Wat gaan deur ’n bees- of skaapboer se gedagtes as hy sien sy weiding is besig om af te brand, as hy in tye van droogte die diere hoor bulk en weet daar is nie genoeg kos vir hulle nie, of selfs in swaar reën wat vir dae aanhou en hy sien hoe sy diere in die water staan en honger ly?
Deon Saayman van die Hidroponiese Groenvoer-groep is een van talle boere wat al sulke moeilike tye moes oorleef en planne moes beraam om weer daaruit te kom. Hy het saam met ander boere in die land ’n groep gevorm wat ’n hidroponiese stelsel volgens ’n selfdoen-beginsel ontwikkel het.
Sy eerste woorde was: “Elke kilogram saad kan vir ’n mens 6kg groenvoer met uitstekende voedingswaarde produseer. Die proses stel ’n mens in staat om die groenvoer in sy voordeligste stadium aan die diere te voer en wat meer is, jy kan self bepaal wanneer jy die groenvoer nodig het.”
Hy sê die groeiproses is slegs vyf dae in die stelsel en ’n mens oes op dag ses, wanneer al die voordelige chemiese veranderinge plaasgevind het. Die garssaad word in ’n klimaatbeheerde groeikamer ontkiem en gespruit, terwyl al die belangrike faktore soos isolasie, temperatuur, humiditeit, lugvloei en koolstofdioksied beheer kan word.
Produsente is dikwels skrikkerig vir die insetkoste van ’n hidroponiese stelsel, maar volgens Jan se berekeninge betaal hierdie stelsel homself binne ’n jaar af.
Water is ’n skaars en kosbare item in die landbou. Hoewel die woord “hidroponies” verwys na water, is die watergebruik in dié stelsels baie minder as die hoeveelhede wat met aangeplante weiding benodig word.
Jan verduidelik dat ’n hidroponiese stelsel sowat 1 000 liter water oor ’n tydperk van 24 uur gebruik, teenoor die 1,2 miljoen liter water by ’n spilpunt.
Die hidroponiese eenhede is nie watergehalte-sensitief nie, aangesien die proses nie ’n groeimedium het nie en net genoeg water vir groei en ontwikkeling ontvang.