Nuus - Hoe Low-e Glass werk
Hoe werk Low-e Glass
Glas is een van die gewildste en veelsydigste boumateriaal wat vandag gebruik word, deels as gevolg van die voortdurend verbeterde son- en termiese werkverrigting. Een manier waarop hierdie prestasie behaal kan word, is deur die gebruik van passiewe lae en lae sonkragbedekkings. So, wat is 'n lae-e-glas? In hierdie afdeling bied ons u 'n diepgaande oorsig van die bedekkings.
Om bedekkings te verstaan, is dit belangrik om die sonenergiespektrum of energie van die son te verstaan. Ultraviolet (UV) lig, sigbare lig en infrarooi (IR) lig beslaan verskillende dele van die sonspektrum - die verskille tussen die drie word bepaal deur hul golflengtes.
• Ultraviolet lig, wat binnemateriaal soos materiaal en muurbedekkings laat vervaag, het 'n golflengte van 310-380 nanometer wanneer die glasprestasie gerapporteer word.
• Sigbare lig beslaan die deel van die spektrum tussen golflengtes van ongeveer 380-780 nanometer.
• Infrarooi lig (of hitte-energie) word as hitte in 'n gebou oorgedra en begin met golflengtes van 780 nanometer. Daar word gewoonlik na infrarooi sonkrag verwys as kortgolf-infrarooi-energie, terwyl hitte wat van warm voorwerpe afstraal, hoër golflengtes as die son het, en langgolf-infrarooi genoem word.
Low-E coatings is ontwikkel om die hoeveelheid ultraviolet en infrarooi lig wat deur glas kan gaan te verminder, sonder om die sigbare lig wat oorgedra word, te benadeel.
Wanneer hitte of ligenergie deur glas geabsorbeer word, word dit weggeskuif deur lug te beweeg of weer deur die glasoppervlak uitgestraal. Die vermoë van 'n materiaal om energie uit te straal staan ​​bekend as emissie. In die algemeen het baie weerkaatsende materiale 'n lae emissiwiteit en dowwe donkerder gekleurde materiale het 'n hoë emissiwiteit. Alle materiale, insluitend vensters, straal hitte uit in die vorm van langgolf, infrarooi energie, afhangende van die emissiwiteit en temperatuur van hul oppervlaktes. Stralingsenergie is een van die belangrikste maniere waarop hitte-oordrag by vensters plaasvind. Die vermindering van die emissiwiteit van een of meer van die vensterglasoppervlaktes verbeter die venster se isolerende eienskappe. Onbedekte glas het byvoorbeeld 'n emissie van 0,84, terwyl Vitro Architectural Glass '(voorheen PPG-glas) sonbeheer Solarban® 70XL-glas het 'n emissie van 0,02.
Dit is hier waar lae emissiwiteit (of lae-e glas) bedekkings ter sprake kom. Low-E-glas het 'n mikroskopies dun, deursigtige laag - dit is baie dunner as 'n menslike hare - wat langgolf-infrarooi energie (of hitte) weerspieël. Sommige lae-e weerspieël ook beduidende hoeveelhede kortgolf-infrarooi-energie. Wanneer die binne-hitte-energie gedurende die winter na die kouer buitekant probeer ontsnap, weerkaats die laag-e-laag die hitte na binne en verminder dit die stralende hitteverlies deur die glas. Die omgekeerde gebeur gedurende die somer. Om 'n eenvoudige analogie te gebruik, werk low-e-glas op dieselfde manier as 'n termosfles. 'N Termosfles het 'n silwer randjie wat die temperatuur van die drank weerspieël. Die temperatuur word gehandhaaf vanweë die konstante weerkaatsing wat plaasvind, sowel as die isolerende voordele wat die lugruimte tussen die binneste en buitenste skulpe van die thermos bied, soortgelyk aan 'n isolerende glaseenheid. Aangesien low-e-glas uit baie dun lae silwer of ander lae emissie-materiale bestaan, geld dieselfde teorie. Die silwer laag-e-laag weerspieël die binnetemperature weer binne en hou die kamer warm of koud.
Tipes lae vervaardiging en vervaardigingsprosesse
Daar is eintlik twee verskillende soorte lae-e-bedekkings: passiewe lae-e-bedekkings en sonbeheer lae-e-bedekkings. Passiewe lae-e-bedekkings is ontwerp om die sonhitte in 'n huis of gebou te maksimeer om die effek van 'passiewe' verwarming te skep en die afhanklikheid van kunsmatige verhitting te verminder. Son-beheer lae-e-bedekkings is ontwerp om die hoeveelheid sonhitte wat in 'n huis of gebou inloop, te beperk met die doel om geboue koeler te hou en die energieverbruik wat verband hou met lugversorging te verminder.
Albei soorte lae-e-glas, passiewe en sonbeheer, word vervaardig deur twee primêre produksiemetodes - pirolitiese, of "harde laag", en Magnetron Sputter Vacuum Deposition (MSVD), of "sagte laag". In die pirolitiese proses, wat algemeen in die vroeë 1970's geword het, word die coating op die glaslint aangebring terwyl dit op die vlotterlyn vervaardig word. Die laag "smelt" dan saam met die warm glasoppervlak, wat 'n sterk binding skep wat baie duursaam is vir die verwerking van glas tydens vervaardiging. Laastens word die glas in verskillende velgroottes gesny vir versending na vervaardigers. In die MSVD-proses, wat in die 1980's bekendgestel is en die afgelope dekades voortdurend verfyn word, word die coating on-line aangebring op voorafgesnyde glas in 'n vakuumkamer by kamertemperatuur.
Vanweë die historiese evolusie van hierdie deklaagtegnologieë, word passiewe lae-e-bedekkings soms geassosieer met die pirolitiese proses en sonbeheer-lae-e-bedekkings met MSVD, maar dit is nie meer heeltemal akkuraat nie. Daarbenewens verskil die prestasie baie van produk tot produk en vervaardiger tot vervaardiger (sien tabel hieronder), maar prestasiedatatabelle is maklik beskikbaar en verskeie aanlyn-instrumente kan gebruik word om alle lae-e-bedekkings op die mark te vergelyk.
In 'n standaard dubbele paneel IG is daar vier potensiële oppervlaktes waarop bedekkings aangebring kan word: die eerste (# 1) oppervlak is buite, die tweede (# 2) en derde (# 3) oppervlakke is binne-in die isolasie-glaseenheid en word geskei deur 'n perifere afstandhouer wat 'n isolerende lugruimte skep, terwyl die vierde (# 4) oppervlak direk na binne kyk. Passiewe lae-e-bedekkings funksioneer die beste op die derde of vierde oppervlak (die verste weg van die son), terwyl lae-e-bedekkings van die sonbeheer die beste funksioneer as dit op die kleinste vlak naby die son is, gewoonlik die tweede oppervlak.
Prestasiemaatreëls vir lae lae laag
Lae-e bedekkings word op die verskillende oppervlaktes van isolerende glaseenhede aangebring. Of 'n lae-e-laag as passief of sonbeheer beskou word, dit bied verbeterde prestasiewaardes. Die volgende word gebruik om die doeltreffendheid van glas met lae laag bedekkings te meet:
• U-waarde is die gradering wat aan 'n venster gegee word, gebaseer op hoeveel hitteverlies dit toelaat.
• Sigbare ligtransmissie is 'n maatstaf vir hoeveel lig deur 'n venster gaan.
• Winskoëffisiënt vir sonhitte is die fraksie van invallende sonstraling wat deur 'n venster toegelaat word, direk oorgedra, geabsorbeer en weer na binne uitgestraal. Hoe laer die sonkragsterkte koëffisiënt van 'n venster, hoe minder sonkrag lewer dit op.
• Lig tot sonkrag is die verhouding tussen die venster se Solar Heat Wain Coefficient (SHGC) en sy sigbare ligtransmissie (VLT).
Hier is hoe die bedekkings meet deur die hoeveelheid ultraviolet en infrarooi lig (energie) wat deur glas kan gaan te verminder, sonder om die hoeveelheid sigbare lig wat oorgedra word, te benadeel.
As u dink aan vensterontwerpe, dink u aan grootte, tint en ander estetiese eienskappe. Low-e-coatings speel egter 'n ewe belangrike rol en beïnvloed die algehele prestasie van 'n venster en die totale verwarming-, beligtings- en verkoelingskoste van 'n gebou.