Belangriker as hierdie minder belangrike punte van kritiek is egter die ongebalanseerde manier waarop Paulus deur Gager en Gibson voorgestel word. Hy word uitgebeeld as slegs 'n geweldenaar,11 iemand met 'n eksentrieke, vir sy tyd nie-tipiese preokkupasie en geneigdheid tot geweld - "a violent personality" in hulle (Gager & Gibson 2005:16; hulle beklemtoning) eie woorde. Nêrens verwys hulle na Paulus se ander kant nie, naamlik dat 'n mens ook in sy briewe 'n strewe na liefde en na die vermyding van geweld kan aantoon. Die ander kant word ook nie in berekening gebring wanneer hulle probeer sin gee aan Paulus se siening van geweld nie.
 Die derde weg lyk vir my die beste: die vermyding van beide uiterstes maar dan sonder om die twee pole te onderspeel. Die beste voorbeeld van so 'n benadering is die werk van Desjardins (1997). Enersyds bied hy 'n deeglike oorsig van die strewe na vrede in die Nuwe Testament, ook in die Pauliniese literatuur. Andersyds huiwer hy nie om 'n volledige prentjie van geweld in die Nuwe Testament te teken nie. In sy gevolgtrekking (Desjardins 1997:110 vv) fokus hy op die vraag of dit moontlik is om die twee pole te integreer. Hy wys daarop dat daar teoloë is wat wel so 'n mening huldig en dat sulke pogings gewoonlik gebaseer word op een van twee vertrekpunte, naamlik óf dat teenoorgesteldes nodig is om 'n geheel te skep, óf dat mense mitiese en rituele geweld nodig het om in vrede te lewe. Hy maak self egter 'n ander keuse: dat die twee perspektiewe inherent onversoenbaar is. Hy sluit af met 'n belangrike opmerking: "The violence that I see in them for the most part would not be acknowledged by the authors themselves, who do not give the impression that they intend to encourage people to integrate both violence and peace" (Desjardins 1997:120).
Geld dit ook vir die Brief aan die Galasiërs? Myns insiens wel. 'n Mens kry nêrens die indruk dat Paulus bewustelik vrede én geweld probeer integreer nie. Inteendeel, die prentjie wat ons in Galasiërs het, is een van iemand wat homself sien as 'n gesaghebbende van God wat dit goed bedoel met mense, iemand wat veg vir die ware evangelie waarvan die aanvaarding of verwerping bepalend vir sy lesers se ewige heil of verdoemenis is. Daar is nêrens enige aanduiding dat hy bewus is daarvan dat dié evangelie en sy eie retoriek ook 'n gewelddadige kant het nie. Inteendeel, vir hom is die evangelie primêr bevrydend van aard (kyk bv Gal 2:4; 2:14; 3:13; 4:5; 5:1). Dié element van geweld kan ook nie uit die Pauliniese teologie verwyder word sonder om die hele denksisteem in duie te laat stort nie. Dit hang onder meer saam met 'n basiese vertrekpunt in Galasiërs, naamlik dat mense geestelike bevryding nodig het omdat hulle in die (gewelddadige?) greep van geestelike magte is. Voorbeelde: volgens Galasiërs 1:4 is die mensdom uitgelewer aan "die huidige bose eeu" en volgens Galasiërs 4:3 en 4:9 is hulle slawe van die στοιχεîα το κόσμου, elementêre godsdienstige praktyke.12 As 'n mens dié vertrekpunt van verslawing, van 'n geestelike stryd, handhaaf, is die aanvaarding van geweld as manier om van dié magte bevry te word, 'n noodwendige gevolg. Dit gaan uiteindelik juis oor God se triomf in Christus, oor bevryding, loskoping, vervloeking, plaasvervanging. Dat dit nie sonder geweld kon plaasvind nie, is vir Paulus klaarblyklik vanselfsprekend.