Drie Alternatiewe Romantiese Fiksie Skrywers Dit Sal Verhit Enige Beach Trip
Daar is geen beter manier om die spanning en spanning van werk te ontsnap nie, en vir die huidige tyd die akute angs van geopolitiek as om jou leesstof in 'romanse'-rat te plaas. Brittanje teenoor die wêreld is 'n somber werklike probleem; Vir die somerverligting, probeer eerder die kwessie van die hart teenoor die verstand. Dit is die kernprobleem van baie van my baie gunsteling, intellektueel inspirerende fiksie.
Chick lit is uit, ek is bang: 'n verkondigde literêre snob, ek hou van my dilemma van begeerte wat in ryk, Engelse Engelse bedek word, met stadig ontrafelde erwe en tekstuurkarakters, nie tweedimensionele patriargale sprokies opgegooi in grammatikale elementêre grammatikale strukture (skuil onder die tafel).
Huidige gunstelinge is George Gissing's Die vreemde vroue en 'n verskeidenheid van Margaret Drabble, die koningin van 1970 se Britse briewe, en byna alles deur Iris Murdoch.
Vir die spanning en irrationaliteite van romantiese gevoel, is The Odd Women (1893) superlatief. Wat dit so briljant maak, is een van die brandende stelle kwessies van die dag - vroue se regte, veral met betrekking tot die huwelik - en plaas sy intellektuele en ideologiese stellings teen die anargistiese, indringende krag van aanbiddende liefde.
Laat my jou verder lok. Die hoofkarakters van die boek is twee heftige feministe, die uitnemend Rhoda Nunn, en haar vennoot in misdaad, die engelagtige, maar dwingende Mary Barfoot. Saam - hulle woon ook saam - hulle probeer om een- of "vreemde" vroue te red van die woestyn van die ou meisies se arbeidsmark deur hulle op te lei as klere op tikmasjiene.
Skielik vind Rhoda haarself in 'n vreemde posisie. 'N Uitgeverde draaier, vasbeslote om te oefen wat sy preek, is ook 'n "sterk en mooi" figuur en "aantreklike" kenmerk. Toe Mary se sexy neef, Everard, begin om die huis te besoek op terugkoms van sy ontspanne bachelorreise in die Ooste, neem hy belang in haar. Rhoda se posisie is die volgende: "Ek is ernstig daarvan oortuig dat voordat die vroulike geslag uit sy lae vlak opgewek word, daar 'n wydverspreide opstand teen seksuele instink moet wees."
Katnip vir Everard wat - soos koppig soos Rhoda - 'n woo begin wat moeilik is om te weerstaan, wat nie net vir Rhoda val nie, maar ook vir vroue se gelykheid. Die lekker en onverwagte gevolgtrekking van hierdie storie is kop en skouers bo jou gewone romansprys, die werk van 'n meesterstylis wat nooit humor verlaat nie, selfs as hy jou laat huil.
Drabble, 80 jaar later, gee 'n sagter maar ewe kristallyne geslagsbewuste portret van verhoudings. in Die Naald se Oog (1972), gereserveer Simon Camish gaan na 'n vreeslike aandete en word beledig deur die gaste se vulgariteit. Maar dan is die rooikleurige, make-up-vrye en selfverrottende erfgenaam Rose in en met haar ywerige lekkerny van wyse en ware beskeidenheid, dadelik ingange, Simon, wat self met 'n minderjarige erfgenaam getroud is, kan nie staan ​​nie.
Simon raak betrokke by Rose se egskeidingsaga; Desperaat om die wettige ridder in 'n skitterende wapenrusting (hy is 'n prokureur) te speel vir Rose se sensitiewe, maar diep koppige meisie in nood. Albei onthul verbluffende karaktertegtigheid, aangesien Rose met uiterste geweld geplaas word om sosiale verwagtings te verwerp deur te slyp.
Maar as jy angstig voel, beveel ek aan Die Molensteen, Drabble se 1965 perske oor 'n aanbid, ongetroude, ongetroude geleerde van Elizabethaanse vers wat die eerste keer swanger word, en vertel nooit die pa wat sy van ver af aanbid nie. Dis strelend en hartseer. Die pa is 'n BBC-radio-aankondiger, en sy skakel net die radio aan wanneer sy deur hom gerus wil voel, wat 'n pragtige bietjie romanse is. Dit is 'n baie skraal boek, maar dit is perfek gevorm: 'n storie van 'n intelligente, bevryde vrou wat die man uitlaat terwyl sy verlief geraak het op die baba, het almal gesê dat sy nie op enige rekening hoef te wees nie.
Gelukkige einde? Onduidelik. Net soos die werklike lewe, in watter konvensie, rasionaliteit en diep emosionele dryf, word dit nie altyd nie? Beslis, maar soeter.
Iris is nie vir almal nie. Maar ek het haar al liefgehad sedert 'n vriend my oorhandig het Die Swart Prins (1973) op 'n reënerige vakansie in Sicilië. Ek het myself op 'n verlate strand bevog en amuseer as verouderende skrywer. Bradley word toenemend gevang in 'n kat se wieg van dodelike begeerte, met 'n opvallende verskeidenheid vroue met mans se name soos Christen en Julian.
Booker-pryswenners Die see, die see (1978) het my ook heeltemal betower: weer 'n verhaal van plofbare obsessie deur die reserwe van 'n andersins ordelike, as arrogante, Engelse lewe van briewe.
En op die oomblik geniet ek dit Die Sandkasteel (1957), oor 'n middeljarige Surrey skoolmeester, Bill Mor, wat sleg aangeraak word met die heerlike Rain Carter, 'n nimfagtige portretskilder wat aangestel is om die afgetrede hoof te kry. Die uitgestorwe skoolgronde, die doe-achtige, maar sterk reën, die pruwige woede van mev. Mor en hul kinders se spektrale speletjies gooi 'n magiese spel, net soos Murdoch - veronderstel - bedoel.