Ek het so 'n ruk terug geksryf oor die vrugtebome in die tuin wat so goed dra hierdie jaar. Hulle is letterlik oortrek van vrugte. Een middag laat het daar 'n rukwind verbygekom en 'n tak van een van die bome het meegegee onder die gewig van die vrugte en die aanslag van die wind. Dis eers toe ek weer by die kombuisvenster uitkyk dat ek gesien het dat die tak op die grond bly lê het.
Nog 'n tak het baie laag gehang en het groot gevaar geloop om ook af te breek. Hierdie een kon ons darem betyds gestut kry.
Wanneer 'n mens so onder die vrugtebome deurloop en soek vir ryp vrugte, loop jou kop sommer maklik sy eie pad en so het ek 'n paar waardevolle lesse by die vrugtebome geleer hierdie seisoen.
Die eerste les het ek geleer by die tak wat gestut is. Jy sien, 'n mens se lewe kan ook so baie vrug dra dat jy onder die gewig daarvan swik. Baie mense bevind hulleself in 'n bediening of 'n beroep waar ander van hulle vrugte afhanklik is. God is getrou en Hy rus jou toe met die vrug wat jy nodig het. Die ding is dat mens so maklik onder die indruk kan kom dat jy dit alles self moet kan doen. Dis nie waar nie. Daar kom tye wanneer ons ander in ons lewens moet toelaat om ons te stut, sodat ons dit kan doen waarvoor ons geroep is. Hierdie is nie sommer iets wat ek uit my duim suig nie. 'n Fisiese voorbeeld hiervan vind ons in Eksodus 17:12
"Maar Moses se arms het begin moeg word. Hulle het toe 'n klip gevat en dit agter hom neergesit sodat hy daarop kon gaan sit. Aaron en Hur het sy arms van weerskante af ondersteun sodat sy arms regop gebly het tot sononder."
Wanneer jy moeg word en voel of jy bykans uitgebrand is, wanneer jy dink jy het die einde van jou krag bereik, moet nie glo dat jy gefaal het nie. Moet nie glo dat iemand anders jou taak moet oorneem nie. Laat toe dat die mense wat God in jou lewe geplaas het, jou ondersteun en dit vir jou moontlik maak om jou taak te volvoer.
'n Tweede les het ek geleer by die tak wat afgebreek het. Die tak was letterlik oortrek van perskes en die vrugte het belowend daar gesit. Hulle het al begin verkleur, maar hulle was nog nie ryp genoeg om te pluk nie. Dit was 'n tragiese gesig en ons het almal gereken dat ons daar die vrugte almal sou verloor. Dit was letterlik massas vrugte. Omdat die tak so swaar was, het ons besluit om hom eers net daar te los en hom later te kom afsaag waar hy nog net aan 'n repie aan die boom verbind was. As al die vrugte eers afgevrot het, sou dit makliker wees om die tak te gaan weggooi.
"As iemand nie in My bly nie, word hy weggegooi soos 'n loot en hy verdroog. Die mense maak sulke lote bymekaar en gooi dit in die vuur, en dit verbrand."
As daar nog iets in jou is wat na God hunker, is jy nog nie verdroog nie. Gebruik daai oorblyfsel wat steeds aan God geheg is en soek Hom in alle erns op. Hy sal die deur oopmaak vir elkeen wat klop. Elkeen wat Hom soek, sal Hom vind. (Openbaring 3:20).
Maar kom ek sluit op 'n positiewe noot af. Daar was nog een les wat ek geleer het. Gedurende die wintermaande het ons elke oggend brood en ander kosse by die agterdeur uitgegooi vir die voëls wat daar kom eet het. Mens kon skaars voorbly daar het so baie voëls opgedaag. Nou, in die somer, doen ons dit steeds, maar die baie swerms voëls daag nie meer op nie. Dis eintlik nog maar net die kiewiete wat elke dag kom soek. Hierdie broeipaar (en hul kuikens) bly al 'n paar jaar hier op die plot en het al voorbarig begin om ons luidkeels uit te trap as ons nie vinnig genoeg sorg nie. Maar hier is die les.
God sorg vir die voëls. Winter of somer, met vrugte, of deur mense-hande, is daar altyd kos vir die voëls. Waarom bekommer jy jou dan oor die dag van more, oor wat jy sal eet, of wat jy sal aantrek, of waar jy sal slaap? Sal God nie veel beter vir jou sorg nie? Werp jou bekommernisse en jou swaar laste dan nou af en vertrou God om te doen wat Hy gesê het Hy sal doen. (Matteus 6:25-32).