Nuwe, opwindende stem in SA letterkunde | Willemien Brümmer
Haar pa is die wetenskaplike, die skeikundige wat werk met formules en skemas; haar ma die (gewese) verhoogkunstenaar wat in en uit verbeelding en herinnering haar huidige frustrasies moet besweer. Agter hulle skemer ook ander figure: veral Ouma Ragel, wat vanslewe tydens die oorstroming in Beaufort-Wes haar voordeur oopgemaak het sodat die vloed kan inkom; en Mia se neef Chris wat 'n sleutelepisode met haar gedeel het toe hy 'n voor-op-die-wa elfjarige was en sy 'n dogtertjie van ses.
Byna onvermydelik is daar dan deurentyd 'n spanning tussen he­de en verlede, elkeen gelaai met kragte wat op die ander inwerk.
Maar daar is 'n selfs belangriker spanning tussen die vanselfsprekende, realistiese oppervlak van elke teks en die donkerder, moeiliker peilbare storiewêreld daarágter: dit bring mee dat Mia in die titelverhaal ingesuig kan word in die Rooikappieverhaal van die dier (vroeër wolf, nou in die gedaante van 'n jakkals) wat haar naïwiteit bedreig – met die wonderlike kinkel dat wanneer die "skurk", die oorlogsfotograaf (juis!) wat Mia as sy slagoffer teiken, haar vra om vir die fotosessie te ontklee, dit sy self is wat ten slotte, nadat hy haar haar klere laat uittrek het, in 'n laaste gebaar van medepligtigheid – en 'n huldeblyk aan Raponsie in haar toringsel X self haar lang hare losmaak.
In 'n vroeë vorm van die verhaal was dit hy wat haar beveel het om dit te doen; in hierdie veel sterker weergawe is dit sy self wat die insiatief, en daarmee die verantwoordelikheid, neem.