Pierre Bonnard | Loer Toer
Côte d'Azur, Frankryk July 29, 2020 Leave a comment
Hy is in 1867 gebore en het sy sestig jare volgemaak met 'n groot bydra aan die modernisme. Hy self was 'n beskeie man wat hom privaat gehou het. Hy was een van die moderniste wat van die noorde verhuis het. In Bonnard se geval, was dit aan die begin van die Duitse besetting in 1940. Hy is in die jare daarna genooi om 'n portret te skilder van Marskalk Petain, die president wat met die Duitsers saamgewerk het. Hy het dit geweier.
Dit was vir my 'n voorreg om die Bonnard-museum in Le Cannet te besoek, die voorstad van Cannes waar hy sy laaste jare deurgebring het. Die uitstalling het werke deur Claude Monet ingesluit, 'n kunstenaar wat ook invloed op Bonnard se werk gehad het. Daar kon mens die geskiedenis sien. Hy was een van die leiers van die kortstondige Nabis-beweging. Sy ongewone gebruik van kleure is toe al deel van sy werk. Hier sien mens 'n amper droomagtige gebruik van pastelkleure. Die deur-'n-venster tegniek was in die mode in daardie jare, ook deur Matisse en Picasso gebruik. Dit is 1946 geskilder.
Hy het met grafiese werk in posters ook naam gemaak.
Poster deur Bonnard 1891
Soos ander moderniste is hy deur die grafiese werk van die Japanese beïnvloed. Hier sien mens die Japanese styl en komposisie, maar die beelde is Europees.
Grafiese werk 1897
Bonnard se werk is bekend vir die ongewone hoeke waaruit hy skilder. Roberta Smith, kritikus, sê oor sy werk "Dit is nie net die kleure wat uit die werk straal, daar is ook die hitte van gemengde gevoelens." Bonnard en Matisse was goeie vriende en oor sy werk, skryf Matisse "Ek meen dat Bonnard is 'n groot kunstenaar in ons tyd en, natuurlik, vir dié wat na ons kom."
In hierdie werk wat hy in sy latere jare geskilder het, – Landelike eetkamer – sien jy die lae van kompleksiteit – die skaduweefiguur deur die venster; die leë stoel; die vreemde gloed op die deur; die veelkleurig tuin; die eenvoud van die tafeldoek.
As musiek sy laaste jare kon uitbeeld, sou dit 'n droewe melodie wees. Hier is die laaste self-portret wat hy in 1945 geskilder het.
As ek hierna kyk, hoor ek sy woorde in sy sterfdejaar: die voëltjie wat sing, is nie altyd gelukkig nie. Ek dink aan Smith se "gemengde gevoelens". Tog is die blywende indruk van Bonnard se werk vir my stralend.