Om vir hierdie soort lesers te skryf is nie maklik nie, en die risiko is dat u skryfwerk eentonig word, maar u kan probeer om die lewens van diegene wat lees te 'speserye' deur anekdotes en 'goedkoop' oproepe tot aksies te probeer verbeter. ''n bietjie van hul lewens- en / of werksituasie. [HG 2.179.16] Jy kon derhalwe nog steeds dooies weer tot die lewe verwek, as jy dit net wou doen?! HdP: In die gedigte oor spesifieke figure, gestorwe digters en beroemdes, val dit my op hoeveel vrae daar in die gesprekke voorkom? Is hulle, die 3 Afrikaanse digters, Chris Lombard, Carel Mischke en Wessel Pretorius en Adrienne Riche en Anne Sexton, op ‘n manier swyende gespreksgenote? Vra ‘n mens jou self af of daar ‘n bepaalde ontwikkelingslyn in die geheel van die bundel is, lyk dit asof daar wel op subtiele wyse sprake is van ‘n narratiewe progressie. Soos reeds genoem, begin die bundel met die gedig “(tuin)” wat handel oor die begin van die dag en die toonaard van die bundel aankaart. Die bundel eindig met die gedigte “(voorskut)” en “(bouval)” wat hierdie stemming van begin tot ‘n hoogtepunt deurvoer. In die voorlaaste gedig “(voorskut)” klink dit asof die slaap en drome wat in hierdie bundel so ‘n belangrike rol speel binne die huis as droomruimte tot niet gaan (die gedig se slotreëls lui: “Toe was my slaap en my slaap se drome / Vir altyd weg”). Die slotgedig heet “(bouval)” wat suggereer dat die huis tot niet gegaan of verval het: