Maar nie by Jesus nie, broers en susters, sien ons in ons gedeelte. Want uit Jesus se antwoord lei 'n mens af dat Hy nie juis hierdie vrywilliger verwelkom en tuis laat voel nie. Ons sou, maar nie Jesus nie. Jesus, vertel Lukas ons, is so 'n bietjie skepties oor hierdie man se sterk voornemens en geesdrif. En met sy antwoord aan hom sê Hy eintlik so half kortaf: maar is jy seker? Wil jy dit nie maar liewer los nie? Wat meer is, Jesus waarsku hom selfs: Jakkalse het gate en voëls het neste, maar die Seun van die mens het nie eers'n rusplek vir sy kop nie.
Weet jy dus wat jy sê? Weet jy waarvoor jy jou inlaat? Weet jy watter opoffering dit is om My regtig te volg? Het jy al die somme gemaak? Sien jy regtig kans? Of, in ons terme: weet jy hoe gevaarlik dit is om gedoop te wees? Dat dit beteken dat 'n mens dood verklaar word om vir Jesus te lewe?
Die tweede persoon, broers en susters, kom nie self na Jesus nie, Jesus nader hom, en beveel hom direk: Volg My. Let op, broers en susters: hierdie man is nie 'n vrywilliger nie, hy bied nie aan nie. Hy is nie 'n aspirant dissipel nie. Nee, Jesus lê sy hand op hom, Hy gryp hom, dalk toe hy nie eers gegryp wil wees nie. En miskien, broers en susters, geld dit vir die meeste van ons.
Soos hierdie man 'n goeie rede gehad het. Want om 'n afgestorwe vader te begrawe was die een plig wat alle ander te bowe gegaan het. Omdat jou pa aan jou die lewe gegee het, was die reël, moes jy hom begrawe deur so aan hom jou laaste eer te betoon. Anders was 'n eerlose mens wat nooit weer as eerbaar gereken sou word nie.
Dan kom die derde man. Hy is in 'n sekere sin meer positief as die vorige een. Want al vra hy ook uitstel, hy is aan die kom. Graag Here, sê hy, maar net eers gou gaan groet. Dit sal vinnig wees. Ek is nou hier. Ek is u goedgesind, u boodskap goedgesind. Juis daarom wil ek kom. Ek sal gou hier wees.
Soos ons dikwels nie onwillig is nie. Ook ons is Christus, sy saak en sy boodskap goedgesind. Dit is immers 'n boodskap wat vir ons verlossing en toekoms beteken. Ons doen graag ons deel. Maar, net nie nou nie.
Hoe antwoord Jesus? Hy trek 'n streep deur wat hierdie persoon sê. Hy trek sy ja…maar dood, en skryf in die plek daarvan of…of. Jy kan nie vorentoe en terug nie, Jy kan nie ploeg en terug kyk nie. Dan ploeg jy skeef. Dus: weer 'n keer dieselfde boodskap uit Jesus se mond: dissipelskap eis radikale en onvoorwaardelike gehoorsaamheid, al kos dit wat. 'n Beperkte, voorwaardelike bereidheid is eintlik nie bereidheid nie. Dalk kan jy dit maar liewer los.
Ja, maar, en dit is juis die punt wat hierdie gedeelte wil maak, dan het ons nog nie werklik die punt waaroor dit regtig gaan, gesnap nie. Want Jesus vra hier meer as 'n blote gesindheid, 'n bereidheid tot selfverloëning, 'n gesindheid van positief wees nie. Nee, Hy vra meer. Hy vra dade.
En daar gaap dikwels, broers en susters, 'n geweldige kloof tussen ons gesindhede en ons dade. Presies die punt waarop ons soms die evangelie heeltemal misverstaan. Want solank Jesus van ons 'n gesindheid van selfverloëning en opoffering vra, is almal van ons dikwels heelhartig daartoe bereid. Ons sê self: ons is nie soos een van hierdie drie nie. Ons sê in ons harte: maar ons wil die Here volg. Ons sê selfs, met werklike opregtheid. Die Here weet ek wil, die Here ken my hart. Ek wil regtig. En Hy weet dit.
Kom ek stel dit prakties met 'n baie bekende verhaaltjie oor die kleinboer in die destydse Rusland. Die kommunistiese partyamptenaar het by die boer aangekom en gevra: as jy twee plase gehad het, sou jy bereid wees om, volgens goeie kommunistiese beginsels, een daarvan aan die staat af te staan? Onmiddellik was sy antwoord: maar natuurlik. En as jy twee trekkers gehad het, sou jy een afstaan. Natuurlik, het hy gesê. En as jy twee varke gehad het? Waarop die boer onmiddellik en beslis geantwoord het: nee, dit sal ek nie kan doen nie. En toe die verbaasde amptenaar vra maar hoekom nie, want 'n vark is tog baie minder werd as 'n plaas of trekker, het die man geantwoord. Sien kameraad, ek het wel twee varke.
Dit is wat Jesus wil weet: nie of ons die gesindheid of bereidheid in ons harte het om te doen wat nooit oor ons pad sal kom nie. Of ons bereid sou wees om daardie dinge, wat werklike opoffering vra en as heldedade in die geloof beskou sou kon word, wat almal raaksien en ons dalk heel waarskynlik daaroor 'n kloppie op die skouer sal gee, te doen nie.