Onlangs het Bernard Odendaal vertel van ‘n digter wat die verskillende gedigte so op die sitkamervloer en -banke uitpak en hulle by mekaar begin sit. Ek is vele male deur hierdie einste proses, sowaar ook in die sitkamer (of as die seuns daar gespeel het in die heelwat kleiner studeerkamer sodat jy die gedigte op elke moontlike oppervlak moes uitpak en jou tone met sulke lang fyn treë tussen hulle moes plant).
Les bes wil ek hier aan die einde van ons gesprek terugkeer na die interessante vraag oor waar gedigte vandaan is. Ek glo dat ons vir onsself te veel krediet gee vir die gedigte wat ons skryf. Ons werk baie hard daaraan en verdien in dié opsig krediet. Sommige mense het ook ‘n ekstra gevoel vir woorde en verdien daardie krediet veral omdat hulle dit in ons “korrekte” omgewing nie altyd meer openlik ontvang nie. Maar selfs die mees berekende digter beleef implisiete oomblikke waar die woorde, beelde of klankpatrone as’t ware vanself in sy of haar bewussyn verskyn. Die poësie kom met ander woorde uit die onbewuste. Uit gevoelens en instinkte dus ook. En voor ek misverstaan word: die woord “instink” is nie pejoratief nie. Op hulle vlak is instinkte so afgerond soos die spitsing van die koedoe se ronde oor wanneer hy ‘n belangrike geluid hoor.