#Russia: Stilte verberg 'n voorkeur vir #Brexit - EU verslaggewer
Ten spyte van al die voorwendsels teenoor die voorrang van soewereiniteit, is die Russiese leierskap selde skroom om sy mening oor die buitelandse beleid en geopolitieke oriëntasies van ander state te waag. Maar oor die kwessie van Brittanje se lidmaatskap van die Europese Unie was die Kremlin betreklik stil.
Openlike pogings om die Verenigde Koninkryk een manier swaai of 'n ander is min en ver tussen. 'N aanslag deur die voormalige NAVO amptelike Ben Nimmo van stories in die beboet dele van die Russiese media het 'n klein numeriese vooroordeel ten gunste stories bevordering van die voordele van Brittanje verlaat die EU gevind, maar die totale, die bewyse is skraal. En ten spyte van die mees prominente bly veldtog, insluitend die Eerste Minister David Cameron dui dat 'n stemming om te vertrek 'n hupstoot sal wees vir Vladimir Poetin, die immergewilde ambassade van Rusland in die Verenigde Koninkryk, het 'n verklaring uitgereik waarin hy beweer dat hy geen siening daaroor het nie.
Maar soos 'n voormalige Westerse regering ontleder dit onlangs vir my gestel het, is dit belangrik om nie te laat nie prima facie bewyse oorheers gesonde verstand. Dit is waarskynlik dat die Kremlin 'n mening het, selfs al word dit intern betwis, en die identifisering daarvan kan help om die uitwerking op die betrekkinge tussen die Verenigde Koninkryk en Rusland te bepaal as Brittanje stem om die EU te verlaat en wat die toekomstige trajek van die verhouding kan wees as dit bly in.
Die menings van Rusland
Ten spyte van die amptelike lyn is teenstrydige menings oor hoe Brittanje moet 'stem' uitgespreek, selfs in die amptelik gesanksioneerde Russiese pers. Een partikulêre Strand het voorgestel dat Rusland beter daaraan toe sou wees as Brittanje in die EU sou bly omdat Brussel sommige van Brittanje se vermeende 'Russofobiese' neigings versag.
Intussen het die ontleder Dmitri Suslov het aangevoer dat dit die versplintering van Europa is wat verantwoordelik is vir die swak toestand van die Russies-Europese betrekkinge, dus sal 'n meer saamgevoegde Europa die betrekkinge van Rusland met al die lidlande, insluitend die Verenigde Koninkryk, verbeter. Alhoewel hy dit nie sê nie, hang so 'n toenadering vermoedelik daarvan af of 'n meer samehangende Europa Rusland se vermeende belange in die besit van gebiede buite Rusland se grense sou akkommodeer. 'N Verdere Russies-gesteunde argument bevoordeel 'n stemming om te bly, uit vrees dat die Brexit Duitsland of die NAVO (of albei) sterker sou maak - wat Rusland se nadeel sou wees.
Dit is egter sekerlik meer geloofwaardig dat, vanuit 'n Russiese perspektief, 'n verminderde EU na 'n Britse uittrede ook die NAVO gaan verswak en Rusland 'n harder stem in Europese aangeleenthede sal gee. Sergei Utkin, 'n ander vooraanstaande ontleder, en Alexey Pushkov, die voorsitter van die Doema se buitelandse sake-komitee, het voorgestel dat die Verenigde Koninkryk sal die uitkyk wees vir nuwe vriende sodra dit Europa het nagelaat. Rusland, sê hulle, sal wag met ope arms. ander Russiese argumente ten gunste van 'n onttrekking sluit in: die EU het Christelike waardes so Brittanje moet die EU verwerp verwerp; en Europa disintegreer, sodat die Russe woon tans daarin is beter daaraan toe terug te keer na Rusland.
Dit is dus logies dat die beleërde opposisieleiers van Rusland die teenoorgestelde moet vra van wat hulle glo die Kremlin wil hê (want hulle kan, soos die Russiese regering wat hulle verafsku, ook 'n nulsombenadering volg). En dit doen hulle inderdaad. Gary Kasparov, byvoorbeeld, geskryf As Poetin wil die Verenigde Koninkryk om die EU te verlaat, moet die ooglopende keuse in te bly.
So 'n kakofonie van standpunte lei tot 'n paar moontlikhede:
Ten eerste is daar geen enkele siening van Rusland oor die uitslag van Brittanje se EU-referendum nie - miskien nie eens van die Kremlin nie. Tweedens, in die groter skema maak dit nie baie saak nie. Rusland het groter probleme. Derdens, dat veelvuldige sienings die effektiewe ontplooiing van rook en spieëls behels: die uitsit van verskeie standpunte om verwarring te skep. Vierdens, dat die Kremlin wel van mening is - dat die Verenigde Koninkryk se uittrede uit Europa verkieslik is - maar hy weet dat die reikwydte daarvan in die Verenigde Koninkryk beperk is (moontlik selfs nadelig) en het dus besluit om baie min te doen.
Daar is waarskynlik 'n paar waarheid aan al hierdie verduidelikings, maar daar is goeie redes om te dink die vierde is die mees oortuigende.
Daar kan afgelei word dat vanuit die perspektief van die Kremlin 'n Britse skeuring van die EU die eenstemmigheid van aksie - wat die duidelikste in sanksies gemanifesteer word - sou vernietig of vernietig dat Rusland se gedrag onder EU-lidlande ontstaan ​​het. 'N Vertrek uit die EU versterk sekerlik die disintegrerende prosesse wat reeds in Europa aan die werk is en bevestig die idee dat Rusland in werklikheid ook 'n Europese moondheid is, en dat dit die VSA is wat vreemd is - of ten minste dat Europa kontinentaal is met Rusland as 'n vennoot, eerder as om buite aan die rand van 'n verenigde kontinent te wees.
Hierdie afleidings, wat in sommige artikels in die Russiese pers as sameswering beskou word, kry verdere geloof in ag genome die nouer betrekkinge van Rusland met politieke partye in die hele Europa wat anti-Europese sentimente het (en meestal harde regse sienings). Meestal is dit egter afleidings uit gesonde verstand, in ag genome die breër wêreldbeskouing van Rusland.
Die Russiese buitelandse beleid is deels gebaseer op die idee dat die euro-Atlantiese wêreld, nie net deur die NAVO nie, maar ook deur die EU verteenwoordig word, voor die agteruitgang op 'n plato is, en gevolglik word gesien dat albei organisasies onder sentrifugale magte ly. 'N Britse uittrede uit die EU sou die groter Russiese persepsie versterk.
Verhoudings in of uit
Daarbenewens het die Verenigde Koninkryk 'n redelik sterk ondersteuner van die EU-sanksies op Rusland. Hierdie ondersteuning is waarskynlik veilig vir die volgende hernuwingspunt in Julie, hoewel dit onvermydelik met die tyd sal verwoes - let op byvoorbeeld die onlangse 'feitenmissie' na Rusland deur die Crispin Blunt, die komitee vir buitelandse sake, aankondiging vooraf, Dat dit tyd was om op te beweeg van sanksies en 'weer betrokke te raak' was (gelewer in kode as 'iets wat ons gaan hê om te kyk na'). Meer invloedryke steeds is die kommersiële lobby deur diegene vir wie wins is meer belangrik as die internasionale veiligheid.
Daar was geen eksplisiete verbintenis van die EU of die Verenigde Koninkryk dat sanksies sal geld solank Oekraïne gedeeltelik beset is nie - en baie lande wil weer soos gewoonlik terugkeer na sake. Die Krim bly egter geannekseer. Oekraïne bly dus gedeeltelik beset, en die sanksies geld vir nou, met 'n mate van krediet daarvoor as gevolg van die Verenigde Koninkryk en die gewig daarvan in Europa.
Vry van EU beperkings kan, in teorie, gee die Verenigde Koninkryk die geleentheid om verder te lê, strenger sanksies - soos die VSA gedoen het. Maar daar is geen bewyse dat dit op die agenda van die pleit onttrekking. Inderdaad, 'n paar van diegene wat vra vir die Verenigde Koninkryk te laat is oop bewonderaars van Vladimir Poetin en sy sterkmanbeleid in die binneland en in die buiteland, en het die krisis in die Oekraïne die skuld gegee vir die vermeende imperiale ambisies van die EU.
Die meer geneig laan as die EU is verwerp deur die Britse kiesers is dat, onbeswaarde deur reëls van Brussel op finansiële bedrywighede, 'n Britse alleen optree sal versoek word om sy deure nog verder uit te brei om aflandige Russiese beleggings, die bronne waarvan kan nie geredelik geïdentifiseer - om korrosiewe effek.
Die Verenigde Koninkryk en Rusland is nie besonder sterk in mekaar se lande belê nie. Daar is inderdaad potensiaal vir baie meer as die verhoudings nie so suur is nie. Maar die implikasie van hierdie hele debat - dat Brittanje se verhouding met Rusland uniek en vir beide partye van belang is - het meriete, ten minste in ag genome hul kosbare P5-lidmaatskap en die groot konsentrasie van die belegging in net drie bedrywe - finansies, energie en vaste eiendom .
Daar is dus alles om voor te speel. En die Kremlin weet dit. Dit is dus logies om aan te neem dat Rusland, gegewe 'n keuse, in die algemeen die disharmonie en onsekerheid in die EU sou verkies wat geskep is deur die UK se uittrede uit Europa.
Die komende konfrontasie
Ongeag die uitslag van die referendum, sal die Verenigde Koninkryk met sy Europese bondgenote moet saamwerk om 'n doeltreffende reaksie op Poetin se Rusland te ontwikkel. Min mense aan weerskante van die referendumdebat, en in Europa wyer, het besef dat Rusland aktief besig is om die Weste te benadeel met 'n verskeidenheid maatreëls, van kuberaanvalle tot finansiële korrosie tot propaganda-verspreiding - alle soorte dwang op hul eie manier . Die nodige en onvermydelike operasionele die gevolgtrekking is beslis nog nie bereik nie (omdat dit onsmaaklik is): dat die Weste uiteindelik geen ander keuse sal hê as om die Russiese ekonomie, deur sanksies en ander drukpunte, te verswak tot op die punt waar dit terugsak nie - dit wil sê, veronderstel die Weste wil die veiligheidstelsel na die Koue Oorlog behou en die soewereiniteit van die nasionale state rondom die Russiese grense wat die Kremlin wil beheer, verdedig.
Dit is 'n moeilike beleid om te kom op vir enige nasie beperk deur sy eie waardes soos die Verenigde Koninkryk, beleidmakers is eenvoudig nog nie daar nie. Maar terwyl hulle inhaal, op balans, wat binne-in die EU met soveel eenheid as moontlik gee die Wes die beste kans op sukses in die totstandkoming van Rusland ronde aanvaarbare norme van gedrag in die langer termyn - as dit sal moet doen.