'N Illustrasie van 'n suikerplantasie in Antigua. Die Britse biblioteek, CC BY-ND
Terwyl baie maatskappye het het hul steun vir die Black Lives Matter-beweging getroef, begin ander druk op verbruikers ondervind blykbaar nie genoeg doen nie.
Sommige mense bepleit byvoorbeeld 'n verbruikersboikot van Starbucks oor 'n interne memo wat werknemers verbied uit die dra van toerusting wat verwys na die beweging. En advokate versoek ondersteuners om dit te doen teiken ander maatskappye onder die Twitter-tag # boycott4blacklives.
Verbruikersboikotte, wat die mag in die hande van mense met selfs 'n beskeie inkomste plaas en 'n gevoel van 'iets kan doen' in die aangesig van onreg, het 'n gemengde rekord. Daar was 'n paar belangrike suksesse, soos verbruikers-geleide pogings om apartheid in Suid-Afrika te beëindig. Maar ander, soos boikotte van die National Rifle Association en van Israel, het min opgelewer.
Maar dit is moontlik dat Black Lives Matter-verbruikersaktiviste verneem dat die eerste boikot ooit georganiseer is meer as 50 jaar voor die termyn was selfs bedink - was uiteindelik 'n sukses, indien nie die manier waarop die vrou daaragter bedoel het nie. Ek het gestruikel hierdie geskiedenis tydens navorsing vir my pas gepubliseerde boek oor die einde van slawerny in die Britse Karibiese Eilande.
In die 1820s, Elizabeth Heyrick het walging gevoel oor Brittanje se verslawing van mense op eilande soos Barbados en Jamaika in die Wes-Indiese Eilande, waar groot suikerplantasies feitlik almal geproduseer die suiker wat in Wes-Europa verbruik word.
Alhoewel Engeland die Britse Atlantiese slawehandel in 1807, het dit mense in die vroeë 19de eeu nog steeds toegelaat om slawe in sy kolonies te besit.
Heyrick het by die opheffingsbeweging vanuit 'n posisie van voorreg en rykdom. Maar nadat 'n vroeë huwelik met 'n hothead-man met sy dood in 1797 geëindig het, het sy tot Quakerism bekeer en belowe om "alle goddelose begeertes op te gee." Sy vind uiteindelik 'n passie vir die teen-slawernybeweging, hoewel met 'n duidelike frustrasie vir die trae proses om wetsontwerpe deur die Engelse parlement te stoot.
Heyrick, minagtend van die manlike afskaffingskundiges in die parlement, wat sy as te gewillig geag het om die welgestelde slawe wat as 'n ekonomiese steunpilaar aan slawerny vasgehou het, te kalmeer, het Heyrick 'n veldtog van stapel gestuur om gewone Britte te laat ophou om die suiker op hierdie eilande te produseer en om kruideniers nie te dra nie Dit.
As mense die 'soet stof' moet hê, sê sy, moet hulle dit doen maak ten minste seker dit is gekweek in die Britse kolonies in die Oos-Indiese Eilande - Bengaalse en Malaya - waar arbeiders in die veld verarm is, maar ten minste tegnies gratis.
'N Gedrukte illustrasie van suikerriet in Jamaika in die 1800's. Biblioteca Ambrosiana / Getty Images
Haar veldtog behels die skryf van 'n reeks boekiesgrootte polemieke. In een so 'n breëkant het sy diegene gevra wat geleidelike emansipasie verkies om te besin 'dat groter oorwinnings behaal is deur die gekombineerde uitspraak van individuele menings as deur vloot en leërs; dat groter morele rewolusies bewerkstellig is deur die gekombineerde inspanning van individuele resolusie as wat ooit deur die handelinge van die Parlement tot stand gekom het. "
Heyrick geen retoriese stoot getrek nie:
'Laat die slawe-arbeid van nou af voor ewig beskou word as' die vervloekte ding 'en weier toegang tot ons huise,' het sy geskryf. "Onthouding van 'n enkele luukse artikel sou die Wes-Indiese slawerny vernietig !!"
Haar fokus op burgergedrewe verandering deur doelbewuste verbruikersaktivisme was ongewild by haar tydgenote wat verkies het om onderhandelings tussen regeringsamptenare te bereik.
'N Plakkaat adverteer 'n kapeldiens ter viering van die afskaffing van slawerny in 1838. Die Nasionale Biblioteek van Wallis., CC BY
Heyrick het moedeloos geraak met die skynbare gebrek aan vordering van haar boikotpoging en is in 1831 oorlede sonder om haar doelwit van "naderende emansipasie" te bereik. Haar Britse koerante het skaars kennis geneem van haar heengaan, maar tog sou haar pogings baie vinnig na haar dood verbasend wees.
Heyrick kon nie geweet het dat 'n verslaafde Baptiste diaken in Jamaika met die naam Samuel Sharpe was nie - terwyl sy op 'n boikot gepoog het - en gelees het oor die anti-slawernybeweging wat sy soveel gedoen het om brandstof in te voer, insluitend die 'Quit Sugar'-beweging.
Gehoor deur die nuus dat baie mense in die verre hoofstad van die ryk eintlik simpatiek teenoor hom en sy genote was, begin hy sy eie te formuleer rewolusionêre visie en daaroor gepreek en sy planne vir opstand om groepe elite-slawe te kies.
Sharpe se opstand, bekend as die Baptiste-oorlog, begin op 27 Desember 1831. Die opstand het minder as twee weke geduur en het gelei tot die vernietiging van tientalle geboue en die doodmaak van ten minste 500 slawe - beide tydens die gevegte en in weerwraak. 'N Reuse-pit moes buite die Montego-baai van Jamaika gegrawe word om al die lyke vas te hou. Sharpe was opgehang 'n paar maande later.
Maar die blote demonstrasie van militêre bevoegdheid - die rebelle het die eilandmilisie in ten minste een kop-aan-kop konfrontasie verslaan - het 'n indruk gemaak soos geen ander opstand voorheen gedoen het nie en het die Britse parlement help inspireer om die Wet op die afskaffing van slawerny van 1833, wat slawerny in die Wes-Indiese Eilande afgeskaf het. Volle vryheid is nie bereik nie tot 1838.
Die koerante van die 19de-eeuse koerante het dus 'n dubbele funksie verrig terwyl hulle die Atlantiese Oseaan oorsteek. Die nuus oor die suikerboikot het geïnspireerde mense in opstand gehelp om in opstand te kom, en die nuus van hul viscerale ongelukkigheid tot op hede het die Britse parlement geïnspireer om onmiddellike opheffing te beywer - wat Heyrick die hele tyd gesê het.
Tom Zoellner, professor in Engels, Chapman Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Aktivisme > Hoe een vrou die eerste boikot van verbruikers afgetrek het - en die Britte help inspireer het om slawerny af te skaf