Ter ere van Wêreld Vlugtelinge Dag 2017: Wie sou nie wil deel wees van daardie wees? The Burmese refugee community | Vlugtelingsentrum Online
deur John Baumann 20 Junie, 2017 blog, verwelkoming vlugtelinge, Wêreld Vlugtelinge Dag
Wie sou nie wil deel wees van daardie wees?
John met 'n plaaslike gesin Karen vlugtelinge
Ter ere van Wêreld Vlugtelinge Dag 2017: Wie sou nie wil deel wees van daardie wees?
Birmaanse vlugtelinge gemeenskap
Ek het gevind dat die plaaslike Birmaanse vlugtelinge gemeenskap deur Googlen. As dit gebeur, daar is 'n Baptiste kerk in die Fan Distrik van Richmond, Virginia, waar baie van die etniese Karen, Chin, en ander by te woon. Die Fan is 'n mode nog vriendelike omgewing wat 'n eeu gelede sou oorweeg het die westelike voorstede. Die metro-gebied uitgebrei, en 'n aantal van die gevestigde Fan kerke het hul gemeentes verder en verder wes. Die Baptiste kerk gebly. Dit gekyk sy getalle agteruitgang en sy gemeente ouer.
Wanneer die Birmaanse vlugtelinge begin kom in die 1990's, hulle het gevind dat hierdie kerk, wat is nou ryker (indien nie meer gegoede) vir hul arms toe hulle oopmaak om hierdie vriende van halfpad om die wêreld.
Ek gekontak die pastoor en verduidelik wie ek is, en dat ek belangstel in vrywillige. Ek het gesê: Ek sal in Thailand het langs die Birmaanse grens. Ek het gesê: Ek sal bly wees om te help waar nodig, maar sedert my Thai taalvaardigheid was ordentlike, Ek sal meer nuttig om 'n gesin te wees met 'n Thai spreker as daar een was. Hy het gesê daar is 'n jong gesin wat hulp kan gebruik; hulle het twee kinders en verwag 'n derde; die vader gepraat Thai. 'N Aantal weke het verby gegaan as ek het deur die aansoek proses en agtergrond ondersoek, hanteer word deur 'n plaaslike hervestiging agentskap.
Woon in Thailand langs die Birmaanse grens
Ek het 'n Vredeskorps Vrywilliger terug in die 1980's was, wanneer die eerste groot grensoorskrydings van Karen en ander begin, as die Birmaanse leër optrek sy vervolging van die gemeenskappe etniese minderheid. In die noordelike distrik van my provinsie was 'n baie Mon en Karen dorpe. My tweede jaar (1984) was die eerste waarin daar 'n baie ontwortelde mense oor die lang grens van noord na sentrale Thailand - oor 10,000 of so in daardie jaar. Nie ek of enigiemand geweet op daardie tydstip dat die situasie in Birma, wat sleg was vir 'n generasie, sou veel erger, veral nadat die student onder leiding van opstand en die daaropvolgende onderdrukking in 1988. Nou is daar meer as 100,000 vlugtelinge in Thailand. Sommige het geleef in kampe in Thailand vir dekades.
Ek het nie gepraat veel Thai sedert die land verlaat, so ek was senuweeagtig oor wat as ek gery om my opgedra familie te ontmoet. Soos dit blyk uit, ons eerste aangesig-tot-aangesig ontmoeting was in die hospitaal kamer waar hul derde kind was op die punt om afgelewer. Ek is die meeste genade ontvang, ten spyte van die ongewone omstandighede. Ons het gepraat 'n bietjie (baie vroeg in kraam, gelukkig). Ek het hulle gehelp om vul die nodige papierwerk met die verpleegsters, het hulle my telefoonnommer, en dan verskoon myself. 'N Pragtige baba dogtertjie gebore later daardie dag.
Karen en Amerikaanse vriendskappe
My eie familie verantwoordelikhede was sodanig dat ek nie 'n gereelde dag werk besig was op daardie stadium, so ek was in staat om my nuwe vriende te sien redelik dikwels. Ons het na mediese en tandheelkundige aanstellings; het die oudste seun wat geregistreer is by die skool; het na die gratis kliniek; ontsyfer die pos wat te doen het met Medicaid en ontmoet met die maatskaplike werker; gepraat oor werkgeleenthede en voordele; geliasseer belastingopgawes. Soms is daar 'n viering in hul klein huis met sou wees 20 of so volwassenes (Karen en Amerikaanse vriende van die kerk) en 'n gelyke aantal kinders in die agterplaas.
'N Rukkie terug het ons voltooi paspoort aansoeke vir die hele gesin sodat hulle kon, eindelik, maak 'n reis terug na Thailand om familie steeds besoek in die kampe wat hulle nie gesien het nie in baie jare. Maar in meer onlangse tye, my familie en werk lewe gekry besig so ek minder van my vriende het gesien. So dit was 'n aangename verrassing 'n paar weke gelede, toe die vader, Sien Wah Loo, gestop word deur met 'n heerlike bord pad thai dat hy homself gekook het, wat uit die vaardighede wat hy as 'n kok het geslyp by 'n Thai restaurant hier. Ek het gehoor van sy huidige werk en reis sy vrou se na Thailand. (Hy het die vorige somer gegaan.) Ek het gevra oor die kinders, hoe hulle doen in die skool, wat hulle sal hierdie somer doen ....
Dit was goed om in te haal. Ek dink oor my vriende dikwels selfs al het ek hulle sien minder dikwels.
Die belangrikheid daarvan om ons almal minder gepolariseerde
In my werk lewe, Ek is nou regie 'n plaaslike vlugteling hervestiging kantoor. Dit is 'n harde pad vir die gelukkige paar families wat dit maak tot die Verenigde State van Amerika. Ek is bly vir my Karen vriende. Hulle het baie gely, het 'n bietjie geluk, gewerk uiters moeilik, en gevind dat 'n gemeenskap in Richmond wat gewys het hulle is lief vir en het hulle in. Ek sien ander families wie se aanpassing is moeiliker. Sommige het meer traumatiese ervarings gehad, praat nie Engels, het min bemarkbare vaardighede, is enkelouers, ernstige mediese probleme, ens. Dis nie maklik om 'n kerk of ander plaaslike "familie" wat die aard van die alles-omvattende welkom dat my vriende ontvang sal gee te vind. En ek wonder watter nuwe vlugtelinge te dink oor hul plek in 'n land wat lyk gepolariseer oor alles, insluiting daarvan.
Kry ons al minder gepolariseerde is belangrik. Ons het 'n nuwe manier van kommunikasie wat mense twee-dimensionele en vreemd aan mekaar maak geleer, en praat direk na die breinstam. Wat ek geleer het, is dat dit die unglamorous deel van dag-tot-dag lewe wat maak dat ons "ander" as drie-dimensionele en vertroud te sien weer. Ons sien hulle bekommer oor geld, lag en skinder, het verjaardagpartytjies, en drukkie hul kinders,
oor John Baumann
John is die Immigrasie en vlugtelinge Staat Program Direkteur by Kerk World Service in Richmond, VA. belangstelling John se in-vlugteling-verwante kwessies het begin toe hy as 'n Peace Corps vrywilliger (PVC) langs die Thai-Birma grens. John het 'n Ph.D. in Openbare Beleid en Administrasie (Virginia Commonwealth Universiteit), 'n m.s. in Biofisika (die. van Rochester), en 'n B.S. in Mikrobiologie (Pennsylvania State U.). Hy het gedien as Uitvoerende Direkteur en in ander personeel en raad leiersrolle vir Richmond-omgewing nonprofits vir meer as 25 jaar en dien tans ook op die raad van die Vriende van Thailand.