Buy Kalidar SalwarCreamBead Work Online
Kalidar Salwar-Cream-Bead Work-SL7095
Color Used : Cream & Gold
Kameez Color : Cream & Gold
Kameez Work : Bead & Cutdana Work
You're reviewing:Kalidar Salwar-Cream-Bead Work-SL7095 Gender/Event - Astrodienst Guest user u1336713174
25-May-2016, 13:09 UT/GMT Verken Lascaux, Frankryk - World Tourism Portal
Verken Lascaux, Frankryk
Amptelike toerismewebwerwe van Lascaux
Kyk na 'n video oor Lascaux
Verken Lascaux, die omgewing van 'n kompleks van grotte naby die dorpie Montignac Departement Dordogne in die suidweste Frankryk. Meer as 600 parietale muurskilderye dek die binnemure en plafonne van die grot. Die skilderye verteenwoordig hoofsaaklik groot diere, tipiese plaaslike en kontemporêre fauna, wat ooreenstem met die fossielrekord van die Bo-paleolitiese tyd. Die tekeninge is die gesamentlike poging van baie generasies, en met voortdurende debat word die ouderdom van die skilderye ongeveer 17,000 jaar (vroeë Magdaleniaans) geraam. Lascaux is opgeneem in die UNESCO-lys van Wêrelderfenisgebiede in 1979, as deel van die Prehistoriese terreine en versierde grotte van die Vézère-vallei.
Op 12, 1940, is die ingang van die Lascaux-grot deur die 18-jarige Marcel Ravidat ontdek toe sy hond in 'n gat geval het.
Die grotkompleks is op Julie 14, 1948 vir die publiek geopen, en die aanvanklike argeologiese ondersoeke het 'n jaar later begin met die fokus op die skag. Teen 1955 het koolstofdioksied, hitte, humiditeit en ander besoedeling wat deur 1,200 besoekers per dag vervaardig is, die skilderye sigbaar beskadig. Namate die lugtoestand agteruitgegaan het, het swamme en korwe die mure toenemend besmet. Gevolglik is die grot in 1963 vir die publiek gesluit, is die skilderye in hul oorspronklike toestand herstel, en 'n daaglikse moniteringstelsel is ingestel.
Lascaux II, 'n presiese eksemplaar van die Groot Saal van die Bulle en die Geverfde galery is vertoon in die Grand Palais in Parysvoordat hy vanaf 1983 in die omgewing van die grot (ongeveer 200 m. weg van die oorspronklike grot) vertoon is, 'n kompromie en poging om 'n indruk te gee van die skaal en samestelling van die skilderye vir die publiek sonder om die oorspronklike probleme te benadeel. 'N Volledige reeks van Lascaux se pariëtale kuns word enkele kilometers van die terrein by die stad aangebied Sentrum van prehistoriese kuns, Le Parc du Thot, waar daar ook lewende diere is wat die fauna van die ystydperk voorstel. Die skilderye vir hierdie werf is gedupliseer met dieselfde soort materiale as ysteroksied, houtskool en oker, wat glo 19 duisend jaar gelede gebruik is. Ander faksmense van Lascaux is ook deur die jare vervaardig; Lascaux III is die nomadiese voortplanting wat sedert 2012 toegelaat het om kennis oor Lascaux oor die hele wêreld te deel. 'N Deel van die grot is herskep rondom 'n unieke reeks van vyf eksakte kopieë van die Nave en die As en word in verskillende museums regoor die wêreld vertoon. Lascaux IV is 'n nuwe eksemplaar wat deel vorm van die International Centre for Parietal Art (CIAP) en digitale tegnologie in die vertoning integreer.
In Mei 2018 Ochroconis lascauxensis, 'n swamspesie van die Ascomycota phylum, is amptelik beskryf en vernoem na die plek van sy eerste opkoms en isolasie, die Lascaux-grot. Dit het gevolg op die ontdekking van 'n ander nou verwante spesie Ochroconis anomala, wat eers in die grot in 2000 waargeneem word. Die volgende jaar begin swart kolle tussen die grotskilderye verskyn. Geen amptelike aankondiging oor die effek en / of vordering van pogings tot behandeling is ooit gemaak nie.
Vanaf 2008 bevat die grot swart vorm. In Januarie 2008 het owerhede die grot vir drie maande gesluit, selfs vir wetenskaplikes en bewaringsbewustes. 'N Enkele individu mag 20 minute een keer per week in die grot ingaan om die klimaatstoestande te monitor. Nou word slegs enkele wetenskaplike kundiges toegelaat om binne die grot te werk, maar net vir 'n paar dae per maand, maar die pogings om die vorm te verwyder, het 'n groot hoeveelheid opgelewer, wat donker kolle gelaat het en die pigmente op die mure beskadig het. In 2009 is dit aangekondig: Skimmelprobleem “stabiel”. In 2011 het dit gelyk of die swam terugtrek ná die bekendstelling van 'n addisionele, selfs strenger bewaringsprogram.
Op die CIAP is twee navorsingsprogramme geïnisieer oor hoe om die probleem die beste te hanteer, en die grot het ook nou 'n kragtige klimaatstelsel wat ontwerp is om bakterieë te verminder.
In sy sedimentêre samestelling beslaan die dreineringskom van Vezere een kwart van die Departement van die Dordogne, die noordelikste streek van die Swart Périgord. Voordat hy by die Dordogne Rivernear Limeuil aansluit, vloei die Vézère in 'n suid-westelike rigting. Op die middelpunt word die loop van die rivier gekenmerk deur 'n reeks kronkelaars omring deur hoë kalksteenkranse wat die landskap bepaal. Stroomop van hierdie steil hellende reliëf, naby Montignac, en in die omgewing van Lascaux, word die kontoere van die land aansienlik versag; die vallei word groter en die oewers van die rivier verloor hul steilheid.
Die Lascaux-vallei is 'n entjie van die belangrikste konsentrasies versierde grotte en bewoonde terreine geleë, waarvan die meeste verder stroomaf ontdek is. In die omgewing van die dorp Eyzies-de-Tayac Sireuil is daar nie minder nie as 37-versierde grotte en skuilings, sowel as 'n nog groter aantal woongebiede van die Bo-paleolitiese gebied, geleë in die oopte, onder 'n beskutte oorhang, of by die ingang van een van die karstholtes in die omgewing. Dit is die hoogste konsentrasie in Wes-Europa.
Die grot bevat byna 6,000-figure, wat in drie hoofkategorieë gegroepeer kan word: diere, menslike figure en abstrakte tekens. Die skilderye bevat geen beelde van die omliggende landskap of die plantegroei van die tyd nie. Die meeste hoofbeelde is op die mure geverf met rooi, geel en swart kleure van 'n komplekse verskeidenheid minerale pigmente, insluitend ysterverbindings soos ysteroksied (oker), hematiet, en goethiet, asook mangaanbevattende pigmente. Houtskool kan ook gebruik gewees het, maar skynbaar in 'n spaarsamige mate. Op sommige van die grotmure kan die kleur as 'n suspensie van pigment in dierlike vette of in kalsiumryke grotwater of klei aangebring word, wat verf gemaak het wat opgeswel of gekleur is, eerder as met kwas. In ander gebiede is die kleur toegedien deur die pigmente te spuit deur die mengsel deur 'n buis te blaas. Waar die rotsoppervlak sagter is, is sommige ontwerpe in die klip gesny. Baie beelde is te vaag om te onderskei, en ander het heeltemal agteruitgegaan.
Meer as 900 kan as diere geïdentifiseer word, en 605 hiervan is presies geïdentifiseer. Uit hierdie prente is daar 364-skilderye van perde, sowel as 90-skilderye van stokke. Beeste en bisone word ook verteenwoordig, wat elk 4 tot 5% van die beelde verteenwoordig. 'N Verspreiding van ander beelde bevat sewe kruise, 'n voël, 'n beer, 'n renoster en 'n mens. Daar is geen beelde van rendiere nie, hoewel dit die kunstenaar se belangrikste voedselbron was. Geometriese beelde is ook teen die mure gevind.
Die beroemdste gedeelte van die grot is The Hall of the Bulls, waar bulle, perde en stokke uitgebeeld word. Die vier swart bulle, of aurochs, is die dominante figure onder die 36 diere wat hier voorgestel word. Een van die bulle is 5.2 meter lank, die grootste dier wat tot dusver in grotkuns ontdek is. Die bulle blyk ook in beweging te wees.
'N Skildery,' The Crossed Bison ', wat in die kamer met die naam' Nave 'genoem word, word dikwels voorgehou as voorbeeld van die vaardigheid van die paleolitiese grotskilders. Die gekruiste agterpote skep die illusie dat die een bison nader aan die kyker is as die ander. Hierdie visuele diepte in die toneel demonstreer 'n primitiewe vorm van perspektief wat veral voor die tyd gevorder was.
Die interpretasie van paleolitiese kuns is baie riskant en word net so beïnvloed deur ons eie vooroordele en oortuigings as werklike gegewens. Sommige antropoloë en kunsgeskiedkundiges teoretiseer dat die skilderye 'n weergawe kan wees van sukses in die verlede, of 'n mistieke ritueel kan wees om toekomstige jagpogings te verbeter. Laasgenoemde teorie word ondersteun deur die oorvleuelende beelde van een groep diere in dieselfde grot-plek as 'n ander groep diere, wat daarop dui dat een gebied van die grot meer suksesvol was om 'n groot jaguitstappie te voorspel.
Toepassing van die ikonografiese metode van analise op die Lascaux-skilderye (studie van posisie, rigting en grootte van die figure; organisering van die komposisie; skildertegniek; verspreiding van die kleurvlakke; navorsing van die beeldsentrum). Thérèse Guiot-Houdart het gepoog om die simboliese funksie van die diere, om die tema van elke afbeelding te identifiseer en om uiteindelik die doek van die mite wat op die rotsmure geïllustreer is, weer op te stel.
Julien d'Huy en Jean-Loïc Le Quellec het getoon dat sekere hoekige of doringdraadtekens van Lascaux as 'wapen' of 'wonde' ontleed kan word. Hierdie tekens beïnvloed gevaarlike diere — groot katte, aurochs en bison — meer as ander en kan moontlik verklaar word uit vrees vir die animasie van die beeld. 'N Ander bevinding ondersteun die hipotese van halflewende beelde. By Lascaux word bison, aurochs en steenbok nie langs mekaar voorgestel nie. Omgekeerd kan daar gekyk word na 'n bison-perde-leeusisteem en 'n aurochs-perd-hert-beer-sisteem, en hierdie diere word gereeld geassosieer. So 'n verspreiding kan die verband tussen die spesies wat afgebeeld word en hul omgewingstoestande toon. Aurochs en bison veg teen mekaar, en perde en takbokke is baie sosiaal met ander diere. Bison en leeus woon in oop vlaktes; aurochs, takbokke en bere word geassosieer met woude en vleie; inheemse habitat is rotsagtige gebiede, en perde is baie aanpasbaar vir al hierdie gebiede. Die ingesteldheid van die Lascaux-skilderye kan moontlik verklaar word deur 'n geloof in die werklike lewe van die voorgestelde spesie, waarin die kunstenaars hul werklike omgewingstoestande probeer respekteer.
Minder bekend is die beeldgebied genaamd die Abside (Apse), 'n ronde, halfsferiese kamer soortgelyk aan 'n apsis in 'n Romaanse basiliek. Dit is ongeveer 4.5 meter in deursnee en bedek op elke muuroppervlak (insluitend die plafon) met duisende verstrengelde, oorvleuelende, gegraveerde tekeninge. Die plafon van die Apse, wat wissel van 1.6 tot 2.7 meter hoog, gemeet aan die oorspronklike vloerhoogte, is so volledig versier met sulke graverings dat dit daarop dui dat die prehistoriese mense wat hulle uitgevoer het, eers 'n steier gebou het om dit te doen.
Volgens David Lewis-Williams en Jean Clottes wat albei vermoedelik dieselfde kuns van die San-mense van Suider-Afrika bestudeer het, is hierdie soort kuns geestelik van aard wat verband hou met visioene wat tydens ritualistiese trance-dans ervaar word. Hierdie transvisies is 'n funksie van die menslike brein en is dus onafhanklik van die geografiese ligging. Nigel Spivey, 'n professor in klassieke kuns en argeologie aan die Universiteit van Cambridge, het in sy reeks verder gepostuleer, Hoe kuns die wêreld gemaak het, dat kolletjie- en roosterpatrone wat die representatiewe beelde van diere oorvleuel, baie ooreenstem met hallusinasies wat deur sensoriese ontbering uitgelok word. Hy postuleer verder dat die verbande tussen kultureel belangrike diere en hierdie hallusinasies gelei het tot die uitvinding van beeldmaking, of die tekenkuns.
Leroi-Gourhan bestudeer die grot vanaf die 60's, sy waarneming van die assosiasies van diere en die verspreiding van spesies binne die grot het daartoe gelei dat hy 'n strukturalistiese teorie ontwikkel het wat bestaan ​​het uit 'n werklike organisasie van die grafiese ruimte in die Paleolitiese heiligdomme. Hierdie model is gebaseer op 'n manlike / vroulike dualiteit - wat veral waargeneem kan word in die bison / perd en aurochs / perdepare - wat in sowel die tekens as die dierevoorstellings geïdentifiseer kan word. Hy het ook 'n deurlopende evolusie deur vier opeenvolgende style gedefinieer, van die Aurignaciaan tot die Laat Magdaleniaanse. André Leroi-Gourhan het nie 'n gedetailleerde ontleding van die syfers van die grot gepubliseer nie. In sy werk Préhistoire de l'art occidental, gepubliseer in 1965, het hy nietemin 'n ontleding van sekere tekens voorgelê en sy verklarende model toegepas op die begrip van ander versierde grotte.
Die opening van die Lascaux-grot na die Tweede Wêreldoorlog het die grotomgewing verander. Die uitaseming van 1,200 besoekers per dag, die teenwoordigheid van lig en die veranderinge in lugsirkulasie het 'n aantal probleme opgelewer. Lichens en kristalle het in die laat 1950's teen die mure begin verskyn, wat gelei het tot die sluiting van die grotte in 1963. Dit het daartoe gelei dat die toegang tot die regte grotte weekliks tot enkele besoekers beperk is, en die daarstelling van 'n replika-grot vir besoekers aan Lascaux. In 2001 het die owerhede in beheer van Lascaux die lugversorgingstelsel verander, wat gelei het tot die regulering van die temperatuur en humiditeit. Toe die stelsel tot stand gekom het, het 'n besmetting van Fusarium solani, 'n wit vorm, begin vinnig oor die grotplafon en -mure versprei. Dit word beskou as die vorm in die grotgrond en is blootgestel aan vakmanne, wat gelei het tot die verspreiding van die swam wat met kalk behandel is. In 2007 het 'n nuwe swam, wat grys en swart letsels veroorsaak het, in die regte grot begin versprei.
'N Internasionale simposium, met die inisiatief van die Franse Ministerie van Kultuur, gereël met die titel "Lascaux en Preservation Issues in Subter Mediterranean Environments" in Parys op Februarie 26 en 27, 2009, onder voorsitterskap van Jean Clottes. Dit het bykans driehonderd deelnemers uit sewentien lande byeengebring met die doel om navorsing en intervensies wat in die Lascaux-grot sedert 2001 gedoen is, te konfronteer met die ervarings wat in ander lande opgedoen is in die domein van bewaring in ondergrondse omgewings. Die verrigtinge van hierdie simposium is in 2011 gepubliseer. Vier-en-sewentig spesialiste in velde so uiteenlopend soos biologie, biochemie, plantkunde, hidrologie, klimatologie, geologie, vloeistofmeganika, argeologie, antropologie, restourasie en bewaring, uit talle lande (Frankryk, Verenigde State, Portugal, Spanje, Japan, en andere) het tot hierdie publikasie bygedra.
Die probleem duur voort, asook pogings om die mikrobiese en swamgroei in die grot te beheer. Die swam infeksie krisis het gelei tot die stigting van 'n Internasionale Wetenskaplike Komitee vir Lascaux en om na te dink oor hoe, en hoeveel, menslike toegang toegelaat moet word in grotte wat prehistoriese kuns bevat.