Het die Chinese leierskap die hongersnood in die Sowjetunie in die dertigerjare oorweeg voordat hulle met die Groot Sprong vorentoe begin het? - Artikels - 2022
Dit was vreemd dat die kollektivisering in die Sowjetunie gelei het tot die Sowjet-hongersnood van 1932-33 en die geskiedenis in 1959-61 in China herhaal het.
Sover ek weet het die Sowjetunie die Kommuniste gehelp om hul party te stig en Stalin het 'n groot rol gespeel in die Kommunistiese Oorwinning in China deur Mao in Mantsjoerije in die burgeroorlog te ondersteun. Mao en sy party het 'n noue band met Stalin en die Sowjetunie gehad.
Het voorsitter Mao en sy kultus van die Sowjet -hongersnood geweet voordat hulle met die kollektivisering in China begin het? As hy dit gedoen het, waarom het hy in Stalin se voetspore gevolg? As hy dit nie geweet het nie, hoekom?
Om Felix Wemheuer aan te haal - Hongersnood in die Maoïstiese China en die Sowjetunie:
Een vraag wat onbeantwoord bly, is waarom die Chinese kommuniste so min geleer het uit die Sowjet -ervaring van hongersnood. Die drie hongersnode na die Oktoberrevolusie moes 'n duidelike bewustheid gegee het dat 'n radikale transformasie van die samelewing tot hongersnood kan lei. Die hongersnood van 1921-1922 was geen geheim nie; dit is in die internasionale media berig. Wat meer is, tydens die hongersnood van 1931-1933 het baie Chinese kaders in die Sowjetunie gewoon, en tog Ek het tot dusver in die toesprake van Chinese leiers geen enkele direkte verwysing na die Sowjet -hongersnood gevind nie. Dit is nog onduidelik hoeveel die Chinese regering werklik geweet het van die omvang van die lewensverlies deur die Sowjet-hongersnood van 1931-1933 en 1947. Mao het die Sowjets gekritiseer vir hul uitbuiting van die kleinboere en geglo dat dit 'n fout was om 'die dam om die vis te vang. " Die Chinese kommuniste maak egter dieselfde foute as hul Sowjet -eweknieë en verander die beleid in 1962 eers nadat miljoene Chinese boere die 'klasgeld' betaal het (xuefei) met hul lewens. Het die interaksie tussen die Kommunistiese partye en die boere tot hongersnood gelei, selfs al het leiers soos Mao besef dat Stalin te ver gegaan het om die platteland uit te buit?
Ek wil byvoeg: Die groot hongersnood in die US en die groot hongersnood het ooreenkomste: die algemene doel van industrialisasie, dus die voeding van die stede deur die platteland te verhonger, graanuitvoer tydens voortdurende hongersnood. Maar hoe die onderskeie regerings daaruit gekom het om hongersnood te veroorsaak en later te beëindig, verskil baie.
Om die vrae direk aan te spreek:
Het voorsitter Mao en sy kultus van die Sowjet -hongersnood geweet voordat hulle met die kollektivisering in China begin het?
Waarskynlik, maar ons weet nie hoeveel hulle geweet het nie. Daar was 'n grondhervorming in 1950-1952, kollektivisering het in 1955 begin (en ek het nie bronne gevind hoeveel grond teen 1959 gekollektiveer is nie), en daarna die groot hongersnood in 1959-1961. Die mees onmiddellike oorsake vir die groot hongersnood en die groot lewensverliese - 20 tot 40 miljoen mense - waar IMO:
afname in landbouproduksie in die voorafgaande jare,
'n wrede aanvraag van voedsel op die platteland, wat saadvoorrade en veevoer insluit
... om 'n stedelike bevolking te voed wat in die voorafgaande jare met 20 miljoen gegroei het en wat toegang tot rantsoenkaartjies gehad het, anders as die boere
Omgekeerd is die maatreëls wat in '61 getref is om die hongersnood te beëindig, waar stadsbewoners na die platteland teruggestuur word (uit die rantsoeneringsstelsel), graan ingevoer en die vereiste vergemaklik is.
Gedurende die vyftigerjare het China 'n stelsel ingestel waar oormaat graanprodukte deur die staat vir 'n vaste prys gekoop is en dan herverdeel word, meestal na stede, die weermag en uitvoer, maar ook as ramphulp vir die plattelandse bevolking. Dit blyk dat daar nooit 'n moeilike ondergrens was vir die hoeveelheid graan wat 'n gesin moet hou nie; die riglyne hang ongeveer minstens een jin (600g) korrels per dag, meer tipies 400-500 jin per jaar. In die jare wat die hongersnood voorafgegaan het, het amptelike openbare bronne openlik die griewe van kleinboere bespreek wat beweer het dat hulle te veel graan geëis het. Later het die partytjie -lyn geword dat hierdie kleinboere waar hoarders was wat nie kos met die stede wou deel nie. Dit was waarskynlik in sommige gevalle waar, maar die manier waarop die hele kwessie gepolitiseer is, is onmoontlik vir die party om die situasie op die platteland te evalueer.
As hy dit gedoen het, waarom het hy in Stalin se voetspore gevolg?
Die situasie in China voor die groot sprong was anders as die US met die aanvang van die groot hongersnood, terwyl daar groot ooreenkomste tussen beide hongersnode is, maar daar is ook belangrike verskille - Dit is IMO nie korrek om te sê Mao het Stalins se voetspore gevolg nie.
As hy dit nie geweet het nie, hoekom?
p.s .: Dit is dalk raak van die vraag - hier is twee verduidelikings uit party bronne:
Handboeke wat gedurende die vroeë sewentigerjare verskyn het, nadat universiteite heropen is en studente CCP -geskiedenisklasse moes bywoon, bespreek die Groot Sprong lank. Hulle voer aan dat China in die eerste jare na die kommunistiese oorname onder die druk gely het om die Sowjetunie te moes navolg en daarom in dieselfde soort krisis beland het as wat in die vroeë vyftigerjare in Oos -Europa ondervind is. Mao Zedong het die situasie ontleed en tot die gevolgtrekking gekom dat sosialisme in China anders moet wees as sosialisme in Rusland en Oos -Europa. Hy het die benadering van Stalin ten opsigte van die politieke ekonomie van sosialisme sterk gekritiseer en het die idee gekry dat China by die ontwikkeling van sy eie ekonomie hoofsaaklik op sy ontsaglik groot arbeidsmag moes staatmaak. In die bespreking van die ervaring van die organisering van koöperasies op die Chinese platteland, het hy homself oortuig dat Chinese boere die idee van kollektivisering ondersteun en dat die herorganisasie van die platteland in China baie beter sou uitwerk as in die Sowjetunie. Dit is die rede waarom handboeke oor die kulturele rewolusie oor die geskiedenis van die partye beweer dat die groot sprong die eerste sukses was wat die party onder leiding van Mao kon eis met betrekking tot afstand van die Russiese ervaring en om sy eie pad na sosialisme te vind - 'n pad wat verskil fundamenteel van wat die Kommunistiese Party van die Sowjetunie saamgevat het as sy eie ervaring in die 'Short Course of the History of the Communist Party of the Soviet Union', wat onder Stalin se leiding ingestel is.
Let daarop dat die hongersnood nie genoem word nie. Na Mao se era verander die hisoriografie:
Die Groot Sprong word gesien as 'n vroeë voorbeeld van Mao Zedong se ontwikkeling van 'ultra-linkse' idees oor sosialisme in China, wat baie foutief sou blyk te wees. Die 1981 "Resolusie oor enkele vrae aangaande die geskiedenis van die party sedert die stigting van die Volksrepubliek China" lui:
Die tweede plenêre sitting van die 8ste partykongres het die resolusie aangeneem oor die algemene lyn en ander punte van fundamentele belang. Die regte kant van hierdie resolusie is die weerspieëling van die wens en sterk eis van die massas om die toestand van onderontwikkeling van ons ekonomie te verander. Die fout daarvan was om die rol van ekonomiese wette te onderskat. Vanweë die gebrek aan ervaring met die bou van sosialisme en 'n gebrek aan kennis rakende die wette van ekonomiese ontwikkeling sowel as die algehele ekonomiese situasie in ons land, maar nog meer omdat kameraad Mao Zedong sowel as baie kamerade van die sentrale tot die plaaslike vlakke het selftevrede en arrogant geword as gevolg van ons oorwinning, ons het ongeduldig begin raak om sukses te verwag en die rol van subjektiewe bereidwilligheid en subjektiewe strewe te oorskat.
Die Groot Hongersnood word nog steeds nie so uitgebeeld nie: "Gedurende die jare 1959 tot 1961 het die ekonomie van ons land ernstige probleme ondervind, en die staat sowel as die mense moes groot skade ly as gevolg van foute wat tydens die Groot begaan is Spring vorentoe en die veldtog teen regses, sowel as weens natuurrampe. Boonop is die ekonomie erg geraak deurdat die Sowjet -Unie kontrakte in stukke geskeur het. "
Bron vir beide aanhalings: Susanne Weigelin-Schwiedrzik, Re-Imagining the Chinese Peasant: The Historiography on the Great Leap Forward, in: Kimberley Ens Manning en Felix Wemheuer (redakteurs), Eating bitterness: New Perspectives on Chinas great Leap forward and Hongersnood
Daar was niks vreemds aan die Sowjet- of die Chinese leierskap wat die kollektivisering van die landbou deurdring nie, alhoewel dit duidelik was dat dit 'n afname in die produksie, 'n tekort aan voedselvoorsiening en 'n hoë sterftesyfer onder groot dele van die landbou sowel as 'n tekort in die stede sou veroorsaak.
Maar as die proletariese revolusie beveilig sou word, moes die mag van die 'kulaks' verbreek word. Landbougrond kon om drie redes nie in individuele of kulak -oorheersde hande toegelaat word nie
gevaar van 'n blanke teenrevolusie- dit wil sê eienaars wat probeer om terug te keer in bondgenootskap met ryker kleinboere en die tradisionele priesters, ens. Die vernietiging van die 'kulak'-klas was noodsaaklik om die revolusie veilig te hou.
herhaling van 'Skêrkrisisse'- dit wil sê landbouers wat weier om die stede te voorsien, in ruil vir loon- en kapitaalgoedere. Partybeheer oor landbougrond was noodsaaklik vir 'n sosialistiese samelewingspatroon. Dit sluit aan by-
onttrekking van oorskotte om die invoer van kapitaal en tegnologie vir die moderne sektor moontlik te maak.
Mao het die oorhand gekry oor die kwessie van kollektivering en 'Groot sprong vorentoe' propaganda het die pil versoet, maar die uitkoms was vooraf bekend en daarom is daar binnekort 'n paar aanpassings aangebring. Dit het Mao egter verswak en daarom het hy teruggesak met die Kulturele Revolusie.
Die probleem met hierdie vraag is dat dit veronderstel dat Sowjet- of Chinese leiers net so dom was soos sommige historici. Die eenvoudige feit is dat almal verstaan ​​dat 'n hardwerkende man wat vir homself werk deur sy eie eiendom nie hard sal werk as sy eiendom weggeneem word en hy nie die beloning vir sy moeite kan behou nie. Maar nadat hulle 'n rukkie verhonger en 'n rukkie geslaan het, sou die meeste hulle versoen met 'n skelm soort diens vir die Glorious Leader.
Marx het 'aan elkeen volgens sy bydrae' gesê (totdat die skaarsheid eindig). Maar die sosialisme wou hê dat die 'bydrae' heeltemal onafhanklik sou wees van alles wat geërf is of 'kapitaal' wat as 'selfgeskep' beskou word. Kollektivisering was op dieselfde manier geregverdig as die nasionalisering van nywerheid en handel. Uitset sou aanvanklik afneem omdat kulaks en entrepreneurs, ensovoorts, ontevrede sou wees of sou vlug. Maar uiteindelik sou die meeste mense die nuwe werklikheid aanvaar. Behoorlike ideologiese heropvoeding was veronderstel om hierdie proses te bespoedig en dan self 'n bonus te lewer in terme van gemotiveerde inspanning en esprit de corps.
In die jare tagtig noem Chinese leiers Marx uitdruklik om te verduidelik waarom niemand in China nou illusies gehad het nie. die Party wat alles besit, kan die Party toelaat dat 'beheerregte' in 'bydraers' berus. Maar 'residuele beheerregte' het by die party gebly, aangesien voorsitter Xi dit nou duidelik gemaak het.
Copyright 2022 \ Het die Chinese leierskap die hongersnood in die Sowjetunie in die dertigerjare oorweeg voordat hulle met die Groot Sprong vorentoe begin het?...