Die narratiewe aspek by laasgenoemde soort vers is juis ontsporend, misleidend, oëverblindery, vol gate, vol inversies, hiatusse, ellipse, ensovoorts. Die vasstaande aspek word verplaas na (byvoorbeeld) die sintaksis. Die Nederduits Gereformeerde Kerkgebou se hoeksteen is in 1912 gelê. ŉ Plafon van staalpanele gee die gebou se binnekant ŉ besonderse atmosfeer. Maar jy het enkele persone ook in Sardis wat hulle klere nie besoedel het nie, en hulle sal saam met My in wit klere wandel, omdat hulle dit waardig is (Op. 3:4). Die bekende heiligheidsprediker, A.B. Simpson, sê in sy kommentaar oor Josua: “Selfs die mees oppervlakkige waarnemer moes al agtergekom het dat daar nog altyd twee duidelik verskillende soorte Christene in die wêreld was. Ek is dankbaar om met die dertiende lesing in dié reeks van tweejaarlikse gedenklesings weer eens ‘n groot digter en my mentor te eer. – Lina Spies My punt: Dit is nie soseer nuwe teorieë wat nodig is nie – hoekom wil mens die wiel weer uitvind? – dit is, soos Marlene dit stel, “taal [wat] pas lewendig” is wat nodig is, d.w.s taal wat “verskil produseer, dit is: verskil van die duidelik verwysende alledaagse taal”.