СтаВл Зосимов Премудрословски, Crazy speurder. Snaakse speurder – читать онлайн полностью – ЛитРес
Crazy speurder. Snaakse speurderТекст
Gaan onmiddellik na die beskrywing van die belangrikste deelnemers aan die gebeure wat in hierdie afdeling van my voorgestel is.
Die eerste op die lys is majoor-generaal Ottila Aligadzhievich Klop. Van almal rondom hom was hy nie standaardgroei nie – nege en negentig en nege sentimeter.
U vra: «Maar hoe is hy toegelaat in die geledere van die voogde van die orde, na een en 'n halwe meter sal hulle immers nie in die leër aanvaar word nie, en sonder die leër sal hulle nie aanvaar word nie… Maar hy is 'n besonderse geval: Sy ouers was, meer presies, sy ma en haar oupa, wat hom in die plek van sy vader, gewone burgers van die Russiese Federasie met oorspronklik Joodse wortels bedien het. Dit is net dat sy ma, een keer in die laaste millennium, toe die wêreld nie oral in die rekenaars en die Groot Sowjetunie gebruik gemaak het nie, hom vrywillig aangesluit het in die orde van mededingers van die land, wie se plig was om skoon te maak nadat die pasiënte met 'n solitaire leeggemaak is. En dit het in sommige Afrikaland gebeur en die ou stamme van die Sentraal-Afrikaanse pigme was siek, waarvan een, of liewer die leier self, die Groot Ouderling is, honderd en twintig duisend jaar van sy kalender oud is, en vandat sy volksgenote lank gelede getreur het (gesterf), diegene wat sy geboorte onthou, was dus nie en hy kon beweer dat sy ma die son is, en sy vader die maan, ens. ens. Natuurlik het die toekomstige moeder van Ottila nie in hierdie sprokie geglo nie, maar sy het nie aanstoot gegee nie, sy glimlag net en knik vir die Groot Ou Tyd van al die mense van die aarde. Nadat sy die lekkernye se lekkernye ontvang het, was hulle eksoties baie aanloklik: gebraaide bison-oë in knoffelsous, gerookte eiers van 'n olifant met sjokoladesalm, vars bloedborscht vars verlore paramedikus Ivan Kozimovich Pupkin aan die vooraand en Coca-vrugtesap op die derde. Oor die algemeen het die swanger moeder wakker geword en dan was haar lewe nie meer van belang nie.
En volgens die wetgewing van die Pygmy-stam, was die gemiddelde hoogte van 'n soldaat en voog van die orde minstens tagtig sentimeter en hoogstens een meter vyf en 'n half sentimeter, is hy natuurlik na hul polisie geneem en met die uitruil van ervaring na Rusland gestuur. Hy het dus in die diens gebly: hy het permanente verblyf gekry soos enige gastewerker, en aangesien hy terselfdertyd 'n burger van die Russiese Federasie was, kon niemand hom deporteer nie. Kortom, alles is moontlik in ons land, veral vir geld. Maar hy moes militêre opleiding met sy pa in die stam ondergaan en die olifant op die eksamen vul. Dit is te kenne gegee in die dokument wat op die plek van aanvraag aangebied is, wat op Ottila se buik uitgeput is en deur UNESCO goedgekeur is. Natuurlik is 'n ander dokument daaraan geheg, alhoewel dit nie-amptelik gelyk het, het dit honderd dollar gelyk. En nog meer so, in die hoofdokument is aangedui dat hy in die rang van generaal van die leër van die noord-suid-afdeling van die stam genaamd Nakatika Ui Buka gedien het. Natuurlik is hierdie titel aan hom toegeken as gevolg van sy vader lewenslank, veral omdat hul stam in die VN-magte gelys is.
Jong Ottila het die volgende ervaring in die diens van die stam opgedoen, meer presies, die eksamens afgelê: boogskiet, gooi van 'n tomahawk en klimlesse op die boomstamme, wat hom toegelaat het om te klim, op gelyke vertikale en met puistjies. Hy kan ook albei bene oor sy eie ore of ander ore gooi, en aan albei hande op die vloer vasgehou het, 'n tapdans kan dans, 'n drievoudige regop opwaarts doen, sywaarts, vorentoe, agtertoe en sonder om aan die vloer te raak. Hy het geleer om katte, honde en ander diere wat byt en verslind, te tem, insluitend muskiete, bedbugs, luise en grieslyne.
Nadat Ottila op eie versoek en weens sy moeder se siekte gestuur is, is hy na die Ministerie van Binnelandse Sake gestuur as klerk – adjudant van Marshall, wat hy nog nooit in sy oë gesien het nie, maar net sy stem op die radio en 'n spesiale telefoon gehoor het. Na die ouderdom van twee en dertig jaar is hy na die dorp Sokolov Ruchey, Leningrad-streek, en in St. Petersburg, die Lyuban-spoorweg, oorgeplaas weens besnoeiings in die administratiewe apparaat.
Hulle het vir hom 'n hut, 'n voormalige beroepskool, toegeken. Die eerste helfte van die hut het die perseel vir huisvesting beset, en die tweede was bedoel as 'n sterk punt.
En dan sit Ottila Aligadzhievich in haar kantoor en skryf 'n kwartaallikse, en dan onmiddellik, jaarverslag. Hy is haastig, maak foute, verwar woorde in tale en hy ken 'n dosyn daarvan, waaronder: Frans, inheemse stam, vyf verskillende Sowjet-tale, Latyn, Russies, Russiese letterkunde, Russiese fenya, Russiese haweloses, ondervraagtaal en ander.
Hy skryf, skryf, en dan kom die seun van tien jaar na sy kantoor:
– Vader? – het die honderd dertig sentimeter tienjarige seun, Izya, beskeie kinderlik gevra.
– Wat, seun? – sonder om sy kop te lig, antwoord die nege-en-negentig sentimeter vader van Ottil.
– Pa..? – Izya huiwer. Vader het nog geskryf.
– .. wel, praat?! vra die vader.
– Pa, ek het die boks hier gekyk, nè?!
– Daar is nie enkele woorde vir my daar nie…
Ottila kyk op haar vaderlike manier na haar seun, sonder om sy kop te laat sak, tel sy bene op 'n spesiale stoel met traprakke op die sypote, staan op, draai om en gaan sit op die tafel. Hy kyk liefdevol na sy seun deur die bril, laat sak op die punt van sy neus en vra, kyk in die oë van sy seun en lig nie sy kop nie, wat sy kop seer en sy nek was gevoelloos. Hy kyk na almal van onder af. Dit het ook inbreuk gemaak op sy burgerlike posisie. En nog meer voor 'n seun wat soos 'n gewone kind grootgeword het. En nou, as hy op die tafel sit, kon hy selfs op sy swart wenkbroue frons.
– En watter woorde verstaan u nie, seun?
– Wel..: President, sommige mag, FSB.. wat is dit? Ons het nog nie die geskiedenis deurgemaak nie. Is dit so, vlugtig.
– Of is u slegs 'n prokuratoriese skool gedurende hierdie periode van studie. – die vader glimlag, haal sy bril af en trek hulle liggies in 'n vuis vas, en hy leun dan op die tafelblad. Hy klap sy seun op die skouer met sy ander hand en vryf hom met 'n groot kaal kop, wat nie menslik was nie.
– Nou, luister, – sug die vader, – die president in ons gesin is ek, 'n bietjie krag is u moeder. Wel, sy, jy weet wat hy doen… laat dit nie toe om na te gaan nie, kyk na die lesse.
«Voere,» het Izya bygevoeg.
– Voed nie, maar berei kos voor. – het die vader bygevoeg.
– En wie voed dan?
Vader loer in die linkeroog van sy klein oupa en dan na die wydoog regterkant wat sy seun by sy ouma gekry het. Hulle sê sy was Chinees, maar slegs Russified. So beweer sy vrou; hoogte, gewig en breedte van die middel in tweehonderd. Die blondekleurige en blouoog naas, anders as die rooikappie.
– Ek voed julle almal! – antwoord trots op 'n ondertoon pa en buig sy bors uit. Sy gesig word hoogs verstandig.
– En wie is ouma? het die seun gevra en sy neus gepluk.
– Moenie jou neus optel nie, seun, vandag is nie die dag van die mynwerker nie – en sy hand saggies van sy seun se kop verwyder, -.. ons ouma is die KGB. Oud-inheemse KGB.
– En wat is die KGB? – Sonny bekommerd.
Die vader het die hand van sy seun losgelaat en, terwyl hy wegkyk na sy seun, soos 'n ram by die nuwe hek na die portret van Dzerzhinsky gekyk.
– Die KGB is dieselfde as die RFD. Eers oud as ouma. En regverdig, nie soos nou nie, alles is korrup… Ouma is oor die algemeen die RFD…
– Die KGB … – die seun het reggemaak en nadat hy 'n sabel droë snot in die dieptes van die neusgate opgerol het, uitgetrek, na hom gekyk en sy tande gebyt, uitgespoeg en sy neus gekreukel. – phew.., sout.
– MOENIE die gemsbok eet wat jou ma jou nie voed nie?! – die vader was verontwaardig.
– Nee, jy voer.
– Ek verdien geld op voer. En ma kook en voer van wat ek verdien het. Het jy dit?
– Aanvaar, verstaan, ontvangs…
– Goed gedoen, jou vader, en jy …?
Die seun het op die SMIRNO-toonbank gaan staan, aangesien die priester hom geboor het.
– Welgedaan in die stal is, maar ek Goed gedaan..!!
– .. Asshole… heh heh heh… Salaga. – Otila het die agterkant van die kop saggies aan haar seun geklap, maar Izya ontwyk en lewer 'n teenaanval reguit teen die neus van sy vader, soos hy geleer het.
– Uh..– Ottila juig, verberg die pyn, sy hand trek net uit, en sy oë laat trane val, – ja, is die moeder besig om jou te voed of nie?
– Voere. Heerlik voed … – die seun begin in sy linkeroor pluk … – En dan my suster en wie?
– En jy en my suster?.. En julle is MENSE! – die vader glimlag en trek sy bril op, gaan van die tafel af na 'n stoel en gaan verder skryf, kniel so dat dit hoër was.
– En wat beteken dit dan vir ons GESAG, daardie week… hierdie … 'n ander president het gekom… Amerikaner, die KGB slaap en die mense is bekommerd?
– Wat anders is so 'n president? – Pappa broei uit sy bril.
– En die een wat sluit met die krag in die kamer as jy drie uur in die toilet sit,..
– En wat dan?
– .. dan lag hulle en gis, soos katte in die nag snags op straat, en skree selfs soos varkies as hulle omgekap is. En kom uit – soos na 'n bad – nat.
– En waar is ek nou? – die vader bewe.
– En jy sit nog 'n uur in die toilet.. en skree dan soos altyd: «bring die papier!!!».
– Hier, pis!!. – ontsnap van die tande van generaal Klop.
– En wat is 'n «teef»?
– durf u dit nie meer sê nie. Goeie?
– Verstaan, aanvaar, Amen. – Ek het weer opgestaan in die Izza-toonbank.
– U het 'n gevegsopdrag om uit te vind wie hierdie tweede president is.
– Alreeds uitgevind. Dit is u ondergeskikte – Intsefalopaat Arutun Karapetovich.
– Hierdie ou man? Hy is dertig jaar ouer as sy, en drie-en-veertig ouer as ek. Haai… is dit 'n dwaas, is hy 'n familielid?! – Klop sit vas en begin verder skryf.
– Ha ha ha ha!!!! – Na 'n klein ruk ontplof my pa skielik en bars amper uit sy stoel. Dit is hoe hy gelag het, dat selfs 'n gesensureerde woord nie verklaar kan word nie, slegs obsceniteite. Maar hy hou aan die skouer van sy seun. – Ag, ha, ok, gaan, ek moet werk, en hierdie ander president het hoendereiers in hul sakke en skoene in die yskas.
– Hee-hee, – Izya glimlag stil, – en miskien 'n kaktus?
– Wat wil jy hê…
Die seun was verheug en het na die eerste helfte van die hut gevlug.
Die tweede protagonis en eerste assistent van die distrikspolisiebeampte, korporaal Intsefalopat Harutun Karapetovich, 'n voormalige gasteskrywer, het 'n pos gekry in die middeljarige pensioen, uitsluitlik as gevolg van Ottila se vrou, Isolda Fifovna Klop-Poryvaylo. Hy was drie keer hoër as sy baas en vyf keer dunner as die vrou van sy baas. Die neus is teruggetrek soos 'n arend en 'n snor, soos Budyonny of Barmaley. Oor die algemeen het die regte seun van die berge, wat aan die begin van Perestroika, na sout afgegaan het, gestruikel en geraai in 'n kloof, reg in 'n vragmotor oop sonder dak, met steenkool uit die goederetrein Tbilisi-SPb. Op die stasie het Lyuban wakker geword en gespring. Hy het hier en daar gewerk totdat hy die vrou van die distrikspolisieman ontmoet het terwyl hy gedrink het. Sy het hom as niggie uit die Kaukasus aanbeveel.
Nadat hy klaar was met die werk, neem Ottila Aligadzhievich Klop, soos altyd, 'n fotoportret op die tafel met die beeld van die sittende President, haal dit asem op, vee dit op sy mou, soen die voorkop op die kroon van die kop en plaas dit weer op sy regte plek op die regterhoek van die tafel, rus dit op 'n potloodsakkie met penne, rubber, potlode en 'n pakkie gekapte gratis advertensiekoerante vir persoonlike higiëne. Hy het toiletpapier gehaat. Dit is dun en 'n vinger word deurgaans deurboor op die belangrikste oomblik en dan moet jy dit afskud. En as dit in 'n nou ruimte geskud word, is daar 'n kans dat 'n vinger 'n houtblok in die binneste hoek van 'n straattoilet van die Sowjet-styl tref en pyn voel; die instink het die siek vinger laat warm word met warm speeksel, in plaas daarvan om die smaak van sy ontlasting te voel, wat hy 24 uur gedra het, om die toilet uit te sit vir later.
Om sweet van sy voorkop, oksels, arms, bene en onder die eiers af te vee, waar hy buitengewoon hard gesweet het, gebruik hy 'n wafelhanddoek. U vra: waarom nie 'n lap nie? Die antwoord is eenvoudig: die handdoek is groot en hou lank.
Dit was te laat, en die gesin het lank gelede al asemgehaal. Ottila het die woonbuurt van die hut binnegekom en rustig in die kombuis ingegaan en 'n vyfliter blikskoen uit die yskas gehaal. Beslag gelê op 'n plaaslike huckster. Hy druk dit op die buik, neem net 'n piering waarin 'n stuk haring lê, gebyt deur een van die huishoudings. Of miskien is hierdie ou bok, Intsephalopaat, wat sy hele lewe lank nie sy tande geborsel het nie en sy kakebeen eenvoudig met karies gebyt het.
«Dit is die rede waarom ek karies gehad het,» ontbreek Klopa, 'hy soen Isolde, Isolde Izyu, en Izya soen gedurig my lippe vir vyf en viertjies wat een of twee keer per jaar van die skool gebring word. Dit is nie pedofilisme nie, een of twee … – Maar die tande van Incefalopaat was meestal swart, hennep en wortels het voortdurend gebloei, maar Harutun het glad nie pyn gevoel nie. Hierdie gebrek aan die DNA het hom glad nie benadeel nie, maar het selfs suksesvol gehelp met die ondersoek.
Ottila rimpel en wil die plaat weer op sy plek plaas, maar hy knip na die pot en besluit om nie te minag nie. Moonshine ontsmet alles. Hy verander dus van plan en gaan na die tafel. Daar was 'n klein TV in die kombuis, en hy skakel dit aan. Ek het ook onderweg na die gasstoof gegaan en die deksel van die pan oopgemaak. Die aroma, uitgeput daarvan, het Ottila eenvoudig bedwelm en hy wou dadelik een eet. Hy het die kas ingehaal: 'n bord, tafelblad, pepershaker, mes, brood, mayonnaise, suurroom, kefir, airan, komiss, ketchup, lourierblaar, 'n beker, twee lepels: groot en klein, en sukkel om sy balans te kry, het hy na die tafel gegaan, het opgestaan en moeg geword: albei hande is deur, te veel oorlaai en moes selfs elmboë gebruik. Alles het stadig geskakel. Ottila het die bord met sy neus op die tafel probeer druk, maar die tafel was hoër en sy elmboë begin swel. Ottila blaas op en lê alles op 'n stoel neer. Daarna het hy rondgekuier en die stoel ingedruk sodat jy die TV kon sien, by die stoel staan, wat tans weer as toneeltafel herkwalifiseer word, staan, honderd en vyftig gram mankskink in die stoptop gooi en diep uitasem, dit alles dadelik met een draaier gevul en dit met 'n luide vergesel klink gurgel. Hy grimas soos 'n ou suurlemoen, huiwer sonder om te huiwer, gryp 'n stuk van die versplinterde haring met sy hele vyf en knabbel die helfte saam met die bene. Bene het in sy verhemelte en tong gegrawe. Hy vries, maar toe onthou hy die joga van sy vader en vergeet die pyn, terwyl oumas of kinders die sleutels en ander kleinighede vergeet. Volgende in die ry was sop. Die sop bestaan uit die volgende hulpbehoewendes: ertjies, suurkool, aartappels, gebraaide uie met wortels op tamatiepuree, sagte koringhorings, griesmeel, 'n gemengde hoender-eier met 'n gevangde stuk van die dop, 'n vingernael, 'n volwassene, en geur met een stuk been van vleis met are. in die panvloer. Die vleis is blykbaar voorheen geëet volgens die beginsel: 'in 'n groot gesin… moenie kliek nie'. Toe hy reeds geswolle sop suig en lyk meer soos perdvlieë, knibbel Ottila aan die been en leef, terwyl hy die nuus versigtig absorbeer. Die volgende uitgawe van die inbelsentrum was op die TV-skerm:
– En die interessantste ding, 'vertel die omroeper,» … een onderwyser uit Irkutsk was 'n aanhanger van Nikolai Vasilyevich Gogol en het sy werk, veral die werk «NOS», afgodsbeeld. Ek het my hele lewe lank geld gespaar vir 'n reis na Leningrad (nou St. Petersburg), waar 'n monumentteken met 'n lang neus op 'n koperblad aangebring is, soortgelyk aan Gogolevsky. Maar Perestroika het alle planne onderbreek; sy het al haar spaargeld in OJSC MMM belê en het, soos miljoene deposante, 'n donutgat gelaat. Nadat sy opgewarm is en 'n uitgebreide miokardiale infarksie opgedoen het, het sy weer geld begin bespaar vir 'n reis na St. Petersburg en selfs in die geheim, vermom om haarself leeg bottels en blikke in vullisvate en langs sypaadjies te versamel. En nou het die langverwagte droom oor tien jaar waar geword. Sy kom na die hoofstad, die held van St. Petersburg. En nadat sy uitgevind het in die ondersoekkantoor waar die gesogte en langverwagte monument geleë is, het sy met drie oordragte gehardloop met dinge op openbare vervoer, waarom met oordragte? Dit is net dat Moskvichka in die inligtingstoonbank gesit het, en Muscovites, in teenstelling met Pitertsev, daarvan hou om andersom te stuur, soos hierdie keer. Nadat sy vyf uur na die langverwagte plek bereik het, kyk sy rond en vind niks dergeliks nie en besluit om die patrolliebeamptes in die omgewing te vra wat waaksaam na die trekarbeiders kyk wat die oumas van hulle sou wegry:
«Liewe,» roep sy, een van hulle reageer en draai na haar, 'kan u vir my sê waar die monument van Gogol's NOS geleë is?»
– En hier, – draai die werknemer sy kop, – êrens hier. – en wys na die kaal muur en bovenarel: vanaf die gedenkplaat was daar slegs gate aan die muur en 'n ongeslypte stensil, die grootte van 'n gesteelde plaat met 'n konvekse menslike neus. Ouma is onmiddellik oorlede aan 'n hartaanvalversteuring. Hierna het ons oordrag tot 'n einde gekom. Alles van die beste. om
Ottila drink nog 'n glas en gaan slaap. In die donkerte by die bed trek hy hom uit en klim om die kant van sy vrou, wat in 'n verstikking snork, te oorkom. Sy het nie eens beweeg nie. Toe hy oor sy vrou klim en tussen die muur en sy vrou was, was hy stomgeslaan deur snork en die wind van die lippe van die lieflike helfte af. Ottila haal diep asem in en lig sy bo-bors, 'n bietjie groter as sy kop, sy kop agter in sy kop na die slaperige pleksus van sy vrou. Hy het sy oor op die onderste een neergelê en die bo-oor met sy bolyf bedek. Die snork verdwyn en hy sluimer soos 'n baba in warmte en gemak.
Soggens word hy wakker, krul op 'n kussing. Daar was geen vrou nie. Hy het na die wastafel gegaan en in 'n volle rok aangetrek, homself gewas. Hy gaan na die deur van die ingang na die Strongpoint, neem die handvatsel en… Die deur word in hierdie situasie van hom oopgemaak en ruk, op die oomblik dat hy die deurhandvatsel druk en Ottila in die ruimte van die Strongpoint insleep, asof sonder 'n gewigtige lugweer. Hy het ingevlieg en in Mount Wife neergestort. Die buik met borste is gedemp en gooi die omgewing terug.
– Wat is jy? Izoldushka!? – Hy vra vlugtig verras en daarna voel hy pyn op die agterkant van sy kop en tref die vloer.
– Vee jou voete af, ek het daar gewas. sy blaf en gaan voort om die vloer af te slaan, buig in die onderrug, terug na hom toe. Die polisieman het om haar gat gegaan, sy bene afgevee, pantoffels met konyn ore toegemaak en die kantoor binnegegaan. Die eerste ding wat hy gedoen het, het in 'n stoel geklim, daarna na die telefoon op die tafel gestap en hom tot op sy rand getrek. Hy tel die telefoon op, gaan sit op die rand van die tafel en sit dit op sy oor. Hy skakel die baas se telefoon en skud sy bene en wag en tel die piep.
– Ullah! – gehoor aan die ander kant van die draad na die vyftigste toon.
– kameraad Marshal? Dit noem mnr. Distrik-generaal Klop.
– Ahhhh… is dit jy? – Kameraad Marshall was ontevrede; – hoe gaan dinge op 'n nuwe plek? Jy het nie lank gebel nie, jy het begin vergeet wie e… uh… um jou voed.
– Nee, wat is jy, Eximendius Janis oglu Snegiryov. Daar was eenvoudig geen rede om jou bejaarde kop tevergeefs te steur nie.
– Baska, sê jy, 'n dwerg?
– U… nee, jammer, gaan af.
– Goed, laat ons dit later uitvind oor die etiek van ondergeskiktes en eienaars. Wel, wat het jy, iets belangriks?
– Wat skreeu jy, piggie is nie Russies nie?
– Jammer, ja.
– Goed, ons praat ook oor die grense van die aanvaarbare tarief van telefoongesprekke wat tydens die eerste lesing van die wetgewende vergadering van Moskou en Rusland aangeneem is. En wat van u, Sneak Bug? En kom vinnig, ek is laat vir die vergadering.
– Het u gisteraand die volgende uitgawe van die inbelsentrum gekyk?
– Nee, ek het 'n DiViDishka. En wat?
– In St. Petersburg is 'n monument vir die Neus gesteel.
– Ek wil hierdie saak ondersoek, as u my dit toelaat, o meneer Marshall.
– Wat anders, niemand het my aangemeld nie, spreek duideliker. Watter monument het hul neus afgekap?
– Wel, met Gogol..
– Gogol se neus afgekap?
– Nee, Gogol het 'n verhaal oor FNL.
– Ter ere van hierdie verhaal is 'n gedenkplaat in St. Petersburg opgerig en dit is gesteel. En ek weet ongeveer wie dit gedoen het.
– haweloses of wat? Niemand anders nie. Hy is koper. En wat wil u van my hê?
– Pak hierdie besigheid, patroon.
– Word dus besig, wat is daar? Maar net in u vrye tyd.
– Maar ek sal uitgawes, reiskoste, etes, hotelverblyf, taxi-ritte nodig hê.
– M-ja. Dit was nodig om hiermee te begin. Dit is net om na St. Petersburg te kom, jy kan ook die haas per trein neem, die Bomzhovskoe-aangeleentheid, so die hotel het niks daarmee te doen nie. U kan dit op die stasie of in die slegste plek by die haweloses in die kelder verander. By hulle sal jy verslind. En in die stad en te voet kan u stap met die besienswaardighede van St. Petersburg. Daar is geen geld in die begroting voordat ek klaar is met die bou van die huis nie. Wel, verstaan jy my?
– En van die kas af van my Strongpoint? Ek het hier 'n bietjie gekies oor boetes van kollektiewe boere.
– En baie?
– Ja, dit is genoeg vir die eerste keer.
– Goed. Haal dit uit die rekening. As u die probleem oplos, sal ek die koste van verkoopsontvangste terugbetaal, maar nee?! Dit is nie vir my om te besluit nie, want die geld is publiek.
– Goed, Eximendius Janis oglu Snegiryov. Natuurlik het ek min tyd, maar ek sal met iets vorendag kom. – Ottila sit die telefoon neer en lê tevrede op die tafel, met arms uitgestrek.
– Hier is dit, 'n nuwe onderneming! Nou sal hulle by Petrovka 38 oor my uitvind.
Die deur kraak, en die enorme afmetings van Isolde Fifovna, sy grootste helfte, verskyn.
– Sal jy eet? – vra sy sagmoedig, en moenie op die tafel wikkel nie, ek het dit ook afgevee.
– Ek sal hier ontbyt eet!
– Wat beteken dit HIER? Is ek soos 'n kelnerin of iets? Gaan kombuis toe en eet soos almal. Ek sal nie dra nie.
– Ek sal graag wil, maar Marshall moet my bel.
– Marshal? Ek sou so sê. Wag dan. Die seun bring nou wat oor is. En klim van die tafel af, Sherlock Holmes… Hahaha … – sy lag en gaan die tweede helfte van die hut binne.
Die voordeur het gekraak en korporaal Incefalopaat verskyn in die deuropening.
– Kan ek 'n patroon hê?
– Kom sit en gaan sit… Ons het 'n besigheid… Môre vertrek ons na St. Petersburg. – Ottila staan op, draai om en gaan sit in 'n stoel.
– Die gesteelde monument vir die neus van Gogol soek.
– Aaaaa … – Die enkefalopaat gaan binne en gaan sit in 'n stoel vir ondergeskiktes en besoekers, nadat hy 'n voet op die voet gegooi het. – Ek hou in gedagte, Bos…