Narratiewe genre: elemente van vertelling | Huidige literatuur
Narratiewe genre: Elemente van vertelling
Wie teks in prosa skryf, moet volkome weet wat die narratiewe genre y watter elemente dit uitmaak. Nietemin, veral in die begin- en jong skrywers, is dit algemeen om foute in die vertelling te sien. As u wil hê dat u volgende werk gekenmerk moet word deur 'n goeie vertelling, bly dan deur en lees hierdie artikel wat u vandag aanbied en weet wat die basiese elemente is waaruit 'n vertelling bestaan.
1 Oorsprong van die narratiewe genre
2 Eienskappe van die narratiewe genre
2.1 Vertelende elemente
2.2 Die omringing
2.3 Die styl
2.4 Die tema
3 Die verteller en die karakters: die twee belangrikste figure in die narratiewe genre
3.1 Die verteller
Oorsprong van die narratiewe genre
Noudat u 'n bietjie meer oor die narratiewe genre weet, moet u weet dat dit oorsprong het. Ons praat oor die Middeleeue, en spesifiek uit Europa, 'n kontinent waar dit op sommige plekke begin gebruik word met die doel om historiese gebeure, tradisies, karakters wat helde was, groot kapteins en hul heldhaftige avonture te onthou.
Dit is egter bekend dat, in Griekeland, Homer was die een wat aanleiding gegee het tot hierdie narratiewe genre, Alhoewel hy 'n karakter was wat geweet het hoe om verskeie genres (drama, liriek, vertelling ...) in dieselfde teks te meng, iets wat baie min skrywers op kundige vlak bereik.
Die goeie hiervan is dat, toe die narratiewe werke begin verskyn het, aanleiding gegee het tot 'n toename in jongmense wat die genre wou begin; en ook vir 'n magdom lesers wat dit beywer, daarom is dit ontwikkel soos ons dit nou ken.
Eienskappe van die narratiewe genre
In die narratiewe werke, vertel 'n verteller 'n aksie of opeenvolging van gebeure waarin 'n reeks karakters wat in 'n gegewe ruimte en gedurende 'n voorafbepaalde tyd geleë is, deelneem. Al hierdie komponente word die elemente van die verhaal (wat ons hieronder in meer besonderhede sal sien).
'N Literêre verhaal word geïdentifiseer deur herskep 'n fiktiewe wêreld, hoewel dit in sommige gevalle wel is feite geïnspireer deur die werklikheid. Desondanks is dit steeds 'n fiktiewe vertelling omdat die outeur altyd nuwe uitgediende episodes bydra of die werklikheid met subjektiewe nuanses belas en ophou om 100% werklik te wees.
'N Ander kenmerk van hierdie tipe teks is dat die derde persoon gewoonlik gebruik word, hoewel die eerste persoon ook gereeld voorkom as die verteller van die boek die hoofpersoon van die vertelling is.
Alhoewel dit in die verlede in die narratiewe genre algemeen was om verse te vind, is die verhaal vandag die algemeenste dat dit volledig in prosa geskryf is.
Die elemente waaruit 'n verhaal bestaan, is die volgende:
Die verteller: Dit kan buite die aksie wees as dit die gebeure in die derde persoon vertel sonder om daaraan deel te neem, of intern, wanneer dit die gebeure in die eerste persoon as die protagonis of getuie van die gebeure vertel. Die eksterne verteller is gewoonlik 'n alwetende verteller wat alles weet en weet van al die karakters waaruit die werk bestaan, insluitende hul gedagtes en intimiteite.
Karakters: Dit is diegene wat die verskillende gebeure veroorsaak wat ons in die toneelstuk vertel. Die kenmerke daarvan word oorgedra deur sy optrede, dialoë en beskrywings. Onder die karakters val die protagonis altyd op, wie is die een wat die gewig van die aksie dra en die antagonis wat hom teëstaan. Afhangend van die werk, kan ons ook min of meer sekondêre karakters vind.
Die narratiewe intrige of handeling Dit is die reeks gebeure wat in die vertelling plaasvind. Hierdie gebeure of gebeure is in 'n tyd en in 'n ruimte geleë, en is gerangskik volgens 'n eenvoudige struktuur soos in verhale of verhale, of meer kompleks, soos in romans.
Benewens die elemente wat ons gesien het, is daar ander wat ook belangrik is in hierdie literêre styl, en wat algemeen gebruik word om te definieer, nie net tydens lees nie, maar ook tydens skryf. Hierdie is:
Die omgewing hou verband met die plek, oomblik, situasie ... waarin die intrige gaan plaasvind. Dit wil sê dat u die leser in 'n posisie plaas waar die plot plaasvind, in watter jaar dit plaasvind, watter politieke en sosiale konteks daar is, en hoe die karakters leef.
Soms ignoreer skrywers hierdie element, maar hulle laat kwashale toe dat die leser, terwyl hy lees, die idee van die situasie vorm. Soveel kere dit word meer 'n bykomstige keuse as 'n moet-hê.
Dit is egter baie belangrik om meer soliditeit aan die plot te gee, aangesien dit nuanses bied wat help om al die elemente beter te ontwikkel.
Die styl is die manier waarop die skrywer in die narratiewe genre ontwikkel. Met ander woorde, ons praat oor die skrywer se stempel, sy manier om die taal te gebruik, die literêre bronne ... Kortom, sy skrywe.
Elke outeur is 'n wêreld, en elkeen het een of ander manier van skryf. Dit is die rede waarom u, as u lees, 'n roman kan hou of ontnugter, en tog, as u 'n ander van dieselfde styl aanneem, kan u ander gevoelens daarvoor hê.
Daar is byvoorbeeld outeurs wie se kenmerkende styl is om baie gevoelens met woorde uit te druk; terwyl ander dit nie kan doen nie en beperk is tot baie beskrywend, sodat die leser al die gegewens het en in sy gedagtes herskep wat hy lees sodat hy ervaar wat die karakters kan voel.
Laastens is die laaste elemente van die narratiewe genre die tema. Dit is verwant aan plot en plot, Met ander woorde, dit sal deur die geskiedenis self gedefinieer word. Afhangend van die geval, kan dit 'n romantiese, historiese, speur- (of misdaadroman), wetenskapfiksie, horror-tema aangaan ...
Dit is belangrik om te weet, al is dit altyd goed om te weet waar om dit op te stel, al is 'n verhaal tussen twee temas, al is dit so dat lesers van hierdie styl dit vind, en sodat u na verskillende uitgewers kan gaan of publiseer kies dit en kies die geskikte kategorieë.
Die verteller en die karakters: die twee belangrikste figure in die narratiewe genre
Alhoewel ons, voordat ons met u oor die verteller en die karakters, twee van die belangrikste elemente van die narratiewe genre, gesels het, wil ons 'n bietjie meer daaroor gaan. En dit is hulle ook as of belangriker as die narratiewe intrige self. Alhoewel laasgenoemde uiters oorspronklik en weldeurdag is, kan die hele verhaal dalk mank raak en stoom verloor as die verteller nie die leser kan posisioneer nie en die karakters nie realisties ontwikkel nie.
Alhoewel ons gesê het dat die verteller in die narratiewe genre gewoonlik in die derde persoon of selfs in die eerste persoon (albei enkelvoud) geskryf word, is die waarheid dat dit ook in die tweede persoon geskryf kan word. Om dit makliker te maak om te verstaan:
Eerste persoon: Die verteller is ook die hoofkarakter van die verhaal, wat die hele werk op hom- of haarself laat fokus om te leer oor die gevoelens, gedagtes en optrede wat hy of sy sien.
Dit het ook 'n probleem, en dit is dat u nie die ander karakters ten volle kan ontwikkel nie, aangesien u moet fokus op wat die hoofkarakter dink / doen / uitdruk.
Tweede persoon: Dit word nie so algemeen in hierdie genre gebruik nie, maar u vind wel boeke waar dit gebruik word en dit gebruik u as verwysing, aangesien dit verband hou met 'n persoon, 'n voorwerp of 'n dier.
Derde persoon: Dit word die meeste gebruik, want dit laat regtig al die karakters en feite toe. Dit is vir die leser 'n manier om nie net empatie met die protagonis te hê nie, maar ook met elkeen van die karakters. Op hierdie manier word hy net 'n blote toeskouer wat vertel wat gebeur, sê hulle, die karakters ervaar, sowel protagoniste as sekondêre, tersiêre ...
In die geval van die karakters, soos u weet, kan 'n narratiewe werk baie karakters bevat. Maar daar is verskillende figure om dit te klassifiseer. En dit is:
Protagonis: Die karakter aan wie die verhaal wat vertel word, gebeur. Met ander woorde, dit is die sangstem van die werk. Hierdie protagonis is byna altyd 'n persoon, dier, voorwerp ... Maar net een. In die literatuurgeskiedenis was daar egter baie werke waarin, in plaas van 'n enkele protagonis, daar verskeie is.
Antagonis: Soos hulle sê, elke held het 'n skurk nodig. En die antagonis is daardie 'skurk', die persoon wat die protagonis teëstaan ​​en wat wil hê dat hy nie moet wen nie. Weereens keer ons terug na die bogenoemde, normaalweg is daar net een 'sleg', maar daar is baie werke waarin daar meer as een is.
Dinamiese karakter: Hierdie manier van noem is hoe belangrik sekondêre karakters gedefinieer sal word. Dit is karakters wat invul om meer soliditeit aan die geheel te gee, maar dat hulle, deur dinamies te wees en die protagoniste en antagoniste te vergesel, 'n kragtige instrument word om die stappe van die verhaal te rig na waar u wil.
Statiese karakters: Ons kan sê dat dit die tersiêre karakters is, die wat 'n paar keer aangehaal word, maar nie regtig 'n groot bydrae tot die verhaal het nie, maar slegs 'n manier is om die plot en die karakters op te spoor, maar sonder om dit te beïnvloed.
Wat gesê word, wat is die moeilikste deel of element van 'n vertelling om te skets? Is jy een van diegene wat eers 'n plot het en dan karakters byvoeg of andersom? Vertel my kort hoe u u werk in die begin daarvan benader.
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » Letterkunde » Narratiewe genre: Elemente van vertelling