Leon, ja – moet nou net vir Freud gaan vertel van jou swembadfantasie nie! – maar ek voel tog die stories wat ons besluit om oor onsself te vertel, of dit nou filosofiese stories is of juridiese stories of sprokies, rolprente of romans, maak wel saak. Monoteïstiese wêreldbeskouings verskil grootliks van mekaar, na aanleiding van die spesifieke openbaring van God waaraan die lede van elke groep glo, en dit vorm die grondslag vir totaal verskillende waardes en lewenstyle onder hulle. ’n Gemeenskaplike eienskap van hierdie drie gelowe is die opvatting dat die bonatuurlike wêreld ook die tuiste is van die opponerende koninkryk van die duisternis wat onder die gesag van die duiwel staan. Haar werk is idiomaties en fabelagtig en soos jy lees, veral deur die korter verse, sien jy hoe die idees geëggo word in die skaduboksies: ‘Harnessed to the town hall clock,/you send seconds like wild horses/loose into the sky.’ (uit When). Daar is ‘n intensiteit in haar metafore, iets wat die beoordelaars van die Eric Gregory-prys (wat sy in 1999 gewen het) ook opgemerk het.