Die spore van my halfvergete oupagrootjie is nou ‘n bietjie duideliker as toe ek ’n dekade gelede oor hom geskryf het. En dit is goed, want die soektog daarná het ‘n verhaal blootgelê wat vertel moet word.
Ons weet min van Döhne se jeug. Hy was een van tien van die tweede groep sendelinge wat na Suid-Afrika gestuur is. Daar was niemand wat vir die nuwe aankomelinge hulle plekke gewys het nie, en die instruksies van die Berlynse Sendingsgenootskap was baie vaag..
Die eGGSA grafteprojek het al oor die jare tot baie van ons lede en lesers se redding gekom, met die genealogiese mure, wat net nie wil verkrummel nie.
‘n Brief in die Calvinia museum het die skrywer se aandag getrek, Sal dit nog ‘n raaisel wees wat onopgelos gaan bly?.
Danksy ’n onblusbare aanvraag, word ’n beperkte herdruk van die Bosman- en Dippenaar-boeke nou gedoen
Cornel Viljoen het goedgunstiglik 'n bydrae van sy transkriberings van die Voortrekker Dope, FK 2290 in die Pretoria Argiewe, 'n foto koepie van 'n vroeër transkribering deur onbekendes van registers van Natal, Vrystaat en die ou Transvaal, vanaf 1837 tot 1850, tot ons beskikking gestel
Die artikel is nie vir sensitiewe lesers nie – dit beskryf sommige oorlewingsgevegte in redelike “detail”. Daar word gepoog om sover moontlik die oorspronklike manier van vertel te behou. Waar ?? is, is die skrif onleesbaar.
In sy artikel, “Familie deur die Eeue, Die Familie Van Schalkwyk”, Leon van Schalkwyk merk hy op dat eerste melding van die Van Schalkwyk-stamvader aan die Kaap, die aantekening is in Resolusies van die Politieke Raad vir 10 April 1655
Ek “bou” reeds die laaste 12 jaar aan die Kotzé familie. Min is eintlik nog oor dié familie van ou Saksiese afkoms geskryf en die Suid Afrikaanse tak verdien beslis meer aandag!
asook die algemene diensmedalje ontvang. ’n Oudsoldaat van die Suid-Afrikaanse Nasionale Weermag wat sy sig en albei hande in die grensoorlog verloor het.
Ouma - 'n nooi Rossouw en haar pa se name Daniël Johannes was. Haar ma was 'n nooi Elizabeth Wilhelmina Lombard. Sy het in Wellington groot geword en haar pa het daar geboer.
Hoewel die naam in die ou tyd sowel in Europa as in die Kaap de Goede Hoop op verskillende maniere gespel is - Op grond van die feit dat die naam ontleen is aan ’n dorp in Frankryk, Labuscagne, of La Buscagne, kan ons met sekerheid vasstel dat dit die oorspronklike spelling is.
Die nuwe Begrafnisbrief-projek maak goeie vordering agter die skerms en sal binnekort op die nuwe GGSA webblad verskyn.
Die Le Roux-familie in Suid-Afrika is afstammelinge van die Franse vlugtelinge wat in die sewentiende eeu uit Frankryk na Nederland gevlug het, en van daar deur die V.O.C., na Suid-Afrika gebring is.
bietjie dieper gedelf in sy agtergrond. In hierdie voorlaaste uitgawe plaas ons die res van sy dagboek,
Verlede keer het ons kennis gemaak met stamvader Johannes Hoogenboezem. In hierdie uitgawe kyk ons 'n bietjie dieper in sy lewe in Nederland.
Die Voortrekker besetting van plase op die Transvaalse Hoëveld is 'n beeld van verwarring. Hendrik POTGIETER se lakse beheer en tydelikheid van sy nedersetting was hiervoor verantwoordelik. Sy semi-onafhanklike houding het aanleiding gegee tot die aanstelling van 'n landdros om die Natalse Volksraad se gesag te verteenwoordig en ook 'n parallelle plaasinskrywingstelsel. POTGIETER se versoening met die Volksraad het die ongerymdhede met plaastoekenning aan die lig gebring, maar ook die Natalse stelsel van plaasinspeksie in Transvaal in werking gestel.
Op 'n Onmeetlikhied: Van Een Eindpunt Na 'n Ander - die Europese agtergrond en geskiedenis van die Suid-Afrikaanse Pretorius-familie, deur dr. Francois Johannes Pretorius. Privaat gedruk en uitgegee deur Makro Boeke (Edms) Bpk, (c) Prof Marinus Wiechers, 1997