Die koloniale uitstalling en sy museum - Die versamelings
Die koloniale uitstalling en sy museum
Frankryk en die vyf vastelande.
Publikasiedatum: April 2008
Die koloniale tentoonstelling van 1931 is geleë in lyn met die universele uitstallings van die tweede helfte van die 19de eeu (1855, 1867, 1878, 1889, 1900) en in 'n politieke projek wat die vorm aanneem van 'n museum, geplaas onder toesig van die Ministerie van Kolonies en die vertaling van Frankryk se optrede in sy "koloniale domein" wil wees. Hierdie viering van die Franse koloniale ryk wat deur die politieke en militêre owerhede georganiseer is (Marshal Lyautey, kommissaris-generaal van die tentoonstelling, wat in 1927 aangestel is, en Paul Reynaud, minister van die kolonies) was bedoel om die nasionale sentiment te versterk en manifesteer "die lewende apoteose van die koloniale poging van beskaafde nasies".
Die museum is in twee afdelings georganiseer. Die groot fresko van Pierre Ducos de la Haille is 'n goeie voorbeeld van hierdie koloniale ideologie.
'N Allegorie van die nasie
Die fresko-versiering wat Pierre Ducos de la Haille en sy studente van die Ecole des Beaux-Arts vervaardig, is 'n groot allegorie oor die tema van Frankryk se bydraes tot sy kolonies, 'n deel wat in die ikonografiese program 'n eweknie vir die kouse was. reliëfs van die gevel, werk van Alfred Janniot wat die bydraes van die kolonies tot die metropool illustreer. Asimmetriese bydraes, indien moontlik, aangesien waardes enersyds aangebied word as ideale (vrede en werk, geregtigheid en vryheid) sowel as grondwetlike praktyke van 'n moderne nasie (kuns en wetenskap, Handel en Nywerheid), terwyl 'n skare inheemse mans en vroue, wat tot 'n arbeidsmag bestem is om die ekonomie van internasionale handel te laat werk, op die gevel is, is nou gemeng met die verteenwoordiging van 'n vrygewige natuur (plante en diere) en moes ongetwyfeld 'n ideale beeld gee van die "rykdom" wat hierdie gebiede aan die koloniseerders gebied het. Hierdie allegorie van die weldadige koloniale nasie word ontwikkel op die mure van die dorpsaal in die middel van die gebou. Op die agtermuur, bokant die platform, is Peaceful France, 'n duif in haar linkerhand, gedrapeer in 'n rooi mantel wat met hermelyn uitgevoer is. Sy steek haar regterhand uit na die vroulike figuur van Europa. Die vier vastelande word deur vier vroue gesimboliseer, dit wil sê behandel as ongedifferensieerde entiteite, maar met eienskappe, wat die bestaan ​​van hedendaagse politieke grense vrywillig weglaat. Afrika, sonder enige ander eienskap as 'n hooftooisel van vere wat deur die kunstenaar uitgevind is, word omring deur vroue wat potte gierstebier dra. Sy rig haar blik op 'n Asië gelaai met godsdienstige verwysings vergestalt deur 'n Indiese danser wat soos Afrika op 'n olifant sit en vergesel word van draers van offers. Oceanië, 'n stereotipe van die vahine wat in 'n sarong gedrapeer is, lê op 'n seeperd. Dit kom ooreen met Amerika, verteenwoordig deur 'n kortharige wit vrou (die Verenigde State van Amerika) wat die model van a ondersteun gebou, vergestalting van die moderniteit van hierdie nasie. Die ses figure wat voorgestel word, word verbind deur 'n weelderige plantversiering wat behandel word soos 'n tapisserie wat in sy middel deurboor is deur 'n blou ontsnapping waarop die wit seile van Europese skepe uitstaan. Te midde van ander allegoriese figure werk die inboorlinge in 'n landskap wat deur die beskawing omskep en georden word tot 'n uiters produktiewe veld waar Westerse figure van die dokter, die sendeling, die ingenieur en die tegnikus regeer.
Sosiale evolusionisme en die hiërargie van rasse as die grondslag van koloniale onderneming
Die dogma van sosiale evolusionisme gebaseer op 'n hiërargie van rasse, die grondslag van die voortreflikheid van moderne beskawings en die regverdiging vir koloniale uitbreiding, is in die sintese-afdeling van die museum belig. Die 'kenmerkende soorte groot inheemse rasse wat in ons kolonies woon' is gerapporteer op 'n skaal van min of meer 'assimileerbare' of 'opvoedbare' rasse. Hierdie wetenskaplike dogma, wat deur 'n groot deel van die politieke klas en die mening van destyds aanvaar word, vorm die grondslag van 'n koloniale ideologie wat geen ruimte laat vir die voorstelling van inheemse kulture, kulture wie se bestemming is om word geassimileer deur die bekeringswerk van die missies en deur die opvoedingswerk van die koloniserende nasie. Die politieke program wat die organisasie van hierdie uitstalling ondersteun, blyk nou vir ons 'n ideologiese en mistificerende konstruk te wees wat ons moeilik kan voorstel dat ons binne ses maande 'n paar miljoen besoekers gewen het. Soos die historikus Charles-Robert Ageron ons herinner, kan hierdie uitstalling "verwerp en geveg deur die sosialistiese en kommunistiese linkse, geminimaliseer of versmaai deur die liberale bourgeoisie, wat vinnig deur die mense vergeet is, uiteindelik as 'n kompenserende mite deur die nasionalistiese regs weer as 'n kompenserende mite gereserveer word, nie aangewys word as 'n gedenkteken van die Republiek "(Charles-Robert Ageron," L'Exposition coloniale de 1931 "in Pierre Nora (onder leiding van), Gedenkplek, band I "The Republic", Paris, Gallimard, 1984.). Gekonfronteer met die politieke en ideologiese program wat die verwesenliking daarvan ondersteun, verskyn dit vandag as 'n teengeheue van republikeinse waardes en as 'n vorm van opvoering van 'n nasionalistiese diskoers wat probeer om 'n beeld van die volhoubaarheid van die nasie op 'n geïdealiseerde visie van die koloniale onderneming, gedra deur 'n ekonomiese liberalisme, triomfantelike en triomfalistiese ideologie, in 'n tyd toe die geskiedenis en die internasionale situasie sy fondamente weerspreek het.
Koloniale uitstalling van 1931
Charles-Robert AGERON "Die koloniale tentoonstelling van 1931, republikeinse mite of keiserlike mite? »In Pierre Nora (onder leiding van), Gedenkplek , volume I "La République" Parys, Gallimard, 1984, riet. "Quarto" -versameling, 1997. Raoul GIRARDET Die koloniale idee in Frankryk Parys, La Table Ronde, 1972, herwerk deur Hachette coll. "Meervoud", 1978.Michel WINOCK Nasionalisme, antisemitisme en fascisme in Frankryk Parys, Seuil, 1987.