Langs die pad het ons ’n legio versagtende name vir die agterent uitgedink en dit vind ek vreemd, want op sy amperse ergste beskryf dié onskuldige woordjie tog net ’n holte – in die grond of iewers.
Ons gebruik dit rojaal as ons skinder: “Hy het met sy . . . in die botter geval, maar moenie dink hy sal sy . . . lig om iemand te help nie. Nee, hy sit mos liewer heeldag daarop en niksdoen nie. En as hy syne wel die slag in rat kry en dit dan beweeg, moet sy stomme vrou hare roer om al agter syne te loop en optel en dit begin nou krap aan myne.”
Sou dit jeuk beteken dit ook nie dat dit gekrap wil word nie, maar wel dat die eienaar daarvan s’n brand om iets onbesonne aan te vang wat hom waarskynlik syne gaan laat sien. En dit kan veroorsaak dat ’n leedvermaker dalk syne aflag. ’n Volksvreemde sou waarskynlik hiervan nie kop of . . ., wel, hy sou nie verstaan nie, maar vir ons praters van die wêreld se jongste taal, maak dit perfekte sin. Om een skoon te maak, het byvoorbeeld niks te doen met goeie badkamermaniere nie, maar dui eerder op ’n baie haastige vertrek. Probeer ’n bietjie om die skoonmaak-een te vertaal en jy gaan joune straks afsukkel.
Hoe arm sou ons taal tog nie aan selfstandige naamwoorde wees, sonder die teenwoordigheid van dié kort, dog kragtige beskrywing vir ons blakers nie.
Gelukkig kan ons nou met dié wonderlike woordjie as agtervoegsel ons medemens etiketteer sodat almal presies weet met watter soort ons te doen het. Hy of sy kan – en ter wille van ons meer sensitiewe lesers, vra ons dat jy hier weer self die agtervoegsel bydink – ’n arm een of ’n ryk een wees.