"Kyk na my, ek is vrou" - Marlene le Roux wen gesogte prys | SARIE
“Kyk na my, ek is vrou” – Marlene le Roux wen gesogte prys	deur Marguerite van Wyk
“Ek is geen superwese nie. Die lewe het my al ’n paar klappe gegee. Maar ek het selfs in my donkerste tye geweet iewers gaan ek die krag kry om aan te gaan. Ek wou nog altyd gestremdes ophef. Ook met Look at Me* waarin 23 gestremde vroue se stories vol waagmoed vertel word – mét foto’s. ’n Gestremde hoef nie weg te kruip en ’n vaal muurblommetjie te wees nie. Al dié vroue – sommige ken ek al van universiteit af – moes flankeer met die kamera, sonder om terterig te wees. Ek wou geen vrou se man of kind daar hê nie. Hulle moes ongeïnhibeerd gefotografeer word. Baie mans het gemeen hul vrou gaan dit nie alleen kan doen nie. Erger nog, dalk praat hul vrou uit die huis uit! Van die vroue het tot op die einde nog getwyfel. Die proses is nog te pynlik. Sommige in hoë posisies in die Parlement wil net aanbeweeg en ‘normaal’ wees . . .
Hoewel mans gewoonlik die jagter is, het ek besef dat ek as gestremde die eerste skuif moes maak. In die middel tagtigs, toe ek musiek aan die Universiteit van Wes-Kaapland gestudeer het, het ek in my eerste jaar as antiapartheidsaktivis gehelp om vroue en kinders in Kruispad teen die Witdoeke en die polisie (ons het hulle die ‘Apartheid-boere’ genoem) te beskerm. Hulle wou destyds ons comrades doodmaak. Ek het saam met ’n comrade by sy ouers se shack afgeklim en weer eens die krag van vroue se sensualiteit besef. Maar die goue reël in ons huis – ’n streng godsdienstige gesin – was om kuis te bly tot jou huweliksnag.
‘n Feminis kan steeds ‘n laai vol Franse lingerie hê
Ek wil nou weer begin sing – musiek wat iets oordra en iets vir ander beteken. Ek beplan ’n CD en het al met ’n paar liriekskrywers gepraat. Ek moes eers ’n paar jaar stil word en myself beter leer ken. Nou is ek gereed om van my kennis te deel. Ek het nie meer hierdie brandende begeerte om opera te sing nie – die wêreld is nog nie gereed vir gestremde operasangers nie! Ek is nie meer so begaan oor waar ek vandaan kom of oor wat ís Afrikanerskap nie. Ek fokus op die toekoms. Suid-Afrika het goeie riglyne rakende gestremdes, maar die implementering daarvan is verskriklik.
Die dae van ‘ag, shame, die arme gestremdes’ is verby. Ons wil gelyk behandel word, maar daar moet voorsiening gemaak word vir ons tekortkominge. Daar kom tye dat ek moet herlaai, en dan gaan ek Wellington toe, waar ek kan huil of lag tussen my familie en die Eves-klub. Dié vroue wat my staande gehou het toe ek rou was oor Adam. Die Eves borg jaarliks ’n minder bevoorregte kind op skool. Ons drink en eet een keer per maand saam en gaan ’n naweek per jaar weg om te kuier. Ons praat en lag of huil. By hulle gaan dit nie oor die nuutste etiket wat jy dra of trend wat jy volg nie. Ons luister na mekaar en probeer raaksien wat in mekaar se harte aangaan.”