Oxford University Press ( OUP ) is die universiteitspers van die Universiteit van Oxford . Dit is die grootste universiteitspers ter wêreld en die tweede oudste na Cambridge University Press .    Dit is 'n departement van die Universiteit van Oxford en word bestuur deur 'n groep van 15 akademici aangestel deur die visekanselier, bekend as die afgevaardigdes van die pers. Hulle staan ​​onder leiding van die sekretaris van die afgevaardigdes, wat dien as uitvoerende hoof van OUP en as hoofverteenwoordiger in ander universiteitsliggame. Oxford University Press het sedert die 17de eeu 'n soortgelyke bestuurstruktuur.  The Press is geleë in Waltonstraat, Oxford, oorkant Somerville College , in die voorstad van Jericho .
1586 ; 435 jaar gelede ( 1586 )
Nigel Portwood, uitvoerende hoof
Boeke, tydskrifte , bladmusiek
wêreldwye .oup .com
Oxford University Press-gebou vanaf Waltonstraat
Die universiteit het omstreeks 1480 by die gedrukte handel betrokke geraak en uitgegroei tot 'n belangrike drukker van Bybels, gebedeboeke en wetenskaplike werke.  OUP het die projek wat in die laat 19de eeu die Oxford English Dictionary geword het, aangepak en uitgebrei om die steeds stygende koste van die werk te dek.  Gevolglik het Oxford die afgelope honderd jaar verdere Engelse en tweetalige woordeboeke, kinderboeke, skoolhandboeke, musiek, tydskrifte, die World Classics-reeks en 'n reeks Engelstalige onderrigtekste gepubliseer. Beweeg in die internasionale markte het gelei tot OUP opening sy eie kantore buite die Verenigde Koninkryk, wat begin met New York City in 1896.  Met die koms van rekenaartegnologie en toenemend harde handelstoestande, die Press se druk huis by Oxford is gesluit in 1989, en sy voormalige papierfabriek in Wolvercote is in 2004 gesloop. Deur die druk- en bindwerk uit te kontrakteer, publiseer die moderne OUP jaarliks ​​ongeveer 6 000 nuwe titels regoor die wêreld. [ aanhaling nodig ]
Die eerste drukker wat aan Oxford Universiteit verbonde was, was Theoderic Rood . Rood, ' n sakevennoot van William Caxton , het blykbaar sy eie houtdrukpers vanuit Keulen as 'n spekulatiewe onderneming na Oxford gebring en tussen 1480 en 1483 in die stad gewerk. Die eerste boek wat in 1478 in Oxford gedruk is, [ 8] ' n uitgawe van Rufinus 's Expositio in symbolum apostolorum , is deur 'n ander, anonieme drukker gedruk. Bekend is dat dit in Romeinse syfers verkeerd gedateer is as "1468", en dus blykbaar voorafgegaan het met Caxton. Rood se drukwerk bevat John Ankywyll se Compendium totius grammaticae , wat nuwe standaarde stel vir die onderrig van Latynse grammatika . 
Na Rood bly drukwerk verbonde aan die universiteit vir meer as 'n halfeeu sporadies. Daar is weinig rekords van oorlewende werk, en Oxford het die drukwerk eers in die 1580's op 'n vaste grondslag geplaas; dit slaag in die pogings van die Universiteit van Cambridge , wat in 1534 'n lisensie vir sy pers gekry het. In reaksie op die beperkings op drukwerk buite Londen wat deur die Crown en die Stationers 'Company opgelê is , het Oxford Elizabeth I van Engeland versoek om die formele reg om 'n pers aan die universiteit. Die kanselier , Robert Dudley, eerste graaf van Leicester , het Oxford se saak bepleit. Daar is 'n koninklike instemming verkry, aangesien die drukker Joseph Barnes begin werk het, en in 'n besluit van Star Chamber is die wettige bestaan ​​van 'n pers by 'the universitie of Oxforde' in 1586 opgemerk. 
17de eeu: William Laud en John Fell
Die kanselier van Oxford, aartsbiskop William Laud , konsolideer die regstatus van die drukwerk van die universiteit in die 1630's. Laud beoog 'n verenigde pers van wêreldbekendheid. Oxford sou dit op universiteitseiendom vestig, sy bedrywighede regeer, sy personeel in diens neem, sy gedrukte werk bepaal en voordeel trek uit die opbrengs daarvan. Vir die doel het hy 'n beroep op Karel I gedoen vir regte wat Oxford in staat sou stel om met die Stationers 'Company en die King's Printer mee te ding , en hy het 'n opeenvolging van koninklike toelaes verkry om dit te help. Dit is in 1636 in Oxford 'Great Charter' saamgevoeg, wat die universiteit die reg gegee het om 'allerhande boeke' te druk.  Laud verwerf ook die 'voorreg' van die Crown om die King James of die Authorised Version of Scripture in Oxford te druk.  Hierdie 'voorreg' het in die volgende 250 jaar aansienlike opbrengste gelewer, alhoewel dit aanvanklik in die slag gebly het. Die Stationers 'Company was diep bekommerd oor die bedreiging vir sy handel en het min tyd verloor om 'n' Verdrag van verdraagsaamheid 'met Oxford tot stand te bring. Hiervolgens het die Stationers 'n jaarlikse huur betaal vir die universiteit om nie sy volle drukregte uit te oefen nie - geld wat Oxford gebruik het om nuwe drukapparatuur vir kleiner doeleindes aan te koop. 
Laud het ook vordering gemaak met die interne organisasie van die Pers. Behalwe vir die instelling van die stelsel van afgevaardigdes, het hy die uitgebreide toesighoudende pos van "Architypographus" geskep: 'n akademikus wat verantwoordelik sou wees vir elke funksie van die onderneming, van bestuur van drukkerye tot proeflees . Die pos was meer 'n ideaal as 'n werkbare werklikheid, maar dit het oorleef (meestal as 'n onveilige persoon ) tot in die 18de eeu in die los gestruktureerde pers. In die praktyk het Oxford's Warehouse -Keeper te doen gehad met die verkope, boekhouding en die inhuur en afdanking van drukkerspersoneel. 
Laud se planne het egter verskriklike hindernisse getref, beide persoonlik en polities. Aangesien hy 'n slegte politieke intrige was, is hy in 1645 tereggestel, toe die Engelse burgeroorlog uitgebreek het. Oxford het tydens die konflik 'n vesting van die Royalist geword , en baie drukkers in die stad het hulle daarop toegespits om politieke pamflette of preke te lewer. 'N Paar uitstaande wiskundige en oriëntalistiese werke het in hierdie tyd na vore gekom - veral tekste wat deur Edward Pococke , die Regius-professor in Hebreeus , bewerk is - maar geen universiteitspers volgens Laud se model was moontlik voor die herstel van die monargie in 1660 nie. 
Matrikse vir gietvorm versamel deur Bishop Fell , deel van sy versameling wat nou bekend staan ​​as die "Fell Types", getoon in die OUP Museum
Dit is uiteindelik gestig deur die visekanselier, John Fell , dekaan van Christ Church , biskop van Oxford, en sekretaris van die afgevaardigdes. Fell beskou Laud as 'n martelaar en was vasbeslote om sy persvisie te eerbiedig. Met behulp van die bepalings van die Groot Handves het Fell Oxford oorreed om verdere betalings van die Stationers te weier en alle drukkers wat vir die universiteit werk, op een stel persele getrek. Hierdie onderneming is in die kelders van die nuwe Sheldonian-teater gevestig , waar Fell in 1668 drukperse geïnstalleer het, wat dit die eerste sentrale drukkery van die universiteit was.  ' n Soortgieterij is toegevoeg toe Fell 'n groot voorraad tipografiese stempels en matrikse van die Nederlandse Republiek verkry het - die sogenaamde ' Fell Types '. Hy het ook twee Nederlandse lettervormers, Harman Harmanz en Peter de Walpergen, aangespoor om in Oxford vir die Press te werk.  Ten slotte, in weerwil van die eise van die Stationers, huur Fell persoonlik die reg om in 1672 van die universiteit af te druk, in vennootskap met Thomas Yate, skoolhoof van Brasenose , en sir Leoline Jenkins , skoolhoof van Jesus College . 
Fell se plan was ambisieus. Behalwe vir akademiese en godsdienstige werke, het hy in 1674 'n breëbladkalender begin druk , bekend as die Oxford Almanack . Vroeë uitgawes bevat simboliese sienings van Oxford, maar dit het in 1766 plek gemaak vir realistiese studies oor die stad of universiteit.  Die Almanacks word jaarliks ​​sonder onderbreking vervaardig vanaf Fell se tyd tot vandag. 
Na die aanvang van hierdie werk het Fell die eerste formele program vir die drukwerk van die universiteit opgestel. Hierdie dokument dateer uit 1675, bevat honderde werke, waaronder die Bybel in Grieks , uitgawes van die Koptiese Evangelies en werke van die Kerkvaders , tekste in Arabies en Siries , omvattende uitgawes van klassieke filosofie , poësie en wiskunde, 'n wye verskeidenheid Middeleeuse geleerdheid, en ook ''n geskiedenis van insekte, meer perfek as wat nog bestaan.'  Alhoewel daar maar min van hierdie voorgestelde titels gedurende Fell se lewe verskyn het, het Bybeldrukwerk voorop gestaan. 'N Volledige variant van die Griekse teks van die Skrif was onmoontlik, maar in 1675 het Oxford 'n kwarto- uitgawe van King James gedruk met Fell se eie teksveranderings en spellings. Hierdie werk het net verdere konflik met die Stationers 'Company uitgelok. In vergelding het Fell die universiteit se Bybeldrukwerk verhuur aan drie skelm Stationers, Moses Pitt , Peter Parker en Thomas Guy , wie se skerp kommersiële instink noodsaaklik was om Oxford se Bybelhandel te bevorder.  Hul betrokkenheid het egter gelei tot 'n langdurige regstryd tussen Oxford en die Stationers, en die geding het die res van Fell se lewe aangehou. Hy sterf in 1686. 
18de eeu: Clarendon-gebou en Blackstone
Yate en Jenkins het Fell vooroorlede, en hy het geen duidelike erfgenaam gelaat om toesig oor die drukkery te hou nie. As gevolg hiervan het sy testament die vennote se voorraad en huurkontrak in vertroue aan Oxford Universiteit gelaat en hulle aangekla dat hulle 'my stigter Materialls of the Press' bymekaar gehou het.  Fell se hooftrustee was die afgevaardigde Henry Aldrich , dekaan van Christ Church, wat baie belanggestel het in die dekoratiewe werk van Oxford se boeke. Hy en sy kollegas het die einde van die huur van Parker en Guy voorgehou, en 'n nuwe reëling in 1691 waardeur die Stationers die hele Oxford-voorreg, insluitend die onverkoopte wetenskaplike voorraad, verhuur het. Ten spyte van gewelddadige opposisie van sommige drukkers in die Sheldonian, het dit die wrywing tussen Oxford en die Stationers beëindig en was dit die effektiewe begin van 'n stabiele universiteitsdrukkery. 
In 1713 hou Aldrich ook toesig oor die pers wat na die Clarendon-gebou verhuis . Dit is genoem ter ere van die kanselier van Oxford Universiteit , Edward Hyde, 1ste graaf van Clarendon . Oxford Lore het volgehou dat die konstruksie daarvan gefinansier is deur opbrengste uit sy boek The History of the Rebellion and Civil Wars in England (1702–04). Trouens, die meeste geld kom van Oxford se nuwe Bybeldrukker John Baskett — en die visekanselier William Delaune het by gebreke gebly met baie van die opbrengste uit Clarendon se werk. Hoe dit ook al sy , die resultaat was die pragtige maar onpraktiese struktuur van Nicholas Hawksmoor langs die Sheldonian in Broadstraat . Die pers het hier gewerk tot 1830, met sy werksaamhede wat in die sogenaamde Learned Side en Bible Side in verskillende vleuels van die gebou verdeel was . 
Oor die algemeen het die vroeë 18de eeu 'n stilte in die uitbreiding van die Pers gekenmerk. Dit het gely onder die afwesigheid van enige figuur wat met Fell vergelyk kan word, en die geskiedenis daarvan is gekenmerk deur oneffektiewe of ondeurdagte individue soos die Architypographus en die antieke tydskrif Thomas Hearne , en die gebrekkige projek van Baskett se eerste Bybel, 'n wonderlik ontwerpte volume besaai met verkeerde afdrukke, en bekend as die Vinegar Bible na 'n skreiende tipografiese fout in St. Luke . Ander drukwerk gedurende hierdie periode sluit Richard Allestree se kontemplatiewe tekste in, en Thomas Hanmer se ses-volume-uitgawe van Shakespeare , (1743–44).  Terugskouend het hierdie betreklik geringe triomfe bewys. Dit was produkte van 'n universiteitspers wat toenemend warboel, verval en korrupte praktyk vergestalt het, en het toenemend staatgemaak op die verhuring van sy Bybel- en gebedsboekwerk om te oorleef. [ aanhaling nodig ]
Die onderneming is gered deur die ingryping van 'n enkele afgevaardigde, William Blackstone . As gevolg van die chaotiese toestand van die pers, en deur die visekanselier George Huddesford verontwaardig , het Blackstone die drukkery onder die loep geneem, maar sy bevindinge oor sy verwarde organisasie en sluwe prosedures het slegs 'somber en minagtende stilte' van sy kollegas gekry. , of "op sy beste met 'n slap onverskilligheid." Met afgryse het Blackstone die universiteit gedwing om sy verantwoordelikhede te konfronteer deur 'n lang brief wat hy in Mei 1757 aan Huddesford se opvolger, Thomas Randolph , geskryf het, te publiseer . Blackstone het die pers hier gekenmerk as 'n ingeteelde instelling wat alle voorgee om 'n studiebeurs te dien, prysgegee het. ' kwyn in 'n lui duisterheid ... 'n nes van imposante meganika. ' Om hierdie skandelike toedrag van sake te genees, het Blackstone gevra vir omvattende hervormings wat die bevoegdhede en verpligtinge van die afgevaardigdes deeglik sou uiteensit, hul beraadslagings en boekhouding amptelik sou aanteken en die drukkery op 'n doeltreffende basis sou plaas.  Desnieteenstaande het Randolph hierdie dokument geïgnoreer, en eers het Blackstone met regstappe gedreig dat die veranderinge begin het. Die universiteit het teen 1760 besluit om al die hervormings van Blackstone aan te neem. 
Teen die laat 18de eeu het die Pers meer gefokus geraak. Vroeë outeursregwetgewing het die Stationers begin onderkry, en die universiteit het moeite gedoen om sy Bybelwerk aan ervare drukkers uit te verhuur. Toe die Amerikaanse onafhanklikheidsoorlog Oxford 'n waardevolle mark vir sy Bybels ontneem het, het hierdie huurkontrak 'n te riskante voorstel geword, en die afgevaardigdes moes noodgedwonge aandele in die pers aanbied aan diegene wat die sorg en moeite kon neem om die handel te bestuur vir ons wedersydse voordeel. ' Agt-en-veertig aandele is uitgereik, waarvan die universiteit 'n beherende belang het.  Terselfdertyd het die klassieke geleerdheid herleef, met werke van Jeremiah Markland en Peter Elmsley , sowel as vroeë 19de-eeuse tekste wat deur 'n groeiende aantal akademici van die vasteland van Europa geredigeer is - miskien die belangrikste hiervan , August Immanuel Bekker en Karl Wilhelm Dindorf . Albei het uitgawes voorberei op uitnodiging van die Griekse geleerde Thomas Gaisford , wat 50 jaar lank as afgevaardigde gedien het. Gedurende sy tyd het die groeiende Press verspreiders in Londen gevestig en die boekhandelaar Joseph Parker in Turlstraat vir dieselfde doeleindes in Oxford in diens geneem. Parker het ook aandele in die Press self kom hou. 
Hierdie uitbreiding het die Press uit die Clarendon-gebou geskuif. In 1825 koop die afgevaardigdes grond in Waltonstraat. Geboue is gebou uit planne wat deur Daniel Robertson en Edward Blore opgestel is , en die Pers het dit in 1830 ingetrek.  Hierdie webwerf bly die hoofkantoor van OUP in die 21ste eeu, op die hoek van Waltonstraat en Great Clarendonstraat , noordwes van die middestad van Oxford.
19de eeu: Price en Cannan
Oxford University Press se vroeë logo
Die Pers betree nou 'n era van enorme verandering. In 1830 was dit steeds 'n gesamentlike drukbedryf in 'n akademiese agtergrond, wat geleerde werke aangebied het aan 'n relatief klein leeskring van geleerdes en geestelikes. The Press was die produk van 'n samelewing van skaam hipochondrias ', soos een historikus dit gestel het.  Sy handel berus op massaverkope van goedkoop Bybels, en sy afgevaardigdes word deur Gaisford of Martin Routh gekenmerk . Hulle was oud-klassieke klassici en het gelei oor 'n geleerde onderneming wat elke jaar 5 of 10 titels gedruk het, soos Liddell en Scott se Grieks-Engelse Lexicon (1843), en hulle het min of geen begeerte getoon om die handel uit te brei nie.  Stoomkrag vir drukwerk moes 'n ontstellende vertrek in die 1830's gelyk het. 
Op die oomblik het Thomas Combe by die Press aangesluit en tot die dood in 1872 die universiteit se drukker geword. Combe was 'n beter sakeman as die meeste afgevaardigdes, maar nog steeds geen innoveerder nie: hy kon nie die enorme kommersiële potensiaal van Indiese papier , wat uitgegroei het tot die een van Oxford se winsgewendste handelsgeheime in later jare.  Desondanks verdien Combe 'n fortuin deur sy aandele in die besigheid en die verkryging en opknapping van die bankrot papierfabriek in Wolvercote. Hy befonds skoolopleiding aan die Press en die skenking van die St. Barnabas Church in Oxford.  Combe se rykdom het ook uitgebrei tot die eerste beskermheer van die Pre-Raphaelite Brotherhood , en hy en sy vrou Martha het die grootste deel van die groep se vroeë werk gekoop, insluitend The Light of the World deur William Holman Hunt .  Combe het egter min belangstelling getoon om fyn drukwerk by die Press te lewer.  Die bekendste teks wat verband hou met sy drukkery was die gebrekkige eerste uitgawe van Alice's Adventures in Wonderland , gedruk deur Oxford ten koste van die skrywer Lewis Carroll (Charles Lutwidge Dodgson) in 1865. 
Die Koninklike Kommissie van 1850 oor die werking van die universiteit en 'n nuwe sekretaris, Bartholomew Price , het die pers geskud.  Price is in 1868 aangestel en het die universiteit reeds aanbeveel dat die pers 'n doeltreffende uitvoerende beampte nodig het om 'n "waaksaam toesig" van die onderneming te beoefen, insluitend die omgang met Alexander Macmillan , wat in 1863 die uitgewer van Oxford se drukwerk geword het. 1866 het Price gehelp om die reeks goedkoop, laerskoolboeke van Clarendon Press te skep - miskien die eerste keer dat Oxford die afdruk van Clarendon gebruik het.  Onder Price het die Pers sy moderne vorm begin aanneem. Teen 1865 het die afvaardiging opgehou om 'ewigdurend' te wees en het dit ontwikkel tot vyf ewige en vyf junior poste wat op afspraak van die universiteit gevul is, met die visekanselier 'n afgevaardigde ex officio: 'n kweekhuis vir faksionaliteit wat Price behendig versorg en beheer het.  Die universiteit het aandele teruggekoop namate hul houers afgetree het of dood is.  Rekeninge se toesig is in 1867 aan die nuutgestigte Finansiële Komitee oorgegee.  Belangrike nuwe werklyne het begin. Om een ​​voorbeeld te gee, het die afgevaardigdes in 1875 die reeks Sacred Books of the East onder die redaksie van Friedrich Max Müller goedgekeur , wat 'n wye verskeidenheid godsdienstige denke vir 'n wyer leserspubliek gebring het. 
Net so het Price OUP beweeg om in eie reg te publiseer. The Press het sy verhouding met Parker in 1863 beëindig en in 1870 'n klein Londense bindmiddel gekoop vir Bybelwerk.  Macmillan se kontrak het in 1880 geëindig en is nie hernu nie. Teen hierdie tyd het Oxford ook 'n Londense pakhuis vir Bybelse voorraad in Paternoster Row gehad , en in 1880 het sy bestuurder Henry Frowde (1841–1927) die formele titel as Uitgewer aan die Universiteit gekry. Frowde kom uit die boekhandel, nie die universiteit nie, en het vir baie 'n raaisel gebly. Een doodsberig in die personeeltydskrif The Clarendonian in Oxford het erken: 'Baie min van ons hier in Oxford het persoonlike kennis van hom gehad.'  Desondanks het Frowde lewensbelangrik geword vir die groei van OUP, met die toevoeging van nuwe boeke aan die onderneming, wat gelei het tot die massiewe publikasie van die Hersiene weergawe van die Nuwe Testament in 1881  en 'n sleutelrol gespeel het in die oprigting van die Press's. eerste kantoor buite Brittanje, in New York in 1896. 
Prys getransformeer OUP. In 1884, die jaar toe hy afgetree het as sekretaris, het die afgevaardigdes die laaste aandele in die onderneming teruggekoop.  Die Pers was nou heeltemal in besit van die universiteit, met sy eie papierfabriek, drukkery, bindery en pakhuis. Die produksie daarvan het toegeneem tot skoolboeke en moderne wetenskaplike tekste soos James Clerk Maxwell se A Treatise on Electricity & Magnetism (1873), wat fundamenteel was vir Einstein se denke.  Eenvoudig gestel, sonder om sy tradisies of kwaliteit van die werk te laat vaar, het Price van OUP begin verander in 'n wakker, moderne uitgewer. In 1879 het hy ook die publikasie aangeneem wat die proses gelei het tot die gevolgtrekking: die groot projek wat die Oxford English Dictionary (OED) geword het. 
Die "New English Dictionary", aangebied deur James Murray en die Philological Society , was 'n groot akademiese en patriotiese onderneming. Lang onderhandelinge het gelei tot 'n formele kontrak. Murray moes 'n werk wat na raming tien jaar duur en ongeveer £ 9,000 kos, verwerk.  Albei syfers was baie optimisties. Die Woordeboek het in 1884 in druk begin verskyn, maar die eerste uitgawe is eers in 1928 voltooi, 13 jaar na Murray se dood, teen ongeveer £ 375,000.  Hierdie groot finansiële las en die implikasies daarvan het op Price se opvolgers geland. [ aanhaling nodig ]
Die volgende sekretaris het gesukkel om hierdie probleem aan te spreek. Philip Lyttelton Gell is in 1884 deur die visekanselier Benjamin Jowett aangestel. Ondanks sy opleiding aan Balliol en 'n agtergrond in die Londense uitgewery, het Gell die bedrywighede van die Pers onbegryplik gevind. Die afgevaardigdes het rondom hom begin werk, en die universiteit het Gell uiteindelik in 1897 ontslaan.  Die assistent-sekretaris, Charles Cannan, het met min ophef en nog minder liefde vir sy voorganger oorgeneem: 'Gell was altyd hier, maar ek kan nie uit wat hy gedoen het. ' 
Cannan het in sy nuwe rol min geleentheid gehad vir openbare verstand. Hy was 'n baie begaafde klassikus en het aan die hoof gekom van 'n onderneming wat suksesvol was in tradisionele terme, maar nou in onbekende terreine beweeg het.  Op sigself kan akademiese spesialiswerke en die onbetroubare handel in die Bybel nie die stygende koste van die Dictionary and Press-bydraes tot die University Chest dek nie . Om aan hierdie eise te voldoen, het OUP baie meer inkomste benodig. Cannan het probeer om dit te bekom. Hy het Frowde en die Londense kantoor die finansiële enjin vir die hele onderneming gemaak. Frowde stuur Oxford vinnig in die populêre literatuur, en verkry die World Classics- reeks in 1906. In dieselfde jaar het hy 'n sogenaamde "joint venture" met Hodder & Stoughton aangegaan om te help met die publikasie van kinderliteratuur en mediese boeke.  Cannan het kontinuïteit aan hierdie pogings verseker deur sy protégé van Oxford, die assistent-sekretaris Humphrey S. Milford , as die assistent van Frowde aan te stel. Milford het uitgewer geword toe Frowde in 1913 afgetree het, en regeer oor die winsgewende Londense besigheid en die takkantore wat aan hom verslag gedoen het tot sy eie aftrede in 1945.  Gegewe die finansiële gesondheid van die Press, het Cannan opgehou om wetenskaplike boeke of selfs die Woordeboek as onmoontlike laste. "Ek dink nie die Universiteit kan genoeg boeke vervaardig om ons te verwoes nie," het hy opgemerk. 
Sy pogings is aangehelp deur die doeltreffendheid van die drukkery. Horace Hart is op dieselfde tyd as Gell as Controller of the Press aangestel, maar was baie effektiewer as die Sekretaris. Met buitengewone energie en professionaliteit het hy die drukbronne van Oxford verbeter en vergroot en Hart's Rules ontwikkel as die eerste stylgids vir Oxford se proeflesers. Daarna het dit standaard geword in drukwinkels wêreldwyd.  Daarbenewens het hy die idee voorgestel vir die Clarendon Press Institute , 'n sosiale klub vir personeel in Waltonstraat. Toe die Instituut in 1891 geopen het, het die Press 540 werknemers gehad om in aanmerking te kom, insluitend vakleerlinge.  Ten slotte, algemene belang Hart se in druk het gelei tot hom katalogisering die "val Tipes", dan met behulp van hulle in 'n reeks van Tudor en Stuart faks volumes vir die Press, voordat swak gesondheid na sy dood gelei het in 1915.  Deur toe het OUP van 'n parochiale drukker oorgegaan na 'n wye uitgewery wat deur universiteite besit word en met 'n groeiende internasionale teenwoordigheid. [ aanhaling nodig ]
Frowde het gereeld geld aan Oxford teruggestuur, maar hy het privaat gevoel dat die onderneming ondergekapitaliseer is en dat dit binnekort 'n ernstige dreinering vir die universiteit se bronne sou word, tensy dit op 'n goeie kommersiële grondslag geplaas word. Hy was self gemagtig om tot 'n limiet geld in die besigheid te belê, maar is deur gesinsprobleme verhinder. Vandaar sy belangstelling in oorsese verkope, want in die 1880's en 1890's was daar geld te verdien in Indië, terwyl die Europese boekemark in 'n slegte val was. Maar Frowde se afstand van die Press se besluitneming het beteken dat hy nie in staat was om beleid te beïnvloed nie, tensy 'n afgevaardigde vir hom gepraat het. Frowde het meestal gedoen wat hy kon binne die mandaat wat die afgevaardigdes hom gegee het. In 1905, toe hy om pensioen aansoek doen, skryf hy aan JR Magrath , die destydse visekanselier, dat die verkope van die London Business gedurende die sewe jaar toe hy as bestuurder van die Bible Warehouse gedien het, ongeveer £ 20 000 bedra en die wins £ 1 887 per jaar. Teen 1905, onder sy bestuur as Uitgewer, het die verkope gestyg tot meer as £ 200,000 per jaar, en die wins in daardie 29 jaar diens was gemiddeld £ 8,242 per jaar. [ aanhaling nodig ]
Konflik oor sekretarskap
Price, wat op sy eie manier probeer om die pers te moderniseer teen die weerstand van sy eie historiese traagheid, was oorwerk en teen 1883 was hy so uitgeput dat hy wou aftree. Benjamin Jowett het in 1882 visekanselier van die universiteit geword. Ongeduldig met die eindelose komitees wat ongetwyfeld die benoeming van 'n opvolger van Price sou bywoon, haal Jowett uit wat as toestemming van die afgevaardigdes geïnterpreteer kon word, en Philip Lyttelton Gell , 'n voormalige student akoliet van hom, om die volgende sekretaris van die afgevaardigdes te wees. Gell het naam gemaak by die uitgewersfirma Cassell, Petter en Galpin , 'n firma wat deur die afgevaardigdes as skandalig kommersieel beskou word. Gell was self 'n patrisiër wat ontevrede was met sy werk, waar hy homself gesien het as die smaak van 'een klas: die onderste middel', [ aanhaling nodig ] en hy het die kans aangegryp om met die soort tekste en leserspunte te werk OUP gelok. [ aanhaling nodig ]
Jowett het Gell gulde geleenthede belowe, waarvan min eintlik die gesag het om te lewer. Hy het die aanstelling van Gell vasgestel om saam te val met sowel die lang vakansie (van Junie tot September) as die dood van Mark Pattison, sodat potensiële opposisie verhinder is om die belangrike vergaderings by te woon. Jowett het geweet dat die primêre rede waarom Gell vyandigheid sou lok, was dat hy nog nooit vir die Press gewerk het nie en ook nie 'n afgevaardigde was nie, en dat hy homself in die stad besweer het met rou handel. Sy vrese is bevestig. Gell het onmiddellik 'n deeglike modernisering van die pers voorgestel met 'n duidelike gebrek aan takt, en verdien homself as blywende vyande. Nietemin kon hy baie saam met Frowde doen, en het hy die publikasieprogramme en die reikwydte van OUP uitgebrei tot ongeveer 1898. Toe breek sy gesondheid uit onder die onmoontlike werksomstandighede wat hy gedwing word om te verduur deur die afgevaardigdes se nie- samewerking. Die afgevaardigdes bedien hom dan 'n kennisgewing van diensbeëindiging wat sy kontrak oortree. Hy is egter oorgehaal om nie aanhangig te maak nie en om stil te gaan.  [ volledige aanhaling nodig ]
Die afgevaardigdes was nie hoofsaaklik gekant teen sy inisiatiewe nie, maar met sy manier van uitvoer en sy gebrek aan simpatie met die akademiese lewenswyse. Volgens hulle was en was die Pers 'n vereniging van geleerdes. Dit lyk asof Gell se idee van 'doeltreffendheid' daardie kultuur skend, hoewel 'n baie soortgelyke hervormingsprogram van binne af in die praktyk toegepas is. [ aanhaling nodig ]
20ste – 21ste eeu
'N Konferensiehokkie (2008)
Charles Cannan, wat 'n belangrike rol gespeel het in die verwydering van Gell, het Gell in 1898 opgevolg en Humphrey S. Milford , sy jonger kollega, het Frowde in 1907 effektief opgevolg. Albei was Oxford-mans wat die stelsel van binne geken het en die noue samewerking waarmee hulle gewerk was 'n funksie van hul gedeelde agtergrond en wêreldbeskouing. Cannan was bekend vir skrikwekkende stiltes, en Milford het 'n buitengewone vermoë gehad, wat deur werknemers van Amen House getuig is, om in 'n kamer te verdwyn eerder as 'n Cheshire-kat , uit watter onduidelikheid hy skielik sy ondergeskiktes sou aanspreek en laat spring. Wat ook al hul redes vir hul werkstyl was, beide Cannan en Milford het 'n baie geharde siening gehad van wat gedoen moes word, en hulle het voortgegaan om dit te doen. Frowde het inderdaad binne enkele weke nadat Milford die kantoor in Londen betree het, in 1904 geweet dat hy vervang sou word. Milford het Frowde egter altyd met hoflikheid behandel, en Frowde het tot 1913 in 'n adviserende hoedanigheid gebly. Milford het vinnig saam met JE Hodder Williams van Hodder en Stoughton saamgewerk om die bekendstelling van die Joint Account vir die uitreiking van 'n wye verskeidenheid boeke in onderwys, wetenskap, medisyne en ook fiksie. Milford het 'n aantal inisiatiewe begin toepas, waaronder die fondamente van die meeste van die Press se wêreldwye takke. [ aanhaling nodig ]
Ontwikkeling van oorsese handel
Milford het byna dadelik die verantwoordelikheid vir die buitelandse handel aanvaar, en teen 1906 het hy planne beraam om 'n reisiger saam met Hodder en Stoughton na Indië en die Verre Ooste te stuur. N. Graydon (voornaam onbekend) was die eerste reisiger in 1907, en weer in 1908 toe hy OUP uitsluitlik in Indië, die Straat en die Verre Ooste verteenwoordig het. AH Cobb vervang hom in 1909, en in 1910 funksioneer Cobb as 'n reisbestuurder wat semi-permanent in Indië gestasioneer is. In 1911 het EV Rieu via die Trans-Siberiese spoorweg na Oos-Asië vertrek , verskeie avonture in China en Rusland gehad, daarna suid na Indië gekom en die grootste deel van die jaar spandeer om onderwysers en amptenare regoor Indië te ontmoet. In 1912 arriveer hy weer in Bombay , nou bekend as Mumbai. Daar huur hy 'n kantoor in die hawe en vestig die eerste buitelandse tak. [ aanhaling nodig ]
In 1914 is Europa in 'n warboel gedompel. Die eerste gevolge van die oorlog was papiertekorte en verliese en versteurings in die skeepvaart, en vinnig was daar 'n ernstige gebrek aan hande toe die personeel ontbied en op die veld gaan dien het. Baie van die personeel, waaronder twee van die pioniers van die Indiese tak, is in aksie dood. Vreemd genoeg was die verkope deur die jare 1914 tot 1917 goed en eers teen die einde van die oorlog het die toestande regtig begin knyp. [ aanhaling nodig ]
In plaas van die verligting van tekorte, het die pryse van materiaal en arbeid in die 1920's die hoogte in geskiet. Veral papier was moeilik om te bekom en moes deur handelsondernemings uit Suid-Amerika ingevoer word. Ekonomie en markte het stadigaan herstel soos die 1920's gevorder het. In 1928 lees die pers se afdruk 'Londen, Edinburgh, Glasgow , Leipzig, Toronto, Melbourne, Kaapstad , Bombay, Calcutta , Madras en Sjanghai'. Nie al hierdie was volwaardige takke nie: in Leipzig was daar 'n depot wat deur H. Bohun Beet bestuur word, en in Kanada en Australië was daar klein, funksionele depots in die stede en 'n leër van onderwysverteenwoordigers wat die landelike vastes binnegedring het om die Pers se voorraad sowel as boeke gepubliseer deur maatskappye waarvan die agentskap deur die Press besit word, wat dikwels fiksie en ligte leeswerk insluit. In Indië het die takdepots in Bombay, Madras en Calcutta ondernemings met groot voorraadvoorrade ingestel, want die presidentskappe self was groot markte en die onderwysverteenwoordigers daar het meestal te make gehad met die buitelandse handel. Die depressie van 1929 het die winste uit die Amerikas tot 'n bietjie gedroog, en Indië het 'die een ligpunt' geword in 'n andersins somber prentjie. Bombaai was die knooppunt vir verspreiding aan die Afrikas en die verdere verkoop aan Australasië, en mense wat by die drie groot depots opgelei het, het later oorgegaan na pioniers in Afrika en Suidoos-Asië. 
Die pers se ervaring van die Tweede Wêreldoorlog was soortgelyk aan die Eerste Wêreldoorlog, behalwe dat Milford nou naby pensioen was en 'gehaat het om die jong mans te sien gaan'. Die Londense blitz was hierdie keer baie meer intens en die London Business is tydelik na Oxford verskuif. Milford, wat nou uiters ongesteld was en onder 'n reeks persoonlike bedroefdhede gesukkel het, het die oorhand gekry tot die einde van die oorlog en die besigheid aan die gang gehou. Soos voorheen was alles tekort, maar die bedreiging van die U-boot het die skeepvaart dubbeld onseker gemaak, en die briefboeke is vol treurige verslae van besendings wat op see verlore gegaan het. Soms word ook 'n outeur as vermis of dood aangemeld, asook personeel wat nou oor die slagvelde van die wêreld versprei was. DORA, die Wet op die Verdediging van die Ryk , het die aflewering van alle onbelangrike metaal vir die vervaardiging van wapens vereis, en baie waardevolle elektrotipe plate is deur regeringsorde gesmelt. [ aanhaling nodig ]
Teen die einde van die oorlog is Milford se plek deur Geoffrey Cumberlege ingeneem. In hierdie tydperk het die konsolidasie plaasgevind te danke aan die verbrokkeling van die Ryk en die na-oorlogse herorganisasie van die Statebond. Tesame met instellings soos die Britse Raad , het OUP homself in die onderwysmark begin herposisioneer. Ngũgĩ wa Thiong'o in sy boek Moving the Center: The Struggle for Cultural Freedom teken aan hoe die Oxford Readers for Africa met hul swaar Anglo-sentriese wêreldbeeld hom as kind in Kenia getref het.  The Press het sedertdien ontwikkel tot een van die grootste spelers in 'n wêreldwyd groeiende wetenskaplike en naslaanboekmark. [ aanhaling nodig ]
Die Noord-Amerikaanse tak is in 1896 in Fifth Avenue 91 in New York City gestig, hoofsaaklik as 'n verspreidingstak om die verkoop van Oxford-Bybels in die Verenigde State te vergemaklik . Daarna het die bemarking van alle boeke van sy ouer by Macmillan oorgeneem. Die heel eerste oorspronklike publikasie, The Life of Sir William Osler , het die Pulitzer-prys in 1926 gewen. Sedert daardie tyd publiseer OUP USA nog veertien boeke wat die Pulitzer-prys wen. [ aanhaling nodig ]
Die tak in Noord-Amerika het tussen 1928 en 1936 in verkope toegeneem en uiteindelik een van die voorste universiteitsperse in die Verenigde State geword. Dit is gefokus op wetenskaplike en naslaanboeke, Bybels, en universiteits- en mediese handboeke. In die negentigerjare verhuis hierdie kantoor van Madisonlaan 200 ('n gebou wat hy met Putnam Publishing gedeel het ) na Madisonlaan 198, die voormalige B. Altman and Company Building . 
In Desember 1909 keer Cobb terug en lewer sy rekeninge vir sy reis na Asië daardie jaar. Cobb het Milford toe voorgestel dat die Press by 'n kombinasie van ondernemings sou aansluit om kommersiële reisigers deur Suid-Amerika te stuur, waarop Milford in beginsel ingestem het. Cobb het die dienste verkry van 'n man genaamd Steer (voornaam onbekend) om ook deur Argentinië, Brasilië, Uruguay, Chili en moontlik ander lande te reis, en Cobb was verantwoordelik vir Steer. Hodder & Stoughton het van hierdie onderneming besluit, maar OUP het voortgegaan en daartoe bygedra. [ aanhaling nodig ]
Toe OUP aan die Indiese oewer aankom, is die ontsaglike aansien van die Heilige Boeke van die Ooste , onder redaksie van Friedrich Max Müller , voorafgegaan , wat uiteindelik in 50 swaar volumes voltooi is. Alhoewel die aankoop van hierdie reeks nie die beste van die meeste Indiërs was nie, het biblioteke gewoonlik 'n stel, wat deur die regering van Indië ruim beskikbaar was, op oop verwysingsrakke beskikbaar, en die boeke is wyd bespreek in die Indiese pers. Alhoewel daar baie kritiek op hulle was, was die algemene gevoel dat Max Müller Indië 'n guns gedoen het deur die antieke Asiatiese ( Persiese , Arabiese, Indiese en Siniese ) filosofie in die Weste te populariseer .  [ volledige aanhaling nodig ] Hierdie eertydse reputasie was nuttig, maar die Indian Tak was nie hoofsaaklik in Bombay om Indologiese boeke te verkoop nie, wat volgens OUP al goed in Amerika verkoop word. Dit was daar om die groot opvoedkundige mark te dien wat geskep is deur die vinnig groeiende skole- en kollege-netwerk in Brits-Indië. Ondanks die ontwrigting wat deur oorlog veroorsaak is, het dit 'n belangrike kontrak gekry om handboeke in 1915 vir die Sentrale Provinsies te druk, en dit het gehelp om sy lotgevalle in hierdie moeilike fase te stabiliseer. EV Rieu kon sy oproep nie langer uitstel nie en is in 1917 opgestel. Die bestuur was toe onder sy vrou Nellie Rieu, 'n voormalige redakteur van die Athenaeum 'met die hulp van haar twee Britse babas'. Dit was te laat om belangrike elektrotipe en stereotipe plate vanaf Oxford na Indië te laat versend, en die Oxford-drukkery self was oorlaai met drukopdragte van die regering toe die propagandamasjien van die ryk aan die gang gekom het. Op 'n stadium is nie-regeringsamestelling in Oxford verminder tot 32 bladsye per week. [ aanhaling nodig ]
Teen 1919 was Rieu baie siek en moes hy huis toe gebring word. Hy word vervang deur Geoffrey Cumberlege en Noel Carrington . Noel was die broer van Dora Carrington , die kunstenaar, en het haar selfs sover gekry om sy Stories Retold- uitgawe van Don Quijote vir die Indiese mark te illustreer . Hul vader Charles Carrington was in die negentiende eeu 'n spoorwegingenieur in Indië. Noel Carrington se ongepubliseerde memoires oor sy ses jaar in Indië is in die Oriental and India Office Collections van die British Library . Teen 1915 was daar tydelike depots in Madras en Calcutta. In 1920 is Noel Carrington na Calcutta om 'n behoorlike tak te stig. Daar raak hy bevriend met Edward Thompson, wat hom betrek het by die abortusskema om die 'Oxford Book of Bengali Verse' te vervaardig.  [ volledige aanhaling nodig ] In Madras was daar nooit 'n formele tak in dieselfde sin as Bombay en Calcutta nie, aangesien die bestuur van die depot daar blykbaar in die hande van twee plaaslike akademici berus het. [ aanhaling nodig ]
OUP se interaksie met hierdie gebied was deel van hul missie na Indië, omdat baie van hul reisigers Oos- en Suidoos-Asië op pad na Indië of teruggeneem het. Graydon het op sy eerste reis in 1907 die 'Straits Settlements' (grootliks die Federale Maleisiese State en Singapoer), China en Japan gereis, maar kon nie veel doen nie. In 1909 besoek AH Cobb onderwysers en boekhandelaars in Sjanghai, en vind dat die grootste kompetisie daar goedkoop boeke uit Amerika was, dikwels direkte herdrukke van Britse boeke.  Die destydse outeursreg, na die Chace-wet van 1891, was van so 'n aard dat Amerikaanse uitgewers sulke boeke ongestraf kon publiseer, hoewel dit in alle Britse gebiede as smokkelaars beskou is. Om outeursreg in beide gebiede te bekom, moes uitgewers reëlings tref vir gelyktydige publikasie, 'n eindelose logistieke hoofpyn in hierdie era van stoomskepe. Vorige publikasie in een of ander gebied het kopieregbeskerming in die ander gebied verbeur. 
Die Press het probleme gehad met Henzell, wat onreëlmatig was met korrespondensie. Hulle het ook handel gedryf met Edward Evans, 'n ander boekhandelaar in Sjanghai. Milford het opgemerk: 'ons moet veel meer in China doen as wat ons doen' en het Cobb in 1910 gemagtig om 'n plaasvervanger vir Henzell as hul verteenwoordiger by die onderwysowerhede te vind. [ aanhaling benodig ] Die plaasvervanger moes wees juffrou M. Verne McNeely, 'n twyfelagtige dame wat 'n lid was van die Society for the Propagation of Christian Knowledge , en ook 'n boekwinkel bedryf het. Sy het die pers van die pers baie bekwaam opgepas en af ​​en toe vir Milford bokse komplimentêre sigare gestuur. Dit lyk asof haar verbintenis met OUP dateer uit 1910, hoewel sy nie 'n eksklusiewe agentskap vir OUP se boeke gehad het nie. Bybels was die belangrikste handelsmerk in China, in teenstelling met Indië waar opvoedkundige boeke boaan die lys gekom het, selfs al was Oxford se weelderig vervaardigde en duur Bybeluitgawes nie baie kompeterend naas goedkoop Amerikaanse nie. [ aanhaling nodig ]
Japan was 'n baie minder bekende mark vir OUP, en 'n klein hoeveelheid handel is grotendeels deur middel van tussengangers uitgevoer. Die Maruzen-maatskappy was verreweg die grootste klant en het 'n spesiale reëling gehad met betrekking tot voorwaardes. Ander sake is deur HL Griffiths, 'n professionele uitgewersverteenwoordiger in Sannomiya , Kobe, gelei . Griffiths reis vir die Press na groot Japannese skole en boekwinkels en neem 'n kommissie van tien persent. [ aanhaling nodig ] Edmund Blunden was 'n kort tydjie aan die Universiteit van Tokio en het die Press in kontak gebring met die universiteitsboekhandelaars, Fukumoto Stroin. Een belangrike aanwins kom egter uit Japan: AS Hornby 's Advanced Learner's Dictionary . Dit publiseer ook handboeke vir die kurrikulum vir primêre en sekondêre onderwys in Hong Kong. Die Chinese taalonderrigtitels word gepubliseer met die handelsnaam Keys Press (啟 思 出版社). [ aanhaling nodig ]
Sommige handel met Oos-Afrika is deur Bombay .  Na aanleiding van 'n tydperk van meestal optree as 'n verspreiding agent vir OUP titels gepubliseer in die Verenigde Koninkryk, in die 1960's OUP Suider-Afrika begin publiseer plaaslike skrywers, vir die algemene leser, maar ook vir skole en universiteite, onder sy Drie Krone Books afdruk . Sy gebied sluit Botswana , Lesotho , Swaziland en Namibië in , asook Suid-Afrika, die grootste mark van die vyf. [ aanhaling nodig ]
OUP Suider-Afrika is nou een van die drie grootste opvoedkundige uitgewers in Suid-Afrika, en fokus sy aandag op die uitgee van handboeke, woordeboeke, atlasse en aanvullende materiaal vir skole, en handboeke vir universiteite. Die outeursbasis daarvan is oorweldigend plaaslik en in 2008 het hy 'n vennootskap met die universiteit aangegaan om studiebeurse te ondersteun vir Suid-Afrikaners wat nagraadse grade studeer. [ aanhaling nodig ]
Instelling van Musiekafdeling
Voor die twintigste eeu het die Press in Oxford af en toe 'n stuk musiek of 'n boek met betrekking tot musiekwetenskap gedruk. Dit het ook die Yattendon Hymnal in 1899 gepubliseer en, nog belangriker, die eerste uitgawe van The English Hymnal in 1906, onder redaksie van Percy Dearmer en die toenmalig onbekende Ralph Vaughan Williams . Sir William Henry Hadow se meervoudige Oxford History of Music het tussen 1901 en 1905 verskyn. Sulke musikale uitgewersondernemings was egter skaars: "In die negentiende-eeuse Oxford sou die idee dat musiek in geen opsig opvoedkundig kan wees, nie gewees het nie vermaak ",  en min van die afgevaardigdes of voormalige uitgewers was self musikaal of het uitgebreide musiekagtergronde gehad. [ aanhaling nodig ]
In die Londense kantoor het Milford egter musikale smaak gehad, en het hy veral bande met die wêreld van kerk- en katedraalmusikante gehad. In 1921 huur Milford Hubert J. Foss , oorspronklik as assistent van die onderwysbestuurder VH Collins. In die werk het Foss energie en verbeelding getoon. Soos Sutcliffe sê, was Foss, 'n beskeie komponis en begaafde pianis, "nie juis geïnteresseerd in onderwys nie; hy het passievol in musiek belanggestel."  Toe Foss kort daarna 'n skema vir die publikasie van 'n groep opstelle van bekende musikante op komponiste wie se werke gereeld oor die radio gespeel is, na Milford gebring het, het Milford dit dalk minder as musiekgerig beskou as opvoedingsverwant. Daar is geen duidelike rekord van die denkproses waardeur die Pers die publikasie van musiek vir uitvoering sal begin nie. Foss se teenwoordigheid en sy kennis, bekwaamheid, entoesiasme en verbeelding was moontlik die katalisator wat tot dusver ongekoppelde aktiwiteite in Milford se gedagtes bymekaar gebring het, as nog 'n nuwe onderneming soortgelyk aan die stigting van die oorsese takke. 
Milford het miskien nie heeltemal verstaan ​​wat hy aangepak het nie. 'N Pamflet van vyftigjarige bestaan ​​wat in 1973 deur die Musiekdepartement uitgegee is, sê dat OUP' geen kennis van die musiekbedryf gehad het nie, en geen verteenwoordiger het om aan musiekwinkels te verkoop nie, en - dit blyk - geen besef gehad het dat bladmusiek op enige manier 'n ander kommoditeit as boeke was nie. . "  Hoe ook al, opsetlik of intuïtief, het Milford drie stappe geneem wat OUP van stapel gestuur het op 'n groot operasie. Hy koop die Anglo-French Music Company en al sy fasiliteite, verbindings en hulpbronne. Hy het Norman Peterkin, 'n matig bekende musikant, as voltydse verkoopsbestuurder vir musiek aangestel. En in 1923 het hy die Musiekdepartement met sy eie kantore in Amen House en Foss as eerste musiekredakteur as 'n aparte afdeling gestig. Dan, buiten algemene steun, het Milford Foss grotendeels aan sy eie lot oorgelaat. 
Foss het met ongelooflike energie gereageer. Hy werk daaraan om 'die grootste moontlike lys op die kortste moontlike tyd' op te stel,  en voeg titels by teen meer as 200 per jaar; agt jaar later was daar 1 750 titels in die katalogus. In die jaar van die stigting van die departement het Foss begin met 'n reeks goedkoop, maar goed bewerkte en gedrukte koorstukke onder die reekstitel "Oxford Choral Songs". Hierdie reeks, onder die hoofredaksie van WG Whittaker, was OUP se eerste verbintenis tot die publisering van musiek vir uitvoering, eerder as in boekvorm of vir studie. Die reeksplan is uitgebrei deur die "Oxford Church Music" en "Tudor Church Music" (oorgeneem van die Carnegie UK Trust ), wat soortgelyk goedkoop is, toe te voeg ; al hierdie reekse gaan vandag voort. Die skema van bygedra essays wat Foss oorspronklik na Milford gebring het, verskyn in 1927 as die Heritage of Music (nog twee bundels sal in die volgende dertig jaar verskyn). Percy Scholes se Luisteraar se Guide to Music (oorspronklik gepubliseer in 1919) is insgelyks in die nuwe departement as die eerste van 'n reeks van boeke oor musiek waardering vir die luister publiek gebring.  Scholes se voortgesette werk vir OUP, wat ontwerp is om die groei van uitgesaaide en opgeneemde musiek aan te pas, plus sy ander werk in die joernalistieke musiekkritiek, sou later omvattend georganiseer en saamgevat word in die Oxford Companion to Music . [ aanhaling nodig ]
Die belangrikste is dat Foss die vermoë gehad het om nuwe komponiste te vind van wat hy as kenmerkende Engelse musiek beskou , wat 'n breë beroep op die publiek gehad het. Hierdie konsentrasie het aan OUP twee voordele gebied wat mekaar wedersyds versterk: 'n nis in musiekpublisering wat nie deur potensiële mededingers beset word nie, en 'n tak van musiekuitvoering en -komposisie wat die Engelse self grotendeels verwaarloos het. Hinnells stel voor dat die vroeëre Musiekdepartement se "mengsel van geleerdheid en kulturele nasionalisme" in 'n gebied van musiek met grotendeels onbekende kommersiële vooruitsigte gedryf is deur die gevoel van kulturele filantropie (gegewe die akademiese agtergrond van die Press) en 'n begeerte om "nasionale musiek buite die Duitse hoofstroom. ' 
Gevolglik het Foss die uitvoering aktief bevorder en die publikasie van musiek gesoek deur Ralph Vaughan Williams , William Walton , Constant Lambert , Alan Rawsthorne , Peter Warlock (Philip Heseltine), Edmund Rubbra en ander Engelse komponiste. In wat die Pers 'die duurste gentleman's agreement in the history of modern music' noem,  waarborg Foss die publikasie van enige musiek wat Vaughan Williams hulle wil aanbied. Daarbenewens het Foss gewerk om OUP se regte te verseker, nie net op musiekpublikasie en lewendige uitvoering nie, maar ook op die "meganiese" regte op opname en uitsending. Dit was destyds glad nie duidelik hoe belangrik dit sou word nie. In werklikheid het Foss, OUP en 'n aantal komponiste aanvanklik geweier om by die Performing Right Society aan te sluit of hulle te ondersteun , uit vrees dat die tariewe daarvan die prestasie in die nuwe media sou ontmoedig. Later jare sou dit aantoon dat hierdie vorms van musiek integendeel winsgewender sou wees as die tradisionele lokale vir musiekpublikasie. 
Ongeag die groei van die musiekdepartement in hoeveelheid, omvang van die musikale aanbod en reputasie onder musikante en die breë publiek, die kwessie van finansiële opbrengste het in die dertigerjare 'n toppunt gekry. Milford as Londense uitgewer het die Musiekdepartement ten volle ondersteun tydens sy jare van vorming en groei. Hy kom egter onder toenemende druk van die afgevaardigdes in Oxford oor die voortgesette stroom van uitgawes uit wat vir hulle 'n onwinsgewende onderneming was. In hul gedagtes was die bedrywighede by Amen House veronderstel om akademies respekvol en finansieel vergoedend te wees. Die kantoor in Londen 'bestaan ​​om geld te verdien vir die Clarendon Press om te bestee aan die bevordering van leer.'  Verder het OUP sy boekpublikasies as korttermynprojekte behandel: boeke wat nie binne 'n paar jaar na publikasie verkoop is nie, is afgeskryf (om as onbeplande of verborge inkomste te vertoon as dit daarna verkoop word). Daarenteen was die klem van die Musiekdepartement op musiek vir uitvoering relatief langtermyn en het dit voortgeduur, veral namate die inkomste uit herhalende uitsendings of opnames ingekom het, en die verhouding met nuwe en opkomende musikante voortgebou het. Die afgevaardigdes was nie gemaklik met die standpunt van Foss nie: "Ek dink steeds dat hierdie woord 'verlies' 'n verkeerde benaming is: is dit nie regtig kapitaalbelê nie?" het Foss aan Milford in 1934 geskryf. 
Dit was dus eers in 1939 dat die Musiekdepartement sy eerste winsgewende jaar getoon het.  Teen daardie tyd het die ekonomiese druk van die depressie sowel as die interne druk om uitgawes te verminder, en moontlik die akademiese agtergrond van die moederliggaam in Oxford, gekombineer om OUP se primêre musiekbedryf te maak dat die publikasie van werke bedoel is vir formele musiekopvoeding en vir musiekwaardering - weer die invloed van uitsending en opname.  Dit stem goed ooreen met 'n toenemende vraag na materiaal om musiekonderwys in Britse skole te ondersteun, 'n gevolg van regeringshervormings in die onderwys gedurende die dertigerjare. [noot 1] Die pers het nie opgehou om nuwe musikante en hul musiek te soek en te publiseer nie, maar die tenoor van die besigheid het verander. Foss, wat persoonlike gesondheidsprobleme ondervind, onder ekonomiese beperkings te staan ​​gekom het (en (soos die oorlogsjare gelei het)) tekorte aan papier, en nie die skuif van al die Londense bedrywighede na Oxford gehad het om The Blitz te vermy nie , bedank sy posisie in 1941 om opgevolg te word deur Peterkin. 
Die Oxford University Press Museum is geleë in Great Clarendon Street , Oxford . Besoeke moet vooraf bespreek word en word gelei deur 'n argiefpersoneel. Uitstallings sluit in 'n 19de-eeuse drukpers , die OUP-geboue en die drukwerk en geskiedenis van die Oxford Almanack , Alice in Wonderland en die Oxford English Dictionary . [ aanhaling nodig ]
OUP het bekend geword as "( The ) Clarendon Press " toe die drukwerk in 1713 van die Sheldonian Theatre na die Clarendon Building in Broad Street verhuis het. Die naam word steeds gebruik toe OUP in 1830 na sy huidige perseel in Oxford verhuis. "Clarendon Press" het 'n nuwe betekenis gekry toe OUP in die vroeë 20ste eeu met boeke in die Londense kantoor begin publiseer het. Om die twee kantore te onderskei, word Londense boeke as "Oxford University Press" -publikasies geëtiketteer, terwyl die boeke van Oxford as "Clarendon Press" -boeke gemerk is. Hierdie etikettering is in die 1970's gestaak toe die Londense kantoor van OUP gesluit is. OUP behou vandag "Clarendon Press" as 'n afdruk vir Oxford-publikasies van besondere akademiese belang. 
Belangrike reekse en titels
Sewe van die twintig dele van die Oxford English Dictionary (tweede uitgawe, 1989)
Oxford Engelse woordeboek
Korter Oxford English Dictionary
Kompakte Oxford Engelse woordeboek
Kompakte uitgawes van die Oxford English Dictionary
Kompakte Oxford English Dictionary of Current English
Beknopte Engelse woordeboek van Oxford
Oxford Bibliografieë aanlyn 
Die godsdienstige boeke van die Sikhs
Heilige boeke van die Ooste
Heersers van Indië-reeks
Die vroeë geskiedenis van Indië
Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, ook bekend as die Oxford Classical Texts
Oxford Engelse drama
Oxford Engelse romans
Oxford Geskiedenis van Engeland
Nuwe Oxford Geskiedenis van Engeland
Oxford Geskiedenis van die Verenigde State
Oxford Geskiedenis van Islam
Die Oxford Geskiedenis van die Britse Ryk
Die Oxford Geskiedenis van Suid-Afrika
Oxford Geskiedenis van Wallis
Die Oxford-geskiedenis van die vroeë moderne Europa
Die Oxford-geskiedenis van die moderne Europa
Oxford Historical Monographs- reeks
Lees saam met Biff, Chip & Kipper
Oxford-toets vir Engels
Oxford Plasingstoets vir jong leerders
My Oxford Engels
Oxford Hebreeuse Bybel
Oxford Lectern Bybel
Atlas van die wêreld
Nuwe beknopte wêreldatlas
Die Oxford Companion to Music
Oxford Geskiedenis van Westerse Musiek
OUP as Oxford Journals was ook 'n belangrike uitgewer van akademiese tydskrifte , sowel in die wetenskappe as in die geesteswetenskappe; vanaf 2016[Opdateer]dit publiseer meer as 200 tydskrifte namens geleerde samelewings regoor die wêreld.  Daar is opgemerk dat een van die eerste universiteitsperse 'n open access-tydskrif ( Nucleic Acids Research ) gepubliseer het, en waarskynlik die eerste wat hybride tydskrifte vir oop toegang bekendstel , wat skrywers 'opsionele oop toegang' bied om alle lesers aanlyn te laat toegang tot hul vraestel sonder koste.  Die "Oxford Open" -model is van toepassing op die meeste tydskrifte.  Die OUP is lid van die Open Access Scholarly Publishers Association . [ aanhaling nodig ]
Oxford University Press ondersteun sedert 2001 die Clarendon-beurs , 'n studiebeursskema vir gegradueerdes van die Universiteit van Oxford . 
Kategorie: Akademiese tydskrifte van die Universiteit van Oxford
'N Lys met tydskrifte vir die Universiteit van Oxford
Hart se reëls vir samestellers en lesers aan die University Press, Oxford
Lys van die grootste Britse boekuitgewers
Cambridge University Press teen Patton , 'n outeursreg inbreuk op die outeursreg waarin OUP 'n eiser is
Blavatnik School of Government (in 2015 geopen), oorkant die OUP in Waltonstraat
^ Onder verskillende kommissies onder voorsitterskap van Hadow .
^ Balter, Michael (16 Februarie 1994). "400 jaar later floreer Oxford Press" . The New York Times . Besoek op 28 Junie 2011 .
^ "Oor Oxford University Press" . OUP Akademies . Besoek op 3 Augustus 2018 .
^ "'N Kort geskiedenis van die pers" . Cambridge University Press . Besoek op 3 Augustus 2018 .
^ Carter bl. 137
^ Peter Sutcliffe, The Oxford University Press: an informal history (Oxford 1975; weer uitgereik met regstellings 2002) pp. 53, 96–97, 156.
^ "Maatskappyoorsig van Oxford University Press Ltd" . Bloomberg BusinessWeek . Op 7 Mei 2013 vanaf die oorspronklike argief . Besoek op 25 September 2012 .
^ Barker bl. 4; Carter pp. 7–11.
^ Carter bl. 17–22
^ Sutcliffe bl. xiv
^ Carter hfst. 3
^ Barker bl. 11
^ Carter bl. 31, 65
^ Carter hfst. 4
^ Carter hfst. 5
^ Barker bl. 15
^ Barker bl. 22
^ Carter bl. 63
^ Barker bl. 24
^ Carter hfst. 8
^ Barker bl. 25
^ Carter bl. 105–09
^ Carter bl. 199
^ Barker bl. 32
^ IG Phillip, William Blackstone and the Reform of the Oxford University Press (Oxford, 1957) pp. 45–72
^ Carter, hfst. 21
^ Sutcliffe bl. xxv
^ Barker bl. 36–39, 41. Sutcliffe bl. 16
^ Barker bl. 41. Sutcliffe pp. 4–5
^ Barker bl. 44
^ Harry Carter, Wolvercote Mill hf. 4 (tweede uitgawe, Oxford, 1974)
^ Sutcliffe bl. 6
^ Sutcliffe bl. 36
^ Barker bl. 45–47
^ Sutcliffe bl 14–15
^ Barker bl. 47
^ Sutcliffe bl. 27
^ The Clarendonian, 4, nr. 32, 1927, p. 47
^ Sutcliffe bl. 64
^ Barker bl. 48
^ Simon Winchester , The Meaning of Everything: The Story of the Oxford English Dictionary (Oxford, 2003)
^ Sutcliffe bl. 66
^ Sutcliffe bl. 109
^ Sutcliffe bl. 155
^ Sutcliffe bl. 79
^ Sien hoofstuk twee van Rimi B. Chatterjee, Empires of the Mind: A History of the Oxford University Press in India During the Raj (Nieu-Delhi: OUP, 2006) vir die hele verhaal van Gell se verwydering.
^ Ngugi wa Thiongo, 'Imperialism of Language', in Moving the Centre: The Struggle for Cultural Freedom vertaal uit die Gikuyu deur Wangui wa Goro en Ngugi wa Thiong'o (Londen: Currey, 1993), p. 34.
^ Jackson, Kenneth T. , red. (1995). The Encyclopedia of New York City . New Haven: Yale University Press . bl. 870. ISBN 0300055366.
^ Vir 'n verslag van die Sacred Books of the East en die hantering daarvan deur OUP, sien hoofstuk 7 van Rimi B. Chatterjee 's Empires of the Mind: 'n geskiedenis van die Oxford University Press in Indië tydens die Raj ; Nieu-Delhi: OUP, 2006
^ Rimi B. Chatterjee , 'Canon Without Consensus: Rabindranath Tagore and the "Oxford Book of Bengali Verse' '. Book History 4: 303-33.
^ Sien Rimi B. Chatterjee, 'Pirates and Philanthropists: British Publishers and Copyright in India, 1880–1935'. In Print Areas 2: Book History in India onder redaksie van Swapan Kumar Chakravorty en Abhijit Gupta (Nieu-Delhi: Permanent Black, komende in 2007)
^ Sien Simon Nowell-Smith, International Copyright Law and the Publisher in the Reign of Queen Victoria: The Lyell Lectures, University of Oxford, 1965–66 (Oxford: Clarendon Press, 1968).
^ Beachey, RW (1976). "Die handel in ivoor in Oos-Afrika in die negentiende eeu". The Journal of African History . 8 (2): 269–290. doi : 10.1017 / S0021853700007052 .
^ a b Sutcliffe bl. 210
^ Oxford bl. 4
^ Sutcliffe bl. 211
^ a b Oxford bl. 6
^ Hinnells bl. 18–19; OUP het in 1936 aangesluit.
^ Sutcliffe bl. 168
^ a b Sutcliffe bl. 212
^ Oxford University Press webwerf, Argiewe
^ "Oor" . Oxfordbibliographies.com .
^ "Oxford-tydskrifte" . OUP. Op 19 Julie 2014 vanaf die oorspronklike argief . Besoek op 19 April 2016 .
^ "Opsionele oop toegang eksperiment" . Tydskrif vir eksperimentele plantkunde . Oxford-tydskrifte. Op 4 Desember 2008 vanaf die oorspronklike argief . Besoek op 19 April 2016 .
^ "Oxford Open" . Oxford-tydskrifte. Op 19 Julie 2014 vanaf die oorspronklike argief . Besoek op 19 April 2016 .
^ "Geskiedenis van die Clarendon Fund" . Universiteit van Oxford . Besoek op 12 Februarie 2018 .
Barker, Nicolas (1978). Die Oxford University Press en die verspreiding van leer . Oxford.
Carter, Harry Graham (1975). 'N Geskiedenis van die Oxford University Press . Oxford: Clarendon Press. OCLC 955872307 .
Chatterjee, Rimi B. (2006). Empires of the Mind: A History of the Oxford University Press in India During the Raj . Nieu-Delhi: Oxford University Press. ISBN 9780195674743.
Hinnells, Duncan (1998). 'N Buitengewone uitvoering: Hubert Foss en die vroeë jare van musiekpublisering by die Oxford University Press . Oxford: OUP. ISBN 978-0-19-323200-6.
Oxford Music: The First Fifty Years '23 −'73 . Londen: Musiekafdeling van die Universiteit van Oxford. 1973.
Sutcliffe, Peter (1978). Die Oxford University Press: 'n informele geskiedenis . Oxford: Clarendon Press. ISBN 0-19-951084-9.
Sutcliffe, Peter (1972). 'N Informele geskiedenis van die OUP . Oxford: OUP.
Gadd, Ian, red. (2014). The History of Oxford University Press: Deel I: begin tot 1780 . Oxford: OUP. ISBN 9780199557318 .
Eliot, Simon, red. (2014). The History of Oxford University Press: Deel II: 1780 tot 1896 . Oxford: OUP. ISBN 9780199543151 .
Louis, Wm. Roger , red. (2014). The History of Oxford University Press: Volume III: 1896 tot 1970 . Oxford: OUP. ISBN 9780199568406 . Ook aanlyn doi : 10.1093 / acprof: oso / 9780199568406.001.0001 .
Robbins, Keith , red. (2017). The History of Oxford University Press: Deel IV: 1970 tot 2004 . Oxford: OUP. ISBN 9780199574797 .