Ouboet leer praat
Toe Ouboet nog klein was het sy Oupa nog geleef. Oupa en ouma het ook in 'n aparte huis op die plaas gebly.
Soos dit nou maar gaan het Oupa maar bedags daar aangekom, dan vat hy vir Ouboet om saam met hom te gaan ry.
Oupa het so half onduidelik gepraat. Ek kon nooit lekker uitmaak wat die oubaas sê nie. Ouboet, aan die ander kant, praat nog nie juis nie.
Op 'n dag kom Ouboet terug van 'n uitstappie saam met oupa. "Wha-wha-wha-wha… pappa…" praat die mannetjie. Ag, te wonderlik, die kind begin te praat!
Na 'n later uitstappie saam met oupa kom Ouboet terug. "Wha-wha-wha-wha… mamma…"
Dis eintlik die lekker ding van 'n oupa en 'n ouma. Hulle kan 'n bydrae lewer tot die opvoeding sonder dat te veel van 'n probleem hoef te word vir hulle. Vanaand gaan elkeen sy eie rigting, en ouma en oupa hoef nie doeke te doen of te dissiplineer nie. Dis duidelik 'n wedersyds gunstige reëling hierdie. Oupa hou vir Ouboet onder sy ma se voete uit, en in die proses leer hy ook sommer vinniger praat ook.
So kom Ouboet weer terug van 'n uitstappie af. En sê "Wha-wha-wha-wha… donnig…"
Zeppie reageer op my vorige posting met die opmerking "en so begin menige bakleiery."
Ek kan nou nie help om aan daai simpel grappie te dink van die ou wat vertel hoe hy in Johannesburg spitsverkeer in 'n ongeluk beland nie. Eintlik sy skuld gewees, sê hy.
"Na die botsing klim ek uit my motor uit. Die ander voertuig se bestuurder klim ook uit. Ek sien dis 'n dwergie. Die dwergie stap om die kar na my kant toe. Hy skop 'n paar keer teen sy kar se wiele, maar sy kar bly maar net so stukkend. Hy skud sy kop. Dan sê hy vir my 'I'm not happy'.
"Ek sê toe vir die dwergie, 'So if you're not heppie, who are you then?' En dis hoe die bakleiery begin het…
Sorrie, simpel grappie, ek kon dit net nie weerstaan nie.
Almal se naam is Makazol
Ek het die eerste 7 jaar van my akademiese loopbaan op die banke van die HP Williams Laerskool op Stompneusbaai deurgebring. Dit was ook die enigste deel van my skoolloopbaan wat lekker was. Of eintlik, net die eerste 6 jaar daarvan. Ek was hondbang vir ons standerd 5 meneer, so dit was bietjie van 'n moeilike jaar. Daarna moes ons busry dorp toe om op Vredenburg skool te gaan. Nou, dertig jaar na ek skool klaargemaak het, is dit nog steeds soms vir my te goed om waar te wees dat ek nie Maandag hoef skool toe te gaan nie. En nee, dis nie die skool se skuld nie, dit was maar my eie skuld dat dit nie vir my lekker was nie.
Destyds was dit nog nie polities onkorrek om gevangenes uit te plaas by plekke soos skole om daar in die tuin te werk nie. Toe was dit ook nog nie polities onkorrek om hulle bandiete te noem nie.
Ons het nooit geweet waarvoor Makazol in die tronk was nie. Maar dit kan darem seker nie vir iets te gewelddadigs gewees het nie, anders sou hulle hom nie in 'n laerskool se tuin laat werk het nie. Maar omtrent vir solank ek op laerskool was, was Makazol maar deel van die outfit gewees.
Ons het nie snaaks daarvan gedink om vir 'n hele dag nie skool te gaan nie, maar in plaas daarvan die visdam skoon te maak, of te skoffel in die tuin nie. Vir ons het dit maar gevoel soos deel van die kurrikulum. En veral as die visfabriek 300m verder in volle swang vis verwerk het, met die aroma daarvan in die lug, dan het dit in elk geval heel natuurlik gevoel om buite in die tuin te werk.
Die opdrag was gewoonlik: "Julle moet vandag vir Makazol gaan help". Dan is ons almal te opgewonde. Dis baie lekkerder om buite in die tuin te werk, veral as daar nog 'n kans is dat jy modderbesmeerd huis toe kan gaan na 'n poging om die visdam bietjie skoon te maak.
Kort voor lank begin iemand met 'n werkersliedjie: "Ons almal se naam is Ma-ka-zol." Vinnig-vinnig skoffel en pik en watookal almal in ritme op die afgemete maat van "Almal se naam is Ma-ka-zol." Gewoonlik darem teen 'n effens vinniger tempo as wat Juffrou Baard vir ons "Met dofsware plof…" sou voorlees.
Sedert my Graad 2 (destyds was dit nog Sub B gewees) was my vrou saam met my deel van hierdie gereelde werkerspan. [Ek like haar al van ek 6 jaar oud is]. Sy onthou ook vir Makazol. So wonder ek nou annerdag hardop, wat Makazol se ma tog sou besiel het om hom Makazol toe noem.
"Jy weet ook niks nie," skud my vrou haar kop. "Rol 'n zol, Maak 'n zol, Makazol….!"
OK, so nou weet ek hoekom Makazol in die tronk was. Dalk was dit nie veronderstel om so lank te vat voor ek dit ook kon agterkom nie.
Die Mooiste Vrou
"Sy is die mooiste vrou wat julle nog gesien het," hoor ek die oom verduidelik hier van die een kant af. Hy sit op 'n rusbank en gesels met niemand eintlik in besonder nie. Ons sit in die ontvangslokaal van die hospitaal. Dis diep Desembervakansie, en my seuntjie het 'n koors wat ons nie kan afkry nie. Nou sit ons en wag vir die doktor.
"Ons is vandag 50 jaar al getroud, sy is 12 jaar jonger as ek, maar sy is nog steeds die mooiste vrou wat jy nog gesien het." Ek skat die oom so rondom 80 jaar oud.
Die sekuriteitswag draai 'n plastiek stoel om en gaan sit teenoor die oom. "Is dit so, oom? Sjoe, maar dis 'n lang tyd om getroud te wees," vra hy belangstellend. Die oom wend hom tot die sekuriteitswag en gesels verder oor sy vrou. Hy is so opgewonde oor sy vrou van vyftig jaar soos 'n skoolseun oor sy eerste kys.
"Waar is sy dan nou, oom?" vra die sekuriteitswag. Eintlik weet hy,
"Sy is hier binne, hulle gaan haar nóú bring, dan sal jy sien." Die oom raak bietjie ongeduldig. Hy is al moeg gewag. Eintlik dink ek die oom stres 'n bietjie. Dalk is hy bang hulle bring haar nié. Maar eintlik is hý die pasiënt, nie sý nie, kom ek mettertyd agter. Dit klink asof die oom homself soortvan ontslaan het uit die hospitaal, en die tante is nou nog besig met die dokter. Ek vermoed hy het dalk nie heeltemal die tannie se ondersteuning met dié dat hy nie in die hospitaal wil bly nie.
"Hulle bring die tannie nou-nou, oom," staan 'n verpleegster nader. "Sy gaan nou hier wees, kom ons help solank vir oom na oom se motor toe."
"Nee, nee, ek was al by my kar. Dit help niks. Ek is nou al weer terug," protesteer die oom. Die ou bene is nie meer so sterk soos die dag toe hy voor die kansel gestaan het nie, maar hy wil nie gehelp wees nie. "Nee, julle moet net vir háár bring dat ek haar kan huis toe neem."
Almal in die ontvangslokaal luister saam. Mens kan nie eintlik anders nie, die vertrek is nie so groot nie. Ek neem die mense rondom my waar. Niemand is vermakerig nie. Niemand rol hul oë nie. Almal is vriendelik en simpatiek met die oom. Niemand lyk of hulle hom wil tune nie. Almal raak nou al nuuskierig oor sy vrou.
Uiteindelik kom sy vrou saam met 'n verpleegster aangestap. Sy ís mooi. Die oom raak rustig. "Sien, dis my vrou," beduie die oom trots. "Sien, ek het julle gesê sy is die mooiste vrou wat julle nog gesien het. Vyftig jaar is ons vandag getroud." Hy neem haar arm in altwee sy hande. "Kom ons gaan huis toe, my skat."
Die oom se bene sukkel bietjie toe hy trots met die tannie uitstap, maar die res van sy lyf huppel, en sy gesig lewe. Sy Kaap is weer Hollands.
Maar ek het tog die gevoel gekry dat die tannie se Kaap 'n bietjie van 'n besorgde reënwolkie het toe sy saam met hom daar uitstap.