In hierdie kleinere ringskomposisie word soos in A ook eers die val genoem, dan die aard42 (die verlies aan spesiale dinge)43 en derdens die oorsake daarvan. In A'val Babilon weens sy verleiding van die nasies deur towery44 en weens sy moorde op die volgelinge van God. Maar dit is veral die laaste, klimaktiese verwysing na die moorde in A' wat die aandag trek (Op 18:24). Teenoor Babilon en al die aantreklikhede in haar wat "nie meer gevind word nie" staan die slot-stelling oor die bloed van die profete en heiliges en "geslagtes" wat dan wel in haar gevind word. Ook hierdie opmerking oor die moorddadige aard van die stad was voorheen in Openbaring 17:6 in die inleidende visioen van die prostituut ter sprake. Daardie inleidende verse (Op 17:3-6) eindig ook klimakties met die dubbele verwysing na die prostituut as dronk van die bloed van die heiliges en getuie. Die beskrywing van Babilon se val in die raam A - A' eindig ook met sy moorddadige karakter. Babilon, word in die raam van A' gesê, is neergegooi en "nie gevind nie" omdat bloed in hom "gevind" is. Die ironie is kompleet: die arrogante stad met al sy aantreklikhede wat in sy keiharde magsgrepe niemand, selfs nie God se getuies, in sy plek duld nie, het van die aarde "verdwyn". Die demoniese en sy bloederige wandade is die enigste oorblywende getuienis van sy bestaan. Sy gewelddadige magsvergrype het uiteindelik sy tol geëis.
Hoewel die driedelige inhoud van die twee rame dieselfde is, is daar nie net blote herhaling tussen hulle nie. Die ringskomposisie onthul 'n klimaktiese, spiraalagtige voorstelling van Babilon se boosheid. Die raam (A/A') illustreer dus die groot ironiese ommekeer in die lot van Babilon. Babilon die magtige stad op sewe berge wat selfs oor die konings van die aarde regeer (Op 17:18), wat op waters sit wat wêreldvolkere simboliseer (Op 17:15), wat weelderig leef (Op 17:4) en wat op moorddadige wyse absolute mag selfs oor mense se lewens vir hom toeeëien (Op 17:6, maar veral ook Openbaring 13:11-18), het "verdwyn" en is nou 'n onrein woestyn.45 Dit is die bitter ironie van Openbaring 18.
Die twee karakters wat Johannes in die raam laat optree, is magtige, sterk engele wat met hulle kragtige voorkoms die teenpool uitmaak van Babilon. Die eerste "baie magtige"46 engel met 'n indrukwekkende voorkoms wat die aarde met sy heerlikheid verlig (Op 18:1), kondig Babilon se val aan. Dit word in A' as balanserende element verder uitgewerk deur die simboliese handeling van 'n ander engel. Die engel is ook "sterk". Hy kan 'n klip soos 'n "groot" meulsteen in die see gooi (Op 18:21). Sulke "sterk" engele merk belangrike dele van Openbaring. Hulle kom veral in sleutelgedeeltes in Openbaring voor, soos aan die begin van die boek in die troonvisioen (Op 5:2) en in die begin van die middelstuk met die openbaring van die boekrol (Op 10:1). Hulle verteenwoordige God se kragtige handelinge.
Hierdie frases funksioneer as 'n merker wat wys dat die twee gedeeltes saam gelees moet word. Johannes gebruik hulle in die raam om te wys dat die verhaallyn 'n belangrike wending neem en dat hierdie eenheid binne die verhaallyn afgesluit word.
Hierbo is gemeld hoe die verhaallyn finaal ontknoop as die sterk engele die oordeel oor die prostituut aankondig. Sy (wat laaste van die vier uitgebeeld is) is ook (in 'n chiastiese volgorde) die eerste bose karakter wat van die toneel verwyder word. Johannes teken die stad in die voorafgaande visioen 'n omvattende, komplekse en magtige web van boosheid. Babilon het die siener grootliks verstom gehad (Op 17:6b) want dit het op baie waters gesit het en oor konings van die aarde regeer (Op 17:15, 18). Maar nou word hy neergevel soos 'n meulsteun wat in water gegooi word en verdwyn. Hierdie radikale, verstommende wending is die begin van die einde van die aardse terreur van die bose wat begin het met die val van die draak uit die hemel (Op 12) en oor wie se "woede" die aard- en seebewoners in Openbaring 12:12 gewaarsku is.
Dit is 'n dramatiese ommekeer wat vol ironie is: die leser word hier met binnekring-inligting ingewy om hulle situasie van dreigende geweld te sien vanuit die toekomstige val van die stad.
Hierdie ommekeer tref Babilon as 'n magsdronk moordenaar wat op 'n arrogante manier die wêreld deur die mag van sy weelde en deur sy ongebreidelde geweld vernietig. Soos die samevattende beskrywing van hierdie in Openbaring 18:9 (πορνεύσαντεϛ καὶ στρηνιάσαντεϛ) wys, is dit haar afgodery en weelde wat as 'n goue draad hierdie gedeelte saambind. Babilon dwing deur geweld sy absolute aansprake op die wêreld af. Dit is dus wesenlik 'n godslasterlike plek, deurtrek met laster - vandaar dat dit vol lasterlike name is (Op 17:3; 13:15; kyk ook verder hier onder). Geweld is dus 'n fundamentele beskrywingskategorie vir die stad. Die val van die stad word daardeur veral verbind met gewelddadigheid.
In die teks word egter meer gesuggereer as net dat die geheim van die bose in menslike verharding en onbekeerlikheid te vinde is, soos Giblin hier skryf. Uiteindelik wys die onbekeerlikheid op die onverskilligheid teenoor die Ander en 'n obsessiewe self-verheerliking (kyk verder hier onder). Dit is 'n houding wat sterk kontrasteer met die gelowiges wat in Openbaring 15:4 die lied van die Lam sing: "Wie sal U nie vrees nie? U alleen is heilig!" Wat werklik op die spel is, blyk daaruit dat die enigste vraag wat die seelui vra is "watter stad is soos hierdie groot stad?" (Op 18:18). Hulle visie is tot die stad beperk. Die stad verteenwoordig vir hulle die ultieme waarde.
Vanuit die perspektief van die luisterende gehoor en Johannes se volgelinge is die effek van die gedeelte dubbel ironies. Behalwe vir die ironiese ommekeer in die verhaal, word hulle deur die teks bemagtig om met ander oë te kyk na hulle korrupte magshebbers met al hulle hoë aansprake en hulle volhardende onberoulikheid. Dié wat nou mag het, is die roubeklaers van die toekoms. Die rook van 'n brandende Babilon in C en C' hang vir hulle nou al heel plasties oor die weelderige lewensstyl van Babilon as simbool van hulle eie opponente. Hulle beleef die komende oordeel so intens, dat dit vir hulle nou reeds finaal is en Babilon se val in die verlede geplaas word.53 Johannes se luisteraars word dus met hierdie menslike perspektief op Babilon se val gestel juis om die dieper insig te ontwikkel dat hulle ánders moet dink. Hulle moet nie in die strik trap om soos die meelopers te reageer nie. Met ander woorde, ten diepste vertel hierdie middelstuk hoe 'n mens nié op die verleidinge van 'n wêreldstad, van magtige weelderigheid, moet reageer nie.
Dit is opvallend dat albei B en B' die val van Babilon in terme van God se oordeel sien.56 Dit is 'n belangrike perspektief, veral omdat Babilon in Openbaring 17:16-7 deur die dier en sy horings haar ondergang veroorsaak het. Die feit dat daar in Openbaring 18 soveel klem op God se oordeel gelê word, moet egter nie misverstaan word nie. Die lang oproep tot vergelding in B en die baie kort B' met sy opdrag tot vreugde moet binne konteks van die verhaallyn gelees word. B' is wel kort, maar dit is omdat dit net die groter, durende vreugde in Openbaring 19:7 voorberei wat die beskrywing van die Nuwe Jerusalem begelei. In Openbaring 18:20 handel die vreugde oor die oordeel en die verdwyning van die bose stad, oor dit wat plek moet maak vir die groter, belangriker heilstyd. In Openbaring 19:7 word hierdie vreugde opgevolg deur vreugde oor die koms van die bruid as die aanduiding van die komende heilstyd. Die heilsvreugde oor die nuwe bedeling wat die einde van Openbaring invul, oorheers uiteindelik die blydskap oor die vernietiging van die bose en die verbygaan van die ou bedeling met al sy geweld. Trouens, uit die parallelle plasing van die prostituut en die Nuwe Jerusalem blyk dit dat die oordeel in diens staan van die groter vreugde oor heil, want dit is per slot van sake waarop alles afstuur. Die oordeel oor Babilon word getemper en uiteindelik gerelativeer deur die heil. Daarmee word die bose stad gekwalifiseer as die instabiele, die afwykende, wat die heil in die plek staan en die nuwe skepping van God terughou.
Die ironie in die situasie van die lesers is duidelik: die lesers word ingelig dat terwyl mense tans hulle heil in die stad vind, daar 'n tyd sal kom dat hulle in radeloosheid buite die stad sal staan. Dit sal die oomblik van bevryding wees wanneer die nuwe volk van God deel sal hê in die nuwe eskatologiese uittog uit die stad.
Reeds die inherente spanning tussen die oproepe tot "distansiëring" en "vergelding" moet egter al 'n aanduiding gee dat hierdie gedeelte ironies opgeneem moet word. As uitgangspunte vir 'n verklaring moet die volgende hier geld. Die eerste imperatief om uit die stad te kom, was 'n oproep tot afwysing van enige gemeenskap met die kwaad en sekerlik nie 'n konkrete wegvlug uit die stad nie. Die daaropvolgende oproep om te vergeld sou dus moeilik letterlik verstaan kan word asof Christene die wapen moet opneem teen die stad uit weerwraak vir wat hulle aangedoen is nie. 'n Tweede vertrekpunt is dat die gedeelte veronderstel dat die stad reeds vernietig is (Op 17:16). Die gelowiges se dubbele vergelding bring nie die stad tot val nie. Haar val kom deur die dier en sy meelopers. Die val van die bose is in die bose leefstyl self ingebed (Op 17:16). Die dubbele vergelding verwys dus nie na die gelowiges se uitwissing van die stad nie.
Hierdie intense uitsprake omring die oproep tot dubbele vergelding. Al hierdie uitsprake moet verstaan word binne die literêre konteks waarin die uitbuitende lewensstyl van Babilon en die inherente lasterlike aard daarvan bespreek word. 'n Stad wat soveel arrogante en lasterlike aansprake maak en soveel geweld op sy kerfstok het, verdien 'n dubbele oordeel. Kiddle (1940:366-7; my kursivering) het in 'n insiggewende opmerking die gedeelte beskryf as gerig teen