Lank lewe die glimbaadjie | Mossel Bay Advertiser
Lank lewe die glimbaadjie
Cornelle Carstens | 08 April 2020
Soveel respek as wat ek het vir diegene wat in uniform werk, so onwennig is ek om self een te dra. Ek kan my bloot nie indink om my werk met vreugde te moet doen, as ek elke dag dieselfde klere moet aantrek nie.
My kruis, is 'n aweregse flambojante streep wat in my skooldae al kop uitgesteek het. Om skooldrag te dra, was vir my 'n katarsis. Dalk het die feit dat dit die dodelikste bottelgroen was ook iets daarmee te doen. Maar ek kon myself nie help om selfs net die geringste variasie op die breedte van die haarlinte wat ons mag gedra het, te probeer nie.
Op universiteit, was ek soos 'n vrygelatene. Vandag steek ek sommige van daardie foto's diep weg, want as die sogenaamde "mode-polisie" my moes betrap, sou ek hewig beboet geword het.
My onvermoë om in 'n kleregietvorm te pas, het my egter al duur te staan gekom. Tydens my meestersgraadstudies, begin ek jeuk om 'n geldjie te verdien. Nog te gewoond aan die vryheid van 'n studentelewe, sien ek toe ook nie kans vir 'n sieldodende 9-tot-5-werkskedule nie. 'n Vriendin wat destyds by British Airways werk, kom tot my redding en stel voor dat ek aansoek doen om 'n lugwaardin te word.
Bo verwagting, verloop die aansoekproses uitstekend. My kop is deur en opleiding sou knap voor die feesseisoen begin. Ek begin die dae aftel voor my nuwe avontuur sou begin. En hoe nader aantreetyd kom, hoe meer kry ek angsdrome oor donkerblou broekiekouse, kuitlengte rompe met onvleiende platplooie, lospassende bloese wat onder die keel vasstrik en donkerblou hofskoene met dikkerige hakke.
Die feit dat ek nog minder van donkerblou as van bottelgroen hou, was verswarende omstandighede. Van lugwaardin word, het daar toe dadels gekom.
My loopbaankeuse vandaar het gelukkig min gedikteer wat kleredrag betref. Behalwe vir die enkele korporatiewe T-hempie, reënbaadjie, pet of naamplaatjie hier en daar, was ek skotvry om aan te trek nes dit my behaag. Tot my skaamte, het ek al male sonder tal die dra van voorgeskrewe kleredrag probeer vermy met 'n verskoning dat byvoorbeeld my Advertiser-hempie in die was is (soms tot vier keer in 'n ry). Ek bely dit nederig en met skaamte.
Wat ek die swaarste aan my lyf kry, is my glimbaadjie met MEDIA in groot swart letters op die rugkant gedruk. Ek was nog nooit lief vir neonkleure nie, hoewel ek die funksionaliteit van dié kledingstuk in my beroep van harte besef. Die feit dat my tienerseun my brose selfvertroue met die heldere baadjie aan eendag verpletter het met die woorde – "jy lyk soos 'n karwag" – het ook nie gehelp nie.
Maar soos die ou gesegdetjie lui, elke donker wolk, het 'n silwer randjie. In my geval, was dit dalk eerder een met 'n neon-skakering, maar 'n randjie, is 'n randjie.
Die koms van Covid-19 en die gevolglike grendeltydperk het ons "normaal", veral wat vrye beweging betref, ingrypend kom verander. Danksy die aanlynwêreld, kan die werk steeds gedoen word, hoewel 'n mens tog die aangesig tot aangesig interaksie met kollegas mis.
Hierdie nuwe wêreld, het my geleer dat 'n uniform 'n noodsaaklikheid is. Onder huisarres soos die res van my landgenote, is my gillende geel glimbaadjie nou 'n onmisbare bondgenoot nie net vir die voorreg om die huis te mag verlaat nie, maar meer nog omdat dit my paspoort is tot die lewer van 'n essensiële diens in 'n tyd wat derduisende Suid-Afrikaners smag om net weer ekonomies aktief te kan raak.