Dit is deur in die afgrond te gaan dat ons die skatte van die lewe herstel. Waar jy struikel, lê daar jou skat. Die heel grot wat jy bang is om te betree, is die bron van wat jy soek. Die verdomde ding in die grot wat so gevrees was, het die sentrum geword. - Joseph Campbell
Hartseer is 'n belangrike emosie. Nie 'n maklike een nie, maar dis hoe ons die ervaring van verlies verteer en dit omskep in iets wat diepte en betekenis het. Grief gee vir ons wat die Quakers 'gravitas' noem, 'n Latynse woord wat "swaartekrag" of "gewig" beteken - die goeie soort gewig wat ons in ware ouderlinge verander. Mense wat hul hartseer besit en verander het, is soos swaar rotse wat onbewustelik in die middel van orkane kan staan ​​en skuiling en toevlug vir ander kan bied.
Ek glo dat ons almal 'n plek nodig het waar ons kan huil na ons hart se inhoud, en waar ons hartseer erken, vereer en in gemeenskap gehou kan word. In sommige van my kringe huil ons baie. Moenie my verkeerd verstaan ​​nie, Circlework is nie 'n inherente swaar of hartseer proses nie. Daar is baie lag en speel. Maar die lewe sluit altyd lyding en verlies in, en in ons samelewing is daar min plekke waar ons die ondersteuning kan kry wat ons nodig het om deur ons hartseer te beweeg.
Wanneer 'n vrou in 'n kring kom en vind dit 'n plek van ware vriendelikheid wat haar outentieke selfuitdrukking verwelkom, mag haar trane natuurlik begin vloei. Die dam wat hulle terug hou, verkrummel, en sy ervaar wat sommige 'n afbreek sou noem, maar wat is eintlik 'n deurbraak.
Die Saamheid van Roem
Natuurlik kan ons alleen roem. Maar dit is beter, baie beter, as ons ons hartseer met ander kan deel. Wanneer ons hartseer in die sirkelboom vasgehou word, kan ons onsself laat los, met die vertroue dat ons susters ons nie toelaat om in ons trane te verdrink nie, maar sal ons help om weer in die lig te kom.
Ek onthou die sonnige oggend goed, toe Sharon, 'n swaar vrou in haar lewe, bedroef is vir haar gebroke huwelik. Vir 'n lang tyd het sy onbetroubaar gesukkel terwyl ons haar gehou het. Later, uitgeput, het sy rustig in die middel van ons sirkel gerus soos ons haar kop saggies gesit het, haar hande vasgehou en haar hande saggies op haar hart gelê. Vir 'n paar minute was daar geen geluid anders as voëlsong wat deur die oop vensters ingegooi het nie.
Uiteindelik het Sharon haar blou oë oopgemaak en na ons gekyk. Weereens, ek is getref deur die manier waarop trane jare se spanning van ons gesigte kan wegwas, sodat hulle so sag en oop soos 'n kind is. En tot my plesier het ek gesien hoe 'n bietjie glimlag om Sharon se gesig begin krul, asof die son van agter die wolke uitkyk. Soos 'n sirkel van spieëls, het ons na haar geglimlag.
En toe, so stadig, het haar glimlag in 'n grin gegroei wat tot en met skielik groter geword het. Haar groot lyf het met die lag begin skud, beslag gelê op 'n krag waarmee alle weerstand nutteloos was. Dit was 'n pragtige ding om so 'n vreugde te sien wat 'n mens wat net 'n paar oomblikke gelede in diep hartseer was, oorval het. Haar lag was aansteeklik, en voordat ons dit geweet het, het ons almal op die vloer gewerp, met die gelag in die wilde, mal, verskriklike skoonheid van die lewe.
Heilige ruimte bied veiligheid
Sirkelwerk kan intens en emosioneel uitdagend wees. Al die meer rede om die onmoontlike lag wat ons skud, te verwelkom, sluit ons weer in met ons wilde, ekstatiese vryheid. Ek beskou dit altyd as 'n goeie teken wanneer vroue veilig voel om hul wag te laat val en word speels en dwaas.
Heilige ruimte hoef nie ernstig en plegtig te wees nie. Gelag is 'n goeie medisyne wat ons help om die swaarkry en somberheid wat ons oorval, te vergiet wanneer ons die dramas van die lewe te ernstig neem.
Daar is een soort silliness wat verleentheid of verveling aandui. Daar is 'n ander wat op ons soos 'n engel van vreugde neerlê, nadat ons in die dieptes van ons siel neergedaal het, ons waarheid gepraat het en ons hartseer betrap het. 'N Groot gevoel van verligting kan dan ontstaan ​​asof 'n swaar klip van ons siele opgehef is. Ons voel lig en ongemaklik met vreugde.
Iemand begin glad glad nie giggel nie, en die lag begin om van maag te maag, soos 'n wilde dier. Geen manier om dit te bevat nie, geen manier om dit te onderdruk nie. Dit gaan dood, net om weer te begin, 'n genesing wat oor die sirkel spring en lek totdat almal uitgeput is, met trane gestreepte gesigte, los bulle en warm, hartlike harte.
As dit gebeur, weet ek dat die gees van genesing onder ons is. Ons het deur die donker vallei gekom en terug in die lig gekom.
Vertrou op die vloei
Tsy hart breek oop
kan die hele heelal bevat.
In ons daaglikse lewe onderdruk ons ​​dikwels ons trane omdat ons hulle 'n teken van swakheid beskou. Tog beteken trane gewoonlik dat ons sagmaak en oopmaak. Soos sneeu-smelt in die lente, sê hulle dat 'n innerlike kern van hardheid oplos.
Ons praat van "afbreek", asof huil was 'n teken van swakheid en nederlaag. Maar meer dikwels as nie, is ons ineenstorting regtig 'n oorwinning oor 'n leeftyd van kondisionering wat ons vertel om ons ware gevoelens weg te steek.
Wanneer ons glo dat sekere emosies goed is, ander slegte, sal ons natuurlik probeer om die vloei van die slegte emosies te dam. Trouens, daar is nie so iets soos 'n goeie of 'n slegte emosie nie.
Woede en vreugde, hartseer en vrees is almal dieselfde stof wat op verskillende maniere manifesteer. Woede is warm en vinnig beweeg, terwyl die hartseer diep en waterig is. Albei is energieformasies-energiewolke, jy kan sê, of wervels van kleur, eddies in die rivier. Stel hulle vry om te vloei en hulle sal omskep in iets anders. Ons leer om nie die onstuimigheid te vrees nie, maar om uiteindelik te vertrou, sal ons in rustiger waters beweeg.
Emosies wat nie kan vloei nie, kan nie verander nie. In plaas daarvan vries hulle geleidelik in die plek soos ysplate. Baie van ons het min ysberge in sekere hoeke van ons harte wat nie in dekades gebuig het nie en dit sal nie smelt totdat die warm son van deernis op hulle skyn nie. Benader hulle met oordeel of selfverwerping, en hulle vries net strakker.
Voeling voel; jy kan nie die lig sonder die donker hê nie. Druk jou pyn weg, en jou vreugde sal daarmee verdwyn.
Vertrou op die Dans van Energie
Ons is almal deel van 'n wonderlike dansdans. Die vraag is, vertrou ons die dans? Vertrou ons waar dit ons lei?
Vir baie mense is die aanvanklike antwoord nee. Hulle laat nie hul lyf beweeg nie, want hulle is bang om dwaas te lyk. Hulle laat hul stem nie uit nie omdat hulle voel dat hul stem soos 'n kurk is, laat dit pop, en wie weet wat anders kan uitboor ... Hulle spreek nie hul woede uit nie, want hulle is bekommerd dat hulle gewelddadig kan word. Hulle laat hulle vrees nie uit nie, want dit kan te oorweldigend wees. Hulle laat nie hulle hartseer uit nie, want hulle kan daarin verdrink.
Sommige mense laat glad nie emosie uit nie, want hulle beskou emosionaliteit 'n teken van swakheid. Wanneer hulle gevra word om by die dans aan te sluit, skud hulle hul koppe. "Dankie, maar nee."
In Sirkelwerk respekteer ons die nee. Niemand anders kan vertel hoe ons self kan, of ons gereed is om oop te maak of nie. Niemand anders is bevoeg om te besluit wanneer die tyd reg is nie.
Tog, ons do het aanmoediging nodig. Dit is belangrik om uitgenooi te word na die dans, en om te weet wanneer ons gereed is, word ons verwelkom. Op die oomblik mag ons net kyk.
Hierdie tydperk van kyk is belangrik voorbereiding. Dit lyk dalk of ons net daar sit en niks doen nie. Ons kan dalk ons ​​hele geloofstelsel herstruktureer en voorberei vir ons eie deurbraak.
Voel die kollektiewe hartseer
Vandag voel baie van ons 'n pynlike, onverbeterlike hartseer vir die wêreld, vir die gedeponeerde woude en die vergiftigde riviere, vir die kinders wat in die oorlog wees, vir die walvisse en die ijsberen.
Ek sal nooit die gesig van Asha, 'n sterk, lang vrou met lang swart hare, in die middel van ons sirkel vergeet nie, en trane stroom oor haar gesig. Terwyl ons in stilte gekyk het, het ons 'n kragversameling in haar liggaam gesien totdat dit gekondenseer het en soos die lava uit die kern van haar wese opgestaan ​​het, uitgegooi deur haar mond in 'n angswang wat so deurdringend was dat dit lyk asof die lug oopgebreek het.
Ons het almal geweet dat hulle nie alleen vir haarself was nie, maar vir ons almal, vir die mensdom, vir ons verlore onskuld en die verwoeste skoonheid van die planeet. Dit was geen huil van swakheid of hulpeloosheid nie. Alhoewel dit uit die lyding gebore is, was dit 'n uitstorting van onwrikbare krag, die soort krag wat kom as 'n mens huil ter wille van alle wesens.
Ons gewonde planeet
Ons weet almal dat ons planeet beseer is. Ek vermoed egter dat vroue hierdie kennis op 'n ietwat ander manier hou as wat die meeste mans doen. Ek dink aan dit as 'n meer sellulêre manier, wat beteken dat vroue se pyn dikwels direk uit hul liggame uitbreek. Soms lyk hulle bewuste verstand om die laaste orgaan in hul liggaam te wees om die diepte van hul hartseer te besef.
Amptelik word sulke hartseer as ongeldig en ongegrond verwerp. Het ons nie alles wat ons nodig het nie? Is ons nie gehuisves en goed gevoed nie?
Verbruikersgemeenskap het die menslike hart van sy waardigheid gestroop en dit verminder tot iets wat veronderstel is om met sentimentele films en hope speelgoed te voldoen. Tog is ons groter as dit en het ons 'n groter soort geluk nodig.
Verheerliking van die pyn van die kollektiewe psige
Net soos die individuele psige het die kollektiewe psige ook 'n wil om hom te genees. Wanneer sekere gevoelens onvoldoende erken word, druk bou en uiteindelik opper waar dit ookal kan wees - gewoonlik in die harte en gedagtes van diegene wat energiek sensitief en deurlaatbaar is. Hulle is die kinders wat as kinders vertel is dat hulle te sensitief is omdat hulle onbetroubaar huil het vir die hert wat langs die pad gelê het, of vir die seuntjie langsaan wat geen pa gehad het nie.
As jy sterk deur die staat van ons wêreld geraak word, moet jy 'n manier vind om jou gevoelens te aanvaar, te kanaliseer en vrede te maak. Andersins kan jy siek word, want onbewuste emosionele pyn spreek homself dikwels uit in die vorm van fisieke kwale. Vandag styg toenemende getalle mense met ongerymde state wat die onbekende nood van die kollektiewe weerspieël.
Ons beweer ons krag om ons kollektiewe pyn te genees
Sommige vroue neem hul hartseer vir die planeet aan 'n psigoterapeut. Maar psigoterapie mag hulle nie die nodige ondersteuning bied nie. Tipies benader die terapeutiese model lyding as 'n individuele probleem. Nogtans is dit nie droefheid en woede perfek gesonde reaksies op 'n kranksinnige wêreld nie?
Wat ons nodig het, is nie "vasgemaak" nie, maar om uitgenooi te word in 'n heiligdom waar ons emosies kan vloei en hulle terugspring na die oseaan van mag waar hulle vandaan gekom het. Deur ruimtes te skep waar ons kollektiewe pyn uitgedruk en vereer kan word, beweer ons ons krag om dit te genees.
Die probleme lyk so groot, en soms voel ons so hulpeloos en impotent. Trouens, ons is nie hulpeloos nie. Om egter kragte bymekaar te kry op maniere wat werklike transformasie kan ondersteun, moet ons nie net die probleme erken nie, maar ook maniere vind om onsself in die proses te versorg.
In die besonder moet ons bereid wees om die emosies wat op te staan, vas te hou en te genees. As ons nie 'n manier kan vind om mekaar in ons pyn te troos nie, hou mekaar in vrees en lei mekaar deur ons woede, dan sal ons emosies ons immobiliseer. Terwyl ons hulle ruimte gee om te vloei, vind ons dat ons stagnasie in vars insig kan omskep, hulpeloos woede in vurige vasberadenheid en hartseer in medelye.
Hoe meer ons samelewing dring daarop aan om die erns van die krisis te ontken, hoe meer lyding skep dit vir diegene wat nie kan help om ons kollektiewe pyn te voel nie. Solank as wat ons pyn ontslaan word as 'n simptoom van persoonlike patologie, moet ons onheilig en onsigbaar op 'n diep vlak voel.
Uitdrukking, deel, omhelsing en transformasie van ons gevoelens van pyn
Die sirkel kan nie die realiteit van die omgewingskrisis verander nie, maar dit kan 'n heiligdom bied waar ons ons pyn kan uitdruk en deel. Enigeen wat aan sosiale verandering werk, moet 'n veilige ruimte hê waar hulle kan voel, druk en die gevoelens wat in die proses voorkom, verander. Deur sulke ruimtes te skep, maak Circlework die deure oop sodat ons die krag wat ons werklik het, kan eis, maar kan nie in isolasie toegang verkry nie.
Paradoksaal genoeg lei die proses om ons pyn vir die wêreld te omhels, nie tot groter wanhoop nie, maar om te hoop. Soos een vrou gesê het nadat hy 'n aantal jare lank Sirkelwerk uitgeoefen het, het sy gesê: "My lewe is groter en minder geïsoleer. Ek is minder bang in die middel van wêreldgebeure wat ek heeltemal vreesaanjaend vind. Ek bevind myself met 'n soort vryheid en hoop wat voorheen onmoontlik sou gewees het. "
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > lewe verander > Maak ruimte vir individuele en kollektiewe hartseer