Joel Christensen, Universiteit Brandeis
Die Griekse held Odysseus herenig met sy vrou, Penelope, na sy terugkeer na Ithaca, in 'n illustrasie uit Homeros se epos. Kultuurklub / Getty Images
In die antieke Griekse epos "The Odyssey" beskryf Homeros held, Odysseus, die wilde land van die Cyclops as 'n plek waar mense nie in die openbaar bymekaarkom nie, waar elkeen besluite neem vir sy eie gesin en "gee niks om vir mekaar nie. "
Vir Odusseus - en sy gehore - merk hierdie Cyclops en sy mense onmenslik op. Die gedeelte kommunikeer ook hoe mense moet leef: saam, in samewerking, met besorgdheid oor die algemene belang.
Die afgelope jaar was ons getuie van polisiegeweld, toenemend partydige politiek en die voortgesette Amerikaanse nalatenskap van rassisme tydens 'n geslagsbepalende pandemie. En vir baie is dit soms in isolasie tuis waargeneem. Ek is bekommerd oor hoe ons kan genees van ons kollektiewe trauma.
As 'n onderwyser in Griekse letterkunde, Ek is geneig om na die verlede te draai om die hede te verstaan. Ek het vertroosting gevind in die Homeriese epos "The Iliad" en sy ingewikkelde sienings oor geweld na die aanvalle op 9 September. En ek het vertroosting in die Odyssee gevind ná my pa se onverwagte dood op 11 in 61.
Net so kan Homer ons help om terug te keer na ons normale wêrelde na 'n jaar van sosiale kontak. Ek kan ook, volgens my, leiding gee oor hoe mense kan genees.
Gesprek en erkenning
Wanneer Odysseus, 'n Trojaanse oorlogsheld wat na tien jaar terugkeer huis toe, die eerste keer in die epos verskyn, hy huil aan die oewer van 'n geïsoleerde eiland, waaksaam deur die godin Calypso, wie se naam, wat beteken 'iemand wat wegkruip', sy isolasie en skeiding verder beklemtoon. Om van hierdie dorre oewer tot by sy familieherd te kom, moet Odysseus weer sy lewe op see waag. Maar in die proses ontdek hy ook weer wie hy in die wêreld is deur weer met sy gesin en sy huis, Ithaca, te herenig.
Gesprek staan ​​sentraal in die intrige daarvan. Terwyl Odysseus se aankoms op Ithaca propvol aksie is - hy trek 'n vermomming aan, ondersoek misdade en vermoor misdadigers - ontvou die epos se tweede helfte stadig. En baie daarvan verloop deur die gesprekke tussen die karakters.
Wanneer Odysseus, vermom as bedelaar, sy toevlug, Eumaios, toevlug kry, praat hulle twee lank en vertel ware verhale en valses om te openbaar wie hulle is. Eumaios nooi Odysseus met die volgende woorde: "Laat ons ons verskriklike pyne geniet: want na verloop van tyd vind iemand vreugde selfs in pyn, nadat hulle dwaal en baie gely het. "
Dit kan vreemd lyk om te dink dat dit plesier kan gee as u pyn onthou. Maar wat "The Odyssey" vir ons wys, is die krag om ons verhale te vertel. Plesier kom uit die wete dat pyn agter die rug is, maar dit kom ook uit die begrip waar ons in die wêreld pas. Dit gevoel van aanvaarding kom deels van ander mense wat weet wat ons ervaar het.
Wanneer Odysseus ná 20 jaar uiteindelik weer met sy vrou, Penelope, herenig, maak hulle liefde, maar dan verleng Athena, Odysseus se beskermheer en godin van wysheid en oorlog, die nag sodat hulle kan geniet dit om mekaar alles te vertel wat hulle gely het. Die plesier lê in die oomblikke van deel.
In die afgelope jaar het ek gefantaseer oor oomblikke van hereniging terwyl die pandemie voortduur. En ek het teruggekeer na die reünie van Odysseus en Penelope en oorweeg waarom hierdie gesprek belangrik is en watter funksie dit dien.
Gespreksterapie is al 'n eeu 'n belangrike deel van die sielkunde, maar gesprekke en storievertelling vorm mense heeltyd. Die moderne sielkundige benadering van narratiewe terapie soos dit deur psigoterapeute ontwikkel is Michael White en David Epston kan ons help om dit beter te verstaan.
Narratiewe terapie voer aan dat dit so is baie van wat ons emosioneel en sielkundig ly kom uit die verhale wat ons glo oor ons plek in die wêreld en ons vermoë om dit te beïnvloed. White wys hoe verslawing, geestesongesteldheid of trauma voorkom dat sommige mense terugkeer na hul lewens. Narratiewe terapie kan help in hierdie situasies en ander. Dit het mense hul eie verhale oorvertel totdat hulle hulle anders verstaan. Sodra mense in die verlede kan herformuleer wie hulle was, kan hulle 'n beter kans hê om hul koers in die toekoms in kaart te bring.
"Die Odyssey," glo ek, is ook hiervan bewus. Soos ek in my onlangse boek betoog, "Die veelsinnige man, "Moet Odysseus sy eie verhaal vertel om vir homself en sy gehore sy ervarings en hoe dit hom verander, te verwoord.
Dit neem Odysseus een lang aand, maar vier digbundels om die verhaal van sy reis te vertel, veral fokus op die besluite wat hy geneem het en die pyn wat hy en sy manne gely het. Deur die verlede te herskep en sy plek daarin te verstaan, berei die held voor om die toekoms tegemoet te gaan. Wanneer Odysseus sy eie verhaal oorvertel, spoor hy sy lyding na die oomblik toe hy die eenogige reus Polyphemos verblind en daaroor gespog het.
Deur sy eie aksie aan die begin van sy verhaal te sentreer, steun Odysseus homself met 'n gevoel van beheer - die hoop dat hy die toekomstige gebeure kan vorm.
Om terug te keer na die wêreld
Hier is 'n belangrike eggo van idees wat elders in die Griekse poësie gevind word: Ons het dokters nodig vir siektes in die liggaam en gesprekke vir siekte in die siel.
Na die afgelope jaar kan sommige van ons dit moeilik vind om optimisme te betoon. Inderdaad, ek is al deur hierdie donkerheid in my eie lewe toe ek verlede jaar 'n virtuele begrafnis vir my ouma moes bywoon en gevoel het dat ons nie ons dooies behoorlik vereer nie. Maar hierdie lente, toe ons ons derde kind in die wêreld verwelkom het, het my verhaal oorgeskuif na een van die hoop toe ek in haar oë kyk.
Op hierdie oomblik glo ek dat ons, net soos Odysseus, die tyd moet neem om mekaar ons verhale te vertel en om die beurt te luister. As ons kan kommunikeer wat met ons die afgelope jaar gebeur het, kan ons beter verstaan ​​wat ons nodig het, om na 'n beter toekoms te beweeg.