Argeoloë soek antwoorde op menslike oorsprong in die grotte van Atapuerca, Spanje - Inligting
Tientalle argeoloë onderneem opgrawings in die grotte van Atapuerca in Spanje om oorblyfsels van ons ou voorouers te vind wat meer as 'n miljoen jaar oud is. Daar word gehoop dat die grotte antwoorde sal openbaar rondom die prehistoriese voorouers van Europeërs, wat 'n nuwe hoofstuk in die geskiedenis van menslike evolusie kan skryf.
"Die webwerf dek 'n baie lang tydperk, feitlik van die eerste keer dat die eerste mense in Europa aangekom het, tot vandag toe," sê Jose Maria Bermudez de Castro, een van die direkteure van die graaf.
Die terrein, wat in 2000 deur UNESCO as 'n wêrelderfenisgebied geklassifiseer is, het reeds 'n menslike vinger en kakebeen van 1,2 miljoen jaar gegee - beskou as die oorblyfsels van die oudste Europeaan wat ooit gevind is. Argeoloë, wat sedert 1978 op die terrein gewerk het, het ook skedels, bene en tande gevind wat aan Homo -voorganger behoort, wat tussen 850 000 en 950 000 jaar gelede geleef het, en stukkies Homo heidelbergensis, van ongeveer vierhonderd millenia gelede. "Dit is die webwerf wat die meeste menslike oorskot ter wêreld opgelewer het," sê Juan Luis Arsuaga, nog een van die direkteure van die projek.
Die jongste uitgrawingsprojek fokus egter op die soektog na menslike oorskot in die oudste dele van die terrein, een en 'n half miljoen jaar oud. In die besonder hoop hulle om bewyse te vind van meer prehistoriese mense, soos die Neanderthalers en die Cro-Magnon-mens, waarvan hulle gereedskap gevind het, maar geen menslike oorskot nie, wat 'n gaping van honderdduisend jaar agterlaat.
Nadat die opgrawing aan die einde van hierdie maand voltooi is, sal navorsers maande lank deurblaai met al die fragmente wat hulle ontbloot het met die doel om die besonderhede van ons prehistoriese voorouers en die verhale van die eerste Europeërs wat op die planeet geloop het, te rekonstrueer.
The Pit of Bones: A Time Chamber Time Capsule
'N Klein kamer in 'n diep, donker grot. Tienduisende bene. Dierbene en menslike bene. Onder stof en vuil begrawe en vlermuismis.
Welkom by 'n antieke kamer van gruwels. Dit is die Pit of Bones (ook bekend as Sima de los Huesos).
In 1997 het wetenskaplikes hierdie klein kamer binne 'n veel groter komplekse grotstelsel ontdek. Hulle het ander mense -besettings daarin gevind, maar The Pit of Bones was geen plek vir die lewendes nie. Tot op hede is meer as 50 000 gedeeltelik gefossileerde bene versamel. Hierdie bene bevat meer as 6500 wat aan 'n ou hominiedspesie behoort, benewens bene van meer as 160 individue van 'n uitgestorwe spesie grotbeer, 'n panter, lynse, honde en klein soogdiere.
The Pit of Bones toon bewyse vir die diep-tyd perspektief waarvoor ek elders op hierdie webwerf aangevoer het. Wat in hierdie put gevind word, behoort almal te laat nadink oor hul oorsprong, maar kreatiwiste op jong aarde behoort die inhoud daarvan die moeilikste te vind. Kom ons vind uit hoekom.
Fig. 1. Tekening van die Sima del los Huesos -grot (die put van bene). Die vertikale as. Die figuur is van Arsuaga et al. "Sima de los Huesos (Sierra de Atapuerca, Spanje), The Site " JHE 33 (1997): 109-127.
Waar is die put van bene, en wat is daarin?
Die Pit of Bones is gevind in 'n groot grotstelsel in Noord -Spanje wat ontdek is tydens die sny van 'n spoorlyn deur 'n heuwel. Die werklike kamer is aan die einde van 'n oprit van 40 voet, wat lei tot by die voet van 'n vertikale as van 43 voet (Fig. 2), 1500 voet van enige grotingang af. Dit is letterlik 'n doodloopstraat. Na deeglike inspeksie het dit duidelik geword dat hierdie kamer slegs een ingang gehad het-die vertikale as van 43 voet. Dit is hoogs onwaarskynlik dat enigiets wat op die as val of val, ooit weer kan terugkom.
Tot op hede het wetenskaplikes minder as die helfte van die fossieldraende grotte-sedimente ondersoek, maar 'n gruwelike prentjie het ontstaan. Daar is tienduisende bene in die kamer, waarvan die meeste aan grotbere behoort. Maar onder die dierbene begrawe is 'n meer belangrike ontdekking: meer as 6500 hominiedbene wat minstens 28 individue verteenwoordig. Met aanhoudende opgrawings, verwag navorsers dat die getal van die hominied Homo heidelbergensis oorskot gevind sal waarskynlik verdubbel.
Die aard van hierdie afsettings dui op 'n omgewing met baie min versteuring oor tyd en geleidelike opeenhoping. Die hominiedbene is gevind in die diepste sedimente wat die put vul. Die meeste van die hominiedbene is onder die ander vleisetende bene, met 'n paar hominiedbene gemeng met vleiseters. Die bene is ingebed in lae klei, saam met baie dun velle broos "kalsietvlotte" en ander grotafsettings. Hierdie velle en afsettings dui op die teenwoordigheid van 'n vlak en baie stil poel water en 'n baie stadige neerslag van minerale wat die bene bedek en begrawe het. Bo -op 'n paar meter van menslike en vleisetende bene lê lae rotsafval van dakvalle. Boonop is 'n ander laag - 'n paar sentimeter tot 'n paar meter bat guano. Die gebrek aan bene in die boonste sediment en rotslae, en die laag kolfguano, dui daarop dat die grotingang gedurende hierdie tyd van die kamer waarskynlik baie klein was. Die grootte daarvan het geen groter diere toegelaat om in te gaan nie.
So, hoe het die bene in die put van bene gekom?
Navorsers het hulself afgevra hoe die hominiedbene in die put van bene beland het. Interessant genoeg is daar nog geen hominiede artefakte gevind nie, behalwe 'n enkele byl. Dit vertel ons dat die bene nie afkomstig was van mense wat in hierdie deel van die grot gewoon het nie.
Hier is nog 'n legkaart: al die diere in die kuil is vleiseters of omnivore. Die afwesigheid van enige prooi spesies - soos 'n aantal gewone takbokke - beteken dat dit waarskynlik nie 'n plek was waar vleiseters hul kos gebring het nie.
Sou die hominiedbene dus deur groot katte en bere daarheen gesleep kon word? Dit is onwaarskynlik. Daar is min tekens van geknaagde hominiedbene, en die oorgrote meerderheid van hominiedbene word onder die bene van die ander vleiseters gevind. Dit dui daarop dat die hominiedbene daar neergelê het voor - miskien lank tevore - dat die ander vleiseters dood is en hul bene ter plaatse neergesit het.
Fig. 3. Die opgrawing van die put van bene is sedert 1997 aan die gang
Dit blyk dat grotbere en ander diere per ongeluk in The Pit of Bones beland het. Een moontlikheid is dat hulle diere wat in die put geval het, gehoor of ruik, en dat hulle probeer afklim vir 'n maklike maaltyd. Dit is duidelik dat die vertikale as in 'n gedeelte van die grot was waar geen lig sou gewees het nie - aangesien dit 'n derde myl van enige grotuitgang is. Die diere val egter in, sodra hulle in die kuil was, was daar geen uitweg nie. Daar is baie knaagmerke aan die grate-bene, wat daarop dui dat sommige diere hul val oorleef het en aan die bene van vorige slagoffers gekou het, totdat hulle ook uiteindelik gesterf het.
Sommige van die hominiedbene het herstel van The Pit of Bones
Maar wat van die 28 hominiede wat tot dusver gevind is? Baie van diegene wat die bene in hierdie put bestudeer het, dink dat die beste verklaring is dat hominiede oorblyfsels doelbewus daar neergelê is. Daar is volwasse manlike en vroulike bene, asook ten minste een jeugdige. Was dit 'n liggaam vir die verwydering van liggame? Of was dit 'n plek van rituele begrafnis?
Die antwoord is nie seker nie, maar die groot konsentrasie bene in slegs een laag in hierdie put dui sterk daarop dat 'n reeks toevallige hominiedvalle onwaarskynlik is. Grotbeer en ander dierbeendere is baie meer, maar hulle word versprei in meer sedimente en oor 'n groter gebied van die grot, wat daarop dui dat daar toevallige valle oor 'n baie langer tydperk ontstaan, in teenstelling met die oorsprong van hominiede bene.
Fig. 4. 'n Deursnit van die putbeen wat toon waar opgrawings plaasgevind het en die inhoud van die sedimentlae. Figuur is van Arsuaga et al "Sima de los Huesos (Sierra de Atapuerca, Spanje), The site " J. Human Evolution 1997, 33: 109-127.
Hoeveel tyd sou dit neem voordat die put van bene bene ophoop?
Kyk na figuur 4 hierbo. As u hierdie beeld van 'n deursnit van die grot ondersoek, sal u verskillende lae rots en fossiele sien. Dit getuig van 'n lang geskiedenis van gebeure in hierdie grot.
Deur waarneming kan ons 'n chronologie van gebeure rekonstrueer, wat wys hoe die put van bene gevorm het. Hieronder gee ek 'n opsomming van die gebeure wat gebaseer is op wat ek uit gepubliseerde literatuur opgedoen het:
1) Eerstens het 'n groot grotstelsel mettertyd gevorm in 'n groot kalksteenformasie. In die groot grotstelsel het 'n groot put gevorm en 'n bietjie sediment op die vloer neergelê.
2) Vervolgens het die grot vir menslike en dierlike besetting beskikbaar geword-dit was droog genoeg en daar was 'n groot genoeg ingang op hierdie punt.
3) Minstens 28 hominiede, en waarskynlik nog vele meer, het geval of neergegooi op die 43-voet-as na die put hieronder.
4) Meer as 'n paar honderdduisend jaar het bykomende diere per ongeluk in die put geval. Sommige het oorleef en hul beweging in die grot het sommige van die bene versteur en gemeng.
5) Uiteindelik het die grotstelsel na buite gesluit geraak, of die klimaat het verander (byvoorbeeld 'n ystydperk), wat diere verhinder het om die grot te gebruik. Gedurende hierdie tyd het storting van grotafval soos drupsteen plaasgevind.
6) Die grot het genoeg oopgemaak om 'n habitat vir vlermuiskolonies moontlik te maak, wat gelei het tot 'n paar meter vlermuisguano aan die voet van die vertikale as.
7) Laastens was die grot weer toeganklik vir menslike besetting. Moderne mense het duisende jare gedeeltes van die grotstelsel beset, met lae bene en ander kulturele puin wat dui op veranderende tegnologie. Dele van die grotstelsel is in die 16de eeu ontdek, en daar was waarskynlik geen besetting gedurende die vorige 2000 jaar nie.
Die volgorde van hierdie gebeure lyk duidelik en onomstrede. Maar wat is presies die tydsduur wat hierdie tydlyn dek? Verskeie datingtegnieke stel hierdie reeks gebeure meer as 500 000 jaar voor- begin met die aanvanklike vorming van die grot (3).
Die put van bene uit 'n diep-tyd perspektief
Weereens, hoe het hierdie menslike bene in die kuil onder die dierbene, kolfguano en grotafsettings verskyn? Net so geheimsinnig as wat die presiese omstandighede is, is die konteks van die grotstelsel en veral die neerslae nie moeilik om binne 'n dieptydperspektief te verstaan ​​nie. Die grot het waarskynlik honderdduisende jare geneem om te vorm, en die teenwoordigheid van baie lae rots en sediment met verskillende eienskappe stem ooreen met veranderende klimaatstoestande oor tyd, wat lei tot differensiële afsetting. Daar is lae sedimente in die put met geen bene nie, wat dui op lang periodes waarin die grotte se ingange vir diere en mense afgesny is. Baie later in die put se bestaan ​​was daar 'n tydperk waarin vlermuise die grot bewoon het.
Nommer 7 in die chronologie hierbo voeg 'n ekstra draai by die verhaal van hierdie grotstelsel. Daar is goeie bewyse van periodieke moderne menslike besetting van ongeveer 2000 tot 16 000 jaar gelede - wat gelyk is aan ongeveer ses voet sedimente op die grotvloer (3). In teenstelling met The Pit of Bones in hierdie sedimente, is daar duisende bene wat prooidiere insluit wat die inwoners saam met duisende gereedskap en stukke pottebakkery geëet het. In die diepste sedimente is daar anatomies moderne mense met relatief eenvoudige jagtegnologie. As u sedimentêre lae opbeweeg, na die sedimente op die oppervlak, vind u steeds meer gesofistikeerde gereedskap en erdewerk, wat die bronstydse tegnologie en uiteindelik selfs artefakte uit die Romeinse tydperk bo-aan bewys.
Hoe pas die put van bene by 'n tydlyn van Young-Earth?
Die argeologiese konteks van die bene op die Pit of Bones -werf bied groot probleme aan die geskiedenis van enige jong aarde -kreasioniste. (As deel van my voortgesette reeks oor die geologiese konteks van fossiele en die implikasies daarvan vir die debat oor die oorsprong, sien ek: Die geologiese konteks van menslike fossiele wat Neaderthalers en die Italiaanse Supervulkaan, fossielagtige menslike voetspore onder ystydperkafsettings gevind het), wil ek net noem uit dat hierdie The Pit of Bones nie so kompleks is soos sommige van die vorige webwerwe wat ons ondersoek het nie. En tog is dit steeds 'n groot uitdaging vir die YEC -hipotese.)
Jong-aarde geologie-wat 'n veronderstelling stel oor 'n aarde wat net meer as 6000 jaar oud is-maak 'n duidelike voorspelling oor die bene op hierdie twee plekke op die terrein wat bespreek word. (Hierdie plekke is die ingang van die grot en The Pit of Bones.) Die voorspelling is dat beide plekke materiaal van byna dieselfde ouderdom moet bevat, selfs al word daar verskillende bevolkings van mense gevind.
Maar hierdie voorspelling misluk erg. Die webwerf toon sterk bewyse daarteen.
Die bene in die boonste gedeelte van die grot is volgens verskeie tegnieke gedateer tot 2000 tot 16 000 jaar oud. Terwyl sommige van dieselfde tegnieke gebruik word, waarvan slegs enkele radiometriese isotope behels, word die hominiedbene van The Pit of Bones ongeveer 430 000 jaar oud (2). Die datums vir die grotbeenbene strek oor meer as honderdduisend jaar, wat weer in ooreenstemming is met die ander hipotese-dat die diere mettertyd per ongeluk in die put geval het. Waarom sou menslike bene so naby aan mekaar in dieselfde grotstelsel 400 000 jaar uitmekaar wees, as hulle almal was van mense wat die grotte gedurende 'n enkele ystydperk ongeveer 4 200 jaar gelede bewoon het, soos voorgestel deur jong aarde -skeppingsleerders?
Hierdie omvang van 430 000 jaar is sinvol in die lig van die geologiese bewyse in die grot. Soos ek byvoorbeeld gesê het, is die grotbeerfossiele in die bewoonde boonste gedeelte van die grot almal onder die bene van menslike besettingsplekke, terwyl hulle in The Pit of Bones bo die menslike bene gevind word. Dit pas by ander gegewens van ander webwerwe in Europa wat ons vertel dat grotbere ongeveer 25 000 jaar gelede uitgesterf het en dus nie gevind moet word by oorblyfsels van mense wat slegs 4 tot 10 duisend jaar oud is nie.
Fig. 5. Artistieke uitbeelding van Homo heidelbergensis hominiede wie se bene in The Pit of Bones voorkom. Foto: Javier Trueba, Madrid Scientific Films
Die menslike bene uit die put is ook duidelik nie van dieselfde mense as dié wat in die jonger gedeeltes van die grot voorkom nie. Die hominiede uit die put van bene is beskryf as Homo heidelbergensis, wat vermoedelik die voorouer van die Neanderthalers is. Dit lyk nie asof hierdie vroeëre mense die grot bewoon het nie, behalwe 'n groot stel bene in 'n put ver van die opening. Verder is die chronologiese volgorde van moderne menslike oorblyfsels en kulturele artefakte baie soortgelyk aan patrone wat op verskeie ander plekke in Europa waargeneem word, wat getuig van die betroubaarheid van die konvensionele tydlyn van moderne menslike ontwikkeling.
Antieke DNA bevestig verder datums vir die put van bene
Ek was oorspronklik geïnteresseerd in die geologiese konteks van hierdie bene as gevolg van 'n been wat uit die rotsagtige matriks aan die onderkant van hierdie put getrek is, wat 'n klein hoeveelheid hoogs verswakte DNA opgelewer het (5). Die volgorde van die mitochondriale DNA van die been is wyd gerapporteer. Ontleding van die volgorde het getoon dat dit die meeste ooreenstem met DNA wat uit 'n tand en 'n klein been uit die Denisova -grot in Siberië onttrek is. Op ongeveer 430 000 jaar oud is dit die oudste menslike DNA wat nog van 'n fossiel herwin is.
Ek het hierdie DNA en die volgorde daarvan genoem in my onlangse artikel, Young Earth Creationism en Ancient DNA. In 2013 is een van die grotbeenbene van die Pit of Bones gebruik om die hele genoomvolgorde van 'n grotbeer te genereer, wat gedeeltelik getoon het dat dit geneties verskil van alle beersoorte wat vandag lewe. Nie verbasend nie, aangesien die been ongeveer 300 000 jaar oud was.
Toe die hominied DNA -volgorde gepubliseer is (6), het kreasioniste die DNA -bevindings van die homo heidelbergensis been as bewys dat hierdie bene bloot 'n populasie mense verteenwoordig. 'N Paar dae nadat die volgorde gepubliseer is, skryf Elizabeth Mitchell byvoorbeeld (4) op die Antwoorde in Genesis webwerf wat:
Na die wêreldwye vloed van Noag se tyd, ongeveer 4 350 jaar gelede, is die menslike genepoel, wat ongeveer 1700 jaar vroeër met Adam en Eva begin het, tot 8 mense verlaag. Hulle afstammelinge het uiteindelik uit die Toring van Babel versprei. Alhoewel hulle almal verwant was, sou hulle eers afsonderlik geraak het en in sommige gevalle tot klein groepies gekom het, kenmerkende eienskappe na vore gekom - eienskappe wat ons nou assosieer met die fossiele van verskillende "argaïese" (dws antieke en uitgestorwe) mense, wat nogtans volledig was mens.
Fig. 6. Dit is Fig. 4 van Matthias Meye et al. in Nature (2013) doi: 10.1038/nature12788
'N Vergelyking van mitochondriale genoomvolgorde van 'n hominied uit Sima de los Huesos met ander hominiede en alle lewende mense.
Die opvallendste hier is die verskille tussen die steekproef uit die put van bene en alle lewende mense (blou en geel stawe). Die fossiele in die boonste gedeelte van die grot wat jonger dateer, sou in die Asiatiese en Europese groep val, terwyl die bene in die put waarskynlik almal soos die Sima de los Huesos DNA -monster sou wees.
Sy maak die werklike verskille in die DNA wat in hierdie bene gevind is, kleiner, sodat die beendere net afkomstig was van mense wat gedurende 'n onlangse ystydperk geleef het, maar die DNA -rye lê buite die grense van variasie wat vandag in alle lewende mense voorkom. (Fig. 6) Die DNA was sterk gedegradeer soos verwag vir so 'n ou monster. Ongeag die gebrek aan waardering vir die genetiese verskille in hierdie hominiede, is haar suggestie wat meer kommerwekkend is dat mense minder as 4000 jaar gelede na hierdie grot in Spanje gevind het, en dat sommige van hulle onder die puin onder in die bodem begrawe is van 'n put agter in hierdie grotstelsel.
Hierdie bewerings weerspreek skynbaar alle argeologiese, geologiese, chemiese en biologiese bewyse van hierdie webwerf.
Die jong-aarde-teorie, met ander woorde, pas nie hier by die bewyse nie.
Gevolgtrekking: Die put van bene is 'n ernstige probleem vir die YEC -hipotese
Organisasies soos Answers in Genesis beweer dat hulle 'n alternatiewe lees van die natuurlike wêreld bied, wat die bewyse van die skepping in ooreenstemming bring met hul spesifieke letterlike lees van Genesis. Hulle skryf artikels wat beweer dat dit maklik is om bene en DNS-bewyse van webwerwe soos The Pit of Bones in die tydlyn van die jong aarde in te pas.Die artikel van Mitchell eindig byvoorbeeld met die volgende bewering:
Denisovans en Neanderthalers en die mense van Sima de los Huesos (of hulle nou genoem word Homo heidelbergensis of iets anders) was eenvoudig mense wat in die na-vloedwêreld geleef het en hul versteende oorblyfsels in sediment van die ystydperk gelaat het.
Gegewe die webwerf Pit of Bones, is dit wat die YECs effektief sê oor die vorming daarvan. By die verspreiding van die Toring van Babel, 4350 jaar gelede, het 'n groep mense - wat kenmerkend ander beenmorfologie gehad het as die moderne mens - baie vinnig na Spanje gereis. Daar het hulle 'n grot gevind tydens die ystydperk. Op een of ander manier het 28 van hulle in 'n put agter in die grot geval. Daarna het minstens 160 grotbere saam met baie ander soogdiere in die put geval. Al hierdie valle het binne 100 tot 200 jaar van mekaar plaasgevind, aangesien grotbere en al die ander diere in die put die afgelope 4000 jaar in die opgetekende geskiedenis uitgesterf het.
So, hoe het 160 bere en baie ander diere dit reggekry om binne so 'n kort tydjie 'n derde myl terug in 'n grot te dwaal en van 'n skag af te val? Hoe het hulle dit gedoen nadat 28 hominiede in die put geval het? Hoe en waarom het hierdie diere opgehou om in die put te val?
Bo en behalwe hierdie moeilike vrae, is al die oorblyfsels in die put - dier en hominied - dan self bedek deur grotafsettings, as gevolg van die stadige drup van vloeistowwe in die put. Op 'n later tydstip, maar blykbaar nog gedurende die jong-ystydperk, het ander anatomies moderne mense toe in die grot beset nadat al die grotbere in die put geval het. Hulle het lank genoeg daar gewoon om duisende skerwe aardewerk en verskillende gereedskap te produseer. In die YEC -tydlyn moes al hierdie aktiwiteite binne 'n venster van 2000 jaar plaasvind, aangesien die laaste tekens van bewoning uit die Romeinse era is.
Die bewyse by die Pit of Bones is baie moeilik om in 'n jong-aarde tydlyn in te pas.
Mitchell spreek nie die feite van die grot aan nie, behalwe om te noem dat daar menslike fossiele daarin voorkom. Ek het tot dusver geen gedetailleerde beskrywings van die grot en die konteks van hierdie fossiele in die kreasionistiese literatuur op jong aarde gevind nie. Om die konteks waarin hulle voorkom, te ignoreer, is wetenskaplik kommerwekkend. Maar om te beweer dat die mense wat bene gelos het "bloot mense was wat in die na-vloedwêreld geleef het en hul versteende oorblyfsels in sediment van die ystydperk gelaat het", is niks anders nie as om valse hoop te gee aan diegene wat op soek is na troosvolle antwoorde op waargenome uitdagings van sekulêre wetenskap . Wat Ken Ham en ander YEC -organisasies verskaf, is nie regte antwoorde op moeilike vrae nie, maar vlak antwoorde op komplekse probleme.
Dit is waarskynlik dat die meeste leke Christene nooit sal besef dat die fossiele by die put van bene geneties of geologies nie 'n ondersteuning bied vir 'n jong aarde-hipotese nie. Aangesien hierdie hoogs selektiewe beriggewing van die feite die normatiewe benadering in die skeppingsliteratuur is, sal baie Christene uiteindelik egter na 'n stukkie gegewens staar wat Answers in Genesis hulle nie toegerus het om aan te spreek nie.
Daar bestaan ​​geen twyfel dat hominiede fossiele soos dié wat in die put van die bene gevind word, moeilike vrae stel vir Christene wat die Skrif ernstig wil opneem nie. Dat hulle uitdagings bied, vereis egter nie dat Christene eenvoudig ad-hoc antwoorde aanvaar nie.
1. National Geographic -opsomming van 17 skedels van Sima de los Huesos: Bonanza van skedels in 'Pit of Bones' Veranderings van uitsig op Neanderthalers
2. J. L. Arsuaga et al. 2014. Neandertalse wortels: Kraniale en chronologiese bewyse van Sima de los HuesosWetenskap 20 Junie 2014: 344 (6190), 1358-1363. [DOI: 10.1126/science.1253958] Abstrakte Volle Teks Volle Teks (PDF) Aanvullende materiaal
3. Carretero, José Miguel, Ana Isabel Ortega, Laura Juez, Alfredo Pérez-González, Juan Luis Arsuaga, Raquel Pérez-Martínez en Maria Cruz Ortega. "'N Argeologiese opeenvolging van die laat Pleistoseen-vroeë Holoseen van die burgemeester van Portalón de Cueva (Sierra de Atapuerca, Burgos, Spanje)." Munibe (Antropologia-Arkeologia) 59 (2008): 67-80.
4. Sima de los Huesos onthul verrassende genetiese verbindings. In: Nuus om te weet deur dr. Elizabeth Mitchellon 16 Desember 2013 Antwoorde in Genesis.com https://answersingenesis.org/human-evolution/hominids/sima-de-los-huesos-reveals-surprising-genetic-connections/
5. Dabney, et al. 2013. Volledige mitochondriale genoom volgorde van 'n Middel -Pleistoseen grotbeer wat gerekonstrueer is uit ultrakorte DNA fragmente PNAS 2013 gepubliseer voor druk 9 September 2013, doi:10.1073/pnas.1314445110
6. Meyer, Matthias, Qiaomei Fu, Ayinuer Aximu-Petri, Isabelle Glocke, Birgit Nickel, Juan-Luis Arsuaga, Ignacio Martínez et al. 'N mitochondriale genoom volgorde van 'n hominien van Sima de los Huesos. " Natuur (2013).
Argeoloë soek antwoorde op menslike oorsprong in die grotte van Atapuerca, Spanje - Geskiedenis
TOETS 2 VOORBEREIDINGSMATERIAAL
lineêr meer -lineêr teleologies bevolking
evolusie geen gepunte ewewig mutasie*
chromosoom mutageen variasie gamete
geenvloei* ewekansige genetiese afwyking* stigter effek* bottelnek effek*
natuurlike seleksie* rigtingkeuse* normalisering van seleksie* verskeidenheid seleksie*
taksonomie* taxa / taxon Linnese stelsel inklusief
eksklusief binome naam tipe monster primate
antropoïde* hominoïde* hominied* prosimiaan*
voorvaderlike eienskap* homiotermie heterodontisme pentadakties
afgeleide eienskap* stereoskopiese visie geur voorvoegsel*
omnivoor* tandheelkundige formule voorgeboorte teenstrydig
inseketer boomstam Nuwe wêreld aap Ou wêreld aap
nie -menslike primaat
uitgesterf bestaande tweeledigheid ilium
femur foramen magnum oksipitale kondyle monogamie
poligamie aas aardse* tuisbasis
verdeling van arbeid gereedskap vervaardiging hulpmiddel gebruik kraggreep
presisie greep materiële kultuur primêre hulpmiddel sekondêre hulpmiddel
Handvaardigheid osteodontokeraties* slagtermerke sny merke
beenmurg disartikulasie [nie op toets] hipervitaminose A. breinkompleksiteit
breingrootte neocortex [nie op toets] korteks konvolusie
hitteverspreiding [nie op toets nie] kraniale kapasiteit* kubieke sentimeter (cc)* abstrakte kommunikasie*
toespraak taal [nie op toets] brein lateralisering larinks
hyoïede been endokast hipoglossale kanaal viervoetig
G. Elliott Smith en F. Wood-Jones
datum van die oudste (eerste) primaat
datum van die verskil tussen die aap en die nuwe wêreld
dateer die vroegste skelet- en spoorfossiele bewyse van tweevoetigheid
datum vir die oudste klipgereedskap
datum vir die oudste gebruik van diere [let op - nie op toets nie]
persentasie vleis in menslike dieet vandag
datum waarop die breingrootte van mense vandag die omvang vir mense bereik het
Sterkfontein, Suid -Afrika
Olduvai Gorge, Tanzanië
basiese beginsels van moderne evolusionêre teorie
hoe elke evolusiekrag variasie tussen en binne populasies en evolusie in die algemeen beïnvloed
faktore wat die effek van geenvloei op 'n populasie beïnvloed
Tristan da Cunha voorbeeld van ewekansige genetiese drywing
drie tipes natuurlike seleksie
grondslag van die Linnése taksonomiese stelsel
sewe vlakke van die Linnaean taksonomiese stelsel (in volgorde)
hoe binominale name geskryf word
riglyne vir die keuse van 'n goeie tipe monster
mense is primate, antropoïede, hominoïede en hominiede
twee onderordes van primate
lys van voorvaderlike primaat eienskappe
lys van afgeleide primateienskappe: sensoriese, lokomotoriese, tandheelkundige/dieetkundige, sosiale, reproduktiewe, habitat
twee teorieë vir die verduideliking van afgeleide primateienskappe: boomteorie, visuele predasie -teorie
tydperk waartydens die eerste primate ontwikkel het en hoe die vroegste primate gelyk het
tydperk waartydens die eerste aap-aap-voorouer ontwikkel het
tydperk waartydens die Ape van die Nuwe Wêreld en die Ou Wêreld geskei het
tydperk waartydens die eerste aapvoorouer ontwikkel het
savanne-hipotese, savanne-bosveld-hipotese, water-aap-hipotese
anatomiese veranderinge wat met bipedalisme verband hou
voordele van tweeledigheid
vroegste skelet- en spoorfossielbewyse van tweevoetigheid
verduidelikings waarom bipedalisme ontwikkel het
veranderinge wat nodig is vir 'n suksesvolle aardse lewe
betekenis van die gebruik van gereedskap
"voorafaanpassings" vir gebruik van gereedskap
stadiums van die gebruik van gereedskap
betekenis van vleisgebruik
bewyse vir vleisgebruik
veranderinge in menslike breinkompleksiteit en grootte oor tyd
anatomiese veranderinge en bewyse wat met spraak verband hou
Die Linnaean taksonomiese stelsel
a. is gebaseer op genetiese ooreenkomste en verskille tussen organismes.
b. het sewe primêre vlakke of taxa.
c. in die boek uiteengesit is Die oorsprong van spesies.
d. plaas mense in 'n ander volgorde as ander primate.
e. Al hierdie is korrek.
a. heterodonties is.
b. het spykers op hul syfers.
c. is homiotermies.
d. het 'n kort periode van voorgeboorte.
e. aardse is.
a. mense het tweeledigheid ontwikkel as gevolg van verlies aan habitat.
b. hande/voete gryp ontwikkel om beweging in bome te vergemaklik.
c. die insekvretende dieet van primate wat gekies is vir stereoskopiese visie en voorgevoeligheid.
d. breinlateralisering, soos blyk uit endokaste, het reeds 1 miljoen jaar gelede ontwikkel.
e. die vroegste gereedskap was gemaak van been, tande en geweer/horing.
a. Paleoseen, voorgangers
b. Oligoseen, ape
c. Eoseen, basale antropoïede
d. Oligoseen, ware antropoïede
e. Paleoseen, hominoïede
a. Daar is drie evolusiekragte.
b. Evolusie word gedefinieer as die voorkoms van nuwe spesies oor tyd.
c. Evolusionêre verandering is lineêr en teleologies.
d. Evolusionêre verandering kan geleidelik plaasvind of onderbroke wees.
e. Alle nuwe, nuwe vorme van variasie ontstaan ​​deur willekeurige genetiese drywing.
Klik hier om antwoorde op die oefenvrae te sien.
Volgens tipe vraag: 30 meerkeuses, 12 waar onwaar, 8 invul
Op onderwerp: 11 oor moderne evolusieteorie, 17 oor prima -taksonomie en eienskappe, 2 oor nie -menslike primaat -evolusie, 20 oor menslike afgeleide eienskappe (5 oor bipedalisme, 2 oor aardse, 4 oor gereedskapgebruik, 4 oor vleisgebruik, 3 oor brein, 2 oor abstrakte kommunikasie/spraak)
U moet al die sleutelterme verstaan ​​om vrae te beantwoord, maar let veral op die terme met 'n ster langs hulle, aangesien u spesifiek oor die definisies gevra sal word.
Ken die drie tipes natuurlike seleksie per definisie of deur die frekwensieverspreidingsgrafieke wat ek op die bord geplaas het.
Weet hoe die vier evolusiekragte evolusionêre verandering beïnvloed (die tweede ry in die uitdeelstuk).
Daar is niks spesifiek uit die boek wat nie in die klas behandel is nie.
TOETS 3 VOORBEREIDINGSMATERIAAL
australopithecine onderfamilie hominied Plioseen tydperk
Pleistoseen -tydperk Australopithecus Paranthropus Ardipithecus
voorlopig grasieus robuust savanne
uiteenlopende breinkas skedel / skedel prognathism / prognathic
adaptiewe bestraling foramen magnum kraniale kapasiteit osteodontokeraties
sagittale kuif wenkbroue postkraniaal
die Leakey's: Louis, Mary,
Richard, Meave Donald Johanson Raymond Dart Robert Besem
Berhane Asfaw Tim White
Australopithecus (Ardipithecus) ramidus - voorlopig
Australopithecus anamensis- voorlopig
Australopithecus bahrelghazali- voorlopig
Australopithecus afarensis- grasieus
Australopithecus africanus- grasieus
Australopithecus garhi - grasieus
Paranthropus robustus- robuust
Paranthropus boisei- robuust
Paranthropus aethiopicus- robuust
u hoef nie tydsreekse vir elke spesie te ken nie - ken eerder die reekse vir elke groep (hieronder)
tydsreekse vir elke groep australopithecine
voorlopige 4.4 - 3.0 mya
gracile 4.0 - 2.5 mya
robuuste 2.6 - 1.0 mya
voorlopig 450 cc
gracile 430 - 450 cc
robuuste 410 - 530 cc
SITTE EN BELANGRIKE VINDINGS
13 stellings wat die australopithecines opsom
fisiese verskille tussen gracile en robuuste australopithecines
waarom Lucy belangrik is
waarom die Taung -kind belangrik is
australopithecine kulturele ontwikkelings - watter spesies kan materiële kultuur gehad het en watter tipe artefakte
Oos -Afrika: A. ramidus, A. anamensis, A. afarensis, A. garhi, P. boisei, P. aethiopicus
Suid-Afrika: A. africanus, P. robustus
Tsjaad: A. bahrelghazali
In staat wees om hierdie beroemde fossiele en hul spesies te identifiseer:
Lucy, bladsy 241, A. afarensis
Zinj, bladsy 227, P. boisei
Swart skedel, bladsy 237, P. aethiopicus
Laetoli -voetspore, bladsy 250, A. afarensis
Taung -kind, bladsy 201, A. africanus
Die terrein van Kromdraai, Suid -Afrika, is belangrik omdat
ANTH 003 Finale eksamenvoorwaardes
-Die naam is in 1758 toegepas deur die vader van die moderne biologiese klassifikasie, Carolus Linnaeus
-Tydens 'n tyd van dramatiese klimaatsverandering 200 000 jaar gelede het dit in Afrika ontwikkel.
-breinkasvorm, kort, afgerond, lank
-kin wat uitsteek
Moderne mense kan oor die algemeen gekenmerk word deur die ligter bou van hul geraamtes in vergelyking met vroeëre mense.
Moderne mense het 'n baie groot brein, wat wissel in grootte van bevolking tot bevolking en tussen mannetjies en wyfies, maar die gemiddelde grootte is ongeveer 1300 kubieke sentimeter. Die behuising van hierdie groot brein behels die herorganisasie van die skedel in wat beskou word as 'modern'-'n dunwandige, hoë gewelfde skedel met 'n plat en naby vertikale voorkop.
-In 1908 naby Heidelberg, Duitsland, het 'n werker die tipe eksemplaar van H. heidelbergensis in die Rösch -sandput net noord van die dorp Mauer gevind. Hierdie onderkaak was byna volledig, behalwe vir die ontbrekende premolars en die eerste twee linker kiestande, dit is swaar gebou en het geen ken nie.
500, 000 y H. heidelbergensis
Vroeër is H. antecessor
-Geloof as die moontlike gemeenskaplike voorouer van Neandertals en Homo sapiens. Hierdie oorblyfsels van Gran Dolina is die onderwerp van debat, aangesien sommige navorsers meen dat die jeugdige van wie hy afkomstig was, nie aan Homo erectus behoort nie, maar aan 'n nuwe soort hominied, Homo antecessor.
-wat eers in die 1990's aan die lig gekom het, is byna geheel en al bekend uit een grot in die Atapuerca -gebergte in Noord -Spanje. Terwyl hulle van 1994 tot 1996 op die Gran Dolina -werf gewerk het, het 'n span Spaanse navorsers 80 fossiele gevind wat behoort aan ses hominiede individue wat ongeveer 800 000 jaar gelede geleef het. Die tande van die hominiede was primitief soos dié van Homo erectus, maar aspekte van die hominied se gesig - veral die vorm van die neusgebied en die teenwoordigheid van 'n gesigsdepressie bo die tand wat die hond genoem word - was moderne eienskappe wat lyk soos moderne mense . Die unieke mengsel van moderne en primitiewe eienskappe het die navorsers daartoe gelei dat die fossiele 'n nuwe spesie was
-term kom van die oorspronklike naam (Lake Rudolf) vir die Turkana -meer in die noorde van Kenia
-fossiele beskik oor groot breinvolumes (750-800ml), maar ook baie groot, moletande en spiere van australopithecine-grootte
-groter breinkas, langer gesig en groter kiestande en premolêre tande
Daar is net een baie goeie fossiel van hierdie Homo rudolfensis: KNM-ER 1470, van Koobi Fora in die Turkana-meer, Kenia. Dit het 'n baie kritieke kenmerk: 'n breinkasgrootte van 775 kubieke sentimeter, wat aansienlik bo die bokant van die grootte van die H. habilis -breinkas is. Ten minste een ander breinkas uit dieselfde streek toon ook so 'n groot kraniale kapasiteit.
-steenwerktuie wat deur hierdie spesie gemaak word, dateer tussen ongeveer 190 000 en 50 000 jaar oud. Individue van H. floresiensis het ongeveer 3 voet 6 sentimeter lank gestaan, het klein breintjies, groot tande vanweë hul klein grootte, skouers vorentoe getrek, geen kin nie, wykende voorkoppe en relatief groot voete as gevolg van hul kort bene. Ondanks hul klein liggaams- en breingrootte het H. floresiensis klipgereedskap gemaak en gebruik, klein olifante en groot knaagdiere gejag, roofdiere soos reuse Komodo -jakkalse hanteer en moontlik vuur gebruik.
'N Skare bene wat diep binne 'n Suid -Afrikaanse grot versteek is, verteenwoordig 'n nuwe spesie menslike voorouer
-dit lyk in sommige opsigte baie primitief -dit het byvoorbeeld 'n klein brein en apelagtige skouers om te klim. Maar op ander maniere lyk dit merkwaardig soos moderne mense.
-Vreemde verspreiding-Suidoos-Asië-nie deurlopend met Suidoos-Asië nie, maar dit is daar
-& quotghost & quot spesies, 'n hele tak onbekend
-wetenskaplikes het 'n stukkie van 'n fossielagtige pienk been uit die Denisova -grot in Siberië opgevolg ('n grot wat ook deur Neanderthalers en moderne mense bewoon is) en het genetiese bewyse gevind van 'n nuwe soort mens, verwant maar nie identies aan neandertale nie
'N Mengsel van genetiese analise van menslike en Neanderdal-eienskappe dui daarop dat die individu 'n goeie Neanderdal-voorouer gehad het, 4-6 generasies terug.
-In 2015 het genetiese navorsing aan die lig gebring dat die fossiel 'n onlangse Neanderthaler-voorouer gehad het, met 'n geskatte 5-11% Neanderthaler outosomale DNA. Die 12de chromosoom van die monster was ook 50% Neanderthaler.
-Dit is belangrik omdat dit die eerste vroeë Europeër is wat so 'n nabye Neandertal -voorouer het
-Oortuig dat vroeë moderne mense met Neandertals gekruis het toe hulle die eerste keer na Europa gekom het.
Die Neandertal -rekord begin in Oos -Europa, op die Krapina -terrein in Kroasië, en dateer uit 130 000 yBP (Figuur 11.17). Die rekord eindig met fossiele uit Vindija, Kroasië, wat op 32 000 yBP dateer.
Meting van stabiele isotope van stikstof en koolstof in die bene van Neandertals - van Scladina Cave (België), Vindija Cave en Marillac (Frankryk) - dui aan dat Neandertals baie vleis geëet het, op of byna op die vlak van karnivore wat in die dieselfde tyd en plek (Figuur 11.29). Die chemiese kenmerk van dieet is dus 'n kragtige aanduiding van die doeltreffendheid van Neandertals om dierlike proteïene te verkry en te verbruik. Dit wil sê, dit toon aan dat Neandertals suksesvolle jagters was.
Die vroegste moderne H. sapiens was al teen 32.000 yBP teenwoordig in Mladecˇ (Tsjeggiese Republiek). Die nuutste argaïese H. sapiens, die Neandertals, het tot minstens 28 000 yBP in Vindija (Kroasië) oorleef. Die oorvleueling van datums tussen Neandertals en vroeë moderne mense dui aan dat die twee groepe ten minste 4000 jaar lank in Oos -Europa bestaan ​​het.
Tot dusver het slegs die Neandertal van Vindija genoeg kern -DNA opgelewer om 'n beeld van die Neandertal -genoom te gee. Interessant genoeg, die strukture van Neandertal en moderne DNA oorvleuel ietwat. Omdat kern -DNA die totale genoom beter verteenwoordig, dui hierdie bevindinge op die sterk moontlikheid van geenvloei tussen Neandertale en vroeë moderne mense.
-80% volledige skelet
Die skelet dateer uit ongeveer 1,6 mya en plaas dit op die grens tussen die Plioseen- en Pleistoseen -tydperke. In teenstelling met Australopithecus en H. habilis, het die Nariokotome hominied verskeie moderne anatomiese kenmerke. Een van die opvallendste moderne eienskappe is die relatief kort arms en lang bene. Dit wil sê, die H. erectus -liggaamsplan is baie meer soos dié van 'n lewende mens in sy verhouding tussen armlengte en beenlengte. Hierdie verandering in ledemaatverhoudings in H. erectus dui op die begin van 'n groot verandering in die patroon van tweevoetige beweging: H. erectus het heeltemal toegewyd geword aan die aardse lewe deur 'n ten volle moderne pas te neem. Die lewe in die bome het iets van die verlede geword.
Kenmerke van die bekkenbene en algehele grootte dui aan dat die individu van Nariokotome waarskynlik 'n jong tiener was. Hy was redelik lank, ongeveer 166 cm (66 in). As hy tot volwassenheid sou oorleef, sou hy tot byna 2 m ('n bietjie meer as 6 voet) hoog geword het. Hierdie hoogteverandering in vergelyking met H. habilis en die australopithecines dui op 'n enorme toename in liggaamsgrootte in hierdie takson (Fig.
10.9). Boonop was die kraniale kapasiteit van die Nariokotome -seun ongeveer 900 cc.
Navorsers het gedebatteer oor die presiese ouderdom van "Nariokotome Boy", ook bekend as "Turkana Boy", maar hy was waarskynlik ongeveer 11 jaar oud. Hierdie fossiel van Homo erectus, wat in 1984 ontdek is, is een van die mees volledige hominiede geraamtes wat ooit gevind is.
Ethiopiërs het 'n hidro -elektriese dam geproduseer → die Turkana -meer verhong → moontlike woestynvorming
Turkana -mense sal nie die meer kan gebruik nie
Olieprys het gedaal en dit is laat vaar
Menslike evolusie → hoe laer die mere is, hoe meer fossiele kan gevind word
hierdie grot is in die 1920's-40's opgegrawe en die oorblyfsels van Homo erectus onthul.
Die terrein met die indrukwekkendste H. erectus -oorblyfsels in Oos -Asië. Nadat dit in die 1920's ontdek is, is die grot in die vroeë veertigerjare opgegrawe. Deposito's van 600,000-400,000 yBP bevat, in fragmente, die bene en tande van 40-50 individue, asook baie klipgereedskap en voedselreste. Tragies genoeg het die hele versameling waardevolle bene tydens die Tweede Wêreldoorlog laat in 1941 verlore gegaan. Gelukkig, kort voor die verlies, het die vooraanstaande Duitse anatomis en antropoloog Franz Weidenreich (1873-1948) die bene en tande deeglik bestudeer. verslae, en gegote replika's, tekeninge en foto's gemaak (Figuur 10.18). Hierdie rekord het wetenskaplikes in staat gestel om voort te gaan met die studie van die Zhoukoudiaanse oorskot.
Opgrawings by Zhoukoudian het bewyse getoon vir beheerde brandgebruik, insluitend gebrande dierebene, gebrande klipgereedskap, verbrande plante, houtskool, as, volstruiseierdoppe en hackberry sade. Die teenwoordigheid van verbrande plant- en dierereste dui daarop dat Homo erectus, benewens die bou van vuur om warm te bly in 'n baie koue klimaat, vuur gebruik om kos te kook. Voordat vuur gebruik is, het hominiede albei plante geëet
en diere rou. Maar om hierdie kosse te kook, het dit makliker gemaak om te kou, en dit het gevolglik die kragtige kake en groot tande van hul voorgangers minder nodig gemaak.
-Israël, hierdie webwerf het bewys gelewer vir die eerste aanduiding van moderne mense buite Afrika, ongeveer 100,000 jaar oud.
Die oorskot van sewe volwassenes en drie kinders is gevind, waarvan sommige moontlik opsetlike begrafnisse was (Skhul 5 byvoorbeeld 'n begrafnis met die onderkaak van 'n wildevark op die bors. Die skedel vertoon prominente rante en steek kakebeen, maar die afgeronde breinkas van moderne mense. As dit gevind word, word dit aanvaar dat dit 'n gevorderde Neanderthaler is, maar word dit vandag algemeen aanvaar as 'n moderne mens, as dit baie sterk is)
-Die vroegste bewyse vir doelbewuste begrafnis van die dooies is hier gevind, wat ongeveer 115 000 jaar gelede in die noorde van Israel dateer.
-het voorgestel dat dit die oorsprong van simboliese gedrag, of ten minste godsdienstige oortuigings en die konsep van die self, verteenwoordig.
-Opgevoer nie net deur moderne mense nie, maar ook deur Neandertals
-die mense en die bewyse/optrede word voorafgegaan deur neandertals, maar dan ook gevolg deur neandertals
-kan die dating is worng
-moderne mense bestaan ​​naas mekaar
-hulle het deurgeloop
-moderne menslike inval wat dan afgeweer is
-hulle groepe het nie net weggegaan nie, hulle
het die gebiede beset en interaksie gehad
Sondag, 27 Junie 2010
Die Royal Ontario Museum huisves die Terracotta -leër
TORONTO.- Die Royal Ontario Museum (ROM) bied gasheer vir die Kanadese première van The Warrior Emperor en China's#8217s Terracotta Army vanaf 26 Junie 2010. Voor die aanvang van 'n Kanadese nasionale toer, sal die uitstalling in die Garfield Weston Exhibition Hall op vlak vertoon word B2 van die ROM 's Michael Lee-Chin Crystal tot 2 Januarie 2011.
Die Warrior Emperor en China 's Terracotta Army wys een van die belangrikste argeologiese vondste in die geskiedenis: die ontdekking van 1974 in die Shaanxi-provinsie in Noord-Sentraal-China, van duisende lewensgrootte terracotta-beeldhouwerke van Chinese krygers.
'Familielede' van Neanderthalers wat onder menslike skedels ontdek is
'N Groot versameling antieke fossiele - waaronder 17 volledige skedels - wat in 'n grot in Spanje gevind is, het die oudste voorouers van die Neanderthalers opgelewer, het wetenskaplikes Donderdag gesê, wat die prentjie bemoeilik van hoe die antieke spesie moontlik ontwikkel het.
Paleontoloë het die skedels aanmekaar gesit deur 6500 fossielfragmente van ten minste 28 mense wat op 430 000 jaar oud was, te ontdek en in 'n grot, Sima de los Huesos ("Pit of Bones"), in Atapuerca, Spanje, ontdek. Die fossiele is 30 jaar gelede ontdek, maar wetenskaplikes het onlangs 'n nuwe ontleding van verskeie van die skedels uitgevoer met behulp van tegnieke wat eers die afgelope jare beskikbaar geword het - en ontdek dat die oorskot ongeveer 100 000 jaar jonger was as wat voorheen gedink is.
En in 'n nuwe artikel wat in die tydskrif Science gepubliseer is, het paleontoloë gesê dat hierdie ou mense 'n paar belangrike eienskappe met Neanderthalers gedeel het - veral hul sterk en prominente kake en tande - en dat hulle ook ander eienskappe met meer primitiewe mense gedeel het. Die bevindings gee geloof aan die teorie dat die ou Neanderthal-spesies geleidelik ontwikkel het en dat daar moontlik verskeie spesies en subspesies van Neanderthalers bestaan ​​het.
'Dit is nou duidelik dat die volledige reeks Neanderthaler-eienskappe nie in dieselfde tempo ontwikkel het nie,' het paleontoloog Juan-Luis Arsuaga, professor aan die Complutense Universiteit in Madrid en hoofskrywer van die koerant, Donderdag aan verslaggewers gesê.
Hy vergelyk hierdie teorie van Neanderthaler-evolusie met 'n uitgangspunt van die HBO-program "Game of Thrones", met veelvuldige bestaande "koninkryke" Neanderthalers wat dit beveg en ander spesies of subspesies verskeie kere vervang, eerder as net 'n groep Neanderthalers wat het uiteindelik die hedendaagse mense verloor.
'Hominin -evolusie was nie 'n vreedsame en vervelige proses van baie stadige verandering deur die tyd en oor 'n enorme land nie,' het hy aan verslaggewers gesê.
Gedurende verskillende tydperke, toe dik lae ys oor dele van Eurasië versprei het, moes die verskillende subspesies besluit of hulle suid sou trek of sou uitsterf, verduidelik hy. 'In daardie tye, soos in die gewilde sage, kom die winter. En die winter het baie keer gekom, "het hy gesê.
Terwyl die wetenskaplikes gesê het dat hulle meer fossiele van ander terreine moet ondersoek voordat hulle verder kan bespiegel, "gegewe die huidige stand van kennis, dink ons ​​dat die 'Game of Thrones' -scenario waarskynlik die evolusie van hominiene in Eurasië en Afrika in die Midde -Pleistoseen tydperk beskryf. , "Het Arsuaga gesê.
Die Midde -Pleistoseen strek van 780 000 tot 130 000 jaar gelede, waartydens wetenskaplikes meen dat 'n groep mense afskeid neem van ander wat in Afrika en Oos -Asië woon en hulle in Eurasië gevestig het, wat ontwikkel het tot die Neanderdal -geslag van mense.
Hierdie ontdekking toon dat Neanderthalers moontlik eers die gesig- en tandeienskappe ontwikkel het wat verband hou met kou, en later die prominente skedel en groter breine ontwikkel het wat jonger Neanderthaler -fossiele kenmerk - kenmerke wat nie in die Sima de los Huesos -bene ontbreek nie.
'Dit lyk asof hierdie wysigings te doen gehad het met 'n intensiewe gebruik van die voortande,' het Arsuaga gesê. "Die snytande vertoon 'n groot slytasie, asof dit as 'n derdehandse gebruik was - tipies vir Neanderthalers."
Daar word vermoed dat Neanderthalers bestaan ​​saam met moderne mense wat later na Eurasië gemigreer het en waarskynlik tussen hulle geteel het. Maar reproduktiewe onverenigbaarheid tussen die twee spesies - gepaard met die Neanderthaler -neiging om in relatief klein groepe te leef - het moontlik veroorsaak dat hulle uitsterf.
Voordat die Sima de los Huesos -bene ontleed is, het fossiele uit hierdie tydperk nie veel lig op menslike evolusie tydens die Midde -Pleistoseen gewerp nie, omdat dit min is.
"Wat die Sima de los Huesos -webwerf uniek maak, is die buitengewone en ongekende opeenhoping van hominienfossiele daar," het Arsuaga in 'n nuusverklaring gesê. 'Niks so groot is ooit ontdek vir enige uitgestorwe hominin -spesie, insluitend Neanderthalers.'
Nuwe ontdekking vul gapings in die geskiedenis van Atapuerca oor menslike evolusie
/> Een van die 600 000 jaar oue gereedskap wat op die Atapuerca-werf in Spanje gevind is. AOC/OIE
Twee skerp kwartsietstene wat 600 000 jaar gelede deur 'n hominied gesny is, het pas die ontbrekende stuk van die legkaart op die Atapuerca -argeologiese terrein in Burgos, in die noorde van Spanje, verskaf. Die vonds is klein, maar bewys van 'n ononderbroke menslike teenwoordigheid in die gebied van 1,4 miljoen jaar gelede tot vandag.
"Danksy hierdie ontdekking is Atapuerca die enigste plek wat die hele geskiedenis van menslike evolusie in Europa met al sy menslike spesies kan vertel," sê paleoantropoloog María Martinón-Torres, direkteur van die National Research Center on Human Evolution en 'n veteraan by die Burgos -terrein. 'Dit is presies die stukke wat ons nodig gehad het om die legkaart te voltooi.'
Kenners was lank verbaas oor die skielike gebrek aan bewyse van hominiede in Atapuerca wat oor honderde duisende jare strek. Die eerste menslike fossiele wat hier gevind word, dateer 1,2 miljoen jaar terug en behoort aan 'n onbekende primitiewe hominied, alhoewel daar klipgereedskap is wat tot 1,4 miljoen jaar terug dateer.
Toe, 850 000 jaar gelede, verskyn 'n heeltemal nuwe spesie: Homo voorganger, wie se fossiele en gereedskap saam met die oorblyfsels van sy vleisetende maaltye, sowel dier as mens, opgegrawe is. Daarna is daar 'n geheimsinnige tussentyd sonder bewyse van 'n menslike teenwoordigheid totdat die pre-Neandertalers ongeveer 400 000 jaar gelede aangekom het. "Wat het gebeur?" sê Martinón-Torres. 'Het hulle die grot laat vaar, het die dak ingeval? Het die mense weggegaan of weet ons nie hoe om hulle te vind nie? "
/> 'N Lêerfoto van 'n graaf by Atapuerca in Julie 2007. AP
Soos H. voorgangerSe artefakte is die twee nuwe gereedskap by die Gran Dolina -graaf gevind, in lae wat ooreenstem met tussen 500 000 en 600 000 jaar gelede. Hierdie gereedskap word gebruik om vleis te sny en bou 'n brug wat die H. voorganger tydperk met die van die nuwe hominiede-die pre-Neandertalers wie se oorskot gevind is in 'n ander deel van die terrein, bekend as die Sima de los Huesos (Pit of the Bones).
Later, ongeveer 110 000 jaar gelede, was die Neanderthalers reeds volledig gevorm as 'n spesie op Atapuerca, soos blyk uit die oorblyfsels van 'n toon en gereedskap wat in die Statues Gallery gevind is. Daar het hulle gebly tot ongeveer 40 000 jaar gelede, toe hul hele spesie uitgewis is. Laastens, Homo sapiens verskyn, beset die gebied vanaf die Neolitiese tydperk, ongeveer 7000 jaar gelede, tot vandag toe.
'Ek dink nie daar is 'n ander terrein waar al die menslike spesies in Europa gevind is nie:Homo voorganger, Homo voorganger, pre-Neanderthalers, Neanderthalers en Homo sapiens, "Sê Martinón-Torres.
Die skedels, net soos Skedel 17 wat hier gerekonstrueer word, vul 'n leemte in wetenskaplike kennis vir menslike oorsprong gedurende die hart van die Pleistoseen, ongeveer 400 000 tot 500 000 jaar gelede, het die navorsers gesê. Gedurende daardie tydperk het argaïese mense geskei van ander groepe wat in Afrika en Oos -Asië gewoon het en uiteindelik hulle in Eurasië gevestig, waar hulle ontwikkel het om kenmerke te hê wat die Neanderdal -afkoms sou definieer. 'N Paar honderdduisend jaar later vestig moderne mense hulle ook in Eurasië, moontlik onder kruising met Neanderthalers, het die navorsers opgemerk.
Om vrae te beantwoord oor die verskil tussen Neanderthalers en moderne mense, het wetenskaplikes ongeveer 400 000 jaar gelede 'n duidelike beeld van die bevolking nodig gehad. Die skedels en ander hominin -eksemplare van Sima de los Huesos in Spanje sal help om die leemte te vul. Hier 'n rekonstruksie van die hominin -skedel 17 uit die Spaanse grot.
Vroeë kannibalisme gekoppel aan territoriale verdediging?
Die vroegste bekende kannibalisme onder hominiede het ongeveer 800 000 jaar gelede plaasgevind. Die slagoffers, veral kinders, is moontlik geëet as deel van 'n strategie om gebiede teen bure te verdedig, berig navorsers aanlyn Journal of Human Evolution. Die nuwe studie toon hoe antropoloë die gedrag van moderne mense en primate gebruik om afleidings te maak oor wat hominiede in die verlede gedoen het, en die beperkings van sulke vergelykings demonstreer.
Die betrokke kannibalisme is ontdek in die Gran Dolina -grotte van die Atapuerca -gebergte in Spanje. Eudald Carbonell van die Universiteit van Rovira en Virgili in Spanje en kollegas het bewyse gevind van die slag van bene van Homo voorganger, 'n omstrede spesie wat al 1,2 miljoen jaar gelede in Europa geleef het. Omdat daar geen ander hominiedspesies op dieselfde tyd as die geslagte bene in die streek gevind is nie, moes die slagoffers deur hul eie soort geëet gewees het, het die span in 2010 in die joernaal afgesluit Huidige Antropologie (PDF).
Vandag kom menslike kannibalisme in 'n verskeidenheid kontekste voor: vir voedingswaarde (dikwels in hongersnood), as deel van begrafnisrituele of tydens oorlogvoering. Die verskillende doeleindes van kannibalisme kan verskillende patrone in die argeologiese rekord laat. As mense om mense bloot om die dieet ander mense eet, word die slagoffers dikwels behandel, net soos enige ander prooi. Dit is wat die navorsers by Gran Dolina gevind het. Elf individue is op 'n soortgelyke manier as dié van hert en ander soogdiere geslag: Bene het snymerke in spieraanhegtings gehad en die skedels het tekens van vernedering. Dus, H. voorganger blykbaar sy eie soort te eet vir voedingsdoeleindes, maar waarskynlik nie as gevolg van 'n voedseltekort nie, soos die span sê daar is bewyse van kannibalisme oor 'n lang tyd, tientalle of selfs honderde jare.
So hoekom kannibalisme? Om 'n antwoord te vind, het die navorsers na sjimpansees gekyk. Dit is omdat sommige aspekte van H. voorganger kannibalisme lyk nie soos dié van hedendaagse menslike kannibalisme of kannibalisme wat gesien is by Neanderthalers of vroeë moderne mense wat 100 000 jaar gelede geleef het nie. Byvoorbeeld, nege van die 11 slagoffers op Gran Dolina was kinders of adolessente in vergelyking met die grootliks volwasse slagoffers van meer onlangse menslike kannibalisme.
Jong slagoffers is 'n patroon wat onder sjimpansees voorkom. As sjimpansees alleen naby die grens van hul gebied strek, kan mannetjies uit die buurgroep die wyfies en#8217 babas doodmaak en eet. Carbonell en sy kollegas stel voor dat territoriale verdediging en uitbreiding die beste verklaring vir hierdie gedrag is. Mannetjies kan aanval om ander sjimpansees af te skrik as 'n manier om hul hulpbronne te beskerm en nuwe grond te kry om sulke aanvalle te dwaal, is die maklikste teen kwesbare wyfies en hul kleintjies, wat goeie maaltye maak. Die span kom ook tot die gevolgtrekking dat 'n soortgelyke verduideliking moontlik die rede hiervoor was H. voorganger kannibalisme.
Of dit 'n redelike gevolgtrekking is, hang af van 'n paar onbeantwoorde vrae. Die navorsers neem byvoorbeeld aan dat die kannibalisme die gevolg was van intergroepgeweld en aggressie, maar hulle lewer geen bewys dat die H. voorganger kannibale kom uit 'n ander groep as die slagoffers. As hulle almal lede van dieselfde stam was, lyk territoriale verdediging nie waarskynlik nie. Dit lyk ook onwaarskynlik as H. voorgangerDie sosiale struktuur verskil aansienlik van sjimpansees waarin groepe waarskynlik verwante mans saamspan om 'n gebied aktief te verdedig, terwyl vroue in 'n gemeenskap dikwels alleen saam met hul babas voer.
& quotArgeologie en Woorderfenis in Spanje & quot SOMERKURSUS
Gedurende die 7de, 8ste en 9de Julie 2010 is die somerkursus "Argeologie en woorderfenis in Spanje" gevier binne die Summer School -program van die Universidad Complutense de Madrid, wat in San Lorenzo del Escorial (Madrid) plaasgevind het.
Hier vind u verskeie opsommings van verskillende lesings wat in die kursus aangebied word:
Alicia Castillo en Mª Ángeles Querol
Asosiasie professor en hoogleraar. Departement Prehistorie, Skool vir Geskiedenis en Aardrykskunde.
Nuwe perspektiewe in die bestuur van argeologiese wêrelderfenis
Elke navorsing hou 'n sosiale verantwoordelikheid in, daarom wil die studie van die argeologiese erfenis binne die kulturele erfenis help om 'n beter begrip van onsself te verkry, om onsself te respekteer en om ons lewensgehalte te verbeter.
Kulturele erfenis is mettertyd 'n veranderende konsep, omdat die samelewing besluit wat waardevol is en wat op elke oomblik in die geskiedenis beskerm moet word. Dit is dus 'n konsep in konstante verandering, wat nie gedefinieer kan word as iets onveranderliks ​​nie. Kulturele erfenis bevat die materiële en immateriële goedere, roerende goed of terreine, wat ons verlede vorm en dié wat die samelewing besluit om te beskerm. Die beskerming van elkeen van hulle is baie anders.
Argeologiese erfenis word gedefinieer as die goedere wat bestudeer kan word met behulp van 'n argeologiese metodologie. Alle kulturele goedere kan dus op 'n argeologiese manier bestudeer word. Die argeologiese dimensie kom voor op die meeste plekke en veral in die wêrelderfenisgebiede.
Wêrelderfenis is gekies vir die navorsingstudie wat uitgevoer is omdat dit 'n internasionale en sosiale erkenning insluit, dit behels verskeie sosiale agente, dit bied 'n groter toeganklikheid tot basiese inligting. Boonop is die verskeidenheid goedere vanuit verskeie perspektiewe bestudeer, en dit is basies om ook die belangrikheid van die Parys -konvensie op hierdie goedere uit te lig. Terselfdertyd is Spanje ná Italië die land met die grootste aantal wêrelderfenisgebiede.
Wêrelderfenis behoort 'n model te wees, beide in navorsing en in die beskerming en bestuur van die argeologiese terreine, maar ongelukkig is dit nie altyd die geval nie. 'N Model vir die behandeling van hierdie goedere bestaan ​​nie, en dit is wat hierdie navorsing wil ontwikkel.
Die model is gebaseer op voorkomende argeologie, gedefinieer as die strategieë om die skade van die argeologiese terreine, veral bedreig deur die bouwerk, en grondbewegings te vermy. Voorkomende argeologie is gebaseer op:
- Om die gebied te ken en die moontlike argeologiese terreine te rangskik, in volgorde van belangrikheid. Dit is nodig om die inligting van die argeologiese briewe by te werk en terselfdertyd die verklarings en voorrade saam met die keuse van die mees verteenwoordigende terreine te bestudeer.
- Om hierdie inligting te hanteer voordat die stedelike beplanning uitgevoer word, om die voorkomende maatreëls te tref: reservaatgebiede en versigtigheidsgebiede.
- Om vernietigende argeologiese ingrypings (opgrawings) te vermy.
Spanje het verskeie fases in argeologiese bestuur ondergaan:
1º- Gebrek aan bestuur, tot 1933.
2º- Fase van bevindings en dringende maatreëls, van 1933 tot 1985, waar hoofsaaklik 'n reddingsargeologie uit die museums.
3º- Eerste periode van voorkomende argeologie, 1985–2000, waar 'n veiligheidsargeologie uitgevoer word om die terreine op te spoor en op te grawe voordat die werk begin word.
4º- Tweede periode van voorkomende argeologie, 2000–2010, gekenmerk deur die vooraf lokalisering van die terreine, die opname daarvan in grond- en stedelike beplanning, studies voor die goedkeuring van konstruksiewerk, ens.
In hierdie nuwe model is die rol van die administrasie uiters belangrik met betrekking tot die bestuurstelsel, insluitend argeologiese erfenis in die grond en regulasies vir omgewingsbeplanning, inventarisering van terreine, ens. Dit is ook van fundamentele belang om die verspreiding van die webwerwe in die samelewing, sodat dit beter waardeer, bekend en daarom beskerm word.
Victor Fernández Salinas
Lid van die ICOMOS -richtlijnkomitee. Medeprofessor in Geografie. Fakulteit Geskiedenis en Aardrykskunde. Universidad de Sevilla
ICOMOS en sy rol met betrekking tot die verklaring van die wêrelderfenis en die behandeling van goedere
Dit is belangrik om die internasionale samewerking te beklemtoon wat die Parys -konvensie van wêrelderfenis ten grondslag lê. Die spreker onthou die oorsprong van WH, wat ontstaan ​​het uit die noodsaaklikheid om onder meer die Abu Simbel -tempel te red toe die Assuan -dam gebou sou word. Daarmee begin die proses van internalisering in Heritage: dit is 'n groot internasionale samewerkingspoging.
Die sentrum van wêrelderfenis in Parys dien as bemiddelaar tussen UNESCO en die staatspartye. Spanje het die konvensie bekragtig en sy wette en administratiewe en wetenskaplik-tegniese regulasies aangepas om aan hul behoeftes te voldoen.
Erfenis is altyd 'n kwessie van besinning, en soms stel abstrakte kwessies meer belang as die konkrete: die menslike waardes en wetenskaplike kriteria ten grondslag van die goeie. Daarbenewens moet Erfenis as 'n bron as kapitaal beskou word.
Wat Wêrelderfenis betref, is daar geen verskil tussen natuurlike en kulturele erfenis nie. Alles is inderdaad 'n kulturele erfenis, en die samelewing is die een wat besluit, waardeer en beskerm. Ons moet slegs die term Wêrelderfenis gebruik en nie menserfenis nie, aangesien natuurlike erfenis nie 'n ontwikkeling is wat ontstaan ​​as gevolg van menslike werk nie.
Gedurende die vorige eeu het drastiese veranderinge plaasgevind ten opsigte van erfenis: van die 19de eeu tot vandag het die erfenisbelang verskuif van die voorwerp na die onderwerp, die een wat dit beoordeel. Erfenis genereer inderdaad identiteit.
By die skatting van 'n erfenisterrein eerder as 'n ander erfenis, is dit van groot belang om die persoonlike ervaring en emosie wat dit veroorsaak, te waardeer. Soms vorm die kollektiewe waardes spesifieke plaaslike gebiede, wat 'n groter betekenis het om erkenning vir 'n spesifieke erfenisgoed aan te moedig, alhoewel ander dit nie verstaan ​​nie.
Die drie pilare van sosiale legitimering van erfenis stem deesdae ooreen met:
a) Belangrikheid van egtheid
b) Verdediging van openbare goedere. Erfenis behoort tot die kollektiwiteit en sy waardes is gedeelde waardes.
c) Ontwikkelingsfaktor, beide kultureel en ekonomies.
In die Letter van Venesië (1964) word konsep soos kulturele goed vermeld. Hierdie brief werk as die saad vir wat later ICOMOS sal word.
ICOMOS is 'n tegniese organisasie van kundiges. Dit is nie polities of administratief nie, en die doel daarvan is erfenisnavorsing en -bewaring. Hierdie organisasie neem aktief, in samewerking met UNESCO, deel aan die bestuur van wêrelderfenis op verskillende maniere:
- berading in die skryf van lêers
- missies en hersienings van kantoorwerk
- verslag doen in die paneelkomitee van die Wêrelderfenis
- reaktiewe missies
- ander berading vir die Wêrelderfenis Sentrum
Hierdie organisasie werk deur sy internasionale en nasionale komitees.
Dit is nodig om na te dink oor die swakhede van Wêrelderfenis: Dien dit enige doel? Gee dit risiko's om in die lys van wêrelderfenis te kom? Is hierdie lys geografies goed gebalanseerd?
Die belangrikste probleme wat die wêrelderfenisgebiede in Spanje raak, verwys na die oormatige uitbuiting van toeriste, die dinamika van vaste eiendom, onvanpaste bestuur van die goedere, die gebrekkige nakoming van die verworwe kompromieë met UNESCO of die probleme as gevolg van onvolledige of nie presiese lêerrekords nie.
Kunshistorikus. Departementshoof, Algemene Subdirektoraat vir Historiese Erfenisbeskerming. Ministerie van Kultuur.
Die rol van die staat in wêrelderfenis in Spanje
Tans is daar 186 lande wat by die Konvensie oor Wêrelderfenisbeskerming deur UNESCO aangesluit het (Parys, 16 November 1972). 148 van die lande het goedere in die lys van wêrelderfenis. Hierdie lys bevat 890 goedere, waarvan 689 kultuurgoed is, 176 natuurlike produkte, en 25 daarvan gemengde goedere.
Spanje het 'n groot hoeveelheid goedere wat as wêrelderfenis verklaar word: historiese sentrums, monumente, natuurlike goedere, gemengde goedere, kulturele landskappe, kulturele roetes, kontemporêre argitektuur, ens. Sommige van hierdie goedere hou veral verband met die voorgeskiedenis en argeologie, soos die Altamira -grotte, Médulas, Mérida, Atapuerca, argeologiese terrein van Tarragona, of die rotskilderye en grotkuns van die Iberiese skiereiland.
Die Konvensie oor wêrelderfenis reguleer en bestuur die goedere wat as sodanig verklaar word. Die verskillende organisasies wat ingryp, is:
- Wêrelderfeniskomitee, gevorm deur 21 staatspartye, wat jaarliks ​​vergader. Die rol daarvan is om die Wêrelderfeniskonvensie toe te pas.
- Wêrelderfenis sentrum, hoofkwartier in Parys. Sy funksies is die daaglikse bestuur van die konvensie, die organisering van die komiteesessies, die tegniese opvolging, die toestand van bewaring van die goedere, verspreiding, organisering van seminare, ens.
Op 18 Mei 1982 aanvaar en onderteken Spanje die Wêrelderfeniskonvensie, en gevolglik vind 'n nuwe jurisdiksie- en administratiewe aanpassing plaas, met nuwe wetlike bepalings (verdeling van bevoegdhede onder die outonome streke en die staat), administratiewe ingesteldhede en maatreëls vir die wetenskaplike en tegniese navorsing.
Boonop word nuwe rolle aan die verskillende instellings aangestel wat na die Spaanse wêrelderfenis moet omsien, soos byvoorbeeld die Spaanse komitee vir samewerking met UNESCO, of die Spaanse permanente afvaardiging by UNESCO en die Historic Heritage Council. 'N Nuwe ooreenkoms tussen Spanje en NESCO word onderteken.
Die inskrywing van 'n goed in die Wêrelderfenislys impliseer die volgende proses:
- Inskrywing van die goed in die indikatiewe lys (byvoorbeeld tans op hierdie lys is die Ribeira Sacra (Lugo y Orense), die kulturele ruimte van Romaanse kuns in die noorde van Castilla en Leon en suid van Cantabria, of die Vía de la Plata) .
- Die plaaslike, streeks- en staatsadministrasies teken 'n lêer saam met die Historic Heritage Council, ICOMOS, ens.
- 'n Evaluering van die goed word ter plaatse uitgevoer deur die beradingskomitees, wat 'n verslag skryf wat by die Wêrelderfeniskomitee voorgelê moet word.
- Die goed word tot Wêrelderfenis verklaar en deur die Wêrelderfeniskomitee op die lys ingesluit.
Die verklaring van 'n goed as wêrelderfenis impliseer voordele, pligte en kompromieë. Onder die voordele is die eerbewys, die UNESCO -ondersteuning en die groter verspreiding van die goeie met die aanmoediging van toerisme.
Daar word egter ook kompromieë en pligte uiteengesit, soos die plig om die veranderinge in die goeie perke en die naam van die goed in kennis te stel, die wysiging van waarnemende kriteria vir die goed wat beskerm moet word, of die periodieke inligting oor die bewaringstoestand van die goed. goed.
Sodra die goed in die lys van wêrelderfenis ingeskryf is, sal UNESCO die ontwikkeling van die goed volg: deur elke ses jaar verslae te eis, deur reaktiewe monitering (jaarliks) en deur versterkte monitering (as daar 'n konfliksituasie is wat onmiddellike optrede vereis) ).
As 'n goed nie voldoen aan die pligte om in die WH -lys te wees nie, kan dit na die lys van WH in gevaar geskuif word, of selfs heeltemal uit die lys verwyder word.
Daar is 'n duidelike wanbalans in die lys met die ingeskrewe goedere. Die oorgrote meerderheid goedere is byvoorbeeld in die Westerse wêreld (Europa) gekonsentreer en ander kontinente word skaars verteenwoordig (Afrika). Terselfdertyd is daar 'n oorheersing van kulturele goedere bo natuurlike of gemengde goedere.
Om hierdie wanbalanse op te los, word 'n 'Globale strategie' voorgestel. Dit impliseer vier doelwitte: geloofwaardigheid, bewaring, kommunikasie en opleiding.
Ana Julia de Miguel Cabrera
Argitek. Algemene subdirekteur van beskerming en bewaring. Algemene Direktoraat Historiese Erfenis, outonome streek Madrid.
Wêrelderfenisgebiede in die outonome streek Madrid en die bestuur daarvan
Die outonome streek Madrid word gekenmerk deur die hoë bevolkingsdigtheid wat op 'n taamlik klein landoppervlak gekonsentreer is in vergelyking met ander Spaanse streke. Madrid het drie terreine wat deur UNESCO verklaar is: El Escorial (1984), Alcalá de Henares (1998) en die Real Sitio de Aranjuez (2001). Die eerste en derde is ook 'n deel van National Trust, en dus van staatsbesit.
Die outonome streek van Madrid het die bevoegdhede aangaande monumentale erfenis oorgedra en dit word gereguleer deur die wet op historiese erfenis van die outonome streek van Madrid vanaf 1998. Goedere wat tot wêrelderfenis verklaar word, moet maksimum beskerming hê in die nasionale en streekswetgewing, naamlik die "Bien de Interés Cultural "BIC (Cultural Interest Good in Spanish acronym). Die plaaslike historiese erfeniskomitees neem aktief deel aan die bestuur van wêrelderfenis.
Die drie plekke hou baie probleme in vir hul bestuur, aangesien verskillende administrasie en instellings gekoördineer en saam moet werk. Boonop is daar in die drie gevalle 'n probleem met grense, omdat die grense en grense wat deur Word Heritage (as kulturele terreine) gedefinieer word, nie saamval met die gebiede wat as BIC beskerm moet word nie (outonome streekregulasies).
Die spreker lewer uitvoerig kommentaar op die drie terreine: El Escorial, Alcalá de Henares en Aranjuez.
In die geval van El Escorial word beklemtoon dat die gebou uit die 16de eeu self beskerm is, maar die verklaring bevat ook die teenwoordigheid van 'n unieke landskap wat ook beskerm moet word. Dit is baie moeilik om 'n beskermingsgebied en buffersone te vestig en te definieer, aangesien die regulasies en beskermingswette van die outonome streek Madrid, National Trust en Word Heritage vervleg is.
'N Ander geval is die situasie van Alcalá de Henares, waar die probleem lê in die feit dat die argeologiese terreine nie binne die beskermingsgebied geleë is wat as Wêrelderfenis verklaar is nie, dit is wel buite daardie gebied. Dit voeg 'n probleem by die bestuur van hierdie webwerf en versterk die behoefte om die twee tipes Erfenis wat op dieselfde plek voorkom, saam te voeg.
Wat die kulturele landskap van Aranjuez betref, val die definisie van kultuurbelang goed en die van wêrelderfenis weereens nie saam nie, en word 'n groot deel van die stad en landskap afgesien van die historiese terrein wat deur UNESCO verklaar is.
Die spreker sluit af deur die behoefte aan 'n koördineringsprogram tussen die verskillende administrasies te beklemtoon by die vestiging van die beskermingsgebiede en buffersones, asook duidelike bevoegdheidsbeperkings vir elk van die administrasies.
Argeoloog. Koördineerder van kwessies oor wêrelderfenis. Ávila stadsraad
Stadsraad Ávila: Wêrelderfenisbehandeling vanuit die plaaslike perspektief
Ávila is op 4 Desember 1985 tot Wêrelderfenis verklaar, en hierdie verklaring is onlangs in Julie 2007 vergroot.
Van die munisipaliteit af is die hoofdoel om die historiese erfenis van die stad te waardeer. Daarom is 'n bestuursplan en 'n toeriste -uitnemendheidsplan opgestel om die stad lewendig te maak, sy identiteit te verleen en die erfenis te bewaar en te beskerm.
Die beskermings- en bewaringsplan van die historiese stad word uitgevoer deur die volgende:
- die algemene plan vir stedelike beplanning (PGOU)
- die spesiale beskermingsplan van die historiese stad Ávila (PEPCHA) en sy katalogus. Hierdie plan bevat die volgende doelwitte:
- die dwingende ontwikkeling van die bestuursplan wat voortspruit uit die verklaring van wêrelderfenis en wat reeds voltooi is.
- die Toeriste -uitnemendheidsplan
Dit alles moet aan die kriteria voldoen:
- Integrasie van die historiese stad binne die struktuur van die stad, met behoud van die buigsaamheid van die gebruik daarvan. Dit behels die behoefte van die historiese sentrum om weer toegerus te word om aan moderne behoeftes te voldoen, en dit is van groot belang om die toeganklikheids- en parkeerprobleem in die historiese stad te verbeter.
- Bevoordeel bewaring deur die waardevolste elemente te beskerm deur 'n geïndividualiseerde en gedetailleerde katalogus. Terselfdertyd moet die tradisionele beeld behoue ​​bly deur 'n diepgaande studie om die struktuur te definieer. Argeologie sal bydra om die kennis verder te vergroot deur argeologiese soneringsintervensies toe te pas, wat later by die stadsbeplanning ingesluit moet word.
- Daarbenewens moet bouvoorwaardes daargestel word, wat die volume en tradisionele besetting van die blokke wat reeds opgeknap is, kan weergee.
- Om die verlore openbare ruimtes te herstel en om die huidige ruimtes te verbeter wanneer die toestand daarvan die gebruik daarvan in gevaar stel.
- Om die skadelike ingrepe wat deur die voorgestelde presiese en gedetailleerde aksies uitgevoer is, uit te skakel wat die tradisionele beeld van die plek beskadig het.
Argitek. Medeprofessor. Skool vir Argitektuur.
Argeologiese erfenis en herstel in wêrelderfenisgebiede in Spanje
Die spreker begin haar lesing met die teoretiese raamwerk waarin die toespraak gaan afspeel. Sy verduidelik die betekenis van herstel deur die verskillende tydperke en later volg sy 'n praktiese reis wat verskillende voorbeelde toon van hoe herstel in verskillende stede van die Wêrelderfenis plaasgevind het.
Die spreker praat oor die restourasiewerk wat Spanje in 1738 uitgevoer het tydens die opgrawings van Pompeii en Herculaneum, in Italië, en wat die vrugbare en nimmereindigende debat laat ontstaan ​​het oor wat om met die ruïnes te doen.
Die ruïnes was die afgelope eeue 'n studie -onderwerp (veral in die 18de, 19de en 20ste eeu) en het opwinding, bekoring uitgelok en terselfdertyd is dit beskou as iets esteties wat bewaar moet word om in die openbaar vertoon te word .
Die probleem is nie om die voorheen bestaande monument te rekonstrueer nie, maar om die ruïne as iets waardevols op sigself te bewaar.
Die waarde van ondergang verander deur die tyd, en die reisboeke, of reisboeke uit die 18de eeu weerspieël die belangrikheid wat aan die ruïne gegee word, wat hierdie groot evokasiekrag gehad het. Hierdie ontlokking van die ondergang was in baie gevalle liefde en haat. Aan die ander kant was die Franse ook baie aangetrokke tot die argitektoniese ruïnes van die Griekse en Romeinse wêreld, en hulle het probeer om die gees voor te stel en te bewaar, nie die formele besonderhede nie.
Die sleutelelement in elke herstel is die wetenskaplike strengheid. Ruïnes moet beskerm word, en saam met die wetenskaplike strengheid, kan hulle beter verstaan ​​word en die argitektoniese proses agter die rug.
'N Duidelike onderskeid tussen lewende monumente en dooie monumente moet getref word. In die laaste geval moet die ruïne behoue ​​bly deur dit te konsolideer, terwyl die lewendige monumente vir die gebruik daarvan herstel moet word, sodat dit aan die lewe bly.
Ons kan ons egter afvra: wat moet ons herstel? en die antwoord is nie maklik nie, want in die bewaring van erfenis kan baie verskillende en heterogene visies van herstel gevind word, en dit blyk 'n groot verwarring te veroorsaak.
Drie hooftipes herstel kan gevind word volgens die tipe en tydsperiode:
- argeologiese herstel
- die sogenaamde beeldelike herstel
- en uiteindelik die argitektoniese herstel
Rome was nog altyd 'n verwysing in die herstel. In Rome verskyn daar 'n ruïnes wat elke ingryping verander. Dit bied 'n probleem vir die stedelike landskap, maar ons moet in hierdie estetiese benadering met die ruïnes saamleef. Ruïnes word opgeroep, maar dit is ook 'n uitnodiging om meer daaroor te bestudeer en navorsing te doen. Hoe is dit gebou? Hoe sou hulle gewees het? Niks moet vooraf gesluit word nie. 'N Mens moet met die wese en die tydelike saamleef. Die ruïne is nie net 'n natuurskoon nie, dit is ook die huishoudelike, die daaglikse roetine. Respek van die verlede behels die kennis daarvan.
Die spreker toon dan verskillende voorbeelde van restourasiewerk wat uitgevoer is in verskillende wêrelderfenisstede, soos Rome, Segovia, Toledo of Cuenca. 'N Mens moet onsself afvra: waarvoor? Waar? Hoe? Waar is die grense? en stel dan die prioriteite baie duidelik vas.
Argitek. Fundación Caja Madrid
Argeologie en erfenis in die herstel van die Hércules -toring
Die spreker begin Argeologie omskryf as 'n instrument van 'n historiese dissipline en verduidelik die verskil tussen konsepte wat gereeld verwar word, soos multidissiplinariteit, interdissiplinariteit en transdissiplinariteit. Die bestudering van die monumente is altyd multidissiplinêr: verskeie dissiplines gryp in by die studie en navorsing van die monument, maar om gevolgtrekkings te maak, om die monument in Architecure te verstaan ​​en te kontekstualiseer, is dit nodig om die interdissiplinariteit, wat verwys na die verhoudings, op te neem. onder andere. Terselfdertyd is elke ingryping op 'n monument uniek en moet dit dus transdissiplinêr wees.
Die spreker volg die gesprek met die konsep van onomkeerbaarheid, wat ons lewens regeer. Die werklikheid waarin ons leef is onomkeerbaar en elke oomblik weerspieël 'n materiële en historiese realiteit. Tyd is onverbiddelik, en dit gaan die werklikheid verander, maak nie saak wat nie. Om hierdie rede bestaan ​​omkeerbaarheid nie, het dit geen sin nie, is dit 'n dwaling.
Monumente is die materiële weerspieëling van 'n historiese werklikheid en is die beste geheue -voorwerpe. Geheue word verstaan ​​as die gee van bestaan ​​aan ander.
Die herstel wat op die Hércules -toring uitgevoer is, was 'n geïllustreerde herstel, die gevolg van 'n deeglike navorsingstudie en 'n diepgaande kennis, wat gelei het tot een van die beste restaurasies wat ooit uitgevoer is.
Van buite is die toring neoklassiek en niks laat ons dink dat dit 'n Romeinse toring is nie.
Toe die eerste herstelwerk voltooi is, was die toring in absolute verval. 'N Helikoïdale jaagtog wat deur die hele toring hardloop, het oorgebly. Gedurende die 17de en 18de eeu is dit as 'n vuurtoring gebruik.
Die groot historikus Cornide beskryf en beskryf hierdie monument voor die neoklassieke herstel. Hy bestudeer die bronne van die monument en stel 'n wetenskaplik geregverdigde rekonstruksie voor (wat nog oorbly, wat nog gesien kan word, wat nie meer daar is nie, wat verdwyn het). Later, in die 29ste eeu, in die 50's, is 'n paar ander studies uitgevoer deur Hutter wat die moontlikheid onthul het dat dit 'n prismatiese toring met 'n hangover -oprit kon gewees het wat uiters moeilik is om te bou sonder dat daar iets omringend en ondersteunend is.
Die voorstellings van die vuurtoring uit die Middeleeue het gebly, en onder hulle moet die een uit die wêreldkaart van die Beato del Burgo de Osma (1086) uitgelig word. Aan die ander kant het die toring gedurende hierdie tydperk verband gehou met allerhande gebeurtenisse, legendes en mites wat verwys na Hercules en Gerion, wat ook in verskillende beelde voorgestel word.
In die 1990's, nadat al die beskikbare dokumentasie bestudeer en die studies uitgevoer is, het die herstel begin.
Dit is 'n monument met byna geen openinge nie, soliede, van klip, omring deur 'n neoklasiese omslagkoevert, wat die oorspronklike Romeinse toring verberg. Die spreker lewer kommentaar en gee 'n uiteensetting van die rekonstruksieproses en daarmee word die konstruktiewe proses van die toring onthul.
Die toring was in 'n haglike toestand, in 'n heeltemal verlate en verswakte omgewing, en die herstel sou die toring sy volle waarde teruggee. Dit het waarskynlik ook sy verklaring as wêrelderfenis in 2009 bevorder.
Sebastián Rascón Marqués
Dr Argeoloog. Hoof van die Departement Argeologie.
Gemeenteraad van Alcalá de Henares
Stedelike argeologiese erfenis in Alcalá de Henares
Die ligging van Alcalá de Henares word gekenmerk deur die Henares -rivier, wat op die linkeroewer steil hellings vorm. Hierdie gebied is sedert die Neolitiese tye beset, maar veral uit die kalcolitiese tydperk. Daar kan gesê word dat die huidige stad gevestig is op die Romeinse wêreld, aangesien dit 'n strategiese punt was in die kommunikasiegange tussen Mérida en Zaragoza. Die bevolkingsnedersetting verander egter deur die tyd tot in die Middeleeue. Inderdaad, nou kan drie hoofperiodes met drie hoofnedersettings opgespoor word:
a) tydens die Laat Oudheid, met die Christelike tyd, is die kern Burgo de Santiuste.
b) gedurende die Islamitiese tydperk, in die vesting van Paz, is die sentrum terug by die heuwels en
c) uit die moderne tyd kom die Christelike kern weer in gebruik en ontwikkel dit tot die barokstad wat ons nou ken.
Die belangrikste kenmerk van hierdie stad is waarskynlik die heterogeniteit en verspreiding van die argeologiese terreine binne 'n breë gebied. Die eienaarskap van baie belangrike argeologiese terreine in Alcalá is munisipale.
Met betrekking tot die bestuur en regulasies van hierdie terreine, is daar reeds 'n argeologiese brief sedert 1974, wat jaarliks ​​bygewerk word. Die bynorme van 1984 bepaal die beskerming van die erfenis. Daar is ook 'n konsortium, saamgestel deur die stadsraad, die Algemene Direksie van Historiese Erfenis en die Universiteit van Alcalá wat die argeologiese terreine bestuur. Daarbenewens is daar sedert 2003 'n Historiese Erfenisberading en 'n Departement Argeologie, waaruit baie argeologiese projekte bevorder is.
Die Wêrelderfenisverklaring van Alcalá is van 1998 (wat as voordeel gebruik kan word).
Die Historic Heritage web van Alcalá is gebaseer op drie pilare: bewaring, navorsing en verspreiding (museum).
'N Baie groot Romeinse terrein van die stad Complutum is reeds vir die publiek oopgemaak, waar u die Forum en die Huis van die Grifos kan besoek, en dit bevat ook 'n tolksentrum wat nog in aanbou is. Die huis van Hyppolytus, buite die muur, is sedert 1999 oop vir besoeke. Tans word gewerk aan die herstel van die stadsmure en die Achibishop's paleise (voormalige stadsvesting) met 'n tolksentrum wat reeds oop is, dié van Burgo de Santiuste.
Saam met die argeologiese werke wat uitgevoer word, 'n verskeidenheid opvoedkundige werkswinkels oor argeologie en erfenis om mense in gespesialiseerde werke oor die kwessie te leer en op te lei.
Milagros Burón Álvarez
Direkteur van die Restoration and Conservation Centre of Cultural Goods.
Junta de Castilla en León
Atapuerca se bestuursplan
In die eerste plek, as ons oor Atapuerca praat, moet daarop gewys word dat dit 'n natuurlike omgewing is wat 'n wonderlike oppervlak bevat wat beskerm moet word. Dit bevat 'n groot depressie met meer as 130 argeologiese terreine, hoewel slegs 30 as BIC (Cultural Interest Good in Spanish acronym) beskou word. Dit is nodig om erfenis heeltemal te waardeer en nie op 'n geïsoleerde manier nie, en ook voorsiening te maak vir 'n volhoubare ontwikkeling om die aktiwiteite wat tradisioneel in die gebied uitgevoer word, te handhaaf.
Die bestuursplan vir Atapuerca is nog steeds in die ontwerp en al die administrasies wat by die kultuurlandskap betrokke is, moet saamwerk, wat baie probleme en ingewikkelde ooreenkomste veroorsaak.
Die bestuursplan is gebaseer op vyf punte:
- Identifisering van waardes wat beskerm moet word
- Die vasstelling van die grense van die kulturele belang en die buffersones
- Die vasstelling van die norme en regulasies
- Die oprigting van 'n komitee om die plan te ontwikkel.
Die filosofie van die plan is integrerend en bevat die natuurlike en kulturele waardes, die grense en bestemmings van die kulturele goed en die buffersone daarvan, sowel as die verskillende kriteria wat gevolg moet word om die aksies uit te voer, sodat dit 'n meer rasionele en logiese bestuur. Die plan is om 'n normatiewe karakter te hê.
Binne die kulturele waardes wat nodig is om te beskerm, moet 'n indeling en kategorisering van die argeologiese goedere wat gestig is, vasgestel word ten opsigte van die kwaliteit en kwantiteit.
Die geografiese gebied waar Atapuerca geleë is, het die mobiliteit van menslike groepe deur die geskiedenis aangemoedig. Dit word op 'n kalkstratum geplaas met Kars -tiese verskynsels. Dit bestaan ​​hoofsaaklik uit:
1. Spoorgraaf waar die Gran Dolina en die afgrond van die olifant gevind word
2. Groot Grotwerf waar die afgrond van die bene gevind word.
3. Opelugterreine, insluitend die Orchid Valley en die Pleistoseen Terrasse.
Die belangrikheid van Atapuerca hang af van die bevindinge wat verband hou met die Pleistoseen en die menslike oorsprong. Hierdie gebied was ook 'n gang, 'n deur vir menslike gemeenskappe deur die geskiedenis. Dit is byvoorbeeld 'n gebied waar die Saint Jacob -pelgrimstog ineengevleg word, en waar daar belangrike steengroewe en tradisionele landbou- en visseryaktiwiteite is. Dit alles gee die historiese gebied 'n funksionele samehorigheid.
Daarbenewens moet natuurwaardes ook oorweeg word: flora, fauna, geologie, sowel as tradisionele landbou- en boerdery -aktiwiteite ... ens., Aangesien dit 'n platform is omring deur riviervalleie.
Om die grense van die kulturele landskap te ontleed en te definieer, is 'n studie gedoen wat gebaseer is op geografiese analise, historiese navorsing ... totdat 'n finale voorstel van invloedsgebied opgestel is.
Hierdie bestuursplan is daarop gemik om die outentisiteitswaardes te verseker om elemente van vervorming te vermy en die onderlinge verbinding van natuurlike, landskap- en argeologiese elemente te verseker.
Onderdirekteur van die Nasionale Museum en Navorsingsentrum van Altamira
Altamira -grot en sy museum
Altamira is die meesterstuk van die Grotkuns en verteenwoordig die hoogste ontwikkeling van die prehistoriese rotskildery, tesame met 'n voorstelling van die daaglikse lewe tydens die voorgeskiedenis.
Na 'n lang debat wat ontstaan ​​het deur die rotskilderye wat in die Altamira -grot deur Santaola ontdek is, is die skilderye uiteindelik in 1902 as eg erken.
Gedurende die 1960's ondergaan die grot 'n tydperk van massiewe toerisme wat tot 177.000 besoekers in een jaar bereik. Dit het, soos verwag, skade en beserings opgedoen, asook groot agteruitgangsprobleme in die grot. Terselfdertyd is daar baie veranderings en inkorporering van verskillende infrastruktuurelemente aan die binnekant bygevoeg sodat besoekers dit kon sien: leunings, trappe, ligstelsel ... en verskeie konsolidasies van krake en kolle of spalings. Dit het 'n groot probleem van onstabiliteit in die skilderye veroorsaak.
In 1978 het die Ministerie van Kultuur besluit om die eiendom van die grot te koop en dit vir die publiek te sluit om vas te stel watter skade die hele tyd deur die skildery aangerig is. 'N Jaar later word die navorsingsentrum en die Nasionale Museum van Altamira gebou en streng en konstante kontroles en metings word uitgevoer. In 1982 word die grot heropen vir die publiek, maar met 'n noukeurige en hoogs beheerde aantal besoeke wat uiters beperk is. In 1985 is die grot ingeskryf in die wêrelderfenislys wat voldoen aan kriteria 1 en 3 en word dit internasionaal erken, hoewel slegs 'n baie kort verslag (ongeveer 10 bladsye lank) wat die waarde van die grot beklemtoon het, voltooi is.
Later, in 1997, is 'n nuwe museum gebou, wat die gunstige ICOMOS -verslag in 2001 ontvang het. Gedurende 2005 en 2007 is daar daagliks verslae wat aandring op die grootste swakheid van die grot: die natuurlike broosheid daarvan. In 2008 word 'n vergroting van die verklaring bereik, wat nou 'n gesamentlike paleolitiese rotskuns is van die Cantabrische kroonlys, waaruit Altamira die grootste voorstelling is.
Die nuwe Neocave is hoofsaaklik 'n diffusie-element waarin 'n werklike driedimensionele reproduksie van die grot bereik is, nie 'n virtuele nie. Saam is die permanente uitstalling van die Prado -museum een ​​van die beste in Spanje, en dit het 'n baken geword vir argeologiese uitstallings.
Tans is daar 'n geskil oor die heropening van die grot. Die raad van adviseurs van Altamira het egter pas verklaar dat hulle 'n tyd vir kundiges vasgestel het om te bepaal of die heropening moontlik is of nie en onder watter omstandighede.
Kyk die video: Homo Antecessor
Copyright © salvadoryoscar.com | Argeoloë soek antwoorde op menslike oorsprong in die grotte van Atapuerca, Spanje...