Spiro Agnew - Geskiedenis Podcasts - 2022
Spiro Agnew - Geskiedenis
Spiro T. Agnew, is gebore aan Griekse immigrantouers in Baltimore, Maryland op 9 November 1918. Hy het die John Hopkins -universiteit bygewoon en daarna. Nadat hy in die Tweede Wêreldoorlog gedien het, studeer hy in 1947 aan die Universiteit van Baltimore met 'n graad in regte. In 1962 word hy verkies tot uitvoerende hoof van Baltimore County. In 1966 word hy verkies tot goewerneur van Maryland as 'n liberaal, en stel wetgewing teen diskriminasie in die eerste jaar van sy termyn bekend. Teen 1968 het hy egter meer konserwatief geraak oor kwessies soos burgerlike wanorde en rasse -onluste.
Agnew is gekies as Richard M. Nixon se lopende maat in die presidensiële verkiesing van 1968, en word beskou as 'n kompromisfiguur vir die meeste Republikeine. Agnew het in 1969 sy amp as vise-president aangeneem, maar in 1973 het Agnew die onderwerp van ondersoek vir omkopery, afpersing, belastingbedrog en sameswering geword op aanklagte van terugslag van regeringskontrakteurs in Maryland terwyl hy goewerneur was. Alhoewel hy op 8 Augustus 1973 op televisie gegaan het en die aanklagte as 'verdomde leuens' veroordeel het, het hy op 10 Oktober 1973 bedank en ingestem om nie die regering se aanklag van belastingontduiking te betwis nie.
Spiro Agnew is veral bekend as 'n politikus. Amerikaanse vise -president onder Richard Nixon van 1969 tot 1973, wat in 1973 gedwing is om te bedank nadat hy aangekla is van die aanvaarding van omkoopgeld. Hy was die enigste tweede vise -president in die geskiedenis van die Verenigde State wat bedank het en was die enigste een wat dit weens kriminele aanklagte gedoen het. Spiro Agnew is gebore op 9 November 1918 in Baltimore, MD. Hy is bevorder tot 'n offisierpos in die Tweede Wêreldoorlog en is bekroon met die Bronze Star vir sy diens. Spiro Agnew is een van die suksesvolste politikus. Hy het 'n posisie op die lys van bekende mense gehad gebore op 9 November 1918.
Hy het ook 'n posisie onder die lys van gewildste politikus.
Hy is in Mei 1942 getroud met Elinor Judefind, die egpaar het vier kinders saam gehad. Hy het nie genoeg inligting oor gesinsbesonderhede gedeel nie. Ons span werk tans, maar ons sal inligting oor familie, broers en susters, eggenote en kinders opdateer.
Spiro Agnew se pa is gebore as Theophrastos Anagnostopoulos in ongeveer 1877, in die Griekse stad Gargalianoi.   Die gesin was moontlik betrokke by olyfboerdery en was verarm tydens 'n krisis in die bedryf in die 1890's.  Anagnostopoulos het in 1897 na die Verenigde State geëmigreer  (volgens sommige berigte 1902)   en hom gevestig in Schenectady, New York, waar hy sy naam verander het na Theodore Agnew en 'n eetkamer geopen het.  Agnew, 'n passievolle selfopvoedkundige, het 'n lewenslange belangstelling in filosofie gehandhaaf, een familielid het onthou dat 'as hy nie iets gelees het om sy gedagtes te verbeter nie, hy nie sou lees nie'.  Omstreeks 1908 verhuis hy na Baltimore, waar hy 'n restaurant koop. Hier ontmoet hy William Pollard, wat die stad se federale vleisinspekteur was. Die twee het vriende geword Pollard en sy vrou Margaret was gereelde kliënte van die restaurant. Nadat Pollard in April 1917 gesterf het, het Agnew en Margaret Pollard 'n hofmakery begin wat op 12 Desember 1917 tot hul huwelik gelei het. Spiro Agnew is 11 maande later, op 9 November 1918, gebore. 
Margaret Pollard, gebore Margaret Marian Akers in Bristol, Virginia, in 1883, was die jongste in 'n gesin van 10 kinders.  As jong volwassene verhuis sy na Washington, DC, en kry werk in verskillende regeringskantore voordat sy met Pollard trou en na Baltimore verhuis. Die Pollards het een seun gehad, Roy, wat 10 jaar oud was toe Pollard gesterf het.  Na die huwelik met Agnew in 1917 en Spiro se geboorte die volgende jaar, vestig die nuwe gesin hulle in 'n klein woonstel in West Madisonstraat 226, naby die sentrum van Baltimore. 
Kinderjare, opvoeding, vroeë loopbaan en huwelik
In ooreenstemming met die wense van sy moeder, is die baba Spiro gedoop as 'n Episkopaal, eerder as in die Grieks -Ortodokse Kerk van sy vader. Agnew senior was nietemin die dominante figuur in die gesin en het 'n sterk invloed op sy seun gehad. Toe die Griekse gemeenskap van Baltimore in 1969, na sy vise -presidensiële inhuldiging, 'n beurs in die naam van Theodore Agnew toegeken het, het Spiro Agnew aan die byeenkoms gesê: "Ek is trots om te sê dat ek grootgeword het in die lig van my vader. My oortuiging is syne." 
Gedurende die vroeë 1920's het die Agnews voorspoedig geword. Theodore verkry 'n groter restaurant, die Piccadilly, en verhuis die gesin na 'n huis in die Forest Park noordwestelike deel van die stad, waar Spiro die Garrison Junior High School en later Forest Park High School bywoon. Hierdie tydperk van welvaart eindig met die ineenstorting van 1929, en die restaurant sluit. In 1931 is die gesin se spaargeld uitgewis toe 'n plaaslike bank misluk het, wat hulle genoop het om die huis te verkoop en na 'n klein woonstel te verhuis.  Agnew onthou later hoe sy pa op hierdie ongelukke reageer: "Hy het dit net opgehaal en met sy hande te werk gegaan sonder om te kla."  Theodore Agnew verkoop vrugte en groente uit 'n stalletjie langs die pad, terwyl die jeugdige Spiro die gesin se begroting help met deeltydse werk, kruideniersware aflewer en pamflette versprei.  Terwyl hy grootgeword het, word Spiro toenemend beïnvloed deur sy eweknieë en begin hy afstand doen van sy Griekse agtergrond.  Hy het sy pa se aanbod geweier om vir Griekse taallesse te betaal, en het verkies om onder die bynaam "Ted" bekend te staan. 
In Februarie 1937 betree Agnew die Johns Hopkins Universiteit op hul nuwe Homewood -kampus in die noorde van Baltimore as 'n chemiese hoofvak. Na 'n paar maande vind hy die druk van die akademiese werk toenemend stresvol en word hy afgelei deur die familie se voortgesette finansiële probleme en bekommernisse oor die internasionale situasie waarin oorlog waarskynlik lyk. In 1939 besluit hy dat sy toekoms in die regte eerder as in die chemie lê, verlaat Johns Hopkins en begin nagklasse aan die University of Baltimore School of Law. Om homself te onderhou, het hy 'n dagtaak as versekeringskantoor by die Maryland Casualty Company by hul "Rotunda" -gebou in 40th Street in Roland Park aangeneem. 
Gedurende die drie jaar wat Agnew by die onderneming deurgebring het, het hy die pos van assistent -onderskrywer geword.  Op kantoor ontmoet hy 'n jong liassier, Elinor Judefind, bekend as "Judy". Sy het grootgeword in dieselfde deel van die stad as Agnew, maar die twee het nie voorheen ontmoet nie. Hulle het begin uitgaan, verloof geraak en is op 27 Mei 1942 in Baltimore getroud. Hulle het vier kinders  Pamela Lee, James Rand, Susan Scott en Elinor Kimberly gehad. 
Teen die tyd van die huwelik is Agnew in die Amerikaanse weermag opgeneem. Kort na die Pearl Harbor -aanval in Desember 1941 begin hy met basiese opleiding by Camp Croft in Suid -Carolina. Daar ontmoet hy mense uit verskillende agtergronde: "Ek het 'n baie beskutte lewe gelei - ek het baie vinnig onbeskermd geraak."  Uiteindelik is hy na die Officer Candidate School in Fort Knox, Kentucky, gestuur en op 24 Mei 1942 - drie dae voor sy troue - word hy aangestel as 'n tweede luitenant. 
Na 'n wittebrood van twee dae, keer Agnew terug na Fort Knox. Hy dien daar, of by die nabygeleë Fort Campbell, vir byna twee jaar in 'n verskeidenheid administratiewe rolle, voordat hy in Maart 1944 na Engeland gestuur word as deel van die opbou voor die D-dag.  Hy was tot laat in die jaar op bystand in Birmingham, toe hy as plaasvervangende beampte in die 54ste Armoured Infantry Battalion in Frankryk geplaas is. Nadat hy kortliks as 'n geweer -pelotonleier gedien het, het Agnew bevel gegee oor die bataljon se diensmaatskappy. Die bataljon het deel geword van die 10de Armoured Combat Command "B", wat optree in die Slag van die Bulge, insluitend die beleg van Bastogne-altesaam "nege en dertig dae in die gat van die doughnut", as een van Agnew se manne plaas dit.  Daarna het die 54ste bataljon sy weg gevoer na Duitsland, met optrede by Mannheim, Heidelberg en Crailsheim, voordat Garmisch-Partenkirchen in Beiere bereik is toe die oorlog afgesluit is.  Agnew keer in November 1945 huis toe vir ontslag, nadat hy die Combat Infantryman -kenteken en die Bronze Star ontvang het.  
Naoorlogse jare (1945–1956)
Toe hy terugkeer na die burgerlike lewe, hervat Agnew sy regsstudie en kry hy 'n pos as advokaat by die Baltimore -firma Smith en Barrett. Tot nou toe was Agnew grootliks apolities, sy nominale getrouheid aan die Demokratiese Party was volgens sy pa se oortuigings. Die senior vennoot van die firma, Lester Barrett, het Agnew aangeraai dat hy 'n Republikein moet word as hy 'n loopbaan in die politiek wil hê. Daar was reeds baie ambisieuse jong demokrate in Baltimore en sy voorstede, terwyl bekwame, aangename Republikeine skaarser was. Agnew het Barrett se advies geneem oor die verhuising van sy vrou en kinders in 1947 na die voorstad van Lutherville in Baltimore, maar hy het hom as 'n Republikein geregistreer, hoewel hy nie dadelik by die politiek betrokke geraak het nie.  
In 1947 studeer Agnew as baccalaureus in die regte en slaag die Maryland -balie -eksamen. Hy het sy eie regspraktyk in die sentrum van Baltimore begin, maar was nie suksesvol nie en het 'n pos as 'n versekeringsondersoeker aangeneem.  'n Jaar later verhuis hy na Schreiber's, 'n supermarkketting, waar sy hoofrol die rol van 'n winkel -speurder was.  Hy het vier jaar daar gebly, 'n tydperk wat in 1951 kortliks onderbreek is deur 'n herroeping aan die weermag na die uitbreek van die Koreaanse Oorlog. Hy het in 1952 by Schreiber bedank en sy regspraktyk hervat, wat spesialiseer in arbeidsreg. 
In 1955 word Lester Barrett aangestel as 'n regter in Towson, die setel van Baltimore County, Maryland. Agnew het sy kantoor daarheen verskuif, terwyl hy sy gesin van Lutherville na Loch Raven, ook in Baltimore County, verhuis het. Daar lei hy 'n tipiese voorstedelike leefstyl, dien as president van die plaaslike skool se PTA, sluit hy aan by die Kiwanis en neem deel aan 'n verskeidenheid sosiale en gemeenskapsaktiwiteite.  Historikus William Manchester som die Agnew van daardie dae op: "Sy gunsteling musikant was Lawrence Welk. Sy ontspanningsbelangstellings was almal midcult: kyk na die Baltimore Colts op televisie, luister na Mantovani en lees die prosa. Reader's Digest graag kondenseer. Hy was 'n liefhebber van orde en 'n byna kompulsiewe konformis. "
Agnew het sy eerste bod vir 'n politieke amp in 1956 gemaak, toe hy 'n Republikeinse kandidaat vir die Baltimore County Council wou wees. Hy is deur die plaaslike partyleiers van die hand gewys, maar het hom egter sterk beywer vir die Republikeinse kaartjie. Die verkiesing het gelei tot 'n onverwagse Republikeinse meerderheid in die raad, en as erkenning vir sy partytjie-werk is Agnew vir 'n termyn van een jaar aangestel by die provinsiale soneringskommissie teen 'n salaris van $ 3,600 per jaar.  Hierdie kwasi-geregtelike pos verskaf 'n belangrike aanvulling op sy regspraktyk, en Agnew verwelkom die aansien wat met die aanstelling verband hou.  In April 1958 is hy vir 'n volle termyn van drie jaar heraangestel in die Raad en word hy die voorsitter daarvan. 
Tydens die verkiesings in November 1960 besluit Agnew om verkiesing tot die landdroshof te verkry, teen die plaaslike tradisie dat sitende regters wat herverkiesing wil hê, nie gekant is nie. Hy was onsuksesvol en eindig as laaste van vyf kandidate.  Hierdie mislukte poging het sy profiel verhoog, en hy word deur sy Demokratiese teenstanders beskou as 'n Republikein wat aan die toeneem is.  In die verkiesing van 1960 het die Demokrate beheer oor die landraad verkry, en een van hul eerste optrede was om Agnew uit die soneringsappèlraad te verwyder. Volgens die biograaf van Agnew, Jules Witcover, "het die publisiteit wat deur die Demokrate se growwe afdanking van Agnew gegenereer is, hom beskou as die eerlike dienaar wat die masjien onreg aangedoen het."  Agnew wou probeer om hierdie stemming te benut, in die Amerikaanse kongresverkiesing in 1962 in die tweede kongresdistrik van Maryland om as die Republikeinse kandidaat benoem te word. Die party het die meer ervare J. Fife Symington gekies, maar wou voordeel trek uit die plaaslike steun van Agnew. Hy het hul uitnodiging aanvaar om as kandidaat vir die provinsie, die hoof uitvoerende beampte van die land, 'n pos te beklee wat die Demokrate sedert 1895 beklee het.  
Agnew se kanse in 1962 word versterk deur 'n vete in die geledere van die Demokrate, aangesien die afgetrede voormalige provinsiale bestuurder, Michael Birmingham, met sy opvolger uitval en hom in die Demokratiese voorverkiesing verslaan. In teenstelling met sy bejaarde teenstander, kon Agnew hom as 'n belowende verandering van 'White Knight' beywer; sy program bevat 'n wetsontwerp teen diskriminasie wat vereis dat openbare geriewe soos parke, kroeë en restaurante oop is vir alle rasse, beleide wat nie Birmingham of enige Die Maryland -demokraat kon destyds ingestel het sonder om die ondersteuners kwaad te maak.   In die verkiesing in November, ondanks 'n ingryping deur vise -president Lyndon B. Johnson namens Birmingham,  het Agnew sy teenstander met 78,487 stemme teen 60,993 geklop.  Toe Symington in die kongreswedloop teen die demokraat Clarence Long verloor het, het Agnew die hoogste Republikein in Maryland geword. 
County uitvoerende gesag
Agnew se termyn van vier jaar as uitvoerende hoof was 'n matig progressiewe administrasie, wat die bou van nuwe skole insluit, verhogings van die salarisse van onderwysers, herorganisasie van die polisie en verbeterings aan die water- en rioolstelsels.    Sy wetsontwerp teen diskriminasie het aangeneem en hom 'n reputasie as liberaal gegee, maar die impak daarvan was beperk in 'n land waar die bevolking 97 persent wit was.  Sy betrekkinge met die toenemend militante burgerregtebeweging was soms ontsteld. In 'n aantal desegregasiegeskille wat privaat eiendom betref, het Agnew blykbaar wet en orde geprioritiseer, wat 'n besondere afkeer van enige demonstrasie toon.  Sy reaksie op die 16de Straat Baptiste Kerk se bombardement in Alabama, waarin vier kinders gesterf het, was om te weier om 'n gedenkdiens by 'n Baltimore -kerk by te woon en 'n beplande demonstrasie ter ondersteuning van die slagoffers aan te kondig. 
As uitvoerende hoof van die provinsie is Agnew soms gekritiseer omdat hy te na aan ryk en invloedryke sakelui was , en is hy beskuldig van cronyisme nadat hy die normale bodprosedures omseil en drie van sy Republikeinse vriende aangewys het as die rekordversekeringsmakelaars van die land, wat hulle verseker kommissies. Agnew se standaardreaksie op sulke kritiek was om morele verontwaardiging te toon, die teenstanders se "verregaande verdraaiings" te ontken, enige oortreding te ontken en sy persoonlike integriteitstaktiek aan te dring, wat Cohen en Witcover opnuut sou sien as hy hom teen die korrupsie verdedig. bewerings wat sy vise -presidentskap beëindig het. 
In die presidentsverkiesing van 1964 was Agnew gekant teen die Republikeinse voorloper, die konserwatiewe Barry Goldwater, wat aanvanklik die gematigde senator Thomas Kuchel in Kalifornië ondersteun, 'n kandidatuur wat volgens Witcover 'doodgebore' is.  Na die mislukking van die gematigde kandidaat van Pennsylvania, William Scranton, se kandidatuur tydens die partykonvensie, het Agnew sy traagste steun aan Goldwater gegee, maar privaat gemeen dat die keuse van so 'n ekstremistiese kandidaat die Republikeine enige kans op oorwinning gekos het. 
Aangesien sy termyn van vier jaar as uitvoerende hoof sy einde nader, weet Agnew dat sy kans op herverkiesing skraal is, aangesien die demokrate van die land hul skeuring genees het.  In 1966 het hy in plaas daarvan die Republikeinse benoeming vir goewerneur gesoek, en met die steun van partyleiers het hy die voorverkiesing in April met 'n groot marge gewen. 
In die Demokratiese party het drie kandidate - 'n gematigde, 'n liberale en 'n volstrekte segregasie - gesukkel om die nominasie van hul party, wat tot algemene verbasing gewen is deur die segregasie, George P. Mahoney, 'n permanente onsuksesvolle kandidaat vir die amp.   Die kandidatuur van Mahoney het sy party verdeel, wat 'n derdepartykandidaat, hoof van die Baltimore City Hyman A. Pressman, uitgelok het. In die Montgomery County, die rykste gebied van die staat, het 'n "Democrats for Agnew" -organisasie gefloreer, en liberale het landwyd na die Agnew -standaard gestroom.  Mahoney, 'n kwaai teenstander van geïntegreerde behuising, het rassespanning uitgebuit met die slagspreuk: "Your Home is Your Castle. Beskerm dit!"   Agnew het hom as die kandidaat van die Ku Klux Klan geverf en gesê kiesers moet kies "tussen die helder, suiwer, moedige vlam van geregtigheid en die vurige kruis".  In die November -verkiesing het Agnew, gehelp deur 70 persent van die swart stemme,  Mahoney met 455 318 stemme (49,5 persent) tot 373,543 geklop, met Pressman wat 90 899 stemme gekry het. 
Na die veldtog het dit geblyk dat Agnew versuim het om drie beweerde pogings om hom om te koop, wat namens die dobbelmasjienbedryf gedoen is, te rapporteer as hy beloof om nie veto te hou teen wetgewing wat die masjiene wettig in Suid -Maryland. Hy het sy stilswye regverdig omdat daar geen werklike aanbod gemaak is nie: "Niemand het met 'n tas geld voor my gaan sit nie."  ​​Agnew is ook gekritiseer oor sy gedeeltelike eienaarskap van grond naby die terrein van 'n beplande, maar nooit geboude tweede brug oor Chesapeakebaai. Teenstanders beweer 'n botsing van belange, aangesien sommige van Agnew se vennote in die onderneming gelyktydig betrokke was by saketransaksies met die provinsie. Agnew ontken enige konflik of onbehoorlikheid en sê dat die betrokke eiendom buite Baltimore County en sy jurisdiksie was. Nietemin het hy sy rente verkoop. 
Agnew se termyn as goewerneur is gekenmerk deur 'n agenda wat belastinghervorming, skoonwaterregulasies en die herroeping van wette teen huwelike tussen rasse insluit.  Gemeenskapsgesondheidsprogramme is uitgebrei, net soos hoër onderwys- en werksgeleenthede vir diegene met 'n lae inkomste. Stappe is geneem om afsondering in skole te beëindig.  Agnew se billike behuisingswetgewing was beperk, slegs van toepassing op nuwe projekte bo 'n sekere grootte.  Dit was die eerste sulke wette wat suid van die Mason - Dixon -lyn aangeneem is.  Agnew se poging om 'n nuwe staatsgrondwet aan te neem, is deur die kiesers in 'n referendum verwerp. 
Agnew het grotendeels 'n bietjie afsydig gebly van die staatswetgewer,  en verkies die sakelui. Sommige hiervan was medewerkers in sy administratiewe dae, soos Lester Matz en Walter Jones, wat een van die eerstes was wat hom aangemoedig het om die goewerneurskap te soek. Agnew se noue bande met die sakegemeenskap is opgemerk deur amptenare in die hoofstad Annapolis: "Daar was altyd mense rondom hom wat sake doen."  Sommige het vermoed dat hy, hoewel hy nie korrup was nie, "toegelaat het dat hy deur die mense om hom gebruik word". 
Agnew het burgerregte in die openbaar gesteun, maar betreur die militante taktiek wat sommige swart leiers gebruik het.  Tydens die verkiesing in 1966 het sy rekord hom die onderskrywing van Roy Wilkins, leier van die National Association for the Advancement of Colored People (NAACP) besorg.  Medio 1967 neem rassespanning nasionaal toe, aangevuur deur swart ontevredenheid en 'n toenemend selfgeldende burgerregte-leierskap. Verskeie stede het in geweld ontplof, en daar was onluste in Cambridge, Maryland, na 'n brandstigting op 24 Julie 1967 deur die radikale studenteleier H. Rap ​​Brown.  Agnew se belangrikste bekommernis was om wet en orde te handhaaf,  en hy veroordeel Brown as 'n professionele roerder en sê: "Ek hoop hulle sit hom weg en gooi die sleutel weg."  Toe die Kerner -kommissie, wat deur president Johnson aangestel is om die oorsake van die onrus te ondersoek, berig dat die belangrikste faktor institusionele blanke rassisme is,  verwerp Agnew hierdie bevindings en blameer die 'permissiewe klimaat en misleide deernis' en voeg by: "Dit is nie die eeue van rassisme en ontbering wat tot 'n plofbare crescendo gelei het nie, maar dat wetsoortreding 'n sosiaal aanvaarbare en soms stylvolle vorm van onenigheid geword het".  In Maart 1968, toe hy gekonfronteer word met 'n boikot van studente by Bowie State College, 'n histories swart instelling, het Agnew weer die oproeriges van buite beskuldig en geweier om met die studente te onderhandel. Toe 'n studentekomitee na Annapolis kom en 'n vergadering eis, sluit Agnew die kollege en beveel meer as 200 arrestasies. 
Na die sluipmoord op Martin Luther King Jr. op 4 April 1968 was daar groot oproer en wanorde in die VSA.  Die moeilikheid bereik Baltimore op 6 April, en vir die volgende drie dae en nagte brand die stad. Agnew het 'n noodtoestand afgekondig en die National Guard ontbied.  Toe die orde herstel is, was daar ses dooies, meer as 4 000 was in hegtenis geneem, die brandweer het op 1 200 brande gereageer en daar was wyd geplunder.  Op 11 April het Agnew meer as 100 gematigde swart leiers na die staatshoofstad ontbied, waar hy in plaas van die verwagte konstruktiewe dialoog 'n toespraak gelewer het wat hulle verkwik het omdat hulle nie meer radikale elemente kon beheer nie, en hulle beskuldig van 'n lafhartige terugtog of selfs medepligtigheid.  Een van die afgevaardigdes, eerwaarde Sidney Daniels, het die goewerneur bestraf: "Praat met ons asof ons dames en here is", het hy gesê, voordat hy uitgegaan het.  Ander het hom gevolg, die oorblyfsel is op verdere beskuldigings behandel, aangesien Agnew alle sosio-ekonomiese verklarings vir die steurnisse verwerp het.  Baie wit voorstede het Agnew se toespraak toegejuig: meer as 90 persent van die 9,000 antwoorde per telefoon, brief of telegram ondersteun hom, en hy het hulde gebring aan toonaangewende Republikeinse konserwatiewes, soos Jack Williams, goewerneur van Arizona, en voormalige senator William Knowland van Kalifornië .  Vir lede van die swart gemeenskap was die vergadering van 11 April 'n keerpunt. Nadat hulle voorheen Agnew se standpunt oor burgerregte verwelkom het, voel hulle nou verraai, en 'n senator van die staat sê: "Hy het ons uitverkoop. Hy dink soos George Wallace, hy praat soos George Wallace". 
Agtergrond: Rockefeller en Nixon
Ten minste tot in April 1968, was Agnew se beeld 'n liberale Republikein. Sedert 1964 ondersteun hy die presidensiële ambisies van goewerneur Nelson Rockefeller van New York, en vroeg in 1968, met die verkiesing van daardie jaar, word hy voorsitter van die "Rockefeller for President" -burgerkomitee.  Toe Rockefeller in 'n televisietoespraak op 21 Maart 1968 sy ondersteuners geskok het met 'n skynbaar onomwonde onttrekking aan die wedloop, was Agnew ontsteld en verneder ondanks sy baie openbare rol in die Rockefeller -veldtog, het hy geen vooraf waarskuwing ontvang nie besluit. Hy het dit as 'n persoonlike belediging en 'n slag vir sy geloofwaardigheid beskou.  
Binne enkele dae na Rockefeller se aankondiging, word Agnew bewoë deur ondersteuners van die voormalige vise -president Richard Nixon, wie se veldtog om die Republikeinse benoeming goed aan die gang is.  Agnew het geen teenkanting teenoor Nixon nie, en in die nasleep van die onttrekking van Rockefeller het dit aangedui dat Nixon sy 'tweede keuse' kan wees.  Toe die twee mekaar op 29 Maart in New York ontmoet, het hulle 'n maklike verhouding gevind.  Agnew se woorde en optrede na die onrus in April in Baltimore het konserwatiewe lede van die Nixon -kamp, ​​soos Pat Buchanan, bly gemaak en Nixon ook beïndruk.  Toe Rockefeller op 30 April weer deelneem aan die wedloop, was Agnew se reaksie koel. Hy het die goewerneur geprys as 'n 'formidabele kandidaat', maar het nie sy steun toegewy nie: "Daar het baie dinge gebeur sedert sy onttrekking. Ek dink ek moet nog 'n keer na hierdie situasie kyk". 
In die middel van Mei, Nixon, ondervra deur David Broder van Die Washington Post, noem die goewerneur van Maryland as 'n moontlike hardloopmaat.  Namate Agnew voortgegaan het om met Nixon en die senior assistente van die kandidaat te vergader,  was daar 'n toenemende indruk dat hy die Nixon -kamp binnekom. Terselfdertyd ontken Agnew enige politieke ambisies om sy volle termyn van vier jaar as goewerneur te dien. 
Terwyl Nixon voorberei het vir die Republikeinse Nasionale Konvensie van Augustus 1968 in Miami Beach, bespreek hy moontlike hardloopmaats met sy personeel. Onder hulle was Ronald Reagan, die konserwatiewe goewerneur van Kalifornië en die meer liberale burgemeester van New York, John Lindsay. Nixon het gevoel dat hierdie opspraakwekkende name die party kan verdeel, en het gesoek na 'n minder verdelende figuur. Hy het nie 'n voorkeurkeuse aangedui nie, en Agnew se naam is in hierdie stadium nie genoem nie.  Agnew was van plan om saam met sy afvaardiging van Maryland na die byeenkoms te gaan as 'n gunsteling seun, sonder toewyding aan enige van die hoofkandidate. 
By die byeenkoms wat 5-8 Augustus gehou is, het Agnew sy gunsteling seunstatus verlaat en Nixon se naam in benoeming geplaas.  Nixon het die benoeming met die eerste stembrief nou verseker.  In die besprekings wat gevolg het oor 'n lopende maat, het Nixon sy raad behou terwyl verskillende partye gedink het dat dit sy keuse kan beïnvloed: Strom Thurmond, die senator van Suid -Carolina, het tydens 'n partyvergadering gesê dat hy 'n veto op die ondervoorsitterskap gehou het. .  Dit was duidelik dat Nixon 'n sentrum wou hê, hoewel daar min entoesiasme was toe hy Agnew die eerste keer voorstel, en dat ander moontlikhede bespreek is.  Sommige party -insiders het gedink dat Nixon vroeg al privaat op Agnew gevestig het, en dat die oorweging van ander kandidate niks meer was as 'n optog nie.   Op 8 Augustus, na 'n laaste vergadering van adviseurs en partyleiers, verklaar Nixon dat Agnew sy keuse was, en het sy besluit kort daarna aan die pers bekend gemaak.  Afgevaardigdes het Agnew later daardie dag formeel genomineer vir die vise -presidentskap, voor verdaag. 
In sy aanvaardingstoespraak het Agnew aan die byeenkoms gesê dat hy ''n diep gevoel het van die onwaarskynlikheid van hierdie oomblik'.  Agnew was nog nie 'n nasionale figuur nie, en 'n wydverspreide reaksie op die benoeming was "Spiro wie?"  In Atlanta het drie voetgangers hul reaksies op die naam gegee toe hulle op televisie ondervra is: "Dit is 'n soort siekte" "Dit is 'n soort eier" "Hy is 'n Griek wat die skeepsboufirma besit." 
In 1968 het die Nixon-Agnew-kaartjie voor twee vernaamste teenstanders te staan ​​gekom. Die Demokrate het tydens 'n byeenkoms wat deur gewelddadige betogings belemmer is, die vise-president Hubert Humphrey en die senator Edmund Muskie van Maine aangewys as hul standaarddraers.  Die segregasie-voormalige goewerneur van Alabama, George Wallace, het as kandidaat vir 'n derde party opgedaag, en na verwagting sou hy goed vaar in die diep suide.  Nixon, bedag op die beperkings waaronder hy in 1952 en 1956 as hardloopmaat van Eisenhower gewerk het, was vasbeslote om Agnew baie meer vrye teuels te gee en duidelik te maak dat sy hardloopmaat hom ondersteun.  Agnew kan ook nuttig 'n 'aanvalhond' -rol speel, soos Nixon in 1952 gehad het. 
Aanvanklik speel Agnew die sentris en wys op sy burgerregte -rekord in Maryland.  Namate die veldtog ontwikkel het, het hy vinnig 'n meer strydlustige benadering aangeneem, met sterk wet-en-orde-retoriek, 'n styl wat die party se noordelike liberale ontstel het, maar goed gespeel het in die Suide. John Mitchell, die veldtogbestuurder van Nixon, was beïndruk, sommige ander partyleiers was minder senator Thruston Morton het Agnew as 'n 'gat' beskryf. 
Gedurende September was Agnew in die nuus, gewoonlik as gevolg van wat een verslaggewer sy 'aanstootlike en soms gevaarlike banaliteit' genoem het.  Hy gebruik die neerhalende term "Polack" om Pools-Amerikaners te beskryf, verwys na 'n Japannese-Amerikaanse verslaggewer as "die vet Jap",  en blykbaar swak sosio-ekonomiese toestande te verwerp deur te sê dat "as jy ' Ek het een krotbuurt gesien, jy het hulle almal gesien. "  Hy val Humphrey so sag op kommunisme aan, 'n versoener soos die Britse premier Neville Chamberlain voor die oorlog.  Agnew is bespot deur sy Demokratiese teenstanders, terwyl 'n Humphrey -advertensie die boodskap "Agnew for Vice President?" teen 'n klankbaan van langdurige histeriese lag wat in 'n pynlike hoes ontaard het, voor 'n laaste boodskap: 'Dit sou snaaks wees as dit nie so ernstig was nie.' -vlerk populisme het 'n sterk aantrekkingskrag in die suidelike state gehad en was 'n effektiewe teenstryd teen Wallace. Agnew se retoriek was ook gewild in sommige noordelike gebiede,  en het gehelp om 'wit terugslag' in iets minder rasgedefinieerd te maak, meer aangepas by die voorstedelike etiek wat deur historikus Peter B. Levy gedefinieer word as 'ordelikheid, persoonlike verantwoordelikheid, die heiligheid van harde werk, die kernfamilie en wet en orde ". 
Einde Oktober het Agnew 'n uiteensetting oorleef Die New York Times dit bevraagteken sy finansiële transaksies in Maryland, met Nixon wat die koerant vir "die laagste soort gootpolitiek" veroordeel het.  Tydens die verkiesing op 5 November was die Republikeine seëvierend, met 'n geringe aantal stemme - 500 000 uit 'n totaal van 73 miljoen stemme. Die uitslag van die verkiesingskollege was meer deurslaggewend: Nixon 301, Humphrey 191 en Wallace 46.  Die Republikeine het Maryland naelskraap verloor,  maar Agnew word deur die peilingskrywer Louis Harris gekrediteer om sy party te help om te wen in verskeie grens- en bo -suidelike state wat maklik Wallace - South Carolina, North Carolina, Virginia, Tennessee en Kentucky - en met Nixon se steun in voorstede nasionaal kon versterk, sou toekom.  As Nixon die vyf state verloor het, sou hy slegs die minimum aantal kiesstemme gehad het, 270, en enige afwyking deur 'n kieser sou die verkiesing na die Demokraat-beheerde Huis van Verteenwoordigers gestuur het. 
Oorgang en vroeë dae
Onmiddellik na die verkiesing van 1968 was Agnew steeds onseker wat Nixon van hom as vise -president sou verwag.  Hy het 'n paar dae na die verkiesing in Key Biscayne, Florida, met Nixon vergader. Nixon, wat self agt jaar lank onder Eisenhower onder leiding van president was, wou Agnew die verveling en die gebrek aan 'n rol wat hy soms in die kantoor gehad het, spaar.  Nixon gee Agnew aanvanklik 'n kantoor in die Westelike vleuel van die Withuis, 'n eerste vir 'n vise -president, hoewel dit in Desember 1969 aan adjunk -assistent Alexander Butterfield gegee is en Agnew na 'n kantoor in die gebou van die uitvoerende kantoor moes verhuis .  Toe hulle na die vergadering voor die pers staan, het Nixon belowe dat Agnew nie die seremoniële rolle hoef te beklee wat gewoonlik deur die houers van die vise -presidentskap vervul word nie, maar dat hy "nuwe pligte sal hê bo wat enige vise -president voorheen aangeneem het" .  Nixon het aan die pers gesê dat hy beplan om ten volle gebruik te maak van Agnew se ervaring as provinsiale uitvoerende beampte en as goewerneur in die hantering van aangeleenthede tussen federale-staatverhoudinge en in stedelike aangeleenthede. 
Nixon het die oorgangshoofkwartier in New York gevestig, maar Agnew is eers genooi om hom daar te ontmoet tot op 27 November, toe die twee 'n uur lank ontmoet het. Toe Agnew daarna met verslaggewers praat, het hy gesê dat hy 'opgewonde' voel oor sy nuwe verantwoordelikhede, maar het nie verduidelik wat dit is nie. Gedurende die oorgangstydperk het Agnew baie gereis en sy nuwe status geniet. Hy het vakansie gehou op St. Croix, waar hy saam met Humphrey en Muskie 'n ronde gholf gespeel het. Hy is na Memphis vir die Liberty Bowl van 1968 en na New York om die troue van Nixon se dogter Julie met David Eisenhower by te woon. Agnew was 'n fan van die Baltimore Colts in Januarie, hy was die gas van die eienaar van die span, Carroll Rosenbloom by Super Bowl III, en kyk hoe Joe Namath en die New York Jets die Colts, 16–7, ontstel. Daar was nog geen amptelike woning vir die vise -president nie, en Spiro en Judy Agnew het 'n suite in die Sheraton Hotel in Washington, wat voorheen deur Johnson beset was, beveilig terwyl hy vise -president was. Slegs een van hul kinders, Kim, die jongste dogter, het saam met hulle daarheen verhuis, die ander in Maryland. 
Tydens die oorgang het Agnew 'n personeel aangestel en verskeie assistente gekies wat saam met hom gewerk het as provinsiale bestuur en as goewerneur. Hy het Charles Stanley Blair as stafhoof aangestel. Blair was lid van die Huis van Afgevaardigdes en het as minister van buitelandse sake van Maryland gedien onder Agnew. Arthur Sohmer, jarelange veldtogbestuurder van Agnew, word sy politieke raadgewer, en Herb Thompson, 'n voormalige joernalis, word perssekretaris. 
Agnew is op 20 Januarie 1969, soos gebruiklik, saam met Nixon ingesweer, en het onmiddellik gaan sit nadat hy ingesweer is en het nie 'n toespraak gehou nie.  Kort na die inhuldiging het Nixon Agnew aangestel as hoof van die Office of Intergovernmental Relations, om die hoof van regeringskommissies soos die National Space Council te wees en hom opgedra om saam met staatsbestuurders te werk om misdaad te bekamp. Dit het duidelik geword dat Agnew nie in die binnekring van adviseurs sou wees nie. Die nuwe president het verkies om slegs met 'n handjie vol vertroue te handel, en was geïrriteerd toe Agnew hom wou bel oor sake wat Nixon as triviaal beskou het. Nadat Agnew in 'n kabinetsvergadering sy menings oor 'n aangeleentheid oor buitelandse beleid gedeel het, het 'n woedende Nixon Bob Haldeman gestuur om Agnew te waarsku om sy opinies vir homself te hou. Nixon het gekla dat Agnew geen idee het hoe die vise -presidentskap werk nie, maar het nie met Agnew vergader om sy eie ervaring van die kantoor te deel nie. Herb Klein, direkteur van kommunikasie in die Nixon Withuis, het later geskryf dat Agnew hom deur senior assistente soos Haldeman en John Mitchell laat rondstoot het en dat Nixon se "inkonsekwente" behandeling van Agnew die vise -president blootgestel het.  
Agnew se trots is deur die negatiewe nuusberig van hom tydens die veldtog geprikkel, en hy het probeer om sy reputasie te versterk deur sy pligte versigtig uit te voer. Dit het gewoonlik geword dat die vise -president slegs die voorsitter van die senaat was, maar Agnew het elke sessie vir die eerste twee maande van sy termyn geopen en in sy eerste jaar meer tyd as voorsitter bestee as enige vise -president sedert Alben Barkley, wat die rol onder Harry S. Truman beklee het. Die eerste na -oorlogse vise -president wat nie voorheen 'n senator was nie, het hy lesse in die senaatprosedures by die parlementariër en by 'n Republikeinse komitee -personeel geneem. Hy het saam met klein groepies senatore geëet en was aanvanklik suksesvol in die bou van goeie verhoudings.  Alhoewel hy stil geword het oor buitelandse beleidsaangeleenthede, het hy personeelvergaderings in die Withuis bygewoon en oor stedelike aangeleenthede gepraat toe Nixon teenwoordig was, maar hy het dikwels die perspektief van die goewerneurs aangebied. Agnew het lof van die ander lede verdien toe hy 'n vergadering van die Withuis se binnelandse raad gelei het in afwesigheid van Nixon, maar net soos Nixon tydens Eisenhower se siektes, nie in die presidentstoel sit nie. Nietemin was baie van die opdragte wat Nixon aan Agnew gegee het, eerlik, met die visepresident slegs formeel die hoof. 
"Nixon's Nixon": die aanval op die linkerkant
Die openbare beeld van Agnew as 'n kompromislose kritikus van die gewelddadige protesoptogte wat in 1968 plaasgevind het, het tot sy vise -presidentskap voortgeduur. Aanvanklik het hy probeer om 'n meer versoenende toon aan te neem, in ooreenstemming met Nixon se eie toesprake nadat hy sy amp aangeneem het. Tog dring hy aan op 'n vaste lyn teen geweld,  waarin hy in 'n toespraak in Honolulu op 2 Mei 1969 verklaar dat "ons 'n nuwe ras van selfaangestelde waaksaamdes opkom-die teen-demonstrante-wat die wet in eie hande neem omdat amptenare bel nie die wetstoepassers nie. Ons het 'n groot gesiglose meerderheid van die Amerikaanse publiek in stil woede oor die situasie—en met goeie rede." 
Op 14 Oktober 1969, die dag voor die anti-oorlogse moratorium, het Pham Van Dong, premier van Noord-Viëtnam, 'n brief uitgereik wat betogings in die Verenigde State ondersteun. Nixon was jammer hieroor, maar het op advies van sy medewerkers dit die beste gedink om niks te sê nie, en Agnew het in plaas daarvan 'n perskonferensie in die Withuis gehou en 'n beroep op die Moratorium -betogers gedoen om die steun van die Noord -Viëtnamese af te sien. Agnew het die taak goed hanteer, en Nixon het Agnew die taak gegee om die Demokrate oor die algemeen aan te val, terwyl hy self bo die stryd gebly het. Dit was analoog aan die rol wat Nixon as vise -president in die Eisenhower Withuis vervul het, en daarom word Agnew 'Nixon's Nixon' genoem. Agnew het uiteindelik 'n rol in die Nixon -administrasie gevind, een wat hy geniet het. 
Nixon het Agnew 'n reeks toesprake gelewer wat hul politieke teenstanders aanval. In New Orleans op 19 Oktober het Agnew die liberale elites die skuld gegee dat hulle geweld deur betogers goedgekeur het: "'n gees van nasionale masochisme heers, aangemoedig deur 'n uiters korps onbeskofte snobs wat hulself as intellektuele kenmerk".  Die volgende dag, in Jackson, Mississippi, het Agnew aan 'n Republikeinse ete gesê,  "te lank was die Suide die slaansak vir diegene wat hulself as liberale intellektuele kenmerk . Hulle kursus is 'n kursus wat sal uiteindelik die vesel van Amerika verswak en erodeer. "  As Republikeine ontken dat hulle 'n suidelike strategie het, het Agnew beklemtoon dat die administrasie en die suidelike blankes baie gemeen het, insluitend die afkeuring van die elite.Levy het aangevoer dat sulke opmerkings bedoel was om Suid-blankes na die Republikeinse Party te lok om die herverkiesing van Nixon en Agnew in 1972 te verseker, en dat die retoriek van Agnew 'kon dien as die bloudruk vir die kultuuroorloë van die volgende twintig -dertig jaar, insluitend die bewering dat die Demokrate sag was oor misdaad, onpatrioties was en dat vlaggies eerder as vlaggies gewees het ".  Die deelnemers aan die toesprake was entoesiasties, maar ander Republikeine, veral uit die stede, het by die Republikeinse Nasionale Komitee gekla dat Agnew se aanvalle oorweldig is. 
In die nasleep van hierdie opmerkings het Nixon op 3 November 1969 sy Stille meerderheidstoespraak gelewer waarin hy 'die groot stil meerderheid van my mede -Amerikaners' versoek om die administrasie se beleid in Viëtnam te ondersteun.  Die toespraak is goed ontvang deur die publiek, maar minder deur die pers, wat Nixon se bewerings dat slegs 'n minderheid Amerikaners die oorlog teenstaan, sterk aangeval het. Die spraakskrywer van Nixon, Pat Buchanan, het 'n toespraak geskryf wat Agnew op 13 November in Des Moines, Iowa, sal lewer. Die Withuis het gewerk om die maksimum blootstelling vir Agnew se toespraak te verseker, en die netwerke het dit regstreeks gedek, wat dit 'n landwye toespraak maak, 'n seldsaamheid vir vise -presidente.  Volgens Witcover het "Agnew die meeste daarvan gemaak". 
Histories het die pers tot dusver aansienlike aansien en respek geniet, hoewel sommige Republikeine oor partydigheid gekla het.  Maar in sy Des Moines-toespraak val Agnew die media aan en kla dat sy woorde en beleide onmiddellik na Nixon se toespraak onderworpe was aan onmiddellike ontleding en kritieke kritiek deur 'n klein groepie netwerkkommentators en selfaangestelde ontleders. waarvan die meerderheid op een of ander manier hul vyandigheid teenoor wat hy te sê gehad het, uitgespreek het. Dit was duidelik dat hulle vooraf besluit het. "  Agnew vervolg: "Ek vra of daar reeds 'n vorm van sensuur bestaan ​​wanneer die nuus wat veertig miljoen Amerikaners elke aand ontvang, bepaal word deur 'n handjievol mans. En gefiltreer deur 'n handjievol kommentators wat hul eie vooroordele erken" . 
Agnew het dus gevoelens onder woorde gebring wat baie Republikeine en konserwatiewes al lank oor die nuusmedia gevoel het.  Bestuurders en kommentators van die televisienetwerk reageer met verontwaardiging. Julian Goodman, president van NBC, het gesê dat Agnew 'n beroep op vooroordeel gedoen het. Dit is betreurenswaardig dat die vise -president van die Verenigde State TV -persvryheid ontken.  Frank Stanton, hoof van CBS, het Agnew daarvan beskuldig dat hy die nuusmedia probeer intimideer, en sy nuusanker, Walter Cronkite, stem saam.  Die toespraak is geprys deur konserwatiewes van beide partye, en het Agnew 'n aanhang gegee onder die regses.  Agnew beskou die Des Moines -toespraak as een van sy beste oomblikke 
Op 20 November in Montgomery, Alabama, versterk Agnew sy vroeëre toespraak met 'n aanval op Die New York Times en Die Washington Post, weer ontstaan ​​deur Buchanan. Beide artikels het Agnew se kandidatuur vir goewerneur in 1966 entoesiasties onderskryf, maar het hom twee jaar later as ongeskik vir die vise -president beskou. Die Post veral was Nixon vyandig sedert die Hiss -saak in die veertigerjare. Agnew het die koerante daarvan beskuldig dat hulle die meeste Amerikaners 'n eng standpunt het wat vreemd is.  Agnew beweer dat die koerante probeer om sy reg op die eerste wysiging te omskryf om te praat van wat hy glo, terwyl hy onbeperkte vryheid vir hulself eis, en waarsku, "die dag toe die netwerkkommentators en selfs die here van Die New York Times geniet 'n vorm van diplomatieke immuniteit teen kommentaar en kritiek op wat hulle gesê het, is verby. "
Na Montgomery het Nixon 'n onthouding by die media gesoek, en Agnew se aanvalle het geëindig. Agnew se goedkeuring het einde November tot 64 persent gestyg, en die Tye het hom ''n formidabele politieke bate' vir die administrasie genoem.  Die toesprake het Agnew 'n magsbasis onder konserwatiewes gegee en sy presidensiële kanse vir die verkiesing van 1976 verhoog. 
1970: Betogers en middeltermynverkiesings
Agnew se aanvalle op die teëstanders van die administrasie en die flair waarmee hy hom toegespreek het, het hom gewild gemaak as spreker by Republikeinse geldinsamelingsgeleenthede. Hy het vroeg in 1970 namens die Republikeinse Nasionale Komitee 40 000 myl afgelê,   tydens 'n aantal Lincoln Day -geleenthede, en vervang Reagan as die party se grootste geldinsameling.  Agnew se betrokkenheid het Nixon se sterk steun gehad. In sy toespraak in Chicago val die visepresident op "onberispelike sofistici", terwyl hy in Atlanta belowe het om aan te hou praat, sodat hy nie die geloof verbreek met "die Silent Majority, die alledaagse wetsgehoorsame Amerikaner wat glo dat sy land 'n sterk stem nodig het om te verwoord nie sy ontevredenheid met diegene wat ons erfenis van vryheid en ons regstelsel wil vernietig ". 
Agnew het probeer om sy invloed met Nixon te vergroot, teen die opposisie van Haldeman, wat sy mag as die tweede magtigste persoon in die administrasie konsolideer.  Agnew het daarin geslaag om tydens 'n vergadering van die Nasionale Veiligheidsraad op 22 April 1970 gehoor te word. 'N Belemmering vir Nixon se plan vir die Viëtnamisering van die oorlog in Suidoos -Asië was die verhoging van die Viet Cong -beheer oor dele van Kambodja, buite die bereik van Suid -Viëtnamese troepe en as heiligdomme. Agnew het gevoel dat Nixon buitensporige advies van die minister van buitelandse sake, William P. Rogers en die minister van verdediging, Melvin Laird, ontvang het, en verklaar dat as die heiligdomme 'n bedreiging is, dit aangeval en geneutraliseer moet word. Nixon het gekies om die posisies van die Viëtkong in Kambodja aan te val, 'n besluit wat Agnew se steun geniet, en dat hy oortuig bly dat dit korrek was ná sy bedanking. 
Die voortdurende studente -protesoptogte teen die oorlog het Agnew se smaad veroorsaak. In 'n toespraak op 28 April in Hollywood, Florida, het Agnew gesê dat die verantwoordelikheid van die onrus lê by diegene wat hulle nie gelei het nie, en stel voor dat die alumni van die Yale -universiteit die president, Kingman Brewster, afdank.   Die inval in Kambodja het meer betogings op die kampus gebring, en op 3 Mei het Agnew voortgegaan Face the Nation om die beleid te verdedig. Agnew het daaraan herinner dat Nixon in sy inhuldigingstoespraak gevra het om stemme in die politieke diskoers te laat sak, "As 'n brand plaasvind, hardloop 'n man nie in die kamer nie en fluister. Hy skree: 'Vuur!' en ek skree 'Vuur!' want ek dink 'Vuur!' moet hier genoem word ".  Die skietery in Kent State het die volgende dag plaasgevind, maar Agnew het nie sy aanvalle op betogers verswak nie en beweer dat hy reageer op ''n algemene malaise wat pleit vir gewelddadige konfrontasie in plaas van debat'.  Nixon het Haldeman vir Agnew laat sê om opmerkings oor studente te vermy. Agnew stem nie heeltemal saam nie en verklaar dat hy slegs sou terugkeer as Nixon dit direk beveel. 
Nixon se agenda is belemmer deur die feit dat die kongres deur die Demokrate beheer word en hy hoop om tydens die middeltermynverkiesings van 1970 beheer oor die senaat te neem.  Bekommerd dat Agnew 'n te verdelende figuur was, was Nixon en sy medewerkers aanvanklik van plan om Agnew se rol tot geldinsameling te beperk en om 'n standaardstomprede te hou wat persoonlike aanvalle sou vermy.  Die president was van mening dat 'n beroep op wit, middel- en laer-klas kiesers oor sosiale aangeleenthede tot Republikeinse oorwinnings in November sou lei. Hy was van plan om nie aktief veldtogte te voer nie, maar om bo die stryd te bly en Agnew as woordvoerder van die Silent Majority te laat optree. 
Op 10 September in Springfield, Illinois, namens die Republikeinse senator Ralph Smith, het Agnew sy veldtog begin, wat bekend sou wees vir harde retoriek en onvergeetlike frases. Agnew val die "pusillanimous pussyfooting" van die liberale, insluitend dié in die kongres, aan, wat volgens Agnew niks omgee vir die blou-en-witboordjie-werkers nie, die 'vergete man van Amerikaanse politiek'.  Agnew, wat die Kaliforniese Republikeinse Konvensie in San Diego toespreek, het gemik op "die ontroerende nabobs van negativisme. Hulle het hul eie 4-H Club gevorm-die 'Hopeless, Hysterical, Hypochondriacs of History'."   Hy het gewaarsku dat kandidate van enige party wat radikale standpunte voorstaan, uitgestem moet word, 'n verwysing na die senator Charles Goodell in New York, wat daardie November op die stemming was, en wat die oorlog in Viëtnam teengestaan ​​het.  Nixon glo dat die strategie werk, en ontmoet Agnew op 24 September by die Withuis en spoor hom aan om voort te gaan. 
Nixon wou ontslae raak van Goodell, 'n Republikein wat deur goewerneur Rockefeller aangestel is na die moord op Robert F. Kennedy, en wat aansienlik na links geskuif het terwyl hy in sy amp was. Goodell kan opgeoffer word, aangesien daar 'n kandidaat van die Konserwatiewe Party, James Buckley, was wat die setel sou kon wen. Nixon wou nie gesien word dat hy 'n nederlaag van 'n mede -Republikein was nie, en Agnew moes eers na New York vertrek nadat Nixon op 'n Europese reis vertrek het, in die hoop dat Agnew op sy eie sou optree. Nadat hy langafstand met Goodell gevoer het oor die verslag van die Scranton-kommissie oor kampusgeweld (Agnew beskou dit as te permissief), hou Agnew 'n toespraak in New York waarin hy sonder om name te noem, duidelik maak dat hy Buckley ondersteun. Dat Nixon agter die dreigemente was, het nie lank geheim gebly nie, aangesien beide Agnew en Nixon -adviseur Murray Chotiner dit bekend gemaak het. Goodell het gesê dat hy steeds glo dat hy Nixon se steun het.  Alhoewel dit onwaarskynlik was dat die Republikeine beheer oor die senaat kon verkry, het beide Nixon en Agnew die laaste dae voor die verkiesing op die veldtog gegaan. Die uitslag was teleurstellend: Republikeine het slegs twee setels in die senaat gekry en elf goewerneurskappe verloor. Vir Agnew was die ligpunt Goodell se nederlaag teen Buckley in New York, maar hy was teleurgesteld toe sy voormalige stafhoof, Charles Blair, nie daarin kon slaag om goewerneur Marvin Mandel, Agnew se opvolger en 'n demokraat, in Maryland af te sit nie. 
Herverkiesing in 1972
Teen 1971 was dit onseker of Agnew op die kaartjie sou bly, aangesien Nixon in 1972 na 'n tweede termyn gesoek het. Nie Nixon of sy medewerkers was verlief op Agnew se onafhanklikheid en openhartigheid nie, en was minder tevrede met die gewildheid van Agnew onder konserwatiewes wat agterdogtig is oor Nixon. Die president het dit oorweeg om hom te vervang deur die tesourie -sekretaris John Connally, 'n demokraat en voormalige goewerneur van Texas. Agnew was op sy beurt ontevrede met baie van Nixon se standpunte, veral in die buitelandse beleid, omdat hy nie gehou het van die toenadering van Nixon tot China (waaroor Agnew nie geraadpleeg is nie) en glo dat die Viëtnam -oorlog met genoegsame geweld gewen kan word. Selfs nadat Nixon aan die begin van 1972 sy bod vir herverkiesing bekend gemaak het, was dit onduidelik of Agnew sy lopende maat sou wees, en eers op 21 Julie het Nixon vir Agnew gevra en die vise-president aanvaar. Die volgende dag is 'n openbare aankondiging gemaak. 
Nixon het Agnew opdrag gegee om persoonlike aanvalle op die pers en die kandidaat van die Demokratiese president, George McGovern, Suid -Dakota, te vermy om die positiewe aspekte van die Nixon -administrasie te beklemtoon en nie kommentaar te lewer op wat in 1976 kan gebeur nie. By die Republikeinse Nasionale Konvensie in Miami in 1972 Beach, Agnew is begroet as 'n held deur afgevaardigdes wat hom as die toekoms van die party beskou het. Nadat hy vir 'n tweede termyn benoem is, het Agnew 'n aanvaardingstoespraak gelewer wat fokus op die prestasies van die administrasie en vermy hy sy gewone insnyding, maar hy veroordeel McGovern vir die ondersteuning van bus en beweer dat McGovern, indien verkies, die Noord -Viëtnamese sou smeek om terug te keer van Amerikaanse krygsgevangenes. Die inbraak in Watergate was vir 'n keer 'n geringe probleem in die veldtog, Agnew se uitsluiting uit die binnekring van Nixon het in sy guns gewerk, aangesien hy niks daarvan geweet het voordat hy dit in die pers gelees het nie, en toe hy by Jeb Magruder verneem dat administratiewe amptenare was verantwoordelik vir die inbraak, die bespreking van die aangeleentheid afgesny. Hy beskou die inbraak as dwaas en voel dat beide groot partye gereeld op mekaar bespied.  Nixon het Agnew aangesê om nie die aanvanklike lopende maat van McGovern, senator Thomas Eagleton, in Missouri aan te val nie, en nadat Eagleton teruggetrek het te midde van onthullings rakende geestesgesondheidsbehandeling in die verlede, het Nixon die instruksies hernu vir die voormalige ambassadeur Sargent Shriver, wat die nuwe kandidaat vir vise geword het president. 
Nixon het die groot pad in die veldtog ingeslaan, maar wou steeds hê dat McGovern aangeval word vir sy posisies, en die taak val deels op Agnew. Die vise -president het aan die pers gesê dat hy angstig was om die beeld wat hy as partydige kampvegter in 1968 en 1970 verdien het, weg te gooi, en dat hy dit as versoenend wou beskou. Hy het Nixon op Watergate verdedig, en toe McGovern beweer dat die Nixon -administrasie die korrupste in die geskiedenis was, het hy 'n toespraak gehou in South Dakota waarin hy McGovern beskryf as 'n "desperate kandidaat wat blykbaar nie verstaan ​​dat die Amerikaanse volk nie wil nie 'n filosofie van nederlaag en selfhaat wat op hulle geplaas word ". 
Die wedloop was nooit naby nie, aangesien die veldtog van die McGovern/Shriver-kaartjie effektief verby was voordat dit eers begin het, en die Nixon/Agnew-kaartjie het 49 state en meer as 60 persent van die stemme gewen om herverkiesing te verkry in Massachusetts en die distrik Columbia was alleen. in die Nixon/Agnew -kaartjie wat dit nie dra nie. Agnew het homself as die voorloper vir 1976 probeer posisioneer, en het hom wyd vir Republikeinse kandidate beywer, iets wat Nixon nie sou doen nie. Ten spyte van Agnew se pogings, het die Demokrate maklik beide huise van die kongres gehou en twee setels in die senaat gekry, hoewel die Republikeine twaalf in die huis gekry het. 
Kriminele ondersoek en bedanking
Vroeg in 1972 het George Beall, die Amerikaanse prokureur vir die District of Maryland, 'n ondersoek na korrupsie in die Baltimore County begin, waarby openbare amptenare, argitekte, ingenieursfirmas en plaveiselkontrakteurs betrokke was.  Beall se doelwit was die huidige politieke leierskap in Baltimore County.  Daar was gerugte dat Agnew moontlik betrokke sou wees, wat Beall aanvanklik afslag gegee het Agnew was sedert Desember 1966 nie uitvoerende hoof nie, so enige oortreding wat moontlik gepleeg is terwyl hy die amp beklee, kan nie vervolg word nie omdat die verjaring verstryk het. As deel van die ondersoek het Lester Matz se ingenieursfirma 'n dagvaarding vir dokumente ontvang, en deur sy advokaat het hy immuniteit gesoek in ruil vir samewerking in die ondersoek. Matz het vyf persent van die waarde van kontrakte wat deur sy invloed ontvang is, aan Agnew teruggeskop, eers landskontrakte tydens sy termyn in Towson, en daarna staatskontrakte terwyl Agnew goewerneur was.  
Ondersoekende verslaggewers en Demokratiese agente het gerugte nagestreef dat Agnew tydens sy jare as amptenaar in Maryland korrup was, maar dat hulle dit nie kon staaf nie.  In Februarie 1973 hoor Agnew van die ondersoek en laat prokureur -generaal Richard Kleindienst Beall kontak.  Die persoonlike prokureur van die vise -president, George White, het Beall besoek, wat verklaar dat Agnew nie ondersoek word nie, en dat aanklaers hul bes sal doen om Agnew se naam te beskerm.  In Junie het Matz se prokureur aan Beall bekend gemaak dat sy kliënt kan aantoon dat Agnew nie net korrup was nie, maar dat betalings aan hom in sy vise -presidentskap voortgegaan het. Die verjaringswet sou nie verhinder dat Agnew vervolg word vir hierdie latere betalings nie.  Op 3 Julie het Beall die nuwe prokureur -generaal, Elliot Richardson, in kennis gestel. Aan die einde van die maand is Nixon deur sy stafhoof, Alexander Haig, ingelig. Agnew het reeds met Nixon en Haig vergader om sy onskuld te beweer. Op 1 Augustus het Beall 'n brief aan Agnew se prokureur gestuur, waarin hy formeel gesê het dat die vise -president ondersoek word vir belastingbedrog en korrupsie.  Matz was bereid om te getuig dat hy met Agnew in die Withuis vergader het en hom $ 10.000 in kontant gegee het  'n Ander getuie, Jerome B. Wolff, hoof van die padkommissie van Maryland, het uitgebreide dokumentasie gehad, soos Beall uiteengesit het. dit, "elke korrupte betaling waaraan hy saam met destydse goewerneur Agnew deelgeneem het". 
Richardson, wat Nixon beveel het om persoonlike verantwoordelikheid vir die ondersoek te aanvaar, het op 6 Augustus met Agnew en sy prokureurs vergader om die saak uiteen te sit, maar Agnew ontken die skuld en sê dat die keuse van Matz se kantoor gereeld was en die geldveldtogbydraes. Die storie het ingebreek Die Wall Street Journal later daardie dag.  Agnew verklaar sy onskuld in die openbaar en hou op 8 Augustus 'n perskonferensie waarop hy die verhale 'verdomde leuens' noem.  Nixon, tydens 'n vergadering op 7 Augustus, het Agnew van sy volkome vertroue verseker, maar Haig het Agnew by sy kantoor besoek en gesuggereer dat Agnew moontlik sou optree voor sy aanklag. Teen hierdie tyd was die Watergate -ondersoek wat sou lei tot die bedanking van Nixon ver gevorder, en vir die volgende twee maande was nuwe onthullings in elke skandaal byna daaglikse prys in die koerante. 
Onder toenemende druk om te bedank, het Agnew die standpunt ingeneem dat 'n sittende vise -president nie aangekla kan word nie en het hy op 25 September met die speaker van die huis, Carl Albert, vergader om 'n ondersoek te vra. Hy noem as presedent 'n huisondersoek van 1826 van vise -president John C. Calhoun, wat na bewering onbehoorlike betalings geneem het terwyl hy 'n kabinetslid was. Albert, tweede in die ranglys van die presidentskap onder Agnew, het geantwoord dat dit onbehoorlik sou wees as die Huis in 'n aangeleentheid voor die howe sou optree.  Agnew het ook 'n mosie ingedien om enige aanklag te blokkeer op grond van die feit dat hy benadeel is deur onbehoorlike lekkasies van die departement van justisie, en probeer om die openbare mening te versamel, 'n toespraak te hou voor 'n vriendelike gehoor in Los Angeles wat sy onskuld beweer en aanval die vervolging.  Nietemin het Agnew onderhandelinge vir 'n pleitooreenkoms aangegaan op voorwaarde dat hy nie tronkstraf uitdien nie.  Hy skryf in sy memoires dat hy die pleitooreenkoms aangegaan het omdat hy uitgeput was van die langdurige krisis, om sy gesin te beskerm en omdat hy gevrees het dat hy nie 'n regverdige verhoor sou kon kry nie.  Hy het op 5 Oktober sy besluit geneem, en pleitonderhandelinge het oor die daaropvolgende dae plaasgevind. Op 9 Oktober het Agnew Nixon in die Withuis besoek en die president in kennis gestel van sy naderende bedanking. 
Op 10 Oktober 1973 verskyn Agnew voor die federale hof in Baltimore en pleit nolo contendere (geen wedstryd nie) teen 'n misdryf, belastingontduiking, vir die jaar 1967.Richardson het ingestem dat daar geen verdere vervolging van Agnew sou wees nie en het 'n opsomming van die getuienis van 40 bladsye bekend gemaak. Agnew is 'n boete van $ 10 000 opgelê en drie jaar sonder toesig op proeftydperk geplaas. Terselfdertyd het Agnew 'n formele bedankingsbrief aan die minister van buitelandse sake, Henry Kissinger, voorgelê en 'n brief aan Nixon gestuur waarin hy verklaar dat hy in die beste belang van die land bedank. Nixon het geantwoord met 'n brief wat saamstem dat die bedanking nodig is om 'n lang tydperk van verdeeldheid en onsekerheid te vermy, en om Agnew te prys vir sy patriotisme en toewyding aan die welsyn van die Verenigde State. Gerald Ford, leier van die minderheid in die huis, wat Agnew se opvolger as vise -president (en Nixon as president) sou wees, onthou dat hy die nuus gehoor het terwyl hy op die vloer was en sy eerste reaksie was ongeloof, sy tweede hartseer. 
Latere loopbaan: 1973–1990
Kort na sy bedanking verhuis Agnew na sy somerhuis in Ocean City.  Om dringende belasting- en regsrekeninge en lewenskoste te dek, het hy $ 200 000 by sy vriend Frank Sinatra geleen.  Hy het gehoop dat hy 'n loopbaan as advokaat kon hervat, maar in 1974 het die Maryland Appèlhof hom uitgeskakel en hom 'moreel stom' genoem.  ​​Om sy bestaan ​​te verdien, stig hy 'n besigheidskonsultant, Pathlite Inc., wat in die daaropvolgende jare 'n wydverspreide internasionale kliënte lok.   Een ooreenkoms het betrekking op 'n kontrak vir die verskaffing van uniforms aan die Irakse leër, wat onderhandelinge met Saddam Hussein en Nicolae Ceauşescu van Roemenië behels. 
Agnew het ander sakebelange nagestreef: 'n onsuksesvolle grondooreenkoms in Kentucky, en 'n ewe vrugtelose vennootskap met die gholfspeler Doug Sanders oor 'n bieruitdeling in Texas.  In 1976 publiseer hy 'n roman, Die Canfield -besluit, oor 'n moeilike verhouding van 'n Amerikaanse vise -president met sy president. Die boek het gemengde resensies gekry, maar was kommersieel suksesvol, met Agnew wat $ 100,000 slegs vir reeksregte ontvang het.  Die boek laat Agnew in omstredenheid beland, en sy fiktiewe eweknie, George Canfield, verwys na 'Jewish cabals and Zionist lobbys' en hul houvas op die Amerikaanse media, 'n aanklag wat Agnew tydens 'n boektoer beweer het dat dit in die werklike lewe waar is .  Dit het klagtes meegebring van Seymour Graubard, van die Anti-Defamation League van B'nai B'rith, en 'n teregwysing van president Ford, waarna hy hom vir herverkiesing beywer het.  Agnew ontken enige antisemitisme of dwaasheid: "My bewering is dat die Amerikaanse nuusmedia gereeld die Israeliese posisie bevoordeel en nie die ander aandele op 'n gebalanseerde wyse aanbied nie". 
In 1980 skryf Agnew aan Fahd bin Abdulaziz, destyds kroonprins en de facto Premier van Saoedi-Arabië, wat beweer dat hy drooggemaak is deur aanvalle op hom deur Sioniste en 'n rentevrye lening van drie jaar van $ 2 miljoen versoek om in 'n Switserse bankrekening gedeponeer te word, waarop die rente beskikbaar sou wees Agnew. Hy het gesê dat hy die fondse sal gebruik om Sioniste te beveg en het die prins gelukgewens met sy oproep om jihad teen Israel, wie se verklaring Jerusalem as sy hoofstad as 'die laaste provokasie' beskryf het. 'N Volgende dankbrief impliseer dat Agnew die aangevraagde lening ontvang het.  
In 1976 kondig Agnew aan dat hy 'n liefdadigheidsorganisasie "Education for Democracy" stig, maar niks meer is hiervan gehoor nadat B'nai B'rith dit daarvan beskuldig het dat dit 'n front is vir Agnew se anti-Israeliese standpunte nie.  Agnew was nou ryk genoeg om in 1977 na 'n nuwe huis in The Springs Country Club in Rancho Mirage, Kalifornië, te verhuis en kort daarna die Sinatra -lening terug te betaal.  Daardie jaar, in 'n reeks onderhoude op televisie met die Britse TV -gasheer David Frost, het Nixon beweer dat hy geen direkte rol gespeel het in die prosesse wat tot Agnew se bedanking gelei het nie, en impliseer dat sy vise -president deur die liberale media opgejaag is : "Hy het foute gemaak. Maar ek dink nie een minuut dat Spiro Agnew bewustelik gevoel het dat hy die wet oortree nie".  In 1980 publiseer Agnew 'n memoir, Gaan stil. of andersins. Hierin protesteer hy teen sy totale onskuld van die aanklagte wat sy bedanking meebring, en beweer dat hy deur die Withuis gedwing is om 'stil te gaan' of 'n onuitgesproke dreigement van moontlike sluipmoord in die gesig te staar, 'n voorstel dat die biograaf van Agnew Joseph P. Coffey beskryf dit as 'absurd'.  Agnew se bewerings van onskuld word ondermyn toe sy voormalige prokureur George White getuig het dat sy kliënt staatshuis omkopery aan hom erken het en gesê het dat dit "al duisend jaar lank" aan die gang was. 
Na die publikasie van Gaan stil, Agnew het grotendeels uit die openbare oog verdwyn.  In 'n seldsame TV -onderhoud in 1980 het hy jongmense aangeraai om nie in die politiek te tree nie, omdat daar te veel van diegene in die hoë openbare amp verwag word.  Studente van professor John F. Banzhaf III van die George Washington University Law School het gevind dat drie inwoners van die staat Maryland bereid was om hul name op 'n saak te plaas waarin Agnew $ 268.482 aan die staat wou terugbetaal, die bedrag wat gesê is hy omkoopgeld, insluitend rente en boetes, as openbare werknemer ingeneem het. In 1981 het 'n regter beslis dat "Agnew volgens enige teorie geen regmatige reg op hierdie geld gehad het nie" en het hom beveel om die staat $ 147 500 vir die terugslae en $ 101,235 rente te betaal.  Na twee onsuksesvolle appèlle deur Agnew het hy die bedrag uiteindelik in 1983 betaal.  In 1989 het Agnew onsuksesvol aansoek gedoen dat hierdie bedrag as belastingaftrekbaar beskou word. 
Agnew was ook kortliks in die nuus in 1987, toe hy as die eiser in die federale distrikshof in Brooklyn, inligting onthul het oor sy destydse besigheidsaktiwiteite deur sy onderneming, Pathlite, Inc. Arabië, en verteenwoordig 'n konglomeraat in Suid -Korea, 'n Duitse vliegtuigvervaardiger, 'n Franse onderneming wat uniforms vervaardig het, en 'n baggermaatskappy uit Griekeland. Hy verteenwoordig ook die Hoppmann Corporation, 'n Amerikaanse onderneming wat probeer om kommunikasie in Argentinië te reël. Hy het ook met plaaslike sakemanne 'n moontlike konsert van Frank Sinatra in Argentinië bespreek. Agnew het in hofstukke geskryf: "Ek het een nut, en dit is die vermoë om deur te dring tot die top mense." 
Laaste jare en dood
Agnew het die res van sy lewe van die nuusmedia en die politiek in Washington verwyderd gehou. Volgens Agnew wou hy "heeltemal verlate" voel en wou hy geen oproepe van president Nixon neem nie.  Toe Nixon in 1994 sterf, het sy dogters Agnew genooi om die begrafnis by te woon in Yorba Linda, Kalifornië. Eers het hy geweier, nog steeds bitter oor die manier waarop hy in die laaste dae as vise -president deur die Withuis behandel is en dat hy verskeie openings uit die Nixon -kamp verwerp het om heinings te herstel. Hy is oorgehaal om die uitnodiging te aanvaar, en is daar hartlik verwelkom deur sy voormalige kollegas.  "Ek het na twintig jaar van wrok besluit om dit opsy te sit", het hy gesê.  'n Jaar later verskyn Agnew in die Capitol in Washington vir die toewyding van 'n borsbeeld van hom, wat saam met dié van ander vise -presidente geplaas sou word. Agnew sê: "Ek is nie blind of doof vir die feit dat sommige mense so voel nie. Die senaat gee my 'n eer wat ek nie verdien nie. Ek wil hierdie mense daaraan herinner. Hierdie seremonie het minder te doen met Spiro Agnew as met die kantoor wat ek beklee het ". 
Op 16 September 1996 stort Agnew in duie by sy somerhuis in Ocean City, Maryland. Hy is na die Atlantic General Hospital geneem, waar hy die volgende aand dood is. Die oorsaak van dood was ongediagnoseerde akute leukemie. Agnew was fiks en aktief in sy sewentigerjare, speel gereeld gholf en tennis, en sou op die dag van sy dood saam met 'n vriend tennis speel. Die begrafnis in Timonium, Maryland, was hoofsaaklik beperk tot familie Buchanan, en 'n paar van Agnew se voormalige geheime diensbesonderhede was ook bygewoon om hul laaste eer te betoon.   Ter erkenning van sy diens as vise-president, het 'n erewag van die gekombineerde militêre dienste 'n saluut van 21 kanonne op die graf afgevuur.  Agnew se vrou, Judith, het hom 16 jaar lank oorleef en sterf by Rancho Mirage op 20 Junie 2012. 
Ten tyde van sy dood is Agnew se nalatenskap grotendeels negatief beskou. Die omstandighede van sy val uit die openbare lewe, veral in die lig van sy verklaarde toewyding aan wet en orde, het baie sinisme en wantroue teenoor politici van elke streep veroorsaak.  Sy skande het gelei tot 'n groter mate van sorg by die keuse van moontlike vise -presidente. Die meeste van die hardloopmaats wat deur die groot partye ná 1972 gekies is, was gesoute politici - Walter Mondale, George HW Bush, Lloyd Bentsen, Al Gore, Jack Kemp, Joe Lieberman, Dick Cheney en Joe Biden - waarvan sommige self hul party se genomineerde geword het president. 
Sommige onlangse historici het Agnew as belangrik in die ontwikkeling van die New Right beskou en aangevoer dat hy saam met die erkende stigters van die beweging geëer moet word, soos Goldwater en Reagan Victor Gold, die voormalige perssekretaris van Agnew, beskou hom as die beweging se "John the Baptiste ".  Goldwater se kruistog in 1964, op die hoogtepunt van die Johnsoniaanse liberalisme, het te vroeg gekom, maar teen die tyd van Agnew se verkiesing was liberalisme aan die taan, en toe Agnew na 1968 na regs verhuis, het die land saam met hom getrek.  Agnew se val het konserwatiewes geskok en bedroef, maar dit belemmer nie die groei van die Nuwe Regs nie.  Agnew, die eerste voorstedelike politikus wat 'n hoë amp beklee het, het gehelp om die siening dat 'n groot deel van die nasionale media deur elitistiese en effe liberale beheer word, te populariseer.  Levy het opgemerk dat Agnew "gehelp het om die Republikeine te herskep as 'n party van 'Midde -Amerikaners' en, selfs in skande, die wantroue van die publiek in die regering versterk het." 
Vir Agnew self, ondanks sy opkoms van sy oorsprong in Baltimore tot die volgende in die rang van die presidentskap, "kan daar min twyfel bestaan ​​dat die geskiedenis reeds 'n oordeel oor hom gehad het, die eerste vise -president van die Verenigde State wat in skande bedank het. Dit alles hy bereik of probeer bereik het in sy openbare lewe. was begrawe in die tragiese en onweerlegbare daad ". 
Levy som die 'moontlik-gewees' van Agnew se loopbaan op:
Dit is nie ver om te dink dat as Agnew die korrupsie-aanklagte teen die helfte so hard as wat Nixon skuldig was vir Watergate ontken het nie-soos Goldwater en verskeie ander staatkundige konserwatiewes wou hê-ons vandag van Agnew-Democrats en Agnewnomics sou praat, en Agnew die vader van die moderne konserwatisme. 
Rancho Mirage, CA – Valley History: Voormalige VP Spiro Agnew het gekom vir 'n rustige woestynaftrede
" … Hy het studente -andersdenkendes gebel ' basies parasities ' en gesê: ' Hulle het nog nooit in hul lewens 'n produktiewe ding gedoen nie. Hulle neem hul taktiek van Fidel Castro. ' … "
Spiro Agnew, die ontevrede media-bashing vise-president onder Richard Nixon, beleef een van die vinnigste stygings in die Amerikaanse politiek. Maar meteoriese uitbarstings versprei dikwels na die aarde. In die geval van Agnew was dit na Rancho Mirage.
Sy loopbaan was in die klassieke Amerikaanse vorm. Sy pa het in 1896 uit Griekeland na die Verenigde State gekom en 'n restaurant in Baltimore bestuur. Sy Amerikaanse ma was van Virginia.
Agnew is in 1918 gebore en studeer drie jaar chemie aan die Johns Hopkins Universiteit. Hy trou met sy vrou, Judy, in 1942. 'n Verhuising na die Universiteit van Baltimore is onderbreek deur die Tweede Wêreldoorlog, waartydens hy 'n Bronsster verdien vir diens in Frankryk en Duitsland. Hy het teruggekeer om sy regsgraad te behaal, die balie -eksamen te slaag en sy politieke loopbaan op plaaslike vlak as president van die P.T.A. in sy voorstedelike Baltimore -gemeenskap.
Hy is in 1962 tot die uitvoerende hoof van Baltimore County verkies en het 'n rekord van verbeterde skole en 'n versterkte polisiekantoor agtergelaat.
Agnew het maklik die goewerneur se setel in 1966 gewen en in twee kort jare die grootste belastingverhoging in die geskiedenis van Maryland uitgevaardig, die staking van die staat se 306-jarige anti-misbruikwet, 'n gegradueerde inkomstebelasting en een van die nasie se moeilikste staatswette teen besoedeling.
Hy het toegegee dat "die naam van Spiro Agnew nie 'n huishoudelike woord is nie" toe Nixon hom verkies het om sy vise -presidensiële stuurman te wees tydens die presidentsverkiesing van 1968. Maar sy harde stellings het dit gou verander. Hy noem studente -andersdenkendes 'basies parasities' en sê: 'Hulle het nog nooit 'n produktiewe ding in hul lewens gedoen nie. Hulle neem hul taktiek van Fidel Castro en hul geld van pappa. "
As goewerneur van Maryland en hardloopmaat van Nixon het hy waarskynlik sy eerste besoek aan die Coachella -vallei afgelê. Hy verteenwoordig die uitverkore president op die 3 Desember 1968, Republikeinse goewerneurs ' konferensie in Palm Springs.
Na die verkiesing het sy retoriek nog harder geword:
Hy noem leiers van die oorlogs protesbeweging in Viëtnam ''n korps van onbeskofte snobs. Televisie- en radioverslaggewers was "die mees oppervlakkige denkers wat ek nog ooit gesien het" of "narre van negatiwiteit."
Hy het 'n puntman van Nixon geword en verklaar homself die woordvoerder van 'die stille meerderheid'.
Alhoewel hy 'n waarskynlike kandidaat vir die presidensiële benoeming in 1976 was, het Agnew se politieke loopbaan in Oktober 1973 tot stilstand gekom. Hy pleit nie teen die aanklagte van ontduiking van belasting op omkoopgeld nie en betaal 'n boete van $ 10 000.
Sy pleidooi was deel van 'n winskopie wat hom in staat gestel het om aanklag op afpersingsklagte te vermy. Hy was die tweede vise -president wat bedank het en die eerste wat deur regsprobleme gedwing is.
Teen daardie tyd het die Agnews verskeie kere die Coachella -vallei besoek en vriende geword met Bob Hope en Frank Sinatra. Nadat hy bedank het, verhuis hy en Judy na 'n winterhuis by die Springs Country Club in Rancho Mirage. Hulle vermy publisiteit en leef 'n rustige, gereserveerde country-club styl. Hy het tennis en gholf gespeel. Bure onthou dat hy hom by Rancho Mirage sien fietsry het, by plaaslike restaurante geëet en partytjies gehou het, dikwels in die Sinatra -kompleks.
Hy het 'n suksesvolle konsultasiediens vir ondernemings in die Midde -Ooste bedryf en 'n roman geskryf, "The Canfield Decision." Sy outobiografie, "Gaan stil of anders", wat in 1980 gepubliseer is, verklaar sy onskuld in die beskuldigings van omkopery.
Die voormalige vise -president het in Januarie 1982 sy eerste plaaslike openbare verskyning in meer as twee jaar gemaak om die lofrede by die St. Louis Katolieke Kerk in Cathedral City vir die tenorsaksofoonspeler Vido Musso te lewer. Musso was 'n kamermaat van Sinatra toe die twee van 1940 tot 1941 in die Harry James Band opgetree het.
Agnew sterf in September 1996 aan ongediagnoseerde leukemie op 77 -jarige ouderdom in sy somerhuis in Maryland. Hy is begrawe onder 'n eikeboom in 'n begraafplaas in Timonium, Md.
Spiro Agnew is gebore in Baltimore, in die deelstaat Maryland. Sy vader was Theodore Spiros Agnew, 'n Griekse immigrant wat sy naam van Anagnostopoulos verkort het toe hy na die VSA verhuis het (tussen 1897 en 1902),   en Margaret Akers, 'n boorling van Virginia. Hy het by die Amerikaanse weermag aangesluit en in die Tweede Wêreldoorlog en die Koreaanse Oorlog gedien.
Nadat hy 'n aantal politieke ampte in Baltimore beklee het, het hy in 1962 by Baltimore County Executive aangesluit. In 'n wedloop wat na die Demokratiese Party gedink het, het Agnew verrassend gewen. Terwyl hy uitvoerend was, was hy bekend daarvoor dat hy rasseskeiding verbied het. Hy het vir die goewerneur in 1966 gehardloop. Sy teenstander was George Mahoney, wat op 'n rassistiese en pro -segregasie -platform gehardloop het. Agnew het gewen nadat baie Demokrate vir hom gestem het. Terwyl hy goewerneur was, het hy belastinghervorming, hervorming van justisie, wette teen besoedeling en wette oor burgerregte goedgekeur. Hy het ook sterk standpunt ingeneem teen die swartmagsbeweging, en dit het baie burgerregte -leiers wat hom ondersteun het, kwaad gemaak.
Agnew is gekies as Richard Nixon se hardloopmaat in 1968. Nixon wou beter vaar in die suidelike state. Agnew, 'n gematigde, kan ook Demokrate laat kry om vir hom te stem. Hy is gekies as vise -presidentskandidaat tydens die byeenkoms oor George Romney. Agnew ondersteun 'wet en orde' 'n beleid om die wet streng toe te pas. Agnew het 'n harde standpunt ingeneem teen die anti-oorlogsbeweging. Sy soms vuil aanvalle het daartoe gelei dat hy Nixon se "bylman" genoem is. Hy het hom egter uitgespreek teen die Kent State Shooting, waar nasionale wagte troepe betogers in Ohio doodgeskiet het.
Agnew geniet die voorreg om vise -president te wees. Hy was baie geliefd onder die ondersteuners van Nixon en het weer in 1972 op die Republikeinse nasionale kaartjie gekom. Maar in 1973 het dit duidelik geword dat Agnew baie korrup was in sy loopbaan as goewerneur en op verskeie aanklagte teregstaan. Hy het 'n pleitooreenkoms gesluit en het nouliks daarvan ontslae geraak dat hy lank in die gevangenis moes dien.
Berusting, skande en dood wysig
Hy bedank in skande in Oktober 1973 en praat nooit weer met Richard Nixon nie (Nixon sou self in 1974 bedank weens 'n soortgelyke skandaal). Agnew het 'n skande geword en was daarna nooit baie betrokke by die politiek nie. Sy portret is afgeneem in die Maryland Governor's Mansion en sy borsbeeld is nie as 'n voormalige vise -president opgesit nie. Toe albei vertoon word, het baie die besluit om dit te vertoon gekritiseer. Hy sterf in 1996 aan leukemie. Hy het geen staatsbegrafnis gekry nie en het 'n klein begrafnisdiens gehad. Hy is begrawe op 'n begraafplaas in Maryland.
Van goewerneur tot vise -president
Agnew se ampstermyn is as suksesvol beskou, en hy het meer gewild geword. In 1966 word hy die Republikeinse kandidaat vir die goewerneur van Maryland. Sy grootste teenstander, George Mahoney, was sterk gekant teen burgerregte. Agnew verslaan Mahoney en word die vyf-en-vyftig goewerneur van Maryland.
As goewerneur was Agnew bekend as 'n progressiewe leier met matige burgerregte -oortuigings. Terwyl hy in sy amp was, het hy verskeie belastinghervormingswette goedgekeur, befondsing vir armoedeprogramme verhoog, 'n wet herroep wat 'n verbintenis tussen rasse verbied, hom uitgespreek teen die doodstraf en streng wetgewing oor skoon water opgestel. Teen 1968 het burgerlike onrus egter in die Verenigde State sterker geword. Betogings het teen die Viëtnam-oorlog begin ('n oorlog in Viëtnam wat van 1955 tot 1975 geveg is, waarin die anti-kommunistiese regering van Suid-Viëtnam, ondersteun deur die Verenigde State, teen 'n oorname deur die Kommunistiese regering van Noord-Viëtnam geveg het). Onluste het in baie groot stede uitgebreek na die sluipmoord op Martin Luther King Jr. (1929 �).Goewerneur Agnew het die staatspolisie beveel om betogers van burgerregte in hegtenis te neem, die gebruik van militêre geweld aangemoedig om burgerlike versteurings te beheer en hom hard uitgespreek teen betogers van die Viëtnamese oorlog.
By die Republikeinse Konvensie van 1968 in Miami Beach, Florida, is Richard M. Nixon (1913 �) aangewys as die Republikeinse presidentskandidaat. Nixon het Agnew as sy vise -president verkies. As deel van sy aanvaardingstoespraak, het Agnew gesê: "Ek erken ten volle dat ek vir baie van u 'n onbekende hoeveelheid is. " Diegene wat Agnew as onbevoeg beskou het vir die nasionale amp, het begin sê " Spiro wie? " In werklikheid, as die goewerneur van 'n relatief klein suidelike staat, was hy relatief onbekend binne die party. Nixon het Agnew gekies omdat hy iemand wou hê wat 'n Suidlander, 'n etniese Amerikaner, 'n ervare uitvoerende gesag, 'n gematigde burgerregte en 'n bewese Republikeinse stemmeteller was wat 'n beroep op Demokrate gehad het.
Die oorwinning van Nixon-Agnew oor Hubert Humphrey (1911 �) en Edmund S. Muskie (1914 �) was naby, maar duidelik, met 'n halfmiljoen gewilde stemme wat wenners en verloorders van mekaar skei. Na die verkiesing het Agnew die eerste vise -president geword wat 'n kantoor in die Withuis gehad het toe Nixon hom 'n kantoor in die West Wing gegee het.
Hoe die party van Lincoln die party van rasse -terugslag geword het
'N Paar dae na die sluipmoord op ds Dr. Martin Luther King Jr., stap die Republikeinse goewerneur van Maryland, Spiro T. Agnew, in 'n konferensiekamer in die sentrum van Baltimore in. In die ure na King se dood het geweld saam met Washington en Chicago in die stad uitgebreek, en dit is gou deur die Amerikaanse weermag beset. In reaksie hierop het Agnew die swart gemeenskap op 11 April byeengeroep vir ''n openhartige en ingrypende gesprek'.
Dit was nie 'n bespreking nie. Dit was 'n lokval. Die goewerneur skeur die skare in terwyl hy opstaan ​​terwyl oproeriges winkels bestook en motors aan die brand steek. Hulle het beweer dat hulle vir rasseharmonie praat, maar hy het 'n oplewing gehad, maar toe die geweld begin, het u gehardloop.
Binne 'n paar minute het die grootste deel van die gehoor by die deur uitgestorm, 'n klompie verslaggewers gevind wat Agnew afgeskakel het. Binne enkele ure was Agnew se konfrontasie binne enkele dae nasionale nuus; hierdie eens onduidelike eerste goewerneur word deur die linkses as 'n rassis aangeval en beskou as 'n opkomende ster in die Republikeinse Party. Die somer het Richard Nixon hom as sy hardloopmaat gekies.
Vyftig jaar later onthou ons Spiro Agnew, indien enigsins, as 'n struikelende vise -president, wat later geen stryd teen belastingontduiking pleit nie, in skande bedank en sy loopbaan beëindig het met militêre oorskot na Saddam Hussein en Nicolae Ceausescu. Maar sy opkoms gedurende die lente van 1968 is insiggewend, want dit voel skielik so bekend: 'n blanke Republikein wat beweer dat hy teen radikalisme en vir die vergete man praat, maar in werklikheid voortgaan om rasse -vyandigheid te vererger. Agnew was verre van 'n bietjie speler, maar was 'n keerpunt in die Amerikaanse geskiedenis, toe die Republikeinse Party hom daartoe verbind het om van Lincoln na die party van blanke rasse -terugslag te verander.
Die verskuiwing was geen toeval nie. Teen die laat 1960's was die Republikeine in 'n stryd. Swart kiesers, eens lojaal aan die party, het gevlug na die Demokrate, wat hul suidelike, rassistiese faksie grotendeels ten gunste van burgerregte -liberalisme verwerp het. Rasse-konserwatiewes in die suide en arbeidersklasse in die noorde was daar om te kies, maar om in lyn te kom met volstrekte rassiste soos George Wallace was 'n doodloopstraat, maar hy het gematigde kiesers beledig, veral die miljoene blankes Amerika se voorstede na die oorlog.
Die antwoord, het partystrateë besef, lê in die netelige vrae wat die burgerregte -rewolusie laat ontstaan ​​het. Dit was vir die meeste blankes maklik om Jim Crow in die suide te beëindig, dit was moeiliker vir hulle om billike behuisingswetgewing of skoolbus te aanvaar, dinge wat die voorstedelike New York of Chicago soveel of meer geraak het as wat dit Atlanta of New Orleans geraak het.
Dinge word nog ingewikkelder met die toenemende frekwensie van stedelike onluste in die somer - Harlem in 1964, Watts in 1965, Newark en Detroit in 1967 - en die opkoms van swart radikalisme ('n oordrewe 'probleem' wat die meeste swart radikale meer geïnteresseerd was in gemeenskapsontwikkeling as in gewelddadige revolusie).
Behuisingsintegrasie, stedelike geweld en swart radikalisme was duidelike kwessies, maar dit het terselfdertyd gekom en deur die nuusmedia as deel van dieselfde verhaal geag, het baie blankes in die middelklas tot die gevolgtrekking gekom dat die burgerregte-rewolusie te ver gegaan het . Kort ná die onluste van die King het US News & amp World Report gewaarsku teen ''n groot protesstem by die stembusse in November' en het opgemerk dat 'sommige politici dit' die opstand van die middelklas 'begin noem.' Opportunistiese Republikeine het toegesak.
Agnew was een van die eerstes - miskien omdat hy 'n politieke leier was en presies die soort Amerikaner wat die reg wou kweek. Hy was 'n seun van 'n Griekse immigrant, het grootgeword in Baltimore, het deur die regskool gestudeer, na die voorstede verhuis en homself ingeplant in die sosiale omgewing van die na -oorlogse wit Amerika: Kiwanisklubs, rolbalbane, "The Lawrence Welk Show." Die man was mal oor 'n goeie vest.
Agnew posisioneer homself vroeg as 'n rasliberal-hy wen die goewerneurskantoor in 1966 deur links na burgerregte te hardloop teen George P. Mahoney, 'n voor-segregasie-demokraat. Maar sy gemoed het gou verander. Hy het 'n obsessie met swart 'oproeriges' gehad, en hy het 'n staatswetstoepassing op burgerregte -aktiviste laat spioeneer, en toe King vermoor is, het hy die Bowie State University, een van die staat se histories swart kampusse, gesluit omdat hy gevrees het dat die studente sou oproer.
Soos baie konserwatiewes in albei partye, was Agnew oortuig dat die oproer in die laat 1960's nie die uitdrukking was van swart frustrasie oor stedelike werkloosheid, diskriminasie en polisie -brutaliteit nie, maar die gevolg was van 'n sameswering deur swart leiers. 'Die plundering en oproer wat ons stad die afgelope paar dae verswelg het, het nie toevallig plaasgevind nie,' het hy die dag in Baltimore aan sy gehoor gesê.
Voorspelbaar en tereg het die staat se burgerregte -leiers hom vergewe. Maar hulle is verdrink deur die duisende Amerikaners wat lof uitgespreek het. Volgens die kantoor van Agnew het hy teen einde April 1968 7 588 briewe en telegramme ter ondersteuning ontvang, teen slegs 1 042 teenstanders. Die voorstedelike koerante van die staat het hom ook eenvormig geprys.
'Hy was reguit maar eerlik', het die redaksie van The Bethesda-Chevy Chase Tribune geskryf. 'Goewerneur Agnew is die tipe man wat in die Withuis nodig is,' het 'n briefskrywer aan The Washington Post gesê.
Agnew was nie die enigste een wat skielik die onluste hard aangeneem het of dit gebruik het om 'n saak teen burgerregte -liberalisme in die algemeen te bou nie. Nixon het daardie lente en somer verder na regs beweeg en sy vorige simpatie met stedelike swartes laat vaar en 'n hewige wet-en-orde-standpunt ingeneem. "Die eerste burgerlike reg van elke Amerikaner is om vry te wees van gesinsgeweld," het hy in sy aanvaardingstoespraak tydens die Republikeinse Nasionale Konvensie in Miami gesê. Op dieselfde dag as hy hierdie woorde uiter, noem Nixon Agnew as sy hardloopmaat.
Vir politieke insiders en die media was Agnew 'n ramp. Hy het sy toesprake gefnuik en een keer 'n growwe rasse-bynaam gebruik om 'n Asiër-Amerikaanse verslaggewer te beskryf. Maar soos met Donald Trump 'n halfeeu later, het kenners Agnew se fundamentele aantrekkingskrag gemis. Hy het dit gesê soos dit was, en as hy af en toe 'n rasse -onduidelikheid laat val het, ja, so het baie wit Amerikaners ook gedoen.
Die val van Nixon se veldtog was gebaseer op wat die Suider -strategie genoem sou word, maar soos die historikus Kevin Kruse opgemerk het, was dit regtig 'n voorstedelike strategie. Nixon het tot in die middel gespeel deur die openlike rassisme van George Wallace te vermy. Maar hy het 'n reeks meer subtiele instrumente ontplooi-teenstrydige, anti-oop behuising-om 'n beroep te doen op die tientalle miljoene wit voorstede wat hulself as rasonskuldig voorgestel het, maar tog baie dieselfde vooroordele oor die 'middestad' en 'Swart radikale' wat hul ouers oor King en ander burgerregte -aktiviste gehou het.
Die strategie het gewerk. Alhoewel hy Hubert Humphrey met slegs 0,7 persentasiepunte geklop het, het Nixon die voorstede oorheers, wat hom in swaaistate soos Tennessee en Noord -Carolina bo -aan die top geplaas het.
Of Agnew die verskil gemaak het, is onmoontlik om te sê. Sy betekenis lê egter elders. Hy kondig 'n nuwe soort wrede rassepolitiek in Amerika aan, wat voorgee vir matigheid en gelykheid, maar voed op verdeeldheid en vooroordeel - een wat ons 50 jaar later nog steeds nie verder kan nie.
In 1920 het 699 gebore buitelanders in Baltimore die Griekse taal gepraat. 
In 1940 het ongeveer 1200 Griekse Amerikaners in Baltimore gewoon.  In dieselfde jaar het 1 193 immigrante uit Griekeland in Baltimore gewoon. Hierdie immigrante het 2% van die blanke bevolking van die stad uitgemaak. 
Die Griekse gemeenskap in die metropolitaanse gebied van Baltimore was teen 2000 16,764, wat 0,7 persent van die bevolking uitmaak.  In dieselfde jaar was die Griekse bevolking van Baltimore 2,693, 0,4% van die stad se bevolking. 
In 2013 woon na raming 2,611 Griekse Amerikaners in die stad Baltimore, 0,4% van die bevolking. 
Sedert September 2014 was immigrante uit Griekeland die vier-en-twintigste grootste in die buiteland gebore bevolking in Baltimore en die Griekse taal was die negende mees algemene taal behalwe Engels. 
Die eerste Grieke in Baltimore was nege jong seuns wat as vlugtelinge van die Chios -bloedbad aangekom het, die dood van tienduisende Grieke op die eiland Chios deur die Ottomane tydens die Griekse Onafhanklikheidsoorlog. 
Immigrante uit Griekeland het gedurende die 1890's die eerste keer in groot getalle in Baltimore begin vestig. 
Vroeë Griekse setlaars vestig die Grieks -Ortodokse Kerk "Evangelismos" in 1906 en die Grieks -Ortodokse Katedraal van die Aankondiging in 1909. 
Teen die 1920's is 'n lewendige dog klein Griekse gemeenskap stewig gevestig. Die Sint Nikolaas Grieks -Ortodokse Kerk is gebou om hierdie groeiende gemeenskap te dien.  Omdat daar geen direkte stoomskipdiens van die Middellandse See na die hawe van Baltimore was nie, het baie Griekse immigrante met die trein gekom, dikwels uit New York. 
Die hoogtepunt van die Griekse migrasie na Baltimore was tussen die 1930's en die 1950's.  Die Griekse gemeenskap verkry sy eerste politieke verteenwoordiging in 1959, toe Peter Angelos die eerste Griek -Amerikaner word wat tot die stadsraad van Baltimore verkies is.
Die Griekse bevolking het nog 'n klein toename in getalle beleef nadat die Wet op Immigrasie en Nasionaliteit van 1965 aangeneem is, wat duisende Grieke se immigrasie moontlik gemaak het. Hierdie golf van Griekse immigrante na Baltimore het teen die vroeë 1980's geëindig. Gedurende die tagtigerjare het die Griekse inwoners van die woonbuurt, wat destyds bekend was as die heuwel, 'n suksesvolle versoek aan die stadsregering gedoen om die omgewing te herdoop as Greektown. Teen daardie tyd was die Griekse gemeenskap 25 000 sterk. 
Alhoewel daar steeds 'n sterk Grieks-Amerikaanse teenwoordigheid in Greektown en Highlandtown is, het die bevolking van die Griekse gemeenskap gedaal. Die bevolking word ouer en baie het uit die oorspronklike Griekse buurte verhuis. Die Latino -bevolking neem vinnig toe namate die Griekse bevolking afneem.    Die meerderheid nuwelinge in die buurt is nou Latino. 
Daar is 'n aantal Grieks-Amerikaanse restaurante in Baltimore, soos Ikaros, The Acropolis, The Black Olive, Samos en Zorba's. Daar word ook 'n jaarlikse Griekse volksfees by die Saint Nicholas Greek Orthodox Church gehou.
Baltimore het histories 'n Griekse mafia -teenwoordigheid gehad. 'N Twee jaar lange FBI-ondersoek na 'n kokaïenring wat deur die Griekse maffia in Baltimore, Philadelphia en Washington, DC bestuur word, het in Augustus 1987 tot 'n aanklag gelei. 
Die meeste Griekse Amerikaners in Baltimore behoort tot die Grieks -Ortodokse Kerk, hoewel 'n klein minderheid Griekse Jode was. Die meeste Griekse Jode het gedurende die vroeë vyftigerjare na die stad geëmigreer. Die meerderheid kom uit Thessaloniki, met die res meestal uit Athene en Patras. Die Griekse Jode van Baltimore is hoofsaaklik Sephardi. Daar is min Sephardim in Baltimore en daar is geen formele Griekse sinagoge of organisasie nie, dus het Sephardi -Griekse Jode meestal by die Ashkenazi -gemeenskap aangesluit en baie Ashkenazi -gebruike aangeneem. Die Griekse Jode van Baltimore het egter die neiging gehad om die Griekse Sefardies -Ortodokse benaming en die Griekse Sefardiese kookkuns te bewaar. Tydens die paasfees bedien die Griekse Jode van Baltimore tradisioneel hardgekookte eiers, avgolemono met lam- en matzabolle, latkes en amandelpasta. 
Wisconsin Historical Society Citation Wisconsin Historical Society, Skepper, titel, beeld -ID. Aanlyn besigtig op (kopieer en plak prentbladsy -skakel). Wisconsin Sentrum vir Film en Teater Navorsing Citation Wisconsin Sentrum vir Film en Teater Navorsing, Skepper, Titel, Beeld ID. Aanlyn besigtig op (kopieer en plak prentbladsy -skakel).
Agnew word dikwels uitgebeeld as Richard Nixon se bylman, soos in hierdie tekenprent deur karikatuur deur Edmund Valtman. Library of Congress.
In die lente van 2016 het die American Political Science Association veertig geleerdes ondervra om die ergste vise -president van die vorige eeu te noem. Hulle konsensuskeuse was maklik: Spiro Agnew.
Ons stem nie saam nie. Richard Nixon se keuse van Spiro Agnew om sy hardloopmaat in Augustus 1968 te wees, was een van die mees onderskatte, gevolglike besluite in die moderne Amerikaanse politiek, en dit weerklink nog 'n halfeeu later. Alhoewel Agnew se beleidsbydraes gedurende sy vyf jaar in die amp beperk was, het hy die belangrike rol aangeneem om die trajek van die Republikeinse Party te hervorm. Sy voorstedelike, middelklasbeeld, vermeng met sy skerpkantige, anti-elite-politieke styl, het sy meteoriese opkoms van 'n obskure graafskap in 'n klein grensstaat na die man wat 'n hartklop van die presidentskap af was, geloods.
Alhoewel daar geen tekort aan boeke oor Richard Nixon, Bobby Kennedy en die belangrikheid van die jaar 1968 is nie, bestaan ​​daar feitlik geen wetenskaplike werk oor Spiro Agnew nie. In ons onlangse boek, Republikeinse populis: Spiro Agnew en die oorsprong van Donald Trump se Amerika, ons het probeer om die historiese betekenis van Agnew - ten goede of ten kwade - sy regmatige plek te gee. Ons plaas Agnew vierkantig en prominent in die geslagslyn van Barry Goldwater, wat nou in die GOP styg. Dit is 'n afstammeling wat deur Pat Buchanan se primêre bod in 1992 en 1996 loop, Sarah Palin se kort sterretjie, die Tea Party, en onlangs Trumpisme.
Sedert die 1960's is die Republikeinse Party gebaseer op 'n los filosofie wat steun vir kleiner regering, laer belasting en 'n vermeende taaiheid in buitelandse beleid, veral ten opsigte van die Sowjetunie tydens die Koue Oorlog, ondersteun het. Die party het die afgelope vyftig jaar sukses op nasionale vlak gevind wat dit in die vorige halfeeu ontwyk het. En dit het daarin geslaag om 'n paar van sy primêre beleidsdoelwitte te bereik: die terugrol van die New Deal/Great Society -beleidsoorheersing wat die Demokrate van Franklin Roosevelt/LBJ geniet het van die 1930's tot die 1960's.
Visepresidensiële geleerdes Christopher Devine en Kyle Kopko voer aan dat die keuse van die vise -president dikwels op politieke, geografiese of beleidsgrondslag geregverdig is, maar die uitwerking op die verkiesing was nog lank nie duidelik nie. Die GOP -onderneming het gedurende hierdie jare na sy populistiese vleuel geknik deur selektiewe gebruik van kaartjiebalansering, die beste gepersonaliseer deur genomineerde ondervoorsitters soos Bob Dole (1976), Dick Cheney (2000 en 2004) en Palin (2008). Maar in 2016 was Trump die brandmerk bo -aan die kaartjie. Die meer gevestigde figuur (in hierdie geval Mike Pence) het die nommer 2 gekry om die ou garde van die party te kalmeer. In 1968 was dit presies die daad van kaartjie -balansering wat Agnew se loopbaan gehelp het.
Agnew se keuse het toegelaat dat Nixon (ten minste in die openbaar) die kandidaat van die onderneming was. Die Nixon-opnames onthul dat die president altyd privaat in elk geval aan die buitekant van die instelling kyk. Maar met Agnew op die kaartjie, het die Republikeine 'n anti-elitisme aangeneem waarvoor hulle in die vorige verkiesings versigtig was. . Met sy klassieke voorkoms, gladde hare en donker pakke het Agnew sport gepraat met die passie van die gemiddelde fan, wat hy beweer dat hy die aanval deur die "elite" namens sy mede-gefrustreerde middelman sou dra. klasburgers in die hele land, het hy lojaal sy tyd bygestaan ​​om die president te ondersteun tydens die hoenderete van Iowa na Idaho, en hy het 'n sleutelrol gespeel om die blanke suide na die Republikeinse Party te draai.
Dit was Agnew wat die meeste direk met die opkomende Republikeinse basis gepraat het, want hy was werklik een van hulle, anders as president Trump se blouboordjie-miljardêrpersoon. Agnew se kern anti-elite-boodskap, hoewel dit moontlik nie konserwatiewe ideologie was nie, was lank oor die politiek van anti-establishment, wit werkers- en middelklas-wrok. Dit het sedertdien 'n geloofsartikel geword. Trump en Pence het dieselfde towerkuns in 2016 gebottel, en dit het hulle gehelp om die Withuis te verower deur die Rust Belt -swaaistate soos Ohio, Michigan, Pennsylvania en Wisconsin na die Republikeinse kolom te draai.
In 1968 en weer in 1972 werk die Nixon-Agnew-kombinasie soos 'n sjarme. Alhoewel hy nie 'n Ivy Leaguer was nie, was Nixon, nadat hy in 1963 na Manhattan verhuis het, aanvaarbaar genoeg vir die New England voorskoolse vleuel van die Republikeinse Party, wat erfenisse soos die Bushes, the Lodges en die Rockefellers insluit. Maar Nixon kon nog steeds kontak maak met die blanke, hardnekkige Amerika op 'n manier wat met sy nederige opvoeding in Kalifornië gepraat het. Agnew was iets heeltemal anders en nuut vir die Republikeine. Anders as die bloubloedige Henry Cabot Lodge, die bestuurder van Nixon in die presidensiële verkiesing van 1960, kom Agnew reguit uit Towson, Maryland. Tyd Die tydskrif noem hom 'Suburbman', die tipe 'wie se lewe om [sy] vier kinders en [sy] huis draai, en wat die gesinslewe verkies het, wat in die verlede grootliks bestaan ​​het uit grasstrooier, pizza, tafeltennis in die kelder onthaalkamer, Sondagmiddae na die Baltimore Colts op kleur -TV gekyk. "
Met Agnew (links) op die kaartjie, kon Nixon 'n beroep doen op 'n groter aantal kiesers as wat hy andersins sou kon doen. Die twee is maklik herbenoem tydens die Republikeinse Nasionale Konvensie van 1972, wat van 21 tot 23 Augustus in Miami Beach, Florida gehou is. Nasionale Argief
Agnew se blywende invloed was sy vermoë om politiek en emosie inderdaad te meng; sy skelm temperament was waarskynlik sy doeltreffendste politieke wapen. Hier deel hy ook die verhoog met Trump. Alhoewel Nixon se erfenis vir buitelandse en binnelandse beleidsbepalings (nog steeds deur Watergate verduister) die opening na China insluit, die daarstelling van beduidende omgewingswetgewing, die ondertekening van titel IX en die onderhandeling van die verdrag teen ballistiese missiele, was dit Agnew, deur stem te gee aan die angstige blanke kiesers uit die middel- en werkersklas, wat 'n primêre rol gespeel het in die vorming van 'n nuwe Republikeinse verkiesingsmeerderheid. Dit lyk asof dieselfde ooreenkoms vorm aanneem in die eerste termyn van die Trump -administrasie, waar die beleidsbesonderhede aan die Republikeine van die kongres oorgelaat word, terwyl die president 'n emosionele band met sy kiesers bly vestig, blykbaar ongeag wat hy doen.
Net agt jaar verwyder van 'n setel in die soneringsraad van die Baltimore County en 'n enkele termyn as uitvoerende hoof van Baltimore County, het Agnew minder as twee jaar as goewerneur van Maryland gedien toe Nixon hom aangewys het as vise -president in 1968. Hy was 'n nasionale kandidaat by so 'n swak politieke hervatting dat daar bykans geen historiese parallel is nie. Dat so 'n politieke beginner in 1969 die derde mees gerespekteerde man in die land agter Richard Nixon en Billy Graham kan word, spreek boekdele van die koord wat hy vinnig by die Amerikaanse volk geslaan het.
Agnew het 'n versierde soldaat van die Tweede Wêreldoorlog geword, en het daarna na die regsskool, die voorstede en die wet gegaan en uiteindelik in die politiek. Nixon en sy naaste medewerkers het reeds vroeg besef dat Agnew uit beleidsaangeleenthede uit sy liga was en het baie min idee hoe om in die Withuis -omgewing te werk. In April 1969, net drie maande in die eerste termyn van die Nixon-Agnew-span, skryf H. R. Haldeman, stafhoof van Nixon, in sy dagboek: 'VP bel net voor ete en sê dat hy met Nixon moet praat. . . . Later het [Nixon] my na die slaapkamer geroep om woedend te rapporteer dat hy net 'n ou wou hê om die direkteur van die Ruimteraad te wees. Dit kan strooi wees wat die kameel se rug breek. [Agnew] het net geen sensitiwiteit of oordeel oor sy verhouding met Nixon nie. Na 'n fliek het ons huis toe gestap en Nixon het my teruggebel, weer om na te dink oor die Agnew -probleem.
Hierdie boek laat die taak van 'n volledige biografie aan ander oor. In plaas daarvan bied ons die volgende hoofstukke aan as streng, selektiewe kiekies uit Agnew se loopbaan, omskep in 'n groter politieke verhaal. Saam onthul hulle Agnew se verrassende vermoë om die veranderende getye van die Amerikaanse politiek na die Tweede Wêreldoorlog te navigeer. Soos sy hulpverlener David Keene verduidelik: 'Hy was 'n selfgemaakte man wat op die blok in Baltimore grootgeword het en nagskool toe gegaan het, en mense het gepraat oor hoe hy sy lys woorde in Reader's Digest bestudeer het.' Die vader van die toekomstige vise-president was 'n eetplek-Griekse immigrant.
Agnew, wat die pers beroemd as 'nugter van negativisme' genoem het, het by die National Press Club aangeval terwyl president Nixon hul uitnodiging geweier het. Met vergunning van National Press Club.
Agnew het nooit die binnekring van Nixon oor buitelandse of binnelandse beleid gehaal nie en het later sy voormalige baas aangekla omdat hy ''n inherente wantroue het teenoor almal wat 'n onafhanklike politieke identiteit het'. Die personeel van Nixon het nog minder van Agnew gedink, maar dit sou later in die guns van die vise -president wees.
Hy was so ver uit die baan van Nixon dat hy niks met die Watergate -skandaal te doen gehad het nie. In plaas daarvan lyk dit asof hy bestem was om staatsbegrafnisse by te woon, lang welwillendheidsreise na die buiteland te onderneem en die Withuis te verteenwoordig oor binnelandse aangeleenthede met 'n lae prioriteit. Nixon kon Agnew nie persoonlik verdra nie, en hy het ernstig oorweeg om hom in 1972 te vervang deur die goewerneur van Texas, John Connolly, 'n konserwatiewe demokraat wat later 'n Republikein sou word. Uiteindelik het hy anders besluit en korrek toegegee dat Agnew intussen en tot groot verbasing van almal 'n ikoon geword het vir die GOP -basis.
In plaas daarvan om in visepresidensiële onduidelikheid te bly, het Agnew in 1969 en 1970 homself verander in 'n waardevolle ambassadeur in die blanke Suide en die groot stil meerderheid. Hy was 'n toonaangewende fondsinsameling by Lincoln Day-etes en dies meer, en het gepraat met die aanbidding van skares op plekke soos Des Moines, Birmingham en Boise. By hierdie geleenthede het hy in die nasionale dialoog die idee ingebring dat die media bevooroordeeld is teen konserwatiewes. Hy het die Demokratiese Party aangeval omdat hulle wit suidelike mense as vanselfsprekend aanvaar het, en hy het die kultuur van toelaatbaarheid en die protesoptogte teen die oorlog op kampusse uitgeslaan. Agnew se bekendste toespraak oor wat hy gesien het as die korrupte krag van nuus oor televisienetwerke, identifiseer 'n 'klein groepie mans, wat miskien nie meer as 'n dosyn ankers, kommentators en uitvoerende vervaardigers uitmaak nie, [wat] oor die 20 minute of so afreken. film en kommentaar wat die publiek moet bereik. "
Die toespraak van 1969 het 'n onmiddellike klassieke geword, en hoewel dit nou 'n stukkie van die Republikeinse Party is, is dit oorspronklik gekleur en gekraai deur die media "elite" wat Agnew aangeval het - wat sy mening vir sy volgelinge bewys. Maar dit het ook 'n grondslag gebou, net soos Pat Buchanan in 1970 geprofeteer het, vir konserwatiewes om 'oorweging te skenk aan maniere en middele om 'n regering of 'n ander netwerk te bekom, waardeur ons ons verhaal kan vertel'. media tot die skepping van Fox News en die alt-right.
Sy aanvalle op die media het Agnew tot 'n nuwe vlak van nasionale politieke bekendheid laat beland. Nou word vergeet dat hy, saam met Ronald Reagan en Nelson Rockefeller, wettig voorgehou is as 'n vroeë leier vir die Republikeinse presidensiële benoeming in 1976. Maar toe George Wallace in 1972 gereed was om weer 'n draai te maak, was dit van kritieke belang vir die herverkiesing van Nixon dat die opkomende suidelike leierskap van die Republikeinse Party, insluitend politici soos die senator van Suid -Carolina Strom Thurmond, agter die nasionale kaartjie was. Thurmond het gesê: 'Suid -Carolina sal Spiro Agnew in 1976 as president verkies.' En dit het gehelp dat senator Barry Goldwater, die GOP -genomineerde van 1964 en geestelike peetvader van die opkomende konserwatiewe beweging, ook ondersteun het om die sittende vise -president te behou, en beweer: "Die gewildheid van Agnew is gelyk aan die van die president."
Natuurlik sou daar geen 'Spiro van '76' wees nie, soos die vroeë plakkersplakkers verklaar het. Die presidensiële gesprek is afgebreek deur Agnew se bedanking in Oktober 1973 en sy plaasvervanger deur Gerald Ford. Soos die legendariese Washington Post -redakteur, Ben Bradlee, opgemerk het: 'Dit is 'n maatstaf van die donkerte van die Watergate -wolk dat Agnew binne 'n paar dae geskiedenis was. Die land het die nuwe vise -president verwelkom en teruggekeer na hul sitplekke om te wag vir die begin van die laaste besluit. " Watergate het al die politieke suurstof verbruik in die nadraai van Agnew se vertrek. Nixon het net tien maande later bedank.
Minder as 'n jaar na herverkiesing en voordat Nixon te midde van die Watergate-skandaal uit sy amp gedwing is, bedank Agnew self die vise-president nadat hy skuld beken het op inkomstebelastingontduiking. Hy is vervang deur die Amerikaanse verteenwoordiger van Michigan, Gerald Ford (tweede van links), hier op die foto saam met Agnew (heel links), die Suid -Viëtnamese president Nguyen Van Thieu (middel) en ander kongreslede tydens 'n vergadering op 5 April 1973. Met vergunning van Carl Albert Research and Studies Center, Congressional Collection.
Die aaklige besonderhede van Agnew se skielike bedanking - hy is in Oktober 1973 aangekla van belastingontduiking - verklaar 'n deel van sy vinnige verdwyning in die geskiedenis en sy gebrek aan historiese erkenning. Alhoewel daar bespiegelings is waarom hy so skielik by die aanklaers ingegee het, is daar min twyfel oor Agnew se skuld. Nixon se prokureur -generaal, Robert Bork, het aangevoer dat Agnew "anders moes bedank, dat hy tronk toe sou gaan."
Terwyl die vise -president later sou beweer dat hy onskuldig was aan die bewerings wat hom genoop het om te bedank, was sy primêre verdedigingslinie privaat gedurende die somer en herfs van 1973 dat almal in Maryland ook terugslae geneem het. Agnew aanvaar wat omkoopgeld beloop vir konstruksiekontrakte wat begin het terwyl hy in Towson was en in Annapolis voortduur toe hy later goewerneur was en tydens sy tyd as vise -president. Soos Richard Cohen, wat die ondersoek vir die Washington Post behandel het, later gesê het: 'Dit was 'n korrupte man. Hy skud almal af. . . . Hy was skaamteloos. "
Nadat hy nolo contendere gepleit het omdat hy nie omkoopgeld as inkomste verklaar het nie, het Agnew skielik van die politieke toneel verdwyn. Hy leef 'n paar dekades lank uit, speel gholf in Palm Springs saam met sy vriend Frank Sinatra en skryf 'n stomende spioenroman wat hy probeer omskep het in 'n film, sowel as 'n memoires wat fokus op sy weergawe van die gebeure wat gelei het tot sy bedanking. Sy pogings om werk te vind as 'n ongedwonge prokureur en 'n lobbyist vir prinses in die Midde-Ooste en ander internasionale sterkmanne, was verleentheid.
Openbare verskynings was skaars. Soos hy later geskryf het, het hy 'n 'meer subtiele straf' opgelê: 'Ek kan nie deur 'n hotel se voorportaal of in 'n straat loop en net een van die skare wees nie. Alhoewel ek geen van die voordele van die openbare lewe het nie - geen pensioen, geen voormalige staatsmanstatus, geen diplomatieke paspoort om my sake en sake in my internasionale sake te vergemaklik nie, het ek 'n groot belemmering vir die openbare lewe behou. Ek het geen privaatheid nie, want ek word oor die hele wêreld erken. As mense stop en na jou staar, weet jy dat sommige dink: 'Daar kom Agnew, die man wat uit die vise-presidentskap geskop is.'
Selfs die Amerikaanse senaat, waar Agnew van 1969 tot 1973 as vise -president voorsitter was, wens hom skynbaar weg. Die senaat het die tradisionele installasie van sy borsbeeld in sy voorkamers langer as twee dekades teruggehou. Toe die standbeeld uiteindelik in 1995 onthul word, het geen van die Amerikaanse senatore van Maryland die seremonie bygewoon nie. Agnew het treurig erken: "Ek is nie blind of doof daarvoor dat sommige mense voel dat dit 'n seremonie is wat nie moet plaasvind nie." Hy sterf 'n jaar later naby sy strandhuis in Ocean City, Maryland.
Die vinnige vertrek van die vise -president uit die nasionale kollig, sy hartseer pleitooreenkomsooreenkoms (wat op die hakke van 'n openbare gelofte gekom het om tot die bitter einde te veg), en sy gebrek aan 'n blywende beleidsnalatenskap is beslis 'n bydraende rede vir sy spook van Amerikaanse politieke geskiedenis. Dieselfde handjievol Agnew -staaltjies en gesprekke word in die meeste biografieë van Nixon herwin. Agnew is soms die moeite werd om te noem vir kenners wat die gevare van die keuse van 'n onbekende hardloopmaat met min nasionale ervaring wil illustreer. Ons glo egter dat die huidige verhaal onvolledig is.
As ons nou terugkyk, kan ons sien dat die benoeming en opkoms van Agnew as 'n nasionale politieke figuur gehelp het om 'n breë koalisie saam te smelt wat Wall Street verbind het met die groeiende voorstedelike middelklas en 'n ontevrede blanke werkersklas. Dit het gehelp om 'n band tussen politieke en kulturele gerief te skep tussen konserwatiewe klubklubs, 'n groeiende godsdienstige beweging en "verraai" wit suidelike inwoners wat op soek was na 'n nuwe tuiste na die besluit van Lyndon Johnson om burgerregte in 1964 te ondersteun. Agnew het sy tyd ten beste benut kantoor om 'n politieke spoor te blaas wat sy protege en toespraakskrywer, Pat Buchanan, in sy eie presidensiële veldtogte in 1992 en 1996 sou herhaal. Maar baie Republikeine het oorspronklik Agnew se keuse as vise -president met diepe skeptisisme ontmoet.
Agnew was inderdaad so verbaas soos iemand om gekies te word. Nadat hy in Augustus 1968 by die Republikeinse Nasionale Konvensie in Miami deur Nixon genomineer is, het hy aan verslaggewers gesê dat die keuse "soos 'n bout uit die bloute" gekom het. Hy het ook geweet dat 'die naam Spiro Agnew nie 'n huishoudelike naam is nie. Ek hoop beslis dat dit binne die volgende paar maande een sal word. "
Agnew, gebore in Baltimore in 1918 en tot goewerneur van Maryland in 1969, was 'n onbekende figuur in die nasionale politiek voordat Nixon hom as vise-president aangestel het. Hy is beëdig op 20 Januarie 1969. Nasionale Argief
In sy aanvaardingstoespraak het hy reguit gesê: "Ek staan ​​hier met 'n diepe gevoel van die onwaarskynlikheid van hierdie oomblik." Baie hoofstroom Republikeine was dit eens. Goewerneur van Michigan, George Romney, het tydens die benoemingsproses 186 afgevaardigdes (14 persent van die totaal) van die vloer gekry ondanks Nixon se goedkeuring. Rogers Morton, kongreslid van Maryland, wat Agnew goed geken het en later as voorsitter van die Republikeinse nasionale komitee aangestel sou word, het privaat aan Nixon gesê dat Agnew moontlik 'n baie goeie kandidaat was, maar dat hy 'lui' was.
Maar soos Richard Scammon en Ben Wattenberg opgemerk het in hul ondersoek na die Nixon -koalisie in 1970, Die werklike meerderheid, "Strom Thurmond sou moontlik John Tower op die kaartjie gehou het. Nelson Rockefeller sou dalk van Mark Hatfield op die kaartjie gehou het - maar Thurmond kon nie saam met Hatfield huis toe gaan nie en Rockefeller kon nie saam met Tower huis toe gaan nie. Almal kan saam met Agnew huis toe gaan - miskien knorrig. . . maar dit was 'n leefbare reëling. "
Byna onmiddellik na sy benoeming, en weer na die oorwinningsverkiesing, het Agnew 'n retoriese pad begin loop oor ras, kultuur en die frustrasies van Midde -Amerika. Dit het hom in 1970 op die voorblad van die tydskrif LIFE gekry, sy arms gevou en onder die opskrif "Stern Voice of the Silent Majority: Spiro Agnew Knows Best." Hy beledig en praat hard. Met die getroue GOP en die nuut bekeerde by oorloop van menigtes in die suide en op die platteland van Amerika, het hy die afvalliges in sy eie party en sy vermeende vyande met wraak nagejaag. Agnew het regstreeks gepraat met "die oorgrote meerderheid van die kiesers in Amerika [in 1968 wat] onjong, nie-arm en nie-swart is, hulle is middeljariges, middelklas, middelgesind."
'N Halfeeu later volg Donald Trump Agnew se speelboek, waarskynlik sonder om dit te weet, om politieke steun en nasionale media -aandag te konsolideer. Minderhede afkraak? Neem die nuusmedia en die vooroordele van akademici en intellektuele aan? Klop 'politieke korrektheid' en elite? Lede van u eie party in die openbaar vermaan? Trump en Agnew kon bevestigend antwoord op al hierdie vrae, geskei deur byna vyftig jaar. Teen 1969 noem Agnew die nuusmedia bevooroordeeld en kritiseer intellektuele en oorlogsbetogers '' 'n onbeskaamde korps effe snobs. Hy staan ​​vir wet en orde en teen almal wat die Viëtnam -oorlog teëgestaan ​​het. Tydens die middeltermynverkiesings van 1970 het Nixon hom as 'n aanvalhond ontplooi, nie net teen Demokrate nie, maar ook teen liberale Republikeine wat dit gewaag het om sy administrasie uit te daag. Polities en strategies het Agnew ontdek hoe hy homself noodsaaklik kan maak vir Nixon en vir die totstandkoming van die moderne Republikeinse Party.
Trump se veldtog het eksplisiet gebruik gemaak van die gonswoorde uit die Nixon-era "stille meerderheid" en "wet en orde." Trump het gereeld Agnew-agtige aanvalle op die vermeende vooroordeel van die liberale media gebruik. Beide mans het uitgeblink by die politieke teenstoot en gekantel teen heilige norme en tradisies van die Amerikaanse politieke lewe. Hulle het elkeen 'n veldtogstyl gebruik, hul gebrek aan verkose politieke ervaring as eerbewyse meegebring en word (of sal onthou word) as oorweldigend trots manne wat nie die nederigheid gehad het om hul foute te erken nie. Sit die ooreenkomste bymekaar en dit is moeilik om te ontken dat Spiro Agnew 'n voorbode was van dinge wat in die Amerikaanse politiek sou gebeur.
Agnew en Trump kom miskien die naaste bymekaar as kultuurkritici vir die blanke werkersklas. As kampioene van die blanke almal teen liberale elite van die Demokratiese Party - die professionele klasse, die media, die vermaaklikheidsgemeenskap, die intellektuele en die tweejarige pensante van die kus - Agnew en Trump word beskou as helde, nie net vir hul eie persoonlikhede nie, maar ook vir die vyande wat hulle gemaak het. Soos Trump tydens die voorverkiesings opgemerk het, sy volgelinge was so lojaal dat hy 'in die middel van 5th Avenue kon staan ​​en iemand kon skiet en [nie] kiesers kon verloor nie.' Net so het Agnew duisende briewe ontvang van ondersteuners wat hul ewige trou belowe het, selfs nadat hy bedank en nolo contendere tot belastingontduiking toegesê het.
Agnew se blouboordjie-persona en kritiek op die media het hom 'n wydverspreide aantrekkingskrag onder kiesers van die GOP besorg, soveel dat hy as 'n moontlike aanspraakmaker op die Republikeinse presidensiële nominasie in 1976 aangewys is, saam met figure soos Ronald Reagan (heel regs) en Nelson Rockefeller (nie op die foto nie) ). Nasionale Argief
Beide Agnew en Trump het dit moontlik gemaak vir 'n werkende styf of middelvlak kantoorwerker om Republikein te stem, omdat hulle die beskuldiging teenstaan ​​dat die GOP die party van die rykes is deur die snobisme en elitisme van liberale Demokrate en hul polities korrekte ondersteuners aan te dui .
Soos Agnew, was Trump 'n geregistreerde demokraat voordat hy van party verander het. Hy was ook kritiek op Ronald Reagan. Maar Trump se toetrede tot en verheffing tot die politiek van die Republikeinse Party is gekleur deur die raspolitiek, net soos Agnew se skielike toename in nasionale aandag ná die onluste in Baltimore na die sluipmoord op Martin Luther King Jr. in 1968. Reeds in 2011 betwis Trump die legitimiteit van Barack Obama se burgerskap. En die middelpunt van sy toespraak waarin hy sy kandidatuur aangekondig het, was gefokus op die bou van 'n muur en veralgemening oor Mexikaanse immigrante in die Verenigde State.
Trump se politieke gebruik van rassige aanstootlike taal is goed gedokumenteer. Sy speelboek boots Agnew's na in styl en inhoud. En hy praat met 'n soortgelyke kiesafdeling: 'n derde tot 40 persent van die Amerikaanse kiesers wat Trump-ondersteuners is, lyk soos die ou stille meerderheidsbevolking van Agnew. Trump se toesprake is byna uitsluitlik gehou in Agnew se ou politieke stampe - ver van die oostelike en weskus.
Agnew en Trump se verhouding met die pers en die intellektuele elite is ook 'n kerndeel van hul politieke identiteit. Trump se algehele aanslag op die waarheid van die nuusmedia is in baie opsigte die apoteose van Agnew se bewerings in 1969 oor die krag van netwerknuus om die publieke opinie te vorm.Trump se uitsprake, net soos Agnew, is geperfekteer deur die wet en orde kantel om 'Amerikaanse bloedbad' te beëindig, die media as 'die vyand van die mense' te noem, en diegene wat nie met sy immigrasiebeleid saamstem nie, as politiek korrek te noem. Net soos Agnew, speel Trump sy onbekendheid met Washington, DC se optrede bymekaar, en vergader diegene wat agtergebly het deur die oplewing na die oorlog/na die resessie wat die skeiding tussen ryk en arm, swart en wit en stedelike en landelike Amerika vererger het.
Die boodskappe van Agnew en Trump was, en is, kwater, skerper en meer beskuldigend as waaraan die Eisenhower of die Bush -Republikeine gewoond was, maar dit het aanklank gevind by wit Amerika omdat dit die persepsie versterk het dat die burgerregtebeweging of die Black Lives Matter dryf was te militant, dat intellektuele te liberaal was en dat die media te selfregverdig en opinies was. Die moderne Republikeinse Party, wat in 2016 'n posisie van oorheersing bereik het wat nog nie voor Franklin Roosevelt se presidentskap gesien is nie, is Spiro Agnew dankbaar. Of dit nou Agnew die ergste vise -president is of nie, dit maak hom beslis diep en histories belangrik.
Net soos Joseph McCarthy, met wie hy gereeld vergelyk word, was Spiro Agnew as man baie minder belangrik as as 'n verskynsel. In die presidentsverkiesingsiklus van 2016, soos kenners en meningspeilers die oorwinning van Hillary Clinton voorspel het, was baie in die versoeking om te sê dat demografiese verskuiwings, die geslagsgaping en 'n koalisie van stedelike elites en minderheidskiesers 'n langtermyn demokratiese sukses was. Die uitslag van die verkiesing bewys anders. Die oorwinning van Donald Trump in die kieskollege het die politieke wiskunde onthul dat 'n nuwe Demokratiese 'koalisie van die opkomende' nog nie die GOP kan hermerk as die party van ekonomiese elite en 'die 1 persent' nie.
Nou meer as ooit regeer Spiro Agnew se Republikeinse Party Amerika. Die nuwe politieke paaie wat Amerikaners in die een-en-twintigste eeu sal ry, sal oor 'n terrein wees wat ten minste gedeeltelik gevorm word deur hierdie mees onwaarskynlike vergete politici wat geen terugkeer of tweede daad gehad het nie. Sy onbesitlike lewe het 'n vreemd blywende erfenis opgelewer.
Kyk die video: DOÑA BLANCA, ASMR MASSAGE, CHAKRA CORONA, LIMPIA, SPIRITUAL CLEANSING Cuenca, Indian Barber, Reiki (Julie 2022).