Seestryd by Cumae, 474 v.C. - Geskiedenis Podcasts - 2021
In die seestryd van Cumae (of Cyme) van 474 vC het 'n gekombineerde vloot van Syracuse en Cumae 'n Etruskiese vloot verslaan in 'n geveg in die baai van Napels.
Die Griekse stad Cyme (Cumae in Latyn) is in die 8ste eeu vC gestig in 'n gebied in die suide van die Etruskiese mag. Die suidelike Etruskers is in 524 en 504 deur die Cumaeans verslaan, maar het steeds 'n kragtige mag gebly. In 474 vC kon hulle 'n vloot bymekaarbring wat Cumae direk kon bedreig.
Die Cimeërs stuur 'n afvaardiging na Hieron, tiran van Syracuse, om militêre hulp te vra. Hieron het 'n vloot trireme na Cumae gestuur. Die Syracusan -vloot kon Cumea bereik, waar dit met die plaaslike magte verenig het. Die gekombineerde vloot vaar toe op see en verslaan die Etruske in 'n groot seestryd. Dit is later herdenk in Pindar se eerste Pythian Ode, 'n verslag wat die stryd teen Cumae plaas.
Op lang termyn het die geveg gehelp om die agteruitgang van die Etruskiese mag in die suide van Italië te voltooi, wat die gebied oopgemaak het vir invalle deur Samniete en Romeine. Op kort termyn het dit gehelp om die mag van Hieron in die suidelike Tyrreense See te vestig.
Na die versterking van die band tussen Octavianus en Markus Antonius met die Pakt van Brundisium, moes die twee triumvirs die bedreiging van Sextus Pompeius, die seun van Pompeius, bestuur. Sextus het die provinsie Sicilië beset, wat 'n groot deel van Rome se graanvoorraad voorsien het. Toe Sextus daarin geslaag het om Rome in hongersnood te bring, soek Octavianus en Antonius in 39 vC 'n alliansie met hom en stel hom vir vyf jaar lank goewerneur van Sicilië, Sardinië en die Peloponnesos aan (Verdrag van Misenum). Die alliansie was van korte duur en Sextus het die graanvoorraad na Rome afgesny. Octavianus het in 38 vC probeer om Sicilië binne te val, maar sy skepe moes weens slegte weer teruggaan.
Agrippa sny 'n deel van die Via Ercolana deur en grawe 'n kanaal om die Lucrinusmeer met die see te verbind om dit te verander in 'n hawe met die naam Portus Iulius. Die nuwe hawe is gebruik om die skepe op te lei vir vlootgevegte. 'N Nuwe vloot is gebou, met 20 000 roeiers wat versamel is deur slawe te bevry. Die nuwe skepe is baie groter gebou om baie meer vlootinfanterie -eenhede te dra, wat terselfdertyd opgelei is. Verder het Antony Octavianus 120 skepe geleen onder bevel van Titus Statilius Taurus, waarvoor Octavianus hom 20.000 infanterie moes gee om uit Noord -Italië gewerf te word. Terwyl Antony sy deel van die winskopie gehou het, het Octavianus nie. In Julie 36 vC vaar die twee vloote uit Italië, en 'n ander vloot, verskaf deur die derde triomfant Marcus Aemilius Lepidus, vaar uit Afrika om Sextus se vesting op Sicilië aan te val.
In Augustus kon Agrippa Sextus verslaan in 'n seestryd naby Mylae (moderne Milazzo) in dieselfde maand is Octavian verslaan en ernstig gewond in 'n geveg naby Taormina.
Die Slag van Jutland
Daar was slegs een groot botsing tussen Britse en Duitse vloot in die Eerste Wêreldoorlog, en dit was die Slag van Jutland. Dit het plaasgevind aan die kus van Denemarke in die somer van 1916 en bly oneindig omstrede danksy die veelbesproke optrede van admiraal sir John Jellicoe, wat aan die bevel was van die Royal Navy Grand Fleet. Beheer oor die see rondom die Verenigde Koninkryk was so deurslaggewend dat Winston Churchill Jellicoe 'die enigste man aan weerskante genoem het wat die oorlog in 'n middag kon verloor het'.
Die Britte het hierdie botsing van slagskepe gewen, maar het baie meer mans verloor as die Duitsers. Die hoë Britse liggaamstelling het Duitse propagandiste toegelaat om dit as 'n oorwinning aan te sê, terwyl die Kaiser self gedink het dat Jutland die aura van onoorwinlikheid van die koninklike vloot 'aan flarde' geskeur het sedert die Slag van Trafalgar. Ondanks sy oorwinning is Jellicoe deur baie mense aan sy eie kant gekritiseer vir sy leierskap in die geveg, wat volgens sy teëstanders te versigtig was en hom verhinder het om die Duitse vloot heeltemal te vernietig. Wat ook al die voor- en nadele van Jellicoe se strategie, die konfrontasie op Jutland het die Britse heerskappy oor die Noordsee behou, 'n prys wat swaar gewen is en ten koste van duisende seelui se lewens gekom het.
Die geskiedenis van Cuma, 'n Griekse kolonie
Cumae was 'n stad in die Campania -streek. Dit was 'n historiese en kulturele stad van die antieke wêreld.
Dit was een van die oudste Magna Graecia -kolonies, miskien die eerste een. Gestig in die 8ste eeu vC (miskien in 740 vC) tydens die ystertydperk. Toe is dit tydens die Middeleeue, omstreeks 1200 nC, laat vaar.
Waar is die argeologiese opgrawings van Cumae?
Dit is noord van Napels, voor die eiland Ischia, aan die kus van die Campania -streek, in die provinsie Pozzuoli (The Phlegraean Fields) geleë. Die naam van hierdie land kom van die Griekse betekenis: brandende grond, omdat daar baie hidrotermiese verskynsels is, soos fumaroles en warmwaterbronne, omdat dit 'n vulkaniese gebied is.
Kort oor Griekse stede in Italië en Sicilië
In die VIII eeu begin die Griekse kolonisasie, wat eindig in die VI eeu vC. Na 480 vC en na die slag van HimeraIn 474 vC het die seestryd naby Cumae en die oorwinning oor Etruske begin en Grieks se oorheersing oor die suide begin. Vanweë die interne redes (Peloponnesiese oorlog) het die Griekse stede vanaf die tweede helfte van die V -eeu begin verswak. Aan die einde van die VI eeu het aristokratiese groepe (klein, bevoorregte heersende klas) oorheers, terwyl Crotonians die demokratiese Sybaris afgeskaf het. Plaaslike kursiewe stamme het baie sterker geword. Daardie kursiewe stamme was Samniete, Lukaniërs en Brutiane.
In 421 vC verslaan Samniete die Grieke en sedertdien was Taranto, Turyn en Reggio dikwels magteloos om hul aanvalle te weerstaan. Later, aan die begin van die III eeu vC, het hulle in botsing gekom met Rome en daarna het hulle hul onafhanklikheid verloor. Op Sicilië het hulle geveg met Kartago, wat sy grond op die eiland versprei het ten koste van die Griekse stede.
In Italië en op Sicilië was die stede hoofsaaklik agrariese sentrums. Kursief neem die verbouing van wingerde en olyfboorde van hulle af. Hierdie stede het 'n groot rol gespeel in die geskiedenis van die Griekse kultuur in die algemeen. In hierdie stede is verskillende filosofiese stelsels ontwikkel, en retoriek is ook hier baie vroeg ontwikkel. Alle vorme van sosiale, politieke, kulturele, godsdienstige stelsels het 'n groot invloed op die kursief gehad. City Cumae, in Campania, het 'n spesiale rol gespeel. Etruske het die alfabet uit die stad Cumae geneem, sowel as baie Griekse gebruike en oortuigings. Vir inwoners van Kampanië het die Griekse invloed 'n merkwaardige betekenis gehad. Hier is 'n spesiale Campania -kultuur geskep waarvan die spesifisiteit behoue ​​gebly het selfs na die verowering van Rome.
Slag van Actium, (2 September 31 v.C.), seestryd by 'n voorstad in die noorde van Acarnania, aan die westelike kus van Griekeland, waar Octavianus (bekend as die keiser Augustus na 27 v.C.), deur sy beslissende oorwinning oor Mark Antony, die onbetwiste meester van die Romeinse wêreld. Antony, met 500 skepe en 70 000 infanterie, het sy kamp opgeslaan by Actium, wat aan die suidekant van 'n seestraat lê wat van die Ioniese See na die Ambrasiese Golf lei. Octavianus, met 400 skepe en 80.000 infanterie, het uit die noorde aangekom en deur Patrae en Korinte te beset, kon Antonius ook die suidwaartse kommunikasie met Egipte via die Peloponnesos onderbreek.
Verlate deur sommige van sy bondgenote en 'n gebrek aan voorsiening het Antony gou gedwing om op te tree. Hy het óf gehoop om op see te wen omdat hy op die land uitgemanoeuvreer is, óf bloot probeer om die blokkade te verbreek, het Antony die advies van Cleopatra gevolg om die vloot in diens te neem. Hy skep sy skepe buite die baai, weswaarts, met Cleopatra se eskader agter. Die daaropvolgende vlootgeveg is hewig betwis, met die eskaders van elke kant wat die ander kant wou uitsteek totdat Cleopatra haar Egiptiese galeie geneem het en uit die geveg gevlug het. Antony het daarna afgebreek en met 'n paar skepe daarin geslaag om haar te volg. Die res van sy vloot het moedeloos geword en oorgegee aan Octavianus, en Antony se landmagte het 'n week later oorgegee.
Seestryd by Cumae, 474 vC - Geskiedenis
Top 10: Grootste vlootgevegte in die geskiedenis
Dit is makliker om die grond te beheer as die see. Selfs die magtigste mense het dit nog nooit ten volle oorheers nie.
Daar is immers geen sin om die see te beheer as die grond verloor nie: die Franse vloot sou De Gaulle prakties nutteloos gewees het sonder om die Ryk te verpletter.
En om die grond te beheer sonder om die see te hê, is niks anders as om hulle te onderwerp aan die goeie wil van die handhawers van 'n slot, soos Hamas in Gaza geleer het nie.
Uiteindelik is dit belangrik dat die grond of die seekrag impliseer: die siening van prioriteite, die strategie, die manier van veg.
Soos opgemerk, admiraal Castex, as daar 'n casus belli van die grond teen die see is, verskil die wapens van elke strydlustige, sowel as die tegnieke om dit te gebruik.
10. Slag van Lepanto
In die Seestryd van Lepanto het 'n vloot van die Holy League (Republiek van Venesië, Koninkryk Spanje, die ridders van Malta en die pouslike state) die Ottomaanse Ryk op 7 Oktober 1571 aan die kus van Lepanto, Griekeland, gewen .
Hierdie geveg verteenwoordig die einde van Islamitiese uitbreiding in die Middellandse See.
In 1570 val die Ottomaanse Turke die eiland Ciprus binne, toe in besit van die Venesiese Republiek. Die Venesiërs, verswak deur jare se stryd teen die Turke, was genoodsaak om hulp te vra, aangesien die besit van Ciprus die Turke die bemeestering van die Middellandse See sou toelaat.
Pous Pius V het 'n groep van 208 galeie en 6 galjoene (groot roeiskepe met 44 kanonne) saamgestel, mariene van die Venesiese Republiek, die Koninkryk Spanje, die Ridders van Malta en die pouslike state, onder bevel van Johannes van Oostenryk, die sogenaamde Holy League.
Hierdie vloot staar 230 Turkse galeie voor die kus van Lepanto, Griekeland, in die gesig.
Die geveg het slegs drie uur geduur. Daar is 190 Turkse galeie vernietig of gevang, terwyl die Christene slegs 12 skepe verloor het.
Lepanto verteenwoordig die einde van die Turkse maritieme bedreiging vir Europa.
9. Seeslag van Diu
Die vlootslag van Diu het op 3 Februarie 1509 plaasgevind in die waters naby Diu, Indië, wat die vlootmagte van die Portugese Ryk en 'n gekombineerde vloot van die Burji -sultanaat van Egipte, die Ottomaanse Ryk, die Zamorin van Calicut en die sultan van Gujarat. Die geveg het 'n persoonlike wraak gekry op D. Francisco de Almeida, wat sy seun Don Lorenzo in 'n ramp in 1508 in Chaul verloor het.
Hierdie stryd was die begin van die Europese domein. As gevolg hiervan is die mag van die Ottomaanse Turke in Indië ernstig geskud, waardeur die Portugese magte na hierdie geveg vinnig die hawens en kusdorpe op die rand van die Indiese Oseaan kon verower, soos Mombasa, Muscat, Ormuz, Goa, Colombo en Malakka.
Die Portugese monopolie in die Indiër het geduur tot die aankoms van die Britte (British East India Company), wat bevestig is tydens die slag van Swally, naby Surat in 1612.
In die slag van Diu bestaan ​​die Portugese magte uit 18 vaartuie, ongeveer 1500 Portugese mans en 400 Cochin en Cannanore 400 Malabar. Die Moslem -magte bestaan ​​uit 12 vaartuie en ongeveer 80 galeie uit Gujarat en Calicut. Dit is bekend dat een van die gewondes in die geveg Ferdinand Magellan was, die navigator wat die hele wêreld rondgetrek het.
Uit die wrak van die slag was daar drie koninklike vlae van die Mamluk -sultan van Kaïro, wat na die klooster van Christus in Tomar (Portugal), geestelike hoofkwartier van die Tempeliers -ridders, gestuur is waar hulle tot vandag toe bly.
Die Slag van Diu, die mees simboliese uit die geskiedenis van die Portugese vloot, was een van die min vlootgevegte waar die verlore leër totaal uitgewis is.
In 'n taktiese oogpunt verteenwoordig dit egter 'n terugslag deur die Portugese, aangesien hulle teruggekeer het om 'n groter benadering tot die stryd te gee as die artilleriegeveg.
Vanuit die strategiese oogpunt was dit die faktor wat bo alle ander omstandighede die omstandighede geskep het waarmee Afonso de Albuquerque Goa in 1510, Malakka in 1511 kon verower deur die Rooi See binne te gaan en die Zamorin van Calicut te dwing om vrede te eis in 1513, en word beslis heer van Hormuz in 1515.
8. Onoorwinlike Armada
Die Spaanse Armada of Invincible Armada was 'n vloot wat in 1588 deur koning Filips II saamgestel is om Engeland binne te val.
Die Naval Battle of Gravelines was die grootste geveg van die onverklaarde Anglo-Spaanse Oorlog en die poging van Philip II om die Engelse invloed op die beleid van die Spaanse Nederland te neutraliseer en weer hegemonie in die stryd om die see te bevestig.
Die Armada bestaan ​​uit 130 skepe met artillerie, beman deur 8000 matrose, wat 18 000 soldate dra, en was bestem om nog 'n weermag van 30,000 babas aan te pak. Op bevel reis die hertog van Medina-Sidonia op 'n Portugese galjoen, die Saint Martin.
In die geveg van die Engelse Kanaal het die Britte die versending van troepe op die grond verhinder, die planne van inval gefrustreer en die Armada gedwing om terug te keer om die Britse Eilande te omseil.
Op die terugreis, as gevolg van storms, het die helfte van die skepe en hul bemannings verlore gegaan.
Die episode van die Invincible Armada was 'n groot politieke en strategiese verlies vir die Spaanse kroon en het 'n groot positiewe impak op die Engelse National Identity gehad.
Hierdie vloot bestaan ​​uit Spaanse en Portugese skepe waarvan 600 gedood is, 397 gevange geneem is, 1 000 gewond en 3 versonke skepe.
Die Engelse vloot was onder bevel van Charles Howard en Francis Drake, en dit was saamgestel uit 197 vaartuie (34 oorlogskepe en 163 handelskepe), met 500 gedood of gewond.
7. Slag van die Nyl
Die Slag van die Nyl, in Frankryk bekend as die Slag van Aboukir, was 'n belangrike seestryd van die Franse Revolusionêre Oorloë tussen die vloot van die Verenigde Koninkryk van Groot -Brittanje (voorganger van die Verenigde Koninkryk van vandag), onder bevel van vise -admiraal Horatio Nelson, en die Franse vloot onder bevel van vise-admiraal François-Paul D 'Brueys Aigalliers wat in die nag en oggend van 1 en 2 Augustus 1798 plaasgevind het.
Die Franse slagoffers was baie hoog. 1700 mans is dood en 3000 gevange geneem, terwyl die Britse slagoffers redelik laag was, met slegs 217 dood.
Die Franse vloot het op 1 Julie in die Egiptiese stad Alexandrië aangekom, twee dae nadat die Engelse vloot Nelson op pad was na die Franse.
Franse troepe het geland, en die stad is ingeneem. Aangesien dit moeilik was vir skepe wat die hawe van Alexandria binnekom, het Napoleon Bonaparte beveel dat die vise-admiraal Brueys, kaptein van die Ooste, 13 skepe moet anker, 4 fregatte sand by Aboukirbaai, ongeveer 32 km oos-noordoos van Alexandria, terwyl Napoleon en sy troepe het in die Egiptiese woestyn opgeruk om Kaïro te verower.
Intussen het die Britse vloot die oostelike Middellandse See getrek, totdat Griekeland in kennis gestel is dat die Franse vier weke gesien is voordat hulle op Kreta in die suidooste vaar na Alexandrië.
Op die aand van 1 Augustus het Nelson uiteindelik die vloot van Brueys opgemerk wat in die vlak waters van die Baai van Aboukir met 'n lang en gevaarlike sandstaaf aan die agterkant vasgeanker was. Brueys het gedink dat Nelson eers die volgende dag die risiko loop om aan te val, gegewe die gevaar wat veroorsaak word deur die baai sonder lig te probeer navigeer.
Hierdie situasie verg egter die vermoë van ervare matrose en ongewone taktiek, en dit was presies wat Nelson onderskei en meer opgewonde maak.
Nelson se skepe het onmiddellik na albei flanke van die geankerde Franse vloot gegaan, maar het in die middel van die lyn van skepe gestop, wat verseker het dat die helfte van die Franse skepe nie aan die aksie kon deelneem nie omdat hulle in die wind geleë was.
Die Franse vloot het 'n groter vuurkrag gehad: 'n skip van 118 gewere, drie skepe van 80 kanonne, nege skepe van 74 kanonne en 4 fregatte.
Hierdie verrassingsaanval van Nelson het die Engelse egter die taktiese voordeel gebied om geen skepe te verloor nie, terwyl die Franse vloot groot verliese gely het: slegs twee het oorleef, ander is gevang of gesink, insluitend die Ooste, wat aan die brand geslaan het en tydens die geveg ontplof het. Viseadministrateur Brueys is raakgery en sterf op die dek van Orient.
Nelson het die oorwinning behaal met 'n wye verskeidenheid eerbewyse en geskenke van buitelandse moondhede wat hom herken het.
Het Baron Nelson van die Nyl geword en jaarlikse pensioene van die Engelse en die Ierse parlement begin ontvang. Het ook £ 10 000 ontvang.
6. Slag van Trafalgar
Die Slag van Trafalgar was 'n vlootgeveg tussen Frankryk en Spanje teen Engeland op 21 Oktober 1805, in die Napoleontiese era, voor die kus Trafalgar Kaap aan die Spaanse kus.
Die Frans-Spaanse vloot was onder bevel van admiraal Villeneuve, terwyl die Engelse onder bevel was van admiraal Nelson, vir baie die grootste genie in die vlootstrategie ooit. Frankryk wou Engeland deur die Engelse kanaal binnedring, maar moes eers van die Engelse vloot ontslae raak.
Die Trafalgar -Kaap is suid van Cadiz, aan die Spaanse Atlantiese kus. Tussen 07:00 en 08:00 die oggend van 21 Oktober 1805, is die twee vloote naby Trafalgar Cape, suid van Cadiz, opgemerk.
Die Engelse kant het 27 skepe gehad, sonder om ander fregatte en kleiner vaartuie te tel, almal toegerus met 'n totaal van 2650 stukke artillerie. Die opponent het 33 skepe en 3150 gewere gehad. Geskiedkundiges sê egter dat die meerderheid Nelson nie verswak is nie. Trouens, hul kanonne was ligter en laat meer vuur toe. Verder het die skepe 'n groter hoeveelheid gekonsentreerde kanonne.
Om 11.45 uur is die eerste skoot afgevuur. Teen 16h00 is die lot van die geveg getrek, en om 18:00 klink die laaste skoot.
Wat die aantal slagoffers betref, het die Spaanse in 2500 gehad, waaronder 1 000 sterftes.
Die Franse het 3700 mans verloor en 'n totaal van 5200 verliese gely.
Die wenners het 450 soldate en 1700 slagoffers verloor. Die oorwinning het begin met die ontwerp van die strategie en organisasie. Die Frans-Spaanse vloot, soos dit klassiek was, was voorberei met alle geprofileerde bote en bied 'n versperring van uitgebreide en wrede vuur. In plaas daarvan om ook 'n soortgelyke belyning te vorm, het Nelson besluit om die vorming van twee kolomme te beveel, en val dit dus op die vyandelike lyn. Die doel was van die gelykopstelling in drie, wat die teenstander verswak het.
Dit was 'n riskante tegniek om 'n ooglopende rede: hoewel hul bote nie daar aangekom het nie, kon hulle geen skote afvuur nie, en was heeltemal onder die genade van die vyandelike vuur. In hierdie geval kon die vyandelike skepe mekaar nie help nie. En so was dit. Slegs vyf uur na die begin van die geveg is die oorwinning aan boord van die Victory gesing. Lord Nelson het nooit geweet hoe reg hul strategie was nie, want hy is getref deur 'n noodlottige skoot wat van die Franse skip Redoutable afgevuur is.
Die Slag van Trafalgar het 'n relatiewe betekenis gehad in die strategie van Napoleon. Destyds het die keiser sy domeine sien groei, met oorwinnings by Ulm en Austerlitz, so 'n gedevalueerde nederlaag.
Op medium termyn was die belangrikheid van Trafalgar egter deurslaggewend, want dit beteken die einde van die idee van Napoleon om Engeland binne te val, weens 'n gebrek aan vaartuie wat die vervoer en veiligheid van die Franse soldate tydens 'n uiteindelike landing sou verseker. Daar is gevind dat die uitset die waterweë van Engeland blokkeer. Geen geluk nie …
Vanuit die Spaanse oogpunt was die nederlaag van Trafalgar amper dodelik. Eerstens was die Spanjaarde amper sonder vloot. Toe, onder die Napoleontiese blokkade, het die Britte onderneem om sake te doen met Amerika.
Wat meer as die polities-militêre gebeurtenis is, is die visie van 'n man wie se strategie tot 'n verpletterende oorwinning gelei het, met min menslike en materiële verliese.
Waardes as die organisasie en definisie van strategie het positiewe resultate opgelewer. 'N Les met talle voorbeelde deur die geskiedenis. Lord Nelson het die Slag van Trafalgar gewen, maar het sy lewe verloor. Sy lyk is na Gibraltar verskuif en vandaar na Londen. Hy is begrawe in die St. Paul's Cathedral.
5. Slag van Tsushima
Die Russies-Japannese oorlog van 1904/1905 dui op die finale opkoms van Japan as 'n voorgrondmag.
Die skielike ontdekking van die vermoë van 'n land in die Verre Ooste, met dieselfde wapens, 'n kragtige Eurasiese mag, het 'n geweldige impak op die wêreld se openbare mening gehad.
Die magsbalans tussen Westerse lande en die res van die wêreld is vir die eerste keer duidelik uitgedaag.
Die Europese hegemonie op die ander kontinente, van wesentlik koloniale aard, is deurslaggewend uitgedaag.
Dit was die begin van 'n lang proses wat vandag nog voortduur, wat die balans van die bestaande krag wat tot dusver uiters gunstig vir die Weste was, geleidelik omgekeer het.
Die Russies-Japannese oorlog is veroorsaak deur die voorneme om Korea en Mantsjoerije te verower deur die Russe en die Japannese. Na die Verdrag van Shimonoseki het die Russe die Japanners gedwing om Port Arthur te herstel. Russiese troepe het die gebied beset en uitgebrei deur Mantsjoerije. Verskeie diplomatieke ooreenkomste is versoek. Toe het die Japanners die hawe in besit geneem, teenstanders gekonfronteer en verslaan.
Dit was die eerste keer dat 'n Europese land deur 'n Asiatiese nasie oorwin is. Hierdie oorlog het die Russiese krisis in sy tsaristiese regime vererger, en daarna die Russiese rewolusie in 1917 veroorsaak.
Die Slag van Tsushima, algemeen bekend as die " Naval Battle of the Japan Sea " en as die " Battle of Tsushima Strait ", was die laaste en mees beslissende seestryd van die Russies-Japannese Oorlog 1904-1905.
Is geveg op 27-28 Mei 1905 (14-15 Mei in die Juliaanse kalender wat toe in Rusland gebruik is) in die Tsushima-straat.
In hierdie geveg het die Japannese vloot onder bevel van admiraal Togo Heihachiro twee derdes van die Russiese vloot vernietig, onder bevel van admiraal Zinovy ​​Rozhestvensky. Die Russiese bevelvoerder is deur die Japannese gevange geneem. Die historikus Edmund Morris noem dit die grootste seestryd sedert Trafalgar. Die Slag van Tsushima was die enigste seestryd in die geskiedenis waar slagskepe 'n beslissende optrede in die weermag gehad het.
Die geveg het getoon dat groot gewere oor lang afstande meer voordelig was tydens vlootgevegte as gemengde batterye van verskillende groottes. In die seestryd was die Russiese vloot benadeel ten opsigte van die Japannese in aardse konfrontasie Japan het 'n groot voordeel in kontingent soldate.
Terwyl die Russiese weermag 80 000 soldate getel het wat swak voorberei was, het die Japannese 270 000 opgeleide en toegeruste soldate gehad.
Op 27 Mei 1905 het die Russe 38 skepe na Japannese gebied gestuur, 27 is vernietig. Aan die einde van die geveg het die Russe 4380 dooies, 1862 gewondes en 5917 gevangenes, 117 vermoor en 583 gewondes.
Dit was ook bekend as die eerste groot oorlog van die twintigste eeu.
4. Slag van Jutland
Die slag van Jutland was die grootste vlootgeveg van die Eerste Wêreldoorlog en die enigste grootskaalse botsing van slagskepe wat in daardie oorlog plaasgevind het. Deur die geaktiveerde kriteria is die grootste seestryd in die geskiedenis.
Die geveg het plaasgevind tussen 31 Mei en 1 Junie 1916 en vlootmagte was die Britse en Duitse vloot. Die resultate was onseker weens die groot verliese wat beide partye gely het.
Maar uit 'n strategiese oogpunt het die Britte steeds die see oorheers. Die geveg het begin toe die twee vlote hulself na mekaar toe gewerp het, maar hul admirale was egter nie bewus van wat volgende sou gebeur nie. Elkeen het gedink dat hy slegs met 'n deel van die vyandelike mag sou veg.
Dit was 'n voorbeeld van 'n mislukking van die spelteorie, waar skepe van al twee vloot mekaar in die gesig gestaar het. Nog nooit in die geskiedenis van die mensdom het soveel manne en skepe in gevegte gebots. Beide vlootformasies kos meer as die bruto binnelandse produk van die twee groot moondhede. Die Britse vloot het bestaan ​​uit 28 slagskepe, 9 kruisers, 8 swaar kruisers, 26 ligte kruisers en 77 vernietigers en torpedobote, en 'n watervliegtuig. Die Duitse vloot het bestaan ​​uit 16 slagskepe, 6 kruisers, 11 ligte kruisers, 61 vernietigers en vernietigers en 18 duikbote.
Die belangrikste seepisode van die Eerste Wêreldoorlog het plaasgevind in die waters van Jutland (Denemarke) tot 31 Mei 1916, tussen die groot Britse vloot onder bevel van sir John Jellicoe, en die Duitse Admiraal van die Hoë See -vloot, Reinhard Scheer, wat in twee fases plaasgevind het , eindig met die ontsnapping van die Duitse vloot, hoewel die Britte 3 swaar kruisers, 3 kruisers, 8 verwoesters en 6097 man verloor het, vergeleke met 1 slagskip, 1 swaar kruiser, 4 kruisers, 5 vernietigers en 2545 man in die Duitse deel.
Ondanks die feit dat die Britse verliese die Duitser beter was, het die Engelse aan die einde van die geveg meesters in die see geword, en gedurende die res van die oorlog moes die Duitse oppervlaktevloot by hul basisse geïmmobiliseer bly.
3. Slag van Java See
Battle of the Java Sea was 'n groot vlootgeveg wat aan die begin van die Stille Oseaan -oorlog tydens die Tweede Wêreldoorlog plaasgevind het, tussen die Japannese en die Geallieerde vlootmagte, wat op 27 Februarie 1942 'n groot nederlaag aan die kus van Indonesië en Nieu -Guinee gely het. en die daaropvolgende dae, wat in kleiner maar groot konfrontasiegevegte verdeel is, soos die Slag van Sunda Strait, wat die episode in die grootste seestryd tot dusver sedert die Eerste Wêreldoorlog plaasgevind het.
Aan die einde van die gevegte rondom Java is die hoof gekombineerde vloot van die Geallieerdes vernietig, met die verlies van 10 skepe en 2173 matrose.
Die geveg het ook 'n einde gemaak aan die geallieerde vlootoperasies in Suidoos -Asië in 1942, wat 'n hoogtepunt bereik het met die Japannese inval in Java (Indonesië) op 28 Februarie, wat veroorsaak het dat die paar oorlewende vliegtuie van die Amerikaanse lugmag en die RAF wat nog in die land.
Vir 'n week lank het die Britse en Nederlandse troepe op die eilande nog steeds geveg en die aanvaller weerstaan ​​tot die totale oorgawe van die land aan die Japannese magte in Maart van daardie jaar. Dit was die enigste groot stryd tussen oppervlakteskepe aan die begin van die Stille Oseaanoorlog.
2. Slag van die Koraalsee
Dit was 'n vlootgeveg in die Koraalsee, voor die kus van die Luisíadas -argipel in die Stille Oseaan, tussen 4 en 8 Mei 1942, tussen die Amerikaanse en Australiese magte, deur die Geallieerdes, en skepe van die keiserlike vloot van Japan.
Dit was die eerste oorlogsgeveg waarin karweervliegtuie van beide kante in die geveg die vyanddraers aangeval het.
Coral Sea was die eerste keer in die hele oorlog dat 'n Japannese vlootmag met ernstige opposisie gekonfronteer is en daar is baie swakhede aan die lig gebring. Die Amerikaners, alhoewel hulle nog onervare was in vlootgevegte en selfs die verlies van die USS Lexington -vliegdekskip gely het, het die Japannese vliegdekskip Shoho laat sink en twee ander, die Shokaku en Zuikaku, beskadig en hulle gedwing om vir lang herstelwerk terug te keer na die Japanse skeepswerwe, sonder dat hulle dit kon doen om 'n maand later aan die Slag van Midway deel te neem.
Die Amerikaanse groep het bestaan ​​uit: 2 vliegdekskepe, 9 kruisers, 13 vernietigers, 2 tenkwaens, 1 watervliegtuig en 128 vliegtuie, wat twee beskadigde vliegdekskip opgedoen het, een met swaartekrag. 1 vernietiger en 1 tenkwa is gesink, 60 vliegtuie is verlore en 656 sterf.
Die Japannese vloot bestaan ​​uit: 2 vliegdekskepe, 1 ligte vliegdekskepe, 9 kruisers, 15 vernietigers, 5 mynveërs, 2 mynlagskepe, 2 duikbote, 3 kanonne, 1 tenkwa, 1 watervliegtuig, 12 skepe vervoer en 127 vliegtuie.
1 ligte vliegdekskip en 1 vernietiger is gesink, soos 1 vragmotor, 1 vernietiger, 2 klein oorlogsvaartuie, 1 vervoervaartuie. 92 vliegtuie is geskiet en 966 sterfgevalle.
Dit was die eerste vlootgeveg tussen Japannese en Amerikaners in die Stille Oseaan -oorlog.
1. Slag van Midway
Battle of Midway was 'n seestryd in Junie 1942 in die Stille Oseaan tussen die magte van die Verenigde State en Japan tydens die Tweede Wêreldoorlog, ses maande na die Japannese aanval op Pearl Harbor, wat die begin van die Stille Oseaanoorlog was.
Die gevolg van die geveg was 'n beslissende en deurslaggewende oorwinning vir die Amerikaners, wat onthou word as die belangrikste vlootbetrokkenheid van die Tweede Wêreldoorlog.
Dit was die keerpunt in die konflik wat die Japannese verloor het van vier vliegdekskepe en 'n kruiser in sy vloot, plus 200 vlootvlieëniers in die mislukte poging om Midway -atol binne te val en te beset, wat sy vermoë om op die see en in die lug en verwyder hulle die militêre inisiatief vir die res van die oorlog. Dit was een van die grootste vlootgevegte in die geskiedenis.
Gevolgtrekking: Dit is 'n vlootgeveg wat alle gevegte in die see, oseane of ander groot watergebiede soos groot mere en groot riviere plaasgevind het. Die oudste rekord van 'n seestryd het in 1210 vC, aan die kus van Ciprus, plaasgevind.
Dit is 'n reuse -aanlynkaart wat as basis dien vir konsepdiagramme. Dit is gratis om te gebruik en elke artikel of dokument kan afgelaai word. Dit is 'n hulpmiddel, hulpbron of verwysing vir studie, navorsing, opvoeding, leer of onderrig wat deur onderwysers, opvoeders, leerlinge of studente vir die akademiese wêreld gebruik kan word: vir die skool, laerskool, sekondêr, hoërskool, middel, tegniese graad, kollege, universiteit, voorgraadse, meesters- of doktorsgrade vir vraestelle, verslae, projekte, idees, dokumentasie, opnames, opsommings of proefskrifte. Hier is die definisie, verduideliking, beskrywing of die betekenis van elke betekenisvolle inligting waaroor u inligting benodig, en 'n lys van die gepaardgaande begrippe as 'n woordelys. Beskikbaar in Engels, Spaans, Portugees, Japannees, Chinees, Frans, Duits, Italiaans, Pools, Nederlands, Russies, Arabies, Hindi, Sweeds, Oekraïens, Hongaars, Katalaans, Tsjeggies, Hebreeus, Deens, Fins, Indonesies, Noors, Roemeens, Turks, Viëtnamees, Koreaans, Thai, Grieks, Bulgaars, Kroaties, Slowaaks, Litaus, Filippyns, Lets, Ests en Sloweens. Meer tale binnekort.
Die Tribune of the Plebes (tribunus plebis) was 'n landdros wat in 494 vC gestig is. Dit is geskep om 'n direkte verteenwoordigende landdros aan die mense te verskaf.
Swaarde teen die senaat describes the first three decades of Rome's century-long civil war that transformed it from a republic to an imperial autocracy, from the Rome of citizen leaders to the Rome of decadent emperor thugs.