Een gekampte kamele in warm woestyne van Arabië en Afrika
Die dromedaris ( Camelus dromedarius of een-geboë kameel) is een van 'n halfdosyn kameelspesies wat op die planeet gelaat word, insluitend llamas, alpacas , vicunas en guanacos in Suid-Amerika, sowel as sy neef, die tweekoppige Baktriese kameel. Almal het 40 tot 45 miljoen jaar gelede in Noord-Amerika ontwikkel van 'n gemeenskaplike voorouer.
Die dromedaris is waarskynlik gematig van wilde voorouers wat in die Arabiese skiereiland roem.
Geleerdes glo dat die waarskynlike tuiste van huishouding iewers tussen 3000 en 2500 vC in kus nedersettings langs die suidelike Arabiese skiereiland was. Soos die neef van die Baktriese kameel, dra die dromedaris energie in die vorm van vet in sy bult en buik en kan dit vir 'n lang tydperk oor min of geen water of kos oorleef. As sodanig is die dromedaris (en is) gewaardeer vir sy vermoë om treks oor die droë woestyne van die Midde-Ooste en Afrika te verduur. Kameelvervoer het veral oor die Ystertyd groot internasionale handel oor die hele Arabiese gebied verbeter, en internasionale kontakgeleenthede dwarsdeur die streek langs kampwaens uitgebrei .
Kuns en wierook
Dromedaries word geïllustreer as gejag in Nuwe-Koninkryk Egiptiese kuns gedurende die Bronstydperk (12de eeu vC), en teen die laat-bronstydperk was hulle taamlik alledaags in Arabië. Kuddes word getuig van Ystertyd, vertel Abraq op die Persiese Golf.
Die dromedaris word geassosieer met die opkoms van die "wierookroete", langs die westelike rand van die Arabiese skiereiland; en die gemak van kameelreise in vergelyking met aansienlik gevaarlikere seevaart, het die gebruik van oorhandse handelsroetes wat die Sabaese en latere handelsondernemings tussen Axum en die Swahili-kus en die res van die wêreld verbind.
Argeologiese bewyse vir vroeë dromedêre gebruik sluit die predinastiese terrein van Qasr Ibrim in Egipte in, waar kameeldier oor 900 vC geïdentifiseer is, en as gevolg van sy ligging as dromedaris geïnterpreteer. Dromedaries het tot ongeveer 1000 jaar later nie alomtegenwoordig in die Nylvallei nie.
Die vroegste verwysing na dromedaries in Arabië is die Sihi mandibel, 'n kameelbeen wat direk gedateer is tot 7100-7200 vC. Sihi is 'n Neolitiese kusgebied in Jemen, en die been is waarskynlik 'n wilde dromedaris: dit is ongeveer 4000 jaar vroeër as die terrein self. Sien Grigson en ander (1989) vir addisionele inligting oor Sihi.
Dromedaries is geïdentifiseer op plekke in Suidoos-Arabië, tussen 5000 en 6000 jaar gelede. Die terrein van Mleiha in Sirië sluit 'n kameel begraafplaas, tussen 300 vC en 200 nC. Laastens is dromedarisse van die Horing van Afrika gevind op die Ethiopiese webwerf van Laga Oda, gedateer 1300-1600 nC.
Sien bladsy twee vir inligting oor die Baktriese Kameel.
Boivin N, en Fuller D. 2009. Skulpmiddels, Skepe en Saad: Verkenning van Kusvoorziening, Maritieme Handel en Verspreiding van Huishoudings in en rondom die Antieke Arabiese Skiereiland. Tydskrif van Wêreldvoorgeskiedenis 22 (2): 113-180.
Burger PA, en Palmieri N. 2013. Beraming van die Bevolkings Mutasie Tempo van 'n de novo Gemengde Baktriese Kameel Genoom en kruis-soort vergelyking met Dromedary ESTs. Blaar van Erfenis.
Cui P, Ji R, Ding F, Qi D, Gao H, Meng H, Yu J, Hu S, en Zhang H. 2007. 'n Volledige mitochondriale genoom volgorde van die wilde tweekampige kameel (Camelus bactrianus ferus): 'n evolusionêre geskiedenis van kameeldiere BMC Genomics 8: 241.
Gifford-Gonzalez D, en Hanotte O. 2011. Inheemse diere in Afrika: Implikasies van genetiese en argeologiese bevindinge. Tydskrif van Wêreldvoorgeskiedenis 24 (1): 1-23.
Grigson C, Gowlett JAJ, en Zarins J. 1989. Die Kameel in Arabië: 'n Direkte Radiokoolstof Datum, Gekalibreer tot ongeveer 7000 vC. Blaar van Argeologiese Wetenskap 16: 355-362.
Ji R, Cui P, Ding F, Geng J, Gao H, Zhang H, Yu J, Hu S, en Meng H.
2009. Monofieletiese oorsprong van binnelandse baktriese kameel (Camelus bactrianus) en sy evolusionêre verhouding met die bestaande wilde kameel (Camelus bactrianus ferus). Dieregenetika 40 (4): 377-382. doi: 10,1111 / j.1365-2052.2008.01848.x
Uerpmann HP. 1999. Kameel- en perdskeleties van prototogiese grafte by Mleiha in die Emirate van Sharjah (UAE). Arabiese Argeologie en Epigrafie 10 (1): 102-118. doi: 10,1111 / j.1600-0471.1999.tb00131.x
Vigne JD. 2011. Die oorsprong van dierehuisbou en veeteelt: 'n Groot verandering in die geskiedenis van die mensdom en die biosfeer. Comptes Rendus Biologies 334 (3): 171-181.
Die baktriese kameel ( Camelus bactrianus of tweekampige kameel) hou verband met, maar dit blyk nie af van die wilde baktriese kameel ( C. bactrianus ferus ), die enigste oorlewende spesie van die ou ou wêreldkameel.
Binnelandse en Habitats
Argeologiese bewyse dui daarop dat die Baktriese Kameel ongeveer 5,000-6,000 jaar gelede in Mongolië en China geslag is, uit 'n uitgestorwe vorm van kameel.
Teen die 3de millennium vC was die Baktriese Kameel versprei oor die hele Midde-Asië. Bewyse vir die huisvesting van Baktriese kamele is al vroeg in 2600 vC by Shahr-i Sokhta (ook bekend as die Gebrande Stad), Iran, gevind.
Wilde baktriërs het klein, piramide-vormige bultjies, dunner bene en 'n kleiner en skraal lyf as hul binnelandse eweknieë. 'N Onlangse genoomstudie van wilde en huishoudelike vorms (Jirimutu en kollegas) het voorgestel dat een kenmerk wat tydens die makingsproses gekies is, die verrykende olfaktoriese reseptore, die molekules wat verantwoordelik is vir die opsporing van reuke, verryk kan word.
Die oorspronklike habitat van die Baktriese kameel het vanaf die Geelrivier in Gansu-provinsie van Noordwes-China deur Mongolië na sentraal-Kasakstan uitgebrei. Die neef van die wilde vorm woon in noordwestelike China en suidwestelike Mongolië, veral in die Outer Altai Gobi-woestyn. Vandag word baktrians hoofsaaklik in die koue woestyne van Mongolië en China beseer, waar hulle beduidend bydra tot die plaaslike kameelherdersekonomie.
Kameel eienskappe wat mense aangetrek het om hulle te huisves, is redelik voor die hand liggend. Kameels word biologies aangepas by moeilike toestande van woestyne en halfwoestyne, en sodoende maak hulle dit moontlik vir mense om deur die woestyne te reis of selfs te leef, ondanks die droëheid en gebrek aan weiding.
Daniel Potts (Universiteit van Sydney) het die Baktrian eens die hoofmiddel van voortbeweging vir die Silk Road- brug tussen die ou wêreldkulture van die ooste en weste genoem.
Baktrians stoor energie as vet in hul humps en abdomens, wat hulle in staat stel om vir lang tydperke sonder voedsel of water te oorleef. In 'n enkele dag kan die liggaamstemperatuur van 'n kameel veilig wissel tussen 'n verstommende 34-41 grade Celsius (93-105,8 grade Fahrenheit). Daarbenewens kan kamele 'n hoë dieetinname van sout, meer as agt keer dié van beeste en skape, duld.
Genetici (Ji et al.) Het onlangs ontdek dat wildebakterieë, C. bactrianus ferus , nie 'n direkte voorouer is nie, soos voor die aanvang van DNA-navorsing aanvaar is, maar eerder 'n afsonderlike afstamming is van 'n vooraangespesie wat nou verdwyn van die planeet. Daar is tans ses subspesies van baktriese kameel, al die afstammelinge van die enkelbaktriese bevolking van die onbekende stamvader. Hulle is verdeel op grond van morfologiese eienskappe: C. bactrianus xinjiang, Cb sunite, Cb alashan, CB rooi, Cb brown , en Cb normal .
'N Gedragsstudie het bevind dat baktriese kamele ouer as 3 maande nie melk van hul moeders mag suig nie, maar het geleer om melk van ander merries in die kudde te steel (Brandlova et al.).
Sien bladsy een vir inligting oor die Dromedary Camel.
Brandlová K, Bartoš L, en Haberová T. 2013. Kameelkalwers as opportunistiese melkdiefstalle? Die eerste beskrywing van allosuckling in Bactrian Camel (Camelus Bactrianus). PLoS One 8 (1): e53052.
Burger PA, en Palmieri N. 2013. Beraming van die Bevolkings Mutasie Tempo van 'n de novo Gemengde Baktriese Kameel Genoom en kruis-soort vergelyking met Dromedary ESTs. Blaar van Erfenis : 1 Maart 2013.
Ji R, Cui P, Ding F, Geng J, Gao H, Zhang H, Yu J, Hu S, en Meng H. 2009. Monofiele oorsprong van huishoudelike baktriese kameel (Camelus bactrianus) en sy evolusionêre verhouding met die bestaande wilde kameel Camelus bactrianus ferus).
Dieregenetika 40 (4): 377-382.
Jirimutu, Wang Z, Ding G, Chen G, Son Y, Son Z, Zhang H, Wang L, Hasi S et al. (The Bactrian Camels Genome Sequencing en Analise Consortium) 2012. Genoom volgordes van wilde en huishoudelike baktriese kamele. Natuurkommunikasie 3: 1202.