Om vir ‘n oombkik in die son te staan – om net weer deur verduistering met die alomteenwoordige donker te dans – ‘n wals teen die muur van tyd!
Verstaan jy dan nie dat hierdie oorlog nie beheer word deur daaglikse gebeure in my lewe nie? Die lewe beinvloed nie die oorlog nie. Want hoe versmoor jy dit wat reeds dood is?
Hierdie onwerklikhede is vir my elkeen ‘n werklikheid wat uitgeleef word. Begryp jy dan nie my onwerklike werklikheid nie?
Verstaan jy die nood van stilte? Begryp jy dat ek nooit die pad van hierdie gedagtes-tornado kan peil nie? Ook nie die sterkte en graad van verwoesting nie?
Met vastrap plek soek in die afdraende wêreld van spoed…het ons vergeet dat tyd soms kan stilstaan solank as jy wil hê dit moet… maar tyd kan nie gejaag word nie.
Dit is duidelik dat my waarheid en my werklikheid vir ander ‘n totale onverstaanbare onwerklikheid is, en steeds bevraagteken hulle my sanity binne my werklikheid. En ek staan hul nie teen nie…want hul ongeloof in my waarheid is vir my ook ‘n onwerklikheid wat soos kakiebos in my hart groei en oorgroei en verdruk…soos my gees en siel se waarheid vir hulle soos ‘n spook wandel deur die gange van hulle ongeloof…
Het die geskiedenis van onse eie land se leiers ons nie deur die dekades hul onwerklike werklikheid op aan afgedwing nie? Doen ons se huidige leiers dit steeds nie? Nie net in SA nie, maar wêreldwyd! Of jy nou dink dit is daadwerklik die werk van geheime agente of dalk steeds net die ooms om die ronde tafel agter die skarlanken-ingebloeide gordyn soos elk hul hande afvee voor hul aan daardie tafel gaan sit…of dalk die oom my sy skarlaken oorpak…en ‘boots’ sodat hy nie sy tone teen die menige klein klippies kan stamp nie…
En hier kom ek vandag op my matriek rekord eksamen se Afrikaanse Essay inskrywing af. Ek het altyd die gewoonte gehad om ‘n rowwe draft te skrywe en dan ordenklik in lesende handskrif oor te skryf.
ps. Hallo aan almal wat gedink het ek is verlore vir die blog-wêreld…ek is nie. Ek is steeds hier, soos Skadu’s teen die muur.
Die mens is die mees komplekse wese op aander. Hy was van die begin af so geskape. Tog kan een mens nie ‘n ander te volle verstaan of ken nie.
Maar ek, die mens het nie die reg om ander van hul geluk te beroof nie. Alles wat hulle gelukkig maak. Ek het ook nie die reg om aan die Skepping te verander nie. Of dit nou aan die natuur of myself is. Ek mag nie, want die mens is ook ‘n belangrike wese in die skepping.
Alhoewel ons in ons uniekheid die gawe besit om te kan redeneer en verstaan, mag ons nie sommer doen wat ons wil om ons lewe meer leefbaar te maak nie. Dan oortree ons tog om ander wesens in die natuur se geluk weg te neem.
Die lewe gaan nie oor keuses nie. Soms is daar nie keuses nie. – Nie voorafgaande nie – altyd eers daarna – ‘n keuse om ‘n keuse te maak vanuit die oogpunt van hindsight – en al keuse wat daar is – is skuldgevoel – soms nie eers vir jouself nice, maar ‘n skuldgevoel oor ‘n ander se skuldgevoel. Dis ‘n helse doolhof – eindelose paaie na innerlike hel. Daair is nie keuses nie. Elke pad lei na nêrens en jy stap daardie pad vir altyd. In hierdie doolhof van skuld is daar nie ‘n reg en verkeerd nie. Dit is net.
Jy word nie ‘n keuse gegee as jy verkrag word nie. Jy word net. Jy word nie ‘n keuse gegee om mishandel te word nie. Die keuse is nie joune nie. Net die skuldgevoel is – en die skuldgevoel van die oortreeder ook. Daar is geen balans nie. Net soos in hierdie donker gat. Daar is geen bo of onder nie – geen keuse van reg of verkeerd nie. Dit is net.
Dat kennis en logika nie hierdie denke kan verhoed nice – maar slegs toelaat dat juis jou eie kennis en sin vir logika jou net tot skuldgevoelens dryf want jy weet niks hier binne jouself is normaal nie. Nie jou lewe, drome of denke nie. Tog met al die kennis, insig en geloof – bly dit dieselfde. So asof hierdie donker gat ‘n soort van verslawing is. En jy steeds die getroue dienende slaaf vir die donker is! Bevryding kom soms aan die deur klop – maar die kuier is van korte duur. Want die ketting van selfsugtigheid is te kort en te sterk en skuldgevoel hou die deur dop. Geluk word summier by die deur weggewys.
Word mens so van kleintyd deur die lewe tot ‘n skewe mould gedruk? Of word ons slegs sommer so aan die donker kant geskape?
Selfs die duiwel wandel nie in die donker nie, hy soek na die mense van die lig, nie diegene wat hulself reeds verdoem het nie!
Wat my die seerste maak. Die bangste maak is dat hierdie twee-stryd altyd gelykop eindig. Die kennis, insigte en wysheid wat ek in my nugtere denke tot my beskikking het, net so waardevol is – teenoor die kennis, insig en wysheid wat ek aangaande die donker het.