Vulcan III AR-5 - Inligting
Vulcan III AR -5 - Geskiedenis
(AR-5: dp. 12,911 1. 530 '; b. 73'4 ", dr. 19'; s. 19,2 k .;
kpl. 1 297; a. i 5 ", 4.50-kar. mg; cl. Vulcan)
Vulcan (AR-5) is op 16 Desember 1939 neergelê in Camden, N.J. deur die New York Shipbuilding Corp .; van stapel gestuur op Desember 1940, geborg deur mev. James Forrestal, vrou van die ondersekretaris van die vloot, en in opdrag by die Philadelphia Navy Yard op 14 Junie 1941, het Comdr. Leon S. Fiske in bevel.
Na haar vaart na San Juan, Puerto Rico en Guantanamobaai, het Vulcan middel Augustus herstelwerk ondergaan by die Philadelphia Navy Yard. Die herstelskip wat op die 20ste aan die Atlantic Fleet Train toegewys is, vertrek die volgende dag uit Philadelphia en gaan via Casco Bay, Maine, na Argentia, Newfoundland.
Teen hierdie tyd het die Atlantiese Vloot meer betrokke geraak by die Slag van die Atlantiese Oseaan. In Julie 1941, op versoek van die Yslandse regering, het die Verenigde State Ysland beset-die strategiese eiland wat, soos die Duitse geopoliticus Karl Haushofer geskryf het, "soos 'n pistool op die Verenigde State" gewys het-en basisse gevestig het by die onvrugbare hawens van Reykjavik en Hvalfjordur. Marine wagte het hierdie plekke spoedig onderskeidelik 'Rinky Dink' en 'Valley Forge' genoem.
Die vloot is aangevuur deur die vrees dat die Duitse slagskip Tirpitz, soos haar susterskip Bismarck in die lente van 1941 in die Atlantiese Oseaan sou uitbreek, 'n taakspan na Ysland gestuur om so 'n stap te weerhou. Gevolglik het die deur die eenheid aangewese Task Force (TF) 4 en gebaseer rondom Wasp (CV-7) op 23 September vanuit Argentia gevaar. Behalwe die waardevolle vervoerder, het die mag Mississippi (BB-41), Wichita, ingesluit
(CA-45), Vulcan, en 'n skerm van vier vernietigers. 'N Duitse U-boot wat na die suidweste van Ysland rondloop, het die skepe op die 26ste gesien, maar kon nie byhou of die Amerikaners identifiseer nie. Nadat hulle hul teëstander oortref het, bereik TF 4 "Valley Forge" op 28 September.
Terwyl Tirpitz nie gesorteer het nie, het die U-bote hul dodelike aanvalle teen geallieerde skeepvaart voortgesit. Teen die herfs van 1941 was Amerikaanse vernietigers besig met konvooi-operasies halfpad oor die Atlantiese Oseaan, wat hul aanklagte by Britse MOMP (ontmoetingspunt in die middel van die oseaan) oorgedra het. Op 4 September het Greer (DD-145) nouliks vermy om getorpedeer te word nadat hy 'n Duitse U-boot geskadu het.
Tydens die midderhorlosie op 17 Oktober 1941 het U ~ 68 Kearny (DD-432) getorpedeer terwyl laasgenoemde Convoy SC-48 vertoon het. Met 11 bloubaadjies dood, sak Kearn ~ y vas in Reykjavik, 'n gapende gat en gesplate plater wat haar stuurboordkant onder en agter die brug ontsier. Vulcan het betyds en effektief hulp verleen aan die oorlogsskip. Aangesien permanente herstelgeriewe, soos 'n droogdok, nie bestaan ​​het nie, het Kearny langs die herstelvaartuig getrek en haar hawekant is oorstroom om die torpedogat bo die watervlak te lig. Binnekort het die herstelkrag van Vulcan die beskadigde laag weggesny en 'n pleister reggemaak. Teen Kersfees 1941 kon Kearny vaar na die ooskus en permanente herstelwerk in Boston.
Operasies in hierdie onherbergsame klimaat het natuurlike gevare meegebring, aangesien mis en storms gereeld bedrywighede belemmer en botsings veroorsaak het. In November is Niblaek (DD-424) deur 'n Noorse vragskip gestamp. Die verwoester het die kuswater van Ysland gesoek na 'n verdwaalde Yslandse handelsvaartuig toe die ongeluk plaasgevind het, en Niblack 'n anker gekos en 'n gat in haar syplaat geplaas. Vulcan het die skade vinnig reggemaak en die kant toegeplak, sodat die verwoester haar noodsaaklike begeleidingspligte kon hervat.
Vulcan het tot in die lente van 1942 in die koue en onvrugbare gebied van Ysland gebly. Intussen het 'n Japannese taakspan op 7 Desember 1941 Pearl Harbor getref en die slagskepe van die Stille Oseaan -vloot erg lamgelê en die Verenigde State in oorlog gebring op beide oseane. Vulcan huis toe saam met Tarazed (AF-13), Livermore (DD-429) en die bekende Kearny-vertrek op 26 April 1942 uit "Valley Forge" en arriveer op 2 Mei in Boston. Daar het die herstelskip 'n droogdok ondergaan voordat sy noordwaarts teruggekeer het om die vloot se operasies in die Noord -Atlantiese Oseaan te ondersteun. Van 16 Junie tot 14 November in Argentia, verskuif Vulcan na Hvalfjordur en verlig
Melville (AD-2) daar op 18 November. Sy het by "Valley Forge" gebly totdat sy op 6 April 1943 aan die gang was, gebind via Londonderry, Noord -Ierland, vir Hampton Roads.
Na herstelwerk in Norfolk van 8 tot 22 Junie, het Vulcan na die Middellandse See gegaan en op 27 op 27 by Oran, Algerië, aangekom. Vulcan het einde Junie na Algiers verskuif en 'n brand- en reddingspartytjie na die brandende Britse ammunisie skip Arrow gestuur. Drie Vulkaanse matrose het 'n boot langs die vlammende vaartuig gebring en deur haar syplaat gesny om Britse matrose wat onder die dek vasgekeer was, te red. Vanweë hul dapperheid en vindingrykheid het die trio van die herstelskip versierings van die Britse regering en Navy en Marine Corps medaljes van hul eie ontvang.
Vulcan het tot in die somer van 1944 op die Noord -Afrikaanse kus gebly. In Augustus en September ondersteun die herstelskip die inval in Suid -Frankryk en ontvang haar enigste strydster vir die verskaffing van hersteldienste aan die skepe en vaartuie wat by die operasie betrokke was.
Teen die einde van 1944 is Vulcan dringend weer in die Stille Oseaan verkry, en daarom vertrek sy op 23 November 1944 uit die Middellandse See in Convoy GUS-59. Na herstelreise in Norfolk wat tot Januarie 1945 geduur het, vaar die herstelskip na die Stille Oseaan. By die aankoms van Guadalcanal op 9 Februarie 1945, het Vucan agtereenvolgens uit Tulagi, Noumea en Ulithi opereer vir die res van die oorlog. Vanaf Ulithi het Vulcan die amfibiese eenhede bedien wat deelgeneem het aan die aanval op die sleutel -eiland Okinawa.
Nadat die vyandelikhede met Japan opgehou het, het Vulcan na Okinawa verskuif en Bucknerbaai binnegekom na 'n vernietigende tifoon wat sommige skepe aan die grond laat jaag het en ander ernstig beskadig het. Herstelwerk was einde September goed in die hand, toe 'n ander tifoon die ankerplek bedreig het. Vulcan het 17 handelaars na die see gelei in 'n tyfoonontduiking-'n missie wat teen 28 September suksesvol uitgevoer is sonder verlies of skade.
Vulcan het onmiddellik daarna na Japan gevaar om die besetting van die voormalige vyand se tuiseilande te ondersteun. Vulcan het op 8 Oktober by Hiro Wan, naby Kure, Japan, gelei deur 'n groep diensskepe en oliemanne deur gevaarlike waters wat nog steeds ontgin is. Hier het die herstelskip 'n voorafdiens -eenheid opgerig om voedsel, olie en water aan die skepe van die besettingsmag te verskaf. Sy het ook posmediese en ontspanningsgeriewe aan die wal opgerig. Boonop het sy instandhoudingstake uitgevoer op die dieselmotor-vaartuie van die mynmagte en daarna die waters rondom die Japanse tuiseilande skoongemaak.
Vulcan het ook die nuwe jaar uit Kobe en Yokosuka opereer. By die vertrek van Yokosuka op 9 Maart 1946 vaar die herstelskip na die ooskus van die Verenigde State, en bel Pearl Harbor aan en onderweg deur die Panamakanaal. Sy het by Brooklyn aangekom,
N.Y., op 15 April 1946. Vulcan werk in Newport R I, tot Februarie 1954, toe sy na Norfolk verhuis
Die skip, wat die Atlantiese Vloot ondersteun met hersteldienste, is in die middel van die 1970's tuisgemaak by Norfolk. Gedurende hierdie tyd het sy herstelwerk, veranderings en opknappings op 'n wye verskeidenheid vaartuie uitgevoer. Sy het hawens van die Karibiese Eilande na Kanada gebel en hersteldienste aan die vloot gelewer by hawens soos Guantanamo Bay, San Juan, New York en Boston, asook Mayport, Fla., En Charleston, SC
Toe die Amerikaanse intelligensie in die herfs van 1962 die teenwoordigheid van Russiese missiele in Kuba bepaal, staan ​​die Verenigde State en die Sowjetunie 'oog tot oog' in die Karibiese Eilande. Vulcan het na San Juan gevaar, waar sy noodsaaklike hersteldienste gelewer het aan die skepe wat op die "kwarantyn" -lyn langs die Kubaanse kus was om die aankoms van verdere Russiese militêre toerusting te voorkom. Die skip het ook 'n bykomende rol as elektronika- en munisipale herstelvaartuig aangeneem. Nadat sy die Kubaanse blokkade van 2 tot 26 November ondersteun het, keer sy terug na Norfolk om die normale bedrywighede te hervat.
Slegs een keer in die 1960's en 1970's waag Vulcan haar normale grens van die ooskus en die Karibiese Eilande. In die herfs van 1964 vaar die herstelskip na Europa om deel te neem aan NAVO -oefeninge. Sy vertrek op 8 September uit Norfolk, op pad na Skotland, en arriveer op 21 September in Greenock.
Nadat hy aan die NAVO -oefening "Spanwerk" deelgeneem het, bel Vulcan Antwerpen, België, Le Havre, Frankryk
en Rota, Spanje, voordat hulle aan die amfibiese oefening "Steel Pike I" langs Huelva, Spanje, deelgeneem het. Sy keer kort daarna terug na Norfolk om weer haar gewone pligte aan te neem.
Behalwe tipe- en aanloopopleidingsoefeninge op see, het Vulcan af en toe 'n NROTC -vaartuigvaart onderneem en individuele skeepsoefeninge uitgevoer tussen haar gereelde lang opdragte as herstelskip by Norfolk. Onder die skepe waarvoor Vulcan beskikbare beskik, was die inligtingsskip Liberty (AGTR5). Tussen 24 Maart en 21 April het Liberty langs die herstelskip gelê voordat sy later die lente aan die gang was vir die noodlottige buitelandse ontplooiing waarin sy die oggend van 8 Junie 1967 deur Israeliese vliegtuie en motortorpedobote aangeval is by El Arishon. In die 1970's , Die reisplan van Vulcan het ontspannings- en hawe -besoeke aan plekke soos Cartagena, Colombia, ingesluit; Ft. Lauderdale, Fla., Halifax, Nova Scotia en die meer gereelde hawens soos Charleston en Guantanamo Bay. Tydens die groot opknapping van die skip in 1976, is haar jarelange hoofbattery-vier 5-duim-gewere-verwyder en vervang deur vier gewere van 20 millimeter.
Vulcan, vanaf April 1978, het in Norfolk steeds diens gedoen as 'n herstelskip van die Atlantiese Vloot.
Vulcan het een strydster ontvang vir haar diens in die Tweede Wêreldoorlog.
Infografika: Geskiedenis van Augmented Reality
Van die gebruik daarvan in NASA se ruimtetuie in die 1990's tot die plofbare gewildheid van Pokemon Go, het die vergrote werklikheid ontwikkel tot een van die opwindendste tegnologieë van ons tyd. Maar hoe het dit alles begin? Wie het met augmented reality vorendag gekom, en wanneer is die eerste augmented reality geskep? Lees verder om 'n paar van die bepalende oomblikke in die geskiedenis van AR te ontdek.
1968: Ivan Sutherland het die eerste kopskerm, The Sword of Damocles, geskep. Dit het die weg gebaan vir die AR wat ons vandag gebruik.
1990: Die term augmented reality is geskep deur die Boeing -navorser Tom Caudell.
1992: Louis Rosenberg het die eerste volledig meeslepende AR -stelsel geskep by die US Air Force Research Laboratory.
1998: Augmented reality is die eerste keer gebruik vir navigasie, in NASA se X-38-ruimtetuig.
2000: AR Quake begin - die eerste AR -speletjie. Behalwe 'n kopskerm, moes spelers 'n rugsak dra met 'n rekenaar en gyroskope!
2005: In die vroeë 2000's verskyn augmented reality -programme vir slimfone. Een van die eerstes was AR Tennis - 'n AR -spel met twee spelers wat vir Nokia -fone ontwikkel is.
2008: BMW was die eerste handelsmerk wat AR vir kommersiële doeleindes gebruik het, met sy AR -verbeterde drukadvertensies.
2009: Esquire het die eerste AR-tydskrif gepubliseer toe lesers die voorblad laat skandeer het om Robert Downey Jr. op die blad te laat lewe.
2012: Blippar het die eerste wolk-gebaseerde AR-app bekendgestel.
2014: Blippar het die eerste AR -speletjie vir Google Glass ontwikkel, wat tydens die Mobile World Congress gedemonstreer is.
2016: Niantic en Nintendo het Pokemon Go bekendgestel - die uiters gewilde AR -spel op die plek wat AR op die hoofstroomkaart geplaas het.
2017: Die aantal AR -gebruikers in die VSA was 37 miljoen. Dit sal na verwagting teen 2020 tot 67 miljoen groei!
Stel u voor dat u 'n vergrote werklikheidskenner is? Neem ons vasvra om u kennis op die proef te stel!
Die volledige geskiedenis van die AR-15-geweer
Die ArmaLite 15 is 'n klassieke aanvalsgeweer. U weet dit miskien beter as 'n M-16, die Amerikaanse weermag se weergawe van die wapen. Vandag gaan ons u deur die geskiedenis van hierdie ikoniese Amerikaanse wapen neem, van die begin daarvan in 1959 tot vandag.
'N Algemene wanopvatting oor die AR-15 is dat' AR 'staan ​​vir' aanvalsgeweer ', 'n frase wat afkomstig is van die Duitser'Sturmgewehr"(" Storm "of" aanvals "geweer) wat in propaganda-plakkate van die Tweede Wêreldoorlog gebruik is en later op wapens in militêre styl gebruik word. Dit moet nie verwar word met die term" Assault Weapon ", 'n wettige term vir 'n spesifieke klas onwettige vuurwapen gedurende die jare 1994 tot 2004.
Ironies genoeg pas die AR-15 by albei hierdie beskrywings: dit is 'n geweer in militêre styl wat onwettig was gedurende die 1994 Verbod op federale aanvalswapens. Die 'AR' in die naam staan ​​egter vir die naam van die vervaardiger: ArmaLite.
1950's: The ArmaLite Company word gestig
Die ArmaLite Company vind sy nederige begin terug na die vroeë 1950's in Hollywood, Kalifornië. Die maatskappy is gestig deur George Sullivan, wat as patentadvokaat vir die Lockheed Corporation gewerk het (vandag Lockheed Martin). Die klein wapenonderneming het geld ontvang van die Fairchild Engine and Airplane Corporation, die maatskappy wat binnekort Fairchild-Republiek sou word, 'n groot vervaardiger van militêre vliegtuie vir die Amerikaanse weermag.
Oorspronklik het die onderneming gefokus op die ontwerp van wapens, eerder as die vervaardiging daarvan. In plaas daarvan om self wapens te vervaardig, het ArmaLite gefokus op wapenontwerp. Die hoofargitek agter ArmaLite se wapenontwerpe was Eugene Stoner, 'n jong man in die dertig met 'n vaardigheid in die ontwerp van wapens. Sullivan het Stoner vinnig bevorder tot die pos as hoofontwerpingenieur vir ArmaLite.
1954-1956: ArmaLite begin met die ontwerp van gewere
In 1954 is die eerste wapenontwerp van ArmaLite vervaardig: die AR-5. Hierdie bout-aksiegeweer met 'n .22 Hornet-rondte is ontwikkel as 'n oorlewingsgeweer vir die vliegpersoneel in die Amerikaanse lugmag.
Wat was die konsep agter die AR-5? Die Amerikaanse lugmag het 'n geweer nodig wat liggewig en kompak genoeg sou wees om aan boord van 'n bomwerper in die vliegtuig se oorlewingstelle te bly.
Die lugmag het die AR-5 aangeneem en dit die MA-1 genoem, en dit vir gereelde gebruik in 1956 aangeneem. .
Die AR-5 het ArmaLite op die kaart geplaas, wat hulle die geloofwaardigheid gegee het wat nodig was om nuwe vuurwapeninnovasies te ontwikkel.
Baie vroeë ontwerpe was burgerlike oorlewingswapens, soos die AR-7.
Ondanks die ondersteuning van twee van die grootste vervaardigers van militêre vliegtuie, wou ArmaLite oorspronklik fokus op die vervaardiging van burgerlike wapens, eerder as om wapens vir die weermag te vervaardig.
Hierdie vroeë ArmaLite -ontwerpe is gebou om in stukke gesny en weer saamgevoeg te word, en dit is iets wat in 'n vliegtuig of voertuig gestoor kan word vir noodsituasies.
1955: Die Amerikaanse weermag soek 'n vervangingsgeweer
In 1955 besluit die Amerikaanse weermag dat dit tyd is om die beproefde M1 Garand te vervang, die stapelvoedsel van die Tweede Wêreldoorlog wat destyds wonderlik gedien het, maar beperk was ten opsigte van sy ammunisievermoë. Die M1 Garand het slegs agt rondes gehou en meer as tien en 'n half pond geweeg, wat die elegante vuurwapen 'n bietjie antiek gemaak het.
Armaline het laat by die wedloop gekom om die volgende geweer van die weermag te ontwerp, met die bekendstelling van die AR-10 saam met die Springfield T-44 en T-48. Die onderneming het net tyd gehad om die militêre twee handgemaakte modelle te wys op grond van hul vierde AR-10 prototipe.
Die AR-10-prototipes is ontwerp met 'n reguit voorraad, verhoogde toerisme-aantreklikhede, 'n aluminium flitsonderdrukker, 'n terugslagkompensator en 'n gasstelsel.
Die meeste van die weermag het positiewe dinge te sê gehad oor die AR-10. Dit was lig, en baie van die toetsers het gedink dit is een van die beste gewere wat hulle ooit geskiet het.
Ongelukkig kon die vat nie verby die 'marteltoets', wat onder druk bars nie. Alhoewel ArmaLite vinnig 'n staalvat ingebring het om hierdie skade teë te werk, was dit te laat, sodat die Springfield Armory die weermag aangeraai het om nie die AR-10-geweer aan te pas nie, en berig dat dit vyf of meer jaar se toets sal neem om die wapen op te tel. tot op hede.
In plaas daarvan het hulle die T44 gekies, nou bekend as die M-14, wat in 1957 aangeneem is.
1956-1959: Internasionale lisensiëringsooreenkoms vir die AR-10
Op die vierde Julie 1957 het die Nederlandse wapenmaatskappy Artillerie Inrichtingen die regte gekoop om die AR-10 vir vyf jaar te vervaardig.
In 1957 verseker die internasionale wapenhandelaar Samuel Cummings 'n wapenkontrak met Nicaragua, waarvan die hoof militêre bevelvoerder generaal Anatasio Somoza was, dieselfde Anatasio Somoza wat later bekend sou word as die diktator van die land, totdat die Nicaraguaanse mense genoeg gehad het, het hom in 1979 omvergewerp. Anatasio Somoza het die AR-10-gewere self getoets. Terwyl die gewere afgevuur het, het die grendel oor die uitwerper gebreek en die generaal se hand amper gesny. Dit het alle transaksies met Nicaragua beëindig.
Intussen het Artillerie Inrichtingen steeds fabrieksgebreke en probleme met die nuwe AR-10-geweer gevind, wat beteken dat die geweer baie versprei is. Die meeste van die AR-10-gewere het na Soedan en Portugual gegaan.
1959: ArmaLite verkoop die AR-15-ontwerp aan die produksie van Colt
In 1959 vind ArmaLite uiteindelik 'n breek en maak 'n ooreenkoms met Colt. Die onderneming slaag daarin om beide die AR-10 en die nuwe AR-15-ontwerpe aan Colt Firearms te verkoop.
Op hierdie stadium gaan Robert Fremont, wat een van die belangrikste spelers in die ontwerpspan vir albei wapens was, na Colt om die produksie te help toesig hou.
Op die oomblik word die AR-7 op groot skaal bekendgestel, bemark as 'n burgerlike oorlewingsgeweer, hoewel dit ook militêr gebruik is.
Die eerste AR-15-wapens is deur Colt verkoop aan die Federation of Malaya (hedendaagse Maleisië).
1961: Eugene Stoner word 'n konsultant by Colt
Op die oomblik verlaat Eugene Stoner die ArmaLite -onderneming en neem hy 'n pos as konsultant by Colt. Ongeveer dieselfde tyd toets die Amerikaanse lugmag die AR-15, met 8 500 in gebruik vir lugmag.
1963: Die M-16 word gebore
Met die AR-15 in die hande van die lugmag, word 'n standaard model van die geweer gebore. Hulle noem dit die M-16, die bekendste dienswapen van die Amerikaanse weermag.
Generaal Curtis LeMay het in 1960 'n demonstrasie van die AR-15 gesien. Onder die indruk van die bekwaamheid van hierdie nuwe vuurwapen, toe generaal LeMay in die somer van 1961 die stafhoof van die lugmag word, plaas hy 80.000 AR-15's op bestelling vir die VSA Lugmag.
In 1961 is tien AR-15's na Suid-Viëtnam gestuur, aangesien die Verenigde State in die oerwoude van Indochina bly dring.
Ondanks groot sukses was die Amerikaanse weermag nie entoesiasties oor die aanneming van die nuwe geweer nie.
Alhoewel toets na toets bestel is, selfs die aandag van president John F. Kennedy self geëis het, was twee dinge duidelik. Eerstens is die Verenigde State deur die AK-47 in Suid-Viëtnam deur die AK-47 oortref. Tweedens was die Amerikaanse weermag te rigied en gekant teen verandering om die duidelik minderwaardige M-14 te vervang.
Ondanks die volgehoue ​​weerstand het produksieprobleme met die M-14 die hande van Robert McNamara, die Amerikaanse minister van verdediging, gedwing. Die Verenigde State het 'n geweer nodig gehad wat in al die vier takke gebruik kon word. Die M-16 sou hierdie wapen wees.
Soos ek genoem het, is die M-16 aangepas om teen die AK-47 gebruik te word. Vandag staan ​​die AK-47 natuurlik bekend as die grootste vyand van die M-16. Die debat oor watter van hierdie twee wapens die beste is, het geskiedenisliefhebbers en geweerbesitters tot laat in die oggend laat opgehou.
In hierdie artikel weerhou ons ons van die oordeel tussen die twee.
1965: Die M-16 word die primêre diensgeweer
Die eerste M-16 gewere is in Maart 1965 uitgereik.
Die Viëtnam-oorlog was in volle gang, en Amerikaanse troepe het Suid-Viëtnam ingestroom, gewapen met 300 000 splinternuwe M-16's wat by Colt gekoop is.
Die geweer was nie sonder probleme nie. Eerstens het soldate nie skoonmaakstelle gekry nie. Selfs vandag nog is die AR-15-modelle berug omdat hulle baie minder ruwe terreine kan aanneem as sy Russiese eweknie: die Ak-47.
Colt het verkeerdelik beweer dat die geweer selfreinigend was. Dit het beteken dat die geweer nie skoon was nie en dat dit sou bly vassteek. Die probleem was meestal 'versuim om uit te haal', dit wil sê dat die patroon in die kamer sou vassteek nadat dit afgevuur is.
Verslag na berig het gekom oor soldate wat dood aangetref is, gewere in stukke voor hulle terwyl hulle desperaat probeer om hul geweer betyds weer aanmekaar te sit om terug te skiet. In die woorde van een Marine:
"Ons vertrek met 72 mans in ons peloton en kom terug met 19, glo dit of nie, weet u wat die meeste van ons doodgemaak het? Ons eie geweer. Feitlik is elkeen van ons dooies gevind met sy (M16) langs hom geskeur waar hy probeer het om dit reg te stel "(Time Magazine, 1967)
Die nuwe geweer is ontwerp, 'n weergawe van die M-16 wat die M16A1 genoem word. By die geweer was 'n strokiesprent met 'n uiteensetting van hoe om die geweer skoon te maak en te versorg.
1989: Die vervaardiging van die eerste AR-15's vir burgers begin
Met die verstryking van die AR-15-patente, het Jim Glazier en Karl Lewis begin met die vervaardiging van die eerste burgerlike weergawes van die AR-15. Dit het van 1989 tot 1994 die AR-15's vir die burgerlike mark oopgemaak.
1994-2004: Siviele produksie stop
Burgerlike produksie moes egter gestaak word nadat die Federal Assault Weapons Ban van 1994 tot 2004 onwettige wapens onwettig gemaak het. Ongelukkig het hierdie wetgewing geen beduidende afname in geweergeweld tot gevolg gehad nie.
Het die wetgewing uiteindelik misluk? In die lig van die toenemende aantal openbare massa-skietvoorvalle die afgelope jare, duur die debat tussen geweerliefhebbers en anti-geweeraktiviste voort.
2012-hede: Die AR-15-mediakontroversie
Die AR-15 was onlangs in die media se kollig, aangesien die wapen betrokke was by 'n aantal dodelike aanvalle op burgerlikes in die Verenigde State. Dit het 'n hewige debat geloods oor die toekoms van burgerlike weergawes van die AR-15 en ander soortgelyke gewere.
Die AR-15 is gebruik vir die dodelike aanval op Sandy Hook, die aanval in 2015 in San Bernardino, sowel as die skietery van 'n bioskoop in Aurora, Colorado.
Kon die hernuwing van die verbod op die aanval op wapens hierdie geweldsmisdade voorkom het? Wetgewers stem steeds nie saam nie. Die meeste statistieke dui egter in die rigting van handwapens, nie gewere nie, as betrokke by die meeste geweldsmisdade.
Vandag: die M-16 en weermagte regoor die wêreld
Die AR-15 was in die komende jare steeds die dienswapen van die Verenigde State, totdat dit uiteindelik uitgefaseer is vir die M4 Carbine, 'n wapen wat gebaseer is op die M-16, maar ontwerp is om korter en ligter te wees.
Desondanks word die M-16 nog steeds oral in die wêreld deur militêres gebruik.
Alhoewel dit in die Verenigde State begin uitfaseer, bly dit steeds 'n gewilde keuse vir militêre groepe regoor die wêreld.
Die M16 is steeds in gebruik in meer as vyftien NAVO -lande en meer as tagtig lande regoor die wêreld. Vervaardiging gaan voort in die Verenigde State, Kanada en China. Dit het ook die fokus geword van burgergeweer -entoesiaste wat nuwe markte ontwikkel het vir bykomstighede soos AR -rooi kolletjies en ander optiese stelsels.
Die M-16 is moontlik in die Amerikaanse weermag vervang, maar dit is nog lank nie 'n antiek nie. Die produksie gaan voort, aangesien die M-15-modelle steeds gebruik word in militêre groepe regoor die wêreld. Net so is die AR-15 steeds 'n gunsteling onder jagters en geweer-stokperdjies, wat dit vandag een van die gewildste moderne sportgeweerkeuses op die mark maak.
Spesiale versamelings en universiteitsargiewe, Patricia W. en J. Douglas Perry Library, Old Dominion University
Telefoon: (757) 683-4483
Faks: (757) 683-5954
© 2002 Deur rektor en raad van besoekers van die Old Dominion University.
Befondsing: Webweergawe van die vind van hulp wat deels befonds word deur 'n toelae van die National Endowment for the Humanities.
Verwerk deur: Michael A. Southwood
Die versameling is oop vir navorsers sonder beperkings.
Vrae oor literêre eiendomsreg moet aan die Special Collections Librarian gerig word.
[Identifikasie van item], boks [voeg nommer in], gids [voeg nommer en titel in], papiere van die USS Vulcan (AR-5), spesiale versamelings en universiteitsargiewe, Patricia W. en J. Douglas Perry Library, Old Dominion University Libraries, Norfolk, VA 23529.
Geskenk aan die Special Collections of Old Dominion University deur Michael Southwood, 10 Desember 1984.
Toetreding # A84-6
Die USS Vulcan (AR-5), 'n 50-jarige veteraan in vlootdiens, is maklik een van die mees historiese herstelvaartuie van die Amerikaanse vloot. Die USS Vulcan Collection is gestig om die lang rekord van herstelondersteuning te behou deur die manne en vroue wat deur die jare aan boord van die Atlantiese Vloot se oudste aktiewe skip gedien het (tweede in die hele vloot). Boonop bevat die versameling ook materiaal wat verband hou met die eerste en tweede Vulcans. Die Vulcan was gevestig in Norfolk van 1954 tot haar ontmanteling in 1991.
Die eerste Vulcan is op 31 Mei 1898 by die Boston Navy Yard in gebruik geneem. Haar bevelvoerder was kommandant Ira Harris. Die veertien jaar oue stoomskip, wat oorspronklik Chatham genoem is, is op 2 Mei 1898 deur die vlootafdeling van die Merchants and Miners Transportation Company, 'n firma in Baltimore, gekoop. om die Amerikaanse vloot te ondersteun wat toe aan die suidoostelike kus van Kuba bedrywig was. Omskakelingswerk, wat na Vulcan hernoem is, het vinnig begin en die voltooiing het ongeveer vier weke later geëindig. Soos erken deur die Naval Historical Center, was Vulcan nou 'die eerste herstelskip van die vloot'.
Na 'n kort rukkie in Newport News, Virginia, het Vulcan op 1 Julie 1898 in die waters van Santiago de Cuba aangekom. Na die beslissende Amerikaanse oorwinning op 3 Julie het Vulcan die taak gekry om twee gevange, erg beskadigde Spaanse vaartuie te herstel en te red. , die Maria Teresa en die Cristobal Colon. Gedurende die volgende paar maande het Vulcan meer as vyftig skepe herstel en 'n soortgelyke aantal winkels gebring terwyl hy aan die Amerikaanse vloot in Kuba was.
Namate die vyandelikhede bedaar het, is Vulcan na die Verenigde State teruggeroep, waar sy 'n hersteltydperk by die Norfolk Naval Shipyard in Portsmouth ondergaan het. Haar dienste is nie meer nodig nie; Vulcan is in Januarie 1899 uit diens gestel. Haar indrukwekkende prestasie het die hoof van die Buro vir Stoomingenieurswese aangemoedig om die aankoop van 'n soortgelyke herstelskip vir die Stille Oseaan -vloot aan te beveel.
Die tweede Vulcan (Collier No. 5), 'n steenkoolskip, is op 2 Oktober 1909 by die Norfolk Navy Yard in gebruik geneem. Haar aanvanklike bemanning was afkomstig van 'n ander kolwer, die Libanon, wat op dieselfde dag by die werf gestaak is. Vulcan se eerste bevelvoerder was kaptein Jere Merrithew, USN. Voor die Eerste Wêreldoorlog het Vulcan uit Norfolk en Portsmouth, New Hampshire, opereer en steenkool en winkels aan die vloot langs die ooskus en verskeie Karibiese eilande afgelewer.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog is Vulcan toegewys aan die Fleet Train, wat bestaan ​​uit diensvaartuie wat steenkool en voorraad aan die Geallieerde vlootmagte verskaf. In Januarie 1919 is Vulcan daarna vir ses maande diens by die Naval Overseas Transportation Service aangestel. Vulcan, wat in Julie 1921 buite werking gestel is, is in Desember 1923 verkoop aan N. Block and Company of Norfolk, 'n skrootmetaalfirma.
Die USS Vulcan (AR-5) was die derde Amerikaanse vlootvaartuig wat die naam van die Romeinse god van vuur, metaalbewerking en vakmanskap gedra het. Vulcan is op 14 Desember 1940 gelanseer, ongeveer 'n jaar nadat die kiel middel Desember 1939 deur die New York Shipbuilding Corporation in Camden, New Jersey, neergelê is. Mev. James Forrestal, vrou van die ondersekretaris van die vloot, was die borg van die skip.
Ses maande later, op 16 Junie 1941, is USS Vulcan in opdrag van luitenant -kommandant P. G. Hale, USN, aangewys as die eerste bevelvoerder van die skip. Kaptein R. W. Mathewson, die gasspreker vir die inbedieningseremonie, het die nuwe herstelskip en haar bemanning aangewys as die "vakman, vervalser en geneser van gewonde drywende krygers van die vloot."
Na haar afvaart, het Vulcan as herstelskip gedien in Hvalfjordur, Ysland, en het daar aangekom in September 1941. Op die oomblik het Britse en Amerikaanse vernietigers handelskonvooie ondersoek, wat 'n belangrike seeskakel tussen Noord-Amerika en Europa wat deur oorlog geteister is, verteenwoordig. Weke voor Pearl Harbor en ons toetrede tot die Tweede Wêreldoorlog is Amerikaanse vernietigers aangeval deur Duitse U-bote terwyl hulle op patrollie was. Op 17 Oktober is die USS Kearny (DD-432) getorpedeer en het drie en dertig slagoffers gely. Terugkeer na die Amerikaanse ankerplek uit eie krag, was Kearny langs Vulcan geplaas vir herstelwerk. Twee weke later, op 31 Oktober, is die USS Reuben James (DD-245) deur 'n Nazi-plunderaar gesink. Uiteindelik is sommige van die gewondes van albei verwoesters in die siekeboeg van Vulcan versorg.
Teen Kersfees 1941 was die Kearny gereed om na die Verenigde State terug te keer vir verdere werk. Ter erkenning van die goeie werk wat die bemanning van Vulcan verrig het, het admiraal EJ King 'n brief gestuur waarin gesê word: "die suksesvolle voltooiing van hierdie herstelwerk verdien die opregte waardering van almal en is 'n inspirasie vir diegene in die vlootdiens aan wal wat bou en herstel eenhede van die vloot. "
Vulcan het tot April 1942 in Ysland gebly. Sy vertrek op die 26ste en een van haar begeleiers was die Kearny. By die aankoms in Boston op 2 Mei, knip Kearny 'n dankbare boodskap aan Vulcan: "Dankie vir alles wat u gedoen het." Vulcan se kort droogtydperk is einde Mei onderbreek. Die vernietiger-tender USS Prairie (AD-15), wat toe in Argentia, Newfoundland, lê, het groot skade gely toe 'n brand van 'n langs-skip na die tender versprei het. As gevolg hiervan is Vulcan versoek om die Prairie te verlig. Vulcan dien as herstelskip in Argentinië tot 14 November. Die Prairie is in Augustus 1940 in gebruik geneem en was die enigste aktiewe skip in die vloot wat ouer was as Vulcan, totdat dit in Maart 1993 gestaak is.
Medio November keer Vulcan terug na Hvaljordur en onthef die USS Melville (AD-2) van haar herstelopdrag. Op 6 April 1943 verlaat Vulcan Ysland na Hampton Roads, maar koers via Londonderry, Noord -Ierland, as gevolg van die Duitse duikbootgevaar.
Na 'n uitrustingsperiode in Norfolk, kom Vulcan op 27 Junie 1943 in Frans -Algerië aan. Vulcan ondersteun die Siciliaanse inval eers as hoof van die Task Force 87 Train, 'n versameling van twaalf hulpskepe. Op 4 Augustus het 'n Vulcan -reddings- en bystandspan HMS Arrow, 'n Britse ammunisie -skip wat in die hawe vlamgevat het, te hulp gekom. Drie Vulkaanse matrose het Navy- en Marine Corps -medaljes ontvang vir hul heroïese pogings. Tydens een Duitse lugaanval op die hawe, word Vulcan-kanonniers erken dat hulle 'n Junker-88-duikbom neergewerp het.
In Oktober 1943 vaar Vulcan wes na Oran en lê in die nabygeleë Mers-el-Kebir, die belangrikste Franse vlootfasiliteit. Terwyl hy daar was, ondersteun Vulcan die invalle van Sardinië, Korsikaans, Anzio en Suid -Frankryk. As die vlagskip van admiraal H. D. Hewitt (bevelvoerder, Noord -Afrikaanse waters), was Vulcan gasheer vir generaals Eisenhower, Patton, Bradley en Clark.
Flight: Vulcan was able to fly and levitate using his powers. He was capable of interstellar flight (adding more energy to become increasingly fast, presumably sub-light). ⎘ ]
Power Suppression: Vulcan could apparently use his powers to override those of another person's mutagenic aura by manipulating the electrical current of their brain, making them temporarily unable to use them. ⎪ ]
Energy Detection: Vulcan was capable of detecting energy signatures from great distances when the power in question was potent. This included other mutants with energy powers usually at lesser ranges and starships at far greater rangers based on their star engines. ⎘ ]
Energy Self-Sustenance: He also appeared capable of breathing in space as well as speaking by transmitting his voice as pure energy, though this ability seemed to be limited. If he didn't rest or find power other than his own, his reserve would leave him seemingly scarce until he did. ⎘ ]
Power Siphoning: Vulcan demonstrated the ability to siphon his opponents' powers. Vulcan was able to siphon Marvel Girl's power of telepathically accessing the psychic remnants of events that certain places held while he was suppressing her powers, it unknown whether or not he can siphon someones powers when that person is still able to access them. It is not known whether Vulcan permanently kept these powers or not, but it's unlikely. ⎫ ]
Darwin, after merging with the remains of their two friends, converted himself to energy, keeping Vulcan alive. While Darwin was present in his body, Vulcan was able to simulate his teammates' powers. Ζ ]
In the mirror universe, Vulcan was conquered by the Terran Empire between 2063 and 2155. In that year Vulcans were among the slave races participating in a large-scale rebellion against the Empire, and T'Pol feared that if Jonathan Archer became the Terran emperor, he would use the USS Uitdagend to crush the uprising and lay waste to Vulcan. ( ENT : " In a Mirror, Darkly ", " In a Mirror, Darkly, Part II ")