Statistieke toon 'n skerp daling in die aantal vissershuishoudings van 2 miljoen in 2000 tot net 966,000 in 2016. Shutter
Indonesië se status as 'n maritieme land waarborg skynbaar nie dat die vissers welvarend leef nie. My onlangse studie, ontleed data van die 2017 Sosio-ekonomiese opname (SUSENAS), toon dat vissers een van die armste beroepe in Indonesië is.
Soveel as 11.34% van die mense in Indonesië se visserye word as arm geklassifiseer. Dit is hoër as in ander sektore soos restaurantdienste (5.56%), bouwerk (9.86%) en afval (9.62%).
As gevolg hiervan het die aantal jongmense wat wil werk as vissers afgeneem. Data van die Indonesiese Buro vir Statistiek (BPS) toon 'n skerp afname in huishoudings wat by die vangs van vissery betrokke was, van 2 miljoen in 2000 tot 966,000 in 2016.
Dit het nie net in Indonesië gebeur nie, maar ook in ander wêrelddele. In 2016 het die Food and Agriculture Organization (FAO) berig a deurlopende agteruitgang van werkers in die vangsektor. In Europa het die aantal vissers tussen 779,000 en 413,00 van 2000 tot 2013 gedaal. 'N Soortgelyke neiging kan in Noord-Amerika en Oseanië gesien word.
Beleide wat beperk oorvissing, saam met die bevordering van tegnologie wat die rol van vissers vervang, blyk die oorsaak van hierdie agteruitgang te wees.
'N Aantal skoliere argumenteer dat die lae inkomste, die uiterste weer op die see en die lang afstand van die gesin, die beroep omskep het in een wat gevaarlik en onaantreklik is.
Egter navorsing wat ek gedoen het in 2018 bevind dit is nie van toepassing op Indonesiese vissers nie. Te midde van armoede en onsekerheid oor vangste, lyk dit asof Indonesiese vissers gelukkiger is as ander beroepe in die landbousektor.
Die meting van die geluk van vissers
Ons span het 'n statistiese ontleding gedoen van die welstandstatus van vissers, verteenwoordig deur sosio-ekonomiese gegewens van die 2012 en 2015 Indonesiese gesinslewenspeiling (IFLS).
Die IFLS-vraelys bevat ook 'n oop opname vir vissers waarin hulle gevra word hoe gelukkig hulle voel of sou voel, vyf jaar gelede en vyf jaar vooruit.
Voorbeelde van opnamevraag oor subjektiewe welstand uit die IFLS-vraelys. (Anna, et al. 2018)
Alhoewel dit een van die waarskynlikste is om onder die armoedegrens te gly, kom ons ontleding tot die gevolgtrekking dat daar geen sterk bewys is dat vissers minder gelukkig is as dié in ander beroepe nie.
In plaas daarvan het baie ander aspekte 'n sterker verband met geluk eerder as net hul status as vissers - soos onderwysvlak, huwelikstatus en gesondheidstoestand.
Een van die redes waarom hierdie resultaat verklaar kan word, is die aard van hul beroep, waardeur hulle kan geniet meer tyd in die buitelug, op die oop see.
Vorige studies dui daarop dat aspekte soos "avontuur", "vryheid" en "aktiwiteite in die natuur" optree 'n vorm van terapie vir vissers.
Die oop see kan 'n vorm van terapie vir vissers wees. Shutter
Byvoorbeeld, navorsing van die Universiteit van Rhode Island gevind in 'n rustige see, het vissers in die Karibiese Eilande, soos dié in Kuba en Haïti, baie goeie sosiale verhoudings en 'n gesonde geestelike toestand help ontwikkel.
Nog 'n studie, deur navorsers aan die Universiteit van East Carolina in die Verenigde State, beskryf hoeveel voormalige vissers in Puerto Rico verkies het om terug te keer in die oop see as 'n vorm van terapie nadat hulle uitgeput gevoel het deur jare wat hy aan administratiewe take deurgebring het.
Hierdie 'terapie' lyk veral vir Indonesiese vissers wat werkers in diens het, omdat dit minder moet werk en meer tyd aan die natuur kan geniet.
In ons opname het vissers ook hoër optimisme getoon as ander beroepe in die landbousektor oor hul voorspelde ekonomiese situasie oor vyf jaar.
Bogenoemde faktore kan moontlik verklaar waarom Indonesiese vissers, selfs in armoede, steeds hul lewensomstandighede beskou as in ooreenstemming met ander beroepe, miskien selfs die moeite werd om jare daarna te streef.
Die toekoms van die vissery
Hoe gelukkig Indonesiese vissers egter is, toon statistieke nog steeds minder en minder mense kies vissery as 'n beroep.
Dit beteken die regering het die belangrike taak om vissers se welstand te verhoog ter wille van die toekoms van hierdie beroep.
Een ding wat die regering kan doen, is om beter regulasies uit te vaardig oop toegang vang visserye en beleid om beskerm kleinskaalse vissers.
Sonder kleinskaalse visserybeskerming kan visserskepe uit groot nywerhede (meer as 10 GT) die inkomste van tradisionele vissers verminder. Shutter
As die regering nie hieraan aandag gee nie, Groot visvangers sal aanhou om Indonesiese waters te benut, wat uiteindelik die vangs van tradisionele vissers verminder.
Ondersteuning deur die regering om die welstand van vissers te verhoog - byvoorbeeld deur voorsiening te maak versekering vir kleinskaalse vissers - is ook 'n moet vir hierdie hoogs onseker beroep.
Om 'n visser te wees, is miskien 'n gelukkige werk, maar dit kan sinloos wees as niemand in die toekoms met hierdie beroep voortgaan nie.
Zuzy Anna, professor, fakulteit visserye en mariene wetenskap, Universitas Padjadjaran
Hierdie artikel is gepubliseer vanaf Die gesprek onder 'n Creative Commons lisensie. Lees die oorspronklike artikel. Ayesha Muna het hierdie artikel van Bahasa Indonesia in Engels vertaal.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Vissers is een van die armste beroepe in Indonesië, maar tog is dit een van die gelukkigste