Oor Eliot word gesê dat hy as’t ware sy lesers deur sy akademiese opstelle opgevoed het om die toespelings in sy werk te kan ‘lees’, byvoorbeeld in die 1919-opstel, “Tradition and the individual talent”, wat net voor die Waste land verskyn het en in die aantekeninge by die Waste land waarin die digter self bepaalde toespelings uitwys. Die analitiese metodes van die teksgerigte kritiese benaderings en die debatte oor die literêre verwysingstegniek het ook ’n belangrike rol gespeel om literêre lesers toespelings in modernistiese tekste te leer aanvaar.
Hoewel debatte oor plagiaat binne die instelling van die literêre kritiek deel uitmaak van die groter literêre diskoers waar wigte en teenwigte in die spel gebring kan word, is aantygings van plagiaat daarbuite egter as ’n reël ’n rede om die oortreder (die plagiaris) by implikasie as moreel korrup te veroordeel. Dit is nuttig om te weet dat plagiaat nie ’n regsbegrip is nie: kopie-, outeurs- en intellektuele eiendomsreg is die konsepte wat gebruik word om outeurs en uitgewers se regte op ’n inkomste uit kreatiewe skeppings te beskerm. Binne die akademiese konteks word uitgewysde plagiaat (die afwesigheid van verwysings na die outeur as bron) feitlik sonder uitsondering as ’n oortreding van die institusionele kodes vir akademiese integriteit gestraf. Oortreders kan geskors of afgedank word, afhangende daarvan of hulle studente of akademici is.
Algemene definisies speel ’n belangrike rol in die mate waarin plagiaat gestigmatiseer word. Van die vroegste gebruik van die term af is plagiaat met diefstal geassosieer. In die oorspronklike Latynse betekenis was plagiarus ’n benaming vir ontvoerders van kinders of slawe. In die eerste eeu het die digter Martialis die woord oordragtelik gebruik om die optrede te benoem van ’n ene Fidentius (soms ook Fidentinus) wat sy (Martialis) se gedigte onregmatig gekopieer en voor gehore voorgedra het terwyl hy voorgegee het dat hulle sy eie was. Die term het mettertyd ook die Bybelse verbod begin oproep: “Jy mag nie steel nie” (Thou shalt not steal). Die inskrywing onder “Ten Commandments” oor die diefstalgebod in Wikipedia verwys byvoorbeeld na die standpunt van die Duitse geleerde Albrecht Alt in sy Das Verbot des Diebstahls im Dekalog (1953) dat die agtste gebod oorspronklik teen ontvoering en slawerny gerig was – ’n standpunt wat ooreenstem met die Talmoediese interpretasie van die betrokke teksgedeelte.
Tegnies is plagiaat egter nie diefstal nie, soos Christopher Ricks (1998) in ’n lesing voor die Britse Akademie uitgewys het (en voor hom, in 1909, Christopher Walsch). Die argument téén plagiaat as ’n vorm van diefstal berus daarop dat die slagoffer van plagiaat, naamlik die oorspronklike skrywer, veral in die moderne era van gedrukte en elektroniese boeke, selde as gevolg van die plagiaat besitreg van of die krediet vir sy/haar skepping ontneem word. Die geval is eerder dat die plagiaris onregmatig krediet of erkenning op grond van die vals voorstelling ontvang, wat neerkom op ’n verbreking van die implisiete kontrak tussen skrywer en leser oor die eienaarskap en outentisiteit van ’n teks, tensy anders aangedui. Plagiaat is m.a.w. ’n misleiding van die leser oftewel ’n vertrouenswendel. Definisies en besprekings van plagiaat fokus egter merendeels op plagiaat as ’n oortreding gemik teen die oorspronklike skrywer. In albei gevalle bly die vraag: indien deur plagiaat ’n mis-daad gepleeg word, wat presies word die oorspronklike skrywer en die leser ontneem?
Ricks (1998: 168) rig ’n waarskuwing teen die verleidelikheid van vals metafore in die diskoers oor plagiaat:
’n Onpresiese omgaan met die konsep plagiaat-as-diefstal is skadelik vir die literêre diskoers. Op ’n informele vlak blyk dit byvoorbeeld uit die berig oor die Franse skrywer, Michel Houellebecq, se reaksie op beskuldigings deur Slate.fr. dat hy verskeie tegniese beskrywings uit Wikipedia.fr in sy roman La Carte et le Territoire (Kaart en grondgebied, 2010) oorgeneem het sonder die nodige erkenning. Jare ná die gebeure kondig die opskrif van die Britse Independent-webblad steeds aan dat die skrywer erken dat hy van Wikipedia gesteel het, maar ontken dat dit plagiaat is: “I stole from Wikipedia but it's not plagiarism, says Houellebecq”. Steeds weerspreek die slotparagraaf die opskrif met die verslaggewer wat skryf die skrywer ontken dat sy werkwyse op diefstal neerkom: “Houellebecq told a radio interviewer that taking passages word for word was not stealing so long as the motives were to recycle them for artistic purposes.” Die bron van die inkonsekwentheid daargelaat (is dit die beriggewer se onkunde of 'n kwessie dat iets in die vertaling verlore geraak het of is dit die skrywer?), lesers wat hulle teen ’n sensasionele, maar ontoereikende metafoor blind staar, loop die gevaar om ’n belangrike sleutel vir die beoordeling van oornames in werke van literêre meriete mis te lees.
Plagiaat in die 21ste eeu het ’n dilemma geword wat deur ego en gewin gedryf word, en vergemaklik word deur tegnologie, maar die werklike gevaar is die gevaar wat ’n onbegrip inhou van hóé kreatiwiteit en die maak van nuwe kennis tot die voordeel van almal werklik werk. Die skrywer Jonathan Lethem (2007: 68), in ’n passievolle stukkie plagiaat uit ’n verskeidenheid bronne, gee die volgende ter nadenke: