Gaan staan voor die spieël en bekyk jou gesig. Lek aan ’n suurlemoen. Het daar iets aan jou gesig verander? Vat ’n groot hap van die suurlemoen. En nog een. Dink aan rape, naels wat oor ’n swartbord krap en sop van toiletblokkies. Soos wat jou gesig nou lyk, so lyk die broers Harry en Huibert Suur s’n altyd. En hulle hou boonop daarvan!
Tydens die wêreldwye bekendstelling van die 35ste Asterix-boek hierdie maand sal die Afrikaanse weergawe, Asterix by die Pikte, ook by Protea Boekhuis verskyn:
Asterix en Obelix ontdek een bitter koue oggend ’n blok ys op die strand … met ’n bevrore Pikt binne-in. Kasterolix se doepa ruk hom weer reg en die twee vriende vergesel die Pikt, MacLawaai, terug Pikteland toe om hom met sy clan en sy verloofde te verenig. Maar in Pikteland is alles nie pluis nie. Die bose MacAber hou homself baas. Hy het ’n ooreenkoms gesluit met die Romeine, en doen alles in sy mag om as nuwe koning verkies te word. Maar ons vriende sal wel ’n stokkie (of ’n paal?) voor sy planne steek.
Asterix by die Pikte is die 35ste boek in die gewilde Asterix-reeks. Hierdie boekverskyn vir die eerste keer van die begin af ook in Afrikaans. Die wêreldwye bekendstelling vind plaas op 24 Oktober 2013. Hierdie publikasie sal by alle vooraanstaande boekwinkels beskikbaar wees.
Jean-Yves Ferri is in 1959 gebore. Vandat hy 11 jaar oud was, het hy geweet hy wil strokiesboeke skryf. In 1990 het sy eerste boek verskyn en sedertdien het hy al verskeie kinder- en strokiesboeke geskryf.
Didier Conrad is ook in 1959 gebore. In 1973 begin hy om strokiesprente te teken. Weens sy liefde vir die gebruik van baie kleur in sy sketse, is hy ’n perfekte keuse vir die Asterix-avonture.
Terwyl sy wag vir ‘n foto van ‘n man wat sy op ‘n ontmoetingswebtuiste ontmoet het om stadig, bietjie-vir-bietjie te laai, dink Erla-Mari Diedericks na oor die “allervreeslikste foto’s” wat mans haar al gestuur het. “Hul geliefkoosde troetelslang word dikwels afgeneem en gepos – en hier praat ek van die familiejuwele, susters,” skryf sy in haar rubriek vir Huisgenoot:
DIS die aand voor my afspraak met Varkie Nommer Drie – die prokureur. Ek sit juis en wonder waarom hy my nog nie gebel het om die afspraak te bevestig nie toe ’n man met die naam Francois my op die ontmoetingswebtuiste kontak. Hy het nie ’n profielfoto nie en ek stuur dadelik vir hom ’n boodskap terug. Dis kort en kragtig:
E-pos-foto’s het mos hierdie vuil manier om verskriklik stadig en so bietjie vir bietjie oop te maak – juis wanneer ’n mens angstig is om ’n foto te sien. Dikwels kom die foto so stuk vir stuk deur – gewoonlik van onder af boontoe . . . Dit het al gesorg vir vele hartaanvalle as die vreemdste goed skielik hier van onder af begin opkruip oor my rekenaarskerm, want soms stuur mans die allervreeslikste foto’s.
Hy het oor sy roman Tikkop gepraat. Aan die Afrikaanse vertaler daarvan, Daniel Hugo, het hy gesê wat sosiaal-maatskaplike omstandighede betref, kan mense “statisties beter daaraan toe wees” in die nuwe Suid-Afrika, “maar die gaping tussen ryk en arm is groter”. “Vryheid is nie vir arm mense nie.”
In Tikkop gaan dit om vriende wat ’n tikverslaafde probeer rehabiliteer, “maar eintlik gaan dit om hul eie lewe”.