Algehele impak: Die digter W.H. Auden se definisie van poësie as “onvergeetlike spraak” staan So, instede van “so long” Marianne moet ons eerder sê welkom ““to the summons of [the secret]”” (ek transformeer hier Heidegger se woorde oor Sofokles se Antigon soos aangehaal deur Steiner (1989:145) met ‘n sekere geweld), welkom in ““becoming housed in the condition of unhousedness”” (ibid.). As jy nie deur sy kosbare bloed van alle sonde en ongeregtigheid gereinig is nie, sal jy nie eens saam met die gelowiges voor die regterstoel verskyn nie. ’n Mens word nie daar van jou sonde gereinig nie – dit moet hier op aarde vóór die koms van Christus gebeur. Die klippe is onder, die voëls is op. ‘n Waterbeker Kon dit toe reeds moeilik verdra dat die Suidoos bloot die Suidoos is, tsk. Dit is waarom Pessoa vir my so boei. Poësie is vir alle mense en nie beperk tot ivoortorings nie, of in Mario se woorde: Poetry doesn’t belong to those who write it; it belongs to those who need it. ‘n Hoogtepunt in die prent is Neruda se spontane voordrag van sy werk om die beginsel van metaforiek aan die leergierige posman te illustreer.