Wendag > Forum > Literatuur > Artikels > Kerke, besef julle vorm lidmate se denke
deur Nelda van Gauteng skryf
Neels Jackson skryf in Beeld van 26 Mei dat die kerk nie " 'n struktuur of 'n denominasie is nie, maar 'n gemeenskap van gelowiges".
Dit wat hierdie gelowiges glo, is die kern en die rede vir die kerk se ontstaan en voortbestaan. Kerke beskerm en bevorder sekere geloofsoortuigings en bevestig mense se standpunte en posisies.
Latynse en Griekse kerkvaders het die Christelike geloofsbelydenisse en leerstellings geformuleer. Sinodes is vandag nog rigtingwysers vir die hantering en oplossing van eietydse probleme en kwessies.
Suid-Afrika en die kerk is van 1994 oorspoel met drie eeue se ontwikkeling in denke oor geloof en godsdiens wat in Europa plaasgevind het. Dit is noodsaaklik om die kerk te kritiseer en te bevraagteken.
Nie almal is tevrede met maklike antwoorde op ernstige lewensvrae nie. Elke nuwe generasie probeer die onverklaarbare verklaar. Ons mag vrae vra, al veroorsaak dit ongemak.
Kerke vervul 'n sosiale funksie. Mense ervaar troos en veiligheid en voel hulle hoort daar. Kerke het dus 'n geweldige impak op die samelewing. Dit kan 'n samelewing positief beïnvloed deur 'n boodskap van liefde oor te dra en 'n lewenstyl van liefde teenoor mekaar te bevorder.
Ons sien egter daagliks hoe geloofsoortuigings vernietigend kan wees. Kerke veroordeel byvoorbeeld dikwels nie onverdraagsaamheid en nie-aanvaarding van homoseksuele persone skerp genoeg nie en moedig dit selfs aan.
Daarom moet kerke daagliks bewus wees en bewus gemaak word van die belangrike rol wat hulle speel in die vorming van lidmate se denke.
28th May 2011, 08:32 #2
Kommentaar uit Beeld.
Dit help min om die fout by die Kerk te soek. Die regstelling moet veel hoër op gemaak word.
Wie is die god wat deur die Kerk voorgeskryf word?
Hoe lyk die vrugte wat daardie god dra?
Is daardie god 'n mensgemaakte primitiewe wese wat eerder soos 'n demoon as 'n liefdevolle vader funksioneer?
Hy was die stamgod van sy uitverkore Israeliete. Het hy hierdie volk na die beste van sy vermoë bestuur?
Waarom had hierdie god nodig om bloedwalms van diere wat verbrand word te snuif, voordat hy vergewe?
Waarom was hy nie in staat daartoe om die mensdom te vergewe sonder om 'n seun by 'n niksvermoedende aardse vrou te verwek, met die uitsluitlike doel om daardie seun drie dekades later deur sy priesters te laat vermoor nie?
Waarom vang hy dinge aan en kry later berou daaroor?
Waarom leer hy nie uit sy foute nie?
28th May 2011, 14:06 #3
Ek is so bly daar is mense soos "Die Ou Man" en "edu" wat bereid is om hierdie logiese en netelige vrae te vra! Gewoonlik kry 'n mens net die vrome en patroniserende "kerkmense" op hierdie webblaaie wat meerderwaardig en afwysend vuur spoeg en probeer "evangeliseer".
Die rede hoekom daar die voortdurende idee van offerhande aan 'n goddelikheid is, neem sy oorsprong in die antieke Midde-Ooste in die sogenaamde "Fertile Crescent" waar die eerste landbouers en veeherders permanent "gesettle" het en die eerste beskawings gevorm het (vooraf was daar "hunter-gatherers"). Hulle reaksie op "slegte tye" soos mis-oeste en plae was om hulle gode (wat hulle aangeneem het daar moet wees!) te paai, of mee te "onderhandel" deur dinge wat vir hulle waardevol is, soos landbouprodukte (bv. Kain) en lewende hawe (bv. Abel) - en terloops selfs mense! - aan die god/gode van hulle verbeelding te offer/verbrand.
Met Jesus word hierdie idee dan tot sy hoogtepunt gebring in die Nuwe Testament waar "God die Vader" slegs te vrede gestel kan word wanneer die mensdom Sy eie Seun aan hom terug-"offer" om Sy guns te wen en dan sommer almal wat nog ooit bestaan het se "sondes" van ontslae te raak. Dis die idee van "vicarious redemption".
Besluit maar self of dit vir jou werk...
28th May 2011, 21:37 #4
Ou man, ek wens jy wil 'n bietjie, ter wille van hierdie klomp DDs wat hier skreeu en gil en vroom verklaar, bietjie meer vertel oor jou konsep van "God". Uit jou nie-aanvaarding van die bybelse Jahweh, Elohim of wat ook al en jou baie korrekte siening dat die Bybel 'n hele klomp ander gode erken en dat selfs Jahweh erken dat daar ander gode is (waarom dan sy aanhoudende vermaning aan Israel dat hulle nie ander gode mag dien nie want hy is vrek jaloers)en die feit dat jy nie eens enige ander naam of "god" voorhou nie, laat my dink (dis maar net 'n vermoede) dat jy glo in 'n diep innerlike god - nie alleen is "God" in jou nie, maar jy is in "God", dink ek glo jy. Daar is iets van die panteisme in jou siening, maar ek dink jy nie jy hou daarvan dat sulke etikette sommer om jou nek gehang word nie. Daar is egter, indien my siening dan naby aan die waarheid is, baie beslis iets van die Boeddhisme (die Hoger Gang) en selfs 'n tikseltjie van die Taoisme in jou geloof.
Dit maak dat ek as geheel ongelowige baie meer respek het vir jou siening as vir sovele ander wat hier betuig en preek.
Miskien moet jy tog 'n bietjie besef dat baie mense hier nie die insig en beslis nie die geduld en oopheid het om jou konsep te begin verstaan nie - en dalk is ek geheel en al van die merk af!
Maar se^ dan tog 'n bietjie meer.
28th May 2011, 21:39 #5
Hier is hoe ek dit sien en ervaar.
Indien alles wat oor en van Jahweh in die Joodse mitologie (Tenakh) geskryf is die waarheid is, is hy so mal soos 'n haas.
Kom ons aanvaar vir die doeleinde van hierdie argument dat Jahweh wel bestaan.
Jahweh was aanvanklik deel van die Kanaänitiese panteon as seun van El en Asherah.
Deur die griffel van die skrifgeleerdes van Judah het Jahweh gegroei van beskermheer van die Keniete na stamgod van die Israel groep en uiteindelik tot Skepper van hemel en aarde.
Jahweh-aanbidding het eers na die uittog ontstaan met Moses se blootstelling aan die Keniete en Medianiete. Hulle het die vulkaan god van die suidelike bedoeïne aanbid.
Die patriarge uit die pre-uittog era het die hoërgod El, aanbid. Daarom sal jy geen Jah voor- of agtervoegsel in die pre-uittog persoonlike name vind nie. El-voegsels is egter algemeen.
Die eerste hoofstuk in die Bybel het betrekking op die panteïstiese era waar die Elohim regeer. Hierdie tradisie duik later in die Tenakh op as die vergadering van die seuns van god.
Tydens die laaste redigering (vermoedelik deur Esra) in Babilon, is die verhale verander om El (God) en Jahweh (HERE) as een god aan te bied. In die geval van een psalm het die oorspronklike El (God) weergawe, naas die sinkretistiese El/Jahweh (God/HERE) behoue gebly. Psalm 14 is 'n voorbeeld van die redigering aan die oorspronklike geskrifte met die doel om El (God) en Jahweh (HERE) te amalgameer. Psalm 53 is die oorspronklike weergawe.
Ek gaan hier afsluit anders gaan hierdie gesprek vir dae voortsleep.
Uiteindelik is daar slegs een uitslag wat wag op Jahweh. Hy gaan sy regmatige plek inneem naas die ou gode te wete Zeus, Odin, Ra en vele andere. Hy het sy rakleeftyd met 2000 jaar oorskry.
Wat Jesus aanbetef. Hy is die Jood wat 'n god geword het ingevolge dieselfe tradisie waarvolgens die vorige Katolieke pous tans tot heilige verklaar word.
Alhoewel Jesus as afgod aanbid word, het hy die sleutels gegee.
1. Die koninkryk van God is binne jou.
2. Gaan na die stad toe; en 'n man wat 'n kruik water dra, sal julle tegemoetkom. Volg hom,
30th May 2011, 22:17 #6
Ou Man, jou feite oor El en Jahweh en kie is absoluut presies soos ek dit in my leeswerk en bietjie studies gevind het.
Jy het begin, maar jy het egter nog nie mooi gese presies hoe JY jou "God" ervaar en sien nie. Maar dat jy jou dinge ken is gewis.
30th May 2011, 22:19 #7
Jesus, die Jood wat 'n god geword het, het aan sy mense die koninkryk van God/die hemele verkondig. Volgens hom is die koninkryk van god binne ons. Dit is die "evangelie van die lewe". In teenstelling met hierdie positiewe boodskap het die Kerk gekies om die "evangelie van die dood" te verkondig. Die christen boodskap het ontaard in die langste begrafnis seremonie denkbaar en steeds word die "skuldiges aan sy dood" by die hope ingesamel deur sendingwerk.
Hy het ook gesê dat hy een met sy Vader is (vandaar o.a. die drie-eenheid) en bygevoeg dat ons ook een met die Vader kan wees (multi-eenheid?)
Die "godheid binne my" vergestalt in my geestelike bewussyn, wat sinkroniseer met die res van die sg. skepping (ewige oneindigheid)
Die godheid is 'n alom en immer teenwoordige krag en my verhouding tot daardie "krag" is soos dié van 'n weerkaatser wat op die lig terugkaats.
Ek is 'n goddelike wese en in vergelyking tot god vergelykbaar met, ék as 'n druppel seewater teenoor God die oseaan.
Nadat ek die Christen mitologie (Bybel) deurgewerk het, was ek in die posisie dat daar net een aspek tussen my en volwaardige agnosis gestaan het en dit is op die geestelike vlak. Noem dit die "godkol" in my kop as jy wil, maar dit bestaan en kan reflekteer op die toekoms.
Ouspenskie het dit soos volg verduidelik.
Vele van ons dra kennis van die sensasie van: "Ek was al hier. Of dit het reeds gebeur." Dit gebeur veral in die kinderjare en staan bekend as deja vous. Hierdie sensasie verdwyn gewoonlik in die volwasse lewe. Alhoewel hierdie voorkennis of geheue meeste van die tyd geverifiëer kan word, is dit nie genoeg om voldonge daarop voort te bou nie.
Daar moet dus iets analogies reg verloop vir mense aan wie die misterie van tyd geopenbaar is. (My vertaling)