Hanlie maak toe die pakkie oop, gee vir haar ma ’n boek en gryp self een. Hulle twee sit toe en blaai en daar staan dit:
Ek het haar vanoggend ontmoet en formeel die kontrakte oorhandig, sy glimlag steeds soos die Cheshire Cat.
Die roman sal eers oor ’n jaar op die rak wees, maar dit beteken julle kan solank R20 per maand spaar – dan koop julle dit wanneer haar storie in die winkels is. Dis die moeite werd!
Daardie aand moes ek en my seun op die skoolgronde gaan tent opslaan, so, terwyl knapie speel, sit pa rustig met ’n flits en ’n bottel rooiwyn en lees. Hoe verder ek lees, hoe meer raak ek opgewonde oor hierdie uitsonderlike vertelling.
Julle het nog nie reg geraai nie. Sy’s ook nog nie reg nie – sy’s nog besig om die skok te verwerk, so ek gaan nog nie sê nie. Wanneer sy reg is, sal die wêreld waarskynlik weet. 😉
As julle haar blog lees, sal julle sien sy’t al ’n rukkie lank gewerk aan haar idees, maar, baie belangrik, die roman het sy in haar binnekamer gekoester, klaargemaak en … wel. Volgende jaar is dit op die rakke.
Die lang lens (ek raai dis ’n 200 mm) maak ook dat die model nie gekonfronteer word met die kamera nie.
Die mees onlangse is ’n artikel oor die Afrikaners in Patagonië (Argentinië) wat (vol Afrikaanse sinne en frases) in die Mail & Guardian (4–10 Februarie 2011) verskyn het. Hier is ’n uittreksel:
Nicol Stassen se boek Afrikaners in Angola 1928–1975 is ’n baie interessante verslag oor die afstammelinge van die Dorslandtrekkers – ’n groep Boere wat destyds nog uit die ou Transvaal getrek het in hul in Angola gevestig het.
Hoewel dit ’n akademiese teks is, lees groot dele daarvan baie lekker. Soos die Boere van Argentinië, het die Portugese Boere stelselmatig verarm en geassimileer met die Portugese bevolking. Dit is veral as jy verby die agtergrond kom en die mense se stories begin lees, dat dit interessant word. Daar is talle foto’s en kaarte in die boek.
Chapman was ’n baie interessante oubaas: Hardkoppig, maar slim. Hy het wyd gelees, sy lewe lank, en het interessante ontdekkings gemaak. Hy was ook ’n jagter van formaat. Sy vertellings oor die lewe in die toenmalige Duitswes (tans Namibië) en Angola, laat jou soms hardop lag, ander kere wil jy krul van . . . sjoe? Kyk, ek skiet gereeld met my kamera. Dié ou het al meer leeus geskiet as ek, maar hy het koeëls gebruik. Tog, moet ek onmiddellik sê, is die vertelling nie bloeddorstig nie. Dis amper dead pan – tipies die British Citizen wat Chapman so trots was.
Wel, ou pel, ek het vir baie jare trots ANC gestem. Die vorige verkiesing, danksy Zuma, het ek nie. En ek het Sondag gaan registreer om weer vir my ’n plekkie in die hel te boek.
Knobel hét, en Pienaar is aangestel as ’n junior-veldwagter. ’n Bietjie meer as ’n jaar later het ’n gekweste leeuwyfie hom gebyt, maar dit het Tol Pienaar nie gestuit nie.
– In 1974 word hy die assistent-direkteur vir Bewaring; vier jaar later word hy bevorder tot direkteur.
Gedurende sy dae as hoofdirekteur het hy hard gewerk aan ’n boek oor die Kruger Wildtuin – vanaf die dae toe die Sabie-reservaat in 1898 geproklameer is, tot en met die aftrede van die legendariese Kolonel James Stevenson-Hamilton, wat in Sabie aangestel is om die wild te bewaar, en uiteindelik die Kruger Wildtuin help vestig het soos ons dit vandag ken.
Oor Fanus Rautenbach gaan ek nie ’n lang stuk skryf nie, want hy is meer bekend en talle ander het onlangs sy lewe en loopbaan beskryf, beter dalk as wat ek dit kan doen.
Sy memoirs, Fanus Onthou En Sebastian Lag in die mou, is by Lapa uitgegee. By Tafelberg het daar meer onlangs ’n keur uit sy geskrywe werk verskyn, onder die titel Tien uit tien.