Die ware verhaal van Columbus - GESKIEDENIS - Inligting
Die ware verhaal van Columbus
Christopher Columbus was aaklig (maar hierdie ander ou was nie)
Al die inligting in hierdie opstel kom uit A People's History of the United States, deur Howard Zinn en Lies My Teacher Told Me deur James W. Loewen, wat beide primêre bronne gebruik, soos ooggetuieverslae, joernaalinskrywings en briewe van Christopher Columbus self.
'N Baie belangrike opmerking oor Bartolomé de las Casas en die Afrikaanse slawehandel
Hierdie probleem kom voortdurend ter sprake, en ondanks my voetnote sien ek steeds kommentaar daaroor, sodat ek dit hier sal aanspreek.
Aanvanklik bepleit Bartolomé de las Casas die gebruik van Afrikaanse slawe in plaas van inheemse arbeid. In die eerste paar jaar nadat hy afstand gedoen het van sy grond en titel, was sy aanvanklike oorsaak om die lyding van die inboorlinge te beëindig, eerder as om 'n einde te maak aan die instelling van slawerny self, en dit was dus sy betreurenswaardige rede vir die onderskrywing van Afrika -slawerny . Bartolomé de las Casas het hierdie siening egter uiteindelik teruggetrek en sien dat alle vorme van slawerny ewe verkeerd is. In Die geskiedenis van Indië gepubliseer in 1527, skryf hy die volgende:
Ek het gou berou gekry en myself as onkundig veroordeel. Ek het besef dat swart slawerny net so onregverdig was as Indiese slawerny.
en ek was nie seker of my onkunde en goeie trou my in die oë van God sou verseker nie.
Ek weet dat die ontdekking van die Nuwe Wêreld baie verskillende dinge vir baie verskillende kulture beteken. Ek hou van die geluid van Bartolomé Day. As jy nie daarvan hou nie, noem dit inheemse volksdag. Of miskien was Chris-Columbus-a-turd Day. Ek sou selfs tevrede wees om dit net MAANDAG te noem.
Slawerny en kolonialisme vorm die ware erfenis van Columbus
Ek het verwag dat The Real Columbus Day, at Last ' ' (redaksie, 12 Oktober), maar kortliks, die werklike betekenis van Christopher Columbus se toevallige ontmoeting met Amerika sou ondersoek. In plaas daarvan het u 'n verrassende etnosentriese siening van die gevolge van die ontmoeting aangebied. Om te sê dat Columbus 'n blywende skakel tussen die beskawing van Europa en die grootliks onontwikkelde vastelande van Noord- en Suid -Amerika gevorm het, dui daarop dat Columbus meestal leë lande gevind het wat deur 'n relatief paar onbeskaafde mense bewoon is.
Vir Amerikaners van Europese afkoms is dit 'n gemaklike prentjie, maar dit verminder die impak van sy tragiese nalatenskap op die inheemse mense van Amerika en Afrika. Die meeste skoolgeskiedenistekste vertel nie dat Columbus die eerste Europeër was wat slawerny na die Nuwe Wêreld gebring het nie.
Twee dae nadat hy Amerika ontdek het, het Columbus in sy joernaal geskryf dat hy met 50 man die hele bevolking kon dwing om na Castilië geneem te word, of gevange gehou te word. ' ' tweede reis, in Desember 1494, het Columbus 1500 Tainos op die eiland Hispaniola gevange geneem en na Isabela gevoer, waar 550 van die beste mannetjies en wyfies ' ' gedwing is aan boord van skepe wat na die slawemarkte van Sevilla was.
Onder die leiding van Columbus val die Spaanse die Taino aan, en spaar nie mans, vroue of kinders nie. Oorlogvoering, dwangarbeid, hongersnood en siektes het die Taino -bevolking van Hispaniola (geskat op een miljoen tot twee miljoen in 1492) binne 30 jaar tot uitsterwing verminder.
Tot die Europese ontdekking van Amerika was daar slegs 'n relatief klein slawehandel tussen Afrika en Europa. Die Spaanse het arbeid nodig gehad om die vinnig dalende Taino te vervang, en het in 1502 teen 1510 Afrika -slawe in 1502 aan Hispaniola voorgestel, die handel was belangrik vir die Karibiese ekonomie.
As ons vanuit 'n Eurosentriese siening van Columbus beweeg, kan ons die passies verstaan ​​wat die 500ste herdenking in 1992 wek. In 1986 vermoor Baskiese separatiste Adm. Cristobal Colon, 'n afstammeling van die ontdekker. Toe die Duvalier -regime in Haïti omvergewerp word, het betogers, afstammelinge van Afrikaanse slawe, die groot standbeeld van Columbus in die baai gegooi. Pogings in die Verenigde Nasies om resolusies te neem ter viering van die herdenking van die ' 'ontdekking ' ' is verslaan, grootliks deur protesoptredes van derde wêreldlande wat Columbus nie as 'n ontdekker beskou nie, maar as 'n indringer.
Vir baie Amerikaners en Europeërs is die nalatenskap van Columbus 'n goeie benadering van die ontdekking en vooruitgang, gevier deur vakansiedae, parades en wit verkope. Vir ander regoor die wêreld is sy nalatenskap kolonialisme, slawerny en die vernietiging van mense en kulture. BRYAN STRONG Santa Cruz, Kalifornië, 16 Oktober 1989 Die skrywer is 'n besoekende dosent in sielkunde aan die Universiteit van Kalifornië.
Vyf mites oor Christopher Columbus
Aangesien Columbus Day plek maak vir 'valbreek' en baie werkers se kalenders heeltemal afgee, het dit maklik geword om 'n meerjarige onderrigmoment te miskyk. As Christopher Columbus wel in die media of in die klaskamer verskyn, word hy gewoonlik bloot gesmaad of geprys, afhangende van die standpunt van die spreker. In beide gevalle bly hy meer mite as die mens. Kom ons kyk weer na 'n paar van die grootste wanopvattings oor die ontdekkingsreisiger Maandag se federale vakansie.
1. Columbus het bewys dat die 'plat aarde' teorie verkeerd was.
In 'n vroeë toneel in die Ridley Scott -film "1492: Conquest of Paradise" in 1992, kyk Columbus, gespeel deur Gérard Depardieu, saam met sy seun na die Atlantiese Oseaan. Hy vertel die seuntjie die wêreld is soos die lemoen wat hy skil: rond, nie plat nie. In hierdie tradisionele weergawe is Columbus 'n verligte wetenskaplike figuur, 'n pre-Galileo omring deur obscurantiste wat vasbeslote was om sy planne te skrap. Ons is hierdie mite te danke aan Washington Irving, wat Columbus in 'n topverkoper-biografie uit 1828 veramerikaniseer het. Reeds bekend vir Rip Van Winkle en "The Legend of Sleepy Hollow", was Irving 'n toegewyde Hispanophile wat die lewe en reise van Columbus ondersoek het terwyl hy in die 1820's in Spanje gewoon het. Ondanks deeglike geleerdheid het Irving die idee van 'Amerikaans' geglo dat Columbus 'n praktiese seevarende man was wat bereid was om onbeweeglike akademici uit te daag wat nie verby die horison kon kyk nie.
Dat die aarde min of meer sferies was, was in werklikheid nie 'n nuus in Columbus se tyd nie. Die vraag was grootte, vorm en hoeveel daarvan deur oseane bedek is. Columbus sou uiteindelik kies vir 'n kleiner, peervormige wêreld teenoor die ronde lemoen.
Die Florentynse wiskundige Paolo Toscanelli word toegeskryf aan die inspirerende reis van Columbus, maar nóg Toscanelli nóg Columbus kon die hof van Portugal oortuig van die haalbaarheid daarvan. Spaanse kosmograwe was eweneens onroerend toe Columbus hulle in 1486 ontmoet het, maar die Katolieke vorste, Isabella en Ferdinand, was geïntrigeerd. Hulle het Columbus 'n toekenning gegee en hom in die wag gehou. Portugal het ooswaarts na Asië gestoot deur Afrika af te rond. Sou Spanje uitgelaat word? Die monarge het Columbus vroeg in 1492 'n ander gehoor gegee. In April is 'n ooreenkoms onderteken in die skaduwee van die Alhambra. Columbus was nou 'admiraal van die oseaan'.
Die National Italian American Foundation noem die Columbus Day -parade in New York "die mees sigbare en toeganklike manifestasie van ons Italiaanse Amerikaanse trots", en Italiaanse Amerikaners het pogings aangewend om landwye veranderinge aan te spreek.
Maar toe Columbus geleef het, bestaan ​​daar nie iets soos dat 'n Italiaanse Italië eers in 1861 bestaan ​​het nie. Die beste bewyse dui daarop dat die ontdekkingsreisiger gebore is in 'n dorpie naby Genua, wat vandag deel uitmaak van Italië. Tot op sy sterfbed het hy Genua met trots as die tuiste geëis. In Columbus se leeftyd was Genua 'n sterk onafhanklike republiek met sy eie taal, geldeenheid en oorsese kolonies. Die kommersiële bande met Kastilië en Aragon, in die huidige Spanje, was intiem. Genoese handelskolonies in Sevilla, Barcelona en Lissabon was groot. Sommige Genoes wat plaaslik getrou het, was genaturaliseerde Castiliaanse, Katalaanse of Portugese onderdane.
Daardie gesellige verhoudings het gehelp om 'n oes van Columbus "birthers" te laat ontstaan. Katalaanse, Mallorkaanse, Ibizaanse, Portugese, Griekse, Sephardiese Joodse, Sardynse, Poolse en selfs Skotse bewerings is gemaak deur 'n mengsel van ernstige geleerdes en teorieë. Die meeste historici glo dat Columbus Genoese was, maar hulle huiwer om hom "Italiaans" te noem, deels om die redes hierbo genoem, en deels omdat Columbus vroeg die huis verlaat en baie rondbeweeg het.
3. Columbus was 'n suksesvolle sakeman en 'n modelleier.
Columbus, 'n vroeë Amerikaanse argetipe, dien al lank as 'n model -entrepreneur. Columbus Day se blogposte en -artikels bevat '3 sakelesse geleer van Christopher Columbus' en '5 lesse in leiderskap -effektiwiteit van Christopher Columbus'. Hierdie inspirerende opstelle kom neer op onvergeetlike opsommings soos: 'Vind 'n geleentheid waar die wind na u rug is.' Die een vra: 'Het u 'n Columbus in u onderneming?'
In alle opsigte was Columbus 'n selfversekerde risiko-loper wat warm goedere geken het. Hy vaar aan die Wes -Afrikaanse kus op soek na goud in die vroeë 1480's, en gaan dan oor na die suiker van die Madeiras, waar hy met 'n Portugese edelvrou, Filipa de Perestrello, trou. Columbus het ook die kabeljou visserye van die Noord -Atlantiese Oseaan geken, maar daar was geen romanse in vis nie. Hy wou die speserye van Asië hê, liefdevol beskryf deur Marco Polo.
As Columbus Asië bereik het, sou hy miskien 'n kranige entrepreneur gewees het. Terwyl dit gebeur, land hy aan die Karibiese kus, in 'n digbevolkte gebied wat ekonomies ondeurdringbaar was vir 'n ou -wêreld -handelaar. 'N Paar goud was beskikbaar, maar dit is nie as geldeenheid gebruik nie. Gevangenes kan verkry word, maar dit is nie op oop markte verkoop nie. Columbus het kort na die landing aangeneem dat hy vriende kon maak en handel kon dryf vir goud en slawe na aanleiding van Portugese praktyke in Wes -Afrika, maar met enkele uitsonderings was daar geen markekonomie in die Amerikas wat ooreenstem met dié van die ou wêreld nie.
Omdat hy dit nie verstaan ​​het nie, het Columbus vinnig bestuursfoute gemaak, soms fataal. Hy plant 'n kolonie aan die noordelike oewer van Haïti en noem dit La Navidad. Toe hy terugkeer op sy tweede reis, was almal by "Kersdorp" dood. Columbus het 'n ander nedersetting begin met die naam La Isabela vanweë sy koninklike beskermheer, wat dieselfde lot bereik het.
Argeoloë het bevind dat La Isabela gebou is soos 'n hibriede Genoese-Portugese handelspos van die soort wat in die Middellandse See en Atlantiese Afrika voorkom. Dit was bedoel om te oorleef deur handel eerder as om selfvoorsienend te wees, wat inwoners aangemoedig het om selfmoordaanvalle op naburige inheemse dorpe aan te gaan. Columbus se misverstand van die plaaslike ekonomieë en sy versuim om aan te pas by die plaaslike omstandighede kos nie net die Spaanse lewens nie, maar ook talle inheemse mense.
4. Columbus het volksmoord gepleeg.
Op die Columbus -dag in 1989 het die ontslape inheemse Amerikaanse aktivis Russell Means 'n betoging van die Amerikaanse Indiese beweging gelei en emmers vals bloed oor die Columbus -standbeeld in die sentrum van Denver gegooi terwyl Italiaanse Amerikaners in die strate geparseer het. (Columbus Day is in 1907 in Denver ingehuldig.) Die stad se parades is 'n dekade lank gekanselleer. AIM -aktiviste is nie alleen om Columbus aan te kla vir massamoord nie, en die afgelope paar jaar het verskeie stede en state eerder begin met die viering van 'inheemse volksdag' of 'inheemse Amerikaanse dag'.
Maar as ons Columbus oordeel oor wat ons uit die historiese verslag weet, is dit dan die regte aanklag? Hy het beslis wins behaal in die slawerny en verkoop van inheemse mense wat ontvoer is uit die Karibiese kus. Nadat hy bondgenote gesluit het onder die wat hy 'goeie Indiërs' noem, het Columbus hom beywer vir inbraak en verslawing van inheemse groepe wat hy vermoedelik as kannibale was. Teen 1500 het hy en sy broers byna 1500 verslinde eilandbewoners na Europese markte gestuur om verkoop te word. Selfs 'vriendelike' inheemse volke is genoodsaak om goud in massa te ontgin, wat die dood van ondervoeding, oorwerk en siektes bespoedig het.
Columbus was duidelik geen vriend van inheemse mense nie, maar 'n dokument wat 10 jaar gelede in Simancas, Spanje, ontdek is, dui daarop dat hy 'n tiran van gelyke geleenthede was. Getuies het getuig dat sy kort regering van Hispaniola gekenmerk is deur roetine wreedheid, nie net teen die inheemse Taínos nie, maar ook teenoor Spanjaarde wat hom getart of bespot het. 'N Vrou wat Columbus daaraan herinner het dat hy die seun van 'n wewer is, het haar tong uitgesny. Ander is tereggestel vir geringe misdade.
Kolonialisme is nooit mooi nie, en in sy behandeling van inheemse mense het Columbus Spaanse en Portugese handels- en slawe -praktyke gevolg. Ons kan hom deur nalatigheid van volksmoord aankla (as daar so iets is), maar dit is moeiliker om opset te bewys. Columbus wou hê dat lewende en vermeerderende onderdane belasting en regering moet hê. Hy stel nie daarin belang om nuutverworwe gebiede te ontvolk nie.
Was Columbus 'n aktiewe beskermer van inheemse Amerikaners? Nee. Wou hy dit uitskakel? Nee. Het volksmoord direk te danke aan sy bevele en die kommersiële oogmerke van sy gesin? Ja.
5. Columbus het geglo dat hy Amerika ontdek het.
Vir dekades het Amerikaanse skoolkinders geleer dat Columbus in "veertienhonderd twee en negentig" die see blou vaar "op pad na die" ontdekking "van die Nuwe Wêreld. Teen die vierde bestaansjaar van 1992 het nuwe akademiese geleerdheid egter begin insypel in elementêre en sekondêre geskiedenislesse. Vandag beweer min mense dat Columbus die eerste Europeër was wat na die Amerikas gevaar het. Bewyse vir Middeleeuse Noorse reise en kolonisasie is oorweldigend.
Maar wat het Columbus self gedink hy doen? Hy het nooit geglo dat hy êrens beland het waarvan die Europeërs andersins nie bewus was nie, en daarom is Amerika vernoem na 'n ander navigator, die Florentynse Amerigo Vespucci, wat die 'nuutheid' van Suid -Amerika herken het. Columbus het gedink dat hy sekere dele van Asië ontdek wat nie deur Marco Polo of ander Westerse owerhede beskryf is nie. Hy het ook geglo dat hy 'n nuwe maritieme roete na Oos-Indië gevind het wat Moslem-beheerde landroetes en waterweë sou omseil.
Soos Nicolás Wey-Gómez onlangs getoon het, was die seil na die trope suid moontlik die belangrikste vernuwing van Columbus, aangesien hy eers die Spice Islands wou bereik. Van daaruit kon hy vanuit 'n veilige kommersiële basis na China reis - die versterkte handelspos wat hy op Hispaniola probeer vestig het. Columbus se geografiese hardkoppigheid lyk vandag vreemd, maar hy was skaars alleen om te weier om te glo dat hy vasgeloop het op vastelande wat onbekend was vir die hedendaagse owerhede. Die feit dat 'n heeltemal nuwe wêreld bewoon word deur miljoene voorheen onbekende mense, was eenvoudig te veel vir die meeste opgevoede Europeërs om te begryp.
As Columbus iets ontdek het, was dit die ware omvang van die Noord -Atlantiese handelswindbaan. Portugese seelui het reeds hierdie wind-en-huidige stelsel waargeneem, maar Columbus het baie verder gegaan en bewys tydens sy vier reise dat transatlantiese seereise in die seilperiode baie meer seker was as wat iemand kon dink.
Vir ware ontdekking moet ons minstens 13 000 tot 14 000 jaar voor Columbus teruggaan. Onlangse navorsing bevestig dat die eerste mense wat die Amerikas bereik het, van noordoos -Asië na Noord -Amerika gemigreer het deur middel van 'n tydelike landengte of met kort eilandhoppe in die Beringstraat en langs die kus Alaska en die Britse Columbië. In verskeie golwe het hierdie vroegste Amerikaners na die suide en die ooste gekom, en hulle vinnig gevestig en twee groot kontinente en talle eilande verander.
Vir inheemse Amerikaners het Columbus se noodlottige aankoms 523 jaar weerstand opgelewer. Of ons dit nou Columbusdag of inheemse volksdag noem, 12 Oktober verdien besinning.
Vyf mites is 'n weeklikse funksie wat alles uitdaag wat jy dink jy weet. U kan vorige mites besoek, meer lees uit Outlook of ons opdaterings op Facebook en Twitter volg.
Wie het Amerika ontdek?
Wikimedia Commons Het Christopher Columbus Amerika ontdek? Hierdie kaart van die ou Bering -landbrug dui anders aan.
Toe Europeërs in die Nuwe Wêreld aankom, het hulle byna onmiddellik ander mense opgemerk wat reeds daar tuisgegaan het. Maar ook hulle moes Amerika op 'n stadium ontdek. So wanneer is Amerika ontdek - en wie het dit eintlik eerste gevind?
Wetenskap het getoon dat mense gedurende die laaste ystydperk oor 'n ou landbrug reis wat die hedendaagse Rusland met die hedendaagse Alaska verbind. Dit staan ​​bekend as die Bering Land Bridge en het nou onder water gedompel, maar dit duur van ongeveer 30 000 jaar gelede tot 16 000 jaar gelede. Dit sal natuurlik genoeg tyd bied vir nuuskierige mense om te verken.
Dit is nog onbekend wanneer hierdie mense presies oorgekom het. Genetiese studies het egter getoon dat die eerste mense wat oorgesteek het, ongeveer 25 000 tot 20 000 jaar gelede geneties geïsoleer is van mense in Asië.
Intussen het argeologiese bewyse getoon dat mense die Yukon minstens 14 000 jaar gelede bereik het. Koolstofdatering in Yukon's Bluefish Caves het egter voorgestel dat mense selfs 24 000 jaar gelede daar kon gewoon het. Maar hierdie teorieë oor die ontdekking van Amerika is nog lank nie afgehandel nie.
Ruth Gotthardt Argeoloog Jacques Cinq-Mars by die Bluefish Caves in die Yukon in die 1970's.
Tot in die sewentigerjare was die eerste Amerikaners vermoedelik die Clovis-mense-wat hul name gekry het uit 'n 11 000 jaar oue nedersetting wat naby Clovis, New Mexico, gevind is. DNA dui daarop dat hulle die direkte voorouers is van ongeveer 80 persent van die inheemse mense in die hele Amerikas.
Alhoewel bewyse daarop dui dat hulle nie die eerste was nie, glo sommige geleerdes steeds dat hierdie mense krediet verdien vir die ontdekking van Amerika - of ten minste die deel wat ons nou ken as die Verenigde State. Maar in elk geval, dit is duidelik dat baie mense duisende jare voor Columbus daar aangekom het.
En hoe het Amerika gelyk net voor Columbus aangekom het? Terwyl stigtende mites daarop dui dat die land yl bevolk is deur nomadiese stamme wat lig op die grond woon, het navorsing die afgelope dekades getoon dat baie vroeë Amerikaners in komplekse, hoogs georganiseerde samelewings gewoon het.
Historikus Charles C. Mann, skrywer van 1491, het dit so verduidelik: Van die suide van Maine tot by die Carolinas, sou u omtrent die hele kuslyn met plase, skoon grond, miljoene kilometers en digbevolkte dorpe in die algemeen met houtmure gesien het. "
Hy het voortgegaan, en dan in die Suidoos sou u hierdie priesterlike owerhede gesien het, wat gesentreer was op hierdie groot heuwels, duisende en duisende daarvan, wat nog bestaan. En as u verder afgaan, sou u teëgekom het op wat dikwels die Aztec -ryk genoem word, wat 'n baie aggressiewe, ekspansionistiese ryk was, met een van die grootste stede ter wêreld as Tenutchtititlan, wat nou Mexiko is Stad. "
Maar natuurlik sou die Amerikas baie anders lyk na Columbus se aankoms.
Is die Amerikaanse geskiedenisboeke nog vol leuens en halfwaarhede?
Mnr. Raphael is die skrywer van MENSE GESKIEDENIS VAN DIE AMERIKAANSE REVOLUSIE, DIE EERSTE AMERIKAANSE REVOLUSIE en STIGTENDE MITE, wat pas gepubliseer is.
Dit is 'n kwarteeu sedert Frances Fitzgerald in Amerika hersien het ons geskiedenistekste gekritiseer, en 'n dekade sedert Jim Loewen in Leuens het my onderwyser vir my gesê het baie van die vooroordele onthul wat voortgeduur het. Waar is ons nou? Het ons beter geword?
Handboeke in die afgelope jare het beslis meer inklusief geword, maar om die knik vir multikulturalisme te gee, is nie sinoniem daarmee om die storie reg te kry nie. Ons kom 'n lang pad, baba, maar ons het nog 'n lang pad om te stap.
Saam met my nuutste boek, Stigtende mites: verhale wat ons patriotiese verlede verberg, Ek het twee en twintig huidige tekste in die laerskool, middelbare en hoërskool hersien. Veertien is op 'n onlangse byeenkoms van die National Council for the Social Studies vertoon, terwyl agt goedgekeur is vir gebruik in Kalifornië, wat een van die strengste kriteria in die land het. Ek het die mitologieë van die Amerikaanse rewolusie wat in my boek bespreek is, vergelyk met dié wat in hierdie tekste bestaan, en die resultate is verstommend. Alhoewel sommige tekste beter vaar as ander, kan almal ernstig verval.
Die meeste tekste noem wel Afro -Amerikaanse deelname aan die oorlog, maar fokus veral op diegene wat die kant van die Amerikaners was. Trouens, diegene wat hulle by die Britte aangesluit het, was baie meer, maar u kan dit nooit raai as u die tekste gelees het nie. As hulle getalle aanbied, vergelyk hulle gewoonlik die beraamde aantal swart patriot -soldate gedurende die hele oorlog (5 000) met die aantal slawe wat in 'n enkele week vryheid by die Britte gesoek het (gewoonlik 300 genoem).
Die huidige tekste bevat ook 'n mate van die inheemse Amerikaanse teenwoordigheid in die Revolusionêre Oorlog, maar hul vertellings toon 'n ernstige vooroordeel. In die hoofstukke oor die naoorlogse tydperk en mdash op die oomblik van die grootste blanke inval in inheemse lande in die geskiedenis van die Verenigde State, verdwyn die Indiese teenwoordigheid geheimsinnig. Besprekings oor wit verowering verskyn vroeër en later in hierdie tekste, maar nie op die kritieke punt van die stigting van ons land nie, wanneer dit die mees relevante, maar ook die mees verleentheid is. Die pan-Indiese weerstandsbewegings van die 1780's en mdash, die grootste koalisies van inheemse Amerikaners in ons geskiedenis en mdash, word heeltemal verwaarloos. Met 'n knipoog na die impak op inheemse mense, vier die tekste die verordeninge van 1785 en 1787 en mdash -bloudrukke vir uitbreiding na die weste en doodsklokke vir Indiese soewereiniteit.
In hul gretigheid om vroulike heldinne van die Revolusionêre Oorlog te vind, bevat agtien van die twee-en-twintig tekste die verhaal van Molly Pitcher. Hulle maak hierdie folkloriese legende tot 'n regte persoon, en verklaar onbeskaamd dat sy Mary Hayes was. (Die legende het eers in die eeufees van 1876 'n vlees-en-bloed vrou aangeneem, slegs gebaseer op die woord van 'n plaaslike promotor uit Carlisle, Pennsylvania.) Die meeste tekste toon een van die negentiende-eeuse romantiese skilderye van Molly wat haar kanon afvuur. Hierdie prente lyk oud en gepas histories, ongeag of hierdie fantasieë in die daaropvolgende eeu geskilder is. Een teks toon 'n prentjie van twee soldate, die eerste met 'n lang rok en die tweede in moderne militêre moegheid. Die onderskrifte lees: & ldquoPast: Molly Pitcher & rdquo en & ldquoPresent: Women mariniers gedien in die Golfoorlog. & Rdquo
Ons tekste is meer as wat ons wil, gebaseer op verhitte verhale uit die negentiende eeu, soos Patrick Henry & rsquos & ldquoLiberty of Death & rdquo speech (geskryf deur William Wirt in 1817, twee en veertig jaar daarna) en Paul Revere & rsquos Ride (gewild in 1861 deur Henry Wadsworth Longfellow, wat elke detail van die gebeurtenis verdraai het om sy verhaal beter te maak). Alhoewel baie historici van beter weet, werk hierdie verhale so goed dat dit steeds ingesluit moet word, ongeag die egtheid of verdienste.
Meer van die mites word in die laer- en laerskooltekste bestendig as in die hoërskooltekste van AP, maar dit laat 'n kommerwekkende vraag ontstaan: waarom vertel ons kinders verhale waarvan ons weet dat hulle vals is? Erger nog: waarom gee ons hierdie verhale ons stempel van goedkeuring en noem ons dit & ldquohistory & rdquo? Van al die tekste, die een wat die meeste onwaarhede oor die Amerikaanse rewolusie en mdash bestendig het, was Joy Hakim en rsquos, baie gewild, 'N Geskiedenis van die VSA. Dit is geen toeval nie. Hakim is 'n meesterlike storieverteller, en sy het haar verslag gebaseer op hoe verhale vir jong lesers speel, nie of dit waar is nie.
Hoe hanteer skrywers van handboeke die vordering in moderne wetenskap wat die mites weerlê of ten minste dekonstrueer?
In 1996 publiseer David Hackett Fischer sy merkwaardige dekonstruksie en rekonstruksie van Paul Revere & rsquos Ride. Fischer het getoon dat Revere nie so 'n eensame held was nie. In plaas daarvan was hy deel van 'n ingewikkelde web van patriotte wat perd gery, klokke gelui en gewere geskiet het om die waarskuwing te laat klink. Die boek Fischer & rsquos was so gewild dat handboekskrywers hierdie nuwe inligting moes hanteer: Revere was nie alleen nie, hulle erken nou dat William Dawes (en soms Samuel Prescott) ook gery het. Hulle verwater die legende, maar hulle omhels nie die werklike impak van Fischer & rsquos-bevindings nie: die mobilisering van 18-19 April 1775 was 'n werklike samewerkingspoging waarby 'n hele bevolking betrokke was.
In 1997 publiseer Pauline Maier 'n boek van gelyke invoer, Amerikaanse Skrif. Maier ontbloot negentig staats- en plaaslike en onafhanklike verklarings wat die kongresdokument voorafgegaan het. Die gevolg van hierdie historiese voorspelling is diep: Jefferson was nie 'n eensame genie wat sy idees uit die eter opgetower het nie, hy was deel van 'n landswye gesprek. Weereens het skrywers van handboeke die legende afgewater terwyl hulle die hoofpunt misgeloop het. Terwyl baie handboeke nou verklaar dat Jefferson deel was van 'n kongreskomitee van vyf mans, maar geen woord genoem word uit die negentig dokumente wat in minder beroemde kamers verskyn het nie.
Sommige sê dat hierdie mites onskadelik is, en watter skade kan verhale doen? Baie. Dit verander ons siening van historiese en politieke prosesse. Mites wat individuele prestasie vier, verberg fundamentele waarhede van groot belang. Die Verenigde State is nie gestig deur geïsoleerde dade van heldhaftigheid nie, maar deur die gesamentlike revolusionêre aktiwiteite van mense wat die krag van gesamentlike pogings geleer het. & ldquoGouvernement het nou op die mense gegaan, en rdquo het in 1774 een ontevrede Tory geskryf, en dit lyk asof hulle dit wil gebruik. & rdquo Dit & rsquos die verhaal wat die mites dek.
Oorweeg: In 1774 het gewone boere en ambagsmanne uit die hele Massachusetts met duisende opgestaan ​​en alle Britse gesag omvergewerp. In die klein dorpie Worcester (slegs 300 kiesers) het 4622 militante uit 37 omliggende gemeenskappe aan weerskante van Mainstraat gestaan ​​en die amptenare wat deur die Britse regering aangestel is, gedwing om met die hoed in die hand te gaan en hul dertig keer elk hul voordragte op te sê sodat almal kon hoor . Daar was geen beroemde & ldquoleaders & rdquo vir hierdie geleentheid nie en die mense se verkose verteenwoordigers wat slegs vir een dag gedien het, die uiteindelike termyne. Alle finale besluite is geneem deur die liggaam van die mense, en die mense het besluit dat die ou regime moet val.
Soortgelyke magsoordragte is herhaal in elke landstoel buite Boston. Teen die vroeë herfs en 'n halfjaar voor Lexington en Concord & mdash Britse bewind het polities en militêr tot 'n einde gekom, vir 95 persent van die inwoners van Massachusetts. Op 4 Oktober 1774 en een en twintig maande voor die Kongres die Onafhanklikheidsverklaring sou goedkeur, verklaar die mense van Worcester dat die ou grondwet ontbind is en dat hulle 'n nuwe een moet begin vorm, en uit die as van die Phenix kom. & Rdquo
Waarom is hierdie belangrike verhaal nie deel van die kernverhaal van die rewolusie nie? Dit was voorheen. Genade Otis Warren, 'n patriot wat een van die vroeë geskiedenis geskryf het, noem die opstand van 1774 en die mees buitengewone tydperke in die geskiedenis van die mens. & Rdquo Ander vroeë historici het die gebeure in detail bespreek. Maar toe kom die mites. Die skoot wat regoor die wêreld gehoor is, en rdquo (Emerson, 1836) het ons vertel dat die rewolusie by Lexington en Concord begin het, wat die een wat voor dit gekom het, effektief bedompel het. Die Sam Adams-mite (wat eers deur sy Tory-teenstanders voortgesit is en eers in die middel van die negentiende eeu deur die meeste Amerikaners aangeneem is) het gesê dat alle revolusionêre optrede in Massachusetts van 'n enkele brein afkomstig was, aangesien Adams nie by die landelike rebelle was nie gebeur het. Paul Revere & rsquos Ride (Longfellow, 1861) het gesê dat boere deur 'n man uit Boston uit hul sluimers ontwaak moes word, al het die boere self reeds 'n rewolusie uitgevoer en ses maande lank gewapen om dit te verdedig. Die mite dat Jefferson verantwoordelik was vir die idees in die Onafhanklikheidsverklaring (begin deur sy politieke ondersteuners) verberg die feit dat mense uit die binneland van Massachusetts al lank tevore gereed was om die roete te volg. Die eindresultaat: nie een huidige handboek beskryf die eerste omverwerping van die Britse bewind nie. Hoe vreemd dat die verhaal van enige rewolusie vertel kan word sonder om ten minste te praat van die aanvanklike omverwerping van politieke en militêre gesag.
Die Valley Forge -verhaal, wat ontwikkel is tydens die voorspel tot die oorlog van 1812, verberg effektief die moeiliker tye wat soldate twee jaar later in Morristown moes teëkom en die koudste winter in 400 jaar en mdash wat daaruit voortvloei. Daardie verhaal word glad nie genoem in een-en-twintig van die twee-en-twintig tekste nie.
& ldquo Moenie afvuur voordat u die wit van hul oë sien nie en rdquo insinueer dat revolusionêre oorlogvoering eintlik 'n noue stryd was, en die meeste doodmaak toe, soos nou, van ver af.
Die laaste geveg by Yorktown en rdquo verberg die oorlog wat daarna voortduur (daar was meer Amerikaanse sterftes na Yorktown as in die eerste jaar van die oorlog) en die globale aard van die konflik (later het die Britte uiteindelik 'n nederlaag toegegee omdat hulle ook teen Frankryk geveg het, Spanje en Holland in die Wes -Indiese Eilande, die Noordsee, die Engelse Kanaal, Gibraltar, die Middellandse See, die Kaap die Goeie Hoop, Indië en Oos -Indië). Niks hiervan verskyn in enige van ons huidige tekste nie.
Die redes waarom mitologieë uit die negentiende eeu steeds in die een-en-twintigste-eeuse tekste voortgesit word, is diep gewortel in sowel narratiewe strukture as Amerikaanse nasionalisme. Ek bespreek dit meer breedvoerig in Stigtende mites. Ook daar onderneem ek 'n meer deeglike dekonstruksie van die spesifieke verhale: hoe, wanneer en waarom elkeen geskep is, en hoe elkeen die werklike geskiedenis verdoesel.
Op my webwerf, rayraphael.com, lewer ek 'n bladsy-vir-bladsy kritiek op die grondliggende mitologieë in elke teks. Klik op & ldquorate your textbook, & rdquo, wat ook HNN & rsquos & ldquow webwerf van die maand is. & Rdquo
Die monument wat Columbus geskep het
In Oktober 1792 was die Verenigde State van Amerika nog steeds 'n nuwe land, nie eers 'n dekade oud nie, pas van 'n volledige opknapping van die regering, net vier jaar tevore. Met slegs een federale verkiesing op daardie stadium, en een president, was dit 'n nasie wat lank op ambisie was, maar kort oor die geskiedenis. Daar was natuurlik helde uit die geledere van diegene wat gesukkel het om onafhanklikheid van Groot -Brittanje. Maar revolusionêre helde het teen 1792 toenemend verpolitiseer en kant gekies in 'n opkomende partystelsel. Watter syfer kan uitstyg bo partydige twis om Amerikaners in patriotiese gees te verenig? 'N Handelaar uit New York met 'n voorliefde vir geskiedenis en 'n ontluikende broederlike organisasie, het 'n antwoord gehad: Christopher Columbus.
John Pintard word hierbo uitgebeeld in hierdie gravure van die laat 1800's. As handelaar en makelaar was hy ook 'n kompulsiewe organiseerder met 'n passie vir die Amerikaanse geskiedenis. Tydgenote het gedink dat hy nie 'soliditeit' het nie, sy vele wervelende idees wat hom ''n unieke mengsel van heterogene deeltjies' maak. (New York Public Library Digital Collections)
John Pintard was slegs 33 in 1792, maar hy het reeds baie belê in die bevordering en behoud van 'n Amerikaanse verlede. Hy het 'n nasionale antiquariese samelewing voorgestel, 'n biblioteek geskep wat op die rewolusie fokus, en die eerste museum in New York gestig. Hy het selfs die idee van 'n nasionale argief aan Thomas Jefferson voorgelê. Die begeerte van Pintard om sy passie vir die geskiedenis met sy mede -Amerikaners te deel, sou hom iets maak wat ons vandag nog ken - 'n beïnvloeder.
Die patriotiese broederlike samelewing wat hy begin het, het gehelp om sy boodskap te versterk. Lede het in parades opgetrek, odes gepubliseer, redenasies aangebied en bankette aangebied om sekulêre vakansiedae te vier wat Pintard geglo het Amerikaners moet aanneem, insluitend die vierde Julie en die verjaardag van Washington. Hulle het ook die Mei-feesdag van hul aangenome beskermheer, Tamanend (bekend as "Tammany"), 'n Lenni-Lenape-leier gemerk wat met William Penn onderhandel het om die Pennsylvania-kolonie te stig. Teen die laat 1700's het "Saint" Tammany die Amerikaanse ekwivalent geword van nasionale figure soos St. George. 'Tammany -samelewings' het tydens die rewolusie opgeduik, met die viering van die potensiaal van die nuwe wêreld vir vryheid en die trotse vryheid van die inheemse mense - terwyl hulle doelbewus verby die behandeling van dieselfde mense kyk. Pintard se groep sou hierdie (denkbeeldige) verbinding omhels deur afgevaardigdes van die Creek- en Oneida -lande op amptelike besoeke aan te bied en hulle voor te stel as Tammany "dapper" geklee in 'n faux Indiese kostuum.
Hierdie geverfde toneel toon hoe die Tammany Society hul interpretasie van die Indiese kostuum (middelste middel) verwerk. "The Tammany Society Celebrating the 4th of July, 1812" deur William P. Chappel, 1869. (Versameling van die New-York Historical Society)
Pintard wou hierdie visie van Tammany koppel aan iemand wat terugskakel na 'n Europese (maar nie Britse) erfenis, een sonder die bagasie van die Ou Wêreld - monargie, godsdienstige onderdrukking, voortdurende oorlog, onderdrukking van die wetenskap. Hy verhef Christopher Columbus, die Europese "ontdekker" van die Nuwe Wêreld, en sy broederlike groep het amptelik bekend gestaan ​​as die Tammany Society, of die Columbian Order. Hulle het 'n jaarlikse toespraak gereël ter ere van Columbus en het heildronke gebring aan die man "wat eers die standaard van vryheid op Western Shores geplant het." Pintard wou Columbus ook in die openbare gedagtes plant, en die 300ste herdenking van die ontdekking van die ontdekkingsreisiger in die Amerikas was sy geleentheid.
'N Detail uit 'n illustrasie van 'n Tammany Society -medalje. Columbus en Tammany vat hande in vriendskap, al leef hulle byna twee eeue uitmekaar. Bo hulle is die leuse "Where Liberty Dwells, there is my Country." Uit die katalogus van die numismatiese versamelings van W. W. C. Wilson (New York: Anderson Galleries, 1925)
Tydens die koloniale era is Columbus grootliks geïgnoreer, en is deur Amerikaanse digters en redenaars as 'n simboliese figuur rondom die rewolusie ontplooi. Maar Pintard se huwelik met Columbus met sy samelewing was 'n vreemde pasmaat. Hulle patriotiese doel was aanvanklik gemeng met vreemdelingehaat en anti-Katolieke sentiment. Volle lidmaatskap was slegs voorbehou vir "Amerikaanse broeders wat bekend is aan die politieke regte van die menslike natuur en die vryhede van hul land." Die Tammany Society het probeer om pro-Britse simpatie in toom te hou en "die geknoei van die slawe en agente van buitelandse despotte" te stuit. Ierse Katolieke immigrante en Katolieke nasies soos Spanje was hoog op die lys. How then did Columbus, an Italian Catholic in the employ of Catholic Spain, come to represent American liberty? The answer would be found on the monument that Pintard sought to create in time for the anniversary on October 12, 1792—the first public memorial to Columbus in the world.*