Om streng te vereenvoudig: ’n poëson is ’n idee (konsep, gedagte) wat in ‘n gedig vervleg is met ander poësons om die bousel van die gedig tot stand te bring. ’n Poëson is nie noodwendig duidelik uitgespel en omlyn nie, maar moet dikwels deur die leser “ontrafel” word uit die matriks van die gedig. Dis ’n koue Poolse donkeraand as ek by ons wooneenheid [hoe goed sosialisties klink dit nie?] opdaag en hoor dat Charles Fryer dood is. Op die uitlaat konstruksies van die stasie bondel vier mans saam, hulle is gehawend, en lyk hoog op iets. Twee tipes realiteit bestaan neffens mekaar. By die verskyning van sy eerste bundel, Angelliera, het D.J. Opperman gepraat van “koningskos”, dit is bekende geskiedenis, maar al ken ‘n mens die tegniek en styl van hierdie digter, bly dit die noukeurige leser steeds verstom hoe hy homself in en deur die poësie vernuwe. 9 Kommentare op “Breyten Breytenbach. klein reis as stippelkoei van ‘n jaar…”