Die vraag wat in die boek aan die orde gestel word is: quo vadis die demokrasie, die Washing-tonkonsensus, die vryemark en vryhandel? Bied die politieke ekonomie wat in die Ooste soveel aandag kry dalk 'n oplossing, met name verteenwoordig die Chinese groeimodel van staats-kapitalisme en outoritêre regering met beperkte vry deelname deur entrepreneurs aan die ekonomie, 'n uitweg? Is die sogenaamde ontwikkelingstaatmodel wat opeenvolgend deur Japan, Suid-Korea, Taiwan, Sjina en Viëtnam en nou toenemend deur post-kommunistiese Rusland gevolg word dalk die antwoord?
Op hierdie en vele ander vrae wat die Groot Resessie oproep, probeer die outeurs antwoorde gee en oplossings aan die hand doen. Die boek wys daarop dat die demokrasie inherent aan 'n spanning tussen politieke vryheid en ekonomiese ongelykheid ly. Die kuns daarvan om 'n demokrasie suksesvol en volhoubaar te regeer, is om die ekonomiese ongelykhede wat inherent daaraan is so deur owerheidsbeleid te bestuur dat daar 'n sterk mate van herverdeling van inkomste en welvaart plaasvind, sonder om die soepelheid van politieke en ekonomiese vryheid te ernstig in te boet. In wese is dit natuurlik 'n dialektiese proses wat heen en weer pendel tussen 'n klem op vryheid en 'n klem op ekonomiese gelykmaking. Sedert Reagan en Thatcher was die klem op so veel moontlik vryheid, sedert die Groot Resessie is die aandrang van die massas en die kiesers dat groter klem op gelykheid en bestaansekerheid en ook welvaartverdeling moet plaasvind.
Die boek is goed en gebalanseerd saamgestel met hoofstukke oor die globale en ekonomiese krisis en die politieke impak daarvan, die verhouding tussen ekonomie en demokrasie, die outoritêre reaksie op die groot resessie (veral die Sjinese reaksie), en die weg vorentoe na 'n nuwe globale herskikking van die politieke ekonomie. Dit word afgesluit deur 'n toekomstekening by wyse van 'n skets van verskeie hipoteses en die moontlike scenario's wat uit hierdie hipoteses oor 'n herskikte wêreldorde voortvloei.
Die boek word aanbeveel vir almal wat in die politieke ekonomie van die tydgenootlike wêreld en die krisis van die demokrasie belangstel, veral met betrekking tot die oorsake en invloed/ impak van die Groot Resessie van 2008.
Hierdie uiters belangrike toevoeging tot die geskiedskrywing van Afrikaans vul 'n groot leemte in die gepubliseerde kennis van sowel die geskrewe as die gesproke taalgebruik van die Moesliemgemeenskap aan die Kaap. Die outeur, Achmat Davids, wie se magisternavorsing oor hierdie onderwerp postuum uitgegee is deur die redakteurs, het hom reeds vanaf 1987 onder die studieleiding van Theo du Plessis verdiep in historiese, sosiolinguistiese en vergelykend-taalkundige aspekte van Arabies-Afrikaanse tekste. Sy verhandeling is in 1991 aan die Universiteit van Natal aanvaar, en dié wat bewus was van sy werk, het uitgesien na die verdere ontginning van 'n ryke databasis van belangrike argivale tekste. Ongelukkig het sy ontydige afsterwe in 1998 'n einde daaraan gemaak. Hierdie publikasie, as sy nalatenskap, dien dus as 'n stimulus om voort te gaan met onafgehandelde werk - 'n stimulus wat ons aan die bemiddeling van die redakteurs te danke het.
Struktureel bestaan die werk uit 'n inleidende hoofstuk, wat deur twee hoofdele gevolg word: 'n Afdeling wat bestaan uit twee hoofstukke wat die sosiohistoriese agtergrond van die ontstaan van Kaapse Moesliemafrikaans uiteensit (dit strek van sieninge oor die genese van Afrikaans, die geografiese en linguistiese herkoms, ontstaan en kultuur van die Kaapse Moesliemgemeenskap tot die ontwikkeling van 'n literêre tradisie), en nog 'n afdeling met twee hoofstukke wat handel oor (a) Afrikaanse werke in Arabiese skrif en (b) Arabies en Arabies-Afrikaans in Romeinse skrif, respektiewelik. 'n Finale hoofstuk rond die studie af met 'n aantal opsommende waarnemings, opmerkings en gevolgtrekkings.
Hoewel die sentrale tema van die werk deur die outeur beskryf word as die Arabies-Afrikaanse literêre tradisie van die Kaapse Moesliemgemeenskap (waarvan die meerderheid tekste tussen 1868 en 1910 verskyn het), word 'n veel wyer area gedek. Eerstens moet die begrip "literêre tradisie" in sy wyds moontlike toepassing verstaan word, wat beteken dat die fokus nie op kreatiewe literêre tekste val nie, maar op 'n omvattende skryftradisie, sowel religieus (met die oog op voorligting in die Islamse lewenswyse) as sekulêr (polities en sosiaal bewus) van aard. Hierdie tradisie berus op die grondslag van die geletterdheid in die Aabiese skrif van die slawe uit Suidoos-Asië, sowel as die verenigende faktor van hulle geloof, wat 'n kennis van die Arabiese skrif as toegang tot die Qoer'aan (Koran) vereis. Aangesien daar op daardie stadium nog geen standaardvorm vir Afrikaans bestaan het nie, en die religieuse funksie juis een is wat 'n standaardregister benodig, het die godsdienstige leiers van die Moesliemgemeenskap die reeds bestaande en vir hulle bekende ortografie van Arabies as basis gebruik om die gesproke vorm van Kaapse Afrikaans te verskriftelik. Daarmee saam het daar ook 'n religieuse woordeskat tot stand gekom wat ooreenstem met die enigsins verhewe styl van die betrokke gebruikskonteks. Wat uitsonderlik is, is dat 'n vorm van Afrikaans op skrif gestel is deur 'n gemeenskap van geletterde sprekers in die ortografie van 'n genealogies onverwante taal (Arabies), gebaseer op die norme van die Kaapse vernakulêr self, en nie, soos in die geval van vele ander tale, op 'n histories voorafgaande standaardvorm van die betrokke taal nie.
Die redes waarom juis Arabies gekies is as basis vir die geskrewe vorm van Afrikaans wat deur die Moesliems van die Kaapse Skiereiland gebruik is, berus waarskynlik nie net op die gedokumenteerde geletterdheid van die slawe afkomstig van verskeie streke in die suidoostelike Asiatiese argipel (talle van hulle het 'n goeie kennis gehad, of was inderdaad moedertaalsprekers, van 17de-eeuse Maleis, wat 'n skriftelike tradisie in die Arabiese skrif genaamd Jawi, besit het) en die verenigende faktor van hulle Islamitiese geloof nie, maar ook op die feit dat die Nederlands-gebaseerde lingua franca aan die Kaap van Goeie Hoop, wat alreeds substansieel onderskeibaar was van die Europese vorm van Nederlands, nog geen geskrewe standaard gehad het nie. Die funksies waarvoor 'n gestandaardiseerde ortografie benodig word, sluit onder andere, en in die besonder, die religieuse register in. Dit was dus, vanuit hierdie perspektief, 'n natuurlike keuse vir 'n gemeenskap wat die geskrewe taal van hulle godsdiens vereenselwig het met (Klassieke) Arabies, die taal van die Qoer'aan, om hierdie ortografie uit te brei om sowel godsdienstige geskrifte en preskriptiewe tekste oor Islamitiese norme vir 'n paslike lewenswyse, as tekste vir ander doeleindes waarvoor 'n standaardtaalvorm as paslik beskou word, in hulle gemeenskaplike Kaapse gebruikstaal in te sluit. Inderdaad beteken dit dat Arabies-Afrikaans die vroegste standaardvorm van Afrikaans verteenwoordig.
Davids was 'n gerekende historikus en kenner van die geskiedenis van Islam aan die Kaap. Die sosiohistoriese komponent van hierdie studie, 'n noodsaaklike komponent by die ondersoek na Arabies-Afrikaans, is dan ook een van die swaartepunte van sy bydrae. Daarsonder kan veral die aard van die Kaapse Moesliemgemeenskap en die ontstaan van Kaapse Moesliemafrikaans (sy voorkeurbenaming vir die variëteit van Afrikaans wat deur dié gemeenskap gebruik word) nie na behore verstaan word nie. Die sosiohistoriese beskrywing het veral betrekking op die geografiese en linguistiese herkoms van die slawegemeenskap en sosiale dinamiek van die breër Kaapse gemeenskap. In aansluiting daarby verskaf hy 'n oorsig van die Islamities-filosofiese tendense van die tyd wat bygedra het tot die wêreldbeskouing en politieke organisering van die slawegemeenskap van die Kaap.
Dit is egter sy ondersoek na die totstandkoming van 'n Arabies-Afrikaanse ortografie, soos hierbo gemeld, en daaruit voortvloeiend 'n transliterasiesisteem na die Romeinse alfabet, wat die kern van die studie verteenwoordig. Hy beskryf dan ook die hoofdoel daarvan soos volg: "[T]o facilitate the reading of the Arabic-Afrikaans texts for those who may not be proficient in Arabic reading (p. 17)". Vir die deursneeleser is die uiteensetting van die ortografie redelik tegnies, en nie baie toeganklik nie, aangesien die begrippe wat gebruik word om die ortografiese eienskappe van Arabies-Afrikaans uiteen te sit, deurgaans met Arabiese terme benoem word. Daar word weliswaar verduidelikende definisies voorsien van die meeste sleutelbegrippe, en die leser wat nie bekend is met die fonologie en ortografie van Arabies nie, sal telkens hierna moet terugkeer. Maar dit is'n uitdaging wat die moeite loon om te aanvaar, aangesien insig in die ortografie van Arabies 'n waardevolle bate is om 'n relatief onbekende, maar inderdaad belangrike, komponent van die diachronie van Afrikaans te verstaan.
In die tweede hoofstuk verskaf Davids die sosiohistoriese agtergrond van die gemeenskap waarin die literêre tradisie van Arabies-Afrikaans tot stand gekom het. Dit is 'n waardevolle bydrae, bloot vanuit 'n historiese perspektief, en dokumenteer 'n versameling sosiokulturele en taalhistoriese data wat nog nie vantevore in Afrikaanse diachroniese studies verdiskonteer is nie. Van pertinente belang is die uiteensetting van die vrystelling van slawe en die sosiale effek wat dit op die samestelling van die gemeenskap gehad het. Die ekonomiese assimilasie van die sg. vryswartes in die maatskappy aan die een kant, en die seremoniële aard van die praktyk van Islam (in teenstelling tot die weerstandbiedende mag wat dit elders verteenwoordig het) aan die ander, het aanleiding gegee tot 'n lewensfilosofie wat 'n vreedsame saambestaan (alhoewel nie noodwendig regverdig nie) tot gevolg gehad het, asook 'n flegmatiese benadering tot rampe. Geletterdheid en godsdienstige opvoeding vir almal, gebaseer op die kultureel ontwikkelde Maleis-Polinesiese agtergrond van die slawe, het die basis gevorm van 'n skryftradisie in hierdie gemeenskap, iets wat meer as 'n eeu lank volgehou is en aangepas is by die taalomgewing waarin dit gefloreer het.
Omdat linguistiese kreolisering (d.w.s. die aanvaarding van 'n "gemengde" taal, van verskillende taalfamilies afkomstig, as huistaal) 'n onvermydelike gevolg was van die wêreld waarin die slawe 'n nuwe gemeenskap gevorm het, en hulle deur middel van die lingua franca aan die Kaap moes oorleef, het dit ook onvermydelik geword dat die taal wat tot stand gekom het, ook vir religieuse doeleindes in die madrassas (godsdienstige skole) gebruik sou word. Hierdie skole was gevolglik die geboortegrond waar Arabies-Afrikaans tot stand gekom het.
Die tydperk van Arabies-Afrikaans kan in drie periodes verdeel word, nl. dié voor, dié tydens en dié ná Abubakr Effendi, wat duidelik 'n belangrike vernuwer was, maar nie 'n moedertaalspreker nie, en dus nog bepaalde leemtes in sy weergawe van Kaapse Moesliemafrikaans in Bayaan alDiin gelaat het wat later reggestel is. Die vernaamste probleem wat deur die voorgangers van die Effendi aangepak is, was die Arabies-Afrikaanse weergawe van [cey], gespel ui, wat, soos in die geval van verskeie ander vokale in Afrikaans, nie in Arabies of Jawi voorkom nie. Die twee vokale [u:] en [i:], beide lang klanke in Arabies, en wat ook optree as die glyklanke [w] en [j] wanneer 'n vokaal daarop volg, is gekombineer en voorsien van 'n boskrif-[a], 'n diakritiese strepie genaamd fatha, sodat dit in Arabies die vokaalreeks uai verteenwoordig het, wat in Arabies-Afrikaans die diftong [cey] verteenwoordig.
Die beperkte toeganklikheid van die Arabies-Afrikaanse tekste vir lesers sonder 'n agtergrond in Arabies, sowel as die standaardisasie van die Romeins-Afrikaanse ortografie gedurende die eerste helfte van die 20ste eeu, het egter veroorsaak dat die transliterasie van Arabies-Afrikaans (asook Arabies as sodanig) in Romeinse skrif noodsaaklik geword het. Dié transliterasie sou nie net die inhoud van die betrokke dokumente aan 'n breër lesersgroep moontlik maak nie, maar 'n betroubaarder weergawe van die uitspraak sou moontlik wees. As sodanig sou dit ook kon dien as 'n soort fonetiese transkripsie, 'n rekord van die werklike uitspraak van Kaapse Moesliemafrikaans oor die eeu waarin Arabies-Afrikaans geskryf is.
Hierdie romaniseringsfase het reeds in 1898 begin met die publikasie van die Kitaab Tarjamah al-Riyaad deur imam Abdurakib. Volgens Davids het hierdie verwikkeling saamgeval met 'n oorskakeling na 'n ander register, 'n meer verhewe uitdrukkingstyl. Hy vergelyk die ontwikkeling van die geskrewe vorm van Kaapse Moesliemafrikaans met 'n neiging wat in 1908 deur Elffers opgemerk is en dit (die skep van 'n nuwe register) in verband gebring het met 'n soortgelyke tendens in die Christelike Afrikaanse gemeenskap: