Sabinet | Pacta commissoria (vervalbedinge) en pandreg : aantekeninge
n Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg - Pacta commissoria (vervalbedinge) en pandreg : aantekeninge
Source : Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg, Volume 2010, Issue 4, Jan 2010, p. 779 - 789
Keyword(s) : Universiteit van Suid-Afrika
Die regspraak en die daaropvolgende onlangse literatuur oor die geldigheid en effek van pacta commissoria by pandreg maak dit duidelik dat hierdie aspek van die saaklike sekerheidsreg in die Suid-Afrikaanse reg &apos;n sekere mate van onsekerheid en onduidelikheid vertoon. (Sien Mapenduka v Ashington 1919 AD 343; Sun Life Assurance Co of Canada v Kuranda 1924 AD 20; Graf v Buechel 2003 4 SA 378 (HHA); Bock v Duburoro (Pty) Ltd 2003 4 All SA 103 (HHA); Citibank NA v Thandroyen Fruit Wholesalers CC 2007 6 SA 110 (HHA) wat eersgenoemde betref en vir laasgenoemde Badenhorst, Pienaar en Mostert Silberberg and Schoeman&apos;s The Law of Property (2006) 368; Schulze "Parate executie, pacta commissoria, banks and mortgage bonds" 2004 De Jure 256, "Parate executie and public policy. The supreme court of appeal provides further guidelines" 2005 Obiter 710 716.) Handboeke behandel die onderwerp grotendeels kursories en onbevredigend. Talle fasette van hierdie onderwerp moet na my mening egter verder oordink en beredeneer word.
&apos;n Pactum commissorium (vervalbeding; ook bekend as &apos;n lex commissoria - lex word hier nie in die betekenis van "wet" nie, maar in die betekenis van "beding" gebruik; sien Verhagen 67) is &apos;n beding in die sekerheidsooreenkoms ingevolge waarvan die skuldeiser by wanbetaling deur die skuldenaar eiendomsreg van die pandsaak verkry. Voor ek tot die bespreking van die Suid-Afrikaanse regsposisie oorgaan, wil ek daarop wys dat enige verdere navorsing of uitsprake oor vervalbedinge na my mening gebrekkig sal wees as daar nie van Verhagen se bovermelde artikel kennis geneem word nie. Hierdie omvattende regshistoriese en regsvergelykende bespreking van die aangeleentheid is nie alleen &apos;n voortreflike regsbron vir hierdie afdeling van saaklike sekerheidsreg nie, maar behoort ook &apos;n inspirasiebron vir menige akademici te wees - tegelykertyd, vanweë die omvang en deeglikheid daarvan, is dit ook uiters intimiderend.
Twee appèlhofuitsprake, Mapenduka v Ashington en Graf v Buechel, dien as aanknopingspunte vir enkele gedagtes wat ek oor die onderwerp vir bespreking wil oopstel. As uitgangspunt neem ek die uitspraak in die Graf-saak.
Persistent Link : http://hdl.handle.net/10520/EJC55348