’n Onpresiese omgaan met die konsep plagiaat-as-diefstal is skadelik vir die literêre diskoers. Op ’n informele vlak blyk dit byvoorbeeld uit die berig oor die Franse skrywer, Michel Houellebecq, se reaksie op beskuldigings deur Slate.fr. dat hy verskeie tegniese beskrywings uit Wikipedia.fr in sy roman La Carte et le Territoire (Kaart en grondgebied, 2010) oorgeneem het sonder die nodige erkenning. Jare ná die gebeure kondig die opskrif van die Britse Independent-webblad steeds aan dat die skrywer erken dat hy van Wikipedia gesteel het, maar ontken dat dit plagiaat is: “I stole from Wikipedia but it's not plagiarism, says Houellebecq”. Steeds weerspreek die slotparagraaf die opskrif met die verslaggewer wat skryf die skrywer ontken dat sy werkwyse op diefstal neerkom: “Houellebecq told a radio interviewer that taking passages word for word was not stealing so long as the motives were to recycle them for artistic purposes.” Die bron van die inkonsekwentheid daargelaat (is dit die beriggewer se onkunde of 'n kwessie dat iets in die vertaling verlore geraak het of is dit die skrywer?), lesers wat hulle teen ’n sensasionele, maar ontoereikende metafoor blind staar, loop die gevaar om ’n belangrike sleutel vir die beoordeling van oornames in werke van literêre meriete mis te lees.
Plagiaat in die 21ste eeu het ’n dilemma geword wat deur ego en gewin gedryf word, en vergemaklik word deur tegnologie, maar die werklike gevaar is die gevaar wat ’n onbegrip inhou van hóé kreatiwiteit en die maak van nuwe kennis tot die voordeel van almal werklik werk. Die skrywer Jonathan Lethem (2007: 68), in ’n passievolle stukkie plagiaat uit ’n verskeidenheid bronne, gee die volgende ter nadenke: