Die navorsers het gevind dat die lirieke en frases wat die pasiënte die beste geken het die grootste impak op hulle artikulasie gehad het, selfs wanneer dit net uitgespreek en nie gesing is nie. Hulle het tot die slotsom gekom dat dié bevindings tot die ontwikkeling van nuwe terapieë vir spraakafwykings kan lei.
"Die sleutelelement by ons pasiënte was, om die waarheid te sê, nie die melodie nie, maar die ritme,” het Benjamin Stahl, ’n navorser aan die Max Planck Instituut vir Menslike Kognitiewe- en Breinwetenskappe in Leipzig in ’n nuusvrystelling deur die instituut gesê. “Die positiewe effek was die sterkste waarneembaar by pasiënte wie se dieper breinareas wat as basale ganglia bekendstaan, geaffekteer is. Dit is bekend dat hierdie areas baie belangrik vir ritmiese prosessering is.”