Hoe ons die oorsprong en aard van die Skrif sien en verstaan, het ‘n groot invloed op die rol wat die Bybel in ons lewens en in die kerk in geheel speel. Hoe ons die Bybel interpreteer, word aansienlik deur ons begrip van die proses van openbaring en inspirasie beïnvloed. Wanneer ons die Skrif reg wil verstaan, moet ons eerstens die Bybel toelaat om die basiese riglyne te bepaal hoe dit hanteer moet word. Ons kan nie wiskunde bestudeer deur die empiriese metodes wat vir biologie of sosiologie gebruik word, toe te pas nie. Ons kan nie fisika bestudeer deur dieselfde middele te gebruik wat vir die bestudering van geskiedenis gebruik word nie. Net so sal die geestelike waarhede van die Bybel nie korrek verstaan word deur middel van ateïstiese metodes wat die Bybel benader asof God nie bestaan nie. In plaas daarvan moet ons interpretasie van die Skrif die God-mens-dimensie van God se Woord ernstig opneem. Daarom, wat ons nodig het vir ‘n behoorlike interpretasie van die Skrif, is dat ons die Bybel liewer gelowig moet benader as om die metodiek van skeptisisme of twyfel toe te pas. Hierdie week gaan ons na fundamentele aspekte van die oorsprong en aard van die Bybel kyk, wat ons interpretasie en begrip daarvan sal beïnvloed.
Lees II Petrus 1:19–21. Hoe beskryf Petrus sy oortuiging van die oorsprong van die Bybel se profetiese boodskap?
Vandag is daar skrifgeleerdes wat die Goddelike ingewing van baie gedeeltes van die Bybel ontken, selfs tot die punt waar uiters belangrike leringe soos die Skepping, die Uittog en die Opstanding nie aanvaar word nie. Waarom is dit so noodsaaklik dat ons nie daardie deur oopmaak nie, selfs nie eers ‘n klein bietjie nie? Het ons immers die reg om God se Woord te beoordeel?
Daar is ‘n ooreenkoms tussen die Woord van God wat vlees geword het (m.a.w., Jesus Christus), en die geskrewe Woord van God (m.a.w., die Skrif). Net soos Jesus bonatuurlik deur die Heilige Gees verwek was, maar uit ‘n vrou gebore was, is die Heilige Skrif ook van bonatuurlike oorsprong, maar deur die mens geproduseer. Jesus Christus het mens geword in tyd en ruimte. Hy het gedurende ‘n spesifieke tyd en op ‘n spesifieke plek gelewe. Tog het hierdie feit nie sy goddelikheid ongeldig gemaak nie, nog minder het dit Hom geskiedenisgebonde gemaak. Hy is die enigste Verlosser, oral in die wêreld en dwarsdeur die eeue vir alles mense (lees Handelinge 4:12). Net so was God se geskrewe Woord, die Bybel, ook op ‘n spesifieke tyd en in ‘n spesifieke kultuur gegee. En net soos Jesus Christus is die Bybel nie tydgebonde nie, m.a.w. nie tot ‘n spesifieke tyd en plek beperk nie; in plaas daarvan bly dit op alle mense oral in die wêreld, bindend.
Toe God Homself openbaar het, het Hy tot die menslike vlak neergedaal. Jesus se menslike natuur het al die tekens van menslike tekortkominge en die gevolge van 4,000 jaar se agteruitgang getoon. En tog was Hy sonder sonde. Vergelykenderwys is die taal van die Skrif menslike taal, nie ‘n “volmaakte super-menslike” taal wat niemand kan praat of verstaan nie. Terwyl enige taal sy beperkinge het, is die Skepper van die mens en die Skepper van die mensetaal in staat om Sy wil volmaak aan die mens op ‘n betroubare manier, sonder om ons te mislei, te kommunikeer. Natuurlik is elke vergelyking beperk. Jesus Christus en die Heilige Skrif is nie identies nie. Die Bybel is nie ‘n vleeswording van God nie. God is nie ‘n boek nie. God het deur Jesus Christus mens geword. Ons het die Bybel lief omdat ons die Verlosser wat in die bladsye daarvan aangekondig word, aanbid.
4. God het sy wil op ‘n kragtige wyse in die Bybel geopenbaar. Tog begeer Hy dat jy sal help om Sy wil en die goeie nuus van sy verlossing in Jesus Christus alleen, te versprei. Wanneer mense jou waarneem, watter soort God sien hulle in jou, en deur jou optrede?