Oorkant die rivier - Deel 2
Geskryf deur Alan Harris
Die ou man lyk 'n bietjie geskok. "Ek gaan nie enigiets nie, maar as jy my werklik iets wil noem, sê net Pete."
'Dink jy 'n man kan dit vandag as 'n bedelaar maak?'
"Ek weet 'n ou kan. Ek maak dit. Dit is nie baie moeilik nie. Laat ek jou nou 'n vraag stel. Is jy godsdienstig?"
"Nee, ek was 'n Presbyteriaan, dan het Metodisus gedraai en toe die hele ding laat val. Godsdiens het net gelyk soos 'n dun soort vermaak daar by die kerk. Die gemeente het altyd gehuil oor hoe die nagmaal te lank of te dikwels was, of hulle het nie hierdie lied of preek gehou nie. Dit was soos 'n grap wat nie baie snaaks was nie. Hoe gaan dit met jou? Is jy godsdienstig? "
"Nee, maar ek hou daarvan om elke dag die sonsopkoms te sien. Ek hou daarvan om hierdie voëls te sien en die blomme wat hierdie tyd van die jaar blom. Ek het niks teen godsdiens nie, maar ek kry my hier in die buitelug."
"Voel jy ooit skuldig oor bedel? Nie 'n lewe, en alles wat? "
"Glad nie, ek sien of mense my iets wil gee, dit is hul besigheid. Ek sal nie veg nie. As hulle nie wil gee nie, is dit ook goed."
"Het jy al lankal gegaan toe niemand jou iets gegee het nie en jy het amper honger gehad?"
"Nie regtig nie. Die meeste mense is redelik mooi. Hulle gee nie om nie."
"Gee die polisie jou ooit enige probleme?"
"Nee, hoekom lyk ek agterdogtig?"
Ek lag. "Nee, jy lyk soos 'n ou man wat hier in een van hierdie klein huise woon en het 'n pensioen."
Pete gee my nog 'n diep kyk en sê: "Ek is op 'n soort pensioen, maar daar is geen geld in nie."
"Watter soort pensioen bedoel jy?"
"Ek het eendag besluit dat ek genoeg gewerk het, en ek het afgetree. Gedoen Geen praat, geen argument, geen sosiale sekerheid. Ek het pas afgetree en my pensioen kan die voëls en blomme in die park sien en die gedagtes dink wil dink. Ek het nie 'n baas wat my vertel watter kleur my strop moet wees nie. '
"Dis presies die soort aftrede wat ek besluit het toe ek weggery het van my kar."
Soos ons loop, dryf 'n warm briesie op en bring die geur van lila weer. Pete stop my skielik en knik om 'n klein groen huis met wit hortjies aan te dui. "Nou is hier 'n dame wat my altyd iets gee. Sy gee nie hoe ek lyk of wie ek is nie. Sy gee my net elke keer.
Hy stap die sypaadjie op en klop aan die voordeur. 'N Grysharige vrou kom by die deur en glimlag dadelik deur die stormdeur soos sy Pete herken.
'Goeiemôre', sê Pete, op 'n vriendelike, nie-valse manier. 'Dis lekkermôre, is dit nie?'
'Ja dit is', antwoord sy, en maak die stormdeur oop. "Kan ek jou vanoggend 'n bietjie iets kry om te eet?"
"Hoekom, ja, dit sal lekker wees. En ek wonder of jy 'n bietjie vir my vriend hier kan spaar. Hy het net oor die brug geloop en weet nie heeltemal waarheen om die volgende te draai nie. Het jy 'n bietjie ekstra iets vir hom? ? "
'Natuurlik, net 'n minuut.' Sy gaan terug in die huis. Ek sien die geverfde betonhert in haar voorplaas, en ek bewonder haar petunias langs die voorste stoop. Sy kom terug met twee grondboontjiebotter en jelliebroodjies. Ek stap na die deur toe en vat een, en Pete neem dan die ander met 'n knik en 'n glimlag beleefd.
"Baie dankie," sê ek, met meer dankbaarheid as wat ek nog ooit gevoel het. "Ek kan jou nie vertel hoeveel ek hierdie toebroodjie waardeer nie. Jy is 'n baie goeie vrou."
'Dis reg,' glimlag sy. "Dit maak nooit seer om 'n bietjie te help nie."
'Dankie weer', Pete waai na haar toe ons terugkeer na die sypaadjie en ons wandelings hervat. "Sien, dit was maklik. Hierdie toebroodjie gaan jou die hele oggend, Fred, en jy kan die res van die oggend alles doen wat jy wil."
"Waar gaan ons, Pete?"
'Nêrens, Fred. Wil jy êrens heen gaan?'
"Nee, ek het gedink jy't my iewers geneem."
'Jy het jouself êrens in jou lewe aan die ander kant van die brug oorgeneem, en jy het dit nie gehou nie. Nou gaan jy nêrens. Dink jy jy sal so kan?'
"Dit is moeilik om te sê. Dit is soveel anders as die gewone gedagte."
Ons kom na 'n groot viaduct wat 'n besige snelweg ondersteun. Soos ons daaraan slaag, wys Pete vir my om te gaan sit. Hy sit op 'n skrootjie van ses-en-ses hout, en ek druk op een hak, soos my pa my geleer het toe ek 'n seun was.
Hy wys opwaarts en stoot sy stem bokant die waansende en druppelende bande van die motors wat reguit oor ons koppe gaan. "Hierdie mense gaan almal êrens heen, Fred. Weet jy waar? Nee, jy doen nie. En ek ook nie. Miskien het iemand hulle vertel dat hulle iewers moet gaan, so het hulle gedoen. Miskien moes hulle iets bou, en om dit te doen, moes hulle gereedskap en materiaal koop, en om hulle te kry, moes hulle werk kry om geld te verdien, en hulle moes na die kollege gaan om werk te kry, 'n goeie werk, nie net enige en miskien het hulle gevoel dat hulle 'n vrou en familie moes hê, want almal doen. Hulle gaan almal nêrens heen nie, Fred. Hulle dink almal weet hulle weet waarheen hulle gaan, maar nie een van hulle weet nie. '
Ek sit stil vir 'n rukkie, skuif my gewig na die ander hak, en sit 'n bietjie meer. 'N Groot dieselvragmotor oor die viaduct, en die brul van sy kragtige enjin verdwyn stadig in die verte.
"Wat is die punt van ons om nie deel van hulle te wees nie?" Ek vra wonderlik.
"Geen punt hoegenaamd nie. Hoekom moet daar 'n punt wees? Ek kyk net na dinge, kyk mense. Ek loop rond, ruik blomme. Dis alles. Ek doen nie veel nie. Daar is nie veel om regtig te doen nie. slae, jou longe asemhaal, mense gee jou kos. Dis glad nie sleg nie. '
"Wil jy nooit êrens heen gaan of iets maak of iets doen nie, Pete?"
Hulle kan hul geboue bou en in hul klein kantoorhokkies werk en hul verslae skryf en hulle motors bestuur totdat hulle dood is, net soos ek wil, en Net soos wat jy wil. Wat het hulle opgedoen? Miskien 'n lekker kis en 'n sesduim-doodsituasie wat ek nie sal hê nie. '
"Kan ons uit onder hierdie viaduct uitkom?" Stel ek voor, geërger deur die harde rommel van die verkeer. "
'Seker, ons kan oral gaan waar ons wil, Fred.'
"Kom ons gaan terug na die rivier en kyk na die eendjies," stel ek voor.
Ons loop oos na die rivier terug. Die lente oggend is nou helder en mooi. Paardeblooie is in volle geelbloem in die meeste van die klein voorstasies. 'N Groot vrou met gerimpelde kouse leun af en weeg haar blombedding. Sy knik vir ons hoflik en anoniem terwyl ons weggaan.
Binnekort bereik ons ​​die rivier en gaan sit op die bank. Ek sny 'n lang stam gras af en klem dit tussen my tande. Daar is geen eendjies nie. Die water is baie glad en rustig.
"Doen jy dit elke dag?" Ek vra. "Dwaal net waar jy wil, en sit en dink?"
"Soms dink ek, soms sit ek, soms loop ek, soms lê ek." Hy lê stadig en sinvol op die gras.
"Het jy ooit pyn of voel eensaam?"
Ons is al lankal stil, kyk uit oor die stil rivier, ruik die lila wanneer 'n nuwe briesie opkom. Na 'n rukkie swem 8 mallards by, 'n groenkopige mannetjie, 'n bruinbruin vrou en ses halfgroeide eendjies. Hulle kwak en stamp na kos in die water, en lyk asof hulle mekaar se lot baie geniet. Ek begin 'n vreemde pyn in my voel, en ek weet dat my nuwe lewe hier net nie gaan werk nie. Ek kan nie eers so 'n hele dag leef nie, laat staan ​​die res van my lewe. Ek sal met verveling uit my gedagtes gaan.
'Pete, ek dink nie ek gaan die lewe van 'n bedelaar kan lewe nie. Dit voel my nie reg nie.'
"Ek weet, Fred. Dit is wat almal sê wat oor daardie brug kom. Hulle bly 'n paar dae, 'n paar weke, miskien net 'n paar uur soos jy, maar vroeër of later gaan hulle terug. Hulle moet net kom, en hulle moet net gaan. Dis nie 'n groot probleem nie. Hoekom gaan jy nie nou terug na jou familie nie, en niemand sal anders weet nie. '
"Maar my vrou het waarskynlik die polisie op soek na my, en ek het my sleutels in die motor langs die pad gelos."
"Wel, jy het daardie besluit geneem. Maar ek dink nie dit sal so erg wees nie. Hoekom gaan jy nie net oor die brug terug en sien wat daar daar is nie?"
"Goed, Pete. Luister, ek is jaloers op die manier waarop jy so 'n rustige lewe kan lei en hoe jy so gaaf is. Miskien sal ek eendag kan aftree soos jy gedoen het, maar nog nie. Ek wil hê jy moet dit as 'n bietjie teken van my waardering. " Ek het vir hom 'n vyftig dollarrekening gegee.
Hy borsel dit weg. "Dankie, Fred, maar ek het dit nie nodig nie. Jou hart is op die regte plek. As jy ooit besluit om my weer te kom sien, hang ek reg hier. Ek gaan nie baie ver nie Soos ek gesê het, is daar werklik nêrens om te gaan nie. "
'Goed, Pete. Dankie weer vir my saam met jou.'
Ek loop teen die helling tot by die brug en beweeg na hom toe ek oos oor die brug oorkom. Ek dink dat dit een of ander manier nag sal wees aan die ander kant, en dat dit alles 'n droom is. Ek reik na die ander kant, maar die lug is net so helder soos ooit. Die son klim steeds in die weste, hoër en hoër as die lentemôre warm word. Ek bereik die pad wat na my motor lei en suidwaarts draai, en verwag dat ek heeltemal huis toe moet loop. Die motor is ongetwyfeld deur kinders gesteel of deur die polisie getrek.
Soos ek oor 'n bekende opkoms loop, sien ek my motor voor, net soos ek dit verlaat het. Ek loop daarheen en kyk in die venster. Die sleutels is nog steeds daarin. Niemand het dit benadeel nie. Ek maak die deur oop, kom in, begin dit en ry huis toe. Die enigste ding is dat die son nog in die weste is. Hoe laat is dit? Is ek laat vir werk? Dit maak nie saak nie. Ek ontmoet 'n polisiemotor, maar ek ry binne die spoedgrens, so ek is onsigbaar vir die wet.
Terwyl ek die blok waar my huis is, nader, wonder ek wat ek my vrou gaan vertel. Net dan hoor ek 'n dowwe maar onmiskenbare fluister in my oor. Dit lyk asof Pete vra, "Waarheen gaan jy?"
Ek glimlag soos ek by my oprit klim, en sê hardop: 'Ek weet nie, Pete. Miskien, nêrens nie.'
deur Ram Dass.
Alan Harris het poësie, aforismes en opstelle oor 'n verskeidenheid vakke geskryf. Hy het verskeie volumes poësie gepubliseer, soos gedigte wat soek en gedigte wat die vraag stel; Vonke van die vlam; 'n boek van aforismes getiteld gespaar vir saad; sowel as webgebaseerde poësieboeke (www.alharris.com/poems). Hierdie artikel is die eerste keer gepubliseer in Circle of Love, Yorkville, IL. Alan se betaalde loopbane (van verskillende lengtes) het boerdery, musiekopvoeding, Engelse onderwys, klavierstem, joernalistiek, rekenaarprogrammering, stelselontleding en webontwikkeling ingesluit. Sedert sy aftrede as 'n korporatiewe webontwikkelaar in Chicago, verdeel hy sy tyd tussen kreatiewe skryfwerk en die ontwerp van nie-kommersiële webwerwe. Die skrywer se webwerf is http://www.alharris.com en hy kan gekontak word per e-pos by [EMAIL PROTECTED]