Monumente aan die dooies: plekke van herinnering - Inligting - 2022
Monumente aan die dooies: plekke van herinnering
Daar is 'n jarelange misverstand oor die ware betekenis van gedenktekens. Hierdie plekke van herinnering wat mans versier met versierings, driekleurige vlae, wat La Marseillaise sing, laat twyfel oor die ware interpretasie wat aan hierdie monumente gegee moet word. Is dit dus republikeinse monumente of nasionalistiese monumente?
Die bou van monumente aan die dooies
Die oprigting van oorlogsgedenktekens aan die einde van die oorlog van 1914-1918 is nie 'n nuwe verskynsel nie. Twee faktore kan voorgehou word om te verduidelik dat feitlik al die munisipaliteite in Frankryk 'n oorlogsgedenkteken het. Aan die een kant is die Eerste Wêreldoorlog gekenmerk deur die omvang van die mobilisering en die aantal sterftes. Aan die ander kant blyk dit dat die gunstige uitkoms daarvan gekenmerk deur die oorwinning van 1918 die oorsprong van die konstruksie van die monumente vir die dooies kan verklaar, in teenstelling met die oorlog van 1870-1871 wat minder mans beweeg en waarvan die uitslag geëindig in 'n nederlaag. Tydens hierdie konflik was die bou van oorlogsgedenktekens die vrug van private inisiatiewe (komitees, vereniging) en laat, twintig tot dertig jaar na die oorlog. Gebou buite die konteks van die oorlog, weerspieël hierdie monumente 'n wraakwens wat nie ander akteurs soos verteenwoordigers van die land, plaaslike gemeenskappe of die staat insluit nie. Omgekeerd het die oorlog van 1914-1918 verskillende akteurs, burgers, munisipaliteite en die staat bymekaar gebring vir die bou van hierdie monumente. Volgens wet onderneem die staat om die konstruksie van monumente binne die munisipaliteite te subsidieer. Dit laat amptelike erkenning toe, maar vereis nie die bou van 'n monument nie, dit word aangemoedig deur finansiële hulp.
Die bevolking is deur die munisipaliteite geassosieer met die bou van monumente aan die dooies. Die konstruksie is te danke aan munisipale optrede. Dit is die burgers van hul munisipaliteite wat hulde bring aan die oorlogsdood. Die mees algemene inskripsie in die monumente vir die dooies is die volgende: Die gemeente van ... aan sy kinders, wat vir Frankryk gesterf het. 'N Skakel bestaan ​​dan tussen die munisipaliteit waaruit die kollektiewe inisiatief kom, die burgers, ontvangers van die huldeblyk en Frankryk, wat hul opoffering ontvang en dit regverdig.
Die bou van die monumente aan die dooies is baie vinnig gedoen, selfs voor die implementering van die wet van Oktober 1919 en die verkiesing van die blou horisonkamer in November 1919. Die monumente is in feitlik al die dorpe van Frankryk voor 1922 blyk egter dat die konstruksie daarvan meer ingewikkeld en langer was in stede wat gekenmerk is deur debatte en waarin monumente nog aan die begin van die dertigerjare opgerig is. Die betekenis van die monumente lyk bowenal nog voor hul opbou deur middel van demonstrasies aan die dooies van die oorlog. Hierdie kultus, wat nog voor die wapenstilstand gebore is, is gebou in 'n konteks waar die uitslag van die oorlog nog onseker was. Is 'n nasionalistiese lees 'n volhoubare hipotese deur al hierdie faktore?
Tipologie van oorlogsgedenktekens
'N Vooroordeel, wat wydverspreid aan die linkerkant van die politieke spektrum voorkom, hou vol dat die oorlogsgedenktekens nasionalisme uitdruk deur die harige mense wat die monumente oorkom. Hierdie tipe verteenwoordiging is egter nie wydverspreid nie, selfs nie minder nie. Deur hierdie tipe vooroordeel blyk dit dus dat die ontsyfering van oorlogsgedenktekens meer ingewikkeld blyk te wees en dat 'n sekere aantal elemente ter sprake kom om die werklike betekenis van oorlogsgedenktekens te verstaan.
Die eerste betekenis van die monument vir die dooies word in die ruimte ingeskryf. Die ligging daarvan is noodsaaklik in die oorgrote meerderheid van die dorpe, behalwe enkele. Die keuse van plek is nooit onskuldig deur die plekke van die stadsaal, die kerk of 'n kruispad wat gereeld besoek word nie. Die aanwesigheid al dan nie van standbeelde, gewoonlik 'n harige, selfs al is daar 'n ander voorstelling, is 'n belangrike element vir die interpretasie van 'n monument vir die dooies. Of dit nou vanweë die koste daarvan is of om ideologiese redes, hierdie tipe geboue is in die minderheid. Die harige wat realisties of geïdealiseerd uitgebeeld word, kan die betekenis daarvan beïnvloed. Dit kan vervang word deur 'n kaal stele, 'n urn of 'n begrafnislamp, sowel as 'n oorlogskruis. Ander vertoë is geskep, soos weduwees vergesel deur weeskinders, ou ouers wat rou betuig vir die oorlewendes. Daar is 'n groot verskeidenheid inskripsies wat eksplisiet is en waarin gevoelens van hartseer, moralisering of 'n teken van huldiging weerklink. Die name van die mense wat op die monumente ingeskryf is, bied min inligting.
'N Hele reeks monumente bestaan ​​uit die daaglikse lewe van miljoene mense.
Burgerlike en patriotiese monumente
Die burgerlike monument bestaan ​​uit 'n kaal stele, gebou in 'n ruimte waarin die stadsaal geleë is. Op hierdie monument staan ​​die name van die dooies, vergesel deur 'n baie gebruikte formule, "Die gemeente van ... aan sy kinders wat vir Frankryk gesterf het". Daar is 'n variant, "... dood vir die vaderland". Hierdie uitdrukking verwys na 'n meer nasionale taal en verwys nie na 'n plaaslike tradisie nie. Hierdie monument word gekenmerk deur die ontkleedrek, gekenmerk deur die afwesigheid van allegoriese voorstelling, afgesien van die Croix de Guerre. Dit spreek die huldiging van die munisipaliteit en sy lewende burgers uit aan die burgers wat in die oorlog gesterf het. Hierdie soort monumente benadeel nie die menings van die burgers deur sy groot telling nie. Almal is vry om hul gevoelens uit te druk. 'N Republikeinse en sekulêre monument wat enige godsdienstige onderskeid vermy. Hierdie monument is geleë tussen die een, meer patrioties en 'n ander meer begrafnis. Die skuif na die een of die ander is relatief maklik.
'N Ander soort monument, patrioties, is op 'n openbare plein, op 'n kruispad en sigbaar vir almal. Dit het verskillende ikonografie en inskripsies. Die formule, "... die dood vir die Vaderland" is hier aanwesig, vergesel van 'n formule ontleen aan die semantiese velde van eer, glorie en heldhaftigheid. By die frontale inskripsie is ander inskripsies met 'n patriotiese konnotasie op die ander gesigte van die monument bygevoeg. Oorlogsgedenktekens dra byvoorbeeld die verse van Victor Hugo, wat sy republikeinse dimensie bevestig. 'N Patriotiese monument wat deur sekere tekens na die nasionalisme kan oorgaan, soos die Galliese haan, die standbeelde van die triomfantlike harige, die teenwoordigheid van 'n vlag, die van 'n helm of 'n vertrapte keiserlike arend. Simbole vorm 'n verergerde nasionalisme met die uitbeelding van 'n gevleuelde oorwinning wat 'n kroon hou.
Sommige van hierdie elemente word by dieselfde monument gevoeg. Hierdie allegoriese voorstellings is egter meer kompleks. Die kroon simboliseer nie noodwendig die oorwinning nie, dit kan ook rou verteenwoordig. Vroulike figure. 'N Vrou sonder vlerke kan 'n Frankryk of 'n Republiek simboliseer. Die harige standbeeld is nie noodwendig patrioties nie. 'N Harige wag soos 'n wagter bestaan ​​op sommige monumente. Daar is 'n idealisering wat die eerste element van patriotisme uitmaak. Die wagter in die manier waarop dit voorgestel word, kan skuif van republikeinse patriotisme na verergerde nasionalisme, afhangende van die houding, die blik .... Maar ander harige mense spreek ondubbelsinnige patriotisme uit deur die beeld van 'n soldaat op die punt. om te sterf deur die vlag as 'n kleed te gebruik. Hierdie kategorie van voorstelling toon dat hierdie patriotiese monument ook na die begrafnismonument skuif.
Begrafnis- en pasifistiese monumente
Die begrafnismonument is op sy beurt naby die kerk of staan ​​op begraafplase wat deur die teenwoordigheid van 'n kruis gekenmerk word. Hierdie tipe monument verheerlik die offer van die dooies en breek met die voorstellings hierbo genoem. Dit bied die verpligting om die plig na te kom deur liefde wat aan die Vaderland, soos aan 'n godsdiens, toegewy is. As sodanig regverdig dit die offer. Dit lyk asof hierdie monument kontrasteer met die republikeinse gees waarvoor die individu die einde van die samelewing is. Begrafnismonumente het nie noodwendig 'n standbeeld nie en bevat 'n inskripsie waarin die patriotiese konnotasie afwesig is, "The commune of ... to his dead children".
Die pasifistiese monument is relatief skaars. Die ikonografie is in hierdie geval van onskatbare waarde om hierdie pasifistiese monumente te identifiseer. Die geval van Levallois-Perret waarop 'n werker 'n swaard breek, 'n voorstelling van die proletariaat wat die oorlog breek, is in hierdie opsig opwindend. Die geheel van hierdie tipologie is direk gekoppel aan plaaslike politieke sensitiwiteit in die tyd toe hierdie monumente gebou is. Die doel van die monumente vir die dooies is om die naam van elkeen van die dooies in die munisipaliteit te bewaar, wat die republikeinse gees van hierdie geboue demonstreer wat wil hê dat burgers in die wet gelyk moet wees, ook in die lig van die dood. Buiten die materiële werklikheid, het die geskiedenis ook 'n rol gespeel in die interpretasie van oorlogsgedenktekens in verhouding tot die evolusie van die samelewing en sekere belangrike gebeurtenisse. Die seremonies wat deur burgers uitgevoer is, kon die betekenis van oorlogsgedenktekens nuwe betekenis gee.
- Antoine PROST, "Die monumente vir die dooies, Republikeinse kultus? Burgeraanbidding? Patriotiese aanbidding? », Pierre NORA (reg.), Plekke van geheue, Parys, Gallimard, 1984, pp. 195-225.