Mense wat al eens werkloos was, sal weet hoe dit voel as jou huismense jou só kyk en jy kyk weg, want jy weet ook nie. En hierdie mense is élke dag werkloos. En dit terwyl hulle voorspoed rondom hulle sien, so naby en tog so ver. Die goeie lewe, waarvan hulle nooit deel sal wees nie. Werklose armes wat wíl werk – vir ŉ vakbondman seker die naarste gesig om te sien. By my kantoor aangekom, lag die ekonomiese handboeke vir my. Die boeke met standaard vryemark resepte waarin ek glo, het nie kitsoplossings vir die probleme van Alfred, Jacob en Mandla nie.
Die sosialistiese kitsresepte van welsyn vir almal lyk dan mensliker, al weet ek dit kan nie werk nie. Ek vermoed dit lyk vir Alfred-hulle ook beter, al is ek nie seker of húlle weet dit kan nie werk nie. As ék arm en werkloos was, sou ŉ sosialistiese slagspreuk soos “toelaes vir almal” seker ook beter geklink het as Solidariteit se werkspreuk van “opleiding vir almal”. Verbruik klink altyd makliker as produksie. Daarom kan Sosialiste se beloftes nie oortref word nie.
Met die sensus, wanneer jou inkomste gevra word, rek die oë en jy sien die ongeloof. En gaan kyk maar later – die laagste inkomste in jou straat is aansielik hoër as joune, want jy moes sekerlik gelieg het. ‘n Geleentheid duik (dalk) op, maar daarvoor moet jy met die bus ver ry. ‘n Geldjie word daarvoor bymekaar geskraap, en jy pak die tog aan wat weer op ‘n nul uitloop.