Thuso Mbedu speel Cora in The Underground Railroad, 'n vrou op vlug na vryheid in die noorde van die VSA. Kyle Kaplan / Amazon Studios
So spreek die manlike stem oor die klankstelsel terwyl die verslaafde Cora (Thuso Mbedo) sukkel om haar waarhede te vertel oor die afgryslike en traumatiese ervarings van slawerny in Barry Jenkins se briljant rou en strak verwerking van Colson Whitehead se roman, Die ondergrondse spoorweg.
In die openingsaflevering sien Cora en Caesar (Aaron Pierce) die Randall Plantation in Georgië ontsnap en sy slawe-eienaar, Terence Randall, wie se gevoelige wreedheid teenoor sy verslaafde arbeiders uit die staanspoor blyk. Jenkins trek geen slag in sy grafiese voorstellings van die verniet geweld wat Randall vir die geringste oortreding uitgedink het nie.
'N Terugvlug word in die openingsaflewering aan die brand gesteek en in die openbaar doodgebrand. Dit is moeilik om te aanskou, maar kommunikeer die barbaarsheid van die stelsel en die oorsprong van die stelselmatige rassisme wat die VSA steeds sleg maak.
Ek het nou al meer as 20 jaar navorsing gedoen oor slawerny in die VSA. Ek het ontelbare getuienisse gelees van hierdie wreedhede wat die verslaafdes as vlugtelinge of vrymense herinner het. Hierdie getuienisse word in lewendige en ingewikkelde besonderhede lewendig gemaak op die skerm in The Underground Railroad.
In 'n tyd waarin daar shows is oor slawerny en die swart ervaring gekritiseer vir verniet geweld, Kon Jenkins hierdie kritiek vermy. Dit kan wees omdat geweld hier 'n punt het.
Ja, dit is wreed, maar dit gee die stille geskiedenis en nog te vertel stories van Swart-Amerika. Dit is ook getemper. Gruwelike, wrede tonele, sowel fisies as emosioneel, word dikwels geplaas saam met tonele van aangrypende diepte en hartverskeurende sagtheid.
Geen plek om vryheid te noem nie
Jenkins kommunikeer die visuele kontraste tussen slawerny en sogenaamde vryheid.
In die openingsaflevering sien ons plaaslike slawehouers wat op Randall se grasperk vergader. Hulle glimlag terwyl 'n slaafse seun gedwing word om te hakkel deur 'n herinnering aan Thomas Jefferson se "Verklaring van onafhanklikheid", die stigtingsdokument van die Amerikaanse rewolusie.
Natuurlik gaan die ironie op hulle verlore. Jenkins, hier en elders, neem die absurde, maar tog ingewikkelde en ingewikkelde oorsprong van blanke oppergesag in Jefferson se Amerika kragtig vas.
Verder in kwasi-vryheid verander die landskappe. Swart en wit meng in hul prag in die stedelike strate van Griffin, Suid-Carolina, kompleet met wolkekrabbers, skole en museumuitstallings wat blykbaar die "vordering" van die Afrika-ras dokumenteer. Cora, wat haar vaal werkklere agterlaat, is geklee in die mooiste geel balrok. Caeser lyk verbaas in sy pak.
Tog, sny om verder op die vryheidspad in Noord-Carolina, en Cora is terug in lappe, bang en desperaat. Hierdie tonele in Noord-Carolina is donker, grillerig en onheilspellend. Bome met "vreemde vrugteSwart en wit lywe langs die ingang na die stad. Swartmense het gehang vir die misdaad van hul kleur in 'n ras suiwer toestand. Wit inwoners het gehang om vlugtelinge uit slawerny te huisves.
Die Underground Railroad het kwansuis 'n reis na vryheid gesimboliseer, van die slaaf suid tot die vrye noorde. Terwyl Cora verder noordwaarts beweeg, vind sy, soos histories so was, dat rassisme slegs van vorm verander het. Nie die stof daarvan nie. Soos Cora in 'n latere episode weerspieël, is daar miskien geen plekke om na te vlug nie. Enigste plekke om na te hardloop.
Die afgryslike geheime van Griffin in Suid-Carolina en die wit supremacistiese stad Noord-Carolina, soos hierdie aanpassing ons herinner, is deel van 'n veel langer geskiedenis van rasse-tirannie in die VSA. Jenkins herhaal so spookagtig visueel wat Whitehead so aangrypend deur sy roman bereik het: dat hierdie ontstellende geskiedenis van rasse-terrorisme wat ons met slawerny assosieer, 'n wrede en wrede hiernamaals het.
Die geluide van stilte
Die hiernamaals van die plantasie is in die 21ste eeu net so relevant soos tydens die vroeë ontstaan ​​van die VSA. Jenkins verwoord dit met sy eklektiese en skokkende, maar altyd so relevante, keuse van musiek wat die slotkrediete vergesel. Van Groove Theory se Hey You, aan Donald Glover se This Is America. Die koppeling van die verhale uit die verlede aan die hede word nie net visueel nie, maar ook mondelings en gehoorsaam gemaak.
Wat egter die ergste is, is die stilte van alles.
Die laaste episode, wat op Cora se moeder fokus, het amper geen dialoog nie. Net die meedoënlose gegons van die krieke teen die agtergrond van Georgië. Ons hoor die gekletter van die plantasieklok om verslaafde arbeiders aan te roep om te werk, die skeur van die slaafhouer se sweep om te straf, die voortdurende tik van die horlosie as die verslaafde uithouvermoë ondenkbaar is.
Dit is hierdie geluide, dié van die alledaagse slawerny, wat so dikwels vergeet word as ons dink aan die lewens van diegene in die verlede. Hoe hulle hul bestaan ​​onderhandel het in 'n stelsel waarin hulle wettiglik besit.
Hoe hulle die stelsel weerstaan ​​het in al sy wreedhede teen die liggaam en gees. En hoe dikwels weerstand gepaard gegaan het met hopeloosheid en wanhoop. Dit is die einste realiteite wat Jenkins vir sy gehoor met spookagtige en dwingende duidelikheid bring.
In een episode droom Cora onrustig oor 'n letterlike stasie. Sy kan nie in die trein klim nie, want sy het haar waarhede, haar verhale en haar getuienis nie gegee nie. Ons sien in hierdie droom talle ander swart mans en vroue. Almal wag op die stasie. Almal met stories wat vertel moet word. Alles as getuies van onuitspreeklike traumas.
Die kamera gaan van skoot tot skoot van swart mans, vroue en kinders op die stasie en kyk stilweg terug. Oud en jonk; gesinne; bejaarde paartjies; alleenstaande individue - diegene wat verby is, maar hul verhale bly.
Dit is hier waar Cora daarvan droom om haar laaste dans met Caesar te laat vermoor deur 'n lynch mob in Griffin. 'Hoe lank het ons,' vra sy. 'Solank as wat jy nodig het,' antwoord hy. Op sulke oomblikke vra Jenkins die gehoor om die leeftyd van trauma wat hierdie mense geleef het te verstaan ​​en die noodsaaklikheid van tyd om dit oor te vertel.