In ’n koerantrubriek beskryf Martie Retief-Meiring dié Nic-fenomeen as ’n terugkeer van die romantiek van die radio, gedryf deur die belewenis dat Nic net met jóú praat, “daardie gevoel dat jy, stoksielalleen voor die radio, in gesprek is met iemand agter al daardie knoppies”.
Sy herinner ons aan Douglas Fuchs, die bekende radiohoof, wat ná die koms van TV gesê het: Radio is beter, want die prentjies is mooier.
“Dis wonderlik dat mense my program geniet, want ek is beswaard oor ’n wêreld wat al hoe oppervlakkiger raak. Die media gaan vir die sensasionele, want hulle probeer oorleef. En televisie suig jou siel uit jou uit. Maak jou lui. Ek hou van die misdaadkanaal, maar as jy sit en kyk, ontneem dit jou van alle moed om self iets kreatiefs te gaan doen.
“Ek is wel maar versigtig vir temas, dis die uitvlug vir onkreatiewes. Gits, ek praat myself nou in die moeilikheid in. Ek is bang mense dink ek predik van ’n hoogte af, en dis die laaste ding wat ek wil doen.”
“Soos jy weet – by enige vorm van kreatiwiteit is twyfel die meeloper. Dis mos net as jy 19 is dat jy dink elke woord wat jy sê, is ’n ewige waarheid.
“Laat ek dit nou maar reguit sê: ek het van kindsbeen af ’n swak selfbeeld gehad. En ek het dit nou nog. Dis mos wat die Calvinisme aan jou doen, daardie drag sonde waarmee jy die wêreld inkom en heeltyd aan herinner word. Dis die verskriklikste ding om aan ’n kind te doen. Al wat jy vir hom moet sê, is: jy’s dalk nie die beste op aarde nie, maar jy kan maar vertroue in jouself hê.”
“Ek het altyd gedink ek is nie vaagweg my pa se statuur nie. Ek het grootgeword in die skadu van sy gewaande volmaaktheid. Eers op 16 het ek besef hy kan ’n fout maak. Ek het gevoel ek was nie wat hy wou hê ek moes wees nie.
Op ’n geruite tafeldoek in die kombuis is ’n De Jager-stillewe: 'n houtskinkbord met 'n bottel wyn, 'n mandjie brood, blou-en-wit melkbeker, wit porselein-botterbak, konfyt. En ’n orgidee wat blom.
Sy eerste, grootste huis was in Quellerina in Johannesburg, gekoop in die goue era van die SAUK, met die gimnasium en sauna wat hy self gebou het. Groot planne, groot partytjies, grootste motorfiets, die eerste vryskut by die SAUK, die Kaapse liberaal met die wars humorsin wat nog altyd sy eie pad loop.
Van laerskool af wou hy ’n argitek word. Maar by Tukkies se argitektuurskool het hy in sy finale jare met ’n dosent koppe gestamp en dit het hom sy selfvertroue gekos én sy lus vir argitektuur. Kort daarna stap hy in Seepunt verby die SAUK-gebou. Uit die bloute loop hy in en vra vir ’n omroeperstoets. “En toe sê hulle jy begin volgende week in Johannesburg.”
Daar was die regstreekse uitsendings van simfoniekonserte in die Johannesburgse stadsaal (“as die dirigent opkom en skielik eers sy neus blaas, moet jy aanhou praat én sorg jy’s uit die oomblik as hulle begin speel”), die regstreekse radiodramas (“dís wat uitsaai is vir my, en jy konsentreer só jy maak nie sommer ’n fout nie”) tot seeppoeier-advertensies (“jy skree so hard as jy kan Ou! Mou!”)
Van 1966 tot 1974 was hy by die Afrikaanse Diens, die vlagskip. “En as jy dáár was, het jy babaskoue geopen, ja-ja, jy was ’n ou sterretjie. Onverdiend, want jy doen net ’n werk waar jy gehoor word.”
Eers ná ’n jaar laat hulle jou los op ’n nuusbulletin, elfuur op ’n Sondagaand wanneer niemand luister nie, onthou hy. “Jy leer presisie. Tien sekondes voor tien oor een in die middag moet jy klaar wees vir die senderskeiding na streeknuus. Dis ’n saak van trots. Jy fluff nie.”
Hy vryf Lexi se kop, sê liefderik, “ek is skoon simpel oor hierdie hond,” en kyk my aan. “Wil jy rêrig dié goed hoor? Dis net ’n ou oom se teruggryp na die verlede.”
Die SAUK-base se “goeie dosis nasionalistiese vroomheid” het Nic uiteindelik daar weggedryf. “Dit was die dae toe minirokkies geblameer is vir die droogte.”
“Mense sê altyd mooi stem, maar dit gaan nie net daaroor nie. Jy moet ’n teks kan optel en iemand daarin laat glo.”
“Laat ek ’n sinvolle antwoord probeer gee . . . Vir ons kinders moet ons eerder leer: Doen alles wat jou hart vir jou sê, mits jy nie jou naaste benadeel nie. Of dit nou gaan oor voorhuwelikse seks, of watter seksuele voorkeur ook al – as jou hart vir jou sê dis reg en jy benadeel niemand, is dit reg.
Hy gaan wys my die ateljee in sy huis, waar Nic se goed gebeur. Ons luister na sy advertensies vir Die Son – ’n meesterklas in stembeheer en humor. Ons luister na musiek.