Die Peter-jasie Patriot - Nommer 42
Ons was toe mos laas naweek Kruger Park toe. Uiteindelik na jare se afwagting kry ek my luiperdfoto, nou is my Groot 5 versameling van fotos wat ek self geneem het voltallig. So ampertjies het ek nie daai foto gehad nie, een van die mees selfsugtige mense wat ek nog teëgekom het parkeer toe mos sy Merc reg op die enigste plek waar jy die luiperd mooi kan sien, en hy STAAN! Geen ge-mooipraat, skel of wat nog kon hom maak beweeg nie. Naderhand is daar 'n tou motors wat ook dieselfde luiperd wou afneem wat toe al erg ongeduldig begin raak met die ou. Na sowat 30 minute beweeg hy toe weg en kon ons ander toe ook die luiperd afneem! Hier is 'n foto van die motor en sy nommerplaat, ek hoop hy sien dit!
Asseblief tog, mense, as julle op 'n gunstige posisie is om 'n foto te neem, doen jou ding en beweeg aan, ander wil ook daardie geleentheid hê!!
In alle geval, klik hier om van die fotos te sien wat ek in die park geneem het.
Ons het ook 'n besonderse "blou maan" gesien, dit gebeur wanneer die maan vir die tweede keer in een maand vol is. Ek het heelwat fotos van die maan geneem, klik hier om een van hulle te sien.
Hier is nou die eerste van die artikels wat Tienie Holtzhausen vir my gestuur het, as julle dit klaar gelees het, stuur asseblief vir haar ePos en laat weet wat julle daarvan dink! Kom ons gee vir haar lekker terugvoer!
Seksbom in die Boeing
Pas klaar met my popspeeldae, kuier ek eendag by 'n vriendin, toe dié se rooikop ousus daar inwaai in haar lugwaardin-uniform. Waar ek amper my tong insluk. Want so 'n uit-die-boeke-dametjie is ons mense mos nie aan gewoond nie. En stewig aan haar sy 'n breedgeskouerde visioen van 'n man met vier dik goue strepe op die mou van sy lugdiensbaadjie.
Van toe af boer ek daar. Kan nie genoeg kry van al haar staaltjies en stories oor romantiese eilande en ander verre eksotiese bestemmings nie.
En dan natuurlik daardie Adonis. As ek hoor hy kom weer vir vriendin se suster kuier, gaan ek op woeste diëte en daag daar op in 'n nommertjie wat al my sakgeld gekos het. Maar ten spyte van die beste voornemens om soos 'n filmster te flankeer, sit ek hom elke keer net en aanstaar met 'n mond vol tande. Want om een of ander rede laat één kyk van sy kant af my pure puisies en vetrolle voel.
Dié twee was lief om foto's te neem van al hul oorsese kapperjolle. Elke nou kon ek die ekstras kry wat te veel was vir hul reeds oorvol albums, en so begin ek my eie plakboek.
As daar 'n fliek is met net iets van 'n vliegtuig of lugwaardin daarin, gaan kyk ek dit oor en oor. Terug by die huis, vir die hoeveelste keer vasgegom voor my plakboek, droom ek dan ek's tien jaar ouer. En sien al klaar hoe sweef ek soos 'n Hollywood-seksbom grasieus die vliegtuig se gangetjie af - skaars bewus van al die passasiers wat my vreeslik bewonderend aanstaar.
Iewers in my twintigs onthou ek weer daai droom. Veral toe dit duidelik word ek't 'n werk wat nie werk nie, en 'n kêrel wat net wil vry - nie trou nie. Toe hy boonop besluit hy hou meer van my wulpse niggietjie - 'n wintie blondinetjie pas uit matriek, bel ek die lugdiens, doen die keuring, en kort voor lank teken ons kontrak.
Klaar met my opleiding, weet ek als van brande blus, uitheemse geregte, fênsie grimering en hoe om veilig uit 'n vliegtuig te spring. Die aankondigings is egter my spesialiteit. Ek ken hulle almal uit my kop. As ek eers my stem so laag en sexy maak en stadig en gevoelvol begin met: "Dames en here, welkom aan boord van vlug ..."
Elke haartjie in plek, my lyf gepommade en geparfuum, stap ek nogal onseker en bang die eerste keer as volwaardige waardin die Boeing 737 se trappe op. Soos dit by my indgedril is, stel ek my heel eerste aan die kaptein voor.
Die man is toe alles waarvan ek nog altyd gedroom het. Van sy effens silwerige slape tot by sy blouselblou oë. Oë wat ek kon sweer my heelwat meer as net goedkeurend en waarderend bekyk.
"Geen nodigheid om te stres oor jou eerste vluggie nie, hoor," steel hy my hart met sy hemelse glimlag wat 'n stel pragtige eweredige tande flits. "En kom sê my dádelik as iemand met jou sukkel."
Met 'n kop vol romantiese gedagtes en skielike selfvertroue wat skrik vir niks nie, handel ek gou my takies af. My bewerigheid heeltemal vergete, maak ek toe selfs met 'n spoggerige wip in my stappie 'n paar ekstra draaie in die vliegtuig se gange.
Ons gaan opstyg, jy kan maar begin met die verwelkomings, word ek ingelig. Ek kry my sit en weet my oomblik van glorie het aangebreek.
Helaas. Die mikrofoon is morsdood. Eers dog ek ek druk nie die regte knoppies nie. Toe gaan ek al die handleidings deeglik deur. Toets ook of al die draadjies behoorlik vas is. Geen geluid nie.
Nie heeltemal afgesit nie, stap ek na die agterkant van die vliegtuig om die noodmikrofoon te gebruik. Maar nee, hy is ook dood. En ek wil só graag die oulike kaptein beïndruk met my mooi stem.
"Ek soek jou orals," hoor ek hom agter my praat. "Die liggie op my paneel sê daar's fout met ons mikrofone. Werk joune dalk?"
Na 'n rukkie se gespook, gee hy moed op. "Maar dis darem gelukkig nie 'n rede om die vlug te vertraag nie." Hy sit sy hand gerusstellend op my skouer. "Stap saam, agter my stoel in die stuurkajuit is 'n groot rooi megafoon."
Hy wys my hoe om, elmboog vorentoe, die sware kontrepsie op my bo-arm te stut, en dan so naby moontlik aan die mondstuk te praat. Hy sê ook as ek wil hê almal moet my hoor, moet ek liewers in die middel van die gang op 'n koeldrankkassie staan.
Maar, ontdek ek gou, die koeldrankkasies wat op vliegtuie gebruik word, is heelwat hoër as dié wat ek ken. Toe ek heel onwaardig my staan op die ding kry, voel ek erg ongemaklik. Want dit plaas my op 'n vlak waar my bobene en die soom van my uniform se kort rompie net mooi ooghoogte vir die sittende passasiers is.
Om te beweer ek het aandag getrek, is ligtelik gestel. En … niemand het my in die oë gekyk die héle tyd wat ek besig is om my sê te sê op die blikkerige en krakerige megafoon nie.
'n Halfuur later is ek wéér in die middel van die gang, hierdie keer agter 'n trollie vol drankies. Skielik hoor ek die kaptein se stem klokhelder oor die mikrofoon: "Dames en here, verskoon tog maar ons ou lugwaardinnetjie wat haar aankondigings oor die megafoon doen. Dis haar eerste vlug en sy's nog pure senuwees. As ons land sal sy oor die mikrofoon praat, soos dit hoort."
Die ou omie lê in die hospitaal, op pad teater toe. 'n Jong blonde
verpleegster kom ingetrippel met sy verslag in die een hand en 'n bakkie met skeergoed in die ander hand. "Goeiedag oom! Af met die broekie vir my!" "Nou vir wat, Nursie, wat wil jy nou maak?"
"Nee, man, ek is hier vir 'n oog operasie!" gil die ou omie verskrik.
Nou verloor sy haar humeur: "Kyk, Oupa, ek het nie tyd vir nonsies nie,
hier staan dit in jou verslag: VERWYDERING VAN DIE HORINGVLIES!"
Hier is nog een van die lipleklekker resepte in Anna Eksteen se resepte eBoek. Klik gerus hier om meer van die eBoeke te lees. Ek was alktyd gek oor Nando's se periperi hoenderlewers, het gereeld 'n bakkie by die Nando's tak naby ons werk gekoop en dit dan tesame met vars broodrolletjies geëet!