Die sewe praktyke van bedagsame leierskap kan alle aspekte van ons lewens bevoordeel. Natuurlik is ons elkeen van ons verantwoordelik vir ons eie lewens. Maar tot die punt kom die gapings wat ons by die werk identifiseer, wat ook al ons werk is, dikwels met gapings wat ons tuis ervaar, in verhoudings, as ouers, ensovoorts. Daar bestaan ​​gapings van pyn en moontlikheid in elke wêreld, en soms, as ons 'n leemte in een gebied herken, kan dit 'n vloed van erkenning open wat veel meer is as ons oorspronklike fokus.
Die titel van 'n boek oor mindfulness deur Jon Kabat-Zinn is Volle katastrofe leef. Die frase kom uit die roman Zorba, die Griek. Op 'n stadium vra 'n jong man Zorba of hy getroud is, en hy antwoord: 'Ja, ek is getroud. Ek het 'n vrou, kinders, huis, alles; die volle ramp. "
Op ons eie maniere het elkeen van ons ons eie 'volledige ramp'. Ons werks- en lewensituasies is baie meer ingewikkeld as wat selfs Zorba kon dink. Dit gesê, hoewel ons soms vasgevang is in ons persoonlike 'katastrofes', is ons ook dikwels daaraan verbonde. Deur ons bewustheid en patrone te verander, kan ons egter leer om groter aanvaarding te ervaar en soms ontsag en verwondering te midde van die chaos en uitdagings van ons lewens.
MEDITASIE BETAAL LEWENS MET OË WY OOP
Staar. Dit is die manier om ons oog op te voed en meer.
Staar. Loer. Afluister. Luister.
As jy iets weet. Jy is nie lank hier nie.
Toe ek hierdie aanhaling vir die eerste keer deur fotograaf Walker Evans gelees het, het ek besef dat ek my hele volwasse lewe deur meditasie beoefen het. Ek was bekend met Zen-meditasie toe ek twee-en-twintig jaar oud was, toe ek die eerste keer by die San Francisco Zen Center aangekom het, en die ervaring het my lewe verander. Meditasie was sedertdien vir my 'n fundamentele praktyk, en dit is 'n kernpraktyk vir bedagbare leiers.
Terwyl Evans blykbaar nie oor meditasie praat nie, vang hy dit perfek vas. As ons mediteer, doen ons staar, loer, afluister, luister. Ons raak bewus en let op, binne en buite, sodat ons onsself opvoed en "iets weet" wat die moeite werd en nuttig is. Inderdaad, ons mediteer dikwels om te sien en te verstaan ​​wat die belangrikste is, en ons is deeglik bewus daarvan dat ons nie lank hier is nie.
Vreemd genoeg het ek gevind dat meditasie en leierskap baie gemeen het. Albei beteken om met ons oë wyd oop te leef. As 'n oefening klink meditasie bedrieglik eenvoudig: om net te stop, te sit, volle bewustheid te bring vir liggaam, gees en hart; laat gedagtes en emosies kom en gaan; kweek vriendelikheid en nuuskierigheid; die pyn en teleurstellings van die lewe, die vreugdes en moontlikhede daarvan aan te raak; 'n waardering vir die lewe en die hele lewe te kweek, tesame met 'n radikale gevoel van behoort en verbinding. 'N Ander manier om meditasie te beskryf, is die praktyk om u ware, egte outjie te wees deur u idees en identifikasie met die self te laat vaar.
Meditasie help ons om te lewe met die waardering van die krag en kosbaarheid van ons menslike lewe. Meditasiepraktyk en alle nadenke kan beskryf word as die diepte en heiligheid in ons alledaagse lewe. Dit is wat dit bedagsaam maak: ons oefening help ons om te sien wat aangaan, al ons leemtes, al ons pyne en moontlikhede, die volle ramp.
Terwyl ons staar, luister, luister, leer ons om te herken, nie net hoe om dinge gedoen te kry nie, maar hoe om die belangrikste dinge te doen met die minste weerstand of onnodige inspanning. Ons besef wat ons kan beïnvloed en wat ons nie kan nie, en tree dus meer effektief op. Ons skakel dieper met ander en word beter luisteraars.
Soms beteken meditasie hewige stryd om verandering, en soms beteken dit om radikale aanvaarding te beoefen. Meditasie leer soepelheid en aanpasbaarheid, vertroue en nederigheid. Miskien is die belangrikste van alles: meditasie help om ons harte te verlig, help ons om sinisme te laat vaar en maak ons ​​oop vir ons diepgaande gebrek aan skeiding van onsself, van ander mense en die hele lewe - wat belangrike eienskappe is vir leierskap en vir die lewe.
VERMYDING IS NATUURLIK, MAAR SELFVERDELING
Soms kan staar en fokus pynlik wees, en ons vermy gewoonlik wat pynlik is; dis 'n natuurlike reaksie. Maar hierdie vermyding kan ons verhinder om te bereik wat moontlik is, want dit verg die benaming en transformasie van dit wat pynlik is. Vermyding is dikwels een van die belangrikste struikelblokke vir mindfulness, mindful leierskap en om 'n ondersteunende organisasiekultuur te skep.
Ons moet kies om te staar, ons oë oop te maak en wakker te word. As ons dit nie doen nie, en as vermyding 'n gewoonte word, hou ons op om met onsself en die lewe saam te werk. Ons word gevoelloos, raak aan die slaap oor wat is, en hou op om duidelik te sien.
Dit is meer as 'n leierskap- of werkplekvraagstuk. Dit is 'n universele menslike probleem, een wat amper inherent is aan wie ons is soos ontwikkel wesens: ons kan nie die hele tyd alles sien nie, ons draai natuurlik weg van wat pyn veroorsaak, en ons hou nie van verandering nie. Vermyding kan soms soos selfbehoud voel, maar dit is eintlik selfvernietigend. Om direk te kyk na wat soveel moontlik is, selfs al wil ons dit nie doen nie, is 'n kragtige vaardigheid wat ons uitdaag, verander en ons lewens verander.
Byvoorbeeld, ek dink aan myself dat ek deur die groot deel van my lewe geslaap het. Ek het in die voorstede van New Jersey grootgeword en geleef wat ek as 'n redelik 'normale' lewe beskou het. Ek het goeie grade gekry, sport gespeel - bowling, gholf, sokker en bofbal. Ek het baie ure televisie gekyk en gedurende die somer gewerk, op gholfbane gesit, in 'n houthuis gestoor en in 'n plaaslike waskamer in die hospitaal gewerk. Die kos wat ek geëet het, was meestal verpak en geblik.
Hierdie gevoelloosheid, ignoreer of wegdraai van alles wat ongemaklik was, was in plek as deel van my geboorte - my ma het baie medisyne gehad toe ek die wêreld binnekom, sodat sy die minste moontlike pyn sou ervaar - en dit het voortgegaan om skool, waar ons gereelde oefening met bomme, eend en bedekking gehad het.
Dit het my besoeke aan die Veterane Administration Hospital ingesluit, waar my pa skokbehandelings vir bipolêre versteuring ontvang het, wat ek nou vermoed dat hy post-traumatiese stresversteuring was. My pa het tydens die Tweede Wêreldoorlog in Frankryk en Duitsland op die voorste linies geveg, maar saam met my gevoelens, ambisies en twyfel val dit in die kategorie dinge waaroor niemand gepraat het nie.
Ek het nie geweet dat dit opgroei nie, maar ek was tussen wêrelde: tussen die wêreld van die gevoel dat ek apart voel om na 'n wêreld van konneksie te kom; van slaap en onbewus van my eie pyn en die pyn rondom my tot 'n wêreld van intense gevoelens, trane, hartseer, viering en vreugde. Van 'n wêreld waarin ek die diepste aspirasies van my hart ignoreer, voorgee dat alles net goed is, tot 'n wêreld van verlange, sukkel en liefdevol. Leer om die 'volle ramp' van hierdie mal, gemengde wêreld te lief te hê en die stryd om alles daarvan te probeer benut.
'N Soortgelyke vertelling word vandag afgespeel. Ons is tussen wêrelde en die behoefte aan mindfulness en mindful leierskap was nog nooit groter nie. Ek kan my voorstel dat dit altyd waar is, maar die belangstelling en intensiteit lyk veral diep op hierdie tydstip: Klimaatsverandering, kernwapens, ongelykheid en terrorisme is boaan die lys. Groot veranderings in wêreldekonomieë, politiek, gesondheidsorg en ons voedsel- en waterstelsels val inmekaar en word terselfdertyd wedergebore. Almal word gekataliseer en getransformeer met dieselfde krag - die krag van die oorgang van outopilot en ontkenning na groter aandag, bewustheid en wakker bewussyn; die krag om ons pyn te erken en die moontlikheid om hierdie pyn te transformeer deur te staar, te gryp, nie weg te draai nie.
Ons begin wakker word van wat is en wat moontlik is. Dis nie maklik nie. Hierdie bewustheid - van liefde, van gapings, van die ywer van tyd wat verbygaan, van die feit dat ons nog nie hier is nie - kan my hart verpletter. Terselfdertyd is die ervaring van die lewe, die pyn en moontlikheid van hierdie menslike lewe in sy geheel opgewonde. Dit is die boek en die sewe praktyke wat dit gaan oor die waardering van u lewe - om die lewe ten volle te sien, te aanvaar, en dit te geniet, insluitend al die pyne en moontlikhede daarvan.
DIE SEWE PRAKTYKE VAN VOLLE LEIERSKAP
In 1995 is Daniel Goleman se baanbrekende boek Emosionele intelligensie was 'n katalisator wat besighede en bestuurders geïnspireer het om die belangrikheid van emosionele vaardighede en vaardighede te benut. Goleman se werk het gelei tot 'n rewolusie in belangstelling in emosionele intelligensie wat vinnig deur korporasies wêreldwyd aangeneem is en in leierskapopleidings gebruik is.
Dit is maklik om te verstaan ​​waarom. Ondanks die feit dat dit moeilik is om 'emosionele intelligensie' te kwantifiseer of te meet, weet ons dat dit noodsaaklik is en dat ons dit besef as ons dit sien.
Daar is vyf sleutelareas of vaardighede wat emosionele intelligensie uitmaak, en daar is 'n groot ooreenkoms oor (en navorsing wat bevestig) die voordele wat ons kry as ons hierdie gebiede bewerk:
SELF-AWARENESS: kennis van ons interne toestande, voorkeure, hulpbronne en intuïsies.
SELF-BESTUUR: om dwang in keuse te maak; bestuur van ons impulse, hulpbronne en intuïsies.
MOTIVERING: om te weet wat vir ons belangrik is, in lyn te wees met ons waardes, en om te weet wanneer ons nie in lyn is met ons waardes nie; veerkragtigheid te kweek.
EMPATIE: bewustheid van ander se gevoelens; verbintenis en vertroue kweek.
SOSIALE VAARDIGHEDE: ons kommunikasievaardighede te kweek, veral te luister, vaardig met konflik te verkeer en met deernis te lei.
Dit alles klink uitstekend. Dit skilder 'n aantreklike portret van die ideale sakeleier, en baie het voorspel dat opleiding met emosionele intelligensie tot 'n rewolusie in die werkplek sou lei, wat net die soort positiewe korporatiewe kultuur skep wat Peter Drucker en ander kenners sê dat ons nodig het.
Wat egter interessant is, is dat die rewolusie nooit plaasgevind het nie, ondanks die wye verspreiding van emosionele intelligensieprogramme in die Verenigde State en wêreldwyd. Leierskap, omgewings in die werkplek en welstand van werknemers het nie verander nie.
Tien jaar na publikasie Emosionele intelligensie, Goleman het 'n opvolgboek gepubliseer, Werk met emosionele intelligensie. In die hoofstuk "The Billion-Dollar Mistake", beskryf Goleman wat verkeerd geloop het. Maatskappye het probeer om leiers op te lei in emosionele intelligensie soos enige ander onderwerp, hoofsaaklik deur lesings en lees. Hulle het die konsepte geleer, en tog het baie min van hierdie opleidings die konsepte ooit beoefen of beliggaam.
Emosionele intelligensieprogramme het baie verduidelik en baie min gedoen. Mense het nie die kernonderliggende vaardighede wat hulle benodig om te leer oefen om die emosionele intelligensie werklik te verskuif nie - soos om die aandag van 'n mens te fokus, te ondersoek hoe individue die werklikheid konstrueer, en om onbaatsugtigheid en deernis aktief te beoefen. Al hierdie dinge is fundamentele dele van die bewustheid van die bewustheid, maar dit was nie destyds opgeneem in opleiding vir emosionele intelligensie nie. Sonder die praktyk het die revolusie 'n mislukking bewys.
DIE KRAG VAN PRAKTYK
Ek het altyd die grappige grap waardeer oor die besoeker aan die stad in New York wat 'n vreemdeling vra: 'Hoe kom ek by Carnegie Hall?' Sonder om te huiwer, reageer die vreemdeling: 'Oefen, oefen, oefen.'
As mense my vra: 'Hoe kan ek die gapings oorbrug tussen waar ek is en waar ek wil wees?' Ek is altyd in die versoeking om dieselfde antwoord te gee: 'Oefen!' Dit is humoristies, maar waar.
Afhangend van die konteks, het die praktyk verskillende betekenisse. Soos die grap impliseer, kan u niks regkry sonder om te oefen of die vaardighede te leer wat u nodig het deur dit oor en oor te verken nie. Of u nou klavier speel of tennis speel, voorberei vir 'n opvoering of 'n verslag skryf, u verbeter slegs deur herhaling. Deur te doen.
Gedurende die jare het ek in die San Francisco Zen Center gewoon (en geoefen), die woord praktyk verwys na 'n lewenswyse - dit verwys na die beoefening van meditasie sowel as die uitdrukking van ons diepste en mees primêre bedoelings. Die strewe was om meditasie- en mindfulness-oefening in ons verhoudings, werk en daaglikse aktiwiteite te integreer. In hierdie sin was ons 'praktyk' ons perspektief. Ons praktyk het probeer om al ons aksies met ons waardes en bedoelings te integreer.
Om al hierdie redes het ek besluit om die sewe vaardighede in hierdie boek "praktyke" te noem. Dit is bedoel om ingeoefen te word ten einde vaardighede te bou en integrasie te ondersteun. En hulle beskryf 'n benadering, 'n lewenswyse en 'n uitdrukking van ons diepste voornemens. Deur oefening in elk van hierdie sewe gebiede, kan ons pyn in moontlikheid omskep.
Praktyke is waardes en bedoelings wat in aksie uitgedruk word. Oefeninge is soos gewoontes, omdat dit mettertyd 'n spiergeheue opbou. Maar dit is meer as goeie gewoontes. Praktyke spreek ons ​​voorneme uit om ons lewe te transformeer na ons hoogste strewe, om ons volle potensiaal te verwesenlik en om ander te help.
DIE SEWE PRAKTYKE: MENSLIKHEID IN AKSIE
Mindfulness kan op baie verskillende maniere gekenmerk word (en is). Met die doel om mindful leiers op te lei, het ek egter sewe mindfulness-praktyke gedistilleer:
Hou van die werk
Doen die werk
Moenie 'n kundige wees nie
Koppel aan u pyn
Koppel aan die pyn van ander
Hang af van ander
Hou aan om dit eenvoudiger te maak
Dit is nie u tipiese instruksies oor mindfulness nie. Vir my is die bedagsaamheid soveel dieper en wyer - soveel dieper, slordiger en geheimsinniger as wat gewoonlik uitgebeeld word. Die punt van bedagsaamheid is vir my nie om te slaag met meditasie, of om sekere konsepte te verstaan ​​nie, of om innerlike vrede te skep deur die besige wêreld op die spel te hou nie. Inteendeel, die punt van mindfulness-praktyk is om 'n meer lewendige, reageerende, effektiewe en hartlike manier te kweek in die wêreld soos dit reeds bestaan ​​en binne die lewe waarin u reeds leef.
Wat mindfulness ietwat uitdagend maak om te verklaar en te verstaan, is dat dit 'n sekere hoeveelheid paradoks behels. Die bekende Zen-onderwyser Shunryu Suzuki het byvoorbeeld eens gesê: 'Jy is perfek soos jy is, en jy kan 'n bietjie verbetering aanwend.'
Die praktyk van mindfulness sien en omhels dus twee wêrelde tegelyk: die universele en die relatiewe, of Big Mind en Small Mind. Aan die een kant is die doel radikale aanvaarding van jouself en jou ervaring. U is perfek soos u in die groot, universele skema van dinge verkeer. Tog is dit onderskei van die relatiewe wêreld, en slegs hier is 'n mate van verbetering nodig.
Vanuit die absolute perspektief is jy regtig volmaak, insluitend jou gesukkel, pyne, begeertes en afkeer. Tog is dit 'n kerndeel van die bewustheid van die mens om vertroud te raak met u individuele patrone en neigings, u vrees en ontevredenheid, en om daarmee saam te werk om die alledaagse probleme van die lewe te transformeer in plaas daarvan om dit te ignoreer of weg te stoot.
Hier is 'n kort beskrywing van waaroor die sewe praktyke handel.
HOU VAN DIE WERK: Begin met inspirasie, met wat die belangrikste is. Erken en kweek aspirasie - u diepste, innigste bedoelings.
DOEN DIE WERK: Doen gereelde meditasie- en mindfulness-oefening. Leer om toepaslik te reageer by die werk en in alle dele van u lewe.
Moenie 'n kundige wees nie: Laat ons dink jy is reg. Gaan na groter verwondering, openheid en kwesbaarheid.
VERBIND MET U PAIN: Moenie die pyn vermy wat by menswees voorkom nie. Verander pyn in leer en geleentheid.
VERBIND MET DIE VERLIES VAN ANDER: Moenie ander se pyn vermy nie. Vertel 'n diepgaande verbinding met die hele mensdom en lewe.
Hang af van ander: Los 'n valse gevoel van onafhanklikheid. Beide bemagtig ander en word deur ander bemagtig om gesonde groepsdinamika te bevorder.
Hou dit eenvoudiger: Laat ons dink aan skaarsheid. Kweek ontsag en verwondering. Integreer mindfulness-oefening en -resultate.
Video / aanbieding met Marc Lesser: How to be an Emotional Jedi
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Mindfulness > Mindfulness in aksie: vermyding is natuurlik, maar selfvernietigend