In Israel se gemoed was daar veral een gebeurtenis wat bo al die ander uitgestaan het. ’n Soort van ’n basiservaring wat belangriker nog as die skepping, die verkiesing of die verbond was. En dít was die swaarkry in Egipte en die uittog. Vergelyk ’n mens die aantal verwysings in die Pentateug na die uittog is dit oorweldigend meer as enige ander gebeurtenis. Dít was by uitnemendheid die daad waardeur God sy toegeneentheid en erbarming teenoor Israel bewys het.
Dit kan ook nie anders nie want ‘n mens is maar net van die bogrond van die aarde gemaak; vir sy voortbestaan is hy van die aarde afhanklik; hy is nie gemaak om ooit alles te ken nie; hy kan nie in absolute terme dink nie; hy leef nie vir altyd nie en keer weer na die aarde terug. Nooit kan ‘n mens sy beperkthede oorskry nie want daarvoor is hy te broos (Gen 2). Soos die psalmskrywer sou sê: ‘Hy is soos gras wat in die môre afgesny word: in die môre is dit nog groen, maar dit word afgesny en teen die aand is dit verlep en dit verdroog’ (Ps 90:5-6). So is die mens dan. Hy is ‘n uiters beperkte wese wat net binne die klein grense van sy menswees kan bestaan. Vanweë sy broosheid kan hy swaarkry, ellende, eensaamheid, hartseer, verlange nie vermy nie. En dié gebeure kan ‘n mens aftakel en vernietig.
Om te sorg dat Israel nooit sou vergeet nie, is die uittog as ‘t ware ware in hulle historiese herinnering ingeskryf. Deur middel van iets soos die credo of die belydenis in Deuteronomum 26:5-11 is gesorg dat Israel altyd sou onthou. Om hulle te help, is die uittogherinnering in ‘n bepaalde vorm met ‘n mooi struktuurtjie gegiet. Eers was daar ’n proloog: ‘My vader was ’n Arameër (dit is Jakob) wat van plek tot plek getrek het. Hy het na Egipte toe gegaan’. Dan volg die beskrywing van die nood: ‘Die Egiptenaars het ons sleg behandel. Hulle het ons verdruk en ons harde werk laat doen’. Vervolgens is daar ’n hulpgeroep, ‘Ons het na die Here die God van ons voorvaders om hulp geroep’, gevolg deur ’n mededeling dat Hy geluister en gesien het: ‘ … Hy het ons gehoor … en ons ellende … raakgesien’. En dan word God se redding beskryf: ‘Die Here het ons uit Egipte laat wegtrek … Hy het ons in hierdie plek gebring en hierdie land aan ons gegee’. Ten slotte volg ’n daad van dankbaarheid: ‘Dit is die rede waarom ek nou die eerste opbrengs van die land … gebring het’.
Deuteronomium 26:5-11 is nie ‘n blote historiese relaas nie, maar iets wat deur die geloof telkens weer ’n nuwe betekenis gekry het. God het in sy erbarming gehoor, gesien en aan die wat ly gedink, en Israel moes dit nooit vergeet nie. En die credo sou hulle daaraan herinner.