Hierdie is nie ‘n skryfsel oor die kuns van hoe om die perfekte happie lasagne — jy weet, die een met die amper-gebrande kaas en bros stukkie pasta deeg — uit die hoekie van die bak te skep nie. Alhoewel die “perfekte skep” sekerlik sy eie skryfstuk regverdig.
As jy ou motors in jou vryetyd regmaak, dan is jy skeppend. As jy koeke bak en versier, is jy skeppend. As jy houtwerk doen, of tuinmaak, of stories uit jou kop uit vir jou kinders of kleinkinders vertel, of ‘n bobaas-skaapskenkelpotjie maak, dan is jy skeppend.
My persoonlike kreatiewe ‘uitlatings’ is kosmaak en skryf. Die eerste gee my hope plesier. Selfs om net deur my resepteboeke te blaai en te dink wat ek volgende gaan maak, is vir my lekker. Ek droom van lang kuiers om ‘n tafel wat kreun onder die mees fantastiese geregte. Om nie te praat van die proses nie! Ek is mal oor kosmaak en niks gee my groter vreugde as om kos te maak vir die mense waarvoor ek lief is nie.
Wag, laat ek jou eers gerusstel, liewe leser. Daar is niks met my selfbeeld verkeerd nie. Ek weet ek is ‘n intelligente vrou met Godgewe talente. Ek is oor die algemeen ‘n gelukkige, positiewe mens. Ek oefen my kreatiewe skryfspiere op ander maniere – kopie vir ‘n advertensie hier, ‘n artikel vir ‘n nuusblad daar, ‘n kos-blog af en toe. Hierdie is vir my belangrike maniere waarop ek kreatief kan wees, maar kom ons wees nou eerlik – dit gaan niemand se dag maak nie.
So bly ek worstel met die woorde op die papier. Ek soek verbete na daardie idee of gedagte wat ‘n fontein van wonderlike woorde gaan laat opborrel wat soos flinders oor die papier sal dans. Ek het hom nog nie vasgepen nie. Ek dink ek soek dalk te hard.