AFRIKAANSE OPSOMMING: Watergehalte van voorsiende water wat vir drink doeleindes gebruik word, het tot so ’n toestand verswak dat punt-van-gebruik waterdisinfeksie ’n noodsaaklikheid geword het. Histories, is kloor die mees gebruikte ontsmettingsmiddel, maar die tekortkominge daarvan het die afgelope drie dekades tot die ontwikkeling van talle alternatiewe tegnologieë gelei. Een van die opkomende, maar minder begrypte tegnologieë is die kombinasie van metaalione met ’n oksideringsagent. Tradisioneel is kloordisinfeksie beheer deur die vrye kloorresidu en die pH te meet, maar oksidasiereduksiepotensiaal (ORP) is besig om as ’n alternatiewe indikator van die doeltreffendheid van ontsmetting na vore te kom. Die doelwitte van die navorsing was om (i) die bydrae, indien enige, van metaalione op die ontsmettingsvermoë van broom-kloriedimethylhidantoïen (BCDMH) te identifiseer, (ii) die uitvoerbaarheid van die gebruik van metaalione met BCDMH as ’n ontsmettingsmiddel op ŉ tipiese drinkwaterbron te ondersoek, (iii) die ORP as ’n indikator van ontsmettingsdoeltreffendheid te evalueer vir ’n ontsmettingsproses wat metaalione met BCDMH kombineer. Die uitvoerbaarheidsondersoek het van kriteria soos doeltreffendheid, implementeringsgemak, finansiële implikasies en omgewingsimplikasies gebruik gemaak, en die vergelyk met die individuele prosesse. ’n Batch eksperimentele opstelling is ontwikkel wat ’n voer behandel het met ’n kombinasie metaalione en ’n oksideringsagent. Die voer het bestaan uit water wat kunsmatig besmet was met bakterie Pseudomonas sp. strain CT07 teen ’n konsentrasie van tussen 0.5x107 en 2.0x107 cfu/ml. Uitplating is gebruik om ontsmetting te bepaal deur die vermindering van bakteriese konsentrasies tot op ’n vlak onder die opsporingsgrense. Koper-, silwer- en sink-ione is deur ’n ioniseerder vrygelaat en ’n BCDMH voorraadoplossing is as oksideermiddel gebruik. ’n Vaste kontak tydperk van 5-minute is gebruik om die bevindings relevant te hou tot punt-van-gebruik waterdisinfeksie. Eksperimentele resultate was geanaliseer deur gebruik te maak van logistieke regressie. Die logit-model vir gekombineerde behandeling het ’n sterk korrelasie met ’n Cox-Snell R2 van 0.516 gehad wat beduidend was met ’n p-waarde <0.001. Die interaksie koëffisiënt (β12) was beduidend met ’n p-waarde van 0.036. Die beduidende interaksie koëffesiënt het getoon dat metaalione die ontsmettingsvermoë van BCDMH, vir ’n kort kontaktydperk van 5-minute, kan verbeter. Die byvoeging van metaalione verminder die hoeveelheid BCDMH wat benodig word om ’n sekere waarskynlikheid te bereik vir suksesvolle ontsmetting volgens die waarskynlikheidsmodel. Die gekombineerde ontsmettingsproses is meer doeltreffend, kan maklik implementeer word en dit het omgewingsvoordele oor die individuele prosesse. Maar, die gekombineerde tegnologie is duurder om te bedryf as slegs BCDMH-behandeling. Die byvoeging van metaalione deur ionisering kan lei tot ’n 25.67% vermindering in die gebruik van BCDMH, maar dit kom teen ’n bedryfskoste 2.5 keer meer as behandeling sonder metaalione. Finale ORP waardes het geen korrelasie met die ontsmettingssukses gehad nie. Die verandering in ORP vir die BCDMH behandeling het ’n beduidende verhouding getoon met behandelingsukses met ’n p-waarde van 0.018. Die verhouding het getoon dat ’n ΔORP van 164.35 mV ooreen behoort te stem met ’n 90% waarskynlikheid vir suksesvolle behandeling. Die maksimum eksperimentele ΔORP was egter slegs 117 mV. Die navorsing het getoon dat metaalione die onsmettingsdoeltreffendheid van BCDMH verbeter. Die tegnologie het verskeie voordele, maar dit is nie finansieel regverdigbaar nie as gevolg van die toename in koste teenoor standaard BCDMH behandeling. Die verandering in ORP was nouer verwant aan ontsmettingsukses as ’n enkele ORP-waarde. ’n Volledige koonsentrasie- kontak tyd (CT) ondersoek sal die begrip van die interaksies tussen metaalione, BCDMH en patogene verbreed.