'n Laaste opmerking wat ons dalk 'n bietjie verder kan uitdaag om reg te dink oor sonde en belydenis van ons sonde: Ons is geneig om sonde primêr te beskou as die oortreding van die wet van ' kwaai, streng en regverdige God. As ons so daarna kyk word my belydenis van my skuld gedryf deur vrees vir straf. Die Bybel beskryf egter meermale ons sonde as egbreuk. Ons is God se geliefde bruid, maar ons raak ontrou, stel ander 'mans' bo Hom. Ons harte loop agter afgode aan en daarom doen ons verkeerde dinge. As jy oor sonde begin dink as ontrou teenoor jou ware Lewensmaat, ontrouheid aan die ware 'Een' van jou drome; as jy beleef hoe jou sonde die hart breek van die Een wat vir jou oneindig baie lief het en vir wie jy oneindig lief is, sal jy sonder keer na Hom toe hardloop en sê: 'Ek is jammer!' Die vreugde van 'n herstelde verhouding met Hom wat jy beleef as jy jou skuld bely sal jou motiveer om niks meer vir Hom weg te steek nie.
Johannes skryf in 1 Johannes 4:16-18: '16 En ons ken die liefde wat God vir ons het, en ons glo daarin. God is liefde; wie in die liefde bly, bly in God en God bly in hom. 17 Hiérin het die liefde sy doel volkome met ons bereik: ons het niks te vrees vir die oordeelsdag nie, want in hierdie wêreld lewe ons reeds deur die liefde net soos Jesus. 18 Waar liefde is, is daar geen vrees nie, maar volmaakte liefde verdryf vrees, want vrees verwag straf, en wie nog vrees, het nie volmaakte liefde nie.'
Ware skuldbelydenis word dus nie soos in baie ander godsdienste gedryf deur 'n vrees vir straf nie, maar deur my liefdesverhouding met die Here. Ek huil as Christengelowige oor my sonde en ek bely dit omdat my sonde my verhouding met my Here skade aandoen. Ek juig egter terselfdertyd omdat Jesus vir my vergifnis verdien het en so hierdie verhouding onbreekbaar gemaak het. Dit kan ek beleef elke keer as ek my sonde bely!