U-bote - Daarbenewens - 2021
U-bote was Duitse duikbote wat in die Tweede Wêreldoorlog verwoesting tydens die Slag van die Atlantiese Oseaan veroorsaak het. U-bote het so skade berokken dat Winston Churchill gesê het dat dit die enigste keer in die Tweede Wêreldoorlog was dat hy gedink het dat Brittanje die oorgawe sal moet oorweeg.
Die Verdrag van Versailles het Duitsland verbied om duikbote te onderneem. Om dit reg te kry, het Duitse duikbote in Spanje en Rusland opgelei. Bemanne het ook in Duitsland geoefen in oorlogvoering teen duikbote (wat Versailles nie verbied het nie) in Duitsland, en die aard daarvan het beteken dat hulle self kennis moes kry van duikbote. Hoe dan ook, teen 1939 het Duitsland byna 50 operasionele U-bote vir die oorlog gehad. Tien meer is gebou, maar was nie in September 1939 ten volle in werking nie.
Duitsland het 'n gerespekteerde kort geskiedenis van duikbootbou gehad. Die sukses van die Duitse duikbote gedurende die Eerste Wêreldoorlog was opwindend en aan die einde van die oorlog is die U-bote wat oorleef het, aan die Geallieerdes oorgegee. Brittanje, Amerika, Japan, ens. Het almal hul deel van die U-bote geneem en dit as sjablone vir hul eie weergawes gebruik. In 1923 het Brittanje haar X1-duikboot gelanseer wat gebaseer was op die onvoltooide U173-klas Duitse duikboot.
Vanaf 1918 was Duitsland tegnies nie toegelaat om duikbote of duikbote te hê nie. Geen meganismes was egter in plek om navorsing oor duikbote in Duitsland te stop nie, en dit het duidelik geword dat Duitsland gedurende die dertigerjare tyd en mans in duikbote belê het. In dieselfde tyd het Brittanje 50 duikbote gebou, Amerika 28 duikbote en Frankryk 83. Selfs Rusland het gedurende die oorloë meer as 100 duikbote gebou ondanks die politieke ontwrigting wat die land ondervind het. Baie van hierdie duikbote is deur Duitsers ontwerp - beide Duitsland en Stalin het hierby baat gevind, aangesien Rusland die duikbote gekry het wat sy so dringend nodig gehad het en Duitsland die ontwerpervaring gekry het.
Toe Hitler aankondig dat Duitsland openlik sou herwapen, het die Duitse vloot reeds groot ondervinding in die duikbootontwerp gehad. Onder Hitler was daar geen rede om sulke kennis weg te steek nie en vyf soorte duikbote is oorweeg;
1) Seestootse duikbote van 500 tot 700 ton
2) Oseaan-duikbote van 1.000 ton
3) U-kruisers van 1500 ton
4) Kusduikbote van 250 ton tot 500 ton
5) Onderzeeërs van 250 tot 500 ton vir myne
Ontwerpe wat U-bote bevat het wat twee E-bote of vliegtuie vervoer het, is laat val.
Die eerste U-boot met die seevaart was die U-27 wat in 1936 gelanseer is. Teen 1939 het 'n nuwer model 'n baie beter enjinkrag en groter brandstofdravermoë gehad - die tipe VII B. Teen 1941 is die tipe VII C verbygesteek Dit was so suksesvol dat meer as 600 gebou is. Die tipe VII is ontwikkel uit die Finse Vetehinen-ontwerp.
Die tipe VII C was 220 voet lank en het ongeveer 770 ton op die oppervlak verplaas. Hierdie U-boot het saaltenks, vier boogbuise en twee agterstewe buise. Haar dieselenjins het 'n topsnelheid van 17 knope op die oppervlak en 7,5 knope onder water gelewer. Die enigste nadeel - 'n groot - was die beperkte omvang van die werking; 6 500 myl teen 'n gemiddelde snelheid van 12 knope. Haar eenvoudige ontwerp het egter tot gevolg gehad dat herstelwerk op see relatief maklik was en dat die Type VII C 'n baie goeie reputasie vir betroubaarheid gehad het. Die tipe VII het tydens die Tweede Wêreldoorlog die standaardontwerp geword vir die Duitse duikbootvloot.
U-bote het aan die begin van die oorlog 'n aantal skouspelagtige oorwinnings behaal. Die sinking van die voering 'Athenia' deur U-30, hoewel dit teen die uitdruklike bevele van Hitler gegaan het, het getoon hoe kwesbaar ongesorteerde skepe teen 'n duikboot was. Die Britse vliegtuigvaartuig 'Ark Royal' is in September 1939 deur die U-39 getref en in dieselfde maand word die vliegdekskip 'Courageous' deur die U-29 gesink. In Oktober 1939 het U-47 die skouspelagtigste aanval uitgevoer deur die Scapa Flow binne te dring en die slagskip 'Royal Oak' met die verlies van 833 lewens te laat sink. In werklikheid was 'Royal Oak' 'n ou tweede lyn-slagskip. Maar die sielkundige impak van wat U-47 gedoen het, was enorm. Een U-boot het die Huisvloot gedwing om van Scapa Flow na 'n reeks tydelike ankerplekke te beweeg, hoofsaaklik rondom die kus van Skotland - maar weg van wat beskou word as 'n veilige hawe. Die belangrikheid hiervan het verder gegaan, aangesien U-47 baie gedoen het om die planne van die Admiraliteit wat die Duitse oppervlaktevloot in die Noordsee sou vaspen, te ondermyn en om enige beweging in die Atlantiese Oseaan in te skakel.
Die Duitsers het nie op die louere van die tipe VII gerus nie. Die tipe IXB was 'n duikboot onder die seebaan en moes dus 'n groter reikwydte hê as die tipe VII. Dit het beteken dat dit weinig waarde aan die kus van Brittanje gehad het, aangesien tipe VII's hierdie taak kon verrig. Die tipe IXB is in die middel-Atlantiese Oseaan en ander gebiede weg van hul basisse gebruik. Hulle het een groot nadeel gehad - dit het te lank geneem om te bou. Maar met 'n oppervlaktegewig van 1.051 ton en 'n oppervlaksnelheid van 18 knope en 'n onderwaterspoed van 7 knope, was tipe IXB's (met 22 torpedo's) formidabele wapens ter see.
As die ontwerp van die U-bote goed was, was hul wapens minder betroubaar. In die eerste maande van die oorlog het Duitse torpedo's minder as betroubaar geblyk. In 30 aanvalle deur U-bote in die lente van 1940, waarin kapteins 'n direkte treffer deur hul torpedo's geëis het, is slegs een skip deur die U-4 gesink. Daarom het die Kriegsmarine baie moeite gedoen om 'n effektiewe en betroubare torpedo te ontwikkel. 'N U-boot het alles behalwe aan 'n skip afgegee toe hy dit aangeval het, maar 'n torpedo het nie ontplof nie - die wakker van die torpedo was 'n duidelike aanduiding van die rigting waarin die U-boot moes wees.
Die ineenstorting van Frankryk in Junie 1940 het baie gedoen om die duikboot oorlogvoering te verander. U-bote het nou oop toegang tot die Atlantiese Oseaan vanaf basisse aan die westelike kus van Frankryk. Voor dit moes U-bote óf deur die Noordsee van die Engelse kanaal beweeg om by die Atlantiese Oseaan uit te kom. Albei reise was belaai met gevare. Na Junie 1940 het hierdie probleem verdwyn. In Brest, La Rochelle, La Pallice, St Nazaire, Lorient en Bordeaux is twaalf U-boot-vlote gebaseer. Die feit dat hy soveel nader aan die Atlantiese Oseaan was, het die tipe VII ook meer tyd op die see gegee, aangesien die reeks op see nie meer die reis vanaf basisse in Duitsland self moes insluit nie - wat baie kilometers reis bespaar.
Met 'n oop toegang tot die Atlantiese Oseaan het die U-bote 'n groter bedreiging as voorheen uitgeoefen. In Augustus 1940 het Hitler effektief enige beperkings op die U-bootaktiwiteit opgehef. Die sukses van die oseaan-U-bote het egter nie ooreenstem met 'n soortgelyke sukses aan die kus van Brittanje nie. Die Britse kusverdediging het baie beter geword namate die oorlog gevoer en gevaarliker was vir die kleiner kusduikbote wat deur die Kriegsmarine gebruik is. Maar buite in die Atlantiese Oseaan het U-bote hul tol geëis. Tussen Junie en November 1940 is 1,6 miljoen ton verskeep - 'n verlieskoers wat Brittanje nie kon volhou nie.
Die Duitse oorlogsmasjien kon egter nie vinnig genoeg U-bote produseer nie. Die Kriegsmarine het sy vereiste strategie ontwikkel rondom die einde van die oorlog. In 1940 is 60 U-bote van stapel gestuur, maar dit verteenwoordig net meer as een per week. In dieselfde jaar het 32 ​​in aksie verlore gegaan en 2 in ongelukke beskadig. Duikbote wat aan Frankryk en hul basisse behoort het, is doelbewus beskadig in die dae wat gelei het tot die oorgawe van Frankryk - so min van hierdie Franse duikbote was onderhoubaar. Op enige tyd gedurende die sogenaamde 'Happy Times' vir U-bote, was daar slegs 'n maksimum van 30 op see. Vir 'n gebied so groot soos die noordelike Atlantiese Oseaan, was dit nie baie nie. Ten spyte hiervan het hulle daarin geslaag om verwoesting te veroorsaak. Individuele kaptein van die U-boot soos Kretschmer was alleen verantwoordelik vir die versinking van 200.000 ton verskeping. As meer U-bote op see was, sou die impak van die Slag van die Atlantiese Oseaan baie groter kon wees vir Brittanje.
Hierdie U-bote, wat in wolfpakke gegroepeer is, het 'n groot aantal handelskepe in die Atlantiese Oseaan gesink. Dit bereik 'n hoogtepunt in 1942. Kapteins van die u-boot het vinnig besef dat 'n nagaanval hulle almal maar onzichtbaar gemaak het vir 'n begeleiding na die handelskepe. ASDIC is ontwerp vir opsporing onder water - U-bote op die oppervlak was hiervan veilig. Snags is die silhoeët van 'n U-boot wat na vore kom, skaars sigbaar. Kretschmer het in die nag sy U-boot in 'n konvooi geneem omdat hy geglo het dat geen begeleiersbevelvoerder ooit sou glo dat 'n U-boot ooit doelbewus in 'n konvooi sou gaan om aan te val nie. Wolf-pack-aanvalle is bygestaan ​​in hul sukses deur die verkenningsvliegtuie van Focke-Wolf Condor wat gevind het waar 'n konvooi was en alle toepaslike inligting na die U-boot-hoofkwartier oorgedra het.
Vir al die sukses van die U-bote, het die Geallieerdes 'n groot verskeidenheid anti-duikwapens ontwikkel, waaronder meer moderne diepte-ladings, 'reier', 'inkvis' en meer gesofistikeerde radar-toerusting, insluitend radar wat ontwerp is om U-bote op snags die oppervlak. Terwyl die U-bote suksesvol was, het hulle ook al hoe kwesbaarder geword vir 'n aanval.
Amerika se toetrede tot die oorlog aan die einde van 1941 het aan die U-bote nuwe teikens aan die ooskus van Amerika en in die Karibiese Eilande gegee. In die eerste ses maande van 1942 het 21 U-bote 500 skepe gesink. Die Amerikaanse vloot gebruik wat hulle besluit het om 'n aggressiewe mag teen die U-bote te wees - en dit het konvooie uitgesluit om mee te begin om te passief te wees. Vernietigingspatrollies het probeer om U-bote te vind en dit te laat sink. Die U-bootkapteins was egter te bekwaam hiervoor en teen Junie 1942 begin Amerika om sy handelskepe in konvooie te organiseer - dit was die verliese. Maar Amerika se toetrede tot die oorlog het groot gevolge vir die U-bootveldtog gehad.
Brittanje, as bondgenoot aan Amerika, kon nou van haar skeepsbouwerk na die veiligheid van Amerika se dokke op die oostelike kus skuif. Brittanje se 'River' klas begelei fregat is in Amerika gebou en 25 'Flower'-klas korvette is na die Amerikaanse vloot oorgeplaas. Terwyl die verliese aan handelaars baie groot was (1.299 skepe in 1941 en 1.662 in 1942), het Amerika haar legendariese 'Liberty' en 'Victory' skepe in groot getalle begin produseer. Hierdie skepe kan begelei word deur die nuwe 'rivier'-fregatte wat die hele Atlantiese Oseaan kon oorsteek en as gevolg daarvan by 'n konvooi kon bly. Die 'rivier'-fregat was vinniger as 'n U-boot, en het 'n groot probleem vir die U-bote. Toegerus met H / F-D / F-radar (Huff / Duff) kon hulle snags U-bote 'op die oppervlak sien' en aanval.
U-bote het ook ernstige dreigemente in die gesig gestaar. Die VLR (Very Long Range) Liberator-bomwerper en die Short Sunderland was kragtige wapens. Die ontwikkeling van die MAC-skip (Merchant Aircraft Carrier) het toegelaat dat vier vliegtuie op die see vervoer en van stapel gestuur word.
U-boot-ontwikkeling het egter nie agterweë gebly nie. Wetenskaplikes in Duitsland het nuwe torpedo's ontwikkel - die T4, wat deur die T5 vervang is. Die T5 (wat deur die Britte die 'gnat' genoem word) was 'n torpedo wat hom stadig laat beweeg het, maar baie akkuraat was. Die nuut ontwikkelde radarimpulsdirekteur (RID) het die U-bote ook 'n groter waarskuwing gegee vir vyandelike skepe en vliegtuie.
Gedurende 1943 het die 'Happy Days' tot 'n einde gekom vir die U-bote. Wetenskaplike ontwikkelings en nuwe taktieke het die einde van die U-bote gespeel. Die Britte het 'konvooi-ondersteuningsgroepe' vir die konvooi georganiseer. Dit was skepe wat na 'n konvooi na U-bote gaan soek het, maar indien nodig, vinnig na die konvooi kon terugkeer. Terwyl hierdie skepe weg was, word die konvooi steeds deur begeleiers bewaar. Vir die U-bote het 1943 egter goed gevaar. Kryptanaliste in Duitsland het die Britse konvooi-siper gebars en 'n groot wolfpak van 39 U-bote is deur Dönitz gestuur om konvooie 5C-122 en HX-229 aan te val - twee konvooie ooswaarts. Altesaam 21 handelskepe het verlore gegaan (140.000 ton), met slegs drie U-bote. Dit was die hoogwatermerk vir die U-bote in 1943.
Baie belangrike vaartuie is gebruik in 'Operasie fakkel' - die inval in Sisilië in 1943. Aangesien hierdie vaartuie nie meer nodig was nie, kon hulle in die Atlantiese Oseaan op begeleidingsdiens gebruik word. Dit het die konvooie baie gehelp. Tweedens is 61 VLR-bevryders aan die RAF beskikbaar gestel as gevolg van die intervensie van Roosevelt. Dit het die konvooie 'n baie groter lugbedekking gegee. Maar die grootste bydrae was wetenskaplik. Vliegtuie is met ASV (Air to Surface Vessel radar) toegerus. Dit het die vliegtuig moontlik gemaak om 'n U-boot op die oppervlak te sien, maar die U-boot kon ASV nie op sy radarontvanger optel nie. Daarom kon 'n vliegtuig 'n U-boot met 'n oppervlakte aanval met die wete dat hy nie weet dat dit op die punt sou wees om aangeval te word nie. In Mei 1943 val 'n wolfpak van 12 U-bote 'n ander konvooi aan, maar 8 U-bote het verlore gegaan. Vir die eerste keer in maande het die Duitsers 'n groot dilemma gehad.
'N U-boot het vanuit die lug aangeval
Dönitz het nou twee foute gemaak. Hy het gelas dat alle U-bote toegerus moet word met meer lugvliegtuie. Hy het geglo dat vliegtuie twee keer sou dink as hulle met 'n groter U-boot te kampe het. Hy het egter verkeerd bereken. As daar op 'n vliegtuig geskiet is (en Liberators en Short Sunderlands was nie die vinnigste vliegtuie nie), het hulle bloot buite die reeks gebly en die posisie van die U-boot oorgedra na die naaste begeleidingskip. As die U-boot dan probeer duik en sy gewere buite werking stel) sou die vliegtuig aanval. U-bootbemannings het hulself 'n venster van tussen 30 en 40 sekondes gegee om onder te dompel voordat 'n vliegtuig binne bereik was om aan te val.
Die tweede fout het betrekking op radar. U-bote is toegerus met 'n Metox-ontvanger wat opspoor of daar met 'n radar na 'n duikboot gesoek word. Die bevelvoerders van die u-boot het gesê dat hulle snags met vliegtuie op die oppervlak aangeval word, maar dat Metox geen teken gelewer het dat 'n vliegtuig in die omgewing was met 'n radar op die U-boot nie. Daar is gevind dat Metox 'n emissie afgee wat opgespoor kon word en die Duitsers het tot die gevolgtrekking gekom dat Metox die skuld sou hê vir al hul onlangse verliese in 1943. Dit is vervang en die Duitsers was tevrede dat die probleem opgelos is. Hulle het nie besef dat dit was omdat die ASV so akkuraat was in U-bote met die speld nie, en daarom is geen poging aangewend om die werk van die ASV-radar te belemmer nie.
Teen die middel van 1943 het konvooie baie groter sukses behaal om na Brittanje te kom. In Mei bereik twee konvooie Brittanje sonder om 'n enkele skip te verloor - en 6 U-bote het verlore gegaan. Tussen April 1943 en Julie 1943 het 109 U-boot verlore geraak. Dönitz onttrek sy U-bote as 'n tydelike maatreël. Duitse wetenskaplikes het metodes gewerk om die verdediging van die Duitse duikbote te versterk. Nuwe enjins is ontwikkel, soos die Walther-aandrywingstelsel; rompe is met rubber bedek in die geloof dat hulle ASDIC sou absorbeer (dit het hulle nie!) en nuwe duikbote is ontwerp. Die bekendste was die Type XXI. Dit het 'n vaartbelynde romp, 'n vergrote battery vir groter uithouvermoë en groter spoed. Die tipe XXI was 'n ongelooflike wapen, maar te min is ooit vervaardig. Die bondgenote kon nou fabrieke en duikbootpenne met groot frekwensie en akkuraatheid bombardeer. Brandstofdepots was ook 'n teiken. Die Duitsers het miskien 'n fyn duikboot op papier gehad, maar dit was 'n ander saak om dit in getalle te vervaardig. Dönitz het Hitler meegedeel dat die eerste Type XXI teen November 1944 gereed sou wees. Hitler het 'n vroeër datum bestel en aan Albert Speer die taak gegee om die Type XXI te vervaardig. Maar met die bondgenote en die Russe wat aan beide kante van Europa toegesluit het, deur voortdurende bomaanval op fabrieke, ens., Was dit 'n onmoontlike vraag. Ook die eise van die weermag en Luftwaffe het ook die U-bote getref. Staal was noodsaaklik vir U-bootproduksie - maar dit was ook noodsaaklik vir die ander dele van die weermag. Die weermag het ook mans geëis en die beweging van mans in die leër het beteken dat die vloot nie die manne wat hy nodig het, gekry het nie. Die U-bootdiens het daarvolgens gely.
Die begin van 1945 is die Type XXI in gebruik geneem en die eerste een, U-2511, het 'n week voordat Duitsland oorgegee het, see toe gegaan. Op 7 Mei 1945 beveel Dönitz alle U-bote om vyandelikhede te staak.
U-bote was Duitse duikbote wat in die Tweede Wêreldoorlog verwoesting tydens die Slag van die Atlantiese Oseaan veroorsaak het. U-bote het so skade berokken dat Winston Churchill kommentaar lewer ...