Dink aan 'n "buurtwag" wat bestaan ​​uit vrywilligers wat die polisie skakel wanneer hulle iets agterdogtig sien. Stel jou voor 'n nuwe vrywilliger wat by die horlosie aansluit om laer misdaad in die omgewing te help. Wanneer hulle vir die eerste keer begin met vrywilligerswerk, verhoog hulle die alarm wanneer hulle tekens van ernstige misdade sien, soos aanranding of inbraak.
Kom ons aanvaar hierdie pogings om hulp en met verloop van tyd word aanvalle en inbrake skaarser in die buurt. Wat sal die vrywilliger daarna doen? Een moontlikheid is dat hulle sal ontspan en ophou om die polisie te skakel. Die ernstige misdade waarna hulle onrustig maak, is immers 'n ding van die verlede.
Maar jy mag die intuïsie deel wat my navorsingsgroep gehad het - dat baie vrywilligers in hierdie situasie nie sal ontspan nie net omdat misdaad afgegaan het. In plaas daarvan begin hulle dinge "verdagte" noem dat hulle nooit sou teruggee as die misdaad hoog was nie, soos jaywalking of snags in die nag.
Jy kan waarskynlik dink aan baie soortgelyke situasies waarin probleme nooit lyk nie, want mense verander steeds hoe hulle hulle definieer. Dit word soms genoem "konsepkruip, "Of" die doelstellings beweeg, "en dit kan 'n frustrerende ervaring wees. Hoe kan jy weet of jy vordering maak met die oplos van 'n probleem, wanneer jy herdefinieer wat dit beteken om dit op te los? My kollegas en ek wou verstaan wanneer hierdie soort gedrag plaasvind, hoekom, en as dit voorkom kan word.
Nadat gewelddadige misdaad begin afloop, kan loiterers en jaywalkers meer bedreig lyk. Marc Bruxelle / Shutterstock.com
Op soek na moeilikheid
Om te bestudeer hoe konsepte verander wanneer hulle minder algemeen raak, het ons vrywilligers ingebring ons laboratorium en het hulle 'n eenvoudige taak gegee om na 'n reeks rekenaargegenereerde gesigte te kyk en te besluit watter "dreigend" lyk. Die gesigte was versigtig ontwerp deur navorsers Om van baie intimiderend tot baie skadeloos te wissel.
Aangesien ons minder en minder dreigende gesigte oor die jare getoon het, het ons gevind dat hulle hul definisie van "bedreigende" uitgebrei het om 'n wyer verskeidenheid gesigte in te sluit. Met ander woorde, toe hulle uit dreigende gesigte gehardloop het, het hulle gesigte begin dreig om te dreig dat hulle onskuldig roep. In plaas van om 'n konsekwente kategorie te wees, het mense wat as 'n bedreiging beskou word, afhanklik van hoeveel bedreigings hulle die afgelope tyd gesien het.
Hierdie soort teenstrydigheid is nie beperk tot oordele oor bedreiging nie. In 'n ander eksperiment het ons mense gevra om 'n nog eenvoudiger besluit te neem: of gekleurde kolletjies op 'n skerm was blou of pers.
Soos die konteks verander, doen ook die grense van jou kategorieë. David Levari, CC BY-ND
Soos blou kolletjies skaars geword het, het mense begin om effens pers kolletjies blou te roep. Hulle het dit selfs gedoen toe ons vir hulle gesê het dat blou kolletjies skaars gaan word, of hulle kontantpryse bied om oor die tyd konsekwent te bly. Hierdie resultate dui daarop dat hierdie gedrag nie heeltemal onder bewuste beheer is nie - anders sou mense konsekwent kon wees om 'n kontantprys te verdien.
Uitbreiding wat tel as immoreel
Nadat jy na die resultate van ons eksperimente Op gesigsgevaar en kleuroordeel het ons navorsingsgroep gewonder of dit dalk net 'n snaakse eienskap van die visuele stelsel was. Sal hierdie soort konsepverandering ook met nie-visuele oordele plaasvind?
Om dit te toets, het ons 'n finale eksperiment gedoen waarin ons gevra het om vrywilligers te lees oor verskillende wetenskaplike studies, en te besluit wat eties en oneties was. Ons was skepties dat ons dieselfde teenstrydighede sou vind in hierdie soort oordele wat ons met kleure en bedreiging gedoen het.
Hoekom? Omdat morele oordele, ons vermoed het, meer konsekwent sou wees as ander soorte oordele. As jy dink dat geweld vandag verkeerd is, moet jy nog steeds dink dit is môre verkeerd, ongeag hoeveel of hoe min geweld jy daardie dag sien.
Maar verrassend, ons het dieselfde patroon gevind. Aangesien ons minder en minder onetiese studies oor die jare getoon het, het hulle begin om 'n wyer reeks studies oneties te noem. Met ander woorde, net omdat hulle oor minder onetiese studies gelees het, het hulle harder regters geword van wat as eties beskou word.
Die brein hou daarvan om vergelykings te maak
Hoekom kan mense nie help om hul dreigende uit te brei wanneer dreigemente skaars raak nie? Navorsing uit kognitiewe sielkunde en neurowetenskap dui daarop dat hierdie soort gedrag 'n gevolg is van die basiese manier waarop ons brein inligting verwerk - ons is voortdurend Vergelyk wat voor ons is tot sy onlangse konteks.
In plaas daarvan om noukeurig te besluit hoe om 'n gesig te dreig, vergelyk word met alle ander gesigte, kan die brein net stoor hoe bedreig dit is in vergelyking met ander gesigte wat dit onlangs gesien het, of vergelyk dit met 'n gemiddeld van onlangs gesigte, of die mees en minste bedreigende gesigte wat dit gesien het. Hierdie soort vergelyking kan direk lei tot die patroon wat my navorsingsgroep in ons eksperimente gesien het, want wanneer dreigende gesigte skaars is, sal nuwe gesigte beoordeel word relatief tot meestal onskadelike gesigte. In 'n see van ligte gesigte kan selfs effens bedreigende gesigte skrikwekkend lyk.
Dit blyk dat vir jou brein, relatiewe vergelykings dikwels gebruik minder energie as absolute metings. Om te verstaan ​​waarom dit so is, dink net aan hoe dit makliker is om te onthou watter van jou neefs die hoogste is as presies hoe lank elke neef is. Menslike brein het waarskynlik ontwikkel in relatiewe vergelykings in baie situasies, omdat hierdie vergelykings dikwels genoeg inligting verskaf om ons omgewings veilig te navigeer en besluite te neem, terwyl alles so min as moontlik bestee word.
Om konsekwent te wees wanneer dit tel
Soms werk relatiewe oordele net goed. As jy op soek is na 'n fancy restaurant, moet dit anders wees as in Parys, Frankryk.
Wat eens een keer lyk, kan banaal as 'n bedreiging in 'n nuwe konteks herroep word. Louis Amal op Unsplash, CC BY
Maar 'n buurtwagter wat relatiewe oordele doen, sal hul konsep van "misdaad" uitbrei om mildere en ligter oortredings in te sluit, lank nadat ernstige misdade skaars geword het. As gevolg hiervan kan hulle hul sukses nooit ten volle waardeer om die probleem waarmee hulle bekommerd is, te verminder nie. Van mediese diagnoses tot finansiële beleggings, moet moderne mense baie ingewikkelde oordele maak waar konsekwente sake is.
Hoe kan mense meer konsekwente besluite neem wanneer nodig? My navorsingsgroep doen tans opvolgnavorsing in die laboratorium om doeltreffender intervensies te ontwikkel om die vreemde gevolge van relatiewe oordeel te voorkom.
Een potensiële strategie: Wanneer jy besluite neem waar konsekwentheid belangrik is, definieer jou kategorieë so duidelik as wat jy kan. As jy dus by 'n buurtwag aansluit, dink aan die skryf van 'n lys van watter soort oortredings jy moet bekommer wanneer jy begin. Anders, voordat jy dit weet, kan jy jouself bel om die polisie te bel wanneer honde sonder leibande geloop word.
David Levari, Na-doktorale Navorser in Sielkunde, Harvard Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Vrees en bekommernis > Hoekom gaan jou brein nooit uit probleme om te vind nie