Aug J – Bali Drome
Wat is jou naam?…Ja, dit is presies wat ek sal sê. En nee, nie tussen borrels deur nie.
Ek wonder nogal of ander mense, gewone ouens, ook ñ wens-kamer iewers wegsteek. ñ Plek waar jy ñ paar trappies heen moet opklim, met ñ geheime deur.
Om dit makliker te maak. Is daar iets wat jy graag sou wou wees wat een honderd persent onmoontlik is?
Dis soos die speletjie wat klein mensies graag speel…ek wil eendag ñ brandweer wees.
Ek wil asseblief ñ meermin wees. Steeds. Daar is ñ wonderwêreld in die oseane wat ek bitter graag sal wil ontdek. As ñ meermin.
Nee, ek gaan nie ñ duikkurses volg nie. Ook nie met ñ snorkel tevrede wees nie. Nee, los die duikboot-feite uit. Hierdie is my fantasie, kry jou eie.
Om die onderwater wêreld as ñ meermin te ervaar, wat ñ ongelooflike idee. Ander mense wil graag op Mars gaan bly, hulle is so welkom. Bertus wil graag ñ ‘rock-stêr’ wees. Heel moontlik moontlik.
Maar net omdat my prentjie in ñ kinderstorieboek tuishoort, gee niemand die reg om vir my te lag nie. Ek sal ñ goeie meermin wees. Nie ander visse eet nie.
…net dalk sushi…
Ok, dit nou daar gelaat.
Enige iemand wat agter ñ hand ñ opmerking gaan maak, onthou. Jy gaan nie weet as ek die dag tog een is nie, en pasop dan as jy nog lekker in die seewater wil ronddobber. Ek bring dalk net my seewater vrinne saam…
Author travel460Posted on Augustus 16, 2017 10 Kommentare op O? Jy wil graag ñ wat wees? Mmm…
ñ Mens sou dink dat ek teen hierdie tyd van my lewe nie te veel nuwe dinge kan ontdek nie. Veral nie oor myself nie.
Hierdie eerste sewe maande van 2017 was weereens vol lesse. Een vir een het ñ nuwe blaar oopgevou.
Sien ek net helderder, of groei ek steeds? Hoe het ek hier beland, met ñ handvol nuwe insig oor myself?
Ek kan maar net glimlag, want ek is nie veel verskillend van klein Gaby en Xander nie. Net baie, baie, baie jare ouer. Hulle ontdek die wêreld om hulle, ek weer ontdek die lae in myself.
Albei ewe opwindend.
Soms raak die hande effe vol sand en modder, maar gelukkig niks wat water nie kan afwas nie.
Moet erken. Dit is ñ skok as jy agterkom jy ken jouself toe nie so goed nie.
Ek het dissipline nodig. En ek “love” dit binne myself. Kom ons noem my van nou af ñ Mall baba.
Lae “overheads” maak my lui.
Ek weet, dis skokkend! Maar ek sien ongelooflik uit na die druk wat ñ hoër huurkontrak teweeg bring.
Ek en Bertus ontmoet die bouer wat binne-mure moet afbreek, nou-nou op die nuwe perseel. En flip, raai wat. Dit kook!
Hier by vyf uur stop die ganse wêreld oppad huis toe vir melk en brood, en die sentrum lewe.
En ek…Ek KAN NIE WAG NIE!!!
Daar is ñ “vibe”(a persons emotional state or the atmosphere of a place as communicated to and felt by others), ñ sprankel, ñ energie wat dalk vir ander bizarre klink.
Ek moet bieg.
Dit is ek!
Ek draai in die ronte en slurp dit op. Nou nie asof ek enige iets ekstra nodig het om ñ plek te geniet nie…(my vriendinne sal verstaan wat ek bedoel). Ons sal hierop moet let.
Die sand, die modder, die kasteeltjie bou en weer afbreek. Die vuil hande, die swart naels. Maar helaas, die uitdaging.
(ekskuus vir die kru taal).
Regtig nooit te oud om te leer nie.
Author travel460Posted on Augustus 15, 2017 Augustus 15, 2017 14 Kommentare op En steeds bly ek leer.
Dat ñ kleurkaart nou een mens so besig kan hou, en soveel genot kan verskaf, is verstommend verby.
En hier praat ek nou oor myself.
Ons skuif die winkel die einde Augustus oor na ñ winkelsentrum toe, en ek haal skaars asem van opgewondenheid. Kleurkaarte lê oral rond. Daar is ses mure wat geverf kan word…geverf gaan word. Soveel om uit te kies! Soveel kombinasies om oor te besluit. Die ding is, hierdie keer moet my wêreldjie in ñ lieflike kleur-oase omskep word. Een waar ek soggens wil rondtol.
ñ Sprankel-holte-vir-my-voet plek.
Elke muur gaan ñ ander kleur wees. G’n niks versigtigheid gaan aan die dag gelê word nie. Die Bali eende moet verstom rondkyk, en dan dadelik tuis voel in hul nuwe omgewing. Pinoccio gaan ñ paar passies uitvoer, en die hout katte gaan spin-spin hul plekkie in die son vind.
Die uwe gaan soos ñ nuwe sikspens voel.
Glasvensters oral om, vir die nuuskierige oë om deur te loer, en sumier verlei te word.
Nee wag, ek moet dadelik verder gaan dink. En besluit. En droom. En proe.
Author travel460Posted on Augustus 14, 2017 21 Kommentare op ñ Holte vir my voet.
ñ Blog-vriendin skryf by haar kommentaar gister, na aanleiding van my post, dat Bertus ñ man só na aan God se hart en aan elke vrou s’n is. ñ Traan het op my skerm geval.
Want ek ken die pad wat my manlief moes stap.
Vandag sal hy met oorgawe getuig dat hy elke enkele hindernis wat oor ñ man se pad kan kom, moes trotseer.
One cannot have an enriched marriage when it is funded by an emotionally and spiritually bankrupt man.
Ons twee het dit baie amper nie gemaak nie. Twee stukkende mense, elk met sy eie kinders, wat gedink het ‘saam’ gaan dit makliker wees.
Sy lewe is ryk aan getuienisse van die baie hoë hekke waaroor hy moes probeer spring. Of oorklim. Of oor-kruip. Die gapende wonde waarmee hy moes deal.
Ons sterk ondersteuningsraamwerk in ons kerk en onder ons vriende, en die wete binne ons altwee dat ons glad nie op mekaar en op onsself kan staatmaak nie, dít was ons redding.
Die mense naaste aan ons was deel van hierdie loop. Hulle moes met tye onder ons arms inskuif sodat ons kon bly beweeg.
Maar meeste van die tyd het ek en Bert ons eie groei moes groei. Ons het nie hande vasgehou en mekaar ondersteun nie. Want ons was vir jare mekaar se ondergang.
Selfs ons taal het ‘verskil’.
Hy gebruik die woorde “to man-up” deesdae gereeld. Op sewe en vyftig luister die jonger manne na oom Burt.
Die ouer manne ook.
Hy het sy God in ñ diep en donker tyd opgesoek. En met alle mag en mening begin vasklou. Letterlik sy hele self voor Sy Maker se voete neergewerp.
En sy Maker het hom gesien.
Ek wil saam met hom oud word. Ek wil daar wees as die ouderdom ons dalk oorweldig.
En as ek die een is wat agterbly, wil ek die voorreg hê om vir ñ rukkie stil in sy arm te bly lê.
Author travel460Posted on Augustus 10, 2017 Augustus 10, 2017 19 Kommentare op My manlief.
Op en af dae gaan ek seker altyd hê. Gister het ek die volstruis-ding gedoen, en my kop in ñ gat gaan loop steek…
Was toe al die tyd ñ verfblik.☺
Ek is met ñ heerlike positiewe man getroud, ñ regte “go getter”. Bertus se motto in die lewe is soos die aanhaling: Don’t leave your God-given gifts unopened. Don’t leave this planet having missed the great opportunities God has for you. Rip off the lid of your abilities, tear into that box that is your talents, and use every gift God has given you. Devote yourself to fulfilling the unique purpose that is your destiny.
As ñ probleem-oplosser, raak hy vinnig verbouereerd die dag as sy vrou bietjie wankel. Daarom dat hy my semi verplig het om by die gym aan te sluit. Hy ken my, en as hy nie die antwoorde het nie, hol hy blitsig na die Here toe vir raad. Hulle twee skinder defnitief oor my, ek weet.
Dankie tog daarvoor.
Dit was goed om gister te kon neerskryf dat ek effe swaar kry. Nodig om die woorde op papier te sien. Elke enkele reaksie en aanmoediging het gesê ons hoor jou.
Soos Bertus nou die dag kwytraak…Weet jy hoe uniek julle is, my vrou. As ons al jou blog-vrinne kon uitnooi, gaan julle soos ou bekendes klets, mekaar op die skouer klop, en dit laat lyk asof julle al vêr paaie saam gestap het.
My kleur is terug.xxx
Author travel460Posted on Augustus 9, 2017 Augustus 9, 2017 26 Kommentare op Die kleur is terug.
Ek is maar lekker bang vir hierdie verskillende seisoene in my lewe. Gister was ñ gewone somersdag, en hier tref ek ñ properliese grou wintersdag.
Het dit dalk in my slaap gebeur, diè skommeling? Het sekere hormone met mekaar gesels, of het sekere onderdrukte gedagtes uit hul boksie geval.
Ek kom staan hier eenkant in ñ hoek, en bekyk my winkel wêreld so. Alles staan presies soos gister geskuif; niks is anders nie.
Ek neem ñ foto van die grys bank met die mooie Bali verfwerk op. Ja, dis soos ek voel. Grys met net ñ titseltjie kleur. Ek haal eers die helder kussings af, want dit sal ñ onwaarheid wees.
Ons Emma hond het vanoggend ook gelyk soos ek nou voel. Haar stertjie wou nie wikkel nie. Sou Jessica-Labrador iets lelik vir haar gesê het, iets soos: jy is tog nie meer die baas hier nie. Jy is dommer as ek. En toe stap Emmie maar sommer vanself oor in herfs?
Is dit alweer ñ vrou-ding hierdie? Is mans maar net altyd in hul regte ‘maand’? Niemand het my gister tenagekom nie. Ek is nie kwaad of vies nie.
Ek het geen logiese rede om in ñ verduiwelse ander seisoen te beland nie! Maar ek het. En ek is. En ek wil sommer net sit en huil.
Author travel460Posted on Augustus 8, 2017 16 Kommentare op Seisoene.
Daar bestaan net twee belangrike dae in ons Boeta se wêreld. Kersfees, en dan komende Maandag, sy verjaarsdag.
Vandat Bertus hom Woensdag by die tehuis gaan haal het, praat hy oor niks anders nie. Die lysie is sumier in my hand gestop, en ek moes sit. Sodat hy kan sien of ek verstaan.
Tins en solis...ek kon regtig nie regraai nie… Selfoon en charger. Ek is met so ñ skewe kop aangekyk, en ñ uitdrukking wat boekdele spreek. Sy sussie is maar dom.
Ek koop al toe oë selfone. Sommer by Pep, want dit gebeur elke vierde maand klokslag. Of die foon is net dood, of hy laat dit natword, of of of. Ons raas nie eens meer nie.
Nommer drie op die lysie is vier skryfboeke. Want dit is rugby tyd, en Boeta leef daarvoor. Elke speler se naam, en elke telling van elke en enige wedstryd word neergeskryf en aan almal uitgedeel. Vier skryfboeke per week is eintlik meer akkuraat.
Dins staan toe vir cd, een van Gerhard Steyn.
Volgende is penne, en toe weer een waaroor ek baie moes kopkrap. Bolis… Mus. ñ Gebreide mus wat sy ore ook toemaak. Pen Hans is ñ pennekassie.
Boet is geduldig; hy het begrip vir sy sussie wat nie altyd vinnig genoeg kan dink nie. Met dié dat hy baie langer as ek is, is dit vir hom heerlik om my vas te druk en oor en oor te sê hy is lief vir my.
Baie belangrik dat ek dit nou nie vergeet nie.
Laastens, nog ñ dins, een van tannie Carike Keuzenkamp.
So stap ek gister met die lysie in die winkels rond, en moet elke keer eers weer stilstaan en probeer onthou wat is wat. Vanoggend roep hy my voor ek werk toe ry. Stop my sy vyftig rand sakgeld van die week in die hand, en beduie dat hy daarmee nog tien dins wil hê, van Afrikaanse sangers. Bertus glimlag maar net in die stilligheid en gee sy bankkaart aan.
Ons het al geleer. As Boet verjaar, na vyf-en-vyftig jare, hou jy streng by sy opdragte.
Hy vra min genoeg.
Author travel460Posted on Augustus 4, 2017 24 Kommentare op Die verjaarsdag lysie.(Boeta deel 3)