Is ons so swak as wat ons geleer het? - Bruce H. Lipton, PhD
Is ons so swak soos ons geleer het?
In terme van ons menslike evolusie is die beskawing se huidige "amptelike" waarheidsverskaffer materialistiese wetenskap. En volgens die gewilde mediese model, die menslike liggaam is 'n biochemiese masjien wat deur gene beheer word; terwyl die menslike verstand ontwykend is epifenomeen, dit wil sê 'n sekondêre toevallige toestand wat afgelei is van die meganiese funksionering van die brein. Dit is 'n spoggerige manier om te sê dat die liggaam liggaamlik is en dat die gees 'n beeld van die brein is.
Tot onlangs het konvensionele medisyne die rol van die gees in die funksionering van die liggaam verwerp, behalwe vir een lastige uitsondering - die placebo-effek - wat aantoon dat die gees die krag het om die liggaam te genees wanneer mense glo dat 'n spesifieke dwelm of prosedure sal 'n genesing bewerkstellig, selfs al is die middel eintlik 'n suikerpil met geen bekende farmaseutiese waarde nie. Mediese studente leer dat een derde van alle siektes genees deur die magie van die placebo-effek.
Met verdere opleiding sal dieselfde studente die waarde van die verstand in genesing verwerp omdat dit nie in die vloeidiagramme van die Newtonse paradigma pas nie. Ongelukkig sal hulle as dokters hul pasiënte onbewus ontmagtig deur nie die genesende krag in die gees aan te moedig nie.
Ons word verder ontmagtig deur ons stilswyende aanvaarding van 'n belangrike uitgangspunt van die Darwinistiese teorie: die opvatting dat evolusie gedryf word deur 'n ewige oorlewingstryd. Die mensdom is geprogrammeer met hierdie persepsie en is opgesluit in 'n voortdurende stryd om aan die lewe te bly in 'n hond-eet-hond-wêreld. Tennyson het die werklikheid van hierdie bloedige Darwinistiese nagmerrie poëties beskryf as 'n wêreld 'rooi van tand en klou'.
Ons interne sellulêre gemeenskap is onbewustelik gedreig om voortdurend veg-of-vlug-gedrag aan te wend om in 'n vyandige omgewing te oorleef, in 'n see van streshormone afgelei van ons vrees-geaktiveerde byniere. Bedags veg ons om 'n bestaan ​​te maak en snags vlug ons van ons stryd via televisie, drank, dwelms of ander vorme van massa-afleiding.
Maar die hele tyd skuil daar kwelende vrae in ons agterkop: "Is daar hoop of verligting?
Sal ons situasie volgende week, volgende jaar of ooit beter wees? "
Nie waarskynlik nie. Volgens Darwiniste is lewe en evolusie 'n ewige 'stryd om oorlewing'.
Asof dit nie genoeg is nie, is dit net die helfte van die stryd om ons teen die groter honde in die wêreld te verdedig. Interne vyande bedreig ook ons ​​voortbestaan. Kieme, virusse, parasiete en, ja, selfs voedsel met sulke vonkelagtige name soos Twinkies kan ons brose liggame maklik besoedel en ons biologie saboteer. Ouers, onderwysers en dokters het ons geprogrammeer met die oortuiging dat ons selle en organe broos en kwesbaar is. Liggame breek maklik af en is vatbaar vir siekte, siektes en genetiese disfunksie. Gevolglik verwag ons die waarskynlikheid van siektes angstig en soek ons ​​liggame waaksaam na 'n knop hier, 'n verkleuring daar of enige ander abnormaliteit wat ons naderende ondergang aandui.