€ 500 t/m € 1.000€ 1.000 t/m € 2.000november 2019Filters wijzigenkeyboard_arrow_right
date_rangeDonderdag 7 november 2019 in Amersfoort en 111 andere data Versindaba » Blog Archive » Nini Bennett. Die genesende waarde van die woord
Wednesday, November 27th, 2019 | Binneblik, Nini Bennett.
8 Kommentare op “Nini Bennett. Die genesende waarde van die woord”
November 28th, 2019 at 9:53 am
Interessante verskillende perspektiewe oor die digkuns wat jy hier uitlig, Nini. Dankie daarvoor. Ek het juis toevallig so ruk gelede iets geskryf oor die ‘stem’. Ek haal dit vir jou aan uit my kladboek. Al is dit onafgerond en dalk ook ‘n vers wat ek later versaak. 🙂
die laaste wat ek kan onthou
is dat ek oral na my stem gaan soek het
ek weet nie watter plekke of na watter woorde nie
net dat ek soek van son tot son en suid na noord
en daar was veraf horisonne genestel
teen skerwe blou en daar was grond
reg onder my voet klippies tussen tone maar my
stem het my bly ontwyk
daar was ŉ stem byna soos klaviere wat oor
ŉ afgrond kletter toe ek tien jaar oud was
en daar was ŉ stem op twintig en dertig
soms vlymende asof ŉ berg in die son sou brand
dunner klank het na veertig gespruit en my bedek
met skaduwees stotterend met ŉ vreemde lied
soos klokke wat uit sterre lui
vandag vind ek my stem nêrens nie
al volg ek elke spoor elke afdruk van die palm
oral krys die mure weg breek die bruê een vir een
my stem het sowaar klepelklein geword
en rus nou toegemessel
in ‘n versteende hart
November 28th, 2019 at 11:05 am
Ek stem met jou saam oor die helende krag van poësie. Jy stel die saak onderhoudend en oortuigend.
Maar ek wil op ’n ander aspek van poēsie wys: verwonding.
Poësie is alles wat jy sê, maar ook meer. Dit kan selfs verskeie uiteenlopende dinge tegelykertyd wees. Dit is nogal baie soos die “superposisie” van subatomiese partikels in kwantum fisika – ’n partikel kan (en is wel) tegelykertyd op meer as een plek.
Verwonding: Die gedig kan die leser “verwond” deur jou die smart of pyn van die digter te laat meeleef in die lees van die gedig. Die gedig dring deur die leser se verdediging en “ontroer” jou gevoelens. Jy ervaar ook die digter se agon.
Kyk na Marlise se gedig in haar komemntaar. Jy kan nie anders as om die pyn en frustrasie te voel van die spreker in die gedig wat byna wanhopig en futiel soek na ’n “stem”.
Ek plaas ’n lakonieke gedig van Fernando Pessoa hier waarin mens ook sy wanhoop kan ervaar, alhoewel hy dit probeer verdoesel deur sy flippante opermerkings aan die einde. Dit maak egter die gedig des te meer “verwondend”.
Niemand is lief vir my nie
Não tenho ninguém que me ame.
Niemand is lief vir my nie.
Wag ’n bietjie, daar is; maar dis
moeilik om seker te wees
van dit waaraan jy nie glo nie.
Dis nie dat ek nie glo dat ek nie glo nie,
want ek weet: mense hou van my.
Dis my geaardheid om nie te glo nie
en vasberade so te wees.
Vir hierdie gedig om te bestaan
word ek gedwing
om hierdie smart te ly.
Hoe treurig om nie liefgehê te wees nie!
My arme, verstote hart!
Ensovoorts, en dis die einde
van die gedig wat ek uitgedink het.
Wat ek voel is ’n ander saak …
November 28th, 2019 at 12:57 pm
Dis ironies: juis in die versugting rondom die stemloosheid, hoor die leser die stem helder duidelik. Want dis ‘n besondere gedig. Dankie hiervoor, Marlise.
Ek stem heelhartig met jou saam, De Waal. Poësie kan inderdaad ‘n legio dinge wees (mens skik mos maar jou inligting volgens die gekose onderwerp). Die presiese teenoorgestelde (van genesing) is ook moontlik – mens dink bv aan Sylvia Plath en die verband tussen poësie en selfvernietiging / selfdood, soos dit onder meer beskryf is in ‘The savage god’. Baie lesers sal met Pessoa se gedig kan identifiseer.
November 29th, 2019 at 5:39 am
Mooi vertaling De Waal van ons eie Pessoa!
November 29th, 2019 at 6:57 am
Dis vriendelik van jou Daniel.
Met “ons die” verwys jy seker na die feit dat Pessoa sy skoolloopbaan in Durban en Kaapstad afgelê het. Daarna het hy die res van sy lewe in Lissabon deurgebring. Hier het die eensame flaneur met behulp van sy talle heteronieme die verwonding wat die lewe hom toegedien het, probeer gesond skryf.
Ek het jare gelede langs Pessoa op ‘n bankie in Lissabon buite sy geliefkoosde kroeg gesit. Ek het ook ‘n keer sy borsbeeld in Durban besoek. Staan dit nog? Of is daar reeds skroot gemaak van ons digter?
November 29th, 2019 at 9:32 am
Die jongstye inligting wat ek kon opspoor is uit 2015 toe die EFF die beeld met verf bemors het.