Sabotawan Str - Geskiedenis Podcasts - 2022
(Str: t. 5.313; 1. 395'6 "; b. 52 '; dr. 23'8"; s. 11 k .;
Sobotawan (nr. 4056), 'n kolwer, is in 1919 deur die Downey Shipbuilding Corp., Staten Island, NY, gebou. .
City Market (Charleston, Suid -Carolina)
Die Stadsmark is 'n historiese markkompleks in die sentrum van Charleston, Suid -Carolina. Die mark, wat in die 1790's gestig is, strek oor vier stadsblokke van die argitektonies belangrike mark, wat na Meeting Street kyk, deur 'n deurlopende reeks markskure met een verdieping, waarvan die laaste in East Bay Street eindig. Die mark moet nie verwar word met die Old Slave Mart (nou 'n museum) waar slawe verkoop is nie, aangesien slawe nooit in die Stadsmark verkoop is nie (dit is 'n algemene wanopvatting). Die City Market Hall is beskryf as 'n gebou van die "hoogste argitektoniese ontwerpgehalte."  Die hele kompleks is op die National Register of Historic Places gelys as Marksaal en skure en is verder aangewys as 'n National Historic Landmark.  
Charleston's City Market, wat aanvanklik bekend was as die Center Market, is ontwikkel as 'n plaasvervanger vir die stad se Beef Market -gebou (op die perseel van Charleston's City Hall, 100 Broad Street), wat in 1796 gebrand het. Market Hall, ontwerp deur Charleston -argitek Edward B. White, is in die vroeë 1840's bygevoeg. Gedurende die 19de eeu was die mark 'n gerieflike plek vir plase en plantasies in die omgewing om beesvleis en produkte te verkoop, en was dit ook 'n plek vir plaaslike inwoners om bymekaar te kom en te kuier.  Vandag verkoop die City Market se verkopers aandenkings en ander items wat wissel van juweliersware tot Gullah soetgrasmandjies. Sedert 1899 huisves die City Market Charleston's Confederate Museum.
Nazi -Duitsland se eerste konsentrasiekamp
Adolf Hitler word op 30 Januarie 1933 kanselier van Duitsland, en in Maart daardie jaar kondig Heinrich Himmler die eerste Nazi -konsentrasiekamp aan wat in die stad Dachau, net buite München, 'n groot stad in die suide van Duitsland, geopen het. Die kamp het aanvanklik politieke gevangenes gehuisves, en die eerste groep gevangenes het hoofsaaklik uit sosialiste en kommuniste bestaan. Hilmar W ์kerle (1899-1941), 'n amptenaar in die "Schutzstaffel " ('n Nazi-paramilitêre organisasie wat algemeen bekend staan ​​as die SS), was die eerste kommandant van Dachau.
Het jy geweet? In 1965 is 'n gedenkplek op die terrein van die voormalige konsentrasiekamp Dachau geskep. Vandag kan besoekers 'n draai maak by sommige van die kamp- en aposs -historiese geboue en toegang tot 'n biblioteek en spesiale uitstallings met materiaal wat verband hou met die geskiedenis van Dachau en aposs.
Van die begin af is kamp aangehoudenes onder swaar behandeling onderwerp. Op 25 Mei 1933 is Sebastian Nefzger (1900-33), 'n onderwyser in München, doodgeslaan terwyl hy in Dachau opgesluit was. Die SS -administrateurs wat die kamp bedryf het, het beweer dat Nefzger selfmoord gepleeg het, maar 'n lykskouing het onthul dat hy waarskynlik sy lewe as gevolg van versmoring of verwurging verloor het. Die staatsaanklaer van München het W ์kerle en sy onderdane summier op 'n aanklag van moord aangekla. Die aanklaer is onmiddellik oorheers deur Hitler, wat 'n bevel uitgereik het waarin verklaar word dat Dachau en alle ander konsentrasiekampe nie onder die Duitse wetgewing was nie, soos dit op Duitse burgers van toepassing was. SS -administrateurs alleen sou die kampe bestuur en straf uitdeel soos hulle goeddink.
Daardie Junie vervang Theodor Eicke (1892-1943) W ์kerle as kommandant van Dachau. Eicke stel onmiddellik 'n stel regulasies bekend vir die daaglikse bedrywighede van die kamp. Gevangenes wat skuldig bevind word aan die oortreding van reëls, moes wreed geslaan word. Diegene wat besluit het om te ontsnap of politieke standpunte was, moes ter plaatse tereggestel word. Gevangenes mag nie hulself verdedig of teen hierdie behandeling protesteer nie. Die regulasies van Eicke het gedien as 'n bloudruk vir die werking van alle konsentrasiekampe in Nazi -Duitsland.
Wie loop die risiko vir 'n beroerte?
Almal kan op enige ouderdom 'n beroerte kry. Maar as u sekere risikofaktore het, neem u kans op 'n beroerte toe. Sommige risikofaktore vir beroerte kan verander of bestuur word, terwyl ander nie.
Risikofaktore vir beroerte wat verander, behandel of medies bestuur kan word:
Hoë bloeddruk. Bloeddruk van 140/90 of hoër kan bloedvate (slagare) wat bloed aan die brein verskaf, beskadig.
Hartsiekte. Hartsiektes is die tweede belangrikste risikofaktor vir beroerte, en die grootste oorsaak van dood onder oorlewendes van beroerte. Hartsiektes en beroerte het baie van dieselfde risikofaktore.
Suikersiekte. Mense met diabetes loop 'n groter risiko vir 'n beroerte as iemand sonder diabetes.
Rook. Rook verdubbel byna die risiko vir 'n isgemiese beroerte.
Geboortebeperkingspille (orale voorbehoedmiddels)
Geskiedenis van TIA's (verbygaande isgemiese aanvalle). TIA's word dikwels mini-beroertes genoem. Hulle het dieselfde simptome as beroerte, maar die simptome duur nie. As u een of meer TIA's gehad het, het u 'n beroerte byna tien keer meer as iemand van dieselfde ouderdom en geslag wat nie 'n TIA gehad het nie.
Hoë rooibloedseltelling. 'N Beduidende toename in die aantal rooibloedselle verdik die bloed en maak stollings meer waarskynlik. Dit verhoog die risiko vir beroerte.
Hoë cholesterol en lipiede in die bloed. Hoë cholesterolvlakke kan bydra tot verdikking of verharding van die are (aterosklerose) wat veroorsaak word deur 'n opbou van plaak. Plaak is afsettings van vetterige stowwe, cholesterol en kalsium. Plaakopbou aan die binnekant van die slagaarwande kan die hoeveelheid bloedvloei na die brein verminder. 'N Beroerte vind plaas as die bloedtoevoer na die brein afgesny word.
Oormatige alkoholgebruik. Meer as 2 drankies per dag verhoog u bloeddruk. Binge drink kan tot beroerte lei.
Onwettige dwelms. IV (binneaarse) dwelmmisbruik het 'n hoë risiko vir beroerte as gevolg van bloedklonte (serebrale embolisme). Kokaïen en ander middels is nou gekoppel aan beroertes, hartaanvalle en baie ander kardiovaskulêre probleme.
Abnormale hartritme. Sommige soorte hartsiektes kan u risiko vir beroerte verhoog. Met 'n onreëlmatige hartklop (boezemfibrilleren) is die mees kragtige en behandelbare hartrisikofaktor vir beroerte.
Kardiale strukturele afwykings. Beskadigde hartkleppe (hartklep) kan langtermyn (chroniese) hartskade veroorsaak. Met verloop van tyd kan dit u risiko vir beroerte verhoog.
Risikofaktore vir beroerte wat nie verander kan word nie:
Ouer ouderdom. Vir elke dekade van u lewe na die ouderdom van 55, verdubbel u kans om 'n beroerte te kry meer as verdubbel.
Ras. Afro -Amerikaners het 'n baie hoër risiko vir sterftes en gestremdhede as gevolg van 'n beroerte as blankes. Dit is deels omdat die Afro-Amerikaanse bevolking 'n groter voorkoms van hoë bloeddruk het.
Geslag. Beroerte kom meer gereeld by mans voor, maar meer vroue as mans sterf aan beroerte.
Geskiedenis van vorige beroerte. U loop 'n groter risiko om 'n tweede beroerte te kry nadat u reeds 'n beroerte gehad het.
Erflikheid of genetika. Die kans op beroerte is groter by mense met 'n familiegeskiedenis van beroerte.
Ander risikofaktore sluit in:
Waar bly jy. Beroertes kom meer gereeld voor by mense wat in die suidooste van die VSA woon as in ander gebiede. Dit kan wees as gevolg van streeksverskille in lewenstyl, ras, rookgewoontes en dieet.
Temperatuur, seisoen en klimaat. Beroerte sterftes kom meer gereeld voor tydens uiterste temperature.
Sosiale en ekonomiese faktore. Daar is bewyse dat beroertes meer algemeen onder mense met 'n lae inkomste voorkom.
Die weelderige plantegroei van Samoa bevat binnelandse reënwoude en wolkwoude. Groot dele van die kus is bedek met taro -aanplantings en klapperbome. Die eilande ondersteun beperkte dierelewe, alhoewel meer as 50 voëlspesies daar aangetref word, waarvan minstens 16 inheems is, waaronder seldsame tandbekduiwe. Die enigste inheemse soogdiere is vlieënde jakkalse, wat bedreig word, en ander soorte kleiner vlermuise. Rotte, wildebeeste en varke is bekendgestel. Onder die kleiner diere wat in Samoa voorkom, is verskeie spesies akkedisse, twee slange van die boa -familie, duisendpote en duisendpote, skerpioene, spinnekoppe en 'n groot verskeidenheid insekte.
O Le Pupu Pue Nasionale Park (1978), die eerste nasionale park van Samoa, beslaan ongeveer 28 vierkante kilometer in die suid-sentrale Upolu. Bewaringspogings was in baie Samoaanse gemeenskappe slap. Gronderosie as gevolg van die boerdery van steil hellings en skoon bosse, het afloop veroorsaak wat baie van Samoa se strandmere en koraalriwwe beskadig het. Industriële en residensiële besoedeling het 'n bron van kommer geword in en rondom Apia. Veldbrande in 1998, wat begin het deur boere wat grond vir bewerking skoongemaak het, het byna 'n kwart van die woude op Savai'i vernietig.
Die term Hindoeïsme het bekend geword as 'n aanwyser van godsdienstige idees en praktyke wat vir Indië kenmerkend is met die publikasie van boeke soos Hindoeïsme (1877) deur Sir Monier Monier-Williams, die opvallende Oxford-geleerde en skrywer van 'n invloedryke Sanskrit-woordeboek. Aanvanklik was dit 'n term van buitestaanders, wat voortgebou het op eeue oue gebruike van die woord Hindoe. Vroeë reisigers na die Indusvallei, begin by die Grieke en Perse, het van sy inwoners as 'Hindoe' (Grieks: 'Indoi), en in die 16de eeu het inwoners van Indië self die term baie stadig begin gebruik om hulself van die Turke te onderskei. Geleidelik het die onderskeid hoofsaaklik godsdienstig geword eerder as etnies, geografies of kultureel.
Sedert die laat 19de eeu het Hindoes op verskeie maniere op die term Hindoeïsme gereageer. Sommige het dit verwerp ten gunste van inheemse formulerings. Ander het verkies om "Vediese godsdiens" te gebruik, deur die term Vedies te gebruik om nie net te verwys na die ou godsdienstige tekste wat bekend staan ​​as die Vedas nie, maar ook na 'n vloeiende korpus van heilige werke in verskeie tale en 'n ortoprax (tradisioneel gesanksioneerde) lewenswyse. Nog ander het gekies om die godsdiens te noem sanatana dharma ("Ewige wet"), 'n formulering wat in die 19de eeu gewild geword het en die tydlose elemente van die tradisie beklemtoon wat na die plaaslike interpretasies en praktyk oorskry word. Laastens het ander, miskien die meerderheid, die term eenvoudig aanvaar Hindoeïsme of die analoë daarvan, veral hindoe dharma (Hindoe -morele en godsdienstige wet), in verskillende Indiese tale.
Sedert die vroeë 20ste eeu is handboeke oor Hindoeïsme deur Hindoes self geskryf, dikwels onder die rubriek van sanatana dharma. Hierdie pogings tot selfverduideliking voeg 'n nuwe laag by tot 'n uitgebreide tradisie om praktyk en leerstellings te verduidelik wat dateer uit die 1ste millennium vC. Die wortels van Hindoeïsme kan baie verder teruggevoer word - beide teks, na die skole van kommentaar en debat wat in epiese en Vediese geskrifte uit die 2de millennium vC bewaar is, en visueel, deur artistieke voorstellings van yakshas (helder geeste wat verband hou met spesifieke plekke en natuurlike verskynsels) en nagas (kobraliese goddelikhede), wat vanaf ongeveer 400 vC aanbid is. Die wortels van die tradisie word soms ook teruggevoer na die vroulike terracotta-beeldjies wat oral voorkom in opgrawings van terreine wat verband hou met die beskawing in die Indusvallei en soms as godinne geïnterpreteer word.
Onder die regering van Hamas
Tydens die parlementêre verkiesings in 2006 het Fatah - wat die Palestynse politiek oorheers het sedert sy stigting in die vyftigerjare - 'n deurslaggewende verlies vir Hamas gely, wat weerspieël jare van ontevredenheid oor die regering van Fatah, wat as korrup en ondoeltreffend gekritiseer is. Hamas se oorwinning het sanksies van Israel, die Verenigde State en die Europese Unie tot gevolg gehad, wat elkeen die organisasie op sy amptelike lys van terreurgroepe geplaas het. Die Gazastrook was die plek waar geweld tussen die mededingende groepe toegeneem het, en 'n kortstondige koalisieregering is in Junie 2007 beëindig nadat Hamas beheer oor die Gazastrook oorgeneem het en 'n noodkabinet onder leiding van Fatah die Wes-oewer oorgeneem het. Ondanks oproepe deur PA pres. Mahmoud Abbas vir Hamas om van sy posisie in die Gazastrook afstand te doen, bly die gebied onder Hamas se beheer.
A G-snaar is 'n tipe string, 'n smal stuk stof, leer of satyn wat die geslagsdele bedek of vashou, tussen die boude loop en aan 'n middellyfband om die heupe geheg word. 'N G-snaar kan sowel deur mans as deur vroue gedra word. Dit kan ook in swemdrag gedra word, waar dit as 'n bikinibroek kan dien, maar alleen as 'n monokini- of topless -swembroek. G-snare kan ook deur eksotiese of go-go dansers gedra word. As onderklere kan 'n G-string gedra word bo panty om 'n sigbare pantylyn te voorkom of om 'n onderbroek te voorkom om seksuele aantrekkingskrag te verbeter.
Die twee terme G-snaar en string word soms uitruilbaar gebruik, maar tegnies verwys dit na verskillende kledingstukke.
Sedert die 19de eeu het die term geestring verwys na die tou wat die lendedoek van inheemse Amerikaners bevat  en later verwys na die smal lendedoek self. William Safire in sy Ode op 'n G-snaar aangehaal die gebruik van die woord "G-string" vir lendendoek deur Harper's Magazine 15 jaar na die gebruik van John Hanson Beadle in 1877 en stel voor dat die tydskrif die woord verwar het met die musikale term "G -snaar" (dit wil sê die snaar vir die G -noot).  [ verifikasie nodig ]
Safire noem ook die mening van taalkundige Robert Hendrickson dat G (of gee) staan ​​vir lies, wat destyds 'n taboe was. 
Cecil Adams, skrywer van die blog The Straight Dope, het 'n oorsprong van 'gordel-string' voorgestel, wat reeds in 1846 getuig word. 
Die G-snaar verskyn die eerste keer in kostuums wat deur showgirls in die Verenigde State gedra is tydens die produksies van Earl Carroll gedurende die 1920's, , 'n tydperk bekend as die Jazz Age of the Roaring Twenties. Volgens 'Striptease' deur Shteir was die eerste kunstenaars wat 'n G-string gedra het, die Latina-ontkleedanseres Chiquita Garcia in 1934 en 'Princess Whitewing', 'n inheemse Amerikaanse ontkleedanseres aan die einde van die dekade.  Taalkundige Robert Hendrickson meen dat die G staan ​​vir lies.  Tydens die depressie het 'n 'G-string' bekend gestaan ​​as 'die gadget', 'n dubbel-entender wat verwys na 'n nutsman se 'contrivance', 'n universele woord vir die ding wat dinge kan 'regmaak'.  Gedurende die dertigerjare het die "Chicago G-string" bekendheid verwerf toe dit deur kunstenaars soos Margie Hart gedra is. Die Chicago-gebied was die tuiste van sommige van die grootste vervaardigers van G-snare, en dit het ook die middelpunt geword van die burleske shows in die Verenigde State. 
Die term G-snaar begin verskyn in Verskeidenheid tydskrif gedurende die dertigerjare. In New York is g-snare gedra deur vroulike dansers tydens risqué Broadway-teatervertonings gedurende die Jazz-era. Gedurende die 1930's en 1940's is die New Yorkse striptease-vertonings waarin G-snare gedra is, as 'sterk' beskryf. In vertonings waarna verwys word as "swak" of "soet" het die ontkleedanseres eerder "netbroekie" gedra. 'Sterk' vertonings het gewoonlik eers plaasgevind as die polisie nie teenwoordig was nie, en dit het skaarser geword ná 1936 toe Fiorello H. La Guardia, die burgemeester van New York, 'n reeks polisieaanvalle op burleske vertonings gereël het. 
Die Amerikaanse burleske entertainer Gypsy Rose Lee word in die volksmond geassosieer met die G-string. In 1941 het sy na bewering 'n topverkoper-speurderroman geskryf Die G-snaarmoorde  waarin ontkleedansers gevind word wat verwurg is met hul eie G-snare. Haar striptease-optredes sluit dikwels die dra van 'n G-snaar in 'n memoir in wat deur haar seun Erik Lee Preminger geskryf is. 
In die Tarzan-romans van Edgar Rice Burroughs word Tarzan beskryf as 'n G-string wat gemaak is van doe- of luiperdvel.  In die Tarzan -films het hy altyd 'n meer beskeie lendedoek gedra.
St Bride 's Church is 'n buitengewone plek en een van die mees fassinerende historiese terreine in Londen, terwyl u binne die mure instap, 'n tweeduisend jaar lange verhaal aangaan.
Die verhaal van St Bride's en hierdie webwerf, wat 2000 jaar terug dateer, is onlosmaaklik verweef in die geskiedenis van die City of London, en ons besoekers spreek dikwels hul verbasing uit oor die buitengewone ontdekkings wat hier op hulle wag.
Teen die tyd dat die Groot Vuur van Londen in 1666 die middeleeuse St Bride's in puin gelaat het, bestaan ​​daar al eeue lank 'n opeenvolging van kerke, en die gebied rondom Fleetstraat het reeds sy unieke rol in die ontstaan ​​van Engelse druk aangeneem. Dit het nege jaar geneem voordat ons kerk uit die as ontstaan ​​het, onder die geïnspireerde leiding van Christopher Wren. Vir die volgende 250 jaar het die opkoms van die Britse koerantbedryf plaasgevind in die skaduwee van ons kenmerkende troukoekspits.
In 1940 het St Bride's weer 'n slagoffer geword van vlamme toe Duitse brandbomme Wren se argitektoniese juweel tot 'n daklose dak verminder het, hoewel die beroemde spits en die buitemure wonderbaarlik oorleef het. Dit het 17 jaar geneem voordat die herstel voltooi is. Die heropbou -projek het 'n reeks uiters belangrike opgrawings in die krip moontlik gemaak onder leiding van die middeleeuse argeoloog, professor W F Grimes.
Die resultate was buitengewoon en het die fondamente van ses vorige kerke op die huidige terrein onthul, 'n magdom argeologiese oorblyfsels wat oor etlike eeue strek, en 'n paar merkwaardige skeletreste. En dit was slegs die begin van die merkwaardige verhaal wat sou afspeel.
As u ons graf vandag besoek, kan u nog steeds die oorblyfsels van 'n Romeinse sypaadjie van ongeveer 180 nC sien, en 'n reeks Romeinse artefakte wat op hierdie webwerf ontdek is, word in ons grafkeldermuseum vertoon.
Toe die Romeine Londinium vestig na die inval onder die keiser Claudius in AD 43, grawe hulle 'n aansienlike sloot (waarvan die doel onduidelik is) net buite die mure van die Romeinse stad, op die plek waar ons kerk nou is. 'N Gebou is hier gebou (insluitend die sypaadjie wat nog sigbaar is) wat moontlik verbind was met een van die vroegste plekke van aanbidding. Dit was ook die plek van 'n heilige put (ongelukkig lankal opgedroog), een van die oudstes in die stad, wat die naam Bride Well gekry het.
Ons verbintenis met St Bride (St Brigid van Kildare) dateer moontlik uit die sesde eeu. Ons is die enigste kerk aan die oostekant van Engeland wat hierdie toewyding dra.
Brigid was die dogter van 'n Ierse prins en 'n druïdiese slaaf. As tiener het sy 'n diepgaande gevoel gehad om te roep om Christus te volg, en het sy soveel van haar pa se besittings aan behoeftiges oorgegee dat hy haar uiteindelik toegelaat het om haar roeping te volg en die godsdienstige lewe te betree.
In 470 nC het sy 'n klooster in Kildare gestig saam met sewe ander nonne, wat ontwikkel het tot 'n sentrum van leer en spiritualiteit. Dit het beroemd geword vir sy verligte manuskripte, soos die Book of Kildare, wat gehou is om die Book of Kells in sy skoonheid te wedywer.
Die St Bride's Cross, wat na bewering deur die bruid gemaak is om te help om 'n sterwende man tot geloof te bring, word tot vandag toe nog in Ierse huise gesien, en dit bevat 'n paar items wat ons te koop het winkel.
Volgens die legende, toe Bruid haar seën as abdis ontvang, is die ritueel wat by die inwyding van 'n biskop pas, per ongeluk voorgelees en kon dit nie herroep word nie. Om hierdie rede was die gesag van Bruid en die abdisse wat haar die volgende sewe eeue gevolg het, gelyk aan die van 'n biskop.
Vandag dra lede van ons eie Guild of St Bride 'n medalje wat 'n Keltiese kruis (wat ons aan ons Ierse wortels herinner) en 'n simboliese vuurring bevat. Daar is gesê dat in heidense tye in Kildare 'n rituele vuur lewend gehou is om beskerming op beeste en die oes te bewerkstellig. Toe Bruid haar klooster bou, het sy die gewoonte voortgesit om hierdie ewige vuur aan die brand te hou, om die lig van Christus voor te stel, wat die duisternis nie kan blus nie.
Bruid was bekend vir haar liefde vir musiek en poësie, haar deernis en haar liefde vir God se skepping, sowel as vir haar gawe vir gasvryheid. Volgens die legende is sy geseën met 'n gawe om badwater in bier te verander, en 'n vers uit 'n gedig wat aan haar toegeskryf word, verklaar: 'Ek verlang na 'n groot meer van 'n bier'. Dit was duidelik dat sy veral geskik was om die beskermheilige van 'n kerk te word wat 'n kenmerkende bediening vir joernaliste sou ontwikkel!
Sy is op 1 Februarie 525 nC oorlede en begrawe saam met die oorblyfsels van die twee ander beskermheiliges van Ierland, Patrick en Columba. Haar heilige dag word steeds op hierdie datum gevier.
Gedurende die Middeleeue is St Bride by 'n aantal geleenthede herbou. In ons grafkelder kan u nog die oorblyfsels van die kerke tussen die 11de en 15de eeu op hierdie terrein sien, en voorbeelde van middeleeuse vloerteëls, dakteëls, klipwerk, glas en ander artefakte uit die tydperk word vertoon.
Ons het ook 'n pragtige kapel in 'n deel van die Middeleeuse kript: toe Christopher Wren die kerk eeue later herbou het, bou hy twee swaar klipboë om die gewig van die muur bo hierdie rustige en biddende ruimte te ondersteun. Dit is in 2002 herstel as 'n gedenkteken vir die familie Harmsworth en die personeel van Associated Newspapers wat hul lewens tydens die Eerste en Tweede Wêreldoorloë verloor het.
Tussen die 11de en 13de eeu het die bevolking van Londen aansienlik toegeneem, van minder as 15,000 tot meer as 80,000. Teen die jaar 1200 was die hoofstad van hierdie land in werklikheid Westminster: 'n klein dorpie teen die rivier van die stad Londen, waar die Royal Treasury geleë was, en finansiële rekords gestoor is. St Bride's was tussen Londen en Westminster geleë, 'n geografiese ligging van groot betekenis.
In 1205 is die Curia Regis, 'n raad van grondeienaars en kerklikes (in werklikheid 'n voorganger van die huidige parlement, wat belas is met die gee van wetgewende advies aan King John) in St Bride's gehou.
Die invloed van ons kerk en die aantal gemeentelede het gedurende die Middeleeue aansienlik toegeneem. Vanaf die 13de eeu het daar twee magsetels in die gebied ontwikkel: Westminster het die koninklike hoofstad en regeringsentrum geword, terwyl die stad Londen die belangrikste sentrum van handel en handel geword het - 'n onderskeid wat tot vandag toe duidelik bly.
Die gebied tussen Westminster en die stad is gedurende die tydperk toenemend verstedelik, 'n proses wat teen die einde van die 16de eeu voltooi is. Aan die begin van hierdie eeu het St Bride's sy eerste bande met een van die toekomstige hoekstene van die Britse samelewing ontwikkel - 'n vereniging wat een van sy mees volgehoue ​​aansprake op roem sou verteenwoordig.
In 1476 het William Caxton, 'n handelaar, sakeman en diplomaat, vir die eerste keer 'n drukpers na hierdie land gebring wat 'n roerende tipe gebruik het, en dit op 'n perseel aangrensend aan die Westminster Abbey opgerig. Na sy dood omstreeks 1492 is sy pers verkry deur sy leerling, die drukker Wynkyn de Worde, wat vir sy lewensbestaan ​​afhanklik was van drukwerk en die kommersiële lewensvatbaarheid daarvan moes verseker.
Destyds het die gebied rondom St Bride's 'n toevlugsoord geword vir geestelikes, wat nie die hoë lewenskoste in die hartjie van die middeleeuse stad kon bekostig nie. Aangesien die geestelikes in daardie dae byna 'n monopolie op geletterdheid gehad het, was hulle saam met die prokureurs wat ook in die omgewing was, die drukkers se beste kliënte. Wynkyn de Worde het dus die beste kommersiële beginsels gevolg en sy onderneming na die kliëntebasis oorgeplaas en sy drukpers in 1500 op die kerkhof van St Bride's opgerig.
Dit was 'n perfekte ligging. Die uitgewers van dramaturge en digters het binnekort mededingende perse in die omgewing op die been gebring, en die verband tussen St Bride's en die wêreld van drukwerk is vasgemaak. Fleet Street het vinnig die bakermat geword waarin die 'kuns en raaisel' van drukwerk een van die invloedrykste bedrywe in die menslike geskiedenis geword het. Wynkyn de Worde is in 1535 in St Bride's begrawe, en 'n gedenkplaat wat sy lewe herdenk, kan in die kerk gesien word. St Bride's is ook trots op 'n oorspronklike voorbeeld van die drukwerk van Wynkyn de Worde, wat uit 1495 dateer.
St Bride's het eerstehands die godsdienstige onrus van die Reformasie -era beleef. 'N Voormalige pastoor van St Bride's, John Cardmaker, bekend vir sy Protestantse opvattings, is op 30 Mei 1555 tydens die bewind van die Katolieke Koningin Mary I op die brandstapel verbrand tydens sy bewind van die Katolieke Koningin Mary I, in Foxe's word sy dood herdenk Boek van Martelare. Twee van sy gemeentelede, Isobel Foster en Thomas Browne, sou op 27 Januarie 1556 sy lot deel.
Die verhaal van die kaartmaker is besonder aangrypend. Toe hy aanvanklik gearresteer en van sy geestelikes ontneem is, het hy ingestem om sy godsdienstige opvattings te herroep en te verloën. Hy het daarna probeer om uit die land te vlug, maar is gevange geneem en in die vloot gevangenis opgesluit. Ongelukkig het Cardmaker, ondanks marteling en sekere dood, sy vorige terugtrekking ingetrek en getrou gehou aan sy Protestantse oortuigings, wat tot sy martelaarskap gelei het.
Teen die 17de eeu lok Fleet Street die groot skrywers en dagboeke van die dag. 'N Drietal Johns - Milton, Dryden en Evelyn het in die omgewing gewoon. Samuel Pepys is gebore in 'n huis langs St Bride's en is hier gedoop, en sy ma het haar eie kerkbank in die kerk gehad. St Bride's is ook die begraafplaas van Richard Lovelace.
St Bride se jarelange verbintenis met die kolonies in Amerika het begin toe die ouers van Virginia Dare, Eleanor White en Ananias Dare, in die kerk getroud is. Hulle was toe deel van die Roanoake -kolonie, die eerste permanente Engelse nedersetting in Noord -Amerika wat deur sir Walter Raleigh gestig is in die huidige Noord -Carolina wat ongelukkig misluk het. Virginia is in 1587 gebore, die eerste Engelse kind wat in 'n New World Engelse kolonie gebore is. Hierdie gebeurtenis word herdenk in 'n ontroerende borsbeeld van Virginia in die suidwestelike hoek van die kerk.
Die ouers van Edward Winslow (1595-1655), wat bekend was as een van die leiers van die Mayflower-ekspedisie in 1620, is ook in St Bride's getroud. Edward Winslow was self leerling by 'n Fleet Street-drukker met sterk Puriteinse meegevoel, John Beale, voordat hy sy kontrak verbreek en na Leiden vertrek om by 'n gemeenskap van ander eendersdenkende protestante aan te sluit. Hy sou St Bride's goed geken het.
Winslow sou drie keer verkies word as goewerneur van Plymouth, Massachusetts. In 1957 onthul haar majesteit die koningin 'n nuwe gesnyde reredos as 'n gedenkteken vir Winslow en die pelgrimsvaders, en ondanks die beperkings van die Coronavirus -pandemie, vier ons die 400ste herdenking van die vaar van die Mayflower hier in September 2020.
In 2006 kom 'n direkte afstammeling van Edward Winslow (ook Edward, en bekend as Ted) uit Maryland, VSA, om met sy bruid, Jennifer hier by St Bride's, te trou, sodat ons bande met die pelgrimsvaders deur die eeue voortgeduur het.
Die gemeente St Bride's het ook gehelp om nog 'n Engelse kolonie in Amerika gedurende die 17de eeu te bevolk: honderd meisies en seuns van die weeshuis in die Bridewell -hospitaal, langs die kerk, is in 1619 na Virginia gestuur. Die projek was so suksesvol dat die goewerneur het nog 100 versoek. Al die jongmense het grondtoekennings daar gekry toe hulle volwasse was.
Maar binne sestien verskriklike maande sou die verhaal van St Bride 'n aantal onverwagte wendinge neem.
Op Oukersaand 1664 in Londen is 'n vrou in die armoedige gebied St Giles in the Fields dood verklaar: haar was die eerste opgetekende geval van wat die geskiedenis nou The Great Plague noem. Teen 6 Junie 1665 is St Bride's amptelik in kennis gestel dat die uitbraak sy gemeente bereik het. Aangesien dit 'n digbevolkte en arm gebied was, was die impak daarvan verwoestend.
Die hof van Karel II, saam met prokureurs, handelaars, dokters en baie geestelikes, het uit die stad gevlug. Die armes het nie die luukse van hierdie opsie nie. Met merkwaardige moed het die destydse predikant van St Bride's, Richard Peirson, verkies om op sy pos te bly en sy mense in die haglikste omstandighede te dien. Die rol van die kerk was noodsaaklik om gesinne wat geteister is, ondersteuning te bied, wat 40 dae lank in hul huise sou bly as 'n familielid met 'n buikpest gediagnoseer word.
Op die hoogtepunt van die plaag in September 1665 het Peirson binne 'n maand 636 mense begrawe - 43 van hulle op 'n enkele dag. Die dooies het twee van sy kerkwaardiges ingesluit. Sy handtekening verskyn onderaan elke bladsy van ons grafregister gedurende die plaagmaande.
In die hele plaag het St Bride's ongeveer £ 581 gekos. Die menslike tol was veel groter: 2111 mense sterf daardie jaar in die gemeente - en 100,000 Londenaars het hul lewens verloor (20% van die bevolking).
Opvallend genoeg het Peirson dit oorleef en is dit in Augustus 1666 deur Paul Boston opgevolg as predikant hier. Die ongelukkige Boston was slegs twee weke in die pos voordat 'n tweede ondenkbare ramp plaasgevind het.
Na 'n somer van droogte, het die 2de September 1666 brand ontstaan ​​in die bakkery van Thomas Farriner in Pudding Lane. Die vuur het sterk gewaai uit die ooste, en die vuur het vinnig versprei, en een van die toeskouers het beskryf hoe dit 'soos' n stroom in Ludgate Hill afstorm '.
Op 4 September het die brand die Vlootrivier (wat vandag ondergronds loop) oorgesteek en St Bride's verswelg. Ons kerk was toegerus met 'n eie brandweerwa, maar dit was beide ondoeltreffend en was nie behoorlik onderhou nie, 'geskuur, geol en gesny', so dit was ondoeltreffend. Soldate het probeer om die verspreiding van die vuur te keer deur die huise in die pad te vernietig, maar dit was ook nutteloos.
Op 7 September beskryf die dagboekskrywer Samuel Pepys die vernietiging van St Bride's in sy dagboek:
Om vyfuur en geseënd is God! vind alles goed en per water na Paul's Wharfe. Loop daarvandaan en sien hoe al die sleepwaens verbrand is en 'n ellendige gesig van Paul se kerk, met al die dak neergeval, en die lyk van die kierie in die St Fayth's Paul's School geval het, Ludgate en Fleete-straat, my vader se huis [in Salisbury Court ] en die kerk [St Bride's] en 'n goeie deel van die tempel, ens.
St Bride's is heeltemal vernietig: fragmente van middeleeuse vensterglas wat deur die hitte verdraai is, gesmelte klokkemetaal, verkoolde hout en klipwerk, word in ons grafkeldermuseum vertoon. 'N Aangrypende inskrywing in ons grafregister bevat die vernietiging van die hele gemeente, afgesien van' sestien huise in julle brode [breë] plek by nuwe straat. '
Moedig het die nuwe predikant, Paul Boston, die aanbidding van die kerk in 'n tabernakel op die kerkhof aan die gang gehou, aangesien die kerk self vol puin was. In sy testament het hy £ 50 oorgelaat aan die kerk wat nuwe nagmaalvate gekoop het wat vandag nog gebruik word.
Die vraag bly egter: sou St Bride's herbou word?
In 1671 het die kerkbewaarders van St Bride's die heer Christopher Wren (landmeter -generaal en hoofargitek vir die heropbou van die stad) vir ete in die Globe Tavern geneem. Dit sou nog 'n jaar neem voordat hulle hom van hul saak kon oortuig, maar hulle volharding het beteken dat St Bride's een van die eerste kerke na die vuur moes word wat geopen is.
Die Groot Brand van Londen het 87 kerke verwoes. Despite Wren's conviction that only 39 were necessary to serve such a small area, St Bride's was among the 51 to be rebuilt.
Publishers and newspapers began to spring up, and by 1709 there were eighteen different titles available in London each week. Die Daily Universal Register (which was to become Die tye) was first published in 1785, and The Observer became the world's first Sunday newspaper in 1791. The author Daniel Defoe, whose career as a journalist is often overlooked, was actively involved in editing and producing newspapers in the early eighteenth century. As numerous regional and provincial titles were founded, they set up London offices in and around St Bride's, as did the first news agencies.
Die voog (1821)
Die Sunday Times (1822)
Die Daily Telegraph (1855)
Die Daily Mail (1896)
On 24 th January 1986, some 6,000 newspaper workers went on strike after the breakdown of negotiations with Rupert Murdoch's News International, the parent company of Times Newspapers en News Group Newspapers. They were unaware that Murdoch had built, and clandestinely equipped, a new-technology printing plant in Wapping. When they went out on strike, he relocated his operation overnight.