Net soos die voorbeeld van Suid-Afrika en baie ander lande toon is 'n beleid wat vryehandel en 'n oop ekonomie behels nie op sigself voldoende om buitelandse beleggers aan te lok nie. 'n Aantal wetenskaplike outeurs soos Wang en Swain (1997) verdeel die tipiese karakteristieke van 'n ontvangerland in mikro-, makro- en strategiese determinante.
Die mikrodeterminante van RBB word veral deur plaaslike besonderhede bepaal wat 'n invloed op die winsgewendheid van 'n spesifieke sakeonderneming of ekonomiese sektor het. Die karakteristieke van 'n ontvangerland wat 'n invloed op sy produktiwiteit en koste het, is markgrootte en -groei, arbeidskoste, die ekonomiese beleid van die regering, tariewe en handelsbeperkings.
In die praktyk ontvang ook geslote ekonomieë regstreekse buitelandse beleggings indien hulle internasionale handel kan vervang. Nogtans bied 'n uitvoergerigte ekonomie meer geleenthede vir 'n potensiële belegger - hy is minder afhanklik van die plaaslike markgrootte en -groei en kan voordeel trek uit die groeiende wêreldhandel wat daarnaas danksy die internasionale mededinging ook 'n positiewe invloed op die produktiwiteit het.
Die oopheid van 'n ekonomie hou nou verband met die wisselkoers as een van die determinante. Daar is tans twee belangrike hipoteses. Die monetêre gebiedshipotese beklemtoon die feit dat maatskappye uit monetêre gebiede met 'n sterk geldeenheid toegang tot lenings teen laer koste het en hulle winste in gebiede met swak geldeenhede ten hoër koerse kan wissel as plaaslike ondernemings. 'n Tweede hipotese neem die gevaar van wisselkoersskommelings in ag. Indien 'n multinasionale maatskappy uitvoergerigte produkte vervaardig, sal dit baat by 'n laer wisselkoers. Dit geld egter nie in gevalle waar 'n groter persentasie onderdele ingevoer moet word nie. Die wisselkoers het ook 'n invloed op die wins wat 'n multinasionale maatskappy na sy land van oorsprong kan uitvoer. Swakker ontwikkelende ekonomieë is dikwels geneig om beperkings op kapitaaluitvoer te plaas sodra hulle ekonomiese situasie begin versleg en die wisselkoers van hulle geldeenheid gevolglik daal. Groter wisselkoersskommelings maak die ekonomiese ontwikkeling van 'n potensiële ontvangerland dus onvoorspelbaar en skrik beleggers dus af.
Indien die inflasiekoers van 'n potensiële ontvangerland sy ekonomiese ewewig of onewewig weerspieël, kan dit as 'n maatstaf vir die ekonomiese stabiliteit van 'n land dien. 'n Hoë inflasiekoers dui daarop dat die regering en sentrale bank die geldaanbod op die plaaslike mark nie kan of nie wil beheer nie. Dit lei tot onsekerheid ten opsigte van die ekonomiese ontwikkeling en verhoog die koste van plaaslike vervaardiging. Sodoende het dit 'n negatiewe effek op die vloei van buitelandse kapitaal.
Net soos 'n hoë inflasiekoers oefen ook begrotingskorte 'n negatiewe invloed op RBB uit. Begrotingskorte beteken onsekerheid oor die toekomstige finansiële beleid van 'n regering en die koste en winsgewendheid van beleggingsprojekte.
Politieke instabiliteit behels 'n aantal gevare vir buitelandse beleggers soos onderbrekings in produksie of selfs beskadiging en konfiskasie van sy eiendom. Dit lei tot 'n vermindering van buitelandse beleggings aangesien die koste en winsgewendheid van 'n projek onvoorspelbaar word.