'N Seuntjie ontmoet 'n man wat 'n vrag koei mis dra en vra hom wat hy daarmee gaan doen. Die man sê vir die seuntjie: "Ek vat dit huis toe om my aarbeie op te sit." Die seun kyk op na die man en sê: "Ek weet nie waar jy vandaan kom nie, maar waar ek vandaan kom, sit ons room en suiker op ons aarbeie."
Terwyl die meeste van ons 'n grap oor ontlasting kan waardeer, vind voorskoolse kinders en kinders dit hilaries op 'n heeltemal ander vlak. Net hardloop om die huis en sê die woord "poo" hardop kan hy dikwels histeriese lag laat los. Maar hoekom is dit?
Miskien het die meeste beroemde, Sigmund Freud aangevoer dat die kind op hierdie ouderdom deur 'n "anale stadium"Wanneer hy of sy enorme psigoseksuele plesier kry van die ontwikkeling van anale beheer deur toiletopleiding. Hoewel dit waar is dat daar gewoonlik spanning is om die toilingsproses vir kinders op hierdie ouderdom te leer, hou sulke teorieë nie veel meer op ons denke nie.
Stadiums van humor ontwikkeling
Moderne navorsing fokus meer op sulke gedrag as 'n belangrike deel van die ontwikkeling van humor by kinders. Humor is immers 'n universele aspek van menslike gedrag. Oral waar jy mense vind, sal jy lag kry. Gelag van 'n soort is ook gesien onder nie-menslike primate, wat tydens speelse sosiale interaksies voorkom en saam lag, is 'n belangrike deel van sosiale binding.
Navorsing in kinders toon dat die onderwerp van die humor verander soos hulle ontwikkel. In baie jong kinders is 'n speletjie peek-a-boo die onderwerp van baie vermaak. In die voorskoolse jare sien ons 'n fassinasie met grappies oor ekskremente en toilette. Dan word grappies oor sosiale en geslagsrolle snaaks.
Twee patrone kom uit hierdie studies. Een is dat kinders dinge snaaks vind wanneer hulle hul kognitiewe vermoëns strek. Incongruity is 'n belangrike gehalte van vermaak en dit moet op die regte vlak en in die regte konteks geplaas word sodat die ontvanger kietel. Bewyse toon dat sodra die kognitiewe vlak geslaag is, die onderwerp sy potensiaal verloor.
Die ander sleutelkwaliteit is die sosiale spanning wat aanleiding gee tot humor. Vir babas kan die spel van 'n peek-a-boo baie plesier wees, want dit speel met beide die dreigement van skeiding, en die konsep van "voorwerp-permanensie" (wanneer die jong kind dit nog leer wanneer iets uitkom sien dit kan weggesteek word eerder as om nie meer daar te wees nie). Maar as die kind skeidingsangs het, is bang vir die vreemdeling om die spel te speel, of lank verby die stadium van begrip van die konsep van objek-permanensie, is die spel van die blik-boem nie meer snaaks nie.
Humor kan daardeur verstaan ​​word as 'n kritiese aspek van sosiale spel. Sowel as sy rol in sosiale binding, speel is iets wat ons almal moet doen om 'n verskeidenheid vaardighede te beoefen, wat benodig word vir oorlewing en reproduktiewe sukses. En sosiale interaksie vaardighede is 'n baie belangrike deel hiervan. Ons speel met snaaks gesigte, gebare en taal, met dieselfde woorde op verskillende maniere om hulle verskillende dinge te beteken. Soms gebruik ons ​​die woorde in verskillende kontekste om te sien watter effekte hulle het. Wanneer ons speletjies speel, is dit belangrik om seker te maak dat al die spelers weet dit is 'n speletjie, en daarom het ons die lag om 'n duidelike sein te gee.
Tussen die ouderdom van twee en drie ontplof kinders se leer as hulle die kognitiewe vermoë ontwikkel om te skep "Sekondêre" verstandelike voorstellings van die wêreld wat verskil van primêre voorstellings van die werklikheid. Dit beteken dat hulle selfbewus word, leer oor pretensie en leer dat woorde vir voorwerpe kan staan.
Die driejarige hardloop om die huis te sê "poo" of voorgee om na die toilet te gaan, is waarskynlik die ongerustheid daarvan om die woord liberaal te gebruik. Hulle speel ook met die optrede van toilette, die sosiale konvensies daaroor en die moontlike skande gevolge van inkontinensie. Toilethumor is dus 'n natuurlike deel van hul ontwikkeling.
Toilethumor is geneig om te vervaag met ouderdom, maar hou gewoonlik tot 'n mate in almal, maar nie almal vind dit snaaks om mee te begin nie. Sommige kinders met 'n vrees vir kieme, 'n verhoogde sensoriese afkeer, probleme met inkontinensie of 'n vrees vir openbare blootstelling, kan dalk net die hele besigheid te bekommerd of onaangenaam vind om oor te lag. In hul geval moet hul bekommernisse erken word en hul privaatheid gerespekteer word.
Die rol van ouers
Deesdae is die meeste van ons gelukkig om in 'n wêreld te woon waar die waarde van lewenskragtigheid en lag waardeer word. Ons waardeer die waarde van speel en die reg om te speel is vasgelê in die menseregte-konvensie oor die regte van die kind. Dit is eintlik 'n baie onlangse kulturele ontwikkeling in die Westerse samelewing. Vir baie eeue, van die Griekse geleerdes tot die 20e eeu, is humor deur filosowe gesien as 'n redelik ontbinde vorm van intellektuele aktiwiteit. Die Bybel het ook min plek vir humor en die Christelike tradisie sal op gelag wees soos in baie streng protestante tradisies voorgestel word.
Dit was die koms van die kognitiewe sielkunde wat gebring is nuwe denkwyses oor die verstand, met verligtingsteorie wat daarop dui dat die lag 'n manier was om energie op te los, en ontevredenheidsteorie erken dat grappies speel met kognitiewe ongerymdheid. Nou waardeer die meeste ontwikkelingsielkundiges die kritieke rol van humor, lewenskragtigheid en lag in gesonde sosiale ontwikkeling en iets wat deur goeie opvoeding en opvoeding aangewend kan word.
Dus, vir ouers wie se kleintjies baie snaaks vind, is dit waarskynlik 'n teken van gesonde ontwikkeling as hulle ook die potjie op 'n gepaste manier leer gebruik. Dit wys dat hulle dink oor en besin oor wat hulle leer, en oor die sosiale reëls wat dit omring. En vir ouers om 'n bietjie te lag met hul peuter oor hierdie leerproses, wys hulle dat dit 'n goeie onderwerp vir diskoers is. Dit beperk die skaamte en verleentheid wat tydens die onvermydelike ongelukke plaasvind, help om die sosiale band te ontwikkel en die oop kommunikasiekanaal tussen ouer en kind te bevorder wat op die lange duur so belangrik is.