Charlotte corday - Die versamelings
Titel: Charlotte Corday in Caen in 1793.
Skrywer: ROBERT-FLEURY Tony (1838 - 1911)
Afmetings: Hoogte 210 - Breedte 125
Stoorplek: Bonnat Museum webwerf
Prentverwysing: 99-012295 / CM177
Publikasiedatum: Desember 2008
Die konflik tussen die Girondins en die Montagnards tydens die byeenkoms
Die Konvensie, wat op 20 September 1792 gestig is om die Wetgewende Vergadering op te volg, is vanaf sy ontstaan ​​oorheers deur botsings tussen die Gironde-party en die Mountain-party. Dit het gelyk asof alles hierdie twee faksies teëstaan: die Girondins, van die provinsiale bourgeoisie van die groot kushawens en onder leiding van Brissot, Vergniaud, Pétion en Roland, het hulself geheg aan ekonomiese liberalisme en was matig besig om huiwerig te wees om enige maatreëls te tref. uitsondering om die republiek te red; inteendeel, die sogenaamde Montagnards omdat hulle op die hoogste banke van die vergadering gesit het, was baie meer radikaal en vyandiggesind teenoor die monargie. Hulle is oorheers deur Robespierre, Danton, Marat en Saint-Just en vertrou op die volk, en verdedig die egalitêre aansprake van die sans-culottes en was die eerste om die ondersoek na die verhoor van die koning en die meedoënlose oorlog teen die vyande van binne.
Charlotte Corday en die sluipmoord op Marat
Die eerste periode in die geskiedenis van die Konvensie, van 21 September 1792 tot 2 Junie 1793, is gekenmerk deur hierdie wedywering tussen Girondins en Montagnards. As die konvensie aanvanklik hoofsaaklik Girondine was, met ongeveer 150 adjunkte, het die Montagnards in die lente van 1793 hul hoogtepunt bereik met driehonderd adjunkte. Die Gironde, baie verswak deur die gebrek aan eenheid tydens die verhoor van die koning en deur die militêre terugslae (tweede inval, royalistiese opstand in die Vendée), sit sy stryd teen die Berg voort deur een van sy hoofleiers in hegtenis te neem , Jean-Paul Marat, 13 April 1793, maar laasgenoemde is spoedig vrygespreek en triomfantelik terug na die Konvensie. Beslis in die minderheid, kan die Gironde nie die opstand vermy wat Parys van 31 Mei tot 2 Junie skud en die val daarvan toewy nie. Sommige adjunkte, wat onder arrestasie verklaar is, het egter daarin geslaag om Parys na Caen te verlaat, waar hulle 'n opstand in die provinsie teen die konvensie gevra het.
Dit is hier waar die karakter van Charlotte Corday (1768-1793) inkom. Marie-Anne-Charlotte de Corday d'Armont, oorspronklik van die Pays d'Auge, afstammeling van Pierre Corneille, was in haar jeug 'n kosganger by die Abbaye aux Dames de Caen, waar sy deeglik opgevoed en die filosowe van die Verligting soos Montesquieu gelees het. of Rousseau. Die afskaffing van godsdiensordes wat op 12 Julie 1790 deur die wet op die burgerlike grondwet van die geestelikes bepaal is, het haar gedwing om na haar vader, ver van Caen, terug te keer. Maar vroeg in Junie 1791 het sy weer by haar tante in Caen gaan woon, waar sy belangstel in nuwe idees, veral politieke en sosiale vrae. Dit is wat hierdie vollengteportret voorstel, wat haar meditasie, 'n oop boek in haar hand, haar blik in die vaagheid verlore laat blyk, en wat Tony Robert-Fleury, 'n 19de-eeuse akademiese skilder wat spesialiseer in historiese komposisies en die portrette. In Junie 1793 het Charlotte Corday skouers gevryf met die Girondins in ballingskap in Caen wat byeenkomste gehou het om 'n federalistiese opstand teen die Konvensie aan te vra. Op 9 Julie vertrek sy uit Caen na Parys en gaan op 13 Julie na Marat se huis nadat sy twee briewe aan hom gestuur het. Omdat sy glo dat hy hoofsaaklik verantwoordelik is vir die uitskakeling van die Gironde, steek sy hom in sy bad. Charlotte Corday is onmiddellik in hegtenis geneem en is op 17 Julie, op vyf en twintigjarige ouderdom, deur die Revolutionary Tribunal tereggestel en tereggestel, en word sodoende 'n legende van beroemde sluipmoordenaars in die geskiedenis.
Die finale uitskakeling van die Gironde
Soos baie ander vroue tydens die rewolusie, wou Charlotte Corday in die politieke lewe ingryp deur haar teenwoordigheid by die Girondins-vergaderings en deur haar daad wat die burgeroorlog wat Frankryk geteister het, beëindig het: 'Ek het gedood een man om honderdduisend te spaar, "het sy aan haar regters gesê. Die sluipmoord op die 'Vriend van die volk' Marat het haar laat lyk soos 'n fanatiese monster in die oë van die rewolusionêre, wat geweier het om vroue 'n plek in die politiek te gee, uit vrees vir 'n uitbarsting van geweld. Ten spyte van haar gebaar kon Charlotte Corday die Girondins nie red nie: die opstand van die federalistiese provinsies is erg onderdruk deur die Konvensie, wat die Girondins buite die wet laat jag en arresteer het. Hierdie, insluitend Brissot en Vergniaud, is op 30 Oktober 1793 deur die Revolutionary Tribunal verhoor en die volgende dag onder 'n guillotine geplaas. Diegene wat aan inhegtenisneming ontsnap het, het in die skuilplek geleef totdat hulle uiteindelik deur die bevele van 18 Frimaire en 18 Ventôse Year III (8 Desember 1794 en 8 Maart 1795) na die Konvensie teruggeroep is. Hierdie uitskakeling van hul vernaamste teëstanders het die Montagnards in staat gestel om in die naam van 'openbare veiligheid' en 'algemene veiligheid' 'n meer radikale onderdrukkende beleid, gebaseer op terrorisme en ekonomiese intervensionisme, op te stel ten einde die gevare wat die Republiek binne en buite sy grense.
Jean-Denis BREDIN, "Jy sterf net een keer "Charlotte Corday, Parys, Fayard, 2006. Marie-Paule DUHET, Vroue en die rewolusie, 1789-1794, Parys, Gallimard, coll. "Argiewe", 1979.Dominique GODINEAU, Burger breiers. Vroue van die mense in Parys tydens die Franse rewolusie, Aix-en-Provence, Alinéa, 1988, 2de uitg., Parys, Perrin, 2003. Bernardine MELCHIOR-BONNET, Charlotte corday, Parys, Perrin, 1972, herdruk 2000. Jean-René SURATTEAU en François GENDRON, Historiese woordeboek van die Franse rewolusie, Parys, P.U.F., 1989. Jean TULARD, Jean-François FAYARD en Alfred FIERRO, Geskiedenis en woordeboek van die Franse rewolusie, Parys, Laffont, 1987.