lees | Annemari Coetser
Die plek waar ek die groot trom slaan oor boeke, skryf, lees, Afrikaans en reis	Posts tagged ‘lees’	Humor	Hoe skryf ŉ mens humoristies sonder om die perke van goeie smaak en welvoeglikheid te oorskry? Wat is regtig snaaks? Dis moeilik om te definieer, want wat vir een persoon laat lê van die lag, is vir ŉ ander pure lawwigheid.
Tagged with:HumorleesNotasskryf	Resensie van Die Kamer Langsaan	Hierdie resensie het in vandag in Rapport verskyn:
Verhoudings so broos soos fyn porselein
Foto’s · Lesersfoto’s · Nuus in Foto’s Stuur vir ons jou foto’s · Stuur vir ons jou foto’s
Die kamer langsaan deur Annemari Coetser. Uitgewer: Lapa. Prys: R170
Uit Annemari Coetser se pen het Oop kaarte (2007), Langverlof (2008) en Aan die windkant (2009) al verskyn. In Die kamer langsaan, haar jongste roman, eksperimenteer sy met die verhouding tussen werklikheid en fiksie.
Die hoofkarakter, Donné, pak haar tasse ná ’n rusie met haar man, huur ’n meenthuis en besluit om haar debuutroman te skryf. Die eienaar van dié huis, Theresa, en haar 93-jarige ma, Susan, huur op hul beurt ’n kamer in ’n ouetehuis.
Donné se verbeelding word geprikkel: In haar roman skep sy ’n verbeelde werklikheid om Theresa en haar ma. Uit skinderbrokkies van ’n buurvrou kom Donné agter sy beweeg ontstellend na aan die waarheid.
Die roman is ’n deernisvolle kyk op ’n moeder-dogter-verhouding, huweliksontrou en depressie. Theresa meen sy is deur Susan gemanipuleer en het daarom nie met die liefde van haar lewe, Gerhard, getrou nie. Susan was op haar beurt weer ’n slagoffer van gesinsgeweld en het geglo sy tree in haar dogter se belang op deur haar teen mans te “beskerm” (en van Gerhard te vervreem).
Intussen smeek Donné se man haar om terug huis toe te kom. Deur tegnieke van inbedding word die grens tussen werklikheid en fiksie oorgesteek en beweeg die outeur seepglad tussen die verbeelde en reële karakters totdat die werk eindelik opgehef word as fiksie.
Die kamer langsaan word ’n simbool van die dood en Coetser waarsku dat mens moet waak teen morele oordele, want verhoudings is broos.
Deurlopend word kommentaar gelewer oor die skryfproses en skrywer-wees, dat sommige skrywers fyn waarnemers én voyeurs, is en dat skrywerskap omsigtigheid en integriteit verg.
Die kamer langsaan is ’n vars en eerlike roman. Dit is jammer dat die karakterontwikkeling van Susan effe eendimensioneel bly (die terugflitse na haar moeilike kinderjare op bl. 155-156 kon byvoorbeeld meer momentum gekry het in pas met haar latere selfsugtige optrede).
Coetser skryf nietemin humoristies en gevat, soos op bl. 151:
“Hy is een van die mees katoolse ou mans wat sy gesien het. Op sy dae was hy seker aantreklik, maar nou gril sy vir sy tande wat net hier en daar soos ’n mieliestronkmisoes in sy pienk tandvleise pronk.”
Die kamer langsaan is ’n toeganklike werk met heelwat pitkos.
Tagged with:AfrikaansAnnemari CoetserBoekeDie Kamer LangsaanleesNini BennettRapportresensieskryf	Gieljam	Gieljam in die golwe
Ek weet nie of iemand anders al ooit van G. Sutherland gehoor het nie, maar ek is mal oor sy boeke. My gunsteling is Gieljam in die golwe : ŉ roman. Dit is reeds in 1949 uitgegee.
Hy het die wonderlikste sin vir humor (gehad?) Verskeie van sy kortverhale het ook in tydskrifte verskyn. Toe my seun as tiener net so gaande oor hom was en ek gehoor het dat hy in Pretoria bly, het ek speurder gespeel. Die tweede Sutherland in die telefoonboek het my sy nommer gegee.
Hy was toe reeds bejaard en verskriklik ingenome daarmee dat ek hom gebel het. Ek dink ek het sy week gemaak. Skrywers is maar weerlose dierasies wat ‘n opregte kompliment waardeer.
Ek besit, behalwe Gieljam, ook Lenteliefde. Jaar van publikasie onbekend, maar daar is ŉ advertensie vir Calvita Gesigspommade op die eerste bladsy: Stel u gelaatskleur u gerus? vra hulle nuuskierig. Agter in die boek is ŉ advertensie vir Voorpos se skoonheidswedstryd en een vir ŉ Maandblad met Persoonlikheid, Transafrika.
Avonture tussen mure is in 1979 deur Daan Retief uitgegee en dis juis met die lees daarvan dat my seun hom ook ontdek het.
ŉ Internetsoektog oor Sutherland lewer niks op nie. Weet enigiemand iets van hom? Ek sal wat gee om nog van sy boeke te lees.
(‘n Ander weergawe van hierdie skrywe het voorheen in Boekemakranka verskyn.)
Tagged with:Annemari CoetserHumorleesleesgenotskryfskrywer	Of amper enigiets	Die leuse wat ek seker die meeste gebruik is: As jy kan lees, kan jy enigiets doen. My kinders is al moeg daarvoor; hulle dreig om dit my grafskrif te maak. Hierdie lees- en skryflus kom seker van die een of ander oer-ouma of –oupa se gene, want my ouers het nie juis gelees nie en daar was min boeke in ons huis. Ek het geen herinnering waar hulle vir ons stories lees nie.
Die ooievaar het my kom neerlê in ‘n spoorweghuis in Northdene, ‘n voorstad van Durban. Toe ek jare later saam met my bejaarde pa daar rondloop en die huis soek, was daar net welige plantegroei en hier en daar ŉ stukkie fondasie. Wat my ouers nagelaat het om ooit te noem, was dat my geboortehuis ‘n halwe klipgooi van ‘n rioolplaas af was. Miskien het hulle gedink dis onnodige inligting om op jou lewenspad saam te neem en waarskynlik was hulle reg.
Spoorwegwerkers trek gedurig en so tjoef-tjaf die stoomtreine toe met ons stasiemeesterpa se groot gesin – vyf kinders – van die een plek na die ander. Klein dorpies in Natal, nog kleiner haltes in die Vrystaat – tot ons aan die einde van my skooljare in die Oos-Kaap beland. Ek word so tussendeur die gesin se amptelike storieverteller wat blitsig ŉ storie moes fabriseer oor enige onderwerp wat my boeties en sussie kon uitdink.
Hoe wens ek nie dat ek as klein kind kon lees soos hierdie kinders nie. Die standbeeld is in Madrid. Eers in die hoërskool het ek by ŉ skool beland wat ŉ biblioteek gehad het.
Tagged with:leesleesgenotMadridstandbeeld	‘n Reusesprong	Dis wat dit was. Net soos in daardie speletjie wat ons as kinders altyd gespeel het:
Koning, Koning, hoe ver mag ek reis?
Sewe babatreetjies, antwoord die kind wat “aan” is.
Of, as jy gelukkig is, ŉ skêr, of, ŉ reusesprong.
Tussen die eerste boek wat ek besit het en die eerste boek wat ek geskryf het, lê daar 55 jaar.
Ek was vyf jaar oud toe ek hierdie boek gekry het.
Dis geskryf deur M. Akkerhuys, en is in 1949 deur die Unie-Boekhandel in Pretoria uitgegee. Vandag sal so ŉ vaal boekie met swart-en-wit prentjies geen aandag op die rak trek nie.
Daarom, toe ek sestig slaan, my eerste roman (wat eintlik ook maar oor twee stout prinsessies handel) met ŉ omslag wat niemand kon miskyk nie.
Meer daaroor later.
Tagged with:leesOop Kaarteromanskryf	Onlangse Inskrywings	Kompartemente