"The Gift of the Magi" is 'n gewilde Kersverhaal oor liefde en opoffering. Die werk is een van die beroemdste stories deur O. Henry , 'n Amerikaanse skrywer.
Die geskenk van die Magi
Een dollar en sewe en tagtig sent. Dit was alles. En sestig sent was dit in pennies. Pennies het een en twee op 'n slag gered deur die kruidenierswinkel en die groenteman en die slagter te stoot totdat sy wange verbrand is met die stille toerekening van die parsimonie wat so 'n noue hantering impliseer.
Drie keer het Della dit getel. Een dollar en tagtig en sewe sent. En die volgende dag sal Kersfees wees.
Daar was klaarblyklik niks om te doen nie, maar plat op die losse rusbank en huil. So het Della dit gedoen. Wat die morele refleksie inisieer, dat die lewe bestaan ​​uit sobs, sniffles en glimlagte, met sniffles wat oorheers.
Terwyl die meesteres van die huis geleidelik van die eerste stadium na die tweede afneem, kyk na die huis. 'N Gemeubileerde woonstel teen $ 8 per week. Dit het nie presies bedelaarbeskrywing gehad nie, maar dit het beslis die woord op die uitkyk vir die mendicancy-groep gehad.
In die vestibule hieronder was 'n briefkas waarin geen brief sou gaan nie, en 'n elektriese knoppie waarvan geen sterfvinger 'n ring kon koaxieer nie. Daarbenewens was daar ook 'n kaart met die naam "Mr. James Dillingham Young."
Die "Dillingham" was tydens 'n voormalige tydperk van voorspoed tot die briesie gewaai toe sy besit $ 30 per week betaal is.
Nou, toe die inkomste tot $ 20 gekrimp het, het hulle ernstig gedink om te kontrakteer tot 'n beskeie en beskeie D. Maar wanneer mnr. James Dillingham Young tuis gekom het en sy woonstel hierbo bereik het, is hy "Jim" genoem en baie geknou deur mev. James Dillingham Young, wat reeds vir jou as Della bekendgestel is.
Dit is alles baie goed.
Della het haar huil klaar gemaak en met die poeierlaap by haar wange bygewoon. Sy staan ​​by die venster en kyk dolly na 'n grys kat wat 'n grys heining in 'n grys agterplaas loop. Môre sal Kersdag wees, en sy het slegs $ 1,87 om Jim 'n geskenk te koop. Sy het elke pennie spaar wat sy kon vir maande, met hierdie gevolg. Twintig dollar per week gaan nie ver nie. Uitgawes was groter as wat sy bereken het. Hulle is altyd. Slegs $ 1,87 om 'n geskenk vir Jim te koop. Haar Jim. Baie geluk het sy beplan vir iets lekker vir hom. Iets fyn en skaars en sterling - iets net 'n bietjie naby om waardig te wees die eer om deur Jim besit te word.
Daar was 'n pier-glas tussen die vensters van die kamer. Miskien het jy 'n pierglas gesien in 'n $ 8-woonstel. 'N Baie dun en baie gematigde persoon kan, deur sy refleksie in 'n vinnige reeks lengtestrekke te sien, 'n redelike akkurate begrip van sy voorkoms verkry. Della, wat slank was, het die kuns bemeester.
Skielik draai sy van die venster af en staan ​​voor die glas. Haar oë het skitterend geskyn, maar haar gesig het sy kleur binne twintig sekondes verloor. Sy haal vinnig haar hare af en laat dit tot sy volle lengte val.
'The Gift of the Magi' Kortverhaal
Vrae vir Studie en Bespreking
O. Henry - Profiel
Die laaste blad
Nou was daar twee besittings van die James Dillingham Youngs waarin hulle albei 'n magtige trots geneem het. Een daarvan was Jim se goue horlosie wat sy pa en sy oupa was. Die ander was Della se hare. As die koningin van Skeba in die woonstel oor die lugas woon, sou Della haar hare een dag uit die venster laat hang het om net te droog om haar juwele en geskenke te deprecieer. Sou koning Salomo die wagter gewees het, met al sy skatte wat in die kelder opgestapel was, sou Jim sy horlosie elke keer as hy verby was, uitgetrek het, net om hom van afguns tot sy baard te sien pluk.
So het Della se pragtige hare oor haar gespring en skyn soos 'n kaskade bruin water. Dit het onder haar knie geklim en vir haar byna 'n kledingstuk gemaak. En toe het sy dit senuweeagtig en vinnig weer gedoen. Eens het sy 'n oomblik gefluister en stilgestaan ​​terwyl 'n traan of twee op die verslete rooi tapyt gespat het.
Op haar ou bruin baadjie gegaan; Op haar ou bruin hoed gaan. Met 'n wervel van rompe en met die briljante vonkel wat nog in haar oë is, fladder sy uit die deur en af ​​in die trappe na die straat.
Waar sy gestop het, het die teken gelees: "Mene. Sofronie. Haargoed van alle soorte." Een vlug op Della het gehardloop en haarself versamel, panting. Mevrou, groot, te wit, koud, het skaars die "Sofronie" gekyk.
"Sal jy my hare koop?" vra Della.
"Ek koop hare," sê mevrou. "Neem jou hoed af en laat ons kyk na die voorkoms daarvan."
Onder het die bruin kaskade geskeur.
"Twintig dollar," sê mevrou en lig die massa op met 'n beoefende hand.
"Gee dit gou vir my," sê Della.
Ag, en die volgende twee uur het jy op rooskleurige vlerke gedreig. Vergeet die geharde metafoor. Sy het die winkels vir Jim se teenwoordigheid ontneem.
Sy het dit uiteindelik gevind. Dit is sekerlik vir Jim en niemand anders gemaak nie. Daar was niemand anders soos in enige van die winkels nie, en sy het almal van hulle binne-in gedraai.
Dit was 'n platinum-fob-ketting, eenvoudig en kuis in ontwerp, en het die waarde daarvan net deur middel van stof en nie deur meretriese versiering geproklameer nie - soos alle goeie dinge moet doen. Dit was selfs waardig vir The Watch. Sodra sy dit sien, het sy geweet dat dit Jim's moet wees. Dit was soos hy. Stilte en waarde - die beskrywing is op beide toegepas. Een-en-twintig dollar het hulle van haar daarvoor geneem, en sy het die 87 sent huis toe gejaag. Met daardie ketting op sy horlosie kan Jim behoorlik bekommerd wees oor die tyd in enige maatskappy. Groot soos die horlosie was, het hy dit soms op die slap gekyk oor die ou leergordel wat hy in die plek van 'n ketting gebruik het.
Toe Della haar by die huis kom, het dronkenskap 'n bietjie na omsigtigheid en rede gegee. Sy het haar krulstrykstowwe uitgestraal en die gas aangesteek en na die werk gegaan om die woede te herstel wat deur vrygewigheid aan liefde gemaak is. Dit is altyd 'n geweldige taak, liewe vriende - 'n reuse taak.
Binne veertig minute was haar kop bedek met klein, liggeleende krulle wat haar wonderlik laat lyk soos 'n dapper skoolseun. Sy kyk lank, versigtig en krities na haar refleksie in die spieël.
"As Jim my nie doodmaak nie," het sy vir haarself gesê, "voordat hy 'n tweede kyk na my, sal hy sê ek lyk soos 'n Coney Island-koormeisie.
Maar wat kan ek doen - o! Wat kan ek doen met 'n dollar en tagtig en sewe sent? "
Om 7 uur is die koffie gemaak en die braaipan was op die agterkant van die stoof warm en gereed om die kakels te kook.
Jim was nooit laat nie. Della verdubbel die fob-ketting in haar hand en sit op die hoek van die tafel naby die deur wat hy altyd ingeskryf het. Toe hoor sy sy trap op die trappe af op die eerste vlug, en sy word vir 'n oomblik wit. Sy het 'n gewoonte gehad om klein stil gebed oor die eenvoudigste alledaagse dinge te sê, en nou het sy gefluister: "Asseblief, God, laat hom dink ek is nogal mooi."
Die deur het oopgegaan en Jim stap in en maak dit toe. Hy het dun en baie ernstig gelyk. Swak kollega, hy was net twee en twintig - en met 'n familie belas! Hy het 'n nuwe oorjas nodig gehad en hy was sonder handskoene.
Jim het binne-in die deur gestop, so onroerende as 'n setter by die geur van kwartels.
Sy oë was vas op Della, en daar was 'n uitdrukking in hulle wat sy nie kon lees nie, en dit het haar bang gemaak. Dit was nie woede, verrassing of afkeuring, of gruwel of enige van die sentiment waarvoor sy voorberei was nie. Hy het net na haar gekyk met daardie vreemde uitdrukking op sy gesig.
'Die storie van 'n uur se kortverhaal
Vrae vir Studie en Bespreking
O. Henry - Profiel
Della wikkel van die tafel af en gaan na hom toe.
Ek het my hare afgesny en verkoop omdat ek nie deur Kersfees kon gewees het sonder om vir jou 'n geskenk te gee nie. Dit sal weer uitkom - jy sal nie omgee nie, wil jy? Ek moes dit net doen. My hare groei vreeslik vinnig. Sê `Vrolike Kersfees! ' Jim, en laat ons gelukkig wees. Jy weet nie wat 'n mooi nie - wat 'n pragtige, mooi geskenk wat ek vir jou het. "
"Jy het jou hare afgesny?" gevra Jim, moeisaam, asof hy nie by daardie patentfeit aangekom het nie, selfs na die moeilikste geestelike arbeid.
"Sny dit af en verkoop dit," het Della gesê. "Weet jy ook nie so goed nie?" Ek is sonder my hare, is ek nie? "
Jim kyk merkwaardig na die kamer.
'Jy sê jou hare is weg?' het hy gesê, met 'n lug amper van idioot.
"Jy hoef dit nie te soek nie," het Della gesê. "Dit is verkoop, ek sê vir jou, ook verkoop en weg. Dis Kersaand , seun. Wees goed vir my, want dit het vir jou gegaan. Miskien is die hare van my kop genommer," het sy met skielike ernstige soetigheid aangegaan. "Maar niemand kan my liefde vir jou tel nie. Moet ek die kakels aanstoot, Jim?"
Uit sy trance was Jim vinnig om te wakker. Hy het sy Della gevou. Vir tien sekondes moet ons met onverskillige ondersoek 'n paar onbeduidende voorwerpe in die ander rigting beskou. Agt dollar per week of 'n miljoen per jaar - wat is die verskil? 'N Wiskundige of 'n wit sal jou die verkeerde antwoord gee.
Die magie het waardevolle geskenke gebring, maar dit was nie onder hulle nie. Hierdie donker bewering sal later verlig word.
Jim het 'n pakkie uit sy oortreksak getrek en dit op die tafel gegooi.
"Moenie 'n fout maak nie, Dell," het hy gesê. "Ek dink nie daar is iets in die weg van 'n kapsel of 'n skeer of 'n sjampoe wat my soos my meisie minder kan maak nie.
Maar as jy daardie pakket sal onttrek, sal jy dalk sien waarom jy my eers 'n rukkie gehad het. "
Wit vingers en kakels het by die tou en papier geskeur. En dan 'n ekstatiese skree van vreugde; en dan, helaas! 'n vinnige vroulike verandering in histeriese trane en welslae, wat die onmiddellike indiensneming van al die trooskragte van die eienaar van die woonstel noodsaak.
Want daar lê The Combs - die stel kamme, sy en die rug, dat Della lank in 'n Broadway-venster aanbid het. Pragtige kamme, pure skilpaddop, met juweliersvelde - net die skaduwee om in die pragtige verdwynde hare te dra. Hulle was dure kamme, het sy geweet, en haar hart het eenvoudig sonder die minste hoop van besit op hulle geforseer en verlang. En nou was hulle hare, maar die tresse wat die gesogte versierings moes versier het, was weg.
Maar sy het hulle na haar boesem omhels, en sy het lankal met dowwe oë en 'n glimlag gekyk en gesê: "My hare groei so vinnig, Jim!"
En hulle Della het opgetrek soos 'n bietjie gesing kat en uitgeroep: "O, o!"
Jim het nog nie sy pragtige geskenk gesien nie. Sy het dit gretig aan haar ooppalm gehou. Die dowwe edelmetaal het geflits met 'n weerspieëling van haar blink en vurige gees.
'Is dit nie 'n dandy, Jim nie?
Ek het die hele dorp gejaag om dit te vind. Jy sal nou eers honderd keer per dag moet kyk. Gee my jou horlosie. Ek wil sien hoe dit lyk. "
In plaas daarvan om gehoorsaam te wees, het Jim op die rusbank neergestort en sy hande onder die rug van sy kop gesit en geglimlag.
"Dell," het hy gesê. "Kom ons sit ons Kersgeskenke weg en hou hulle 'n rukkie. Hulle is te mooi om net op die oomblik te gebruik. Ek verkoop die horlosie om die geld te kry om jou kamme te koop. die kakels aan. "
Die magie, soos u weet, was wyse manne - wonderlike wyse manne - wat geskenke aan die Babe in die krip gebring het. Hulle het die kuns uitgevind om kersgeskenke te gee. Om gesond te wees, hulle geskenke was ongetwyfeld wyse manne, wat moontlik die voorreg van ruil in geval van duplisering dra. En hier het ek die ongelukkige kroniek van twee dwaas kinders in 'n woonstel wat die grootste skatkamers van hul huis vir mekaar onophoudelik geoffer het.
Maar in 'n laaste woord aan die wyse van hierdie dae, laat dit gesê word dat van almal wat geskenke gee, hierdie twee die wysste was. O almal wat geskenke gee en ontvang, soos hulle wysste is. Oral is hulle wysste. Hulle is die magie.