Paulus maak dit duidelik dat hy onafhanklik van Jerusalem se apostels werk, maar ook dat, wanneer hulle vergader, hulle saamstem oor die inhoud van die evangelie wat hulle verkondig en dat hulle die gebiede waar hulle werk onderverdeel het. Dan vertel hy dat dieselfde in Antiogië gebeur het as wat nou in Galatia aan die gebeur is. Hy gee ‘n kort beskrywing en daarna hoop hy om met sy verduideliking en argument die hele saak vir eens en vir altyd in die reine te bring sodat daar geen misverstande meer sal wees nie…
14 Maar toe ek sien dat hulle nie die reguit pad loop vlgs die waarheid van die evangelie nie (in ooreenstemming met die waarheid van die evangelie optree nie), het ek voor hulle almal vir Petrus gesê: “As jy, alhoewel jy ‘n Jood is, lewe soos ‘n heiden en nie soos ‘n Jood nie (wanneer die Jode van Jerusalem nie kyk nie), hoe kan jy die heidene wil forseer om soos Jode te leef?!”
20 Ek is gekruisig met Christus, en dit is nie meer ek wat lewe nie, maar Christus wat in my leef. So, die lewe wat ek nou in die liggaam (hier op aarde) leef, lewe ek as gevolg van die geloof (betroubaarheid) van die Seun van God wat my liefgehad en Homself vir my oorgegee het.
Petrus ignoreer die algemene Joodse taboo (kashrut diëetreëls: moenie saam met heidene eet nie). Hy het dus reeds hierdie grens oorgesteek (onthou sy visioen in Hand 10). Maar nou skielik verander hy sy opinie, nou verwag hy weer dat die heidense gelowiges soos die Jode moet begin leef.
Dis nie die Torah en die Messias wat jou in die gemeenskap van gelowiges inlyf nie. Dis slegs die Messias en sy geloof wat vervul word in sy dood en opstanding, dis die mees sentrale kenmerk van sy mense, sy volk, sy kerk.