“Geskroeide aarde”-“Scorched earth” (1) – ONAFHANKLIK
Emily Hobhouse wrote: “poor women who were being driven from pillar to post, needed protection and organized assistance. And from that moment I was determined to go to South Africa in order to render assistance to them”.
Emily Hobhouse, was ‘n merkwaardige en respekvolle Engelse dame wat veral die Boere vroue, kinders en ou mense tydens die Anglo Boere oorlog behulpsaam was, gehelp het om weer op te staan tydens en na die oorlog, ten spyte van haar eie nasie se teenstand, haat, wrewel en oorlog wat hulle teenoor die Boere uitgevoer het. Haar vaardighede het sy aan van die vroue oorgedra wat gehelp het om uit die modder op te staan.
Waarvandaan is Emily?
Geboorte en sterfte datums: 9 April 1860 – 8 Junie 1926
Geboorteplek: St Ive, naby Liskeard in Cornwall
Sterte in London, Engeland
Ouers: Reginald Hobhouse en Caroline Trelawny
Onderrig: Tuisonderrig en na 35 maatskaplik betrokke geraak
Alhoewel sy haar teenkanting teenoor die Britse regering met die Boere oorlog uitgespreek het, het sy haar hulp tot die Boervroue van Suid-Afrika gewend. Haar eerste besoek aan Suid-Afrika het op 27 Desember 1900 plaasgevind en haar lewe verander. Tydens haar besoeke aan die onderskeie konsentrasiekampe het sy klagtes ingedien oor die haaglike omstandighede, gebrekkige dienste, akkommodasie, voedselvoorrade, mediese sorg en uitbreek van siektes en dood was aan die orde van die dag. Wanneer sy teruggekeer het na ‘n konsentrasiekamp kon sy van die vroue en kinders nie meer herken nie weens die trauma wat hulle deurgemaak het. Hobhouse het dit vergelyk met wat in Spanje en Amerika is maar met die verskil dat die Britte op die hele volk gefokus het om alles uit te wis. Tragies dat alles van ons voorouers uitgewis is en dat hulle van vooraf alles moes opbou, plaashuise is afgebrand en alle landbouprodukte en saad is verwoes en vernietig.
“Ek was dikwels ’n ooggetuie van wat gebeur het. Ek het gesinne gesien wat digby die spoorlyn naby Warrenton en Veertien Strome saamgehok is; ek het ’n oorvol trein gesien wat regdeur ’n hele lange nag na Kimberley toe aankruip; ek het mense gesien, jonk en oud, wat in oop trokke onder ’n versengende son naby ’n stasiegebou saamgebondel is sonder dat hulle enigiets gehad het om te eet.
“Om middernag is hulle na leë tente vervoer waar hulle in die donker rondgetas het, op soek na hul bondeltjies. Hulle het gaan slaap sonder dat daar enigsins na hulle omgesien is en sonder dat hulle enigiets te eet of te dink gehad het.
“Ek het skares van hulle langs spoorlyne gesien, in bitter koue weer, in gietende reën—honger, siek, sterwend en dood.
“Ek het nooit getwyfel dat enige van my vroulike landgenote anders sou voel as ek by die aanskoue van dit alles nie—met ’n diepgaande gevoel van ontferming, ’n vurige begeerte om die lyding te verlig.”
Previous Post Afrikaans en Overvaal