Die bekendste ooievaarspesie in Suid-Afrika en Wes-Europa is die witooievaar (Ciconia ciconia), wat met uitsondering van die swart slagpenne heeltemal wit is. Sy snawel en pote is rooi. Van oudsher wit 'n volksgeloof uit die Nederduitse gebied dat die ooievaar vir die mens sy kinders bring.
Vroeër was die witooievaar, wat onder meer in Suid-Afrika oorwinter, 'n baie algemene voëlspesie. Sy broeigebied het van Nederland en Denemarke ooswaarts tot in die Sowjetunie en Griekeland en suidwaarts tot in Spanje, Portugal, Noord-Afrika en Klein-Asië gestrek. Die aantal broeipare het egter in die laaste dekades drasties verminder en in Swede en Switserland broei hulle byvoorbeeld glad nie meer nie.
In sommige lande word pogings aangewend om die voëls weer in te voer. So is daar byvoorbeeld 'n " ooievaarsdorp" in die Elsas in Frankryk gestig met 220 ooie vaars wat uit Noord-Afrika gebring is in die hoop dat hulle hulle sal vestig. Die Europese ooievaars oorwinter in Afrika. Tydens die trek maak hulle gebruik van die warm, opstygende lugstrome en vlieg altyd langs dieselfde roetes.
Die uit die noorde en noordooste trek oor die Bosporus, oor Turkye en al langs die Jordaanvallei af na Egipte en die Soedan en verder suidwaarts tot in Suider-Afrika. Die ooievaars wat in Wes-Europa en Suid-Nederland broei, vlieg oor die Straat van Gibraltar en oor die Sahara tot so ver suid as die Kaapprovinsie. In Suid-Afrika wei die voëls in groepe op grasvlaktes, langs vleie en soms ook in landerye.
In Europa soek die pare gewoonlik hul ou neste op en herstel dit. Die wyfie lê 6 tot 8 wit eiers wat om die beurt deur albei ouers uitgebroei word. Hulle begin broei sodra 2 eiers gelê is en die eerste kuikens kom na sowat 'n maand uit die dop. Aangesien daar 'n ouderdomsverskil van sowat 6 dae tussen die eerste en die laaste kuikens is, word die jongeres deur die oueres verdring wanneer hulle gevoer word en dit gebeur selde dat meer as 3 kuikens oorleef. Na 8 tot 9 weke verlaat die kuikens die nes en hulle is na 3 tot 4 jaar geslagsryp. Ooievaars kan tot 20 jaar oud word.
Die groot swartooievaar (Ciconia nigra) broei ook in die Noordelike Halfrond en oorwinter in Afrika, ook in Suid-Afrika, waar hy in moerasagtige gebiede of langs oop water aangetref word. Die voel word in Pole beskerm, maar elders verminder sy getalle geleidelik. Die klein swartooievaar (Ciconia abdimi) is egter in die tropiese streke van Afrika, waar hy broei, nog baie volop. In die herfs trek die voëls na Suid-Afrika, waar hulle dikwels saam met die witooievaar aangetref word.
Hulle vreet veral paddas en kraak mossels en slakke oop. Die nimmersatte (genus Ibis) is ondanks hul wetenskaplike naam geen ibisse nie maar ooievaars. Die Suid-Afrikaanse nimmersat of geelbekooievaar (Ibis ibis) het 'n geel, effens gekromde snawel en 'n kaal rooi vel om die oë. Die Indiese nimmersat (Ibis leucocephalus) lyk dieselfde maar het 'n swart band op die bors. Ander ooievaars van die Ou Wêreld is wolnekooievaars (genus Dissoura), wat so genoem word omdat hul nekke met wit donsvere bedek is.
In Florida, Sentraal- en Suid-Amerika en op Kuba broei die skimmelkopooievaar (Mycteria americana), wat 'n horingagtige plaat op die kop het. Hy maak sy nes in hoë bome in moerasse. Die enigste ooievaar wat ook in Australië broei, is die swartnekooievaar (Xenorhynchus asiaticus), wie se broeigebied tot in Asië en Afrika strek. Dit is 'n bale groot spesie wat tot 1,5 m hoog word. Die maraboe (Leptoptilos crumeniferus) is die enigste ooievaar wat aas vreet.
Die opvallendste kenmerk van die voël is die lang keelsak waarin 'n aantal lugsakkies voorkom wat opgeblaas kan word. Dit dien nie as bergplek vir voedsel nie, maar waarskynlik as steun vir die snawel. Net soos by aasvoëls is die kop kaal. Die groot snawel word gebruik om karkasse mee oop te skeur. Vroeër was dit mode om vrouehoedens met die sagte, wit onderstertvere van maraboes te versier, en dit het meegebring dat die voëls baie gejag is. Maraboes is taamlik algemeen in die trope van Afrika, maar word ook in Suider-Afrika aangetref.