Killing Kebble-skrywer, Mandy Wiener, gesels met SARIE | SARIE
Die gesoute radio-joernalis is kort en kompak, met diep bruin oë wat reguit kyk – en sien. Jy weet sommer hier kom besigheid wanneer sy aangestap kom. En sy luister baie goed voordat sy 'n vraag antwoord. Dis juis hierdie kwaliteit van haar wat gemaak het dat sy die skemer-karakters van Mikey Schultz en Kie. so goed kon vasvang in haar boek, Killing Kebble: An Underworld Exposed (Pan MacMillan, R195). Sy is 'n fyn waarnemer en het die onderwêreld se karakters lewe gegee op papier. Die hele spul het mense geword, en is nie net name wat jy op die radio hoor of in koerante van lees nie. Hierdie boek skets die hele Kebble-moordsage, en vertel die verhaal uit verskillende rolspelers se monde. Van die familie, tot die moordenaars, tot die butler. . .
Ek het nie aanvanklik die storie gedoen nie. Ek het wel die dag na Kebble se moord lewendige oorskakelings van die toneel af gedoen vir radio. Daar was meer senior verslaggewers op die storie. Maar ek het baie goeie bronne gehad en het net meer en meer stories oor die gebeure gekry. Ek het myself ingewurm in die storie en toe geklou daaraan, min wetende dit gaan so 'n uitgerekte storie wees en dat dit my jare sou besig hou.
Ek is oorspronklik deur ander mense betrokke in die saak gevra om hulle boeke te skryf, maar ek wou dit nie doen nie. Ek wou eerder 'n objektiewe dokumentêre weergawe doen. Oorspronklik wou ek 'n boek oor die Selebi-saak doen, maar my vriend, Adriaan Basson, het my voorgespring. Ek was nogal verpletter, maar hy het 'n fantastiese boek geskryf. So 'n paar jaar gelede wou ek 'n boek skryf oor die bouncer-groep, Elite. Die tyd was nie ryp nie. Ek het nog altyd geweet ek het 'n boek in my en die tyd het net gekom dat dit die regte ding was om te doen – alles het net in plek geval.
Ek het so 'n klein dansie gedoen in die nuuskantoor. Dis baie bevredigend, maar ook ietwat surrealisties. Ek word steeds so effe angstig wanneer ek in 'n boekwinkel instap en my boek daar sien. Ek is mal oor boeke en versamel boeke, spesifiek oor Afrika en plaaslike nie-fiksie. Ek lees wyd in die genre waarin ek self skryf.
Massief. Dit het die hele landskap van joernalistiek verander. Stories breek deesdae eerste op Twitter. Voorheen was radio ver voor al die ander media, maar nou moet ons heeltyd bewus wees van wat gebeur, want gedrukte media kan ook die nuus nou breek op Twitter en ons scoop. Dis ook 'n unieke manier van stories vertel, want ek kan meer sê op Twitter as wat ek in 'n 30 sekondes se nuusverslag vir die radio kan doen. Mense wat my volg, weet hulle kry meer en hulle kry dit dadelik – en met kleur en geur. Ons moet ook baie meer verantwoordelik wees oor hoe ons tweet, want 'n storie kan onmiddellik viral raak. As jy net een klein dingetjie 'n bietjie verkeerd kry, is jy gedoem, want jy kan daardie storie nie terugtrek nie. Jy moet weet wat jy doen om só verslag te lewer.
Die fassinerendste vir my was die hitman se psige en ek wou dit graag weergee, want dis selde dat mens die geleentheid kry om dit eerstehands te ervaar. Nigel McGurk gebruik altyd hierdie aanhaling: "I was bad, I was naughty, but I was not evil." En dis presies hoe hulle oor hulself voel, dat hulle nie boos is nie. Hulle erken wat hulle gedoen het, was verkeerd, maar hulle het die moord bloot as 'n guns gedoen. Dis moeilik om dit te verstaan, want dis so bisar. Hulle is almal groot familiemense, altyd beleefd en wys jou graag foto's van hul kinders op hul fone. Dis nie die prentjie wat mens kry as jy hoor hitman nie. Mens moet onthou wat hulle gedoen het, is afstootlik. Ek dink dis vir hulle ook moeilik om hierdie twee wêrelde waarin hulle beweeg met mekaar te vereenselwig.
Hoe pas jy aan by gewone stories nadat jy so 'n groot storie gedek het?
Die BESTE en intersanste boek wat ek nog ooit gelees het. Die manier waarop dit geskryf is trek 'n mens in die onderwereld in, kan nie glo wat onder 'n mens se neus aangaan nie.