oor verlies – Mamma-luv
Ontmoet vir Patat
….my ma se nuwe wees-kalfie. Mamma-koei het bly lê ná Patat se geboorte en kon nie na haar omsien nie, sy was te swak. My stiefpa het haar huistoe gevat en begin bottelvoed. Sy sterk baie mooi aan.
My hart kry so seer vir Patat. Mis sy haar mamma? Dink sy snags as sy alleen in die hok is, of as sy bottel drink, aan haar mamma? Net Patat sal weet, maar ek het 'n vae idee van hoe dit voel….
Ek kom uit 'n disfunksionele familie waaraan ek geneties verbind is, maar geen betekenisvolle verhouding hoegenaamd mee het nie, behalwe my ma. Dis reg, geen kontak met familielede nie, ook nie my pa nie. My ma trek binnekort sak en pak Gouritsrivier toe; en vir die eerste keer in 42 jaar gaan ek alleen agterbly sonder ma, sonder man, sonder kind of kraai. Ek begin voel soos 'n weeskind. Postmasburg is nie juis 'n plek waar mens kan uitgaan en vriende maak nie. Nie by die werk of by die kerk nie want die samelewing hiersô is net so disfunksioneel. Elkeen is vir hom of haarself.
Patat het 'n rol in haar kalf-lewe verloor. Ek kyk vanoggend na my potplante en dink, elke plant staan in sy eie pot, geforseer om te groei in die spasie waarin hulle geprop is. Hulle het ook in 'n mate hulle natuurlike rolle verloor; net soos ek my rol as ma vir my dogters verloor het; as dogter vir my pa; as vrou vir 'n man; as deel van 'n familie.
Ek kyk na Patat en ek weet, verlies is nie iets wat ligtelik is nie. Dit laat 'n mens weerloos en breekbaar voel, en jy bly gedurig soekend na iets tasbaar om die leemtes te vul. Dis 'n konstante gevoel van verlorenheid. Jy pas nooit rêrig iewers in nie. Daar is geen instruksies of "how-to" gids om jou te help cope nie. Niks om jou te help voorberei nie. Die kind in jou is amper ontroosbaar want jou daaglikse bestaan, bestaan uit 'n stryd om oorlewing en om jou eie pad deur die wildernis oop te kap.
Ek ken 'n weeskind wat my ma-hulle destyds ingeneem het oor skoolvakansies. Hy was so te sê deel van die gesin. Ronald het nie sy situasie as verskoning gebruik om op te gee en te stagneer nie. Hy het dit as katalisator gebruik en hoog uitgestyg. Vandag is hy 'n suksesvolle ingenieur en werk en woon saam met sy vrou en babadogtertjie in Kanada.
Sien, ten spyte van die slapelose nagte en mistroostige dae en die verlange en hunkering wat mens vir niemand kan beskryf nie, leer jy tog 'n skyn van normaliteit. Elke oomblik van stilte en isolasie en kalmte is 'n seën van Bo.
Die lewe gaan aan, en die seer gaan nie weg nie, maar jy vind elke dag iets nuuts om voor dankbaar te wees. Die klein dingetjies in die lewe is wat saakmaak, soos 'n rooi blom in jou tuin. Jy waardeer nie net die lewe nie, maar die feit dat jy lewe, meer…. En jy leer dat jy eintlik sterker is as wat jy gedink het – want Hy wat jou gevorm het, het jou by die naam geroep en jy behoort aan Hom: 'n Vader vir die wese, 'n Tuistegewer vir die eensame; 'n Ondersteuner van en Regter vir weeskinders en weduwees; 'n Leermeester wat ons leer hóé om te lewe en wat ons op 'n gelyke pad lei.
"Selfs al sou my pa en ma my verlaat, die Here sal my styf vashou." Ps 27:10
In 'n stortvloed van trane en in elke gebroke hart, vertoef God geduldig. Aan die einde van elke eensame pad, wag Hy geduldig vir Sy kind.
*opgedra aan Patat*
December 3, 2017 Andorize	alleen, breekbaar, disfunksionele, eensaam, gebroke hart, hartseer, isolasie, ontroosbaar, soekend, trane, verlore, weerloos, weeskind	6 Comments
Vir die moedelose moet daar liefde wees
Soms, as 'n mens jou verdriet en ongeluk en onbarmhartige smart weeg, voel dit swaarder as al die sand van die see. Jy kan nie bid nie, jy het geen verwagtinge nie, jy voel net eenvoudig verpletter, hulpeloos in jouself. Jy kyk toe hoe geliefdes en vriende troueloos teenoor jou handel, hoe hul paaie kronkelend van jou af wegloop en heengaan. Jy bly alleen agter staan – beskaamd en teleurgesteld – want skielik is jy niks; uitgeloot soos 'n weeskind en verhandel soos 'n slaaf.
Dit is dán – wanneer jou siel soos 'n opgedroogde spruit is, troebel en moedeloos – wanneer jy die liefde van God en van ware vriende ervaar; want "vir die moedelose moet daar liefde wees van die kant van sy vriend, ook al laat hy die vrees vir Almagtige vaar."1
Dit is dán wanneer jy leer om te swyg en stil te raak sodat God jou kan onderrig; jou kan verlos van jou smarte, en jou red uit die hand van jou teëstanders; want "in die tyd van gloeihitte verdwyn hulle; as dit warm word, droog hulle op uit hul plek."2
Op ons lewenspad, teen die opdraandes en steiltes, hoogtes en laagtes, doof ons lampe soms uit. Ons soek die foute in ander uit en kyk die waardes mis; ons raak so behep met ander se lewens dat ons nalaat om ons eie te meet.
But the right Christian mind will seek for what it loves, and draw out of all dens and curves, and it will believe in its being, often when it cannot see it; and so it will lie lovingly over the faults and rough places of the human heart, as the snow from heaven does over the hard broken mountain rocks. ~John Ruskin
(volgens Job 6; 1Job 6:14; 2Job 6:17)
September 23, 2017 Andorize	alleen, hulpeloos, Liefde, moedeloos, ongeluk, red, smart, swyg, the right Christian mind, verdriet, verlos, verpletter, vriend	1 Comment