Amerikaanse Coot / Fulica americana - Voëlgesinne - 2021
Amerikaanse Coot / Fulica americana
Coots is die enigste verteenwoordigers van die kraanagtige orde wat 'n ware lewenstyl in die water lei. Hierdie voëls behoort tot die herdersfamilie, waar hul naaste familielede sultane, mielies en moere is (met laasgenoemde vorm hulle soms selfs interspesifieke basters). Gevolglik verbind 'n verre verhouding hulle met hyskrane. In die natuur is daar 11 soorte van hierdie voëls.
Andiese kot (Fulica ardesiaca).
Die voorkoms van hierdie voëls is op die een of ander manier weersprekend, asof hulle self nie weet wie hulle wil wees nie. Op 'n groot afstand kan die gewone voël maklik met 'n eend verwar word, want die silhoeët en grootte van hierdie watervoëls is amper dieselfde. Maar sodra jy nader kom, word die verskil in die struktuur van die snawel onmiddellik duidelik. By eende word dit platgeslaan en aangepas om water te filter, terwyl dit in die koots skerp, reguit, maar kort is. Hierdie vorm dui aan dat voëls nie hul prooi filter nie, maar dit vang. Hul pote lyk nog ongewooner.
Daar is geen vliese op die pote van die kepels nie, maar daar is leeragtige lobbe langs die rand van elke toon.
Dit wil voorkom asof die natuur 'n eend wil skep, maar op die laaste oomblik van plan verander en die werk nie voltooi nie. Leer lemme vergroot die weerstandsgebied tydens roei, dus swembaddens swem en duik uitstekend. Terselfdertyd laat afsonderlike vingers hulle vinnig op land beweeg, veral in riete en riete, maar lomp eende word hierdie voordele ontneem. Die wonderlikste ding is dat koele relatief klein vlerke het, maar terselfdertyd word dit as goeie flyers beskou. As gevolg van die klein oppervlakte van die vliegvere, word hulle gedwing om gereeld skerp vlerke van hul vlerke te maak, maar in hierdie modus kan hulle baie lank vlieg.
Koene vertrek altyd met 'n lopende begin en land, amper sonder rem.
Die enigste uitsondering op hierdie reël is die reuse-bed. Jeugdiges van hierdie spesie kan nog kort vlugte onderneem, maar volwassenes is so massief en ongemaklik dat hulle heeltemal nie kan opstyg nie.
Reuse koele (Fulica gigantea).
Daar is geen verskil in die voorkoms van mans en vroue nie. Daarbenewens het alle soorte kepels byna dieselfde kleur - swart of donkergrys met 'n wit onderstert, en hulle het verskillende ornamente op hul koppe. Dit is die gebied van die kaal vel wat die voorkop bedek wat hul naam te danke het. In verskillende soorte kan die "kaalvlek" wit, geel of rooi wees, soms word dit aangevul met vrat uitgroeisels of pluimpies.
Kuifkuif (Fulica cristata).
Die regte koninkryk van hierdie voëls is in Suid-Amerika - hier woon 7 spesies. Hul reeks sluit Chili, Ecuador, Paraguay, Peru, Argentinië in, en die Wes-Indiese kot woon in die Karibiese Eilande en Venezuela. Buite die middelpunt van spesiediversiteit is daar die Amerikaanse bek (bewoon hoofsaaklik Noord-Amerika), Hawaïaans ('n nou endemie van hierdie eilandgroep), kuif (woon in Afrika en Spanje) en algemeen. Die verskeidenheid van laasgenoemde spesies is ongekend groot: dit beslaan die hele Eurasië: van die Atlantiese Oseaan in die weste tot die Stille Oseaan in die ooste, van die Skandinawiese en Karelse skiereilande in die noorde tot Indië en Bangladesj in die suide. Daarbenewens kan die gewone bek in Noord-Afrika, Australië, Nieu-Seeland, Papoea-Nieu-Guinea, Java en die Kanariese Eilande gevind word.
Die suidelike soorte kotels is gevestig en die bevolking wat in die gematigde gebied woon, migreer: die Europese winter in die suide van Wes-Europa, Afrika en die Middellandse See, Asiatiese lande - in Pakistan en Suidoos-Asië.
Voëls keer terug vanaf wintergebiede in Maart-Mei, wanneer die reservoirs nog steeds met ys bedek is.
Hulle verlaat hul nesplekke in September-Oktober. In sommige waterlope kan dit tot November-Desember vertraag.Die volgende feit kan bygevoeg word in die skatkis van paradokse van hierdie voëls. Langtermyn-waarnemings het getoon dat koevoetjies tydens vlugte reguitlynroetes verkies, terwyl ander voëlsoorte op sekere paaie vlieg wat rondom natuurlike hindernisse (berge, woestyne) gaan. Dikwels plaas die kot hulle in die letterlike sin van die woord op die verkeerde plek en stop hulle by waterliggame waar niemand dit nog ooit gesien het nie. Wetenskaplikes het tot die gevolgtrekking gekom dat hierdie gedrag van hierdie voëls te wyte is aan hul swak navigasievermoë. Vreemd genoeg was dit hierdie tekortkoming wat hulle in staat gestel het om wyd te versprei, ook op afgeleë oseaniese eilandgroepe. Die swerms koele wat hul pad verloor het, het op geïsoleerde eilande na 'n sittende lewenswyse beweeg en daar nuwe spesies gevorm.
Habitats van alle soorte is van dieselfde tipe. Dit is riviere, mere, riviermondings met skuins oewers begroei met riete en riete. Tydens trek en oorwintering kan voëls direk aan die kus van die see gevind word, waar hulle voed op die uitgestrekte wateroppervlak, maar op oop plekke maak hulle nooit nes nie. Hierdie voëls sit twee-twee, en die mannetjie en die wyfie bly vir baie seisoene getrou aan mekaar. Soos kraanvoëls, word voëls gekenmerk deur 'n uitgesproke territorialiteit. Hul paartjies hou nie net afstand van mekaar nie, maar verdedig ook hul grense teen die geringste oortreding van hul bure. In die lente, wanneer daar 'n aktiewe 'verspreiding' van erwe is, kan u gereeld gevegte sien, waaraan nie eens twee nie, maar 3-5 individue gelyktydig deelneem. Die manier waarop hierdie voëls veg, is eienaardig.
In die water neem hulle 'n regop posisie in, en met hul losgemaakte pote boks hulle en handhaaf hulle balans met behulp van hul vlerke.
Die stem van voëls lyk soos "kha-kha" of "kwak-kwak", maar nie neus nie, soos die van eende, maar meer skielik en subtiel.
Die basis van die voëls van voëls is die lote en sade van waterplante. Soms vang hulle klein vissies, weekdiere, waterinsekte. Hierdie voëls vorm volgens hul aard, nie 'n skugter dosyn nie, dikwels gemengde troppe met ander watervoëls, insluitend so groot soos swane. Hulle kry voedsel deur in vlak water te swem of te loop, terwyl hulle dikwels in die water kantel of duik tot op 'n diepte van 1-1,5 m. Wortels kan ook jag op die oewer en diere van die oppervlak van die grond of gras versamel. Teen die herfs vul hulle groot reserwes vet op, sodat hulle lang ononderbroke vlugte kan neem.
Koene maak een keer per jaar nes. Dit begin direk na aankoms. Paringspeletjies sluit in gesinkroniseerde swem langs mekaar, en sodat die maat nie die gereedheid vir die gesinslewe betwyfel nie, val albei lede van die paartjie onvermoeid op alle bure aan. Na die demonstratief aggressiewe deel, is dit tyd vir sagte hofmakery, wanneer die mannetjie en die vrou mekaar se verekleed raak. Die nes is 'n drywende platform van droë rietstingels wat in die ruigtes opgestel is. Die onderkant van die nes rus altyd op die wateroppervlak, sonder om aan die grond te raak, en die skinkbord is gevoer met sagte stingels wat voorheen in water geweek is. As dit droog word, word die rommel 'n gladde oppervlak.
Die gewone bek (Fulica atra) het 'n nes in Regent's Park (Londen, VK) gemaak.
Horned coots toon 'n oorspronklike benadering tot die behuisingskwessie. Ten eerste is dit 'n koloniale spesie - die enigste waar bure vreedsaam met mekaar oor die weg kom. Tweedens verwag hierdie voëls nie guns van die natuur nie, maar skep self die gewenste landskap. Om dit te doen, versamel hulle klein klippies op die oewer en gooi dit op 'n diepte van 3-4 m. Hierdie noukeurige werk duur voort totdat 'n heuwel aan die onderkant van die meer gevorm word, en die voëls bo-op hul nes rangskik. Daar word beraam dat een so 'n eiland gemiddeld ongeveer 1,5 ton weeg! Reuse-koele werk in ongeveer dieselfde gees. Dit is waar dat hulle nie kunsmatige eilande skep nie, maar hulle vou 'n nesvlot op met 'n deursnee van tot 4 m en 'n dikte van 60 cm. So 'n nes kan die gewig van 'n persoon maklik dra.
Gehoornde koele (Fulica cornuta) maak nes op 'n eiland van eie konstruksie.
Die grootte van die koppelaar wissel na gelang van die voedingstoestande. In ongunstige jare kan dit 4-7 eiers bevat, in vrugbare jare vir voer - 12-15. In geval van haar verlies, kan die wyfie 'n tweede of selfs 'n derde koppelaar maak. Eiers is wit met klein vlekke. Die wyfie is hoofsaaklik besig met inkubasie, maar die mannetjie verlaat nie die gekose nie en is altyd naby. Dit is interessant dat mans in gewone voëls 'n tweede nes naby die broeisel opslaan.
Koppelaar van gewone bed.
Inkubasie duur 22 dae. Kuikens word gebore met swart dons, wat 'n heldergeel tint op die nek kry. Afsonderlike donsvere groei steeds in die plek van die toekomstige kaalvlek, maar dit val gou uit. Die kaalvlek self is rooi, wat die kinders soos 'n vreemde kruising tussen 'n nek en 'n paardebloem laat lyk.
Kuikens van die Amerikaanse bek (Fulica americana).
Soos alle hyskrane, is die kuikens van die semi-broeisoort. Dit beteken dat hulle hulpeloos gebore word en dat hulle die eerste dag krag kry in die nes, maar vanaf die tweede dag van hul lewe kan hulle hul moeder volg. Anders as eendjies, weet koetkuikens nie hoe om self kos te kry nie en leer hulle hierdie vaardigheid relatief stadig aan. Die eerste 2 weke van hul lewe voer hul ouers hulle, en sit geduldig kos direk in die snawel. Dit is interessant dat die kroos dikwels in twee dele verdeel word: die een word deur 'n wyfie gelei en die ander deur 'n mannetjie. Hierdie aparte opvoeding verhoog die kans op lewe in die geval van 'n skielike aanval deur 'n roofdier. Jong voëls neem die vleuel oor 2-2,5 maande aan, op daardie tydstip begin die volwassenes wat hulself van groot ouers se verantwoordelikhede bevry het. Net soos eende, neem die smeltlope hul toevlug tot die onbegaanbaarste ruigtes gedurende hierdie tydperk. Voëls word teen die volgende seisoen geslagsryp.
Die gewone voël voer die kuiken.
Gewone kootjies is een van die mees algemene soorte watervoëls, veral in Suid-Europa. Om hierdie rede speel hulle 'n belangrike rol in die voedselketting. In die natuur word hulle gejag deur moerasse, arende, otters, nerts, hul neste word dikwels verwoes deur groot meeue, kraaie, eksters, wilde varke, minder dikwels jakkalse. Daarbenewens word voëls soms die slagoffers van nesparasitisme. Aangesien hulle hul gebied aktief verdedig, en daar nie altyd genoeg plekke is om te teel nie, gooi die woonstellose swerwers eenvoudig hul eiers in die neste van die gelukkiges. Dit word gedoen deur beide voëls en deur sommige soorte eende (byvoorbeeld die swartkop-eend). Die gewone bek is 'n gewilde voorwerp van amateurjag, vanweë die hoë vrugbaarheid, kan hierdie spesie sy getalle maklik herstel en hoef dit nie beskerm te word nie. Terselfdertyd vereis die Hawaïaanse voël sorgvuldige beskerming, aangesien die aantal nie meer as 'n paar duisend individue is nie.