Die idee van een wêreldstaat kan slegs vervul word as die onfeilbare gesag gevolg word. 'n Onvolmaakte mens kan nie 'n aanvaarbare ideologie vir almal skep nie. Australopithecus spp. is deur prominente evolusionistiese meningsvormers soos Charles Oxnard afgemaak as unieke, uitgestorwe primate wat irrelevant vir menslike evolusie is en anatomies verder van ape sowel as mense is as wat hulle van mekaar is. Dit lyk dus of dit iets nogal primitiefs is wat die kunstenaar in ons aanvuur: ’n drang wat hier diep in die liggaam setel, ’n intuïsie of smaak vir wat verrassend saamhoort, ’n voor-intellektuele skerp-sinnigheid (skerpheid van aanvoeling sowel as van sintuiglikheid). Om ’n uitspraak van Maurice de Vlaminck in sy boek On Painting (soos vertaald aangehaal in Die groot Afrikaanse aanhalingsboek) effens aan te pas: “Goeie kuns is soos goeie kos maak: dit kan geproe word, maar nie verduidelik word nie.” As nagedagte: Ek raak sommer opnuut geïrriteerd met “digters” wat geykte gemeenplasies uitryg en dink dit kan poësie wees en hulle maaksels boonop vol selfvertroue vir ons as lesers opdis. So asof hulle aan ’n MasterChef-kompetisie deelneem.