Hoe die eerste moderne pandemie belangrike werkers as vroeë slagoffers gemaak het
Geskryf deur David R Green
Die Edinburgh en Londen Royal Mail. Wikimedia Commons
Die 1889 die eerste keer is daar uitbreek van griep in September van daardie jaar in die Russiese stad Petropavlovsk. Binne 'n paar weke het dit dwarsdeur Rusland versprei, en begin November het dit in die meeste Europese hoofstede verskyn.
In die middel van November verskyn in die Verenigde Koninkryken versprei vinnig in Londen en ander groot stede en stede, van Edinburgh in die noorde tot Brighton in die suide. Alarmerend blyk dit dat hulle diegene wat die kern van die land sentraal was, besmet gladde funksionering van die Victoriaanse samelewing - politici, dokters, poswerkers, bus- en trambestuurders, sowel as diegene wat in banke en versekeringskantore gewerk het.
Lord Salisbury, die premier, het in Januarie 1890 siek geword en was etlike weke onbevoeg. En die kleinseun van koningin Victoria, die hertog van Clarence, wat tweede op die troon was aan die 28-jarige ouderdom gesterf het.
Daar was sedert 1847 geen groot griepuitbrake nie, en die meeste dokters het dit net ervaar deur dit in handboeke te lees. Die kiemteorie van siekte was nog relatief nuut, en daar was geen kennis van virale oordrag nie.
Baie dokters het steeds geglo dat siektes veroorsaak word deur miasmas - verrottende organiese materiaal wat deur die lug versprei is. Die spoed waarmee die griep versprei het, het getoon dat dit in die lug was.
Ander het gemeen dat dit deur infeksie en deur besmetting versprei is, en dui aan dat dit die vinnigste versprei het oor vervoer en kommunikasie, en dikwels spoorwegwerknemers en poswerkers besmet het.
Die eerste golf van Russiese griep in Brittanje het in 1890 ontstaan, maar die stilte was van korte duur en was daar ander golwe in 1891, 1892 en 1893. Met inagneming van nie net sterftes toe te skryf aan die griep nie, maar ook aan sterftes as gevolg van respiratoriese siektes, soos longontsteking, het die Registrateur-generaal gemeen dat die getal oortollige sterftes meer as 125,000 in Engeland, Wallis en Skotland - gelykstaande aan twee keer soveel as vandag met inagneming van die bevolkingsgrootte.
Met geen kennis van die oorsaak of die manier van oordrag nie, was dokters relatief magteloos om die verspreiding daarvan te stop. Hulle het geen effektiewe maniere gehad om pasiënte wat aan die siekte ly te behandel nie, anders as om isolasie, rus en goeie voeding aan te beveel. In die afwesigheid van 'n deeglike mediese kennis, is talle twyfelagtige behandelings as moontlike geneesmiddels bekendgestel draagbare Turkse baddens na karboliese rookballe.
Advertensie vir karboliese rookballe in The Illustrated London News, 1893. Wikimedia
Terwyl die oorsake van die siekte gebly het onbekend tot die 1930's, het sommige vermoed dat dit moontlik deur die pos gestuur is. Die tydsberekening van die uitbraak het saamgeval met die Kerstyd, 'n piektyd vir posaflewerings.
In verskeie gevalle was poswerkers een van die eerstes wat met die siekte besmet is. En die vroeë verskyning van die griep in poskantore regoor die land, het die aandag gefokus op die pos as 'n vektor van transmissie. in Cheltenham, Newport en Cardiffwas poswerkers een van die eerstes wat met die virus besmet is.
In Market Deeping, 'n klein en afgesonderde dorpie in die Cambridgeshire-heining, besmet die griep eers 'n posbekleër wat na die Algemene Poskantoor in Londen. Veral kommerwekkend was gevalle waar mense vermoedelik die siekte opgedoen het nadat hulle briewe deur die pos ontvang het.
Die vermoede dat pos een van die belangrikste maniere was waarop die siekte versprei is, word bevestig deur die baie hoë besmettingskoers onder werknemers by die Algemene Poskantoor in Londen in vergelyking met ander poswerkers.
In 'n verslag oor die eerste golf van die epidemie deur die mediese adviseur van die Plaaslike Regeringsraad, dr Franklin Parsons, is aangeteken dat meer as 'n derde van alle telegraafoperateurs die siekte opgedoen het, hoewel die syfer laer was vir werkers elders in die sentrale hoofkantoor en in ander London poskantore.
Elders het dokters daarop gewys dat diegene wat die pos werklik afgelewer het, minder geneig was om die siekte op te doen as ander poswerkers, en die skuld nie toegedien word as gevolg van kontak met die pos nie, maar dat mense wat reeds besmet was, besmet is. Lang ure se werk in oorvol kantore eerder as dat briewe die skuld gegee het vir die verspreiding van die infeksie onder poswerkers.
Die hoë infeksietempo onder telegrafiste het die skuld gekry vir die baie beknopte toestande waarin hulle gewerk het en die intensiteit van die take wat hulle moes verrig. Daar word gedink dat dit ure lank na die konstante klik van 'n telegraafmasjien geluister het om die senuwees uit te put en die vatbaarheid vir die siekte te verhoog.
Die langtermyngevolge van die griepepidemie is moeilik om te beoordeel. Op die hoogte van die eerste golf, is dit geskat 400,000 Londenaars is geraak - ongeveer 10% van die bevolking. Die sterftesyfer het meer as verdubbel as gevolg daarvan.
Dit het ook die bevolking op langer termyn beïnvloed. Metings van die hoogte van jong volwassenes in Skotland in die vroeë 1900s toon 'n duik vir diegene wat gedurende die jare van die Russiese griep gebore is, wat daarop dui dat die effek van die siekte aan babas in die baarmoeder oorgedra kan word.
Die vinnige wêreldwye verspreiding van siektes, die debat oor meganismes van oordrag, die gebrek aan diagnostiese sekerheid, twyfel oor die behandeling en moontlike langtermyngevolge is al te bekend, omdat ons nou sukkel om 'n virus te bevat wat ook weswaarts versprei het oor die hele wêreld. vervoer. Die ouderdom van pandemies wat ontstaan ​​het as gevolg van 'n toenemend onderling verbonde wêreld, wat in 1889 met die Russiese griep begin het, lyk nog vir baie jare.
David R Green, professor in historiese geografie, King's College London
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Siektes en voorwaardes > Hoe die eerste moderne pandemie belangrike werkers as vroeë slagoffers gemaak het