Die Sprong - Almero
Home / Almero / Die Sprong
Die pad boontoe, by die berg op, is styl.
'n Laning bome karteer die paadjie uit aan weerskante van my voetspore. Ek is warm aangetrek, maar my voete is kaal. Op party plekke is die grondpad onder my voete klipperig, ander kere stof. Soms ook modder.
Dit ruik soos groen. Klam en vogtig. Dit ruik nat.
Die wind waai deur die tonnel bome, na agter my. Asof dit vlug van wat bo op die berg is.
As ek bo kom, sien ek eers niks, en dan alles. Dit ontvou voor my, en vlek oop. Dit word duidelik na regs en duidelik na links. Duideliker, nog, na voor.
Die wind is hier stil.
Voor my en weerskante langs my, is donker modder en slik.
Nat, swart teer. Slukkende en suigende poele olie wat glinster en borrel.
Taaiheid en dig.
Ek kom tot stilstand.
Aan beide kante van my, daag ander mense saam met my by die bergpiek op. Hulle strompel voort, sonder huiwer, die modder en graftelike swart in. Hulle val met ledemate wat vassit in die taai, digte grond. Kort voor lank is hulle hele liggaam bedek met die substans. Dit drup en trek van hulle vel af. As hulle uitasem borrel dit by hulle monde uit. Hulle vorder stadig voorentoe.
Na die einde van die berg.
Hulle kruip slordig en met nat geluide na die afgrond toe. Daar is gode tussen hulle. En duiwels en dronk profete. Stukkendes en heles. Dooies en lewendes.
Kom hulle daar, gooi hulle sonder om te stop hul olie bedekte lywe van die berg af. Dit is reguit af. 'n Gladde hang.
Hulle tuimel een na die ander daar af, liggame ongeorden en sonder rigting. Hulle val soos die dood, geklee in leemte en bedek met die donker modder. Deur die wolke onder hulle en rondom hulle, val hulle.
Soos hulle val begin die modder en olie van hule lywe aftrek. Die wind wat verby hulle stroom gryp aan die taaiheid aan hule lywe en trek dit weg. Tot hulle kaal en bleek is.
Dan vorm daar wit vlerke langs hulle rugwerwels en dit sprei uit. Groot en lank en wyd. So wit soos deursigtigheid. Dit strek reguit uit en rek oop. Dit vang die wind en steeds hou hul aan met val. Af. Ondertoe.
Hulle vlieg nie. Hulle val in beheer, beheer in.
Ek volg ook. Die modder in. Die dikte. Die taai. Die donker en die sluk. Ek struikel voort en uit en oor. Die afgrond in. Die leemte in. Met 'n ellendige sprong en 'n gewigtige val.