monokeros was al deur sommige skrywers gebruik vir die Indiese renoster.) Die Latynse weergawe van die Bybel het hierdie woord verander eenhoorn, wat in Engels geword het eenhoring.
Om op te som: vae inligting oor twee verskillende diere, die Indiese renoster en die aurochs, is saamgevoeg om 'n ander, denkbeeldige dier, die eenhoring, te produseer. Toe het middeleeuse skrywers, wat die natuurlike wêreld geneig was om 'n enkele, verenigde allegorie van die Christelike geskiedenis en leerstellings te sien, hierdie Bybelse dier in 'n simbool vir Christus verander. En so is Marco Polo se teleurstelling onvermydelik gemaak.
Ons moet noem dat u nie tesame met meneer Polo moet deelneem nie. Daar is geen rede waarom u nie dieselfde ou eenhoorn-t-hemde en eenhoringplakkers en eenhoorn-grimering en eenhoorn-kaartspeletjies en eenhoringnoedels kan geniet as wat u altyd het nie. En beslis hoef die sakewêreld nie sy metaforiese eenhoring te stop by die een waaroor ons al geskryf het nie - dit bring ook beslis die 'eenhoring -dinosourus' tot stand. Ons sal dit hanteer as ons moet. Woorde word nie verwoes deur hul geskiedenis nie.
'N Laaste vraag wat ons hier sal aanspreek: waarom is dit? eenhoring en nie eenhoring? Behalwe die feit dat dit terugkeer na die Grieks monokeros, die h aan die begin van die Ou -Engelse woord horing het nie soos ons geklink nie h. Dit was 'n skraap van die tong in die agterkant van die mond, 'n soort klank (tegnies 'n stemlose velar -frikatief), soos die Skotse hfst aan die einde van loch. Dit het baie meer geklink mielies as wat 'n moderne spreker kan sien, wat ons hoop ons lesers sal vertroos.
En daar het jy dit: die oorspronklike eenhoorn was 'n renoster wat ons voorouers uitgespreek het horing baie soos mielies en die sakewêreld probeer maak eenhoorn dinosourus gebeur. Moenie toelaat dat iets daarvan u verhinder om die volgende eenhoring wat u sien, oor te druk nie.
Verhale van besoekers
Hoe die eenhoorn sy horing gekry het
Die godin Athena was veral lief vir 12 van haar aanbidders wat een van haar tempels diep in die woud opgepas het aan die voet van 'n groot, rotsagtige en hellip
Hoe die eenhoorn aarde toe gekom het
Die Eenhoorn kom nie soos ander mitiese wesens wat uit die aarde gebore is nie, maar kom ook uit die huis van die gode, Olympus. Dit was daar in die hemel en hellip
Tiffani en die Eenhoorn
Daar was eens 'n jong boerdogter met die naam Tiffani wat baie vriendelik en baie mooi was met lang, krullerige bruin hare. Op 'n dag vind sy 'n verlore baba voël, en hellip
Ek het die man ontmoet wat eenhoorns teel.
Ek sal dit nou aan u verduidelik soos ek dit verstaan ​​het. Daar is 'n man met die naam Oberon Zell wat nie net Unicorns teel nie, maar hy het die patent op & hellip
Die Maiden se verharde hart
Soos elke groot verhaal begin, begin hierdie met 'n meisie (maagd). Die meisie was die enigste kind van 'n welgestelde handelaar en sy vrou. Sy was & hellip
Eenhoorns is 'n verlore spesie wat duisende jare gelede tot uitsterwing gejag is. Hulle is die eerste keer geskep toe Artemis, die godin van diere, mislei is en hellip
Die verhaal van Atrenipaloloa
Eens jare gelede was daar 'n rivier wyn. Terphonagao en Artumetlisopoa is gebore uit die betowerde wyn. Hulle was die eerste Eenhoorns. Hulle het geboorte gekry en hellip
Die Eenhoorn Van Heatherbridge Hill
'Toe ek op Heatherbridge Hill was, het ek 'n eenhoorn gesien.' sê Jess se oupa. "Maar daar is nie dinge soos eenhoorns nie!" protesteer Jess. Haar oupa het haar vertel & hellip
Die perd en die bok
Dit was 'n donker dag, en die Inuktituk -mense was nie beïndruk met die gebrek aan bokke om hul gesinne te voed nie. Sedert & hellip het hulle nie veel gehad om mee te begin nie
Eenhorings van die seegod
Die vloeibaarheid in die beweging en die sagte, vriendelike en emosionele aard van eenhoorns wat net so sensitief is vir gevoelens soos 'n borrel is om aan te raak - alles spruit uit & hellip
Die Swart Een
Nie een was swart nie. Nie een van hulle het dit verwag nie. 'Daar is slegs in hulle legendes gepraat. Die Swart Eenhoring. Sy is gebore uit Rage, 'n verfhoring, en Lust, & hellip
Die skepping van eenhoorns
Baie jare gelede het 'n Italiaanse man verlief geraak op 'n vrou met die naam Riatu. Die man, genaamd Adriano, het in groot wanhoop geraak toe Riatu met sy broer Habicho getroud is. & hellip
Die koms van die eenhoorns
Eenhoorns kom van 'n plek waar ons nie weet nie. Hulle is 'n wonderlike wese met krag wat bo die denkbeeld is. Die Eenhoorns kom van die halfbokke halfperde. & hellip
Die legende van Zah'ro
Zah'ro was 'n bose en gulsige man. Hy het vroue dae lank sonder kos of water vasgemaak totdat hulle uiteindelik gesterf het. Hy het kroeë toe gegaan en gereeld kroeggevegte gehad. & hellip
Legende van die eenhorings!
Lank gelede het die stryd tussen goed en kwaad gewoed. Die bose neem die oorhand. Mense het soos diere begin optree en demone het mensesiele begin oorneem! & hellip
Die geheim van Hera.
Die wese in kwessie, algemeen bekend as die 'eenhoring', staan ​​bekend as 'n gewoonlik 'n wit perd met 'n majestueuse horing op sy voorkop. Hulle is nooit gesien nie en hellip
Die eerste eenhoorn verskyn
Ek het die wonderlike dier voor my bekyk, hoewel ek nie dink die dier was die regte woord nie. Diere is nagmerries wat in die werklikheid gebore word, maar dit. & hellip
7 Vreemde feite oor hierdie mitiese wesens
Hoeveel weet jy van hierdie mitiese wesens? Ontdek al die opwindende feite oor die wêreld van eenhoorns!
1. Wat simboliseer die horing?
Hierdie mistieke horing verteenwoordig beide manlike en vroulike energie: dit word manlik gesien vanweë die falliese vorm en vroulik vanweë die spirale wat soos skulpe lyk en vroulike seksualiteit opwek.
2. Eenhoorn se mitiese kragte
Hoewel historici nie altyd saamgestem het oor die voorkoms van die eenhoring nie, is daar konsensus oor die mitiese magte wat hierdie wesens besit.
Eenhorings het onder meer genesende kragte en kon seë skei, wat dit 'n ware simbool van magie en mistieke inspirasie vir baie literêre en fantastiese fiksie gemaak het. Onder andere Plinius die Ouere, Plato en Aristoteles het uitgebreide bladsye in hul geskrifte aan eenhorings opgedra.
3. Wat eet eenhoorns?
Aangesien dit vreedsame diere is, is hul dieet nie daarop gemik om ander wesens of mense seer te maak nie. Daar word geglo dat hulle vrugte en graan eet, veral as dit op maklik toeganklike oorhangende takke voorkom. Hulle les hul dors met rivierwater, in watervalle en ander plekke met lopende water.
4. Groot middeleeuse krag
Gedurende die Middeleeue is eenhoorns uitgebeeld as sterk, mitiese wesens wat gevaarlik geword het sodra u daarna probeer soek het en baie skilders en kunstenaars van die tyd is geïnspireer deur die eenhoringdier. Onder die skilders met eenhoorns in hul werk, is dit die moeite werd om Raphael se "Young Woman with Unicorn" te noem.
Hierdie skildery het 'n baie interessante geskiedenis, in ag genome dit Raphael het aanvanklik 'n hond geverf (simbool van trou) wat hy later in 'n eenhoorn verander het (redes bly onbekend). Die eenhoring is egter eers ontdek tot 'n herstel van die 20ste eeu wat die wiel, mantel en palmblad verwyder het wat deur 'n onbekende skilder in die 17de eeu bygevoeg is. Die onderwerp van die skildery is sedertdien geïdentifiseer as Sint Katarina van Alexandrië.
5. Oorblyfsels van 'n Koreaanse eenhoring
In 2012 het die bestaan ​​van eenhoorns aan die lig gekom nadat dit eeue lank slegs mitiese wesens was. 'N Noord -Koreaanse nuusagentskap het dit ingelig argeoloë het 'n eenhoring -lêplek gevind en die oorblyfsels van 'n eenhoorn wat deur die ou Koreaanse koning Tongmyong gery is.
Media het meer gefokus op die eenhoring en minder op die agenda van die totalitêre regime van Kim Jong-un, wat daarop gemik was om te beweer dat die stad Pyongyang gestig was op die ruïnes van die belangrikste stad in die geskiedenis van Koren, Gojoseon. Daar is eintlik eenhoorns in die grotte gevind, baie van hulle op die mure geverf.
6. Eenhoorns en die Bybel
Net soos baie mitiese wesens, soos die reuse, het die Bybel verwysings na eenhoorns, hoewel dit die gevolg kan wees van 'n verkeerde vertaling. Daarom word eenhoorns genoem in die Boek van Jakob, die Psalms, die boek Jesaja en die boek Numeri. Soms, in plaas van 'n eenhoorn, daar is melding gemaak van renosters, bulle, osse of bisons, want die woord gebruik verwys na 'n magtige dier.
Dit is die oorsprong van die vele verhale wat handel oor die sterkte van die eenhoorn: daar word geglo dat 'n eenhoorn 'n olifant soveel keer sy grootte kan verslaan. Die ontwykende aard van die eenhoring word ook genoem, en hoe styf die toue ook was of hoe strikke dit kon maak, dit het steeds daarin geslaag om uit die hande van mense te ontsnap.
Verder hou eenhorings verband met die konsep van Christendom en uitgebeeld in 'n paar skilderye, waarvan die bekendste Moretto da Brescia se "Saint Justina with the Unicorn, Venerated by a Patron" is.
7. Ander eenhoringdiere
As ons eenhorings noem, dink ons ​​aan die klassieke wit perd met een horing, maar as ons die wêreldgeskiedenis en kultuur van nader bekyk, ontdek ons ​​baie mitiese wesens wat beskryf word as 'n piek in die middel van hul koppe. 'N Opmerklike vermelding sou wees die Asiatiese qilin, 'n mitiese wese met een horing.
Griekse mitologie verwys na 'n wese wat bekend staan ​​as Oricuerno, Alicornio, Unigaso of Pegacorn, wat 'n gevleuelde eenhoorn verteenwoordig (insluitend gevleuelde hoewe). Die mitologie van Chilota bevat ook die camahueto, 'n seedier met die vorm van 'n bul met 'n horinkie op sy voorkop.
Die eenhoorn word beroemd gebruik as die nasionale dier van Skotland. In hierdie mate word dit gebruik as 'n ondersteuner in die wapen van Skotland en die Verenigde Koninkryk.
Die wapen van Nova Scotia erken sy historiese verband met Skotland. In die agtiende en negentiende eeu het die Clearances van die Skotse Hooglande baie Gaeliese Skotte gedwing om te hervestig en hul voorvaderlande te laat vaar. Baie het gevlug na die huidige Nova Scotia, wat gelei het tot 'n groot Gaelies-sprekende gemeenskap.
Ons het die kennis van die eenhoorns aan die ou Grieke verskuldig.
Hulle was die eerstes wat oor eenhoorns geskryf het, nie as deel van hul mitologie nie, maar oor hul historiese natuurbeskrywings.
Die Griekse historikus Ctesias was die eerste wat oor die eenhoring geskryf het.
Hy beskryf die wese met blou oë, 'n wit lyf, 'n pers kop met een in drie kleure. Die horing was wit aan die onderkant, swart in die middel en rooi aan die punt.
Hy het geskryf dat eenhoorns vinnig en baie moeilik is om vas te vang.
Die Grieke het geglo dat die wesens uit die Indusvallei -beskawing kom.
Eenhoring -simbole is in 3000 v.C. as seëls op kleitablette gebruik
Dit is ook gebruik as heraldiese simbole in die Babiloniese en Assiriese beskawings.
Die eerste getekende beeld van 'n eenhoorn is in Frankryk ontdek.
Dit word die Lascaux -eenhoorn genoem omdat dit in die Lascaux -grotte gevind is.
Daar is egter uitgevind dat die Lascaux -eenhoorn eintlik twee horings geïllustreer het, net na aan mekaar.
Dit is nie die enigste grottekeninge van eenhoorns wat gevind is nie. Uitbeeldings is ook in Suid -Afrikaanse en Suid -Amerikaanse grotte gevind.
Die Romeinse skrywer en natuurfilosoof, Plinius die Ouere, beskryf 'n eenhoorn as fel, eenhoring en 'n 'monoceros'.
Gedurende die 6de eeu het die Griekse handelaar Cosmas Indicopleustes opgemerk dat die krag van die eenhoorn in sy horing is.
In die Middeleeue bevat boeke genaamd bestiaries inligting oor die biologiese beskrywings en medisinale eienskappe van verskillende diere. Eenhoorns was deel van die rekords.
In daardie tye is eenhoorns gesien as simbole van onskuld en reinheid.
In die Ou Testament van die King James -weergawe van die Bybel is die eenhoring nege keer genoem as gevolg van die verkeerde vertaling van die Hebreeuse woord re'em, wat 'n wilde os moes gewees het.
In die 1400's, onder koning James III, was twee goue muntstukke bekend as die eenhoorn en die halfeenhoring.
In die 17de eeu het die Spaanse aartsbiskop Isidore van Sevilla gesê dat maagde eenhoorns kan tem en vang deur hul borste daaraan te blaas. Die eenhoring lê dan sy kop op die maagd se skoot.
Eenhoringhorings staan ​​bekend as alikhorings.
Die uitstaande tand van 'n narwalwal se kop lyk soos 'n eenhoring. Die slagtand kan tot 10 voet lank word.
Narwaltande word verkoop as eenhoringhorings, wat die narwalbevolkings bedreig het.
Die prys van narwalhorings was so hoog dat dit tien keer die waarde van hul gewig in goud beloop.
Handelaars uit Duitsland verkoop een aan die pous vir ongeveer wat nou gelykstaande is aan 18 000 pond.
In Denemarke is 'n troon gemaak van narwalhorings.
In Engeland het koningin Elizabeth I wat nou gelykstaande is aan $ 6 miljoen bestee om 'n septer van narwalhorings te maak.
Gedurende die middel van die 1700's word poeieragtige eenhoringhorings in apteke in Londen verkoop as 'n medisyne om drank, pyne en ander siektes te genees.
In Harry Potter word verwys na eenhoringbloed as genesende kragte.
Volgens die legende is eenhoorns 'n teenmiddel vir vergiftiging. Hulle kan ook onrein water suiwer.
Eenhoorns het nie vlerke nie.
Opnames uit Europa beeld hulle uit as spierwit diere, maar nou is dit meer algemeen bekend as 'n pragtige mengsel van pastelkleure soos blou, pers en pienk.
Joodse legendes sê dat eenhoorns sterk genoeg is om olifante dood te maak.
Daar word geglo dat eenhoorns geluk bring.
Hulle kan hul horing gebruik om die hart van 'n leuenaar deur te steek.
Die Siberiese renoster is een keer as 'n eenhoornige Siberiese eenhoorn beskou. Maar dit het ongeveer 26 000 jaar gelede uitgesterf.
Marco Polo het 'n renoster as 'n eenhoorn beskou en was baie ontsteld oor hulle.
This is a fantastic bundle which includes everything you need to know about unicorns across 24 in-depth pages. Hierdie is ready-to-use Unicorn worksheets that are perfect for teaching students about a unicorn is a mythical creature that is usually depicted as a majestic white horse with a single horn protruding from its head. Many legends say it has healing powers. It is also believed to symbolize purity and innocence. It is not proven that this animal actually exists, but various cultures have accounts of its physicality and abilities.