Best Music Careers Downloads
Woolworths Careers Au
American Greetings Careers
Nhs Careers Uk
Download Music Careers Software
Music Careers software by Title Popularity Freeware Linux Mac September | 2013 | MaanKind
Sorg jy? Of word jy voor gesorg? Ter wille van dié van julle wat my nie goed ken nie, ek is wat bekend is as ‘n ‘sterk vrou’. Emosioneel, en toe ek jonger was, fisiek ook. Ek kan dit vat! Hetsy verantwoordelikheid, werk, pyn of swaarkry. Maar ongelukkig is dit mos so dat mens altyd vir die hele wêreld en sy broertjie ook verantwoordelik voel… Deesdae het ek darem geleer om te kan Nee sê. Maar dis maar ‘n onlangse ding.
Só baie dae dink ek – Ek wil net vir een week geen, maar géén verantwoordelikhede hê nie. Voor gesorg word, en getroetel word.
Om een of ander rede is ek nie die soort vrou wat getroetel word, of voor gesorg word nie. Ek sorg. Ek neem verantwoordelikheid. Op die minste mede-verantwoordelikheid. Ek doen die admin en die banksake. Die belasting. Die liewe MaanMan, bless his slimme soul, kom nog van die ou skool, waar die sekretaresses (dit was nog voor die tyd wat hulle PA’s genoem was) alles gedoen het. Die base het mos net die besluite en die dinkwerk gedoen.
Maak geen fout nie, MaanMan doen al die swaar werk in ons huis, en hy bring sy kant 200%, maak die tee en pak die skottelgoedwasser uit. Hy is netjies op homself en sy omgewing. Dan kan hy nog intelligente gesprekke voer ook. Kortom, net ‘n plesier om aan my sy te hê. Maar hy sien my as ‘n vennoot, die sterk vrou en mens wat ek is. Tog kan ek nie help om soms te dink ek wil ook partykeer oor niks hoef te dink of te besluit nie.
Haai sháme, djou arme ou dingetjie…
08 Sondag Sep 2013
Partymaal kan ek mos so nobody-loves-me voel. En dis pure bleddie ondankbaarheid, my lewe is 95% perfek, ek het genoeg van als, baie vrye tyd, wonderlike man, goeie gesondheid, bly lekker by die see, ek is happy & content, my kinders is almal gesettle. Liefste ou kleinkindjie ook nog.
Op sulke dae dink ek weer aan die dag wat ek vir die werk van Pretoria af Kaap toe moes kom. Ek was jonk, pas gekwalifiseer, vol ywer vir hierdie professionele beroep. Onthou net, die lewe was nie halfpad soos nou nie. Daardie dag was vol eerstes vir my.
My eerste keer bestuur in ‘n vreemde stad
Nou die betrokke vlug het ongeveer agtuur die aand in die winter op die destydse DF Malan geland. In die reën. Alles het glad geloop, die vlug, die kar se huur, die kaart volg tot by die hotel in Seepunt. Ek meen, ek is mos die sterk een, en ek kan cope. En ek het.
En toe, by die hotel se ingang, staan hierdie geplooide ou kleurlingman en laat mense in en uit by die parkering. Hy loer so in die kar in en sê, Ag sháme, djou arme ou dingetjie… So allien en dit in die rien in die swarte nag…
Net daar begin ek natuurlik toe tjank…So partykeer wil ek ook maar net weer hoor – Ag sháme, djou arme ou dingetjie…
07 Saterdag Sep 2013
San Francisco skyline, seen from the Coit tower
Ek het ‘n huisie by die see…
http://www.kleinmondselfcatering.co.za/ – Waar jy bekostigbare akkommodasie kan kry, lekker naby die see.
Vir baie mense is ŉ gastehuis-by-die-see ŉ baie romantiese prentjie, maar die realiteit is ook beddegoed wat skoon en droog moet kom, toilette en storte wat geskrop moet word.
Agt jaar gelede het ons ons selfsorgeenhede by Kleinmond begin bedryf. Ons het begin met die persepsies van wat ons gehoor en gelees het, en die realiteit het ons aangenaam verras.
90% van mense dra nie ons plastiekbakke weg nie.
100% van mense dra nie jou handdoeke weg nie! Nie een handdoek is 8 jaar weg nie.
Okei 90% van mense vee nie hulle fiietswiele en skoene skoon met ons handdoeke nie
Dankie vir die 90% gaste! Julle maak ons lewe die moeite werd!
So lyk dit as jy net twee minute stap: Hierdie foto was vandag in die Naweek Bylae van die Beeld, Burger en Volksblad. Dis amper reg onder ons huis van die kuswandelpaadjie af geneem. Kyk hoe lekker slaan die see op Spykerklip!
’n Oomblik van Ekstase
01 Sondag Sep 2013
Vroeër jare het vrouetydskrifte subtiel van Ekstase gepraat as hulle eintlik Orgasme bedoel het. My woordeboek beskryf dit as ‘n toestand van abnormale blydskap, vreugde, vervoering, of verrukking. In een van Elsa Joubert se heel eerste boeke, moontlik Suid van die wind, het sy ‘n oomblik van ekstase so goed beskryf, dat ek dit maklik herken het toe ek dit vir die eerste keer op 46 ervaar het. Dis was vandag 11 jaar gelede. ‘n Oomblik wat ek nooit weer sal vergeet nie. ‘n Psigiese orgasme. My eerste Oomblik van Ekstase, die oomblik toe my hart en my siel en my lyf bymekaar gekom het, op dieselfde frekwensie vibreer het. Ek was een met myself.
Ek sou later weer by twee geleentheide so ‘n oomblik ervaar, hoewel nie met dieselfde intensiteit nie, maar vir vandag is hierdie spesifieke een vir my baie kosbaar. Twee keer vantevore het ek amper iets soortgelyks ervaar, maar dit was anders. Dit was toe my pasgebore babas oomblikke na geboorte op my lyf neergelê is. Die wonder van geboorte en ‘n nuwe lewetjie is seker ‘n gevoel wat net iemand wat daardeur is, sal kan begryp.
Ek het al voorheen geskryf hoe dit gebeur het dat ons hier in Kleinmond beland het.
Op 1 September 2002, vandag 11 jaar gelede, het ons stokflou hier aangekom – ek met my wit strykyster Merc, en MaanMan met sy bakkie en sleepwa, na 18 uur op die pad, met twee getraumatiseerde katte. Dit was ‘n moeilike rit, ek het nog nooit alleen so ver bestuur nie. Ons moes genoeg pak om vir 6 weke te kon ‘uitkamp’ totdat ons trek kom. Met ‘n vorige besoek, het ons darem twee bedjies en ‘n klein yskas gebring.
Dit was traumaties om ons kinders, die familie en my ouers agter te laat, en die onbekende in te vaar. Nogal sonder dat ons weet hoe ons gaan maak om geld in te bring. Om my kop besig te hou, het ek die 1415 km opgedeel in eenhede van 50 km. Dit was maar 29! So kom ek heeltyd sommetjies in my kop maak en dit het my baie gehelp. Net heeltyd MaanMan se agterliggies dopgehou. Dit was vir my makliker om hom te volg as om voor te ry. My susters het heelpad kontak gehou, tot laat in die nag opgebly om my te ondersteun.
By Leeu Gamka was ons die oggend 03:00 bitter moeg en op ‘n manier het ons mekaar verloor. My frantiese oproepe na sy selfoon (Ja, die eenvoudige eerste Nokias kon hy baasraak…) is nie geantwoord nie. Lang storie, kat wat uitglip, en hy wat soek. Ons wat mekaar weer vind. Daar in die donker met net trokdrywers waar jy kyk, het ek besef ons twee is nou op mekaar aangewese. By die volgende Stop/Go was daar ‘n bokkie, sy ogies was vir ‘n oomblik herlder in die lig. Ek was nie seker of ek hom gesien het nie, maar MaanMan het die kode geflits met sy agterliggies en ek het geweet hy was werklik. ‘n Boodskap.
Met dagbreek het ons deur die lieflike Hexrivier gery. Daardie poort was vir my simbolies van die poort na my nuwe lewe. Ons was weer vars, die lug was helder. Deur Worcester het die bruin tannies met vrolike dogtertjies kerk toe gestap. Tog snaaks watter pentjies bly in mens se kop sit. ‘n Klompie stout seuns saamgebondel het my laat dink, ek hoop nie hulle plant spykers vir verbygangers nie. Spyker of nie, you attract what you fear. By Theewaterskloofdam waar ons vir die laaste maal bene gerek het, het ons my kar se pap band gesien. Daardie Mercie was gepák! Ons moes alles uitpak om by die spaarband uit te kom. Die moegheid en lang nag en wonder het sy tol begin eis. MaanMan het op sy tande gebyt en ek wou huil. Maar wat, dit was ‘n avontuur, en ons was net ‘n uur weg van ons nuwe lewe af.
Dit was bewolk en reënerig, presies ‘n dag soos vandag. Die Overberg op sy heel, héél mooiste. Wuiwende donkergroen graanlande, wat golwe gemaak het in die wind. Die een reënboog na die ander het die skoonste, suiwerste kleure gekaats in die venster en in die reendruppels. My gemoed het opgebou, trane het oor my wange gestroom sonder dat ek huil, en my siel het ontplof. In ‘n oomblik van ekstase. Dit was onbeskryflik. Die hele lug was vol reënboë, nooit vantevore, en nooit weer sedertdien het ek so iets beleef nie. En toe was daar die absolute magiese oomblik, waarvan ek nog nooit gehoor het nie. Ons het onderdeur ‘n reënboog gery, ons nuwe lewe in. Op daardie moment het ek geweet ek is besig om my sielspad te loop, dat dit goed is, en reg.
Op 1 September 2002 het ons op hierdie presiese uur wat ek hier tik, reggemaak om te gaan slaap, vir die eerste nag in ons hartsplek. Waar ons wérklik tuis voel vir die eerste keer in ons lewens.
EDIT – Die volgende dag het ons op die presiese pad gaan ry met die wuiwende graanlande. Ek het hierdie blog daar langs die pad vir MaanMan voorgelees waar ons onbyt gepiekniek het, EEN MINUUT nadat ek vir hom daar by die piekniekplek voorgelees het, neem ek hierdie af, In helder sonskyn. Magic moment.