Mense | coetzeeblog
Category Archives: Mense
08 Donderdag Aug 2019
Posted by coetzee2014 in Brazil, Mense, paraguay, Sete Quedas
Deesdae, het elkeen sy eie dokter, tandarts, ginekeloog, onkoloog, boekhouer, prokureur, advokaat ens ens ens. Die laaste een, klink net vir my na groot moeilikheid. Dit is, wanner mens, 'n stille toehoorder, in 'n gesprek is, luister na die klem, op daardie MY. Gelukkig, het ek, nog nooit die gevoel gehad, om so 'n professionele persoon vir my, toe te eien nie. Waar, is die dae, toe die GP, veral op die platteland, al die gewone bevallings, waargeneem het?
Die vrou van die huis, se woonstel, in Brasilië, op die grens van Paraguay, maak dit maklik, om weerskante, van die grens, bedien te word. Soek ek 'n dokter, om my 'n voorskrif te gee, vir die roetine jaarlikse analises. Verkies, die Spaanse kant. Portugees, bly nog moeilik. Hulle verstaan my, as ek Spaans praat, maar as hulle in Portugees antwoord, sukkel ek. Al is hulle, by die grens, is hierdie deel van Paraguay, oorheers deur die Brasiliane en doen nie moeite om Spaans te leer nie. Word ek verwys na die Kubaanse dokter, net aan die anderkant van die grens. Hy sal sekerlik Spaans praat. Met my vooroordeel, na die geskiedenis van SA met Kuba, wend ek my tog na hom. Soos, so gereeld, moenie dat vooroordeel, jou vooraf beinvloed nie.
Net anderkant, die niemandsland, tussen Paraguay en Brasilië, naby waar die vlae van die twee lande hang, daar, is sy splinternuwe kliniek. As ek die twee vlae so kyk, dan moet Paraguay, defnitief oorheers. Dr Yudilbanis Cruzata Carrazana, staan dit, op sy deur. 'n Vriendelike man, spontaan en ons verstaan mekaar, van die eerste oomblik. Nadat die formaliteite afgehandel, is daar tyd vir 'n paar oomblikke se gesels. Hulle, hy en sy vrou, dra Raicel Delgado, bevind hulle al 6 jaar hier. Vir 'n jaar of twee, het hulle vir die Braziliaanse regering gewerk, daarna, het hulle hul eie praktyk, hier aan die Paraguaykant, van die grens begin en hul eie kliniek oopgemaak. Spesialiste van die Paraguaanse stad, Pedro Juan Cabbalero, kom elke Saterdag hierheen, om by die kliniek, mense te sien. Oorweeg julle dit om terug te gaan? Nee, maar ons gaan elke Desember, vir ongeveer 2 maande terug na Kuba, om ons familie te besoek. Orals, maar die verlange, na die familie en vriende. Beduie hy, dat 'n vriend en kollega, van hom in Suid -Afrika is, Upington, is die plek se naam. Na, die groet, by die deur van die spreekkamer, is sy laaste woorde: My kollega, in Suid – Afrika, is swart. My antwoord: No importa,
Ek weet, daar is baie gepraat, oor die Kubaanse dokters in Suid- Afrika. Met my beperkte mediese kennis, dink ek, hy is deeglik en weet wat om te doen. Of ek hom, my dokter sal maak, weet ek nie, maar ons is klaar goeie vriende.
Met die inklim, wonder ek, 'n paar oomblikke, oor die verwysing na sy kollega, as swart. Dalk, nie belangrik nie.
15 Maandag Jul 2019
Posted by coetzee2014 in Afrika, Mense, SA, Uncategorized
Ons is bekommerd, soms dalk meer as sommige, wat dalk effe, kop in die sand is. Die hoeveelheid navrae, op verskillende Fb groepe, op Messenger, op WhatsApp en tot met e-posse, laat ons besef, dat daar groot onrus heers, by baie van die Suid-Afrikaners. Dit grens aan wanhoop en neerslagtigheid.
Gereeld, kom die vrae, werksgeleenthede, skole, gesondheidsorg dan die, wat baie, hoofbrekens besorg? Die taal en geld en alles wat daarop betrekking het? Soms, kom daar antwoorde, wat nie heeltemal, die ware prentjie skilder nie. Dit is, ongelukkig, nie 'n geval van net jou tasse pak, op 'n vliegtuig te klim en hier kom vestig nie. Daar is, sekere dokumente, wat nodig is en daarvoor moet die regte prosedure gevolg word. Ongelukkig, met die onbevoegde persone, wat deesdae, die kantore van Binnelandse – en Buitelandse Sake beman, kan dit, in nagmerrie ontaard, veral as 'n familie redelik haastig is.
Dan, die kwessie van geld. Die ontnugtering, wat vir my, baie sleg is, as die meeste besef, dat hulle fondse, ontoereikend is. Sommige, se hartverskeurende versoek, kan ons nie net vir kos en verblyf, kom werk nie. Dit, maak vir 'n magtelose gevoel. Min van die handjievol, van ons mense hier, is in so 'n posisie, dat hulle, werk kan verskaf, wat mense so 'n skuif kan laat maak. Ons is magteloos. In enige land, is daar sekere prosedures, wat gevolg moet word en daarvoor is 'n minimum bedrag nodig, daarby, moet lewenskostes gevoeg word, tot die prosedure afgehandel is.
Ouers, wil nie sonder hul kinders en andersom. Soms, dan die tragedie, dat een van die groepe, tog wel gaan en die ander moet agterbly.
Wat baie duidelik is, dat dit oor die algemeen, nie meer land is, waarin daar kommervry, gewoon kan word nie, hoewel baie, oënskynlik, nog so 'n lewe voer en 'n positiewe skyn voorhou. Baie is bekommerd, oor die situasie. Daar is diegene, vol bravade, ons sal veg, vir wat ons s'n is. 'n Baie selfsugtige stelling.
Ons sal aanhou verlang, na familie, vriende en goeie tye, so sal ons bekommernis, seker ook maar voortduur.
Posted by coetzee2014 in Geleenthede, landbou, Mense, paraguay
Ry ek. 'n paar dae gelede, met vriend Jaco en 'n vriend van SA, wat hier op besoek is, Johan, doer in die provinsie van San Pedro, die wêreld van Nueva Germania, met sy geskiedenis van Bernard Förster, getroud met Elizabeth Förster-Nietzsche, die suster van die Duitse filosoof. Wilhelm Frederich Nietzsche. Förster, met sy droom, van 'n leliewit Ariese ras, waarvan niks gekom het nie, behalwe 'n klompie blonde kinders, wat nog af en toe te sien is, wat eintlik net Guaranie, die plaaslike inboorlingtaal magtig is. Hierdie blog, gaan nie juis oor daardie episode nie, daaroor, het ek al hier geskryf https://coetzeeblog.wordpress.com/2014/05/16/aan-die-neus-gelei/
Met die ry daar, bemerk ons, drade, om die huise, van die plaaslike inwoners, behang, met die skille van sitrus, om te droog. Jaco, besluit om stil te hou en te vra, waarvoor dit gebruik word en dalk kan dit 'n goeie blogstorie wees. Dalk die moontlikheid, om hierdie industrie, uit te brei. Met ons handeklap, kom 'n maer vroutjie, effe wantrouig, nader. Ons besef, dat sy nie eintlik Spaans magtig is nie en ons Guaranie, is nie voldoende, om die nodige inligting te bekom nie. Is hier nie iemand, wat Spaans praat nie? Dit verstaan sy gelukkig en beduie vir ons, om net 'n oomblik, te wag. Sy draai om, gesels met een van die nuuskierige kinders, wat nader gekom het. Diè, hardloop vinnig weg en vir 'n oomblik, wonder ek, hoeveel atletiek talent, is hier, onontgin. Die vriendelike vrou, Nilda Galeano, kom nader. Sy vertel, dat daar 3 soorte skille is. Die van die geënte suurlemoene, wat teen 5000 Guaranies/kg verkoop word, dit is ongeveer R11, die van die Apepu hài, teen 4500 G/kg en Apepu blare, 2500. Dit is gedroog. Wat maak julle daarmee? Ons verkoop dit, aan 'n man, wat hierdie tyd, hier verby kom. Wat maak hulle daarmee? Hier, trek almal, want, ons het by nog 'n paar plekke stilgehou, hulle skouers op. Geen idee nie. Hoe lank, neem dit om droog te word? So 3 dae, as die son lekker skyn. Ons kyk maar na die weervoorspelling, voor ons skil, want as dit natreën, moet ons dit weggooi. In elke bedryf, speel die weer, 'n rol.
Dr Google verduidelik later, dat die vrugte se skille èn blare vir die vervaardiging van essensiële olies, gebruik word, word plaaslik, ook aanbeveel, vir die heling van sekere siektes. Skynbaar is daar Verbruikersorganisasies, wat dit nie aanbeveel nie, nou wonder ek maar net?
Of Jaco, die entrepeneur, onder die Suid-Afrikaners hier, al besluit het om die moontlikheid, van 'n meer georganiseerde uitbreiding, van die nywerheid, te ondersoek, sal die tyd leer.