Godsdiens en Nazi-Duitsland - Geskiedenis Podcasts - 2021
Godsdiens het 'n rol in Nazi-Duitsland gespeel, maar soos met soveel ander aspekte van die lewe in die staat, het godsdiens die 'eiendom' van die regering geword met die instelling van die Reich Church. Terwyl Hitler as 'n Rooms-Katoliek grootgemaak is, verwerp hy die Christelike geloof as volwassene. Hy het in 'Mein Kampf' geskryf dat 'die oudheid beter was as die moderne tyd omdat dit nie die Christendom en sifilis geken het nie.' Hitler het ook in 'Mein Kampf' ander redes aangevoer waarom die Christendom verwerp moet word.
2. Die Christendom was Joods en Oosters van oorsprong en dit het mense gedwing om "hul rug te buig na die geluid van die kerkklokke en kruip na die kruis van 'n vreemde God."
3. Die Christendom het 2000 jaar tevore begin onder siek, uitgeput en wanhopig mans wat hul geloof in die lewe verloor het.
4. Die Christelike beginsels van vergifnis van sonde, opstanding en verlossing was 'gewone nonsens'.
5. Die Christelike idee van genade was 'n gevaarlike idee en 'on-Duits'.
6. Christelike liefde was 'n dwaas idee omdat liefde mans verlam het.
7. Die Christelike idee van gelykheid het raseg minderwaardiges, siekes, swakkes en kreupeles beskerm.
Alfred Rosenberg word beskou as die belangrikste filosoof van die Nazi-party en hy vertrou op PositiveChristianity. Dit het die 'Oosterse' aspekte van die Christendom wat Hitler afkeur, vervang en vervang met 'positiewe aspekte' - soos rassisme, die herinstelling van ou Nordiese waardes, die oppergesag van die Ariese ras en die belangrikheid van die individuele heldefiguur. 'N Groot aantal Positiewe Christendom, soos beweer deur Rosenberg, het op Hitler afgekom as nonsens op sigself en hy het hom nie daarvan gehou om sy innerlike kring te vertel nie.
Toe Hitler op 30 Januarie kanselier wordste 1933 neem hy 'n meer pragmatiese benadering tot die kerke wat destyds in Duitsland bestaan ​​het. Daar was mense in Nazi-Duitsland wat geglo het dat Hitler die verskillende kerke in Duitsland van kommunisme gered het, en in die vroeë dae van Nazisme het min kerkleiers 'n openlike kommer uitgespreek oor Hitler.
Op 30 Julieste 1933 onderteken Hitler die Concordat met die Katolieke Kerk. Hy het die integriteit van die Katolieke Kerk gewaarborg en ooreengekom dat sy regte en voorregte beskerm moet word. Dit is duidelik gemaak dat die Katolieke Kerk nie van die politiek gehou word nie, dit nie ontstel sou word nie.
"Met die sluiting van die ooreenkoms hoop Hitler om homself van 'n atmosfeer van vertroue te verseker deur die wêreldwye openbare mening te beïndruk. Hy was diep trots op sy eerste diplomatieke sukses "(Louis Snyder)
Die sukses wat hy met die Katolieke Kerk behaal het, is egter nie herhaal met die verskillende Protestantse denominasies in Duitsland nie. Hulle was meer bekommerd oor die beplande vervanging van normale Christelike waardes met dié wat 'Blut und Boden' (bloed en grond) insluit. In 1934 het professor Ernst Bergmann sy idees vir 'n nuwe Duitse godsdiens voorgestel. Bergmann het gesê dat:
2. Christus was 'n Nordiese martelaar wat deur die Jode doodgemaak is. Christus was 'n vegter wie se dood die wêreld van die Joodse oorheersing gered het.
4. Die swastika moet die simbool van die Duitse Christendom word.
5. Die bangste bates van Duitse Christene was Duitse grond, Duitse bloed, Duitse siel en Duitse kuns.
'Of ons het 'n Duitse God of glad nie. Die internasionale God vlieg met die sterkste eskaders - en hulle is nie aan die Duitse kant nie. Ons kan nie kniel vir 'n God wat meer aandag aan die Franse gee as aan ons nie. Ons Duitsers is verlaat deur die Christelike God. Hy is nie 'n regverdige, bonatuurlike God nie, maar 'n partypolitieke God van die ander. Dit is omdat ons in hom geglo het en nie in ons eie Duitse God dat ons verslaan is in die stryd van die nasies nie. '
Christene in Nazi-Duitsland - en oor die hele wêreld - was verskrik oor hierdie uitsprake. Duitse protestante het rondom die Confessional Church (Bekennniskirche) vergader, wat gewerk het om die suiwerheid van die Evangeliese geloof te handhaaf. Die Konfessionele Kerk het geweier om die Reich Biskop van die Reich Church te gehoorsaam en dit verklaar dat Christelike oortuigings onversoenbaar is met die godsdienstige geloof in Nazi. Dit het die leiers van die Konfessionele Kerk in 'n gevaarlike posisie gebring. Martin Niemoeller is weens sedisie gearresteer. Hy is op baie van die aanklagte onskuldig bevind, maar is weer in hegtenis geneem en na 'n konsentrasiekamp gestuur. Dr Karl Barth, 'n toonaangewende Duitse teoloog, is ontslaan uit sy pos as professor in teologie aan die Universiteit van Bonn omdat hy geweier het om elke les te begin met 'n 'Heil Hitler' vergesel van 'n Nazi-saluut. Dietrich Bonhoffer het deel geword van die opposisiebeweging teen Hitler.
Die Concordat wat met die Katolieke Kerk onderteken is, het nie lank geduur nie. Nadat Hitler hom verstrengel gevoel het, het hy Joseph Goebbels beveel om die Nazi-propagandamasjien teen die Katolieke Kerk te draai. Monnike en nonne word daarvan beskuldig dat hulle goud uit Duitsland gesmokkel het terwyl priesters van onsedelikheid beskuldig is. Die aartsbiskop van München-Freising moes deur die pousdom diplomatieke status verleen word om hom van arrestasie te red (hy is 'n pouslike legaat). Die kommer in Rome was sodanig dat pous Pius XI 'Met diepe angs' uitgereik het. Dit het Hitler daarvan beskuldig dat hy Katolieke in Duitsland op onmenslike wyse behandel het en die bepalings van die Concordat verbreek het.