Die Franse leër in die hartjie van die verowering van Algerië - Nuut
Die Franse leër in die hartjie van die verowering van Algerië
Titel: Le Passage des Bibans of Le Passage des Portes de Fer (Oktober 1839).
Skrywer: DAUZATS Adrien (1804 - 1868)
Skeppingsdatum : 1853
Datum getoon: Oktober 1839
Afmetings: Hoogte 170 - Breedte 115
Tegniek en ander aanduidings: Olie op doek.
Stooring plek: Lille Palace of Fine Arts webwerf
Kontak kopiereg: © Foto RMN-Grand Palais - T. Le Magesite-web
Prentverwysing: 03-013711 / Inv.P.441; FNACinv.PFH.102
Le Passage des Bibans of Le Passage des Portes de Fer (Oktober 1839).
Publikasiedatum: Junie 2008
Die verowering van Algerië.
Die verowering van Algerië het in Junie 1830 begin: Franse troepe, gelei deur die Comte de Bourmont, land in Algiers. 'N guerrillabeweging het posgevat in verskillende streke van die land en eers in 1837 en die Verdrag van Tafna onderteken deur luitenant-generaal Bugeaud, het die situasie gestabiliseer.
Hierdie blaaskans was van korte duur, aangesien Louis-Philippe besluit het om 'n operasie in die rigting van die Constantinois uit te voer. In die orientalistiese beeldbeweging kombineer hy historiese getuienis en estetiese visie van 'n nuwe land wat Frankryk besig is om te oorheers.
'N Leër verloor in vyandige gebied.
Hierdie skildery is gebaseer op 'n kontras: die gigantisme van die minerale wêreld wat geïllustreer word deur die platorand van die kranse teenoor die broosheid van 'n gewapende troep wat na die genade van 'n vyandige omgewing lyk.
Adrien Dauzats het die landskap verteenwoordig deur aan te dring op die onherbergsaamheid van die streek: geen plantelement versag die hardheid van die rots nie. Die kranse is ontoeganklik vanweë hul vertikaliteit en hul ruheid. Die enigste oplossing vir die troep is om die gang oor te steek waarvandaan die skilder, deur 'n skaduspel en 'n beklemtoonde eng, geen uitweg toelaat nie. Ten spyte van die steil daling is daar min skaduwee in die parade: die kunstenaar stel dus voor dat die son naby die hoogtepunt is. Die vaste vlag dui op 'n totale afwesigheid van lug in die pas. Die hardheid van die landskap word gekombineer met die warmte van die klimaat wat die ekspedisie gevaarliker maak.
Hierdie vyandigheid word gekenmerk deur die houding van die soldate. Hulle het pas 'n blaaskans geneem, 'n blaaskans geneem voordat hulle die onbekende binnegegaan het: terwyl die voorhoede reeds die gang binnegegaan het, berei die laaste bende, baie swaar belaai, voor om hulle te volg. gedissiplineerde wyse. Die hoofoffisier op die voorgrond hou die vordering van die maneuver saam met 'n figuur in die Oosterse styl dop. Die Franse word in hul sake gehelp deur inboorlinge wat vanweë hul kleredrag uit redelik bevoorregte sosiale kategorieë verskyn.
'N Posterioriese visie van 'n heldhaftige episode in die verowering van Algerië.
Tussen die deurtrek van die Ysterdeure deur die troepe van generaal Valée in 1839 en die skepping van hierdie skildery, is 'n tydperk van byna 15 jaar verby. In 1853 besluit Napoleon III om verowering aan te moedig onder die invloed van maarskalk Randon, die nuwe goewerneur-generaal van Algerië. Die dae van die "Algerynse bal" is verby vir die keiser, suksesse moet gevier word deur hulle met sulke werke te verewig.
Sonder om heldhaftige optrede aan te bied, slaag die skilder daarin om die Franse leër uit te lig, aangesien die troepe nie gehuiwer het om 'n gevaarlike hindernis oor te steek nie. Hierdie kontingent, relatief min in aantal en dus kwesbaar, neem beslissende stappe. Aangesien Algerië op pad is om Frans te word, dra die leër die hoofverantwoordelikheid daarvoor omdat hy moedig te kampe gehad het met ekstreme situasies.
Die visie wat Algerië in hierdie skildery gee, is deurtrek met 'n sekere bekoring. Die harde landskappe, die vyandige klimaat word uitgelig. Die teenwoordigheid van Algeriërs saam met die Franse maak dit moontlik om 'n volk te wys wat hul oorwinnaars ondersteun. Volgens hierdie tabel sou die oorname van Algerië deur Frankryk dus beperk word tot 'n epos waartydens die leër die hardheid van die omgewing met die hulp van die inboorlinge sou oorkom. Hierdie visie moet gekwalifiseer word, want as sommige plaaslike leiers Frankryk gehelp het, het daar baie rebellies teen koloniale oorheersing ontstaan.