Geskryf deur Sarah Burns
Verkiesingsbedrog is gewoonlik nie so voor die hand liggend nie. Victor Moussa / Shutterstock.com
Bewerings vlieg verlaat en reg oor potensiële - of werklike - pogings om die uitslag van die 2020-verkiesing onregverdig en heimlik te beïnvloed. Dit is 'n tyd waarin politieke wetenskaplikes en grondwetlike wetenskaplikes graag wil terugkyk op ander kere toe die verkiesingsproses, miskien sou u sê, aangehelp is deur praktyke wat ondermyn is of blyk te wees.
Daar is nie baie voorbeelde van sogenaamde "gesteelde verkiesings" in die Amerikaanse geskiedenis nie, maar diegene wat in 1824 en 2000 onreëlmatighede gehad het en omstrede was, het 'n groot impak gehad op die daaropvolgende dekades.
Die kandidate in die presidensiële verkiesing van 1824: van links, John Quincy Adams, Henry Clay, Andrew Jackson en William Crawford. Die gesprekscollage, vanaf beelde op Wikimedia Commons, CC BY-ND
Die 'korrupte winskoop'
Om terug te kyk na die eerste beweerde gesteelde verkiesing, is 'n goeie herinnering dat Amerikaanse verkiesings vroeër veel ingewikkelder was as vandag. Tog is daar steeds sterk parallelle.
Daar was vier kandidate wat in 1824 as president verkies het: John Quincy Adams, Henry Clay, Andrew Jackson en William H. Crawford.
Na die oorlog van 1812 betree die Verenigde State 'n tydperk wat geskiedkundiges nou 'die era van goeie gevoelens. " Onder die publiek sowel as politici was daar 'n sterk begeerte na nasionale eenheid, en 'n seldsame oomblik van dalende partydigheid.
Ter ondersteuning van eenheid het president James Monroe, 'n Demokraties-Republikein wat van 1817 tot 1825 gedien het, Adams en Crawford gevra om in sy kabinet te dien, ondanks hul wedywering in die Demokraties-Republikeinse Party. Destyds was Clay, ook 'n Demokraties-Republikeinse, die speaker van die Huis van Verteenwoordigers.
Die vierde kandidaat was 'n vergelykende buitestaander. Jackson het homself 'n naam gemaak as 'n militêre bevelvoerder, in die oorlog van 1812 en daarna, inheems teen Amerikaners in die suidoostelike VSA, voordat hy in 1822 tot 'n Demokraties-Republikeinse senator uit Tennessee verkies is. In sy presidensiële veldtog het hy sy Tennessee-verbindings gespeel en homself gestileer as 'n man van die volk en 'n politieke buitestaander. Hy beweer dat hy ontslae sou raak van die "korrupte" aristokrate wat die land bestuur.
Die kontroversie het met die uitslag van die stemme begin. Nie een van die vier kandidate het 'n meerderheid van die verkiesings- of populêre stemme gekry nie, hoewel 41% van die kiesers hul stembriewe vir Jackson uitgebring het, wat hom die grootste deel van die stemme gegee het en die duidelikste weg na die oorwinning was. Sonder 'n Verkiesingskollege wen die besluit het egter by die Huis van Verteenwoordigers gekom.
Die 12th Wysiging beperk die Huis se afloopbesluit tot die top drie kandidate, en Clay, wat Jackson beroemd gehaat het, uitgeskakel het. Crawford het nog minder van die gewilde stemme gekry en kon nie in die Huis wen nie.
Daar was egter 'n opdrag wat die Kentucky-wetgewer aan Clay, hul geboorteseun, opgestel het om al hul afgevaardigde se stemme aan Jackson te gee. Clay het dit geïgnoreer en die Kentucky-afgevaardigdes en baie ander in die Huis oorreed om vir Adams te stem. Jackson was geskok oor die uitslag en beweer dat Clay 'n ooreenkoms met Adams gesluit het. Kort daarna word Clay die staatsekretaris van die Adams-administrasie.
Na die verkiesing het Jackson Adams en die Washington-insider aangeval vir wat hy hul "korrupte onderhandeling. " Hy en sy bondgenote het die Demokraties-Republikeinse Party verlaat en die party gevorm wat tans die Demokratiese Party is.
In 1828 was Jackson die Demokratiese kandidaat vir president, en het hy 'n meerderheid van die kiesers oortuig dat hulle iemand soos hy nodig het om die hoofstad op te ruim en die gewone man te help. Toe hy die amp beklee, beklemtoon hy die mense se vermoë om tot die regte gevolgtrekkings te kom en die idee te vermy dat hulle deur elites beheer moes word. Hy wou hê dat regters moet verkies word en hy bepleit die afskaffing van die Kieskollege.
Die peilings is nie altyd reg nie - 1948 was 'n vroeë voorbeeld, maar nie die laaste nie. AP Photo / Byron Rollins
Onthou jy die hangende chad?
baie soos Harry Truman se verrassingsoorwinning oor Thomas Dewey in 1948, in die 2000-verkiesing, het Amerikaners geleer om nie die stembusse te vertrou nie. Baie nuusorganisasies vertrou op die uitgangspeil om Al Gore na Florida te ontbied voor die staking van stembus in verskeie distrikse wat deur die Republikein geneig is.
Florida het destyds 25 stemme vir die kieskollege gehad. Van al die ander state, George W. Bush het onderskeidelik 246 en Al Gore 266 gehad. Florida sou dus die staat wees wat die verkiesing besluit het, op die een of ander manier. In 'n seldsame voorbeeld van individuele stemme wat die verkiesing laat swaai, is die besluit oor wie die president van die Verenigde State sou wees op net 537 stemme neergekom.
Al Gore, regs, het gebare tydens 'n presidensiële debat teen George W. Bush in Oktober 2000. AP Foto / Ron Edmonds
Prokureurs van albei partye het spoedig na die Sunshine State gestroom, terwyl die hele land op die uitslag gewag het. Gore se span wou 'n herhaling afdwing en sê dat sommige kiesers se stembriewe moeilik was om te verstaan, en het daartoe gelei dat sommige mense wat gedink het dat hulle vir Gore stem, stem per ongeluk vir Pat Buchanan, 'n godsdienstig konserwatiewe derde party kandidaat.
Daar was ook probleme met die fisieke struktuur van sommige stembriewe, wat die kiesers verplig het om 'n gat te slaan om die kandidaat wat hulle ondersteun, te merk. Sommige mense het nie 'n skoon gat geslaan nie, maar stukkies papier het hulle agtergelaat - wat bekend gestaan ​​het as "hang plakkers. "
Hierdie kleinskaalse afwykings in 'n klein aantal provinsies in net een staat was van kritieke belang om te bepaal wie president sou word. A wettig heen en weer oor hoe om die stembriewe wat deur staats- en federale howe gejaag is, te vertel, wat neerkom op 'n uitspraak van die Hooggeregshof Die regters het vasgestel dat die Florida-verhaalplan nie goed genoeg is nie stop die vertelling. Hul beslissing het Bush die oorwinning in Florida en dus ook die verkiesingskollege verleen.
Kritici het opgemerk dat Bush versuim het om die gewilde stem te verower, en dat die Hooggeregshof gestem het verdeel 5-4, met die konserwatiewe regters in die meerderheid lewer 'n uitkoms wat gunstig is vir hul politieke neiging.
In die verkiesing in 1824 sien historici dat 'n land homself polities herbalanseer en bevraagteken watter leiers die mense wou hê. In 2000 het die howe die mees politieke van alle prosesse betree: stemme.
Die uitkomste van hierdie verkiesing het die land verdeel op maniere wat moeilik was om te genees of miskien nooit genees is nie. As die wenner nie legitimiteit het nie en die verloorder kan sê dat die proses reggestel is, is dit altyd sleg vir die demokrasie. As daar op een of ander manier 'n 'gesteelde' verkiesing in 2020 plaasvind en die wenner versuim om die land bymekaar te bring, is dit onwaarskynlik dat die VSA nog lank 'n era van goeie gevoelens sal sien.
Sarah Burns, medeprofessor in politieke wetenskap, Rochester Instituut van Tegnologie
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > verkiesings > Gesteelde verkiesings het oop wonde wat nooit sal genees nie