Die Senaat kan na die Demokrate flip, maar daar is byna geen manier nie. Demokrate sal die sestig stemme kry wat hulle nodig het om Republikeine te verhoed om alles wat sy sê sy wil doen, te verfilm.
Sy sal waarskynlik nie 'n tipiese presidensiële wittebrood hê nie, want sy sal nie 'n golf van hoop en entoesiasme ry wat tipies 'n nuwe president by die kantoor vergesel nie. Sy is al meer vertrou deur die publiek as enige groot kandidaat in die onlangse geskiedenis. Op die Verkiesingsdag sal baie Amerikaners kies watter kandidaat hulle die minste van die grootste is.
Sy het nie 'n kragtige mandaat ingestel vir wat sy wil doen nie. Haar beleidsvoorstelle is wonderlik gedetailleerd, maar dek soveel grond dat selfs haar mees vurige ondersteuners nie 'n duidelike beeld het van wat sy staan ​​nie. En sy moes meer tyd spandeer op die veldtog wat Trump se verontwaardiging aanval du jour as om 'n saak vir 'n paar groot idees te bou.
Om niks van die geldbelange te sê nie - ryk individue, groot maatskappye en Wall Street-dit is vandag meer kragtig as enige tyd sedert die Gilded Age, en wil nie progressiewe veranderinge hê nie.
Selfs as Hillary van harte van plan is om belasting op ryk Amerikaners in te samel om universele kinderversorging, bekostigbare hoër onderwys en infrastruktuurbesteding te betaal, het die geldbelange die kans om haar te stop.
Hulle sal ook weerstand bied teen enige poging om die federale minimumloon tot $ 12 per uur in te samel. Werkgewers moet betaalde gesinsverlof aanbied of hulle stoot om hul winste met werknemers te deel.
Die hart van die Amerikaanse politiek is nou 'n bose kringloop waarin groot geld genoeg politieke invloed het om wette en regulasies te kry wat groot geld nog groter maak en wette en reëls voorkom wat sy rykdom en mag bedreig.
Voordat Hillary alles belangrik kan uitvoer, moet die bose kringloop omgekeer word. Maar hoe?
Bly saam met my 'n oomblik vir 'n geskikte geskiedenis.
Soos ekonoom John Kenneth Galbraith opgemerk het in die 1950s, was 'n sleutelerfenis van die New Deal die skep van sentra van ekonomiese mag wat die krag van reuse korporasies en Wall Street verreken het: vakbonde, klein kleinhandelbesighede, plaaslike banke en politieke partye wat aktief was by die staat en plaaslike vlakke.
Hierdie alternatiewe kragsentrums het beleide ondersteun wat Amerika se groot middel- en werkklas gehelp het gedurende die eerste drie dekades na die Tweede Wêreldoorlog - die grootste infrastruktuurprojek in die Amerikaanse geskiedenis (die Interstate Highway-program), 'n groot uitbreiding van byna gratis openbare hoër onderwys, Medicare en Medicaid, en om dit alles te betaal, hoë belasting op die rykes. (Tussen 1946 en 1980 het die hoogste marginale belastingkoers nooit onder 70 persent gedoop nie.)
Maar oor die afgelope drie dekades het die uitkeringskrag amper verdwyn uit die Amerikaanse politiek. Arbeidsorganisasies is afgekeur. In die 2012 presidensiële verkiesing het die rykste 0.01 persentasie huishoudings meer as Demokratiese kandidate gegee vier keer watter vakbonde het bygedra tot hul veldtogte.
Klein kleinhandelaars is verplaas deur Walmart en Amazon. Plaaslike banke is deur Wall Street behemote geabsorbeer.
En albei politieke partye het in reuse nasionale fondsinsamelingsmasjiene gegaan. Die Demokratiese Nasionale Komitee, soos sy Republikeinse eweknie, is hoofsaaklik ontwerp om groot geld op te suig.
So, waar kan Hillary die uitkeringskrag soek, moet sy die progressiewe veranderinge kry wat sy sê sy wil hê?
Die mees belowende bron van 'n nuwe vergelykende mag in Amerika is onthul in Bernie Sanders se primêre veldtog: miljoene burgers het besluit om Amerikaanse demokrasie en die ekonomie uit groot geld te herwin. (Donald Trump se faux populisme het in soortgelyke sentimente getrek, maar tragies, het hulle gekonfigureer en gesondig.)
Daardie beweging bly aan. Organiseerders van die Sanders-veldtog het reeds begin Brand New Congress, 'n ambisieuse poging om ten minste 400-progressiewe kandidate vir die kongres in 2018 te bestuur, gefinansier deur klein skenkings wat deur skare verkry word, en gelei deur 'n landwye netwerk van vrywilligers. Sanders self het onlangs die vorming van "Ons rewolusie, "Om progressiewe kandidate op en af ​​van die kaartjie te ondersteun.
Hillary Clinton het staatgemaak op groot geld om haar presidensiële veldtog te finansier, maar sy was altyd 'n pragmatis oor die beheer. "'N President moet in die werklikheid hanteer," het sy verlede Januarie gesê in antwoord op Sanders. "Ek stel nie belang in idees wat goed op papier klink nie, maar dit sal nooit in die werklike lewe maak nie."
Die pragmatis in haar moet weet dat die enigste manier waarop haar idees dit in die werklike lewe sal maak, is as die publiek georganiseer en gemobiliseer word.
Dit beteken dat wanneer sy die Ovale Kantoor betree, sy die kompeterende krag van 'n progressiewe beweging nodig het - ironies genoeg, soos die een wat haar primêre teenstander was.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Aktivisme > Hoekom dit Bernie se "Ons Revolusie" sal neem om vir Clinton iets te doen