Van rommel tot gemorsBennie van Zyl, hoofbestuurder van TLU SA. Foto: Facebook. Deur Bennie van Zyl, hoofbestuurder: TLU SA Onlangs het die president van TLU SA in ŉ mediaverklaring gesê as daar so ŉ kategorie was, sou Suid-Afrika waarskynlik kon kwalifiseer vir gemorsstatus, wat uiteraard ŉ graad erger is as die pas verworwe rommelstatus. Dit laat onwillekeurig die vraag ontstaan wat dan nou die huidige status is van ŉ land soos Zimbabwe. Doen graderingsagentskappe nog die moeite om te probeer kyk of daar iewers ŉ vlammetjie van hoop onder die rommel te vinde is met die oog op die toekoms? Die volgende vraag is dan hoe lank dit Suid-Afrika sal neem om by daardie selfde posisie uit te kom, met ander woorde, hoe lank het die regering nodig om die huidige rommel in ŉ totale gemors te omskep? Regeringsleiers skyn ongeërg hieroor te wees, en natuurlik word dieselfde ou rympie gesing, naamlik dat dit maar deel is van die erflating van die verlede, en dat die graderingsinstansies nie in ag neem waar die land vandaan kom nie. Dit is natuurlik loutere onsin. Die gradeerders kyk na die toekoms, en neem waarskynlik die bewese potensiaal van die verlede in ag, en ongeag hulle moontlike politieke bril sien hulle geen ontwikkeling nie maar slegs agteruitgang. Eweso is daar kommentators wat aan strooihalms vasgryp, en in wese niks anders as ŉ valse gerusstelling kweek nie. Die protesoptogte van verlede Vrydag word as een van daardie strooihalms gesien. Hulle glo dat die graderingsagentskappe die burgerlike ongelukkigheid sal raaksien en dit in ag sal neem om nie te hard op die land se graderings vir die toekoms te wees nie. Net soos die kommentators glo dat die optogte die einde van pres. Jacob Zuma se ampstermyn gaan wees. Die feit bly dat die kiesers vir die ANC gestem het, die ANC het Zuma as sy leier verkies, en die ANC het hom weer eens agter Zuma geskaar. In terme van die huidige definisie of praktyk van die demokrasie is Zuma dus onaantasbaar en kan hy voortgaan met sy radikale ekonomiese transformasie. Dit is dalk ŉ sterker punt om met ons eie radikale ekonomiese opbou te begin. Dit sal egter beteken dat ons vernuwend en dalk selfs radikaal anders sal moet begin dink en optree om op enige wetlike wyse denkbaar die ANC en EFF se ekonomiese revolusie te frustreer. Doen ons dit nie, pleeg ons ŉ stadige en pynlike selfmoord. Dit was dieselfde TLU SA wat die insinuasie gelaat het: om selfs net gedeeltelik mee te doen met regeringsprojekte, gaan lei tot algehele selfvernietiging. Boere, en vir die argument sluit dit sakemanne in, wat bereid is om 10 of 50 persent aandele van hulle boerderye of besighede af te staan, is nie meer in beheer nie. Daardie wig gaan die deur uiteindelik oopdwing tot wawyd oop, wat 100 persent is. Die Instituut vir Rasseverhoudinge het ook al daarop gesinspeel dat boere en besighede moet kennis neem van wat die regering doen, maar voluit aangaan met hulle bedrywe en om hulleself sterk te maak sonder om mee te doen aan regeringsbeleid, ten minste nie vrywillig nie. Die regering se vermoë wat die afdwing van sy kommunistiese maatreëls betref word elke dag minder omdat sy krag op elke terrein van regering afneem. In daardie opsig kan dit selfs voordelig wees dat bekwame ministers met swakkes vervang word. Daaruit kan ons net sterker groei as ons dit uit ŉ posisie van beginsel en eendrag aanpak.