Doofheid by honde en katte - Diere - 2022
Wat is die soorte doofheid by honde?
Volledige gehoorverlies word doofheid genoem, en dit kan in een of albei ore voorkom. Die doofheid van beide ore word bilateraal genoem, en die eenoor word eensydig of hemisordera genoem. Dit kan ook gebeur dat die hond 'n hoër gehoordrempel het in vergelyking met normale diere in een of albei ore. Hierdie toestand word gedeeltelike doofheid (gehoorverlies) van een of albei ore genoem.
OORSAKE VAN DIE DOWE
Die oorsake van doofheid by troeteldiere kan wees as> dryfgate en sensoriese doofheid. die ry doofheid By honde word dit waargeneem as daar probleme is in die oordrag van klankvibrasie na die binneoor en na die oor. Enige defek of siekte wat die eksterne gehoorkanaal, die timpaniese membraan, die gehoorbeendere en / of die middeloor beïnvloed, kan doofheid veroorsaak.
die sensoriese doofheid Dit kom voor as daar abnormaliteite is in die strukture van die binneoor, in die kogleêre senuwee en / of die gehoorweg in enige deel van sy pad na die serebrale korteks. Die belangrikste oorsake is oorerflike doofheid, neuronale skade deur ototoksiese stowwe (antibiotika soos gentamicien of diuretika soos furosemied) of seniele doofheid.
die oorerflike doofheid Dit is by verskeie rasse van honde en katte aangemeld. Dit is te danke aan degenerasie van die strukture van die binneoor en spiraal ganglion neurone. Hierdie proses vind plaas tydens die postnatale rypwording van die gehoorstelsel. Die kliniese tekens manifesteer tussen die eerste weke en die eerste 2 maande van die lewe. 'N Groter geneigdheid tot oorerflike doofheid word geassosieer by honde met 'n oorwegend wit, blougrys of gevlekte pels. Die rasse wat die meeste aangetas word, is: Dalmatiek, Engelse Setter, Australiese skaaphond, Border Collie en Shetland-skaaphond, maar dit is gerapporteer in ten minste 54 honde rasse, insluitend die Argentynse Bulldog, Great Dane, Boxer, Bull Terrier en Cocker Spaniel, onder hulle.
Daar word aanvaar dat oorerflike doofheid by honde oorwegend van die outosomale dominante tipe is, maar in die Bull-terriër is 'n outosomale resessiewe oorerwing beskryf.
KORTBEGRIPPE VAN DIE ERFENIS VAN DIE DOWE
Die oorerwing van siektes, afwykings of genetiese eienskappe word beskryf: a) volgens die tipe chromosoom waarin die abnormale geen aangetref word (outosomale chromosoom of geslagschromosoom), en b) indien die eienskap oorheersend of resessief is. die outosomale siektes (soos doofheid) word geërf deur nie-geslagschromosome, en geslagsgekoppelde siektes word geërf deur een van die "geslagschromosome," die X-chromosoom (siektes word nie deur die chromosoom geërf nie. Y). die dominante erfenis Dit kom voor wanneer 'n abnormale geen van een van die ouers die siekte kan veroorsaak, selfs al is die parallelle geen van die ander ouer normaal. Die abnormale geen oefen oorheersing uit oor die resultaat van die geenpaar.
die resessiewe erfenis Dit kom voor wanneer albei gene abnormaal moet wees om die siekte te kan veroorsaak. As slegs een van die gene in die paar abnormaal is, verskyn die siekte effens (dier met halfrond of gehoorverlies) of kom dit nie voor nie. Met ander woorde, die normale geen van die paar kan die funksie van die geen vervang, dus word gesê dat die abnormale geen resessief optree. 'N Dier met slegs een gebrekkige geen word egter 'n draer genoem, wat aandui dat die afwyking na hondjies kan oorgaan. Albei ouers moet draers dra vir die hondjie om doof te wees.
LIKELIKHEDE VAN DIE WONDER VAN DIE DEAF
In die geval van outosomale dominante oorerwing : as een van die ouers 'n draer is en die ander een normaal, is die kans 50% dat elke hondjie die abnormale geen en dus die dominante eienskap erf. Met ander woorde, as ons aanvaar dat een van die ouers in 'n blaarslaai met 4 hondjies 'n abnormale doofheidgeen het, dan is die statistiese verwagting: 2 normale hondjies en 2 dowe hondjies. Dit beteken nie dat hondjies noodwendig gehoorverlies ly nie, maar dit beteken wel dat elke hondjie 'n 50:50 kans het om dit te erf. Klein hondjies wat nie die abnormale geen erf nie, sal nie doofheid ontwikkel of oordra nie.
In die geval van outosomale resessiewe oorerwing: As albei ouers draers van 'n outosomale resessiewe eienskap het, is daar 'n 25% -kans dat 'n hondjie die twee abnormale gene sal erf en dus doofheid toon, en 'n 50% -kans dat 'n hondjie slegs een abnormale geen sal erf (dus 'n draer). Met ander woorde, as daar aanvaar word dat albei ouers in 'n blaarslaai met 4 hondjies draers is (en nie gehoorverlies toon nie), is die statistiese verwagting: 1 hondjie met twee normale (normale) chromosome, 2 hondjies met 1 normale chromosoom en nog een abnormaal (draers, sonder gehoorverlies), en 1 hondjie met 2 abnormale chromosome (doof). Dit beteken nie noodwendig dat hierdie verspreiding waargeneem sal word nie, maar dit beteken wel dat elkeen van die hondjies 1 kans in 4 het om die wanorde te erf en 'n kans van 50:50 om 'n draer te wees.
Waarom kan 'n hond doof wees?
Doofheid by die hond kan voorkom as gevolg van drie faktore:
sentrale: vir 'n breinbesering wat die gehoor verminder en kanselleer.
Conductual: vir 'n ophoping van oorwas. Hierdie soort doofheid is tydelik: sodra die dop verwyder is, hoor jy weer sonder probleme.
sensoriese: vir 'n letsel aan die inwendige organe van die oor.
Rasse met 'n groter aanleg
Enige hond van enige ras kan 'n soort doofheid hêDaar is 'n paar rasse wat meer geneig is as ander, waarvan die Dalmatiër die belangrikste is. Tot 8% van die kopieë kan dit hê. Maar dit is nie die enigste nie.
Die Bull Terrier, die Jack Russell, die Australiese berghond, die Argentynse Bulldog, die Engelse Setter en die Engelse Cocker Spaniel het ook 'n groter ingesteldheid.
Watter doofheid is daar?
Daar is ses soorte doofheid, wat die volgende is:
verkry: die hond word gebore en kan hoor, maar op 'n sekere punt word hy doof, hetsy omdat hy 'n siekte gehad het, of 'n wasprop, ens.
bilaterale: Kan nie van een van die ore hoor nie.
oorerflik: is doof vanaf geboorte.
deel: Het 'n beperkte gehoorvermoë, maar is nie heeltemal doof nie.
totale: U kan niks van een van die ore hoor nie.
eensydige: Met die een oor kan jy perfek hoor, maar met die ander hoor jy niks.
As u vriend doof is, is dit belangrik dat u aanhou om hom baie liefde te gee. U het dit nodig om gelukkig te wees.
Tipes doofheid by honde
Die verskillende soorte doofheid by honde is:
Bilaterale doofheid: Die hond is doof in albei ore.
Eensydige doofheid: Die hond het doofheid in een van sy ore en die ander is ten volle funksioneel.
Gedeeltelike doofheid: Die hond het 'n beperkte gehoorvermoë, hy is nie heeltemal doof nie.
Totale doofheid: die hond hoor niks van albei ore nie.
Erflike doofheid: Die gebrek aan gehoor is aangebore en gebore.
Verworwe doofheid: die hond word as luisteraar gebore, maar om verskillende redes is hy doof op 'n slag in sy lewe, hetsy as gevolg van siekte, 'n klap, ens.
Soos u sal dink, Hierdie soorte doofheid is "kombineerbaar" met mekaar. Byvoorbeeld, 'n hond kan gedeeltelik doof word in een van sy ore as gevolg van 'n ongeluk, of vir albei doof gebore word en nooit iets hoor nie.
Redes wat kan lei tot doofheid by honde
Hierdie verskillende soorte doofheid by honde Dit kan 'n gevolg wees van verskillende faktore:
Conductual: doofheid is 'n gevolg van 'n fisiese faktor, 'n verstopping in die oorkanaal, soos oorwas of as gevolg van otitis. In hierdie geval is doofheid tydelik, want wanneer die dop verwyder word, hoor die hond weer normaal.
sensoriese: doofheid is te wyte aan 'n besering aan die interne organe van die oor.
sentrale: Die letsel is nie in die oor nie, maar in die brein, wat u gehoor verminder of kanselleer.
MEESTE GEMEENSKAPLIKE OORSAKE IN OU HONDE
Die mees algemene oorsaak van doofheid by honde is die onvermoë om klank in die binneste deel van die oor te dryf. Akute otitis met die teenwoordigheid van sekresies, vernouing van die oorkanaal as gevolg van chroniese otitis, teenwoordigheid van gewasse of oorwas in die oorkanaal, gebreekte trommelvlies of degenerasie van die ossikels, is enkele van die oorsake. In al hierdie gevalle hou die hond op om te reageer op sy naam, ignoreer hy die geluide wat in sy omgewing voorkom, word hy nie wakker in die teenwoordigheid van geluide nie, of reageer hy nie op die stimuli van klankspeelgoed nie. As die probleem slegs een oor aantas, kan dit moeiliker wees om dit te identifiseer. Akute otitis is die oorsaak wat gewoonlik makliker opgespoor word. Die hond krap sy ore, skud sy kop baie gereeld, maak sy ore seer, en die teenwoordigheid van afskeidings, slegte reuk as gevolg daarvan, kan sigbaar word. Dit is ook moontlik dat die hond die kop selfs draai.
Die verdikking van die mure van die gehoorkanaal en die gevolglike vernouing van die kanaal self, of die skeuring van die trommelvlies, is egter nie altyd met die blote oog sigbaar nie. Daarom is dit baie belangrik om na die veearts te gaan wanneer u enige van die simptome wat verband hou met akute otitis waarneem, of as u sien dat u hond ophou reageer op klankstimuli. Die veearts sal 'n deeglike inspeksie van die oor doen, al die strukture palpeer en visualiseer met behulp van 'n otoskoop, en dit kan nodig wees om monsters te verkry in die geval van sekresies of gewasse. As die kanaal baie ontsteek is, word pyn of die teenwoordigheid van 'n vreemde voorwerp geïdentifiseer, sal dit nodig wees om die hond te kalmeer.
'N Ander minder algemene oorsaak van doofheid is die betrokkenheid van die binneoor. Aangesien hierdie struktuur egter nou verwant is aan die balans van die balans, gaan dit gewoonlik gepaard met baie voor die hand liggende simptome soos kantel van kop, vertigo, oogbewegings en ander. Diere wat aan harde en herhalende geluide blootgestel word, kan ook die innerlike of middeloor ontaard. Dit kom algemeen voor by jaghonde as gevolg van die ophoping van klein beserings wat veroorsaak word deur skietery.
Minder gereeld vind ons neurologiese en giftige oorsake. Die neurologiese siektes sluit in die teenwoordigheid van ander siektes of gewasse, beide in die senuwees wat die klankinligting aan die brein en in die brein self oordra. Die siektevirus, of breinvliesontsteking, is moontlike oorsake van doofheid by honde.
Baie stowwe kan direk giftig vir die oor wees. Swaar metale en waterbesoedeling, soos kwik of arseen, veroorsaak letsels in die binneoor. Daar is 'n paar antibiotika en medisyne wat in chemoterapie gebruik word, wat veranderinge in die hond se oor en doofheid kan veroorsaak. Soms manifesteer dit doofheid enkele weke of maande na die behandeling. Maar daar is ook antiseptiese produkte wat soms gebruik word om die oor skoon te maak, of een of ander komponent van die druppels wat gebruik word om aansteeklike otitis te behandel, wat tydelike of permanente doofheid by veral sensitiewe honde kan veroorsaak.
Die diagnose van doofheid by ou honde wat nie deur otitis externa of media veroorsaak word nie, sonder die teenwoordigheid van ander tekens wat die presiese oorsaak kan lei, kan kompleks wees. Die veearts sal gedragstoetse doen (soos klap, of fluit blaas terwyl hy nie buite die visuele veld van die dier is nie), maar die evaluering van die hond se respons sal subjektief wees. Gelukkig kan gevorderde neurologiese toetse in gespesialiseerde veeartsenykundige sentrums uitgevoer word om vas te stel of die brein die geluide identifiseer en daarop reageer of nie.
Laastens, noem dat bejaarde honde aan doofheid ly, maar dit is 'n doofheid wat met ouderdom verband hou. Dit word presbiacusia genoem. Dit manifesteer gewoonlik gedurende die laaste derde van die lewensverwagting van honde en ontwikkel geleidelik. Aanvanklik verloor die hond die vermoë om hoë frekwensies op te spoor, maar kan volledige doofheid ontwikkel as hy lank genoeg leef.
In elk geval, as u hond tydelike of permanente doofheid het wat albei ore aantas, moet u bewus wees van sy gestremdheid en probeer vergoed. 'N Dowe hond sal byvoorbeeld nie die enjin van 'n voertuig wat op straat nader, hoor nie, wat 'n gevaar kan wees as hy nie vasgekeer is nie.