Royal knee protection pads - Black
Royal küünarnukikaitsmed - Must
Eripakkumine 9,95 €
Te hindate:Royal põlvekaitsmed - Must Na 'n veldtog wat meer as 'n jaar duur en al die 50-state inneem, het Hillary Rodham Clinton 'n toespraak gelewer wat in die geskiedenis gaan afneem. As die eerste vrou om 'n groot party se nominasie vir president van die Verenigde State te verseker, haar adres aan die Demokratiese Nasionale Konvensie was 'n mylpaal vir vroue se leierskap in die VSA en daarbuite. Soos sy dit sê: "Wanneer 'n versperring in Amerika val, vir enigiemand, maak dit die weg vir almal. As daar geen plafonne is nie, is die lug die limiet. "
Clinton het onder monumentale druk op die toneel gekom, en was gelas met die lewering van 'n historiese stuk retoriek. Dit was 'n oomblik in die wêreldgeskiedenis - en dit was altyd bestem om genadeloos te dissekteer.
Maar soos ooit, Clinton se gewildheid (of gebrek daaraan) en die ontvangs van haar toespraak is gekleur deur kritiek op haar praatstyl. As die konserwatiewe webwerf, die Daily Wire het sy reaksie stukkend gesit: "Hillary aanvaar nominasie, dra Amerikaans onmiddellik 'n koma voordat hulle hulle wakker word met haar kakel."
Sedert sy die nasionale arena in 1992 binnegekom het, het mediakommentatore Clinton se vokale aflewering uitmekaar geskeur. Dit is beskryf as hard, skril, rooster en lastig. Geen aspek van haar spreekwoord is verby nie - haar lag is gebrandmerk "die Clinton Cackle", En haar toespraak het gehuil, geskree en geskree vervang volume vir uitdrukking.
Baie mense kan beweer dat Clinton nie een van geskiedenis se grootste spreiers is nie, maar daar is iets meer verraderlik hier aan die gang.
Die kritiek wat haar groet, is 'n klassieke voorbeeld van wat genoem word "geslag kongruensie vooroordeel". Hierdie teorie verklaar dat mense van vroue verwag om op sekere maniere op te tree. En as 'n vrou se gedrag nie in ooreenstemming met die verwagtinge van vroulikheid is nie, sal mense haar nie graag of aanvaar nie. Die dubbele bind wat die vroulike politici gesig word, word versterk deur die diepe gevoel dat leierskap 'n manlike domein is en die politiek in die algemeen is 'n domein van kragkrag dat ons nie kultureel gemaklik is om vroue te hê nie.
Presidensiële kandidate word, soos ander hoëprofielleiers, na verwagting manlik en tradisioneel gesubsidieerde manlike eienskappe. Vroue wat streef om hoëprofiel-leiers te wees, word outomaties beoordeel en gekritiseer teen hierdie manlike vooroordeelskriteria.
Assertiewe en rasionele vroue word gekritiseer omdat hulle te manlik is - Clinton is daarvan beskuldig dat hulle te veel is ambisieuse en berekening. 'N Hoëprofiel-vrou wat geslags-kongruente emosies toon, kan oor emosioneel gemerk word en Clinton is herhaaldelik in die media uitgebeeld as heksagtig en gek. Vroulike politici wat kalm, beheer en losstaande is, word nie geprys vir geslagsneutraliteit nie, maar aangeval om nie vroulik genoeg te wees nie. Clinton is as "robot" beskou (iets wat sy onlangs gehad het Riffed op tot groot effek).
Die patroon agter hierdie seksistiese verwringings en wanvoorstellings het in 'n wye spektrum van navorsing uitgebeeld, wat gevind het hoe vroulike politici ewe verskillend van hul manlike eweknieë geëvalueer word in terme van hul praatstyl.
Een noemenswaardige verskil is die geslagsverwagting dat elokusie die mans se mag versterk, maar die vroue se benadeel. Daar word van mans verwag om te praat en word geredelik gehoor, terwyl vroue tradisioneel verwag word om stil te wees. Wanneer mans hul stemme verhef, kom hulle af as 'n wankelende en aangrypende, wanneer vroue hulne verhoog, word hulle gesê dat hulle skree en roer.
Clinton is natuurlik nie alleen onder vroulike politieke figure om lambasted te wees vir sogenaamde swak oratoriese vaardighede nie.
Aan die begin van haar loopbaan is Margaret Thatcher ook gekritiseer vir 'n skril stem en het sy vokale opleiding gekry om die toon, toonhoogte en tempo van haar stem te verbeter om 'n meer gesaghebbende praatstyl te bereik. Later in haar loopbaan, Thatcher se toespraak is geprys vir sy skerpheid, sagheid en stewigheid van toon - haar stem word sentraal vir haar Iron Lady persona.
Angela Merkel, wat die New Yorker as "die stil duits", Is bespot oor haar gebrek aan oratoriese charisma, wat as monotoon en soporific beskryf word en omtrent so wreed soos kyk verf droog.
Terugkyk, opnames van Clinton wat haar bekend gemaak het gradeplegtigheid adres by Wellesley College in 1969 onthul sy was slim, welsprekend en artikulerend, glad nie die arme woordvoerder nie, sy word vandag verkleur.
Inderdaad, 'n prominente uitvoerende spraakafrigting maatskappy het geprys Clinton vir haar praatvermoë, en let op dat daar baie van haar aflewering geleer word.
Wat Clinton in haar toespraak en maniere bereik het, is 'n delikate balans. Aan die een kant het sy getref op die selfgeldigheid wat sy ernstig in debat en onderhandeling nodig het; Aan die ander kant het sy die sorgsame krag behou wat noodsaaklik is om 'n emosionele konneksie met 'n gehoor te behaal en te onderhou.
Noudat sy eintlik die kans het om die sterkste persoon in die wêreld te word, het Clinton 'n bedreiging geword vir die geslagsverwagtinge van mense in die mag oor die hele wêreld. Hierdie soort subtekstuele risiko is net die soort voer wat die media graag wil hê om vir die massas uit te eet.
Dit is verby om dit te stop. Die publiek moet bewus wees van politieke besluite wat gebaseer is op Clinton se stemstyl en -karisma, en die media moet ophou om Clinton se stem te stil deur haar toespraak te evalueer teen manlike vooroordeelskriteria. Kom ons neem hierdie geleentheid saam om gesamentlik 'n minder seksistiese, meer inklusiewe visie van geslagsgelykheid vir die VSA en die wêreld te skep - een wat Clinton, meer as enige ander individuele leier, binnekort bemagtig sal word om die werklikheid te maak.
Kae Reynolds, Senior Lektor in Leierskap, Universiteit van Huddersfield
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Hoe die seksisme rondom die vrou se spraak bly