Oedipus the King Tydlyn - Inligting
Oedipus the King Tydlyn
Oedipus Rex, ook bekend onder sy Griekse titel, Oedipus Tyrannus (Ou Grieks: Οἰδίπους Τύραννος, uitgespreek [oidípoːs týrannos]), of Oedipus die Koning, is 'n Atheense tragedie deur Sophocles wat die eerste keer omstreeks 429 vC uitgevoer is.  Aan die ou Grieke was die titel oorspronklik eenvoudig Oedipus (Οἰδίπους), soos dit deur Aristoteles in die Poëtika. Daar word vermoed dat dit hernoem is Oedipus Tyrannus om dit te onderskei van 'n ander van die toneelstukke van Sofokles, Oedipus by Colonus. In die oudheid het die term 'tiran' verwys na 'n heerser sonder 'n regmatige aanspraak om te heers, maar dit het nie noodwendig 'n negatiewe konnotasie gehad nie.   
Van Sophocles se drie Thebaanse toneelstukke wat oorleef het, en wat handel oor die verhaal van Oedipus, Oedipus Rex was die tweede wat geskryf is. In terme van die chronologie van gebeure wat die toneelstukke beskryf, kom dit egter eerste, gevolg deur Oedipus by Colonus en dan Antigone.
Voor die aanvang van Oedipus Rex, Oedipus het die koning van Thebe geword terwyl hy onbewustelik 'n profesie vervul het dat hy sy vader, Laius (die vorige koning), sou doodmaak en met sy moeder, Jocasta (wat Oedipus as sy koningin sou neem, sou trou nadat hy die raaisel van die Sfinx opgelos het). Die optrede van Sophocles se toneelstuk handel oor Oedipus se soektog na die moordenaar van Laius om 'n plaag wat Thebe teister, te beëindig, onbewus daarvan dat die moordenaar wat hy soek, niemand anders as homself is nie. Aan die einde van die toneelstuk, nadat die waarheid uiteindelik aan die lig gekom het, hang Jocasta haarself op terwyl Oedipus, verskrik oor sy patricide en bloedskande, wanhopig uit sy eie oë steek.
In sy Poëtika, Verwys Aristoteles verskeie kere na die toneelstuk om 'n voorbeeld van aspekte van die genre te wees.  
In die pre -Sokratiese Griekeland (Athene 1000 v.C. tot 400 v.C.) het verskeie outeurs Oedipus voorgehou - sommige van hulle te openlik, wat daartoe gelei het dat hulle tot ballingskap in Sicilië (wat sodoende 'n land van onenigheid geword het) gevonnis is. Eers aan die einde van die Sokrates- en Athene -republiek het Plato en ander die voormalige geheime leerstellings van die tempels en raaisels bekend gemaak. Onder hulle was Sophokles, wat die Oedipus -legende geneem het en die besonderhede daarvan openbaar gemaak het.
O edipus was 'n koning van Thebe (twee stede is Thebe genoem, die een in Griekeland, die ander was die hoofstad van Egipte - let op: die Griekse Thebe is logies uitgesluit van die Oedipus -opset, sedert Oedipus die begin van Theseus was (sien _Oedipus by Colonus_) - aangesien Theseus die Atheense stede bevry/geskep het, kon die 'exKing van Thebe' op daardie tydstip nie een van die Griekse Theeërs gewees het nie). Geïmpliseer in die begrip van die verhaal/geskiedenis van die Sfinx, het hy eers 'n groot genesing vir die stad gebring, wat daarna deur 'n plaag gevolg is. Terwyl hy hierdie terugslag probeer verstaan, ontdek hy 'n paar kulturele/sielkundige wette wat S.Freud (1900 n.C.) baie later baie interesseer.
S ophocle het drie toneelstukke oor Oedipus geskryf: Oedipus King, wat vertel het hoe die koning van Thebe besef het dat sy vrou, saam met wie hy regeer het, eintlik sy ma was en dat 'n anonieme man, wat hy in die verlede vermoor het, eintlik was sy vader (daarom het hierdie onbewuste aktiwiteit 'n plaag veroorsaak). Die toneelstuk Oedipus by Colonus (dieselfde naam dui Kolona, ​​'n ou naam vir Troye, en Colonus in Griekeland - Re: D.Anselin), het sy ballingskap verband gehou met die grens van Thebe (voor die stigting van Athene, die Egiptiese gebied) tot by die grens van die Hetitiese land, dws Kolona se land). Hierdie toneelstuk meld ook dat sy opvolger Oedipus wou vang, maar dat hy ontsnap het en 'n uiteindelike geheime inleiding aan Theseus, die stigter van Athene, kon lewer voordat hy in 'n skitterende lig verdwyn.
Die derde toneelstuk, Antigone, vertel die verhaal van sy kinders en opvolgers.
Dit is ook die moeite werd om op te let dat 'n latere toneelstuk, Oedipus, geskryf in Rome deur Seneca, gesê het dat Oedipus mislei is deur sy opvolger, wat hom laat glo het dat hy verantwoordelik was vir die moord op sy Vader, net om hom te skaam om oorrompel en maak hom tot slaaf.
Die hedendaagse lig:
Die Moderne Historiese Oedipus
Daar is sterk aannames dat hierdie verhaal een van die Egiptiese koning Akhnaton en sy politieke maneuvers was (1350 v.C.).
In die 20ste eeu se Egiptologie het I.Velikovsky ontdek dat die verhaal van die legendariese Oedipus 'n historiese verslag was. Verantwoordelik vir verskeie plae rondom 1350 v.C. soortgelyk aan die gedetailleerde Oedipus -koning, het die Egiptiese Hebreeuse koning Akhnaton skielik verdwyn. Die egiptoloog A.Osman het getoon dat hy daarna weer verskyn het deur die Sinai, as Moses, wat ooreenstem met die legende Oedipus by Colonus.
Hierdie Egiptologie beeld ook die verhaal van sy seuns (Semenkhare, Tutankhamon) uit, wat ook ooreenstem met die Antigone -toneelstuk.
Die hele konteks van die geskiedenis voeg argumente aan (en weerspreek dit nooit) wat aandui dat Akhnaton onder die naam Oedipus in Athene onthou is, van 1000 v.C. tot die volledige bekendmaking in 400 v.C. deur Sophokles.
Die koue objektiwiteit van die wetenskap:
Die moderne bekendmaking van die werklike
Ons weet nie presies hoe die ou Griekse mense gedink het toe hulle op hul revolusionêre tyd Sophocles se toneelstukke bygewoon het nie. Ons weet dat ons tot onlangs veronderstel het dat die Oedipiaanse sage 'n metafoor, 'n mite, 'n uitvinding was. Maar as ons terugdink aan die gevolge van wetenskap en byvoorbeeld vergelyk ons ​​menslike oortuigings van die Middeleeue rakende kosmologie (voor Kepler en Galileo se wetenskap), het mense aangeneem dat sterligte vir gode of hemelse illusies geneem word. dit was waar tot die vernedering van narsisme (volgens Freud se woorde) toe ons verstaan ​​dat ons illusies objektiewe feite of materie is. Dieselfde ding kan vandag geld vir die sogenaamde mitiese figuur van Oedipus, veral as 'n effek van argeologie/egyptologie, wat inderdaad in ons tyd te wagte sou wees (sien die objektivering van Bybelse figure, ens.).
Ek glo dat die verhaal van 'n historiese Egiptiese koning byna waarneembaar was in Griekeland toe Sophokles die verhaal onthul het. Maar as ons byvoeg tot die besondere politieke klimaat wat op daardie oomblik in Griekeland bestaan ​​het, lei die feit dat hierdie historiese Egiptiese koning (Akhnaton) vir 'n lang tyd in Egipte uitgeroei is, tot die begrip dat die klem van Real nie wortel skiet in Griekeland. Dit het moontlik aan die meeste mense in daardie tyd voorgekom dat Oedipus se verhaal 'n uitvinding was, 'n blote sprokie of 'n mite. Die volgende oomblik het die Griekse indringers van Egipte inderdaad hul geheue/kennis van Oedipus "koning van Egipte" uitgespreek tydens die bou van Hermopolis Magna, deur die spore van die stad Akhnaton in Egipte (op daardie oomblik is hy uitgebeeld as Orpheus, as getoon deur die bybedagte ontwikkeling van Hermes Trismegistus in die Middellandse See -beskawing).
P sychologie van die persepsie van die werklikheid:
Die gevoel van vreemdheid in die herstel van geheue
Meer as twintig eeue ná Sophokles - die onthulling van Velikovsky (Oedipus is histories), is net so skokkend soos Osman (hier is die gesig van Moses: Akhnaton). Osman onthul ook nog 'n vooraanstaande Bybelse figuur (Joseph), wat later erken sal word as 'n mummie wat uit 'n Egiptiese maag (Yuya) opgegrawe word. Deel van die uitdaging is dat hierdie onthullings vernederend is (depressie van narcisme), want ons het aangeneem dat hierdie verwysings illusies was (mites, legendes) - eintlik was die werklike illusie ons eie aanname, en ons moet erken dat die illusie van 'n illusie ons narsisme wat beskerm is teen 'n werklike subjektiwiteit.
Dit is die klassieke raaisel: dit is so moeilik om die ego te "doodmaak" omdat dit 'n illusie is - hoe kan "ek" hom doodmaak, aangesien hierdie misleiding van die krag van illusie nog nooit bestaan ​​het nie? Dit is net die logiese bewering dat die Ware 'n ander is, of ander.
Sy vreemde teenwoordigheid van wat werklik is, is die groot ontdekking van die psigoanalise en is uitbundig deur Freud gedemonstreer. Die wêreldbekende spesialis van die Oedipus -kompleks het Griekeland besoek en sy ontleding van sy eie vreemde gevoelens op Oedipus se grond gerapporteer. Hy beweer dat sy malaise die gevolg was van die konfrontasie tussen wat op skool geskryf en geleer is, en die werklikheid, wat dit werklik gemaak het.
Tog het Freud nooit gedink dat hy eenvoudig bedoel dat Oedipus 'werklik' was nie!
Die stadiums van psigoanalitiese openbaarmaking:
Die eeu van Oedipus se toeligting
Dit is 'n les om te sien hoe die psigoanalise die openbaarmaking van die oorsaak (dws werklike) van homself (dws beskawing) verwerk het. Freud beskryf 'n Oedipus -kompleks terwyl hy nie die oorsaaklike Oedipus as 'n historiese menslike liggaam beskou het nie. Sy weerstand is getuig deur sy student, Carl Jung, tydens 'n seminaar en deur sy dissipel Karl Abraham in 1912 reageer Freud met uiterste weerstand teen parallelle tussen Akhnaton en Oedipus. Sy gedrag het 'n blatante vermyding getoon toe hy opgemerk het dat Egiptologiese bekendmaking van Akhnaton die belangrikste kenmerke van Oedipus verwerp het - Freud het flou geword! Hy het later sy onwilligheid uitgespreek om hierdie openbaarmakings te ondersoek, en gesê dat hy geen belangstelling in so 'n parallel sien nie, so hy ignoreer en verwerp dit.
Dieselfde ontkenning is twee keer deur Freud herhaal toe hy verklaar het. in sy laaste gepubliseerde boek (1938), dat Moses 'n dissipel van Akhnaton was - hy het nooit genoem dat hy self historiese Akhnaton kan wees nie, hoewel dit een van die voor die hand liggendste moontlikhede is.
Interessant genoeg het Freud hierdie bedorwe identifikasie gebruik om sy bewering dat Moses deur sy beskermelinge vermoor is, te ondersteun.
Het Immanuel Velikovsky eers in 1960 Abraham se parallel begin hervat en versterk? Velikovsky verklaar die ooglopendheid wat die Egiptologie meebring - meer as 'n parallel 'n boonoplegging: Sophokles se Oedipus was 'n Griekse naam vir die historiese Akhnaton. Velikovsky het dus die stap gemaak om die mite as 'n ware illusie te erken. Intussen is dit interessant om op te let dat hy Oedipus in ballingskap (by Colonus) verwaarloos het, en net soos Freud, het hy steeds weerstaan ​​om Moses by hierdie objektivering op te neem.
Toe die Egiptoloog Ahmed Osman in 1990 sy identifikasie met Moses-Akhnaton bereik, verwys hy ook na Freud. Intussen het hy Velikovsky merkwaardig vergeet.
O ne (Velikovsky) het gesê dat Oedipus Akhnaton is, maar nie Moses nie, 'n ander (Osman) het gesê dat Moses Akhnaton is, maar nie Oedipus nie. 'N Ander, (Freud), het gesê dat Akhnaton nie Moses was nie, anders sou hy dit gesê het, ens. Maar uiteindelik het al hierdie sienings saamgevoeg en 'n logiese bewyse gemaak.
Behalwe die twyfel, al die huiwering, in 1987, oefen ek, Zenon Kelper, in Lyon, waar ek teorieë gee sonder om skaam te skram oor die drievoudige identiteit. Dit was nog steeds te skokkend vir die psigoanalitiese gemeenskap, en ek is gou uit hierdie stad verban. Maar gedurende die daaropvolgende jare het ek, meer en meer waarskynlik, getoon dat Oedipus Akhnaton verteenwoordig, wat onthou word as Moses.
Sy legendariese figuur is ook in Griekeland onder ander name voorgestel. Die een is duidelik Pheaton (alias Phaeton), wat deur sy ma onderrig is, en het gedink dat hy die wa van die son kan bestuur, maar hy misluk/voel in Ethiopië.
'N Verder is veral deur die Christendom meegebring wat (tot in die Renaissance) verwys na 'n eertydse Egiptiese' drievoudige 'Koning, of' Trismegistus '-wat selfs 'n ander naam vir Oedipus-Akhnaton-Moses onthul.
Die vertraging voor die bekendmaking:
'N Vorige karakter voor die simptomatiese vorm van Oedipus
Sy hele ontdekking van die twintigste eeu (Oedipus = Akhnaton = Moses) nooi ons uit om te soek na 'n moontlike vorige herkenning/geheue van hierdie kompleks, wat in hierdie sentrale figuur van die Westerse geskiedenis/beskawing voorgestel word. Ons vind dus dat dieselfde ding in die Middeleeue onthou word, soos volg aan ons geopenbaar:
As 'n mens Oedipus se verhaal gelees het as die van Akhnaton, wat as koning geheers het en uit Egipte gevlug het, om bekend te staan ​​as Moses, wat sy nalatenskap aan die Hebreërs vertoon en 'n ander vir die Grieke verberg, verstaan ​​ons wat Hermes-Thot, Trismegistus, 'n drievoud Meester Hermes, was bedoel vir die eerste Christene.
In die Middeleeue en die Renaissance was 'n Hermes Trismegistus, 'n eertydse koning van Egipte, verbind met die Hebreeuse figuur Moses en die Griekse Orpheus.
Ek het met ander woorde, vir die Christendom, tot in die Renaissance:
Die Egiptiese monoteïste koning Hermes-Thot was verbonde aan Moses en Orpheus.
Na die Renaissance, en veral gedurende die 20ste eeu:
Die Egiptiese monoteïstiese koning Akhnaton word aan Moses en Oedipus verbind.
Sy ontheemdingsproses (van Orpheus tot Oedipus), het tydens die Franse Revolusie begin met die bekendmaking van Fabre d'Olivet (oorlede 1827), en daarna met Saint Yves d'Alveydre (gebore 1842), wat die politieke gevolge van die Akhnaton-Moses-Oedipus se eenwording. Die sosiale beweging, bekend as die sinargie, wat verwys na St. Y'Alveydre, het 'n belangrike rol gespeel in die Europese nasionale oorlog, bekend as die Tweede Wêreldoorlog, terwyl 'n ander tak, afkomstig van Fabre, deur die digter/filmmaker Jean gedra is Cocteau (1898-1963), in Master of the Prieure de Sion/Rennes le Chateau, wat die verplasing van Orpheus-Oedipus uitgebeeld het.
C octeau het die nalatenskap van Orpheus (waar Orpheus Oedipus geword het) geskryf, asook Oedipus in The Infernal Machine.
Die Orfeïese aspek van Oedipus stel voor om met meer bewustheid na Freud se definisie van die Oedipus -kompleks te kyk:
Om af te sluit met:
Freud se droom
Die sielkundige Lacan, in sy poging om die psigoanalise om te keer, stel voor (11 Maart 1970) om die Oedipus -kompleks as 'n droom van Freud te ontleed. Die interpretasie daarvan sal ons dus terselfdertyd vertel van Freud se wens en van Oedipus se werklikheid.
As die Oedipus -kompleks 'n droom is, weet ons dus dat Oedipus Freud verteenwoordig (in hierdie analise). - Om presies te wees, Oedipus verteenwoordig Freud soos hy self gedink het - met ander woorde, dit verteenwoordig Freud se simptomatiese ego in sy kollektiewe sielkunde (of in sy tyd, sy omgewing, sy geskiedenis, sy familiale saga) - ek verkies om te sê "Collective Psychology "soos dit genoem word in Freud's Mass Psychology, wat verwys na die identifikasie, soos Lacan opgemerk het toe hy die eerste keer melding gemaak het van sy omkering van Psigoanalise). Omdat dit nie Freud se ego is nie, maar die een wat hy aanbied om geïdentifiseer te word in die geskiedenis van die beskawing. Ek kan verstaan ​​dat hierdie Oedipus - van sy droom - die een is wat die boek oor Moses geskryf het waarin 'n getuienis van die Joodse en Westerse kompleks blootgelê word.
Dit beteken dat Oedipus 'n ondersoek moet doen, want hy wil weet wat met hom gebeur het - en hy word in kennis gestel dat hy sy pa vermoor het. Dit is die verhaal van die Joodse man wat wil weet wat met hom gebeur het en wat ontdek dat hy Moses vermoor het - dit is Freud se verhaal.
Dit is natuurlik nie al nie - daar is 'n verhouding met u moeder in die Oedipus -kompleks - dit is wat ek as 'n Post -Scriptum sal ontsyfer, want daar is eers iets om te sê.
S ee Seneca in Rome - aan die begin van die Christendom, dit wil sê na die herstel van die Sophoklese Oedipus. Oedipus het nie die daad gepleeg binne die perke van sy ma se kennis nie - maar is vir hierdie verantwoordelikheid mislei. Dit is waar 'n ander in die Ander afspeel. - en dit is nou tyd om te praat oor Oedipus se verhouding met sy ma - toe hy Orpheus was.
Ek glo dat my interpretasie kort is - indien nie vinnig nie. Die ander is Creon. maar dit is genoeg. Wat belangrik is, is om te sien hoe die skuld die Joodse volk opgelê word. Kom ons praat nou oor Orpheus. Dit is alles vir Oedipus.
(gaan na Orpheus)
Om mee te begin: Die Klassieke Oedipus
Die hedendaagse lig: The Modern Historical Oedipus
Die koue objektiwiteit van Science: The Modern disclosure of the Real
P sychology of the Perception of Reality: Die gevoel van vreemdheid in die herstel van geheue
Die stadiums van psigoanalitiese openbaarmaking: Die eeu van Oedipus se toeligting
Die latensie voor die bekendmaking: 'n Vorige karakter voor die simptomatiese vorm van Oedipus
Om af te sluit met: Freud se droom
In 'n onderhoud wat nooit gepubliseer sal word nie, beantwoord ek 'n vraag rakende Oedipus se verhouding met sy ma, aangesien Orpheus hierdie begrip kan help.
Kom ons kyk na Orpheus - wat is sy drama? Hy is getroud met Euridice. Toe word die arme meisie deur 'n slang gebyt. Dan trou hy weer met haar. Maar hy moet haar gesig nie sien nie. En toe hy daarna kyk. hy het haar weer verloor.
Ek het die storie kort gemaak om dit duidelik te maak. Ons weet, volgens ons huidige begrip van die mense van die verlede, dat 'n koning, as 'n farao, byvoorbeeld Akhnaton, beskou is as getroud met sy mense, met sy samelewing. Akhnaton in Egipte het een keer getrou en sy bruid verloor en daarna weer getrou deur die Sinai. In hierdie tweede episode is die taboe oor die 'gesig' - met Moses - ook bekend (dit is so belangrik dat dit 'n beslissende faktor is vir die Christendom, soos die Transfigurasie Toneel toon).
Ek toon 'n stadium van die ontwikkeling van die begrip aan. Die Koning trou met sy land. Hulle kyk na hul gesigte, hulle kopuleer terwyl hulle hulself name en identiteite gee, en. inderdaad, ons sien Oedipus nou! Hierdie copulasie word voorgestel as 'n 'bloedskande' - dit is wat die Oedipiese ontwikkeling van Orpheus definieer.
Op hierdie punt verduidelik die psigoanalise iets. Ons weet dat dit vir sommige godsdienste 'n sonde is om 'n naam aan God te gee - 'n mens kan verstaan ​​dat dit nie logies moontlik is om al die name 'n naam te gee nie. Daar is iets soortgelyks aangaande die Moeder: Om 'n naam te gee aan die naamgewing IS bloedskande.
As hierdie logika 'n vloek of 'n noodsaaklikheid is - wat dit ook al is, is dit te verstane dat die idee van die naam: 'm -ander' 'n vervalsing is wat bloedskande smee. Dit gebeur ook met die 'nasie'. Om die Hebreeuse stam 'n naam te gee, was om hierdie volk te obsesseer met bloedskande - en ander dinge as moord, sien hierbo - veral omdat Akhnaton nie die eerste koning was nie, die eerste leier om dit te doen - inderdaad - maar hy was die eerste besef/verstaan ​​wat hy gedoen het - dit is wat die verhaal vertel:
As Moses na die gesig van Israel kyk, is hy nie gelukkig nie, want hy rem die tafels. Euridice gaan terug hel toe. Orpheus betree dan die Maenadsbos - waar Oedipus inkom wanneer hy sy laaste inleiding aan Theseus gee.
O rpheus het 'n kennis in die proses opgedoen. As 'n Akhnaton wat tydens die Sinai verstaan ​​dat hy die bloedskande Oedipus sal wees.
Ek, Z.Kelper, moet byvoeg dat ander aspekte
van óf die Moord-van-die-Vader óf die bloedskande
in Oedipus -analise, dui dit aan
die Y -geslag
sowel as hierdie uiterste bloedskande, word genetiese ingenieurswese beskou,
en stel voor dat 'n geanaliseerde Oedipus verwysend kan wees
na ekologie en/of kloning, wat nog steeds is
geïntegreer te word met die rehabilitasie van Alchemy.
WISSEL IDEES, VERBETER KENNIS
In samewerking met die huidige www.akhnaton.net
CYBEK en www.dnafoundation.com bied
Registrasie by 'n poslys - gratis intekening
Waar u boodskappe na en van die lesers kan stuur en ontvang.
Dit hou u ook op hoogte met die opdaterings van die webwerwe
Oedipus die Koning
Volgehoue ​​letterkunde verlig deur praktiese geleerdheid 'n Edele gesin val in waansin, chaos en moord - die eerste toneelstuk in Sophocles se groot Thebaanse trilogie. Hierdie verrykte klassieke uitgawe bevat: • 'n Beknopte inleiding wat belangrike agtergrondinligting aan lesers gee.
Volgehoue ​​letterkunde verlig deur praktiese geleerdheid 'n Edele gesin val in waansin, chaos en moord - die eerste toneelstuk in Sophocles se groot Thebaanse trilogie. Hierdie verrykte klassieke uitgawe bevat: • 'n Beknopte inleiding wat belangrike agtergrondinligting aan lesers gee • Tydlyne van belangrike gebeurtenisse in die Griekse geskiedenis en teater wat die historiese konteks van die boek bied • 'n uiteensetting van sleuteltemas en plotpunte om lesers te help om hul eie interpretasies te vorm • Gedetailleerde verduidelikende aantekeninge • Kritiese analise en moderne perspektiewe op die werk • Besprekingsvrae om lewendige interaksie tussen klaskamers en boeke te bevorder • 'n Lys met aanbevole verwante boeke en films om die ervaring van die leser uit te brei. literatuur versterk deur nuttige aantekeninge en insiggewende kommentaar. Die beurs wat in Enriched Classics aangebied word, stel lesers in staat om die beste boeke ter wêreld tot hul volle potensiaal te waardeer, te verstaan ​​en te geniet. Reeks onder redaksie van Cynthia Brantley Johnson
Oedipus vra hulp van 'n plaaslike profeet, 'n ou tyd met die naam Tiresias. Die verouderende sielkundige sê vir Oedipus om op te hou soek na die moordenaar. Maar dit maak Oedipus des te meer vasbeslote om uit te vind wie die vorige koning vermoor het.
Uiteindelik raak Tiresias keelvol en mors die boontjies. Die ou man beweer dat Oedipus die moordenaar is. Dan verklaar hy dat die moordenaar gebore is uit Theban, en (hierdie deel is erg ontstellend) dat hy sy pa vermoor en met sy ma getrou het.
'N Opsomming en analise van Sophokles ' Oedipus the King
Die plot van Sophocles se groot tragedie Oedipus die Koning (soms bekend as Oedipus Rex of Oedipus Tyrannos) is lank bewonder. In sy Poëtika, Het Aristoteles dit as die voorbeeldige Griekse tragedie voorgehou. Samuel Taylor Coleridge noem dit een van die drie perfekte plotte in die hele literatuur (die ander twee is die van Ben Jonson Die Alchemis en Henry Fielding's Tom Jones).
Oedipus die Koning kan ook die eerste speurverhaal in Westerse literatuur genoem word. Maar hoe goed ken ons Sophocles se spel? En wat toon 'n nadere ontleding van die plotkenmerke en temas daarvan?
Michael Patterson, in The Oxford Guide to Plays (Oxford se vinnige verwysing), oproepe Oedipus die Koning '' N model van analitiese plotstruktuur '. Dit is dus die moeite werd om in 'n kort opsomming die verhaal van Sophocles se toneelstuk kortliks weer te gee.
Die stad Thebe is in die greep van 'n verskriklike plaag. Die koning van die stad, Oedipus, stuur Creon om die Delphic -orakel te raadpleeg, wat aankondig dat as die stad van 'n moordenaar ontslae raak, die plaag sal verdwyn. Die betrokke moordenaar is die onbekende moordenaar van die stad se vorige koning, Laius. Oedipus neem 'n soort speurrol aan en poog om die moordenaar uit te snuffel.
Hy word self geteister deur 'n ander profesie: dat hy eendag sy vader sou doodmaak en met sy ma sou trou. Hy dink hy het daarin geslaag om die profesie te stuit deur die huis - en sy ouers - terug in Korinte te verlaat. Op pad van Korinte na Thebe het hy 'n onderonsie gehad met 'n man op die pad: geen van die partye wou terugtrek om die ander verlede te verlaat nie, en Oedipus het die man uiteindelik vermoor in die Westerse literatuur se eerste geval van woede.
Dan verneem Oedipus dat sy 'vader' terug in Korinte nie sy biologiese ouer was nie: hy is aangeneem nadat sy 'regte' ouers hom vir dood op 'n heuwel agtergelaat het, en hy is gered deur 'n vriendelike herder wat hom gered het, die kind opgeneem het , en het hom as sy eie grootgemaak. (Die naam Oedipus is Grieks vir 'geswelde voet', van die kettings wat deur die baba se voete gesit is toe dit op die berg gelaat is.)
Tiresias, die siener, onthul dan dat die man wat Oedipus op die pad doodgemaak het, Laius was - die voormalige koning van Thebe en (skokverskrik! Twist!) Oedipus se biologiese vader. Laius se weduwee, Jocasta, is Oedipus se eie moeder - en die vrou wat Oedipus getroud was met sy aankoms in Thebe.
As hierdie verskriklike waarheid onthul word, hang Jocasta haarself op en Oedipus steek sy eie oë uit en verlaat Thebe en gaan in selfopgelegde ballingskap sodat hy die Thebans van die plaag kan bevry.
Dit vorm baie 'n kort opsomming of opsomming van die plot Oedipus die Koning. Hoe ons die gebruik van profesie en Oedipus se eie skuld moet interpreteer en ontleed, bly egter 'n minder duidelike saak. Is Oedipus die skuld vir wat met hom gebeur? Of is hy bloot 'n pion van die gode en lotgevalle, wat volgens hul grille gebruik kan word?
Die antwoord moet waarskynlik ''n bietjie van albei' wees. Profesieë hou verband met die noodlot, met dinge wat vooraf bepaal is. Maar daar is klaarblyklik verskillende maniere om dit te verwesenlik. In die David Gemmell -roman, Stormrider: (The Rigante Book 4), word die booswig Winter Kay meegedeel dat hy deur 'die een met die goue oog' vermoor sal word. Omdat hy dink dat dit verwys na 'n spesifieke man (met een groen en een goue oog), probeer Winter Kay hierdie veronderstelde aartsvyand vermoor en misluk om elke draai. Uiteindelik kan die nemesis nie meer uithaal nie en 'n leër teen Winter Kay oprig. Een van sy soldate, met 'n goue kenteken wat lyk soos 'n oog, is die een wat Winter Kay in die geveg doodmaak. In sy doodsnikke besef die ongelukkige skurk dat hy, in die poging om die profesie te keer, dit werklik gehelp het om uit te kom.
Dit is soortgelyk aan die verhaal van Oedipus die Koning. Oedipus het die profesie gehoor dat hy eendag sy vader sou vermoor en met sy moeder sou trou, en het dus van sy vermeende ouers gevlug om te verhoed dat die profesie vervul word. So 'n daad lyk edel en dit was 'n groot ongeluk dat die noodlot bepaal het dat Oedipus 'n vondeling sou wees en dat sy ware ouers nog steeds daar was om hom te ontmoet. Maar wat slim is oor Sophocles se dramatisering van die mite, is die manier waarop hy klein besonderhede bekendstel wat Oedipus se karakter openbaar. Die leidrade was reeds daar dat Oedipus eintlik aangeneem is: toe hy die profesie van die orakel ontvang het, het 'n dronk hom soveel vertel. Maar omdat die man dronk was, het Oedipus hom nie geglo nie.
Maar, soos die Latynse frase dit het, in vino veritas. Dan is dit Oedipus se hubris, sy trots, wat bydra tot die onderonsie tussen hom en Laius, die man wat sy ware vader blyk te wees: as Oedipus minder hardkoppig was, sou hy die groter man gespeel en getrap het eenkant om Laius te laat verbygaan.
Wat beteken dit alles, as ons stop en dit ontleed in terme van die wisselwerking tussen die noodlot en persoonlike optrede in Oedipus die Koning? Dit beteken dat Sophocles bewus was van iets wat ons lewens regeer. Noem dit 'karma' as jy wil, of die noodlot, maar dit werk, selfs al verwyder ons die bonatuurlike raamwerk waarin die optrede van Oedipus die Koning geplaas word.
Ons optrede het gevolge, maar dit beteken nie dat 'n spesifieke aksie 'n bepaalde gevolg sal hê nie: dit beteken dat een aksie iets heel anders kan laat gebeur, wat tog op 'n manier aan ons lewens gekoppel kan word. 'N Dief steel jou beursie en jy sien hom, of jou beursie, nooit weer nie. Het die misdadiger daarmee weggekom? Kan wees. Of miskien sal sy gewoonte om 'n indringende belangstelling in ander mense se beursies te hê, hom êrens in die ry lei om te kry wat die ou Grieke het nie noem 'sy koms'. Hy is nie gestraf omdat hy rondgery het nie jou besittings, maar hy sal nietemin sy regverdige woestyne ontvang.
Oedipus maak Laius dood omdat hy 'n koppige en kwaai man is in sy woede en trots, hy laat hom toe om die profesie te vergeet (of om homself veilig te glo as hy hierdie man doodmaak wat is beslis nie sy pa nie), en om 'n ander man dood te maak. Daardie een gebeurtenis sal 'n reeks gebeurtenisse aan die gang sit waarmee hy getroud sal wees met sy ma, die stad waaroor hy in die greep van pes regeer, en - uiteindelik - Oedipus verblind en sy vrou/ma opgehang.
Of miskien is dit om 'n moderne lesing af te dwing op 'n klassieke teks wat Sophocles self nie sou herken nie. Tog maak kunswerke hulself altyd oop vir nuwe voorlesings, waarin dit ons veranderende en ontwikkelende morele oortuigings weerspieël, en dit is miskien die rede waarom Oedipus die Koning bly 'n wonderlike toneelstuk om te lees, te kyk, te ontleed en te bespreek. Daar bly iets ontstellends aan die plotstruktuur en die dubbelsinnige betekenis daarvan, en dit gee dit sy krag.
Beeld: Oedipus en die Sfinx van Thebe (skrywer: Carole Raddato), Wikimedia Commons.
Historiese konteks vir Oedipus Rex deur Sophocles
'N Gedetailleerde tekening van die Parthenon deur Vincenzo Coronelli, 1688. (Wikimedia Commons) Die struktuur het tot die effense kultuur behoort wat gevolg het nadat Athene uit die Persiese Oorloë as 'n keiserlike kragstasie ontstaan ​​het. Klassieke Griekeland
"Die klassieke tydperk begin met die Griekse oorwinnings oor die Perse in 490 en 480/479 v.C. en eindig rondom die jaar 330 v.C. met die bewind van Alexander die Grote. . Dit was gedurende hierdie tydperk dat die bekendste en invloedrykste filosowe, skrywers en kunstenaars van Griekeland aktief was en demokrasie ontwikkel het.
". Oorlog met die Perse, gevoer deur 'n veranderende alliansie van Griekse stadstate onder leiding van Athene en Sparta, oorheers die vroeë fase van die tydperk tot ongeveer 450 v.C. Griekse oorwinnings by Marathon (490), Salamis (480) en Plataea (479) het Persiese invalle van die Griekse vasteland teruggedraai. Na hierdie oorwinnings het Athene van Sparta geskei en die oorlog voortgesit met die doel om die grondgebied van Ioniese Griekeland terug te neem wat in die Argaïese tydperk vir die Perse verlore was. Om die oorlog voort te sit, het die Atheners die Delian League geskep, 'n konfederasie van stadstate wat die basis van 'n Atheense Ryk geword het. Die Atheners verslaan die Perse in Anatolië en sluit 'n vredesverdrag in 449. Gedurende die laaste fase van hierdie oorlog het Athene ook 'n oorlog gevoer met Sparta, Korinte en hul bondgenote wat ook in 446 'n vredesverdrag tot gevolg gehad het.
". Na die wapenstilstand in die vroeë 440's was 'n kort tydperk van vrede waartydens Pericles, leier van Athene, 'n ambisieuse bouprojek op die Akropolis van Athene onderneem het wat die skepping van die Parthenon en die chrys-olifantiese standbeeld van Athena deur Pheidias onderneem het. Die spanning met sy onderwerpe en met Sparta het toegeneem, wat in 431 toegeneem het tydens die uitbreek van die Peloponnesiese Oorlog, 'n burgeroorlog tussen die Atheense en Spartaanse alliansies wat ook tot die westelike kolonies strek. Die oorlog was rampspoedig vir Athene, wat die vernietiging van 'n Atheense vloot by Syracuse in 413 veroorsaak het en eindig met die verlies van sy vloot by Aegospotami in 405. Die Spartane het uiteindelik in 404 geseëvier en 'n oligargiese regering op Athene afgedwing.
". Ondanks die onrus in die grootste deel van die klassieke tydperk, het die Griekse kultuur floreer. Die Griekse filosofie het probeer om 'n rasionele verklaring vir verskynsels te gee, om die onderliggende vorme en orde in die natuur en die samelewing te ontdek. Filosowe soos Protagoras het aangevoer vir die belangrikheid van subjektiewe ervaring as 'n bron van kennis. Retoriese en logiese stelsels het ontwikkel wat in die vierde eeu uitgeloop het op die werk van Plato en Aristoteles wat gepoog het om ideale stelsels en etiek te skep. Filosofieë soos stoïsisme en epikurisme het die kosmopolitiese aard van die mensdom beklemtoon en probeer om 'n meer persoonlike reaksie op die probleme van die tyd te gee. Drama, tragedies and comedies performed as part of religious festivals, became a major literary form during this time with the plays of Aeschylus, Sophocles, Euripides, and Aristophanes. Theater and stage design began to develop in conjunction with these literary developments. Philosophers, writers, and artists traveled widely, bringing a measure of unity to Greek culture absent from its political life. "
Neil Asher Silberman, John K. Papadopoulos, Ian Morris, H. A. Shapiro, Mark D. Stansbury-O'Donnell, Frank Holt, Timothy E. Gregory. "Greece." The Oxford Companion to Archaeology. Oxford University Press 1996.
In-Text : (Parada and Forlag)
Post a Question in the Study Hall!
Op soek na iets anders? Need help understanding an article or scholarly paper? Need additional sources on this topic? Just fill out the form below with whatever you need and we will get right back to you! Other students may help as well!
Oedipus the King Timeline - History
In his book Technique of the Drama (1863), the German critic Gustav Freytag created a method for understanding the narrative structure of a drama called Freytag's Triangle, also known as Freytag&aposs Pyramid because of its focus on the climax of the tale as the most important part of any story(&quotFreytag&aposs Triangle," EnglishBiz, 2007).The first few scenes or moments, also known the incisive action, touches off the story, introduces the major characters and issues, and arouses the interest of the viewer. The causes or the reasons for the drama are downplayed, the effects or the emotional impact of the scenes are stressed (&quotFreytag&aposs Triangle," EnglishBiz, 2007). This is perfectly embodied in the beginning of Sophocles&apos tragedy of &quotOedipus Rex," when the current king of Thebes vows to discover the cause of the plague afflicting his adopted city. He will expel the man who brought down the curse upon the city, just as he freed the city from the grip of the Sphinx by solving its riddle.
The complication or rising action (as the next of Freytag&aposs transitional stages is known) comes when Oedipus attempts to discover the identity of the offender. More of Oedipus&apos history is revealed. Oedipus was born the child, the king believes, of a simple rural family. He left home to seek his fortune when he learned from the Oracle of Delphi that he was destined to marry his mother and kill his father. He hoped to avoid his fate, so he tried to protect his parents by abandoning them. He was assaulted by an old man on the road, coming to Thebes and killed the man in a quarrel. But he solved the Sphinx&aposs riddle, saved the city, and married King Laius&apos widow. Now, he learns that the former King Laius&apos murderer is being punished via the plague afflicting the entire city. When the blind prophet Tiresias tells Oedipus not to press the investigation further, Oedipus is enraged at th.