Is ek 'n A ** gat? | Martech Zone
Donderdag November 20, 2008 Vrydag, April 23, 2021 Douglas Karr
Is ek 'n ** gat?
Lesers van my blog hou my meestal voor en praat met die respek, passie en deernis wat ek deur my blog probeer bied. Dit is beslis 'n persona wat ek projekteer en een wat ek probeer om elke dag te vervolmaak. Blogboodskappe het die voordeel van voorafbeplanning (alhoewel ek dit in die verlede al gedoen het) redelik stomp), maar die werklike lewe werk nie heeltemal so nie.
Ek het nog altyd 'n vraatsugtige aptyt vir inligting gehad. Ek raak ontsteld oor myself as iemand anders 'n nuwe tegnologie na vore bring waarvan ek niks weet nie. Na 'n dag by die werk begrawe ek myself op die internet en ondersoek alles en nog wat op die planeet. Ek wil om dit alles te weet. Ek wil om 'n mening oor alles te hê (en ek doen dit gewoonlik).
Met my medewerkers werk ek egter hard om te besef waar die grense van my verantwoordelikhede begin en eindig. As ek 'n paar van die belangrikste strategieë van ons maatskappy rig, kan ek dit nie bekostig om in elke vergadering te wees en my 2 sent in elke gesprek te gooi nie. Ons het werknemers aangestel wat meer bekwaam en kundig is oor hul ambagte as wat ek ooit sal wees. Alhoewel ek hartstogtelik is, moet ek my losmaak en konsentreer op die gebiede waar ek kan en moet 'n impak hê.
Hierdie week het ek deurgeploeg Die reël vir geen gat: die bou van 'n beskaafde werkplek en die oorlewing wat nie is nie by Robert Sutton. Nie sedert die lees nie Slange in pak: wanneer psigopate werk toe gaan, is ek so vasgenael vir 'n boek oor werkplekgedrag en sielkunde.
Ek neem al jare aan (niemand het my die spanning gegee van die sukses of mislukking van 'n organisasie nie). Ek het toegekyk hoe baie van my medewerkers lewendig geëet word deur die spanning in die werk, en self het ek ook verskriklike terugslae gely.
Miskien is ek besig met 2 dekades se werkplekdrama agter die rug, maar die feit is dat ek net so passievol is oor die werk wat ek vandag doen as 'n dekade gelede. Ek verskoon nie my passie nie, en steek dit ook nooit weg nie. Ek het egter emosioneel geheg geraak aan kwessies en verantwoordelikhede wat medewerkers gaan definieer en uitvoer.
Die resultaat is sukses! Ek oorskry my doelwitte vir die vierde kwartaal op die oomblik, en maak 'n groot impak in my onderneming en word nie (heeltemal) as 'n ** putjie beskou soos in die verlede nie. Ek vertrou mense om besluite rondom my te neem, selfs as ek nie saamstem nie. Ek sal nooit die besigheid of 'n kliënt in gevaar stel nie, maar ek wil ook hê dat mense nie oor hul skouer hoef te kyk of hulle oor my mening hoef te bekommer nie.
Deur emosioneel los te bly van besluite wat nie myne is nie, bied dit my baie meer geleentheid om die verantwoordelikheidsgebiede wat ek het, te verbeter am beherend. Hier is dus my advies om môre meer suksesvol te wees by die werk:
Hou op om u te bekommer oor die werk waarvoor iemand anders verantwoordelik is.
Bied u mening wanneer u dit vra, hou dit anders vir uself (tensy dit die onderneming of kliënte in gevaar stel).