Heldemoedt sit sy teekoppie hard op die piering neer. Die koppie is nog half vol. Hy skuif dit heftig oor die koffietafeltjie sodat dit amper aan die ander kant afval.
Haar stem tril. “Ek kan nie glo dat jy en my Dawie . . .” – sy maak ’n snikgeluid – “al die jare boesemvriende was nie.”
Hy voel hoe sy bloeddruk gevaarlik styg. “En ja, hy sal in sy graf omdraai as hy jou moet aanskou. Die ene poeier en parfuum.”
Hy het vroeër die meubelvervoerwa in die straat gesien. ’n Man in ’n groen oorpak is besig om die vragmotor nou stadig die kompleks in te lei.
Sy wikkel haar ronde lyf tot by die man in die groen oorpak en beduie armswaaiend vir hom iets. Hy kyk haar kopskuddend aan.
Hy reik na die tydskrif wat by die halfvoltooide blokkiesraaisel oop lê, maar bedink hom. Hy sak terug in sy leunstoel en sluit sy oë.
Dit het so vinnig gebeur. Die Dinsdag het Dawie nog oor sy karp van 10 kg gespog wat hy uit die dam uitgetrek het en die Vrydag het hulle hom begrawe. ’n Hartaanval.
Staan seker met ’n bak bobotie voor die deur. Kom, Hellie, jy moet eet. Hellie, jy is te maer. Hellie voor, Hellie agter.
Sy draai om en stap haastig weg. Heldemoedt kyk haar vir ’n oomblik woordeloos agterna en klap die deur toe.
Hy het nie veel van ’n eetlus nie, maar dink aan Miemie Vermaak se ewige en ongevraagde vermanings oor sy gewig. Sy gedagtes is gedurig terug by die vrou by die voordeur. Wat is dit van haar wat hom pla?
Hy skat sy kan nie veel jonger as hy wees nie. Die grys in die hare natuurlik en ongekleur. Was dit haar oë?
Hy het haar net ’n paar oomblikke gesien, maar tog bly sy by hom spook. Wie kon sy tog wees en hoekom dink hy die hele tyd aan haar? Hy eet soos altyd alleen by die kombuistafel en gaan slaap.
Hy sal selfs ’n bydrae lewer tot waarvoor sy ook al geld insamel. Hy het van gister af ’n vreemde drukking op sy bors. So al asof ’n hand om sy hart gevou is.
Miskien moet hy tog maar weer dokter toe gaan vir ’n ondersoek. Dit is ’n nuwe gevoel en hy hou nie daarvan nie.
Die kompleks se hekwag weet van geen sout of water nie toe Heldemoedt hom vra of hy die vrou gesien het. Hoe kan hy dan nou ook ’n behoorlike beskrywing gee van iemand wat hy maar kwalik gesien het?
Hy het drie oproepe op sy selfoon misgeloop omdat hy dit op die boekrak in sy woonstel laat lê het. Miemie Vermaak. Heldemoedt sug. Vir die eerste keer in sy lewe voel hy onseker. Verlore. Iets skort in sy lewe, maar wat?
’n Nuwe dokter is miskien nie so ’n slegte idee nie. Hy het bes moontlik ’n ernstige kwaal onder lede. Sy selfoon lui.
Toe hy Miemie Vermaak se naam op die skerm sien, smyt hy die luiende foon op die tafel neer, gryp sy bakkie se sleutels en storm by die woonstel uit.
Die oop pad, uit op die snelweg tot waar hy die horison kan sien. Ruimte, waar hy kan asemhaal; vry kan wees van Miemie Vermaak en die knaende gedagtes aan ’n vrou wat hy van geen kant ken nie.
Die rooi Volkswagen Kewer tref sy bakkie op die deur. Die geweld van die impak laat albei voertuie deur Heldemoedt se roostuintjie ploeg, bo-oor sy posbus tot vlak by sy voordeur.
Heldemoedt se kop tref die stuurwiel met ’n verblindende slag. Veraf hoor hy ’n vrouestem gil: “Oom! Is oom oukei?”
Hy onthou die slag, die Kewer wat uit die niet verskyn het. Hy beur orent en maak sy oë oop. Hy is in die hospitaal.
’n Man met ’n wit jas en stetoskoop staan by die voetenent van sy bed. Aan Heldemoedt se linkerkant staan ’n jong vrou met pieringgroot verskrikte oë. ’n Sagte hand raak aan sy regterarm. “Meneer Muller?”
“Vat dit rustig, meneer Muller,” sê die dokter. “Jy het harsingskudding opgedoen. Ons hou jou nog ’n dag vir waarneming. Alles lyk goed.”