Die lewe kan by tye surrealisties wees, jy moet soms mooi dink waar die grens tussen fantasie en werklikheid lê. Die rolprent Four Weddings and a Funeral het by my opgekom toe ek ’n ou vriendin, Ellen Raubenheimer, raakloop. Sy het gesprankel.
Die gebou waarin dit gehou is, was rond soos ’n futuristiese vreemde vlieënde voorwerp, destyds met oranje vensters. Binne het die bruidegom se ma, wat omtrent 20 gelyk het, Elton John se “Rocket Man” op ’n elektroniese orrel gespeel.
Sy het ’n hond langs haar gehad wat hard saam gehuil het as sy die hoë note geslaan het. Skoonma het ’n lang kaftan gedra met silwer sandale en bloedrooi toonnaels.
Albei is kort daarna tragies in ’n motorongeluk dood en die huldigingsdiens was in ’n kerk op Groentemarkplein net om die draai van waar hulle getroud is.
Die vierde troue het ook ’n droewe nadraai gehad. Dit het eers later op die lappe gekom. Die venue was in Langstraat, nes die ander een, geleë op die eerste verdieping van ’n historiese gebou wat oor Leeukop uitgekyk het.
Dit was vroegaand en die laatsomer was soel. Die outydse balkon was vol gemakstoele, sagte musiek het in die agtergrond gespeel, en flikkerende liggies wat soos rooi rissies gelyk het, was oor die plante drapeer.