Liefde in die Ou Kaap Omnibus | Sarah du Pisanie [Pisanie, Sarah du] | download
اصلی Liefde in die Ou Kaap Omnibus
کاپی کول (epub, 273 KB)
By (author) Sarah du Pisanie [Pisanie, By Sarah du]
La Rochelle, Frankryk, 1790
"Wie is dit, Anna?" Pauline de Roubaix se groen oë is groot en verskrik.
"Ek weet nie." Anna druk die jongmeisie teen haar sagte liggaam vas. Vertroostend vryf sy oor die rooibruin hare wat donsig om haar gesig onder die groen kopdoek uitkruip. "'n Mens kan niemand meer vertrou nie." Sy druk Pauline tot by die groot hangkas in die hoek en dié klim vies in.
"Is dit nodig?" vra Pauline en haar oë is verontwaardig maar tog 'n bietjie bang. "Ek haat die ou donker gangetjie agter die kas; dit is klam en muf daar," fluister sy.
"Goed, bly eers net in die kas. Ek sal drie kort kloppies gee wanneer jy moet gaan wegkruip," sê Anna. Sy sluit die kasdeur en steek die sleutel in haar voorskoot se sak.
Pauline sit soos 'n verskrikte muis onder in die groot hangkas. Anna se man Joseph het 'n skuifpaneel agter in die kas gesit waardeur sy in 'n kort gangetjie wat na buite uitloop, kan skuil of ontsnap. Vandat die Jakobyne hulle aggressie en haat na die adel uitgebrei het, is die adel se lewe nie meer veilig nie.
Haar pa is nou al vir twee jaar in die Kaap de Goede Hoop om daar sy besigheidsbelange uit te brei. Oorspronklik sou dit net vir 'n jaar wees maar volgens hom is daar baie om te doen. Kort nadat hy weg is, het die moeilikheid hier begin en sy wou hom nie verder ontstel nie. Hy skryf baie gereeld maar so tussen die reëls kan sy agterkom dat iets verkeerd is, veral met sy gesondheid.
Gelukkig is die werknemers hier op Picardi-La Brie goeie mense. Hulle is een en almal lief vir Francois de Roubaix. Hy het hulle deur die jare baie goed en regverdig behandel. Pauline se oppasster Anna en haar man Joseph sal haar met hulle lewe beskerm.
Die groot herehuis hier op Picardi-La Brie word deesdae selde oopgemaak. Sy gaan slaap saans by Anna en Joseph in hulle pagtershuis. Bedags trek sy aan soos ee; n van die boerinne en sluip terug sodat sy darem haar tyd tussen haar boeke en borduurwerk kan verwyl. As iemand onverwags aankom, sal dit lyk asof sy hier werk.
Dit voel vir Pauline soos 'n ewigheid voordat Anna weer die kas kom oopsluit. "Wie was dit?" vra Pauline en knip haar oë om weer aan die lig gewoond te raak.
"Ek weet nie. Joseph het gesê ons moenie nou al huis toe kom nie. Die man sal dalk hier iewers skuil en ons dophou. Joseph sal hierheen kom sodra dit veilig is."
Hulle stap in die skemer gang af kombuis toe en gaan sit styf en regop in die laat skemer teen die kombuistafel, te bang om 'n kers of lamp op te steek.
Joseph lyk oud en moeg toe hy later in die kombuisdeur verskyn. "Hy is weg." Hy kom sit stil eenkant by die tafel.
"Dit is iemand wat na jou soek, juffrou Pauline," sê hy en sy kan die kommer in sy stem hoor. Die skrik slaan koud in Pauline vas. Anna vat haar hand en druk dit sag.
"Ek het vir hom gesê ek weet nie waar Juffrou is nie maar dit lyk nie of hy my glo nie." Joseph klink bekommerd.
"Wie is die man?" vra Anna en haar stem is baie na aan histerie.
"'n Seeman van die La Cordier. Hy sê hulle kom van die Kaap de Goede Hoop af."
"Maar dan ... dan kom hy seker van Pappa af. O, Josep, dalk is Pappa self hier!" Pauline spring op en druk haar hande teen haar wange. Die opgewondenheid straal soos 'n lig uit haar.
Anna sug en kyk moederlik na die jongmeisie met haar lang rooibruin hare en groot groen oë. Pauline sal oor twee maande twintig wees. Sy het 'n goeie hart soos haar pa, maar die adel se ou maniertjies word mos maar in hulle ingebore. Hulle is so gewoond daaraan om hand en voet bedien te word dat Anna nie weet wat gaan van Pauline word as sy hier van Picardi-La Brie moet weggaan nie.
Die eerste jaar nadat Francois de Roubaix weg is, het Pauline by haar niggie en dié se man gebly; hulle was bure en dit was toe nog veilig hier. Pauline het gereeld bedags huis toe gekom en saans weer daar gaan slaap.
Die Jakobyne se heksejag was eers net op Parys toegespits maar die afgelope jaar is dit nou dwarsoor Frankryk.
"Die man vra toe vir my of ek Joseph Cordier is," sê Joseph en Pauline skuif nader aan Anna, wat dadelik haar hand vat en dit styf vashou.
"Hy sê as ek jou kan opspoor, moet ek hierdie sakkie vir jou gee, anders moet ek dit môreaand weer vir hom teruggee. Hy sal by die taverne naby die hawe wag."
Nou eers sien Pauline die seilsakkie wat Joseph onder sy baadjie uitgehaal het en oorstoot na haar kant toe. Sy kyk geskok na hom en toe na die pakkie asof dit sal byt.
Anna sluk aan die droogheid in haar keel. Sy staan op en trek die gordyne toe. Toe sy 'n kers wil opsteek, keer Joseph.
"Kom ons gaan liewer na ons huis toe. 'n Mens weet nooit wie sluip hier rond nie."
Joseph se woorde hang veelbetekenend in die lug en Pauline skuif nader aan Anna, wat bekommerd na haar kyk.
Joseph druk eers weer die seilsakkie onder sy baadjie in voordat hulle sluip-sluip oor die donker werf na die pagtershuisie beweeg.
Anna trek die gordyne dig en steek 'n kers op. Sonder 'n woord skuif sy die kers tot voor Pauline wat met die seilsakkie in haar hande sit, te bang om dit oop te maak. "Toe nou, kind." Anna kan die spanning nie langer verduur nie.
Pauline draai die seildoek af en staar met groot oë na die brief hier voor haar. Sy druk skielik haar hande voor haar gesig en vir die eerste keer vandat al die probleme begin het, loop die warm trane oor haar wange.
"Dit ... dit is my pa se handskrif," huil sy. "Hy is hier. Hy is seker bang dat hulle hom sal sien." Pauline maak haar eie gevolgtrekkings en die opgewondenheid borrel soos 'n fontein in haar.
"Lees die brief, kind. Dan sal jy mos presies weet," sê Anna ongeduldig.
Pauline se vingers bewe onbedaarlik terwyl sy die blaaie oopvou. Die datum is meer as ses maande gelede.
Vandat ek jou laaste brief gekry het waarin jy van jou omstandighede vertel het, is ek rasend van bekommernis.
Ek verwyt myself vreeslik omdat ek jou nie maar saamgebring het toe ek hierheen gekom het nie. Ek het egter nie verwag om so lank hier te bly nie; dit was omstandighede buite my beheer.
Hoekom het jy my nie al lankal van die probleme daar vertel nie? Ons hoor allerhande stories maar in jou briewe is daar nooit 'n woord daarvan nie en ek dag toe dit is maar weer seemanstories wat allerhande sterte kry.
Ek sal ook nou moet bieg. Die feit dat ek so lank hier bly, is omdat ek siek is, baie siek. Ek het 'n koorssiekte opgetel kort nadat ek hier gekom het. Die eerste aanval het ek maklik afgeskud. Maar dit bly 'n paar maande weg en slaan dan weer toe. Hierdie keer gaan dit sy tol eis, ek weet dit. Die afgelope ses weke is ek bedlêend.
Ek is steeds hier op my goeie vriend, die markies Pierre Giliomee, se landgoed. Hy versorg my asof ek van sy bloed is.
Ek het my al suf gedink aan 'n oplossing en daar is net een. Ek wil hê jy moet met Pierre Giliomee trou. Ek het die saak met hom bespreek; hy sal jou uit Frankryk probeer kry. Jy kan hom ten volle vertrou. Ek bemaak alles wat ek besit aan julle twee maar dan moet hy met jou trou.
Die markies is 'n baie deeglike man. Ek het geen idee hoe hy jou daar gaan uitkry nie. Doen egter wat hy van jou verwag. Dit is jou enigste kans, my kind.
Joseph moet vir julle na Picardi-La Brie kyk. Ek sluit hierby 'n kontrak in wat hulle volmag gee om die plek te bestuur totdat jy en Pierre dit weer eendag wil opeis. Hiermee saam is ook 'n dokument wat Joseph by Gustav, my sekretaris, moet afgee. Dit gee aan Gustav volmag om aan te gaan soos nou en bepaal dat hy na al die werkers en pagters moet kyk.
In die kelder onder die groot wynvat in die hoek is 'n valdeur. Daar is 'n kis met geld en ander waardevolle besittings. Sê Joseph moet dit gaan kry en kyk of jy dit nie ook kan saambring nie. Moet egter nie jou lewe daarvoor in gevaar stel nie; hier is oorgenoeg. My handelsaak is florerend. Pierre het dit vir my bestuur solank ek so siek was en hy sal mooi daarna kyk.
God seën jou, my kind. Jy was my kosbaarste besitting. Mag jy en Pierre baie gelukkig wees. Wees vir hom 'n goeie vrou want hy was vir my oneindig goed.
Ons sal mekaar nie weer in hierdie lewe sien nie.
Francois Renaud de Roubaix
Pauline laat die brief verslae sak en kyk met onsiende oë na Anna en Joseph wat ook nou met totale stomheid geslaan is. Die trane dam in Pauline se oë op en loop stadig in 'n blink straaltjie oor haar wange.
"Ai, kind." Anna sit haar arms om Pauline en sus haar liggies heen en weer.
Pauline druk haar kop teen Anna se skouer. Iets in haar ruk los en toe skeur die snikke wild uit die skraal lyfie.
Joseph staan onhandig nader en druk sy hand op haar skouer. "Die graaf was 'n wonderlike mens, juffrou Pauline. Kyk net hoe het hy jou met sy laaste krag nog eers weer versorg." Hy staan op en stap uit, ongemaklik oor soveel emosie. Die skarniere van die agterdeur kraak protesterend terwyl hy dit toestoot.
Anna staan op en gaan roer in die stoof met die stoofyster en staar verslae na die kole wat stadig weer begin gloei. Woordeloos trek sy die ketel oor die gat. Dit is eers toe die water kook dat sy tot die werklikheid terugkeer en die water in die koffiekan gooi.
Hulle sit al met hulle koffie voor hulle toe Joseph weer inkom en stil sy koffie by Anna aanvat. Pauline se gedagtes is teen hierdie tyd meer georden en sy beduie met haar kop na die brief.
"Wie het dit gebring, Joseph?"
"Hy sê hy is van die La Cordier se bemanning."
"Hoe lyk die man?" vra Anna, wat darem ook nou weer iets konstruktiefs uit haar verwarde gedagtes kan voortbring.
"Hy is lank en skraal en sy stem klink nie te oud nie. Hy het sy hoed laag oor sy oë gehad en 'n serp om sy nek wat ook oor die onderste gedeelte van sy gesig getrek was." Joseph klink verskonend omdat hy nie die onrus in hulle 'n bietjie kan verlig nie.
"Wat is die volgende stap?" vra Pauline prakties.
"Ek moet hom môremiddag by die taverne ontmoet. As Juffrou besluit om saam te gaan, sal hy vir my verdere instruksies gee." Joseph lyk oud, moeg en baie bekommerd. Hy roer sy koffie ingedagte om en om, asof hy nie van hierdie handeling bewus is nie.
"Julle moet môre wanneer dit nog donker is, oorgaan na die groot huis toe, Anna. Pak alles in wat juffrou Pauline wil saamvat en laat Phillipe dit vir julle in die geheime gang stoor. Ons moet gereed wees want tydsberekening is nou van uiterste belang."
Die volgende dag draal vir Pauline met loodvoete verby. Hulle is vroeg klaar gepak. Anna het self van die kosbare porselein en silwer ingesit. Die goed in die kelder waarvan Francois geskryf het, is ingepak en wag alles net om gelaai te word.
Dit is baie laat toe Joseph moeg en koud inkom. Anna stoot sy kos voor hom in en Pauline gaan sit angstig eenkant by die kombuistafel in Anna se klein huisie.
"Dit is dieselfde man wat hier was," sê Joseph terwyl hy sy mes en vurk optel.
Pauline staar hom met groot, verskrikte oë aan terwyl haar hart wild in haar kuiltjie klop.
"Hy is die kaptein van die La Cordier," sê Joseph al kouend. "Hy is die enigste een wat van jou weet. Hy sê die markies Giliomee het hom spesiaal gestuur om jou te kom haal en betaal hom baie goed. Hy het nog net die helfte van die geld ontvang en sal die res kry wanneer hy jou ongeskonde in die Kaap besorg." Joseph knik asof die reëlings hom geval.
"Dit was 'n goeie plan," sê Pauline en kry 'n bietjie respek vir die markies.
"Ja. Ons moet alles wat Juffrou wil saamvat oor drie dae by die hawe hê. Die La Cordier lê daar voor anker. Dit is 'n handelskip en laai gewoonlik allerhande handelsware; niemand sal dink dit is vreemd nie. Die goed moet in kiste gepak en toegespyker word." Joseph slurp sy koffie na ete genotvol op en Anna gaan staan met haar hande op sy skouers agter hom om hom van haar ondersteuning te verseker.
Pauline ontspan sigbaar toe sy besef dat alles baie fyn beplan is. Niks word ondeurdag of haastig gedoen nie.
"En juffrou Pauline?" vra Anna.
Joseph loer vinnig in Pauline se rigting en sy stem is kortaf.
"Juffrou Pauline moet soos 'n armoedige seun aangetrek wees. Haar hare moet op haar skouers afgesny wees soos dié van 'n seun. Die kaptein sal jou op die hawe kry en as sy kajuitjonge aanstel." Joseph praat vinnig en hou sy oë voor hom.
"Dit sal die dag wees," sê Pauline vererg. "Dit is erg genoeg dat ek deesdae soos 'n boerin moet lyk. Ek gaan beslis nie soos 'n seun aantrek en nog my hare ook afsny nie."
Joseph kyk hulpsoekend na Anna toe hy die koppigheid in haar hele houding sien.
"Ek kan ook nie die nut daarvan insien nie," skaar Anna haar onverwags aan Pauline se kant. "Sy kan mos as een van die werkersklas gaan?"
"Ai, vrou, daar is geen passasiers aan boord nie. Dit sal mos dadelik agterdog wek as een vroumens nou saam met die klomp mans gaan," sê Joseph vererg. Vroumense kan so dom wees.
"Maar as daar nie ander vrouens aan boord is nie, wat ... wat maak hy met haar tussen al daardie klomp seemanne?" Anna is tot in haar wese geskok.
"Ek weet nie, my vrou. Dit was sy instruksies. Hy sal seker met haar 'n plan kan maak. Dalk het hy ander planne en moet sy net soos 'n seun aantrek om haar op die skip te kry. Hare groei weer, maar as jy jou lewe verloor, gaan lang hare jou niks help nie." Joseph is moeg en bekommerd en hy het geen raad met hierdie hele situasie nie.
"Dit ... dit is seker die mees praktiese reëling," sê Pauline onverwags inskiklik toe sy die waarheid van Joseph se woorde besef. Dit is beslis nie nou tyd om voorwaardes en eise te stel nie.
"Wie sê ons kan die kaptein vertrou? Hy weet sy is 'n vrou." Anna se onrus wil nie gaan lê nie en die trane sit baie vlak.
"Die markies was slim, Anna," sê Pauline en druk Anna se hand teen haar wang. "Onthou, hy kry die res van sy geld eers as ek veilig in die Kaap aankom. Geen wonder Pappa het soveel vertroue in hom nie."
"Ai, kind." Anna kan die trane wat in haar opstoot nie keer nie. "Dit is so gevaarlik. Die see is nie 'n plek vir 'n vrou nie. Dit het tog nog goed gegaan hier. Ons sou jou kon wegsteek totdat die probleme verby is," huil sy.
Joseph sug en kyk na Pauline. "Juffrou sal self moet besluit. Dinge lyk nie mooi nie. Ek wil nie altyd vir Juffrou ontstel met die stories nie maar die Bonnets is gister gevang en in die Bastille opgesluit. Graaf Gilbert en sy vrou het gevlug; niemand weet waarheen nie. In hierdie omgewing is nie meer 'n enkele lid van die adel oor nie, dit is nog net juffrou Pauline. Mense verraai mekaar deesdae vir 'n brood," sê hy somber.
"Ek sal moet gaan, Anna. My pa sou nie soveel moeite gedoen het as hy nie ook rasend bekommerd was nie. Ek e ... ek is dit darem ook aan die markies verskuldig ná al die moeite wat hy gedoen het." Pauline byt bekommerd aan haar lip.
"My ou kleintjie, ek sien net nie kans dat jy maande lank op die see met al sy gevare moet wees nie." Anna druk haar hande styf vas en huil nou hardop.
"Ag, Anna." Pauline druk haar kop teen Anna se arm. "Die see is veiliger as hier en die man sal my mos oppas. Sulke mense heg baie waarde aan geld."
"Maar wat van die ander gevare? Seerowers!" Anna bly skielik stil en haar oë word groot en verskrik terwyl sy die omvang van haar woorde besef. "Don ... Don Poseidon," fluister sy met 'n heilige vrees in haar stem.
"Ai, Anna, 'n mens kan nie die helfte van die seemanstories glo nie," lag Pauline.
"Die stories is waar! Hy is die heerser van die see. Hulle sê hy het net een oog, en 'n wreder man kan jy nie kry nie. Hy gooi die mense lewend vir die haaie en ketting hulle onder in die ruim vas sodat hulle daar van honger en dors sterf." Anna se stem is driftig en Pauline besef dat sy nie nou met haar moet argumenteer nie.
Pauline grinnik. Sy ken die storie van Poseidon, die heerser van die see, met sy blou mantel en net een oog in die middel van sy voorkop. Vir die seemanne het dit nou 'n werklikheid geword.
"Poseidon is die heerser van die see, dit is 'n storie uit die ou tyd," sê Pauline om die situasie te ontlont. "Maar ek weet nie waar die 'don' vandaan kom nie. 'Don' is 'n adellike aanspreekvorm in Spaans."
Sy kyk verbaas na Joseph en anders as wat sy verwag het, sien sy die vrees ook in sy oë. Dit is vir haar vreemd want hy is meer prakties en met sy voete plat op die aarde.
"Hulle sê hy is fyn opgevoed en praat vlot Spaans. Hulle reken hy moet uit die Spaanse adel kom," sê Joseph, kortaf oor die wending wat die storie nou neem.
"Die man sê jy moet 'n rooi nekdoek dra sodat hy jou kan uitken," verander Joseph die gesprek vinnig. "Dat jy moet weet dit is hy, sal hy jou vra wat jou naam is en dan moet jy sê Paul Pinard, jou ouers is albei dood en jy soek iets om te eet."
"Gaan sy met net die klere aan haar lyf?" vra Anna, wat baie lus is vir rusie maak en nie weet met wie of waaroor nie.
"Ja, haar klere gaan mos saam en is in die ruim van die skip. Pak maar vir haar 'n kleiner sak wat maklik uitgehaal kan word as sy vir 'n paar dae as 'n seun moet deurgaan totdat hulle uit Franse water is. Verder moet jy maar goed in jou sakke druk wat jy dalk dringend nodig sal kry," gee Joseph praktiese raad voordat hy opstaan om te gaan slaap.
Anna draai bekommerd rond. Sy vat hier en los daar en skuif die goed doelloos rond. Pauline kom staan by haar en vat haar hande in hare.
"Alles sal regkom, Anna," probeer sy troos. "Dalk is ons gouer terug hier in Frankryk as wat ons almal dink. Die markies klink na 'n deeglike mens en ek glo nie hy sou sy vertroue sommer in enigeen gestel het nie."
"Almiskie, maar ek is bang." Anna vee met die agterkant van haar hand oor haar oë.
"Vir Don Poseidon?" terg Pauline liefdevol.
Anna kyk vinnig na haar en 'n glimlaggie wil-wil aan haar mondhoeke pluk. "Nee, spot maar, maar as jy die dag in sy kloue val, kom huil jy nie by my nie."
Vir die eerste keer in maande lag Pauline spontaan en die groen oë blink van pret. "Ek sal onthou, Anna. Ek sal onthou!" Sy sit haar arm om Anna se moederlike liggaam en druk haar styf vas. "Baie dankie, Anna, vir al die liefde en versorging deur die jare. Jy is al ma wat ek ooit geken het. Ek sal dit altyd onthou."
"Ek sal so na jou verlang, ou kleintjie. Vir my was jy ook maar my eie ou dogtertjie." Anna hou haar krampagtig vas en sus haar liggies heen en weer.
"Ek weet ek was maar stout en eiesinnig, Anna, maar jy het vir my en Phillipe, jou enigste kind, altyd met ewe veel liefde behandel en daarvoor sê ek vir jou dankie." Pauline vee liefdevol die trane van Anna se wang af.
Anna snik saggies en druk die skraal lyfie net styf teen haar vas.
Die skip kraak en bewe onder Pauline. Naarheid stoot soos 'n golf in haar op en laat haar vinnig sluk.
Hulle beweeg verder van die kaai af weg en haar oë soek naarstiglik na Joseph en Phillipe, wat sy weet iewers sal wees sodat hulle vir oulaas vir haar kan wuif.
Phillipe staan op die leë wa en waai met sy hoed.
Die warm trane loop onbeskaamd oor haar wange en sy klou die verweerde bruin pet styf teen haar bors vas toe die versoeking om terug te waai te groot word.
Die seemanne is egter almal so besig om die skip veilig in die diepsee te kry dat niemand eens na haar kant toe kyk nie. Sy sug en vee met die agterkant van haar hand die trane van haar wange af. Alles het so voorspoedig verloop dat sy nog nie kan glo sy is nou op pad na 'n nuwe lewe nie. Die gedagte dat sy haar geliefde Frankryk dalk nooit weer sal sien nie, knip sy dadelik kort en wil dit geen bestaansreg gee nie.
Sy en Phillipe moes voor die hawe se hekke wag solank Joseph die wa inneem. Hulle het duidelike instruksies gekry dat sy nie mag inkom voordat die wa weer uit is nie.
By die hek het hulle vir Joseph voorgekeer en daar was ietwat van 'n woordewisseling. Joseph het hom egter nie laat intimideer nie en was koel en kalm. Gelukkig dat hulle gereeld hier kom met voorraad en vrag. Hy het sy arms hoog oor sy bors gevou en verveeld gesit en wag.
Een van die wagte het weggestap en later teruggekom; sy vermoed dit was een van die La Cordier se bemanning. Toe eers is Joseph toegelaat om in te gaan.
Dit was maklik 'n uur later voordat die wa uitgekom het. Met haar hande diep in haar broeksakke, soos Phillipe haar gewys het, het sy deur die hekke tot op die kaai gestap. Phillipe het haar gesig met sy vuil hande 'n bietjie ingekleur en sy lyk nou soos 'n verwaarloosde seun.
Sy het eenkant op 'n baal goed gaan sit en die wêreld ongeërg deurgekyk, al het haar hart wild teen haar ribbes geskop.
Die man wat 'n rukkie later direk in haar rigting gekom het, was vir haar die grootste skok van alles. Nie vir 'n oomblik het sy gedink dat dit die kaptein van die La Cordier kan wees nie.
Hy is nie oud nie, seker so dertig of 'n bietjie ouer. Sy gesig is sterk en die spiere het liggies onder sy vel beweeg wanneer hy praat. Sy swart hare was blink en skoon en met 'n toutjie agter sy nek vasgemaak.
Sy hele liggaam is gespierd en goed gevorm en sy bewegings soepel soos dié van 'n tier. Die nou swart broek het styf om sy heupe gepas en die wit pofmouhemp het skel afgesteek teen sy songebruinde vel. Die grootste verrassing was egter sy twee helderblou oë wat haar stip aangekyk het. Daar was 'n frons op sy voorkop asof hy haar weeg en te lig bevind.
Sy het gewip soos sy skrik toe die man, al 'n tree of twee weg, skielik omdraai en vra wat haar naam is.
"Paul Pinard, Meneer," het sy verskrik gesê, vinnig van die balie af opgestaan en haar pet voor haar bors gehou soos Phillipe haar geleer het.
Daar was een van sy manne en twee wagte by hom en een van die wagte het laggend 'n geldstukkie in haar rigting geskiet toe sy sê sy is honger.
Sy het weer op die balie gaan sit en 'n halfuur later het die man daar aangekom met een van die wagte by hom en gevra of sy wil saamgaan as kajuitjonge, waarop sy net stil geknik het. Alles het verder so glad verloop dat sy nog nie kan glo sy is werklik nou hier op die skommelende, krakende skip nie.
'n Korterige seeman kom met 'n kaal bolyf by haar verby gehardloop. Hy het 'n rooi sakdoek waarvan die vier punte geknoop is op sy kop en is kaalvoet. Pauline sien hoe die spiere op sy arms bult terwyl hy die seile span.
Pauline swaai vinnig om toe iemand hier kort agter haar roep.
'n Ouerige man met 'n leeragtige vel wink haar nader. "Kom help gou hier."
Sy druk die pet in haar lang baadjie se sak en hardloop nader. Anna het vir haar van Phillipe se klere wat hy as seun gedra het, reggemaak. Die broek kom tot onder haar knieë en die kouse is dik gestop. Die baadjie is groot en lank. Dit verberg enige vroulike rondings wat dalk nog sigbaar is onder die stywe linneonderhemp wat Anna vir haar gemaak het.
"Vat so!" Hy gooi 'n rol tou na haar en Pauline wat dit nie te wagte is nie en ook glad nie die krag het nie, word onderstebo gegooi. Sy slaan soos 'n os teen die planke neer en die geskater van die ander laat haar fronsend wonder of dit regtig 'n ongeluk was.
Die ouerige man steek egter heel gemoedelik sy hand na haar uit en ruk haar regop.
"Toemaar, jong, teen die tyd dat ons weer hier kom, lyk jou hande soos myne en jou spiere soos ou Hans s'n," sê hy laggend en beduie na 'n yslik groot man met 'n kaal bolyf waarop die spiere bronsagtig en soos golwe op die see bult.
Daar is egter nie tyd om met haar te verspeel nie. Die groot man met die bultende spiere is reeds halfpad teen die takelwerk op met die rol tou oor sy skouer.
Pauline staan verleë en afgehaal rond. Niemand het tyd vir haar nie. Sy is vol selfbejammering en verontregting en die trane sit sommer baie vlak.
"Haai, jy! Seun! Kom hier!" roep 'n stem.
Sy swaai vinnig om en sien hoe die kaptein vir haar uit die stuurkajuit wink. Dankbaar hardloop sy teen die paar trappe op om uit die ander se pad en by die een bekende gesig te kom.
Agter 'n groot stuurwiel staan 'n lang, goed geboude blonde man. Hy is netjies aangetrek in 'n blou broek wat styf om sy skraal heupe sit en 'n wit hemp met pofferige moue, soos die een wat die kaptein vanoggend aangehad het. Sy lang blonde hare is agter sy nek met 'n blou bandjie vasgemaak.
Hy glimlag vriendelik met haar toe sy verskrik inkom. Pauline besef dat hy omtrent die kaptein se ouderdom moet wees. 'n Ry spierwit tande glim in die oggendson. Sy blou oë is vriendelik en lyk so opreg dat sy skaam terugglimlag.
Die kaptein wat skuins agter die vreemde jongman staan, kom vorentoe. "Paul, dit is Jean de Ville, ons stuurman. Dit is Paul, my kajuitjonge," sê die kaptein.
Vir alle praktiese doeleindes is sy net dit en niks meer nie en Pauline besef as sy lewend in die Kaap wil aankom, sal sy dit vier en twintig uur per dag moet onthou. Sy het 'n rol om te speel en sy sal dit na die beste van haar vermoë moet doen.
"Hoe het jy nou weer gesê wat is jou van?" vra die kaptein en frons liggies.
Pauline kyk met respek na hom wat alles so natuurlik laat voorkom, asof hy nie 'n idee het wie sy werklik is nie.
"Paul Pinard, Meneer," antwoord sy skaam.
"Jy sal hom as 'kaptein' moet aanspreek," sê Jean goedig. "En dit is glad nie nodig om so bang vir hom te wees nie, kind. Die kaptein is net kwaai as ons nie ons werk doen nie," sê hy sonder om na haar te kyk en draai die wiel stadig na die een kant toe.
Die kaptein se gesig is koud toe Pauline onderlangs na hom loer. Hy vertrek nie 'n spier nie, maar sy oë is dringend asof dit haar waarsku om dieselfde speletjie as hy te speel.
"Bly hier by Jean tot ons tyd het om jou te wys wat om te doen. Jy sal jouself verongeluk daar op die dek," sê hy kortaf oor sy skouer voordat hy by die deur uitgaan en teen die trappe afdraf.
Jean kyk na die verleë skepseltjie en grinnik met haar. "Kom staan hier, dan kan jy deur die venster sien wat alles op die dek aangaan," nooi hy vriendelik.
Pauline staan gewillig nader en op hierdie oomblik smee Jean met sy paar vriendelike woorde 'n stewige vriendskapsband, al is hy onbewus daarvan. Dit is lank stil en toe sy skielik na hom draai, staan hy haar stil en aandagtig en bekyk.
"Hier ... hier is min mense op die skip. Ek het altyd gedink daar moet baie meer mense wees om so 'n skip te hanteer," stotter Pauline verleë.
"Dit is 'n klein skippie en baie beweeglik. Die bemanning is van die beste seemanne en weet presies wat om te doen. Elkeen doen drie mense se werk en ou Hans seker vyf s'n," sê hy, en sy kan die trots en erkentlikheid in sy stem hoor.
"Ja, hulle weet wat hulle doen."
Sy klink so onseker van haarself dat Jean sag lag.
"Toemaar, jong, een van die dae is jy een van hulle en dan lag jy weer vir 'n nuwe outjie wat hier so vol vrees staan. Die kaptein is streng maar baie regverdig. Hy verwag van elkeen net hulle beste en laat niemand toe om lyf weg te steek nie. Hy doen natuurlik sy deel soos elke lid van die bemanning," sê Jean.
Pauline sluk swaar aan die knop in haar keel en die vrees kom klou in haar vas.
Jean sien die vrees en onsekerheid op haar gesig en klap haar broederlik teen die skouer. "Hy sal darem nie dadelik perfeksie van jou verwag nie. Kom vra liewer vir my as jy iets nie weet nie. Hy raak ongelukkig gou geïrriteerd as hy 'n ding twee keer moet sê," bied Jean goedig sy hulp aan.
"Dankie, ek sal probeer onthou," probeer sy dankbaarheid veins.
Pauline besef dat sy vir eers met hierdie speletjie sal moet volhou. Die kaptein sal seker op sy eie tyd haar identiteit bekend maak. Hy wil seker hê hulle moet eers 'n entjie van Frankryk af wegkom.
"Wat moet ek alles doen?" vra sy en probeer so verskrik en bang as moontlik klink.
"Jy is eintlik sy persoonlike bediende. Jy sal merendeels vir sy klere en kajuit moet sorg. Alexander maak die kos en ek is seker daarvan hy gaan jou opkommandeer om daar ook te help want ons almal haat dit om kos te maak."
"Watter een is Alexander?" vra Pauline om tog net hierdie gesprek aan die gang te hou en sodoende soveel as moontlik uit te vind.
"Daardie korterige een met die rooi doek om sy kop," sê Jean en beduie met sy kop. "Sy naam is Alexander Tordieux."
"Wat is die kaptein se naam?" vra Pauline so natuurlik as moontlik en kyk stip voor haar sodat die man nie die ongemaklikheid in haar moet raaksien nie.
"Louis Fivaz. Hy is 'n Fransman, soos ek en Alexander. Daardie groot man wat daar met die vaatjie verbykom, is Jac. Sy regte naam is Jacques Villion. Dit is die een wat jou met die tou omgegooi het," sê hy toe sy met haar oë rondsoek en dit lyk of sy hom nie kan opspoor nie. Pauline lag verleë en Jean grinnik goedkeurend.
"Ou Jac is die oudste van ons. Hy is al veertig, maar 'n mens sal dit nie sê nie; hy het die uithouvermoë van 'n man van twintig."
"Wie is daardie baie groot man met die vreeslike spiere?" vra sy en ril liggies.
"Dit is Hans de Boer. Sy hart is net so klein soos wat sy liggaam groot is. Hy is 'n dierbare mens."
"En daardie twee donker mans?" vra Pauline en beduie met 'n skraal vinger.
Die een kom oor die dek gehardloop met 'n gekleurde kopdoek om sy kop en 'n groot koperring in sy oor.
"Dit is Omar en die ander een is Sefan. Hulle is Egiptenare. Twee slawe wat ons eenkeer op 'n seerowerskip wat ons aangeval het, gekry het. Hulle was onder in die ruim vasgeketting en ons het hulle net betyds uitgekry voordat die skip gesink het." Jean sien hoe sy grootoog en verskrik na hierdie storie luister en verander vinnig die onderwerp. "Hulle is baie handig en vir ons van onskatbare waarde. Hulle is ook vreeslik sterk. Dit is hoekom ek sê elkeen doen drie mense se werk."
"Is dit al die mense op die skip of is daar nog?" vra Pauline.
"Daar is nog Carlos de Almuda, 'n Spanjaard. Hy is daar bo in die kraaines."
Pauline moet haar nek knak. Sy kan hom nie duidelik sien nie, maar sy neem aan dat dit die een moet wees wat vanoggend saam met die kaptein op die kaai was.
"Hy is een van die heel beste swaardvegters wat ek nog ooit teëgekom het. Sy gelyke is dun gesaai. Dit is net die kaptein wat teen hom kan veg en as oorwinnaar uit die stryd tree." Jean is nou vol gesels.
Pauline kyk geskok na hom. Hy is sowaar so trots soos 'n vader. Swaardgevegte is vir haar barbaars. Haar vader was 'n goeie, saggeaarde mens wat nooit plesier uit iets soos 'n swaardgeveg gekry het nie. Hierdie man lyk so opgevoed en tog dink hy dit is iets om op trots te wees. Hoe gaan die ander seemanne nie wees nie?
Vir die eerste keer kom lê die besef soos digte, nat mis in haar. Sy is vir die volgende maande uitgelewer aan hierdie manne se genade en in die besonder aan die kaptein met sy koue blou oë.
Hier by Jean de Ville voel sy op haar veiligste en sy beweeg nie 'n aks nie. Dit is eers toe die kuslyn heeltemal buite sig is dat daar 'n rustigheid op die dek neerdaal.
Kaptein Louis Fivaz kom vinnig teen die trappe opgehardloop en onmiddellik trek die spanning en angstigheid weer in haar binneste saam.
"So, ja!" Louis lag dat sy tande glim. "Nou kan 'n mens 'n bietjie ontspan, ons is nou op die oopsee," sê hy en sy weet dat dit vir haar ore bedoel is. Hy kyk na haar, wat nog doodstil naby aan Jean staan en grinnik. "Ek het skoon van jou vergeet. Staan jy nog steeds soos 'n verskrikte muis hier rond?" sê hy maar die glimlag kom nie tot in sy oë nie.
Jean loer vinnig na Pauline en glimlag bemoedigend maar kyk weer voor hom toe Louis nader kom.
"Kom dat ek vir jou gaan wys waar my kajuit is en wat jy moet doen, sommer waar jy moet slaap ook." Hy loer onderlangs na Jean wat ook nou na haar bleek gesiggie kyk en daar is iets ondeunds in sy oë toe hy droog byvoeg: "Nie dat ek dink jy gaan veel krag hê om iets te doen die volgende paar dae nie."
Uit die stuurkajuit loop 'n langerige vertrek waarin 'n groot tafel en baie stoele staan; seker die bymekaarkomplek van die bemanning. Hulle stap deur die vertrek na 'n deur aan die ander kant wat toe blyk die kaptein se kajuit is. Hulle het dus nie nodig om op die dek uit te gaan nie, wat baie prakties moet wees in slegte weer.
Die kaptein se kajuit is 'n redelik gemaklike plek. Daar is 'n groot slaapbank asook 'n lessenaar en 'n groot, stewige stoel. 'n Diep gemakstoel is die enigste ander meubelstuk in die vertrek.
Louis stap deur die vertrek na 'n deur aan die ander kant en Pauline drentel soos 'n klein gansie agterna. Hy stap met 'n snaakse wiegstappie wat hom die ritme van die skip laat aanneem en Pauline wens dat sy al so gemaklik en vol selfvertroue op die wiegende oppervlakte kan beweeg.
Hy maak die deur oop en Pauline staar oopmond na die piepklein vertrekkie. Haar hangkas op Picardi-La Brie is groter as hierdie vertrek. Van die deur af is jy met een tree by die slaapbank teen die oorkantste muur. By die voetenent is 'n waskom op 'n staander. Teen die muur bokant die bed is 'n klein kassie met twee deurtjies.
"Jy kan hier slaap." Louis beduie na die hokkie.
"Hier?" Pauline staar hom vol ongeloof aan.
Hy kan die skok en weiering op haar gesig sien. Sy een wenkbrou lig sarkasties toe hy haar uit die hoogte aankyk. "Wel, dit is die privaatste wat ek jou kan aanbied. Tensy jy verkies om onder by die bemanning te slaap. Nie dat jy daar meer spasie vir jouself sal hê nie."
Die woede en vernedering stoot in Pauline op. Hy weet dat sy uitgelewer is aan sy genade en nou buit hy dit uit, soos almal wat hulle mes inhet vir die adel. Die adel wat hulle nog al die jare gevoed en versorg het.
"Ek weier!" sê sy beslis. Haar skouers trek styf en haar ken wip astrant. "Ek sal beslis nie in hierdie bedompige hokkie ingedruk word nie. Ek sal hier slaap," sê sy beslis. Sy draai en druk by hom verby en stap na sy slaapbank toe.
"Nee, jy sal nie! Op hierdie skip is ek die kaptein en hier gee ek die bevele. Jy kan maar van jou adellike troontjie afklim. Nie een van ons is jou bediende nie, allermins ek." Louis kom staan voor haar en vou sy arms oor sy bors.
"Ek slaap nie daar nie. 'n Mens kan nie eens omdraai daar nie." Sy plant haar voete effe uit mekaar en kyk hom vreesloos aan.
"Wat dink jy sal die bemanning sê as hulle my in die nag nodig kry en kom roep en die kajuitjonge slaap in die kaptein se bed?" vra hy sarkasties.
"Ek dring aan op my privaatheid." Pauline se oë blits vuur en die koppigheid spreek uit haar hele houding.
"Hoeveel privaatheid gaan jy hê as ek deur hierdie vertrek moet in en uit om daar te kom?" vra hy smalend en kry lekker vir die skok op haar gesig.
Pauline besef die waarheid van sy woorde. Maar jare se gebied en verwag dat haar bevele uitgevoer word, kan nie in 'n dag tot niet gemaak word nie, nie eens onder sulke omstandighede nie.
"Ek verwag my eie kajuit en beslis groter as daardie ding. Ek sal dit waardeer as my tasse onmiddellik daarheen geneem kan word sodat ek kan verklee," sê sy uit die hoogte.
"Ekskuus?" Louis staar haar geskok aan en daar is soveel ongeloof en verbasing in sy stem dat Pauline veiligheidshalwe 'n entjie agteruit staan. Sy kyk hom egter uitdagend aan en haar blik wyk nie voor syne nie.
"Jy het baie goed gehoor wat ek sê. Ek verwag my eie plek waar ek privaat kan wees. Verder wil ek my bagasie hê dat ek uit hierdie vodde kan kom." Sy gaan sit styf en regop op die gemakstoel, vou haar arms en kyk hom vreesloos aan.
Woede en minagting spring in die koue blou oë oor die verwaandheid en arrogansie van die adel waarvoor hy nog nooit tyd gehad het nie.
"Wel! Dit is al wat ek jou kan aanbied. Jy het 'n keuse, daardie 'hokkie' en jou privaatheid of onder by die bemanning." Hy kom staan voor haar en vou sy arms selfversekerd.
"Ek eis meer respek van jou en dring daarop aan dat jy my as mademoiselle De Roubaix aanspreek," sê Pauline uit die hoogte.
Hy gooi sy kop agteroor en skater asof sy nou net die mees gevatte aanmerking denkbaar gemaak het. "En as ek nie bereid is om dit te doen nie, gaan jy terugswem land toe?" vra hy sarkasties.
"Ek ..." Vir 'n oomblik is die wind uit Pauline se seile oor soveel vermetelheid. "Ek sal die markies vertel watse tipe behandeling ek van jou gekry het. Ek sal vir hom sê om jou nie 'n verdere duit te betaal nie." Sy byt die woorde afgemete uit.
Louis staan nader en ruk haar met soveel geweld regop dat sy haar balans verloor en teen hom val. Hy stut haar met sy hande en hou haar so ver as moontlik van hom af weg, asof sy vuil en besmet is.
"My en die markies se reëlings het niks met jou te doen nie. Ek het my en my manne se lewe gewaag om jou van die guillotine te red. Daarvoor vergoed die markies ons, nie om aan 'n verwende brokkie se grille en giere gehoorsaam te wees nie." Daar is 'n smalende trek om sy mond en Pauline weet op hierdie oomblik presies wat hy van haar en haar soort dink.
"Goddank die markies is van 'n ander stoffasie as jy, anders sou ek nie 'n vinger gelig het om jou te kom haal nie. Hy is, ongelukkig vir jou, nog van die eerlike soort adel. As ek my deel van die kontrak nakom, sal hy syne nakom," sê hy kortaf en alle tekens van toegeneentheid en simpatie het soos mis voor die son verdwyn. Hy los haar so vinnig dat sy agteruit steier en teen die lessenaar stuit.
Pauline weet dat sy verloor het en kners nog 'n laaste wanhoopspoging uit. "Hiervan sal die markies hoor, dit belowe ek jou. Jou ongepoetste buffel!"
Hy kyk haar smalend aan asof die hond haar hier ingedra het en sy baie onwelriekend is. "Die ooreenkoms tussen my en die markies was suiwer dat ek jou ongeskonde in die Kaap de Goede Hoop kry. As jy iets oorkom, gooi ek jou eenvoudig oorboord en sê vir hom dat ek jou nie daar kon uitkry nie. Dit is so eenvoudig soos dit. Die markies is self van die Franse adel en hy sal beslis nie sy nek waag om so 'n dominerende, hoogmoedige mens soos jy te probeer red nie."
Pauline klem haar lippe styf opmekaar voordat sy nog goed kwytraak wat hierdie man verder kwaad maak. Sy het nou 'n lieflike gemors van alles gemaak en hierdie man het soveel mag oor haar. Haar lewe is in sy twee hande en sy sal eenvoudig moet stilsit en maak soos hy sê.
"Ek sal dalk veiliger onder by die bemanning wees as hier by jou," forseer sy die woorde deur saamgeklemde kake uit en probeer haar waardigheid behou.
"Wel, daar is 'n knip aan die binnekant van die deur. Jy kan dit opsit of jy kan dit los, alles hang af van wat jy wil hê ek moet doen?" sê hy smalend.
Sy lig haar hand om hom te klap, maar hy vang haar pols en sy vingers span soos 'n tou daarom. "Ek is die enigste een op hierdie skip wat weet dat jy 'n vrou is." Sy stem is sag spottend en tartend. "Gaan verkondig dit. Trek vir jou mooi aan en kyk wat maak hierdie wilde klomp seemanne wat vir maande nie 'n vrou sien nie," voeg hy snydend sarkasties by en 'n koue rilling hardloop teen Pauline se ruggraat af.
"Moet ek dan die hele tyd in hierdie goed loop?" vra sy en kyk met afgryse na haar seunspak en gestopte kouse.
"In daardie kassie teen die muur is twee linnepakke wat ek vir die kajuitjonge gekoop het," sê hy en grinnik tartend toe hy die geskokte uitdrukking op haar gesig sien.
"Jy sal ook die kajuitjonge se werk moet doen." Louis kan die versoeking om nog sout in haar wonde te vryf nie weerstaan nie. "Jy moet sorg dat my klere en kajuit altyd onberispelik netjies is; ek haat 'n deurmekaar plek. Verder bedien jy my saans aan tafel en jy kan vir Alexander help kosmaak. Die ouens sal vir jou sê wat om nog te doen, want hier steek niemand lyf weg nie."
Die deur ratel in die slot toe Louis uitstap en Pauline bly verslae en ontnugter in die vertrek staan. Haar voete dra haar traag na die deur van die klein vertrekkie. Sy gaan sit op die smal bank en staar na die mure om haar wat haar vasklem.
Die klere in die kassie is van wit linne en nog hard van nuutheid, maar dit sal lekker koel wees as dit eers gewas en 'n bietjie gedra is. Beslis koeler as die goed wat sy nou aanhet.
Die broek is pofferig en hang tot by haar enkels. Die hemp is groot en los en toe sy die band om die middel knoop, het dit 'n sakkerige effek wat haar vroulike rondings goed wegsteek. Anna het vir haar twee wit linneonderhempies gemaak wat styf om haar borste pas en dit goed platdruk. Sy het vir haar skoon onderklere asook een van die hempies in haar baadjiesakke gedruk, ingeval sy haar vir 'n paar dae as 'n seun moes voordoen. Nou gaan dit baie handig te pas kom want sy sterf liewer voordat sy vir hierdie ongeskikte mansmens gaan vra om vir haar van haar klere onder uit die ruim te gaan haal.
In Louis se kajuit is daar 'n spieël en sy bekyk haarself skewekop. Sy lyk dan nes 'n seun! Vies plak sy die wit mussie op haar hare wat tot op haar skouers hang en agter haar kop met 'n riempie vasgemaak is.
Driftig en met die woede smeulend in haar stap sy uit. Die nare mansmens is tot alles in staat en sy is absoluut in sy mag. Dit is op hierdie oomblik 'n bitter pil om te sluk.
"Kom! Jy kan nie langer hier lê nie." Louis verdonker die vertrek toe hy die deuropening kom vol staan met sy arms hoog oor sy kaal borskas gevou.
Pauline loer net vaal en bleek op na hom en druk dan weer haar gesig in die kussing. Die twee groot groen oë sit agter in haar kop en haar gesig is gryswit.
Die eerste dag het sy nie die relings gehaal nie en moes sy, nadat sy vir 'n uur oor die relings gehang het, die gemors op die dek ook skoonmaak. Niks wou binne bly nie, nie eens die water wat sy gedrink het nie. Alexander het darem ewe simpatiek vir haar 'n emmer hier kom neersit.
Dit voel kompleet of iemand haar ingewande met 'n houtspaan deurmekaar geroer het. As sy dit waag om haar kop van die kussing af op te tel sukkel die laaste druppel vog ook nog om uit te kom.
Die manne is vreemd verdraagsaam teenoor haar. So asof dit so hoort, 'n mens is veronderstel om stadig af te sterf voordat jy jou seebene kry. Daar is nie 'n krieseltjie simpatie by een van hulle nie, maar hulle is darem ook nie onredelik nie. So af en toe kom sit een kos en water hier neer, maar hulle kon hulle maar die moeite gespaar het; dit sal baie genadiger wees om dood te gaan, dink sy morbied.
"Kom!" Louis se stem is kortaf toe sy geen aanstaltes maak om op te staan nie.
"Ek kan nie, ek kan nie roer nie," pleit sy asvaal en druk haar kop dieper in die kussing in.
"Jy sal beter voel as jy begin beweeg. Ná vier, vyf dae kry jy rigting," sê hy onsimpatiek.
"Ek kan nie. Ek is te naar," soebat sy soos 'n kind.
Louis buk oor en trek haar aan haar hand regop. Voordat sy kan teëstribbel, staan sy op haar voete voor hom. Pauline druk verskrik haar hand voor haar mond. Hy los nie haar arm nie en sy vingers span net stywer.
Pauline wag en wag vir die ruk van haar maag, maar die wilde geskommel van vroeër is nie meer in haar ingewande en bene nie.
"Kom dat jy 'n bietjie beweeg en vars lug kry. Die ergste is nou oor. Dit sal jou laat beter voel."
"Asseblief, ek wil nie," prewel sy deur bleek lippe.
Louis steur hom egter nie aan haar nie, maar trek haar aan haar arm saam.
Haar twee kaal voete is klein en spierwit, wat dalk vir die bemanning vreemd sal wees. Maar op hierdie oomblik kan hulle haar maar liewer oorboord gooi, dit sal genadiger wees.
Sy hand hou haar arm stewig vas en sy is tog dankbaar vir die ondersteuning, al is dit taamlik aggressief. Sy strompel onseker op haar bene teen die trappe af.
Die manne lê en hang oral rond en vir die eerste keer kyk sy meer geïnteresseerd om haar rond. Die seile hang slap en die skip dobber lusteloos rond.
"Hoekom lê die skip so stil?" Sy kyk vraend na Louis.
"Nie wind nie," sê Louis kortaf en smoor só enige verdere vrae in die kiem.
Jac, wat in die skadu van die hoofseil lê, wuif vir haar. "Is jou longe nou uitgekots?" vra hy blatant.
Pauline kyk geskok na hom. Sy ril liggies vir sy ruwe taal en op hierdie oomblik lyk hy vir haar rou en barbaars met sy kaal bolyf en sy bultende spiere.
Louis, wat alreeds haar arm gelos het, druk haar liggies na Jac se kant toe. "Gaan sit daar in die skaduwee; die son sal te kwaai wees vir jou," sê hy sag sodat net sy dit kan hoor.
Haar rug ruk styf en sy rem verskrik terug tot amper teenaan hom, haar oë groot en verskrik. "Ek gaan nie daar tussen hulle in nie," fluister sy deur saamgeklemde kake.
Louis se blou oë is yskoud. Hy vat weer haar arm in 'n staalgreep vas en stuur haar ongeërg verder tot waar die ander hulle nie kan hoor nie. Hy trek haar vinnig agter 'n klomp kiste in, vat haar skouers stewig vas en skud haar wild heen en weer.
"Nou luister jy vir my, juffrou hoogmoed! Elkeen van hierdie manne is tien van die verpestelike adel werd. Julle wat julle eie pa sal vermoor vir 'n handvol geld. Dan wil jy jou aanmatig om op hulle neer te sien. Hulle stel onwetend hulle lewe in gevaar om jou te red," sis hy woedend.
"Hulle is nie betaal om my te red nie, jy is!" sê sy uitdagend. "As iemand aan hulle dank verskuldig is, is dit jy. Want soos ek jou soort ken, sal jy nie jou betaling met hulle deel nie, al moes hulle ook al die vuilwerk doen."
"O, jy maak my siek!" Die minagting trek styf oor sy gesig. "Gaan aan, sien op ons neer. Dan wil ek sien agter wie jy gaan wegkruip as daar moeilikheid kom. Onthou een ding, hierdie skip is nie Frankryk nie, ook nie julle landgoed waar almal hulle lewe moes waag om jou te beskerm nie. Hier is ons nie net uitgelewer aan die elemente van die natuur nie maar ook aan die wreedheid van die mensdom. Die oopsee het sy eie wette en kodes, onthou jy dit maar net!" Daar is 'n wit kring van woede om sy mond toe hy haar minagtend van hom af wegstamp.
Pauline kyk sy figuur verslae agterna terwyl hy met lang treë wegstap, asof hy nie 'n oomblik langer in haar geselskap kan wees nie. Sy ruk haar met mening reg. Op haar rug brand dit waar sy teen die kis agter haar geval het. Sy lig haar kop hoog en probeer so waardig as moontlik terugstap na waar die manne nog steeds lui lê.
"Ou vaalbek!" Jac wat nog steeds in dieselfde posisie sit-lê, lag vrolik. "Kom lê hier, man, dat die skoon vars lug jou bietjie kan dokter. Dit doen wondere vir 'n ou," nooi hy vaderlik en skuif op sodat daar vir haar ook plek in die skaduwee is.
Sy loer vinnig na Louis wat eenkant staan met sy arms oor sy bors gevou en smeulend van woede na hulle kyk. Sy sug liggies. Vandag het sy van hom 'n lewenslange vyand gemaak. En hy is haar enigste hoop op oorlewing tussen hierdie klomp barbare.
Alexander kom verby met 'n emmer seewater wat hy opgetrek het. Hy skep 'n handvol water en gooi dit laggend in haar gesig. "Dit is goed om jou te sien. Dit is al drie dae wat jy daar in jou kajuit lê en muf. Jy sal darem nou jou seebene moet kry. Ons moet van jou 'n matroos maak voordat ons in die Kaap is," sê hy oor sy skouer en stap weg sonder om verder aan haar aandag te gee.
Die ander kyk lui na haar en is so onbetrokke dat dit haar sommer kwaad en omgekrap maak. Met haar hempsmou vee sy die sweet van haar gesig af. Sy wil eers kop in die lug wegstap maar sien die ander neem geen notisie van haar nie en dit laat haar klein en kinderagtig voel.
Skaam gaan sit sy styf en regop 'n entjie van Jac af, vol in die son, soos 'n stout kind wat wil wys dat sy tog haar sin gekry het. Haar oog vang Louis wat haar met 'n sarkastiese gryns aankyk voordat hy wegstap.
Vies en verneder maar tog skaam oor haar kinderagtigheid staan sy omtrent 'n uur later op en stap na haar kajuit. Haar vel voel teer en seer van die son en sy het niemand wat sy daarvoor kan blameer nie, net haarself.
Louis staan dieper die kajuit in en met sy rug na haar toe. Hy het weer een van sy wit pofmouhemde aan en lyk groot en manlik in die skemerte van die kajuit.
"Ekskuus, ek het nie geweet jy is hier nie," sê sy ongemaklik toe hy vinnig omswaai en sy arms hoog oor sy bors vou. 'n Sarkastiese grinnik trek om sy lippe terwyl hy haar op en af bekyk.
Sy probeer by hom verbyskuur na haar kajuit toe.
Hy vang haar egter aan haar arm en hou haar teë. "Aangesien jy klaarblyklik beter voel, kan jy vanaand met jou pligte begin. Jy moet aan tafel bedien. Alexander maak nog kos maar sal jou van môre af touwys maak sodat jy dit by hom kan oorneem." Sy stem is ysig koud.
"Ek sal dit nie doen nie! Ek is nie jou slaaf nie."
Hy vat haar skouers stewig vas en trek haar tot reg voor hom sodat sy oë 'n handbreedte van hare af is. "Op hierdie skip is ek die kaptein en hier is my woord wet. As ek nie my kajuitjonge kan hanteer nie, watse voorbeeld is dit vir die bemanning?"
Sy ruk haar nekkie styf en kyk hom uitdagend aan maar voor sy iets kan sê, gaan hy afgemete voort.
"Jy het 'n keuse. Óf jy doen wat ek sê óf jy gaan nou hier af en gaan sê vir die manne dat jy 'n vrou is, een van die adel." Louis se stem is dodelik beslis.
Pauline voel hoe 'n koue rilling teen haar ruggraat afgly. Sy sluk aan die droogheid in haar keel terwyl sy woorde tot haar deurdring. Hy los haar en staan terug met 'n ysige beslistheid in sy houding.
Pauline besef dat sy verloor het. "Ek sal die markies vertel watse soort behandeling ek van jou gekry het. Jou soort ..."
Met een tree is hy by haar en hierdie keer is dit suiwer vrees wat in haar kom nesskop.
"Van my soort weet jy niks nie. Oppas! Nie al die markies se geld sal my daarvan weerhou om jou te gee wat 'jou soort' verdien nie," sis hy stadig en beslis deur saamgeklemde kake. "Van hierdie oomblik af gedra jy jou. Geen kaptein piep sy kajuitjonge op en laat hom vir drie dae lê en niksdoen nie. Die manne kyk al klaar vreemd na my. Jy neem van vanaand af jou plek in en doen jou pligte."
Pauline besef sy het nie 'n keuse nie, maar die mag van die gewoonte maak dat haar kennetjie wip en sy hom uitdagend aankyk. "Wat moet ek daar kom maak, julle wyn vir julle ingooi en julle blikborde aangee?"
Sy sien die magtelose woede in hom en dit gee haar genoegdoening. Geld spreek baie hard vir sy soort en hy sal meer as dit verdra om haar ongeskonde in die Kaap te kry.
"Ja, en as ek dit kan verdra, kan jy my voete ook was," sê hy smalend met die woede wat bewend in hom hang. Sy druk by hom verby en ruk die deur agter haar toe.
'n Halfuur later stap sy versigtigheidshalwe na die eetvertrek waar die lang tafel is.
Daar het darem 'n briesie opgekom wat die seile effens laat bol en die skip liggies aanstoot. Dit ontketen 'n gemoedelikheid onder die mans en hulle lag en skerts soos kinders.
Louis sit by die tafel en Jean loer oor sy skouer terwyl hulle 'n kaart bestudeer. Carlos is agter die stuur en fluit 'n eentonige deuntjie met sy oë dromend op die horison. Alexander, Jac en Hans is by die onderpunt van die tafel besig met 'n luidrugtige dobbelsteenspeletjie. By elkeen staan 'n groot silwer beker en die geur van wyn is kenbaar in die vertrek toe sy inkom.
Haar hart klop benoud terwyl sy na hulle kyk. Met hulle kaal bolywe en stoppelbaardgesigte lyk hulle barbaars. Sy loer bekommerd na die bekers wyn wat langs hulle staan. Haar enigste anker hier is die kaptein en hy is nou vir haar so kwaad dat hy niks daarvan sal dink om haar vir die haaie te voer nie.
Jac kyk laggend op toe sy verleë in die deur bly staan. "A! Hier is ou vaalbek ook." Hy hou sy beker laggend na haar toe uit. "Kom maak vol, jong!"
Pauline loer onderlangs na Louis, maar wat hom betref, is sy glad nie eens op hierdie skip nie. Alexander en Hans gooi hulle laaste bietjie wyn in hulle kele af, skuif hulle bekers ook oor die tafel na haar toe en gaan aan met hulle speletjie.
Pauline vat die bekers en kyk rond maar sien nêrens 'n kraffie wyn nie. Niemand steur hulle egter aan haar nie en sy kyk hulpsoekend rond.
"Toe, jong!" jaag Jac haar aan omdat sy nie aanstaltes maak om die beker vol te maak nie. "Moenie daar staan en winde sluk nie. Die vaatjie staan daar onder op die vloer. Maak daardie groot beker vol, dan kan jy almal se bekers daarmee volmaak; die manne is dors in hierdie hitte."
Pauline gaan hurk by die vaatjie, maar nie eens met 'n span osse sal sy dit beweeg kry nie. Sy vat die vaatjie met albei arms vas en maak haar rug styf maar die vaatjie roer nie eens nie.
Hans rek sy nek om te sien wat sy maak en lag skaterend. "Ag nee, maggies, kêrel, watse ou spiertjies het jy dan?" Hy kom tel die vaatjie op en keer dit met die grootste gemak om.
Pauline is dadelik by met die groot silwer beker en hou dit onder die rooi straal. Sy kyk op en glimlag skeefweg met die groot gespierde man. "Dankie," sê sy sag.
Hans sit die vaatjie neer en sy hand rus vertroostend op haar skouer. "Toemaar, jong, voordat ons in die Kaap aankom, het ons van jou 'n man gemaak." Hy klap haar speels teen haar wang.
Pauline se nek ruk skeef en die trane brand agter haar ooglede. Sy wil eerste Jac se beker volgooi maar hy sit sy hand oor die beker en beduie met sy kop na Louis. Pauline kners op haar tande toe sy besef dat hulle op hulle ruwe manier vir haar skeepsprotokol wil leer. Op hierdie oomblik verkies sy om die beker wyn oor Louis se kop om te keer.
Sy stap met 'n stywe ruggie om en gaan staan langs Louis, wat nog steeds maak of hy nie van haar teenwoordigheid bewus is nie.
"Uhm." Sy maak ongemaklik keel skoon. "Kan ek u beker volmaak, Kaptein?"
Hy kyk stadig en onbetrokke op, maar daar is 'n glans van oorwinning en vermaak in sy blou oë terwyl hy eers tydsaam die laaste bietjie wyn uitdrink en toe die beker oorstoot na haar toe.
Sy gooi die beker tot oorlopens toe vol en stap met 'n stywe ruggie terug na Jac-hulle toe.
Louis lag gemaak vrolik en vestig al die ander se aandag op die beker wyn. "'n Mens kan darem sien jy is nie van die adel nie. Hulle sal jou sommer tien houe met die kats gee as jy vir hulle so 'n slordige beker wyn geskink het."
Pauline besef met klaarheid dat sy nie opgewasse is teen hom nie. Sy is in sy mag en sy sal moet maak soos hy sê. Sy waag dit liewer nie om by die tafel te gaan sit nie. Toe sy hulle klaar bedien het, gaan staan sy styf en regop teen die muur soos die slawe op Picardi-La Brie altyd gedoen het.
Sy leun liggies terug teen die muur. Daar is 'n vreemde onrustigheid in haar. Skielik hinder dit haar dat die slawe op so 'n manier behandel word, asof hulle nie ook mense is nie, net 'n stuk eiendom. Iets wat nie moeg word nie en ook nie gevoel het nie.
Wat die mans betref, is sy nie eens in die vertrek nie. Dit is eers toe Jean die kaart opvou en wil gaan bêre dat hy haar daar sien staan.
"Kom, ou Polla," lag hy en hou sy beker na haar uit. "My wyn is klaar."
Pauline kyk eers hulpsoekend na Hans, wat laggend opstaan en vir haar die vaatjie gaan optel om die groot beker weer vol te maak want almal se bekers word na haar kant toe geskuif. Toe sy klaar is, gaan staan sy weer styf en regop teen die muur.
"Jy kan maar hier kom sit, ou Polla. Jy is een van die bemanning, net soos ons." Jean trek die stoel langs hom uit en beduie met sy kop na haar. "Kom vertel vir ons van jou mense," nooi hy vriendelik en behandel haar soos 'n hartseer en ontwrigte kind.
Pauline kyk hulpsoekend na Louis maar hy sit agteroor in sy stoel en vou sy arms wagtend; waarvoor sal net hy weet.
Sy gaan sit versigtig op die stoel en kyk bang na hulle, toe weer na Louis wat nog steeds geen emosie toon nie. Sy het geen idee wat hy van haar verwag nie.
"Jy het mos gesê jou ouers is dood," sê Louis onverwags.
Sy sug van verligting toe sy besef hy wil hê sy moet dieselfde storie aan die mans vertel. Sy kyk voor haar op die tafel en knik net liggies met haar kop.
"Waar het hulle gewerk?" vra Jean belangstellend en leun ook agteroor in sy stoel terwyl hy 'n slukkie van sy wyn neem.
Die drie aan die onderpunt van die tafel het ook nou hulle geraas gestaak en kyk belangstellend na haar.
Sy lek liggies oor haar droë lippe en haar hele ingewande bewe. Sy sal haar woorde baie mooi moet kies. Een verkeerde woord en haar lewe is op die spel. Vir die eerste keer vandat sy aan boord gekom het, besef sy haar absolute magteloosheid. Sy kyk stadig op en die trane blink onverwags in haar oë.
Alexander buk vooroor en slaan haar goedig teen die skouer. "Ons was almal so jonk soos jy. Nou lyk dinge maar donker, maar vorentoe gaan dit tog beter, jy sal sien," probeer hy onhandig troos.
"Het die adel julle ook so verdruk en mishandel?" vra Hans aggressief. Sy spiere bult knopperig terwyl hy sy arms oor sy kaal borskas vou en terugsit.
Sy loer ongemaklik na Louis en amper ongemerk knik hy met sy kop terwyl hy die wyn na sy lippe bring.
"My ouers het op Picardi-La Brie gewerk by graaf De Roubaix," sê sy sag en haar hart klop so wild dat sy bang is hulle gaan dit hoor.
"Was hy baie wreed?" vra Louis en vertrek nie 'n spier nie.
"Nee," Pauline skud haar kop beslis. "Hy was 'n goeie mens. Hy is egter weg voordat die revolusie uitgebreek het. My ma is lankal dood en toe is my pa ook kort gelede dood. Dit is hoekom ek nou geen heenkome het nie."
Dit is vir 'n paar oomblikke stil om die tafel en Pauline, wat stip voor haar kyk, kan hulle simpatie aanvoel sonder dat een 'n woord sê.
"Ons kan seker eet?" Alexander staan op om die ongemaklike stilte te verbreek. Hy kom sit 'n yslike pot op die tafel neer en hulle skep vir hulle groot borde kos in. Vir haar skep hy net so 'n groot bord kos in soos vir die mans en skiet dit oor die tafel na haar toe.
Sy vang dit net betyds voordat dit in haar skoot beland. Die walging stoot in haar op terwyl die mans met hulle monde vol kos gesels en met hulle vurke beduie. Hulle tafelmaniere kom beslis uit die agterstrate. Toe sy vinnig na Louis kyk, kan sy die afsku nie uit haar oë hou nie. Daar is egter 'n gryns om sy lippe en sy weet dat hy elke oomblik hiervan terdeë geniet.
Ná ete gaan sit hulle agteroor en skuif hulle vuil borde net dieper in.
Alexander beduie met sy kop daarna. "Nou toe, ou Pol, jy kan maar die borde gaan was. Maar jy moet seewater daarvoor optrek; ons vars water is te kosbaar."
Louis se bord kom vinnig oor die tafel na haar toe aan en sy vang dit net betyds. Sy is baie na aan trane en maan haarself tot kalmte.
Sy pak die borde in 'n emmer. Toe sy waggel-waggel daarmee wegstap, hoor sy Louis se sagte lag en dan die ander se uitbundige lag en aanmerkings. Buite op die dek staan sy vir 'n oomblik onseker rond, geen benul waar sy water moet kry nie.
"Gee dat ek jou help." Dit is Jean wat vriendelik en bedagsaam hier langs haar staan en die emmer uit haar hand vat. "Kom, laat ek jou wys hoe om water op te trek, anders val jy nog oorboord. En die haaie sal jou teruggooi. Jy is darem net te maer en benerig." Jean vat 'n ander emmer waaraan 'n lang tou is en laat dit oor die kant sak.
"Toe, kom trek dit op. Dit is nogal 'n kuns, anders mors al die water uit voordat die emmer bo is," beveel hy.
Pauline trek met al haar krag en hoop maar dit is donker genoeg dat Jean nie kan sien hoe min krag sy regtig het nie.
Jean help die emmer oor die kant en knyp tergend haar boarm. "Jy sal nog baie pap moet eet voordat hierdie spiere soos ou Hans s'n sal lyk," sê hy, los haar alleen met die vuil borde en stap terug na die stuurkajuit toe.
Daar is al vir 'n paar dae 'n windstilte. So af en toe steek 'n briesie op wat hulle liggies aandryf, maar hierdie stiltes maak almal bekommerd en die mans loer kort-kort na die helder blou lug asof hulle daar uitkoms soek.
Louis en Jean is vandag ook soos die ander mans sonder hemde. Die sweet op Louis se vel gee sy bultende spiere en breë borskas 'n bronsagtige, skitterende voorkoms.
Pauline kyk skaam weg toe Louis vyf tree van haar af kom staan. Hulle is al twee weke op die see en sy het ongemerk by hulle roetine ingeskakel. Hier is nie veel wat sy kan doen nie. Aan die ander se aanmerkings kom sy agter dit is die eerste keer dat die kaptein vir hom 'n kajuitjonge gekry het.
Louis hanteer die situasie vir haar buitengewoon goed, dit moet sy hom onwillig ter ere na gee. Hy maak die meeste van die tyd 'n grap van haar teenwoordigheid en wanneer sy 'n fout maak, sal hy tot haar frustrasie laggend sê: "Nee, so gaan dit as 'n mens wil spoggerig wees en jou eie kajuitjonge wil hê." Die ander vind dit natuurlik dan baie, baie snaaks.
Daar is 'n pragtige verhouding tussen die klomp mans. Elkeen is 'n meester op sy gebied en sy het nog nooit gehoor dat die een die ander rondbeveel of foutvind nie. Hulle kan saans tot watter tyd sit en gesels. Sy probeer so lank as moontlik in hulle geselskap bly, want dit is stil en benoud in daardie klein vertrekkie van haar.
Die afgelope drie dae is dit ondraaglik warm. Pauline loop kaalvoet soos die mans. Sy is dankbaar vir die linneklere want dit is twintig maal koeler as wat 'n rok met sy baie onderrokke sal wees.
Deesdae is daar van haar aanvanklike onwilligheid om tussen die mans te wees geen sprake meer nie. Die mans behandel haar soos 'n geliefde kleinboet en dit is vir haar baie lekker.
Jean de Ville is haar gunsteling. Hy help haar so ongemerk moontlik met die swaar werk en is altyd daarop bedag dat sy nie sal weet hoe om iets te doen nie.
Alexander met sy vrolike, lewenslustige geaardheid maak die lewe vol lag en vrolikheid. Sy kan nie help om vir sy kwinkslae te lag nie. Jac, die oudste van hulle, is die vaderfiguur en beskerm haar so stil-stil. Hy gee raad en 'n klappie op haar arm, maar dit is so opreg dat sy nie kan aanstoot neem nie.
Hans is buitengewoon groot. Die spiere op sy bolyf lyk altyd vir haar ongemaklik, so groot is dit en sy wonder of hy sy eie krag ken. Saam met daardie groot lyf het hy 'n sagte, vredeliewende geaardheid, wat van hom 'n vreeslik geliefde mens maak.
Ou Carlos met sy kort, seningrige figuurtjie is die opvlieënde een. Hy kan so skel en vloek as 'n ding hom nie aanstaan nie dat sy haar ore wil toedruk en dankbaar is dat dit gewoonlik in Spaans geskied, waarvan sy min kennis het.
Omar en Sefan is op hulle eie. Nie dat die mans hulle nie altyd probeer betrek nie. Baie aande eet hulle nie eens saam met die ander nie. Dan maak hulle vir hulleself kos. Hulle praat goed Frans maar met mekaar praat hulle 'n taal wat sy nie verstaan nie. Dié twee Egiptenare en oudslawe volg Louis slaafs, al het hy hulle hul vryheid gegee.
Pauline kyk onderlangs na Louis. Haar idee van onopgevoede en wrede barbare het drasties verander. Daar is geen vrees meer in haar binneste nie en sy kan ook al, soos nou, lui lê en na al hulle stories luister. Dit is wonderlik om soveel mense om haar te hê ná die afgelope ruk toe sy te bang was om 'n voet by die deur uit te sit.
"Hoe lyk dit, Kaptein?" vra Jac en kom hang oor die reling waar Omar, doodstil met 'n lyn in die water, geduldig wag vir iets om te byt.
Louis draai sy kop van kant tot kant soos 'n dier wat die wind ruik en trek sy skouers op.
"Ons kan net so wel die tyd nuttig verwyl," sê Carlos wat met twee swaarde op die dek kom en een vir Louis gooi. Sy donker oë is blink van lewenslus.
Louis vang die swaard en dadelik maak die manne vir hulle 'n kring oop.
Carlos lag en sy tande glim wit in die sonlig. Louis se lenige gestalte kom in posisie. Hy stoot die swaard vorentoe en lig sy arm. Dadelik is daar 'n stilte en konsentrasie wat tasbaar is toe die swaarde in die son begin flits.
Die mans beweeg saam met die twee vegtendes van die een kant van die dek na die ander. Vreemd genoeg moedig die mans vir Carlos aan en dit laat haar besef dat hy gewoonlik die verloorder moet wees.
Jac sit sy arm vaderlik om haar skouers en stuur haar saam met hom sodat sy ook deel hiervan kan wees.
Pauline leef haar in in die geveg en die ander se aanmerkings. Haar oë volg elke beweging wat hulle maak en vir hierdie oomblik is sy een met hulle.
Carlos, wat Louis netjies in 'n hoek gedryf het en net een korrekte beweging nodig het om hom te oorwin, se volle aandag en konsentrasie is op sy opponent.
"Nou! Nou, Carlos!" gil Pauline opgewonde en slaan haar hande voor haar saam.
Dit is net hierdie breukdeel van 'n sekonde wat Louis se aandag afgetrek word deur haar opgewonde gil dat Carlos se swaardpunt teen sy hart druk.
"Jy het my!" Louis laat sak laggend sy swaard.
"Dankie, ou Pol," skater Carlos en klap haar teen die skouer. "As jy nie sy aandag afgetrek het nie, sou ek dit nie reggekry het nie."
"Ek kan nie dink dat jy jou deur die seun kon laat onkant vang nie." Carlos draai bekommerd na Louis. "Dit is 'n baie gevaarlike ding en dit bekommer my," sê hy en frons liggies.
Die ander terg Louis, en Pauline wens sy kan in die grond wegsak van skaamte toe Louis voor haar kom staan, 'n fyn glimlaggie om sy mond.
"Ek sal moet onthou om jou saam te vat volgende keer as ek 'n geveg het, dan kan jy die opponent se aandag aftrek," sê hy, maar sy breë glimlag bereik nie sy oë nie.
"Sy bewondering was beslis nie by jou nie," lag Jean sag toe hy wegstap.
Pauline kyk skaam na haar kaal voete.
Carlos kom staan langs haar en hang sy arm om haar skouer. "Kan jy met 'n swaard veg, Polla?" vra hy en ignoreer Louis se fronsende blik.
Pauline kyk verskrik na Carlos en haar oë is groot en geskok toe sy na die blink swaard in sy hand kyk. Sy kry nie 'n woord uit nie en skud net haar kop ontkennend.
"Nee wat, wat sal hy nou met 'n swaard kan veg. Dit is net 'n speletjie vir die adel en ons ou seerotte," lag Hans en klap haar so hard tussen die blaaie dat sy 'n paar treë vorentoe hardloop, vas in Louis se stil, aggressiewe figuur.
'n Grinnik trek om sy mondhoeke terwyl hy haar aan haar skouers vang om haar val te keer.
"Dan is dit tyd dat hy leer. 'n Man kan nie op die see wees en niks hê om jou mee te verdedig nie," sê Carlos beslis.
Pauline kyk met verbasing na sy ernstige gesig, hopende dat hy net 'n grap maak. Maar toe sy sien dat hy ernstig is, kyk sy hulpsoekend na Louis. Dié trek net sy wenkbroue onbetrokke op.
"Sefan, kry asseblief vir ons daar kurkproppe om oor die swaarde se punte te sit. Netnou steek ou Pol my dood," lag Carlos.
Louis staan met sy hande oor sy bors gevou en 'n breë glimlag om sy mond.
Sefan bring die proppe en Carlos sit dit oor die punte van die swaarde. Pauline retireer toe hy die swaard na haar uithou. "Ek wil nie! Ek ... ek sal nie kan nie," probeer sy uit die situasie kom.
"Ag, kom nou, man, moenie 'n sissie wees nie. 'n Man is nie vir alles bang nie. Wat gaan jy maak as die seerowers ons aanval? Dan is dit 'n kwessie van jou lewe of syne," sê Alexander blatant.
Pauline vat die swaard en hou dit soos 'n giftige ding ver van haar af. Die ander skater van die lag en soek vir hulle plekke in die koelte om hierdie spektakel dop te hou.
"Trek uit jou hemp," gee Hans raad en Pauline loer vreesbevange na Louis. Daar is egter 'n selfvoldane grinnik om sy mond. Pauline kners op haar tande. Hy is die een wat haar veilig in die Kaap moet bring. Daarvoor word hy mildelik vergoed, maar sy moet elke situasie self hanteer en elke stukkie kos of druppel water wat oor haar lippe gaan self verdien. Die wraak lê galbitter in haar binneste.
"Nee, ek wil nie my hemp uittrek nie," sê sy kortaf. Sy sien die genoegdoening op Louis se gesig en hoe hy sy kieste moet vasbyt om nie te lag nie. Haar ken wip en haar oë blits vuur na Louis se kant toe.
"Ek is nie gewoond daaraan nie en sal te seer brand," sê Pauline. "Ek was naar genoeg, ek soek nie nog kwale nie." Sy vat die swaard stewig vas en staan gedetermineerd nader aan Carlos.
Die mans skater en dit laat haar tog goed en soos een van hulle voel.
"Ek is reg." Sy lig haar kop trots op, skud haar effe reg en gaan staan afwagtend voor Carlos.
Carlos kom versit die swaard in haar hand en beweeg liggies haar pols sodat sy die greep moet regkry.
"Reg! Hou die swaard só voor jou, liggies maar ook stewig. Jou liggaam moet ten alle tye in perfekte balans wees." Carlos staan terug, hou sy swaard voor hom en wieg liggies op sy tone.
Pauline besef dat sy dit ook moet doen. Sy voel 'n yslike gek maar byt beslis op haar tande. Sy sal hom wys, sy sal alles kan doen wat hulle doen.
"Jou linkerarm is nie reg nie, Pol, bietjie hoër," beduie Carlos weer. "Nee, dit is te hoog, 'n bietjie laer. Laat sak jou skouer effens, dit sal jou balans affekteer. Bring jou regterelmboog 'n bietjie hoër op ... Nee, dit is te veel."
Pauline konsentreer met al haar mag. 'n Hand sluit liggies van agter af om haar elmboog en lig dit 'n fraksie om haar swaard in posisie te bring.
Sy kyk vinnig om, vas in Louis se helder blou oë skaars 'n asemteug van hare af. Sy voel die bloed warm in haar wange opstoot en is innig dankbaar vir die hitte hier buite.
"Dit is perfek! Bly sommer agter hom, Kaptein, dit sal baie help," juig Carlos en dans liggies en vol energie hier voor haar rond.
"Voetwerk is baie, baie belangrik," sê Carlos en Pauline sukkel om haar verdeelde aandag by sy woorde te hou.
Sy is kennelik bewus van die groot gespierde, bronskleurige figuur hier agter haar met sy hande liggies op haar arms en sy asem in haar hare. Wanneer sy beweeg, skuur sy liggies teen hom en kan sy die klammigheid van sy kaal bolyf voel.
Carlos steek liggies na haar met sy swaard en Louis se hand wat bo-oor hare rus, voer 'n delikate beweging uit, net 'n rol van die pols.
Pauline trek haar asem diep in en Carlos herhaal die beweging. Sy konsentreer met elke sintuig in haar liggaam. Louis se hand op hare voel gerusstellend. Sy ontspan effens en voel hoe die bewegings wat Louis stadig saam met haar maak 'n deel van haar word.
"Probeer nou alleen." Louis los haar en staan weg terwyl sy oë elke beweging met intensiteit volg.
"Pragtig!" prys Carlos, en Hans klap hard hande.
Pauline voel die trots in haar opwel en sy wonder of iets in haar rykmansbestaan al vir haar soveel plesier gegee het soos hierdie halwe komplimentjie.
"Ons sal van nou af elke dag oefen." Carlos laat laggend sy swaard sak. "Teen die tyd dat ek met jou klaar is, kan jy die kaptein aandurf," terg hy.
Pauline draai om en kyk vas in Louis se peinsende oë, skaars twee tree van haar af. Dit is iets heel anders as die gewone sarkasme en neerhaling en dit maak haar vreemd verleë.
Sy wag maar hy sê niks nie en dit laat haar tog afgehaal voel. Sy gee vir Carlos die swaard terug en stap na die reling van die skip om haar verleentheid weg te steek.
"Die water is skoon. Ek gaan swem." Omar gooi die lyn waarmee hy visvang eenkant en trek die doek van sy kop af. Voor Pauline se verbaasde oë klim hy op die reling en spring in die water.
Asof iemand 'n deur oopgemaak het, is almal skielik by en duik en val behoorlik oor die reling soos 'n klomp seuns.
Pauline kyk verbaas na hulle en toe na Jac wat vrolik en laggend op die reling sit en na die ander se manewales kyk.
"Gaan jy nie ook in nie?" vra sy en Jac kyk verlangend na die koel blou water daar onder.
"Nee, een moet hier bo bly. Sodra een van hulle terugkom, sal ek en Sefan gaan. Hy is nou in die kraaines," sê hy sonder om na haar te kyk.
"Kom swem saam, Polla!" roep Jean van onder af.
Pauline druk met haar hande op die reling en loer versigtig oor. Sy wens sy kon ook deel van hulle uitgelatenheid wees. Die water lyk so aanloklik. Maar sy lag net en wuif vir hulle van bo af. Toe voel dit vir haar of die bloed in haar are stol want Louis se kop kom langs Jean s'n uit en die water druk sy hare plat teen sy kop.
Hy vee met sy hand oor sy gesig en roep laggend na Jac. "Gooi hom oor, Jac."
Jac lag sag en voordat Pauline aan iets kan dink of beplan, het sy hande haar onder haar arms gevat, word sy soos 'n kind oor die reling gelig en hang sy tussen hemel en aarde.
"Ek kan nie swem nie!" gil sy benoud.
"Gooi hom in!" skree Louis en dit voel of haar maag in haar keel kom sit toe Jac haar los en sy aftuimel.
Sy gil hoog en benoud maar toe is die koue water om haar en sak sy dieper en dieper die koue donkerte in. Dit voel soos 'n ewigheid en die paniek stoot in haar op. Skielik is dit lig en kan sy die sout seelug diep in haar longe intrek.
"Help!" gil sy benoud want dit voel of sy weer in die donkerte gaan insak.
Twee sterk hande vat haar om haar middel en sy word sonder moeite uit die water gelig. Pauline slaan haar arms om die redder se nek en klou vir al wat sy werd is. Die ander gesigte is skielik almal om hulle en lag bulderend.
"Kan jy sowaar nie swem nie, ou Pol?" lag Jean.
Toe eers kyk sy na die gesig wat hier so styf en baie, baie naby aan hare is. Die naarheid stoot stadig in haar op toe sy in Louis se tergende oë vaskyk.
"Dan wil jy nog 'n seeman word," lag Hans en duik weer onder die water in.
Louis het op sy rug gedraai sodat hy kan dryf en sy hande wat om haar sluit, is vreemd gerusstellend.
"Ek sal jou nie los nie, jy kan maar ontspan," sê hy vriendelik terwyl hy na haar vreesbevange gesiggie hier by syne kyk.
Pauline kyk in die helder blou oë so naby hare en 'n snaakse lamheid stoot in haar maag op.
"Skop," sê Louis en sy stem is so anders as gewoonlik.
Die krapperigheid wat altyd daar is wanneer hy met haar praat, is skielik nie meer daar nie.
Pauline gehoorsaam outomaties maar klou nog steeds krampagtig om sy nek vas.
Sy voel klein en sag hier in sy arms en haar vroulikheid onder sy hande maak iets teers en vreemds in hom wakker.
Die ander het van hulle af weggeswem en hulle is op hierdie oomblik heeltemal alleen. Twee klein spikkels in 'n groot, magtige oseaan.
"Ontspan en geniet die koel water, jy gaan nie gou weer so 'n kans kry nie," lag Louis hier by haar wang. "Jy behoort vir my dankie te sê dat ek jou laat ingooi het."
Stadig sypel die vrees uit haar uit. Noudat sy besef sy gaan nie verdrink nie, is sy skielik skaam om so naby hom te wees. Sy blou oë is so anders, tergend en tog sag. Sy swart hare klou nat aan sy kop en sy gespierde liggaam voel sterk en manlik hier teen haar. Pauline kyk na die skip wat nou vir haar oneindig hoog lyk en is dankbaar dat iets haar aandag van die man hier naby haar kan aftrek.
"Hoe gaan ons weer bo kom?" vra sy en beur effens weg van hom af sonder om haar arms om sy nek los te maak.
"Daar anderkant is 'n touleer. Ons gaan nooit almal gelyk nie. Een bly altyd in die kraaines en een op die dek. 'n Mens weet nie wat kan gebeur nie. Die leer kan breek of losgaan of iets. Op die see leer jy om niks aan toeval oor te laat nie." Louis is heel gemoedelik en gesels asof daar nog nooit enige woorde tussen hulle was nie.
"Jy kan my maar omhels, maar net nie so styf nie. Jy druk al die lug uit my uit; jy sal my verwurg." Sy stem is tergend terwyl hy haar hande losmaak sodat dit 'n bietjie losser om sy nek is. Sy oë laat die bloed warm in Pauline se wange opstoot.
Skaam los sy vir Louis en dadelik sak sy onder die water in. Sy kap wild met haar arms en spartel en lig haar kop hygend uit die water terwyl Louis se hande haar weer vasvat en oplig.
Haar arms kruip dadelik weer om sy nek en sy klou vir al wat sy werd is. Sy laggende oë is hier by hare en sy lek verskrik oor haar lippe, skaam maar te bang om haar greep om sy nek prys te gee.
"Daar is sproete op jou neus," sê Louis laggend en vryf met sy vinger oor haar neus. "Is dit hier op die skip wat jy dit gekry het?"
Pauline draai haar kop skaam weg en haar gedagtes voel wollerig. Sy kan aan niks dink om te sê nie.
"Ek wonder wat gaan die markies sê as sy bruid soos 'n patryseier lyk wanneer ons daar kom."
"Ek ... ek dink ek moet teruggaan," sê sy sonder dat sy dit bedoel. Dit is baie, baie aangenaam hier met haar arms so styf om sy nek en sy treiterende oë so naby hare.
"Is dit nie vir jou lekker hier in die koel water nie? Dit is baie beter as daar op die dek in die son."
"My klere gaan aan my vasklou as dit so nat is," sê sy skaam.
Louis lag sag. "Wil jy bo kom voor die ander daar is?" vra hy.
Sy knik net want sy vertrou haar stem op hierdie oomblik geensins nie.
Hy draai haar op haar rug en met sy een arm om haar swem hy tot by die touleer.
"Nou toe, klim, sodra jy bo is, sal ek Jac se aandag aftrek sodat jy by hom verby kan kom."
Pauline kyk vreesbevange na die touleer. Dit lyk so slap en die skip lyk oneindig hoog hier van onder af. "Ek is bang ek ... Ek het nog nooit met so iets te doen gehad nie. Ek is bang vir hoogtes." Haar stem breek effens.
"Die arme, arme markies! Wat maak 'n mens met so 'n onbeholpe, dom vrou?" Sy oë daag haar uit.
"Dit was jou simpel plan om my hier in te gooi," sê sy vies.
"Ek het gedink ek doen goed," pruil hy soos 'n klein seuntjie. "Dit was warm en as iemand jou sou ingooi, kon die ander nie snaaks dink dat jy met jou hemp swem nie."
Skaam kyk sy in sy blou oë wat nou so opreg lyk. "Dit was lekker, baie dankie," sê sy verleë maar tog eerlik.
"Die water, of om my styf om die nek vas te hou?" vra hy tong in die kies terwyl die ondeundheid in sy oë dans.
Sy skud net haar kop magteloos. Hy moet altyd die laaste woord inkry.
"Nou toe, klim op my rug, dan sal ek met jou teen die tou opklim," sê Louis en sy stem klink ongewoon dik.
Pauline wat aan die onderpunt van die touleer vashou, laat haar nie twee keer nooi toe Louis sy rug na haar draai nie.
"Jy moet my net nie weer verwurg nie," terg hy terwyl haar arms styf om sy nek gaan. "Hou net liggies vas tot ons bo is, dan kan jy my 'n stywe druk gee om dankie te sê."
Skielik het sy lus en lag vir sy simpel stories. Hy is so natuurlik en sonder aansittery. Haar adellike afkoms maak geen indruk op hom nie. Sy knyp haar oë styf toe om nie die water onder haar te sien nie. In 'n duisend jaar sou sy nie alleen bo gekom het nie.
Hy loer oor die reling. "Ek is klaar, Jac. Jy kan maar ingaan."
Louis talm 'n oomblik totdat Jac se groot liggaam sierlik afduik na die koel heerlikheid daar onder voordat hy met haar oor die reling klim.
Hy maak haar hande versigtig om sy nek los en hou dit vas tot hy voel dat haar voete die grond raak. Hy stap saam met haar en skerm haar met sy liggaam af sodat Sefan wat in die kraaines is, haar nie kan sien nie. Hierdie woordelose gebaar van bedagsaamheid maak 'n diep indruk op haar.
Sy is bewus van die nat klere wat aan haar vasklou en probeer dit so ongemerk as moontlik wegtrek. Louis maak of hy niks sien nie maar dit maak tog iets in hom wakker.
Hy stoot haar deur oop en sy glip vinnig by hom verby. Sy hoor hom in die kajuit beweeg en neem aan dat hy ook nou aantrek.
Sy gooi 'n bietjie van die vars water in 'n skotteltjie en spoel haar so ver as moontlik daarmee af, ook haar hare. Sy vryf dit droog voordat sy dit weer vasmaak.
Anna se versiendheid stem Pauline opnuut dankbaar. Sy het vir haar die sak gepak met goedjies wat sy dalk dringend nodig kan kry, 'n waslappie, seep en room wat sy aan haar gesig kan smeer, asook skoon onderklere.
Louis het die tweede of derde aand wat sy hier op die skip was, vir haar die sak onder uit die ruim gaan haal. Dit het toe seker tot hom deurgedring dat sy niks by haar het nie.
Louis se bedagsaamheid het daardie tyd by haar verbygegaan omdat sy so naar was maar later het dit tog by haar opgekom dat hy nie so ongenaakbaar is as wat hy probeer voorgee nie. Sy het nog nooit die moed gehad om hom daarvoor te bedank nie want elke keer spring sy in sy keel af en dan praat hy vir dae nie met haar nie.
Die mans is almal al terug op die dek toe sy weer uitkom. Louis sit op die reling met sy een been voor hom opgetrek. Sy hare is nog klam maar hy is vanaand vir haar ontstellend aantreklik en manlik en dit jaag die bloed weer onverwags na haar wange toe.
Saam met die aandkoelte is daar skielik 'n luggie. Dadelik word die seile gespan en beweeg die skip stadig vorentoe. Die mans is uitgelate soos kinders en lag en stoei en stoot aan mekaar. Dit laat haar eensaam en uitgesluit voel en sommer wens dat sy regtig Paul Pinard of sommer net ou Pol was.
"Hola!" Omar hou sy hande bak voor sy mond.
Dadelik is al die bemanning op aandag en staar hulle na Omar in die kraaines.
"Seil op bakboord!"
Die mans storm na die kant van die skip en skerm die son met hulle hande voor hulle oë af. Louis kom uitgehardloop met 'n verkyker in sy hande en klouter soos 'n bobbejaan teen die takelwerk op.
Pauline kom nie eens agter dat sy tussen die ander staan en die horison met net soveel angstigheid dophou nie. Hierdie afgelope twee weke, ná haar swem saam met Louis, is daar 'n vreemde band tussen haar en die mans. Sy voel een met hulle en aanvaar hulle asof hulle haar familie is. Die vrees en terughoudendheid is skielik net weg.
Sy weet nie of sy haar verbeel nie, maar hulle tafelmaniere is beter en hulle is glad nie meer so bar en rou soos sy hulle die eerste paar dae ervaar het nie. Sy bekommer haar nogal daaroor. Het sy hulle nie dalk net gewoond geraak nie? Is dit nie dalk sy wat haar standaarde verlaag het nie? Gaan sy nie net soos hulle wees teen die tyd dat sy in die Kaap aankom nie?
Louis klim af en daar is 'n bekommerde trek op sy gesig. Die ander kom drom sonder 'n woord om hom saam en die hele atmosfeer is gespanne.
"Ek kan nie mooi sien nie, dit is nog te ver," glimlag Louis gerusstellend met haar, maar dit wil nog nie die spanning verdryf nie.
Die mans draai om en raak dadelik besig op die dek. Elkeen weet net wat om te doen en dit is weer soos die eerste dag wat sy aan boord gekom het.
Pauline gaan staan by Jean in die stuurkajuit, maar die spanning is oral tasbaar.
"Wat maak hulle, Jean?" Pauline beduie met haar kop na die mans wat nou in alle erns dinge in gereedheid bring.
"Hulle tref maar net voorbereidings. 'n Mens weet nooit wie dit is voordat dit by jou is nie," sê hy ontwykend.
"Oor die skip wat aan die kom is?" Haar stem is bang en net die gedagte laat haar keel toetrek. Jean maak of hy haar nie hoor nie en dit maak haar meer bekommerd.
"Is ... is julle bang vir seerowers?" vra sy versigtig.
Jean knik liggies. Pauline se speeksel droog op en haar oë is groot en ontsteld. Sy swaai verskrik om toe Louis skielik hier agter haar praat.
"Ek sal oorvat, Jean, dan kan jy gou gaan regmaak."
"My goed is reg, dankie. Ek het die afgelope twee dae al die gevoel dat hulle naby is; my nekhare staan regop," sê hy met 'n grinnik, sonder veel emosie in sy stem.
Pauline sluk swaar en voel hoe haar maag 'n draai gee. Sy dwing haarself tot kalmte en probeer die bewing in haar binneste tot bedaring bring.
"Het julle al ooit met Don Poseidon slaags geraak?" vra sy en lek bang oor haar lippe.
"Wat weet jy van Don Poseidon?" vra Louis en trek sy wenkbrou geamuseerd op.
"Vreeslike goed. Joseph en sy seun Phillipe gaan gereeld hawe toe om goed te gaan aflaai, en die seemanne vertel vreeslike stories. Don Poseidon dra 'n blou mantel en hy het net een oog. Hulle sê hy is onmenslik wreed ..." Sy ril liggies maar gaan vinnig voort, bang dat hulle haar gaan uitlag. "Hy kap slagoffers in stukkies of voer hulle lewend vir die haaie."
"Nee, gelukkig was ons nog nie een van sy slagoffers nie," probeer Jean, wat sien hoe ontsteld sy is, haar gerusstel. "Ons het geen benul wie dit is wat aan die kom is nie. Dit is maar roetine om gereed te wees vir die ergste. Jy weet nie of dit seerowers is voordat hulle by jou is nie. Moenie jou bekommer nie."
"Gaan na jou kajuit toe en sluit die deur. Ons sal jou kom roep as dit veilig is." Louis se stem is nie meer so kwaai nie.
Pauline kyk pleitend na hom. "Kan ... kan ek nie maar hier by julle bly nie?" vra sy sag.
Jean kyk vinnig na Louis en sein blykbaar 'n boodskap deur want Louis verstaan.
"Bly dan eers hier by Jean. Sodra die skip naby genoeg is, sal ek kan sien wie dit is."
Hy tel sy verkyker op en stap uit. 'n Rukkie later sien Pauline vir Omar en Louis opklouter na die kraaines toe.
Daar is 'n bekommerde fladdering in haar binneste. Wat gaan sy maak as Louis iets moet oorkom? Hy is die enigste een wat weet wie sy is. Haar keel trek toe van vrees en die werklikheid kom sit soos 'n roofvoël op haar skouer.
Dit voel soos ure wat hy daar bo in die kraaines is. Haar maag trek op 'n knop toe hy skielik teen die touleer afkom, vinnig oor die dek aangehardloop kom en bevele uitskree. Iewers is 'n groot fout!
Dadelik is alles op die dek in rep en roer. Hulle trek van die groot kiste weg en skielik is daar oral kanonne. Sy kan vyf van hier af sien. Kruit word nader gesleep en lang stokke word eenkant neergesit. Hans en Jac dra kanonkoeëls aan. Elkeen vat raak en daar is dodelike erns op hulle gesigte.
Jean kyk vraend na Louis wat vinnig by die stuurkajuit inkom. "Die Jakkals!" sê Louis op Jean se onuitgesproke vraag.
Pauline staan soos een wat deur die weerlig raakgeslaan is. Jean buk en trek die seil wat onder by sy voete lê weg. Hy gespe die swaard aan wat onder die seil was, druk twee pistole in sy lyfband en 'n yslike mes agter in sy lyfband.
Die naarheid stoot in haar op en alles om haar begin wankel. Sy kan nie bekostig om nou flou te word nie. Hulle sal haar eenvoudig na haar kajuit toe sleep en daar los.
Louis kom vinnig in, nog besig om sy lyfband te skuif sodat dit gemakliker is. Soos Jean, is hy tot die tande gewapen. "Kom!" Hy vat Pauline aan die arm en sleep haar by die deur uit.
Pauline weet dat dit nie nou die tyd is om teen te stribbel of haar te verset nie.
"Luister, Polla ..." Die naam wat die manne vir haar gegee het, klink vir haar so vreemd en mooi wanneer hy dit sê, veral as hy bekommerd klink. Hy tel 'n pistool van sy kas af op en gee dit vir haar. "Jy maak jou deur van binne af toe. Ons sal jou kom roep as dit veilig is. As hulle ons oorrompel, moenie dat hulle agterkom jy is 'n vrou nie." Sy stem is sag en bekommerd terwyl hy haar op die slaapbankie neerdruk.
Hy wil die deur toetrek maar sy is skielik weer op haar voete en kom staan reg voor hom. "Louis, wie is dit wat daar aankom?" vra sy en die groot groen oë is vreesbevange.
Hy kyk af in die bekommerde gesiggie en iets baie teers roer in hom. Sonder dat hy daarvan bewus is, vee hy die hare van haar voorkop af en sy stem is sag en paaiend asof hy met 'n kind praat. "Dit is Pedro die Jakkals. Een van die mees geslepe seerowers. Hy ken nie die woord 'genade' nie. Moenie bang wees nie. Ons sal jou met ons lewe beskerm."
Sy blaas haar asem stadig uit en hy sien met verwondering die verligting in haar oë.
"Ek was bang dat dit dalk Don Poseidon is," sê sy verlig.
Louis skud sy kop liggies soos een wat nie mooi verstaan nie. "Sluit jou deur en as iemand dit oopforseer, mik op sy maag met die pistool en trek die sneller. Moenie twee keer dink nie."
"Louis, jy moet versigtig wees." Sy vat sy hemp vas en hou hom terug toe hy wil uitgaan.
Hy kyk verras af in haar bekommerde gesig terwyl sy haar bewende lip vasbyt.
"Hier is niemand wat weet wie ek is nie." Trane blink in haar oë.
Die bly liggie gaan uit sy oë uit en hy grinnik sinies. "Amper dag ek dit is oor my dat jy bekommerd is," sê hy en sy kan die teleurstelling in sy stem hoor. "En nou is dit oor jouself." Hy draai om en stap vinnig weg.
Pauline grendel die deur en gaan sit styf in die hoek van die slaapbank, die pistool stewig tussen albei hande vasgevat.
Die tyd sleep met loodvoete verby. Alles is onnatuurlik stil. As sy op die bank staan, kan sy deur die luik sien. Sy skrik haar boeglam toe die skip vol in haar gesigsveld kom en staar gehipnotiseerd daarna. Die Spaanse vlag wapper vrolik in die ligte briesie en alles lyk so stil en rustig dat sy lus het om hardop te lag. Louis was verkeerd. Dit is 'n gewone Spaanse handelskip.
Haar opgewondenheid stol toe daar skielik 'n oorverdowende lawaai en geskree van die vreemde skip se kant af kom. Sy druk verskrik haar gesig in haar hande maar die nuuskierigheid en bekommernis kry die oorhand en sy maak haar vingers oop en loer daardeur.
Skielik is die vreemde skip se dek vol figure met kaal bolywe, kopdoeke en oorringe, nes Sefan en Omar.
Die mense is hier voor haar en sy sien hoe een met sy hand wys. Daar is skok en ongeloof op sy gesig terwyl hy iets skree. Die ander kyk verbaas in die rigting waarheen hy wys en toe verander hulle gesigte ook in skok en ongeloof.
'n Sarsie kanonskote bars skielik los en die hele skip ruk. Pauline word wild van die bank af gegooi.
Sy klouter terug op die bank en kruip so ver as moontlik in die hoek. Die pistool is in haar hande en die loop is direk op die deur gerig.
Die reuk van swael en kruit hang versmorend en vreesaanjaend in die lug. Nog 'n sarsie skote volg en die skip rol gevaarlik.
Buite is 'n Babelse lawaai. Hoog bo die ander gil iemand: "Don Poseidon!" En 'n bloedstollende gil eindig in 'n roggel. Die vrees maak haar spasties en druk haar stywer teen die bank vas.
Daar is 'n geskuur en geklingel van kettings en die skip ruk weer wild. Sy kan voel hoe skuur die twee skepe teen mekaar en by die luik kan sy nou die gloed van vlamme ook sien.
Die vrees bind haar in 'n stywe bondel vas en sy bid soos nog nooit tevore in haar lewe nie. Sy bid vir haarself en vir Louis en vir al die ander mans wat sy nou al so goed ken, wat al so dierbaar en bekend is, wat haar heeldag loop en terg. Vir ou Carlos wat soveel tyd bestee om haar met 'n swaard te leer skerm. Vir Jean wat altyd tyd het om met haar te gesels. Vir Jac wat so vaderlik is en ou Hans wat ongemerk die swaar werk vir haar doen. Vir Alexander wat dit sy plig ag om haar saans allerhande kaart- en dobbelsteenspeletjies te leer. Vir Omar en Sefan wat nooit met die ander wil meng nie en die meeste van die tyd eenkant is, maar allerhande ou dingetjies vir haar doen en haar soos 'n kleinboet bederf.
Die geveg duur onder 'n Babelse lawaai voort. Sy hoor swaarde teen mekaar skuur, pistoolskote en mense wat rondhardloop en gil. Deurentyd is die kruitreuk in haar neus.
Die rumoer neem stadig af en iewers vloek iemand grof en lelik. Sy hoor hoe Louis op een van die ander skree en haar hart mis 'n slag van blydskap. "Ag, dankie liewe Vader, hy lewe nog!"
Sy sit die pistool op die bed neer en gaan klim weer op die stoel, loer deur die luik. Sefan en Omar is nou op die vreemde skip en hulle gee goed aan wat op die La Cordier oorgelaai word.
"Is alles uit?" roep Louis.
"Ja, ons gaan net kyk of daar nie nog mense in die ruim is nie!" skree Omar en sy groot gestalte verdwyn uit haar gesigsveld.
"Sê wanneer julle terug is sodat ons haar kan kelder!" skree Louis.
Daar is 'n verligting wat haar swak maak in haar binneste: Hulle het gewen en Louis is veilig. "Ag, Vader, dankie, dankie tog," bid sy hardop terwyl die warm trane ongehinderd oor haar wange rol.
Sy vergeet van al die streng instruksies wat sy gekry het. Opgewonde spring sy van die bank af en haal die deur se grendel af.
Daar is niemand by die stuur nie. Jean was natuurlik ook op die dek met die gevegte. Die trots swel in haar binneste vir haar manne wat so goed met 'n klomp wrede seerowers kon afreken.
Die dek lê bestrooi met planke en een van die maspale is stukkend. Hans sleep twee slap liggame aan reling toe. Die naarheid stoot soos 'n golf in haar op toe hy hulle een-een sonder moeite oplig en oor die reling gooi.
Pauline gaan staan in die oop deur en sy kan nou hulle stemme duidelik buitekant hoor.
"Hoeveel is dood?" vra Alexander toe Jean by een op die dek regop kom.
"Drie, en hierdie een. Een is nog sleg gewond; ek sal nou-nou na hom gaan kyk."
Omar en Sefan klim terug oor die reling en Sefan begin sommer hier by hom opruim asof dit 'n alledaagse gebeurtenis is.
"Hoeveel gevangenes is daar?" vra Omar vir Jac wat van agter af kom.
"Agt," sê Jac in die verbygaan.
"Het een van julle dalk seergekry?" vra Jean en kyk bekommerd rond. "Is almal hier?" vra hy en sy oë soek na die manne.
"Een van die vuilgoed het my in die arm gesteek," sê Hans. Dit klink nie asof hy pyn verduur nie, eerder asof hy verontwaardig is.
Pauline lag sag. Dierbare ou Hans. Sy kan nie glo dat hy met sy groot liggaam ook kwesbaar is nie.
"Reg, Jean, vat haar weg." Louis is skielik by die groep en sy stem is vrolik en vol lewenslus. "Jac, lig die anker, dan kan ons hierdie merrie kelder."
Pauline druk met haar hand op haar hart. Haar manne is almal veilig, niemand het seergekry nie.
"Carlos, haal tog die vlag af voordat ou Polla dit sien," sê Louis laggend.
Pauline se oë gaan verbaas na die groot wit vlag wat nou daar wapper. Die wind druk dit effens oop en 'n beeld met 'n blou mantel is daarop geverf. Die glimlag raak stram op haar gesig toe die wind dit wyer oopmaak. In die middel van die voorkop is net een oog.
"Don Poseidon?" prewel sy verslae. Haar bene raak slap en bewerig en wil onder haar padgee. Dit is tog onmoontlik, protesteer haar gedagtes. Louis kan nie Don Poseidon wees nie en hierdie manne kan nie sy seerowermanskappe wees nie. Nie hulle nie, nie hierdie dierbare klomp mense nie. Iewers is iets baie, baie verkeerd.
Jean kom aangehardloop stuurkajuit toe, sien sy. Sy hardloop vinnig terug na haar kajuit toe en gaan sit bewend op die bed.
Sy druk haar hande voor haar mond. Alles pas egter so perfek inmekaar. Die seemanstories van Don Poseidon met sy blou mantel en sy een oog. Dit is natuurlik die vlag wat sy nie moet sien nie. Louis is so adellik van voorkoms. Sy weet hy praat perfek Spaans; sy het hom al met Carlos hoor praat.
Die histerie stoot wild in haar op. Nie Louis nie! Hy kan mos onmoontlik Don Poseidon wees, protesteer haar hart wat deesdae so wild galop as hy in die nabyheid is.
In haar binneste veg vrees en teleurstelling hulle eie geveg. Sy druk al twee haar hande voor haar mond toe die wilde snikke haar hele liggaam laat ruk. Hoe kan haar hoop en anker sulke kleivoete hê? Hoe kon sy haar so met hom misgis het?
Die skip rol en sy kan voel hoe dit beweeg. Hulle moet seker ver genoeg van die ander skip af wees want 'n sarsie kanonskote verbreek die stilte. 'n Gloed is deur die luik sigbaar. Sy weet dat die ander skip nou brand en dat daar môre net 'n paar planke sal ronddryf.
Sy sit regop toe die volle waarheid haar soos 'n emmer koue water in die gesig tref. Dit was nooit seerowers wat hulle aangeval het nie. Dit was 'n doodrustige handelskip wat deur Don Poseidon aangeval is.
Die naarheid laat haar bewerig en lam voel. Dalk was daar nog passasiers ook aan boord. Dalk vrouens en kinders. Ou manne met gesinne wat nou onder in die donker ruim opgesluit is. Wat wag nie alles vir hulle nie?
Hoe kon hy? Hoe kan hulle wat so dierbaar is, sulke goed doen? Weet die markies wie hy is of is hy ook deur sy sjarme gevang?
Dalk was dit iemand anders wat haar moes kry en wat in sy hande geval het. Die brief het nie gesê wie haar gaan kom haal nie. Wat wil hy met haar maak? Dalk 'n losprys eis as haar pa nie meer daar is nie? Pauline raak al hoe meer verwilderd.
Dit is eers 'n halfuur later dat daar 'n klop aan haar deur is. "Polla?"
Sy stem klink nog net soos netnou toe sy oor hom bekommerd was en so dringend vir sy welsyn gebid het.
"Jy kan maar oopmaak; alles is veilig."
Sy kan geen geluid oor haar lippe kry nie. Alles voel doods en koud hier binne in haar.
"Polla! Pauline!" Sy hoor die kommer in sy stem.
Stadig kry haar brein 'n boodskap deur: Sy moenie dat hulle agterkom sy weet nie. Haar lewe sal niks werd wees dan nie. Hulle sal haar saam met daardie arme mense vir die haaie voer.
Pauline kruip dieper in die hoekie in en hou die pistool op die deur gerig.
"Dit is ek, Polla," sê hy sag en vriendelik. "Foeitog, is jy bang?"
Hout kraak en splinter en toe staan Louis groot en oordonderend maar met 'n sagte glimlag om sy mond in die deur.
Pauline sit nog steeds verstar met die pistool op hom gerig.
Louis vat die pistool uit haar hande en sit dit eenkant neer voor hy by haar op die bank kom sit. Hy sit sy arm om haar, trek haar styf teen hom aan en sus haar liggies heen en weer.
"Alles is reg," sê hy sag en paaiend. "Nie een van ons het iets oorgekom nie. Die klomp rowers is almal veilig onder in die ruim opgesluit."
Sy arms voel so sterk en beskermend om haar dat sy lus het om haar kop teen sy skouer te druk en net vir 'n oomblik so teen hom te rus. As sy tog liewer nie hier uitgegaan het nie, dan sou sy nie geweet het nie.
"Kom ek gaan gee vir jou 'n bietjie wyn. Jy is heeltemal dom van skok." Hy sit sy arm om haar skouer, stuur haar by die deur uit en laat haar teen die tafel in die groot vertrek sit.
"Wat makeer. Het hy seergekry?" Jean loer bekommerd oor sy skouer.
Louis gooi wyn in en hou dit teen haar lippe om haar te forseer om dit te drink.
Die ander kom laggend in en kom maak hulle om die tafel tuis, elkeen met 'n groot beker wyn. Vir die eerste keer dring dit deur haar verstarde verstand dat die bekers van silwer gemaak is. Natuurlik goed wat hulle al gesteel het, dink sy wrewelrig.
Hulle kyk almal bekommerd na haar en Pauline het lus en huil hard en lank omdat hulle wat nou al vir haar so geliefd geword het, so verrot van binne kan wees.
"Ou Pol." Alexander vee liefderik oor haar hare. "Was jy bang hulle is te sterk vir ons en dan val jy in hulle hande?" vra hy sag en tog ernstig.
"Nee, man." Carlos klap haar teen die skouer. "Jy hoef nie so maklik op hol te raak nie. Ons het al groter skepe as daardie een gekelder."
Sy sien uit die hoek van haar oog hoe Louis hom liggies in die ribbes pomp en hy bly sommer stil.
"Wie was dit toe?" vra sy bewerig sodat hulle nie moet agterkom hoe bevrees sy nou vir hulle is nie.
"Dit was toe Pedro die Jakkals, soos die kaptein gedink het. Hy is een van die mees geslepe seerowers wat die sewe seë al bevaar het," sê Jean.
Die mislikheid stoot in Pauline op. Dat Jean vir wie sy soveel respek en agting gehad het ook net so glad kan lieg, is vir haar een te veel. Die ergste vrees in haar maak genadiglik plek vir 'n yskoue woede. "Ek kon deur my luik sien. Hulle het 'n Spaanse vlag gehad." Sy loer onderlangs na hulle om hulle reaksie te sien.
"Hulle gebruik enige vlag." Alexander lag en skink sy beker weer vol. "Dit hang net af in watter waters hulle is. Ons is nou in Spaanse water, daarom is die Spaanse vlag die veiligste. Die kaptein het 'n sesde sintuig wat hy vervolmaak het. Hulle kry hom nie geflous nie. Hy weet presies wie dit is, al verf hulle hul naam dood en hang enige vlag op. Hy is nooit verkeerd nie," spog hy trots met sy kaptein. "Soos ons, verf hulle gewoonlik ook hulle name dood ..." Iemand moes hom onder die tafel geskop het want hy raak sommer aan die hoes.
"Kom drink jou wyn." Louis hou weer die beker voor haar mond en sy drink gedwee in die hoop dat die wyn die bewing in haar binneste tot bedaring sal bring.
Op hierdie oomblik weet sy nie wat die oorheersende emosie in haar is nie. Is dit vrees, teleurstelling of doodgewone woede wat nou so in haar kook en woel en binnekort soos 'n vulkaan gaan uitbars?
Pauline steek 'n venynige hou na Carlos, wat laggend wegspring.
"Mooi, Polla, dit is reg. Volg dit nou op."
Pauline dans liggies om Carlos rond en mik 'n hou na sy regterarm wat hy met gemak afweer.
"So ja, ek dink dit is genoeg vir vandag," sê Carlos en laat sy swaard sak. Hy kyk glimlaggend na haar wat die sweet met die agterkant van haar hand van haar gesig afvee.
Carlos oefen gereeld elke dag met haar en sedert die aanval lê sy haar met al haar energie en konsentrasie daarop toe. Sy moet darem nie so 'n maklike prooi vir hulle wees nie.
"Kan ons nie nog 'n rukkie aangaan nie, asseblief?" Sy hyg liggies na haar asem.
Louis wat lui eenkant sit, kyk fronsend na haar. Sy is hierdie afgelope tyd vandat hulle die geveg gehad het stil en in haarself gekeer. Vroegaand soek sy al haar kajuit op en bly nie meer by hulle soos in die verlede nie.
Hy sug en kyk na haar moeë gesiggie. Sy dryf haarself met bomenslike inspanning en dit is nie net hy wat dit raaksien nie. Carlos en Jean het al albei aanmerkings daaroor gemaak.
Carlos reken dat sy haarself wil kan verdedig as so iets weer gebeur. Dit sal haar veiliger laat voel as sy meer bedrewe is met die swaard. Jean weer, reken dit is nog van die skok. Dit moes vir haar iets vreesliks gewees het. Sy is nie aan sulke dinge gewoond nie.
"Gee, ek sal 'n bietjie teen hom skerm," sê Louis en vat die swaard uit Carlos se hand.
"Jy maak net nie van ou Polla 'n beter swaardvegter as wat ek is nie," lag Carlos en sy kaal bolyf blink van die sweet toe hy wegstap.
Pauline is dadelik op haar hoede. Louis sal weer 'n gek van haar probeer maak. Daar is egter iets kouds en berekends in sy oë toe hy voor haar kom staan.
"Wat gaan aan met jou?" vra Louis reguit, wel wetende dat hulle nou heeltemal alleen is.
"Niks," mompel Pauline en ontwyk sy oë.
"Ek dink jy beter maar vir my sê, want dit is sedert die geveg met die ander skip wat jy só is. Dalk kan ek help," voeg hy sagter by en sy stem klink opreg.
Sy antwoord hom nie, maar daar is iets afkeurends in haar oë. Sy lig haar swaard en kom in posisie.
Al haar woede en teleurstelling van die afgelope weke is dadelik op hom gerig. Sy dans ligvoets en roep alles op wat Carlos haar geleer het. Sy steek venynige en goed gemikte houe na sy kwesbaarste punte en Louis besef dat al haar woede en frustrasie op daardie swaardpunt toegespits word.
Hy raak nou moeg vir hierdie kinderagtigheid. Daarom verander hy sy taktiek en steek houe na haar wat sy nie gewoond is nie. Dit ontsenu haar toe sy sien dat sy weer teen hom die onderspit gaan delf en ná 'n paar houe laat sy haar swaard sak.
"Ek is nou moeg," sê sy kortaf. "Baie dankie vir jou moeite." Haar stem is koel en onpersoonlik.
"Ek noem dit sommer 'n sleg verloorder," sê Louis en trek sy wenkbroue veelseggend op. "Leer egter hieruit ook 'n les. 'n Mens veg nie wanneer jy so kwaad is soos wat jy nou is nie. Dan het jy geen oordeelsvermoë nie."