Dit is die taak van die geskiedkundige om die ontwikkeling van die mens in al sy samelewingsverbande in tydsverloop te bestudeer. Hy kan hom dus nooit losmaak van die sosiale, kulturele en ekonomiese omgewing waarin hy sy wetenskap beoefen nie. Gevolglik het die geleidelike versosialisering van die maatskappy ook die geskiedskrywing in sy wese geraak. Veral in Europa het die geskiedenis ontwikkel tot 'n sosiale wetenskap wat nie meer oppervlakkige gebeurtenisgeskiedenis wou bedryf nie, maar hom tot die dieptegeskiedenis gewend het wat die permanenter strukture van die menslike bestaan bestudeer. In hierdie proses is die politieke geskiedenis links laat lê om aandag aan sosioekonomiese vraagstukke te gee. Die beoefening van streekgeskiedenis het gebaat by hierdie nuwe benadering omdat dit by uitstek geskik was vir die bestudering van sosio-ekonomiese temas. Dit bied ook aan die plaaslike streekhistorikus die geleentheid om 'n ernstige leemte in die Suid-Afrikaanse historiografie aan te vul. Een so 'n tema is die Swartman, Asiër en Kleurling as 'n geïntegreerde faktor in die totstandkoming van die huidige samelewingstruktuur in die RSA. Tot in hierdie stadium was die geskiedskrywing oorwegend Blanksentries, en die ander bevolkingsgroepe is as eksterne faktore beskou wat nadelig op die struktuur ingewerk het. Binne die raamwerk van streekhistoriese navorsing is dit moontlik - en noodsaaklik - om die wisselwerking tussen die verskillende bevolkingsgroepe onbevange te bestudeer. Langs hierdie weg kan 'n bydrae gemaak word tot 'n beter begrip van ons samelewing.