🥇 ▷ Remnant: From The Ashes Review - 'n Prettige en uitdagende ervaring wat herinner aan ... ✅
Remnant: From The Ashes Review – ‘n Prettige en uitdagende ervaring wat herinner aan …
Restant: From the Ashes het ‘n taamlik vinnig groeiende reputasie opgedoen as ‘n Dark Souls-begeleidingspel. Dit is omdat dit ‘n moeilike perspektiefspel is. Die een met ‘n lineêre ontwerp tref die vyande en harde base hard. Die spel het ook ‘n taamlike koel samewerkingstelsel wat my laat dink aan Left 4 Dead vanweë die aard daarvan.
Laat ons eers uit die pad kom voordat ek in die meganika spring. Die res vind, soos die naam aandui, plaas in ‘n post-apokaliptiese wêreld. Die een waar Root oorgeneem het. Wortel is die belangrikste vyandelike faksie in die spel en ek hou daarvan, want dit is ‘n redelike unieke soort vyand. Die wortel is bosatrone wat soortgelyk is aan wesens, wat op die een of ander manier die wraak van die natuur op die mensdom beteken. Dit is ten minste my persoonlike benadering tot hulle.
Jy skep jou karakter en begin jouself op ‘n onbekende oewer was. Jy dra klere en ‘n basiese primêre wapen. Nadat u die omgewing nagegaan het en die voorren nagegaan het, kan u uself vind op Totem 13. Totem 13 is die belangrikste tuisbasis / basis waar u ‘n soort heiligdom kan noem. Hier kan u tydens stilstand ontspan, wapens vervaardig / vervaardig of verander, en selfs spelers kies.
Die wortel het ‘n hart wat dit beheer. Die ligging van die hart is in ‘n toring opgesluit, ‘n toring wat slegs deur iemand wat die stigter genoem word, ontsluit kan word. As u sien dat Totem 13 min personeel het, is u die man wat nou op soek is na ‘n soek- en reddingsmissie om die stigter te vind.
Die tutoriaal was ‘n bietjie stadig, maar dit het goed gevaar, wat my ‘n basiese idee van die spel gegee het. Wanneer en hoe om aan te val, uithouvermoë te bespaar, aanvalle te vermy, ens. Ek hou regtig nie van tussenposes nie. Hulle het regtig sleg gelyk en kon nie ‘n gevoel van dramatiese aandag of detail kry nie. Die stem wat in die spel optree, is ook nie ongewoon nie. Ek sê nie dat dit verkeerd of iets is nie, maar dit is net vergeetagtig.
Dan kan u kies uit drie klasse om aan die gang te kom. Soortgelyk aan die aksie van enige aksie-RPG. Die klas bepaal egter hoofsaaklik die estetika van die toerusting. Die res van hoe jy jou karakter vorm, hang van jou af. Op ‘n manier, hoe gee aanvangsklasse slegs ‘n klein verbetering aan statistieke. Dit is nie soos Destiny nie, waar een klas jou beperk tot hierdie styl van spel.
U is gewapen met basiese, sekondêre en nabygeveg wapens. Ammunisie is iets wat u die meeste van die tyd wil bespaar. Die beskikbaarheid daarvan kan vergelyk word met speletjies soos Fallout New Vegas. U kan baie daarvan beland, maar dit is gewoonlik moeilik om dit te kry. Die manier waarop die spel u aanmoedig om te speel, is om vuurwapens te gebruik vir gevaarliker vyande. Onthou jy die zombie van Call of Duty, waarin jy net die eerste golf maak? Dieselfde konsep. Aanmoediging van nabygeveg word op wortel vyande gedoen wat nie sterk of gepantser is nie.
Boonop is ‘n ander interessante kenmerk van Remnant dat die veldtog ‘n prosedurele generasie het. Dit beteken dat elke veldtoguitleg weer gestel word wanneer u dit doen. Wat meer is, om by ‘n vriend se veldtog aan te sluit op dieselfde vlak as wat u nie is nie, sal ook nie dieselfde wees nie. Dit is te danke aan die terugstelling van die kerkers op elke kaart. Dikwels sal u vyande sien op ‘n vlak wat u normaalweg nie kan sien tot die volgende vlakke nie. Dit gee die spel ‘n groot herhalingswaarde. Veral omdat u base en sommige soorte vyande in die spel kan oor die hoof sien. Dit is ‘n bietjie irriterend om u ervaring op RNG te baseer, maar hou die spel terselfdertyd vars. U sal nie soos herhaling voel as u u vriend help om deur dieselfde stadium as u in sy wêreld te gaan nie.
Die spel het natuurlik ook ‘n buitestelsel. Dit is egter nie wat u sou verwag van ‘n aksie-RPG nie. In plaas daarvan om wapens of toerusting te vind nadat u base en legkaarte voltooi het, kry u eerder kunsvlytkomponente. Komponente wat gebruik kan word om ‘n redelike wye reeks wapens te skep. Jou basiese kanon kan wissel van ‘n vlammeester, deur sprinkane tot kuiters. Die moontlikhede is baie groot, hoewel die tempo waarteen u hierdie pryse gaan wen, effens stadig is. U het nie baie toerusting buit nie, en die sappige dinge wat u wil skep is ‘n goeie spel. Dit is beslis die moeite werd as u voel dat u karakter meer vuurkrag inpak.
Die omgewing is nie so sleg nie. Aanvanklik is dit ‘n banale, toegegroeide post-apokaliptiese rangskikking van die aarde. Ek is ‘n bietjie verlore vir hierdie omgewing, so ek hoef dit nie noodwendig in gedagte te hou nie, maar ek verstaan ​​waarom sommige mense dit vervelig vind. Later in die spel ontwikkel die omgewing taamlik mooi tot ‘n mengsel van Middeleeuse estetika en selfs addisionele aardse vibrasies. Hierdie speletjie neem u van die verkenning van die verlate ruïnes van die stad na vreemde strukture van die grond af na ou spookagtige kastele. Ek was mal oor sommige omgewings, veral die manier waarop die geveg begin het.
Kennis in die spel werk soortgelyk aan die storie-styl van die sagteware. U sal meer leer oor die geskiedenis en die wêreld deur kort, misterieuse interaksies met NPC’s of deur middel van artikelsbeskrywings en omgewingsverhale. Ek hou baie van hierdie styl van geskiedenis, want baie laat die speler se kreatiewe interpretasie agter. Big Hat Logan is immers Big Hat Logan genoem vanweë sy groot hoed, nie waar nie?
Bestryding en algemene spelmeganika werk baie soos ‘n oorlewingspel. U word nie oorval deur die arm van die juggernaut wat deur vyandelike lyne breek nie. In plaas daarvan, is jy ‘n goed toegeruste jagter, wat een skoot kan wees of in die vergetelheid kan verdoof deur ‘n teenstander wat sterker is as jy. Perspektief laat die spel lyk soos ‘n skieter van Gears of War, maar dit is nie die punt nie. Dikwels gebeur dit dat u na die vyand rig, die ander een vermy wat hom aangehits het, en dan met ‘n geweer geskiet het. Soms kan dit regtig lekker wees, veral met vriende.
U kan ‘n span van tot 3 spelers skep. Let wel: samewerkende spel versterk ook vyande om die balans van die spel te handhaaf. Dit behoort jou egter nie te keer nie, nie waar nie? Samewerking betree en verlaat ook. U kan vanlyn speel, die groep vir die publiek oopmaak of dit net vir vriende hou. Lekker dinge. Daarbenewens is die manier van samewerking natuurlik dat u vaardighede kan kombineer, maar ook mekaar kan opwek. ‘N Gebrek aan herstel lei tot ‘n hergeboorte by die kontrolepunt wanneer die speler een of almal van hulle sterf as ‘n span.
Baasgevegte in die spel is taamlik onstabiel. Soms kan hulle super pret wees, maar ander kere is hulle vervelig. Veral as u die berugte stoepmeganika gebruik wat u baie wesens stuur. Dit irriteer my regtig in elke baasgeveg, tensy die wese-aspek baie goed ontwerp is. Sommige base voel ook dat hulle ‘n vennoot moet hê om voort te gaan. Ek is egter seker dat hulle vir die spel getoets is, sodat dit ook solo gedoen kan word.
Die enigste beskuldigings wat ek in verband met hierdie speletjie het, is die kamera, soms die tempo, die stem en iets soos ‘n gebrek aan gloed. Die kamera is ‘n bietjie te naby aan die speler en maak dit moeilik om te sien. Veral in ag genome hoe u vyande uit elke rigting moet aanval. Soms is dit ‘n bietjie styf en styf. Om dieselfde rede kan die tempo stadig wees. Dit is egter nie genoeg om irriterend te wees nie. Die toneelspel is ‘n bietjie vaal, maar nie eng nie, maar opmerklik.