Besighede wat werkers in diens het, moet voldoen aan verskeie federale en staatswette. Byvoorbeeld, hulle moet die minimum loon betaal wat vereis word deur die Fair Labor Standards Act (FLSA). In die meeste lande moet werkgewers 'n werkersvergoedingsbeleid koop om te verseker dat werknemers wat beseer word, die voordele wat hulle by die wet ontvang, ontvang.
Die meeste werkers het een werkgewer. Hulle werk vir dieselfde besigheid wat hulle gehuur het.
Sommige werknemers word egter deur verskeie besighede gedeel. Hulle word deur een maatskappy gehuur en werk vir ander verrig. Wanneer twee of meer ondernemings werkers deel, kan meningsverskille plaasvind oor watter maatskappy verantwoordelik is vir die nakoming van federale of staatsdienswette.
Die meeste federale indiensnemingswette word geadministreer deur die Departement van Arbeid (DOL). Wette wat te make het met lone en arbeidsaangeleenthede, soos die FLSA en die Wet op Gesinsmediese Verlof, word onder toesig van die DOL se Loon en Uur-afdeling.
'N Werker wat deur verskeie werkgewers gedeel word, het dieselfde regte en beskerming onder federale indiensnemingswette as enige ander werker in die VSA. Om die regte van werknemers te beskerm, het die DOL sekere reëls aangaande gesamentlike indiensneming geskep. Wanneer gesamentlike werk bestaan, is alle werkgewers gesamentlik en individueel verantwoordelik vir die nakoming van die wette. Gesamentlike werk kan vertikaal of horisontaal wees.
Vertikaal . In vertikale gesamentlike indiensneming, bied een werkgewer werkers aan 'n ander, en die werker is ekonomies afhanklik van albei. 'N Voorbeeld is 'n werker in diens van 'n personeelagentskap en toegewys aan werk by 'n vervaardigingsaanleg.
Horisontale . In horisontale gesamentlike indiensneming het die werknemer twee of meer werkgewers wat afsonderlike maatskappye is, maar 'n verhouding of affiliasie met mekaar het. Tipies werk die werknemer vir elke maatskappy. Byvoorbeeld, Jim en Bob is broers en elkeen besit 'n restaurant. Of werknemers deur Jim of Bob gehuur word, werk gewoonlik by albei restaurante.
Medewerkers Onder Werkersvergoeding
Die konsep van gesamentlike indiensneming kan van toepassing wees op werknemersvergoedingsversekering . In baie lande word 'n besigheid as 'n gesamentlike werkgewer beskou as dit werkers van 'n professionele werkgewersorganisasie (PEO) huur. 'N PEO is 'n onafhanklike maatskappy wat onder 'n kontrak verskeie werk-, administratiewe en professionele dienste aan sy kliënte (werkgewers) bied. Afhangende van die bepalings van die kontrak, kan 'n PEO hanteer, betaalstaat, belasting en voordele hanteer terwyl die kliënt toesig hou oor die werk van die werknemers. Die PEO en kliënt word beskou as mede-werkgewers van die gehuurde werknemers . Die twee maatskappye deel werkverwante risiko's en verantwoordelikhede.
In sommige state bepaal die wet of die PEO of die kliënt werkers vergoedingsdekking namens die huurders moet aankoop. In ander lande kan die PEO en kliënt self hierdie besluit neem.
Staatsreg kan ook spesifiseer hoe werkers vergoedingsversekering gereël moet word. Sommige state vereis dat die kliënt die werkers verseker onder 'n beleid wat in sy naam geskryf is. Ander lande stel die PEO in staat om die werkers te verseker onder 'n meesterbeleid wat die direkte werkers van die PEO dek, asook alle werkers wat aan sy klientmaatskappye verhuur word.
Nog ander lande benodig 'n "gekoördineerde" program. Onder hierdie tipe program is die gehuurde werkers verseker onder 'n beleid wat geskryf word in die naam van die kliëntediens, en die beleid word deur 'n endossement aan die PEO gekoppel.
Nog 'n konsep wat verband hou met die deel van werkers is spesiale indiensneming. Spesiale indiensneming is gegrond op 'n gemeenregtelike leerstelling wat die geleende dienaarreël genoem word. Hierdie reël geld vir werkersvergoeding. 'N "Geleende dienaar" is 'n werker wat deur een werkgewer gehuur is, die algemene werkgewer genoem en aan 'n ander uitgeleen is. Die leningswerkgewer word die spesiale werkgewer genoem. As die werker beseer word op die werk, is die spesiale werkgewer verantwoordelik vir die voorsiening van vergoedingsvoordele .
Baie state het wette wat die omstandighede beskryf wat moet bestaan ​​vir 'n leningswerkgewer om as 'n spesiale werkgewer te kwalifiseer.
Die wette wissel per staat. Oor die algemeen word 'n leningswerkgewer egter as 'n spesiale werkgewer beskou as al die volgende plaasgevind het:
Die direkte werkgewer het ooreengekom om 'n werker aan 'n ander firma te leen, en die werknemer het ingestem tot die reëling.
Die werker doen die soort werk wat gewoonlik deur die lenende werkgewer uitgevoer word. Byvoorbeeld, 'n restaurant leen 'n werker om te help met voedselvoorbereiding.
Die lenende werkgewer beheer die besonderhede van die werk (hoe die werk gedoen word).
'N Spesiale diensverhouding bestaan ​​gewoonlik wanneer 'n tydelike personeelagentskap 'n werker aan 'n besigheid aan die kliënt verskaf het). Tipies teken die personeelagentskap en die kliënt 'n kontrak wat die termyn van die werknemer se opdrag spesifiseer en die tipe werk wat hy of sy sal doen. Die personeelagentskap bly gewoonlik die werker se algemene werkgewer, dus is dit verantwoordelik vir die aankoop van werkersvergoedingsversekering. Om hom te beskerm teen regsgedinge deur beseerde tydelike werkers, moet die kliënt as 'n alternatiewe werkgewer gelys word onder die personeelverteenwoordiger se vergoedingsbeleid.
In sommige gevalle kan 'n kontrakteur beskou word as die spesiale werkgewer van 'n subkontrakteur se werknemer. Dit kan gebeur as 'n kontrakteur 'n kraan of ander stuk toerusting huur en die toerusting eienaar gee 'n operateur.
Veronderstel byvoorbeeld dat Besige Bouers 'n kantoorgebou bou. Besig om 'n kraan van Easy Equipment te huur om lugversorgingstoerusting op die dak van die gebou op te lig. Easy Equipment bied 'n werker met die naam Ed om die kraan te bedryf. Ed is beseer by Busy Builder se werkplek en soek werkers vergoedingsvoordele van Besig. Ed beweer dat Besig 'n spesiale werkgewer is, en dit is dus plig om die voordele te verskaf. Om voordele van Besige Bouers te verkry, moet Ed bewys dat die kontrakteur voldoen aan die vereistes van 'n spesiale werkgewer onder sy staat se wet.
'N Werker wat deur een maatskappy gehuur word om uitsluitlik vir 'n ander te werk, kan beskou word as die spesiale werknemer van die werkgewer waaraan hy of sy toegewys is. Byvoorbeeld, Amy is deur A-1 Rekeningkundige Dienste gehuur om die rekeninge van 'n A-1-kliënt, Wonderlike Vervaardiging, te bestuur. Wonderlik benodig 'n voltydse rekenmeester, en Beth het hierdie rol vervul aangesien sy deur A-1 gehuur is. Sy werk uitsluitlik vir Wonderlike in 'n kantoor op die vervaardiger se perseel. As Amy beseer word op die werk en werkers soek na vergoeding voordele van Wonderbaarlik, is Wonderbaar verplig om hulle te voorsien.