Die punt van hierdie artikel is eenvoudig: ’n mens word gevorm deur die mense met wie jy praat. Gespreksgenote slyp identiteit. Duideliker geformuleer: Ou-Testamentiese Etiek, as subdissipline van die Ou-Testamentiese Wetenskap, se invloed kan aansienlik in reikwydte verbreed word indien die grense van wie tans gewoonlik as geldige gespreksgenote geag word, verruim word. ’n Maklike weg sal dit egter nie wees nie. Tog bewys die Ou-Testamentiese Etiek reeds dat dit die intellektuele drakrag het om op verskillende maniere nuwe gespreksgenote aan te durf.
3. ’n Waarneming rondom die gesprek van die Ou-Testamentiese Etiek binne akademiese en kerklike kringe
Juis hierdie antiek-subversiewe inslag beïnvloed fundamenteel, en positief, die enkele grootste dryfkrag die afgelope ses dekades tot eties aanvaarbare lewensomstandighede in die wêreld, naamlik die menseregtekultuur. Naas die vryheid van keuse as een inherente sy van hierdie menseregtekultuur is naamlik die ewe belangrike sy van die regte van mense teenoor die owerheid, met laasgenoemde wat sy eerste treë binne ons direkte kultuurerfenis gee in die vorm van hierdie subversiwiteit (vir die besonderhede hiervan, vgl. die vir ons tema uiters belangrike bydraes van Otto (2002b:171–8) en Van der Ven, Dreyer en Pieterse (2004:151–214, 280–303), opgesom in Lombaard (2009b:334–47)).
Dit is dus vanuit die subversiewe instelling teenoor owerheidsgesag – ’n etiese lewenshouding wat sielkundig moeilik te versoene kan wees met tradisionele Calvinisme se gewoonlik onkritiese waardering vir diegene wat bo ons gestel is – dat impulse vanuit die Ou Testament die grootste moontlike positiewe invloed vir die grootste hoeveelheid mense kan uitoefen.