Die plek met die meeste goggas ter wêreld - ONDERWERPE - 2022
Die plek met die meeste goggas ter wêreld
Hieronder openbaar die gewelddadige gekraak van digte plantegroei en gevalle blare wat langs die grond lê skermutselings, miskien van jaguars en ocelotte wat saino's en miershuise agtervolg. Bowenal protesteer toekans en ara hul snawels teen mekaar en teen die koffers. Op die agtergrond breek die golwe van die Stille Oseaan op verlate strande waar swart strome met krokodille besmet is, wat die groen skilpaaie en leerrugs vreet wat kom kuit. Hier is niemand wat knipoog nie.
Maar dit is natuurlik normaal. Omdat ons in Corcovado is, die plek met die grootste biodiversiteit op die planeet. Hier bestaan ​​3% van die bekende spesies naas mekaar en daarom het National Geographic dit beskryf as die terrein "met die grootste biologiese intensiteit op aarde."
Dit is moontlik om sulke ongerepte landskappe te bewaar danksy die afgeleë plek van hierdie paradys. Daar is al 'n avontuur. Vanaf die Manuel Antonio Nasionale Park, een van die gewildste en besigste toeriste in Costa Rica, ry jy 120 kilometer suidwaarts langs die Costanera tussen piesangplantasies na die vreemde stad Sierpe. Van daar af moet jy 'n uur per boot vaar. Eerstens deur die rivier met dieselfde naam, geflankeer deur mangroves en krokodille wat lyk of dit op die modderige oewer in die son sluimer. Wanneer die mond bereik, verwelkom die Stille Oseaan altyd die vaart met intense golwe: wie die enjin aandryf, moet die reeks vertel, wag totdat die woede van die oseaan bedaar, en as dit gebeur, moet jy vinnig versnel deur te vlieg en oor die waters te verander wat verander kleur. Na nog 'n rukkie parallel met die kus vaar u by die Río Claro-omgewing. Daar is geen aanlegsteiger nie, dus moet besoekers uit die boot in die water spring en hul rugsakke oor hul koppe hys om te verlig. Uiteindelik moet u 'n paar honderd meter opklim langs 'n paadjie wat deur die digte oerwoud sny.
Kortom, die Punta Marenco-verblyf, een van die min ondernemings in Osa om in te bly, is in die middel van nêrens. Dit is 'n groen helling en steil beeste na die oerwoud waar 'n dosyn basiese hutte op mekaar volg: houtstrukture toegedraai in 'n groen gaas. Soos groot muskietnette. As daar 'n briesie is, gaan die wind deur die kamer, net soos die geluide in die nag. Net soos die dagbreekliggies en die laaste strale van die dag doen wanneer die son vooraan in die vloeibare horison langs die eiland Caño sak.
Kos is hier nie volop nie: dit is moeilik om dit te bring, dus moet hulle daarvoor in die kombuis doen; en gaste word verbied om voorrade in die hutte te hou om te voorkom dat die ape toeslaan. Daar is twee uur lank geen WiFi of elektrisiteit buite die een wat deur 'n kragopwekker in 'n gemeenskaplike area voorsien word nie; Vir die res moet u flitse hê, wat noodsaaklik is om nie op die dodelike fluweelslange te trap wat snags uitkom om te paar nie.
Maar dit is ongetwyfeld 'n bevoorregte plek om suurstof te dronk, u van alles te isoleer en in 'n ander wêreld te voel wat Corcovado verken. 'N Pad loop langs die kus: in die ooste bereik 'n opeenvolging van verlate strande en rotse waarop eensame palmbome groei, Aguijitas, in Drake Bay, in 'n wandeling van ongeveer sewe kilometer; in die weste is Río Claro, wat na die kronkel deur die oerwoud saggies soos 'n klein Amazone in 'n geel en onreëlmatige strand vloei wat lyk asof dit verslind word deur ongetemde plantegroei en prehistoriese akkedisse.
Om die nasionale park self te betree, moet u natuurlik na San Pedrillo, waar die waghuis geleë is, navigeer. En loop daarvandaan onder die groentekoepel, die vogtige hitte en duisende honger insekte. Hier is die hulp van 'n plaaslike gids van kardinale belang: slegs hulle bespeur op 'n byna wonderbaarlike manier die veelkleurige paddas wat tussen blink blare spring, of die stadige luiaards wat die klam takke omhels. Hulle weet ook waar die beste kans is om 'n tapir op te spoor, en watter plekke om te vermy om die vreesaanjaende byt van 'n koeëlmier te vermy. U moet riviere oorsteek en deur eindelose strandgebiede loop sonder skaduwee in sig. Jy moet ly. Daarom word die vreemde band geskep wat ons uiteindelik vir ewig verenig met die magiese uithoeke. Plekke waar 'n mens vir 'n paar sekondes die wonderlike gevoel het om iets te ontdek.
Na ure se ekspedisie sou 'n swem in die oseaan uitstekend wees, maar die verspreiding van krokodille wat soms in die soutwater ronddwaal op soek na skilpaaie, maak dit nie raadsaam nie. As alternatief is daar die tropiese paradys, die eiland Caño. Hierdie stuk groen land met wit sandstrande, 16 kilometer uit see, sal reageer op die ideaal van die Karibiese Eilande, as die Stille Oseaan byna altyd sleg klop. 'N Paar dosyne meter van die kus af is daar uitstekende snorkelareas vir diegene wat nie bang is om die ongerepte water te deel met haaie wat stadig beweeg en hul buik op die seebodem sleep nie. As hulle hul stert swaai, skop hulle wolke wit sand op.