Gloster Meteor U Mk.16 - Inligting
Die Gloster Meteor U Mk.16 was 'n onbemande doelhommel gebaseer op die F Mk.8. Dit was die tweede drone wat op die Meteor gebaseer was, na die U Mk.15, wat op die F Mk.4 gebaseer was. Die eerste prototipe U Mk.16 het op 22 Oktober 1956 gevlieg, terwyl die werk aan die U.15 vinnig geëindig het, die laaste U.16 -omskakeling is so laat as 1972 gedoen.
Die U.16 het hul afstandsbedieningstoerusting in 'n 30 -inch neusverlenging gedra. Soos met die U.15, kan hulle bestuur word, heeltemal op afstand beheer word, of 'n nie-vlieënier waarneem. Namate die aantal U.16's afgeneem het, het werk begin aan 'n stelsel waarmee die toetsraket op 'n voorafbepaalde afstand kon misloop, sodat die hommeltuig die vordering van die missiel kon volg en dan na die grond kon terugkeer. As gevolg hiervan het 'n aantal U Mk.15's oorleef om D Mk.15 gedurende die 1980's herontwerp te word (U vir onbemande, D vir drone). 'N Aantal F Mk.8's is omgeskakel na 'n soortgelyke standaard vir diens in Australië as die U.21.
Mortal Kombat 11 Meteorkode | Hoe om die geheime toring te ontbied
Die Mortal Kombat 11 meteoor was een van die langste bekende geheime in die spel en was nie 'n nuwe funksie in die mees onlangse opdatering of in nie MK11 Utimate. Dit het tot dusver 'n volledige raaisel gebly, aangesien die gemeenskap onlangs ontdek het dat dit 'n geheime geveg in 'n geheime toring ontbied. Hier is hoe u die meteoretoring kan ontbied en watter insette om in te druk MK11.
Was die Duitsers bewus van die Gloster Meteor -straalvliegtuig en, indien wel, wat het hulle geweet?
Plaas deur Sid Guttridge & raquo 09 Mei 2021, 08:56
Was hulle byvoorbeeld ooit bewus daarvan dat die Meteor in 1945 in die Lae Lande ontplooi is?
Re: Was die Duitsers bewus van die Gloster Meteor -straalvliegtuig en, indien wel, wat het hulle geweet?
Plaas deur Neilster & raquo 11 Junie 2021, 04:16
Aangesien hulle aanvanklik slegs teen V-1's oor Kent gebruik is, en dat wat in Engeland aan die gang was, meestal onbekend was vir die Duitsers, sou dit waarskynlik eers gewees het toe hulle Meteor F.3's op die vasteland ontplooi het wat die Duitsers hulle ontdek het . Meteore het op 20 Januarie 1945 begin om lugbase te verdedig, sodat enige aanvallende Duitse vliegtuie wat na hul basis teruggekeer het, dit moontlik aangemeld het. In hierdie stadium is meteore verbied om die voorkant te oorvlieg. Iewers in Maart is hierdie beperking opgehef en het Meteors gewapende verkenning gedoen, so die Duitsers sou dan beslis van hulle geweet het.
Oor die algemeen het die Duitsers geweet van die ontwikkeling van Britse vliegtuie voor die oorlog, so hulle sou waarskynlik aangeneem het dat vliegtuie in 'n stadium sou opdaag.
Gloster Meteor U Mk.16 - Geskiedenis
Gloster Meteor U Mk.16 / U Mk.21 omskakeling
Katalogusnommer en beskrywing:
RRR72128 - Gloster Meteor U Mk.16 / U Mk.21 omskakeling
Inhoud en media:
Agt dele in grys gekleurde hars vier stukke fyn metaaldraad kleurinstruksies op gevoude A3 -vel en een A4 -vel met ses voorgestelde kleurskemas.
Goeie tydsberekening vir die nuwe Airfix / Xtrakit / MPM Meteor interessante dele van hars, interessant en ongewoon, bevat besonderhede van ses verskillende stelle merktekens en plakkers vir reeksnommers, gedetailleerde geïllustreerde instruksies, redelik eenvoudige omskakeling
'N Eenvoudige omskakeling wat sal lei tot 'n opvallend ander Meteor in 1/72 skaal
HyperScale word met trots ondersteun deur Squadron.com
Red Roo Models het 'n harsomskakeling van 1/72 skaal vrygestel vir 'n Meteor U Mk.16/ U Mk.21 -hommeltuig. Hierdie omskakeling is ontwerp om te pas by die Xtrakit / MPM / Airfix -familie van Meteor Mk.8- of PR Mk.9 -kits.
Hierdie unieke hommeltuie is tydens die Britse atoomtoetse in Woomera in Suid -Australië deur die RAF en die RAAF in die 1960's en vroeë 1970's bedryf. Selfs vandag nog is baie van die inligting rakende die werking van hierdie vliegtuie steeds ingedeel, maar dit het Red Roo nie verhinder om 'n fassinerende verskeidenheid Meteor -hommeltuie vir die modelleerders aan te bied nie.
Die omskakeling bestaan ​​uit 'n sak van ses harsdele vir die kenmerkende puntige neuskegel plus nuwe silindriese peule en vleuelpunte. Die neus is hol, en alle dele in my monster is foutloos gegiet. Daar is slegs minimale opruiming nodig voor gebruik vir enige van die harsonderdele, maar daar is 'n bietjie werk aan die kitskroef en vlerke nodig.
Die kitneus- en vlerkpunte moet afgesny word. Die uitstekende instruksies bevat diagramme en kleurfoto's om die gedetailleerde teks aan te vul, en daar is nie 'n groot kans op misverstand nie. Die illustrasie is ook nuttig om die boorposisies aan te dui vir die omvang van antennes en sensors wat op hierdie vliegtuie aangebring is. Red Roo -modelle bevat fyn metaaldraad vir hierdie antennes en sensors.
Die instruksies bevat volkleurprofiele van ses voorgestelde vakke. Almal van hulle dra variasies van die rooi en wit (en 'n bietjie swart) merke met 'n hoë sigbaarheid op hierdie afstandbeheerde atoomkonyne. As u 'n model is wat nie graag kajuit bou nie, het een van die vliegtuie selfs sy afdak met alumimiumlak geverf!
Plakkers word verskaf vir al die reeksnommers van die vakke wat in die instruksies uitgebeeld word. Nasionale merke word nie verskaf nie, maar die skenkerstel sal dit waarskynlik insluit.
Alhoewel die bokant noem dat die onderdele ontwerp is vir die MPM/Xtrakit Meteor, moet u daarop let dat die nuut vrygestelde Airfix -kit in werklikheid dieselfde model is en ook geskik is vir die omskakeling van die drone van Red Roo.
Die vierkantige vlerkpunte met die smal peule gekombineer met die nuwe puntige neus gee die Meteor 'n unieke nuwe profiel. Voeg die briljante Post Office Red and White -verf by die mengsel, en u het 'n werklik opvallende onderwerp.
Red Roo se 1/72 skaal Meteor U Mk.16/U Mk.21 sal 'n redelike eenvoudige omskakeling wees wat sal lei tot 'n baie interessante Meteor.
Dankie aan Gary Byk by Red Roo Models vir die beoordelingsmonster
Red Roo Models -boeke, stickers en bykomstighede is beskikbaar op die webwerf van Red Roo Models
Wat beteken die fases van kliniese toetse? Brei alles uit Sluit alles
Fase 1 kliniese toetse toets die medisyne of entstof in 'n klein groepie van 20 tot 100 vrywilligers wat gewoonlik gesond is, maar nie altyd nie. Die verhoor vind dikwels in 'n hospitaal plaas. Die doelwitte is om te bepaal:
As die medisyne of entstof veilig is
As daar newe -effekte is
Hoe die medisyne afgebreek word en uit die liggaam ontslaan word
Hoeveel medisyne is nodig en hoe gereeld
Vir 'n entstof kyk navorsers of dit die gewenste reaksie van die liggaam se immuunstelsel veroorsaak
Fase 1 -proewe duur van ses maande tot een jaar.
Fase 2 kliniese toetse toets die entstof of medisyne by ongeveer 100 tot 500 vrywilligers. In die geval van medisyne het vrywilligers gewoonlik die siekte of toestand wat die ondersoekmedisyne moet behandel. In entstofstudies is die vrywilligers gewoonlik gesond. Die doelwitte van hierdie fase is om te bepaal:
Hoe goed werk die medisyne of entstof
Hoeveel van die medisyne of entstof is nodig en hoe gereeld
Fase 2 -proewe kan van ses maande tot een jaar of langer neem om te voltooi.
Fase 3 kliniese toetse kan die medisyne of entstof toets by 1 000 tot 5 000 pasiëntvrywilligers. Vir medisyne het vrywilligers die siekte of toestand wat die medisyne ontwerp is om te behandel. In entstofstudies kan die vrywilligers gesond wees of siektes of toestande hê. Fase 3 -proewe vind in hospitale, klinieke of dokterskantore plaas. Navorsers monitor pasiënte gereeld met gereelde tussenposes om:
Bevestig dat die medikasie of entstof effektief is
Identifiseer en monitor newe -effekte
Vergelyk die medisyne of entstof met algemeen gebruikte behandelings
Die aansoek is by die regulerende owerhede ingedien vir hersiening.
Geen plig om by te werk nie
Die inligting in hierdie grafiek was aktueel vanaf 5 Mei 2021. Alhoewel hierdie pyplyngrafiek op die webwerf van die onderneming bly, aanvaar die maatskappy geen plig om die inligting by te werk om die daaropvolgende ontwikkelings te weerspieël nie. Gevolglik sal die maatskappy nie die inligting in die aanbieding bywerk nie en moet beleggers nie op 5 Mei 2021 staatmaak op die huidige of akkurate inligting nie.
Die grafiek weerspieël die navorsingspyplyn van die maatskappy vanaf 5 Mei 2021.
Kandidate wat in Fase 3 verskyn, bevat spesifieke produkte. Kandidate wat in Fase 2 verskyn, sluit die mees gevorderde middel in met 'n spesifieke meganisme in 'n gegewe terapeutiese gebied. Fase 1 -kandidate word nie gewys nie.
Die U.16 het hul afstandbeheertoerusting in 'n 30 -inch neusverlenging gedra. Soos met die U.15, kan hulle bestuur word, heeltemal op afstand beheer word, of 'n nie-vlieënier waarneem. Namate die aantal U.16's afgeneem het, het werk begin aan 'n stelsel waarmee die toetsraket op 'n voorafbepaalde afstand kon misloop, sodat die hommeltuig die vordering van die missiel kon volg en dan na die grond kon terugkeer. As gevolg hiervan het 'n aantal U Mk.15's oorleef om D Mk.15 gedurende die 1980's herontwerp te word (U vir onbemande, D vir drone). 'N Aantal F Mk.8's is omgeskakel na 'n soortgelyke standaard vir diens in Australië as die U.21.
Die Gloster Meteor U Mk.21 was 'n onbemande hommeltuig, soortgelyk aan die U Mk.16 en net soos die vliegtuig gebaseer op die F Mk.8 -vegvliegtuig. Die enigste beduidende verskil tussen die U.21 en U.16 was die elektroniese telemetrie -toerusting, met spesifieke toerusting wat in die U.21 geïnstalleer is vir gebruik by die Weapon's Research Establishment in Woomera.
Flight Refueling Limited het een F.8 en sewe U.16's omgeskakel na die U.21-standaard, met werk wat in 1962 begin het. Fairey Aviation in Australië het vyftien oud-RAAF F Mk.8's omgeskakel na die U.21-standaard met behulp van kitonderdele deur Flight Refueling Limited. Een van hierdie vliegtuie is later teruggestuur na die Verenigde Koninkryk (Julie 1971) en omgeskakel na die U.16 -standaard, wat eers op 11 Oktober 2004 afgetree het, in dieselfde maand as die sluiting van RAF Llanbedr.
(History courtsey van History of War -webwerf)
Voor die vrystelling van die Airfix Meteor Mk 8 -stel was die enigste kit wat algemeen beskikbaar was, die Classic Airframes -stel. Red Roo het die omskakelingsstel vir die Classic Airframes -stel gemaak as RRR48137, wat slegs die harskomponente bevat en niks anders nie. Met die vrystelling van die Airfix -kit is 'n aantal kort valle geïdentifiseer met die basiskit wat gelei het tot die vrystelling van die opdateringset soos HIER hersien. Hierdie stel is nie net die vorige omskakeling vir die CA -kit wat effens gewysig is nie, maar 'n nuwe stel wat die komponente bevat wat nodig is om die tekortkominge van die Airfix -kit op te los, die omskakelingskomponente vir die U.16 / U. Mk 21 -vliegtuie, reggemaakte plakkate vir die Airfix -stel en plakkate om die spesifieke vliegtuig te modelleer as gevolg van die omskakeling.
Hierdie omskakeling het die volgende items:
Uitbreidings met vleuelpunte x 2
Wingtip kamera peule x 2
Kegelantenne - boonste (klein) x 1
Kegelantenne - laer (groot) x 1
Vlekvrye staaldraad 'v' gevorm x 6
Uitgebreide neuskegel x 1
10 mm vierkant stuk .020 & quot aluminium x 1
Geen 23 gauge inwendige naald x 1
Autopilot -bedieningspaneel x 1
U. Mk 16 en 21 stensildata en reeksstickers x 2 velle
Ventilasiepunte van die motor x 2
Lugkompressorkap x 1
Wielset (3 wiele) x 1
Plastiekkaart 0,015 (7 mm x 14 mm) x 1
Plastiekstaaf 9/64 "(40 mm) x 1
Messingdraad 0.020 & quot (20mm) x 1
Die harskomponente is mooi gegiet en het 'n gladde oppervlak sodat dit minimaal skoongemaak moet word voor installasie.
U sal beslis die komponente in wasvloeistof moet was en 'n onderlaag gebruik sodra dit geïnstalleer is, anders dink ek dat u verf kan lig as u een van die stukkies masker.
Net soos met die Meteor -opdateringset, is die instruksies op hierdie stel baie akkuraat in metings en liggings. U word bygestaan ​​in die tipe luginlaat van die enjin wat op die verskillende vliegtuie gebruik is, watter enjin -nakelle moet aangebring word en al die wenke wat die Meteor baie beter sal laat lyk as dit voltooi is. Die onderstaande beelde is slegs twee van die bladsye in die instruksieboekie.
Die plakkers wat in hierdie stel voorsien word, dek die volgende vliegtuie:
Meteor U.Mk. 16, WK797 afgewerk in 'n nie-standaard rooi/wit skema.
Meteor U.Mk. 16, WE-902 klaar in 'n nie-standaard rooi/wit skema.
Meteor U.Mk 21A, A77-207 eindig in 'n byna standaard rooi/wit skema.
Meteor U.Mk 16, WH-460 in 'n nie-standaard skema met 'n swart neus.
Meteor U.Mk 21A, A77-884, in 'n nie-standaard rooi/wit skema.
Meteor U.Mk 21A, A77-882, in 'n rooi/wit skema.
U ontvang ook reggemaakte stensils vir die RAAF -vliegtuie.
Soos verwag word van Red Roo, is hierdie plakkate mooi gedruk en dun. U ontvang twee velle, die belangrikste met die stensils en die kleiner tweede vel met net die reeksnommers op, met die nasionale merke wat uit die kitmerke geneem moet word.
Aangesien dit nie gereeld gemodelleer word nie, is dit wonderlik om so 'n uitgebreide stel te sien om die oorspronklike kit nie net reg te stel nie, maar dit ook om te skakel in die Woomera -vliegtuig. Die instruksies is gedetailleerd met baie verwysingsbeelde en die etikette is goed. Met al hierdie dinge aan die gang, beveel ek hierdie omskakeling sterk aan vir diegene wat hou van kleurvolle vliegtuie soos hierdie drones.
Gegewe die verskillende kleurryke skemas wat beskikbaar is as hierdie stel gebruik word, dink ek dat ons baie meer op die tafels van elke vertoning moet begin sien.
Hierdie webwerf is die eiendom van David Harvey
Alle materiaal is kopiereg en kopie 2003-2020 en mag slegs vir persoonlike gebruik gereproduseer word.
Kontak die redakteur vir toestemming om materiaal op hierdie webwerf te gebruik vir enige ander doel as privaat gebruik.
Ons is verheug om James by Project Air te borg vir hierdie fantastiese projek - 'n lewendige modeluitwerpingstoets uit 'n model Gloster Meteor! Die moeite werd om te kyk!
Ontplofbare RC uitstoot sitplek!
Hier is 'n paar foto's, waaronder my vrou Caroline, wat ook 'n sitplekonderhouer was op beide Harrier vroeg tot middel 80's en Tornado middel 90's. in die vroeë 1990's het ons pas ons 25ste huweliksherdenking gevier. Ons het albei in diens van die geledere gegaan en die RAF in 2013 verlaat.
- Ek en my vrou staan ​​en werk aan 'n Duitse bom van 25 kg in 1990.
- 'n Fotosessie vir 'n RAF Cosford -tydskrif wat kyk na voormalige studente wat getroud was, terwyl ek destyds op RAFAT dien en Caroline by RAF Conningsby - Foto kroon kopiereg RAF Cranwell -1999.
- Ek op die Europese skoutoer van 1998, ek dink sy Switserland - later vanjaar het Flt Lt Edwards die uitstoot gemaak.
- Ek as 'n wapeninstrukteur as deel van die Engineer Officer Foundation Training by RAF Cranwell in 2009. & quot
Dit was die eerste USN 8 "(20,3 cm) gewere wat afsonderlike ammunisie eerder as sak gebruik het. Met outomatiese dophantering en laai, 'n vuurtempo wat drie keer groter was as die vorige 20" (20,3 cm) gewere en saam met die gebruik van 'super-swaar' AP-projektiele, het hierdie wapens die Des Moines (CA-134) klas die kragtigste swaar kruisers gemaak wat ooit gebou is. Hierdie wapens was een van die min outomatiese geweerontwerpe met 'n groot kaliber wat betroubaar was in die daadwerklike gebruik, en lewer steeds goeie prestasie tydens die Viëtnam-oorlog, ongeveer vyf en twintig jaar nadat dit die eerste keer in diens geneem is. Ongelukkig het al hierdie prestasies 'n stewige gewigsprys gehad, aangesien die torings vir hierdie gewere 50% meer weeg as dié in die vorige Baltimore -klas.
Tydens 'n brandmissie van Viëtnam in Oktober 1972, het USS Newport News (CA-148) 'n voortydige projektielontploffing in die middelgeweer van Toring II opgedoen wat twintig bemanningslede doodgemaak het. Die ontploffing van die projektiel is veroorsaak deur 'n foutiewe bykomende ontploffingsbrandstof en dit het nog nege patrone in die ammunisiehysers aan die brand gesteek. Die ontploffing het groot skade aan die montering veroorsaak en die voorwaartse glystruktuur gesplit. Tot ongeveer ses maande voor die ontploffing was daar 'n volledige ekstra geweer in die toevoerstelsel, maar dit is toe geskraap omdat die vloot gevoel het dat dit te veel kos om dit in 'n pakhuis te laat sit. Daar word voorgestel dat die beskadigde houer vervang word met een wat van haar susters uit diens geneem is, maar dit is te duur verwerp. As gevolg hiervan is die skade nie herstel nie en is die rewolwer eenvoudig afgesluit.
Hierdie wapens was blykbaar die eerste losse gewere wat in die USN in diens was. Mark 16 Mod 0 is opgebou uit 'n monoblok outomatiese vat met 'n verchroomde los voering wat deur 'n voering-sluitring gehou word. Die loop het in die omhulsel wat die stutblok bevat, vasgeskroef. In plaas van die konvensionele onderbroke skroef, word 'n vertikale skuifstutblok met 'n wig gebruik. Anders as die vorige 20,3 cm (20,3 cm) gewere van die VSA, kan hierdie gewere op enige hoek laai.
Daar was 'n Mark 16 Mod 1 sakgeweer. Dit is nie duidelik of een hiervan ooit gebou is nie.
Uitstoot: Evolusie van die uitwerpstoel
Vinnige tyd: 'n Britse vlieënier verlaat sy stormvliegtuig Harrier in Mei 2009 by Kandahar, Afganistan.
Hoe vinniger vliegtuie gaan, hoe vinniger moet ons daaruit kom.
As noodsaaklikheid die moeder van die uitvinding is, is geveg sy vader. Bietjie meer as 'n maand na Pearl Harbor, toe die Verenigde State te laat gereed was vir oorlog, het Duitsland reeds straaljagters getoets.
In Januarie 1942 het die toetsvlieënier van die Heinkel-onderneming, Helmut Schenk, 'n He-280-prototipe met vier polsstraal-enjins gevlieg. Hulle het nie genoeg krag verskaf om op te styg nie, sodat die Heinkel aan 'n sleepwa van He-111 vasgemaak is. Ongelukkig het dit soveel sneeu opgeskiet dat Schenk 7.900 voet bereik het toe die bomwerper die swaar sleeplyn laat val het, maar dit het in sy straler gevries gebly. Om te vlieg, laat staan ​​om te land, was onmoontlik, maar gelukkig werk Heinkel ook aan 'n ander innovasie. 'Ek het die afdak afgetrek en toe die loshefboom vir die sitplek getrek', onthou Schenk, 'en is van die vliegtuig weggegooi sonder om daarmee in aanraking te kom.' 'N Druk perslug het hom, sitplek en al, uit die kajuit geskiet. Hy beland ongedeerd via 'n valskerm, die eerste man wat met 'n uitwerpstoel uit 'n vliegtuig ontsnap het.
Byna sedert vliegtuie begin vlieg het, het mense die vinnigste manier gevind om uit te kom as hulle misluk. Bungee-koord en pers-lug ontsnapstelsels dateer uit die 1910's. Teen September 1941 was die Duitsers besig om dummies te toets van die agterste sitplek van 'n Junkers Ju-87. Vroeë uitstootstoele het gesukkel om die Stuka se stertvin skoon te maak. Namate die spoed van die vliegtuig en die benodigde uitwerpkrag toegeneem het, het lugbottels onprakties swaar geword, maar die sitplek van die He-162-straal het 'n kruitpatroon gebruik. Daar word vermoed dat ongeveer 60 Luftwaffe -vlieëniers tydens die oorlog uitgestoot is, maar hoeveel dit werklik oorleef het, is onbekend.
Die eerste toets van 'n uitwerpstoel was in die posisie van die agterskut in 'n Junkers Ju-87 in 1941. (HistoryNet Archives)
In Brittanje, tydens 'n noodlanding in 'n vegterprototipe wat hy saam met die Ierse ingenieur James Martin ontwerp het, kon die toetsvlieënier kaptein Valentine Baker nie betyds red nie. Martin het die dood van sy lewensmaat so hard geneem dat hy hul onderneming herontwerp het om te ontsnap deur die bemanning. In Julie 1946 het die medewerker van Martin-Baker, Bernard Lynch, uit die agterste kajuit van 'n Gloster Meteor 3 teen 320 km / h uitgestoot en uiteindelik 30 suksesvolle uitstoot gemaak. "Uit 'n ingenieursoogpunt", sê Brian Miller, woordvoerder van die maatskappy, dekades later, "die uitwerpstoel is redelik vinnig ontwikkel, en ons kon gou die snelhede en versnellings kry wat ons nodig gehad het om 'n vliegtuigvin skoon te maak. Die probleem was dat niemand geweet het wat die versnelling aan 'n man sou doen nie. "
Vroeë Martin-Baker-sitplekke kan u lewe red, maar kan ook u vlugloopbaan beëindig, soos weerspieël word deur vlieënier slagspreuke "Meet Your Maker in a Martin-Baker" en "Martin-Baker Back Breaker." Binne 'n jaar was die uitwerpstoele egter standaardtoerusting in Britse stralers. Dit het die toetsvlieënier Jo Lancaster se lewe gered, wat op 20 Mei 1949 uit 'n Armstrong Whitworth A.W.52 vlieënde vleuel, die eerste Britse nooduitwerping, geslaan het.
Op 17 Augustus 1946 verdien sersant Larry Lambert die Distinguished Flying Cross deur uit 'n gewysigde Northrop P-61 oor Wright Field, Ohio, op 302 mph uit te gooi. Amerikaanse lugvaartvervaardigers het almal gehaas om uitwerpstoele te ontwerp. Binne 10 jaar was vliegtuie egter in staat om sulke snelhede te bereik dat sitplekke skaars kon byhou. In Februarie 1955 het die North American Aviation-toetsvlieënier, George F. Smith, 'n fabriek-vars F-100A Super Saber op 'n tjekvlug geneem en 'n totale hidrouliese mislukking op 37,000 voet opgedoen. Teen die tyd dat hy op 6500 voet was, buite beheer, het die "Hun" Mach 1.05 gedoen. By uitstoot het die windkragte 'n vertraging van 40 G bedra, wat Smith bewusteloos gemaak het. Alhoewel 'n derde van sy bak afgeskeur is, word dit outomaties ontplooi. Smith was sewe maande in die hospitaal, maar het oorleef om weer F-100's te vlieg.
'N Gloster Meteor T.7-toets skiet 'n Martin-Baker-uitwerpstoel af. WA638, een van die twee meteore wat by die maatskappy in diens was, het meer as 500 toetsvlugte vir uitstootstelle oor vyf dekades gedoen. (Martin-Baker)
Teenstrydig is dit op nul lugsnelheid en hoogte dat sitplekke die hoogste krag benodig, omdat die vliegtuig nie wegbeweeg nie en valskerms genoeg hoogte nodig het om oop te maak. In plaas daarvan om op kruitkoste te vertrou, het sitplekke met 'nul-nul' vuurpyle begin gebruik om die versnelling te verleng en rugbeserings te verminder. Die eerste nul-nul-proefpersoon was Doddy Hay, wie se Martin-Baker-stoel hom in 1961 300 voet van die grond af gevuur het. Aan die einde van 1965 het die Amerikaanse vervaardiger Weber Aircraft 'n nul-nul sitplek met 'n vuurpylmotor, 'n valskerm en 'n valskerm survival kit, insluitend 'n opblaasvlot. Die Amerikaanse lugmagreservaat -majoor Jim Hall het as proefkonyn vrywillig gewerk, en 'n volgehoue ​​14 Gs is op die skiet onderwerp. Hall beland in 'n nabygeleë meer en kom op en trek sy skouers op: "Ek is harder as dit in die gat geskop."
Vlieëniers het selfs onder nulhoogte uitgestoot. In Junie 1969, op sy eerste naglanding tydens die kwalifikasies van die vervoerder buite Suid-Kalifornië, het luitenant Russ Pearson sy Vought A-7 Corsair II aan boord van USS gebring Konstellasie van die middellyn af. Hy het die nr. 3 draad, maar by die uitrol het die vliegtuig van die rand van die dek afgegaan, die draad gegly en in die Stille Oseaan gedompel. "In die geskiedenis van Naval Aviation het slegs 'n handjievol vlieëniers ooit probeer, nog minder oorleef, 'n onderwater -uitwerping," het hy later geskryf. '... Daar was ook die kans dat ek direk in die Connie se verbysterende romp of nog erger in een van haar massiewe propellers kan gooi. Gelukkig het sy omgedraaide skilpad Corsair Pearson afwaarts afgevuur en, teen digte water eerder as dun lug, nie baie diep nie. Hy het opgedaag en 'n reddingshelikopter het hom na veiligheid getrek.
Drie dae later het dieselfde helikopter op see verlore gegaan met die hele bemanning wat geen uitwerpstoele gehad het nie. Oorhoofse rotorblaaie is natuurlik 'n belemmering vir uitwerping. Russiese Kamov-aanvalstoppers blaas eers hul lemme af, en die Mil Mi-28 het sitplekke wat sywaarts vuur. Die Sowjets het nooit agtergebly in die ontwerp van die uitwerpstoel nie. Nadat sy MiG-29 'n voël ingeneem het op die Paryse lugskou in 1989, het vlieënier Anatoly Kvochur se Zvezda K-36D-sitplek hom net 2,5 sekondes voor die botsing uitgestoot. By dieselfde vertoning 10 jaar later het K-36's albei bemanningslede van 'n Sukhoi Su-30MKI-vegter gered wat onderaan 'n te lae lus gepan het. In beide voorvalle het die Russe byna horisontaal op uiters lae hoogtes uitgestoot, maar tog het almal weggeloop. 'N Amptenaar in Parys noem die K-36-sitplek "duidelik die beste ter wêreld."
In die VSA bied vroulike vlieëniers 'n ander uitdaging vir ontwerpers, wat moes vergoed vir hul ligter gewig om vinniger en gevaarliker versnellings te vermy. Maar die enigste gevaar wat hulle nie kan oorkom nie, is 'n handvatsel wat te laat getrek is. In Oktober 1994 het die Amerikaanse vlootluitenant Linda Heid, toevallig die tweede vroulike vlootvliegtuig wat uitgestuur het, gesien hoe die eerste vroulike vegvlieënier van die diens, luitenant Kara Hultgreen, die lugvloei verloor na die linkerinlaat van haar Grumman F-14 by die laaste benadering na die karweier. Abraham Lincoln. 'Hy was verskrik en het gesien hoe haar vliegtuie in hoogte verloor en na links begin rol,' onthou Heid. 'Die landingsbeamptes het geskreeu:' Krag, krag, krag! 'En dan geskreeu die bemanning om uit te gooi. Hultgreen se agterste radar -onderskepbeampte, luitenant Matthew Klemish, klim uit, maar .4 sekondes later het die Tomcat 90 grade verbygerol en Hultgreen se sitplek het haar in die see neergevuur en haar doodgemaak.
As uitwerpstoele misluk, misluk hulle groot. In Julie 1991, op 'n roetine-sprong oor die Indiese Oseaan, het Grumman KA-6D se navigator/bombardier, luitenant Keith Gallagher se sitplek per ongeluk misluk en hom gedeeltelik deur die afdak gelanseer. Slegs sy valskerm, wat terugstroom om die stert van die vliegtuig te draai, het sy halfbewuste liggaam daarvan weerhou om in die wind te waai of te sterf tydens die landing op die gekartelde kap. Na-voorval ontleding het aan die lig gebring dat die sitplek se 28-jarige afvuurmeganisme moeg was. Sedertdien gaan elke Navy -sitplek deur roetine, geskeduleerde inspeksie.
'N Grumman KA-6D land aan boord van die USS Abraham Lincoln in Julie 1991 met navigator/bombardier luitenant Keith Gallagher wat halfpad uit die agterste kajuit steek nadat sy uitwerpstoel per ongeluk verkeerd geraak het. (Amerikaanse vloot)
Vandag is die Amerikaanse derde generasie Advanced Concept Ejection Seat (ACES) II-sitplek op batterye, rekenaarbeheerd en so slim dat dit hoogte, houding en lugsnelheid ken wanneer dit afgevuur word. Dit kan die ontplooiing van die drogue en die hoofgoot aanpas om te kompenseer vir die faktore, selfs as die vliegtuig net omgedraai is op slegs 140 meter en as die insittende bewusteloos is. In Mei 1994 het die kaptein John Counsell, McDonnell Douglas F-15C-vlieënier, tydens 'n gesimuleerde hondegeveg oor die Golf van Mexiko 'n verduistering gekry en sy bewussyn herwin om sy arend te sien duik deur 10.000 voet by Mach 1.14. 'Ek moes een besluit neem - om aan die handvatsel te trek,' het hy gesê. 'Daarna moes 13 outomatiese funksies perfek werk sodat ek kon lewe, en dit het ook gebeur. Teen hierdie spoed slaan die windstoot toe met 'n krag van meer as 1500 pond per vierkante voet. Dit het Counsell se linkerbeen op vyf plekke gebreek, drie ligamente in sy linkerknie geskeur, sy regterbeen oor sy skouer gevou (nog drie ligamente geskeur), sy linkerarm gebreek en albei sy linkerskouer gebreek en ontwrig, maar die ACES het hom laat val die water lewendig, waar hy twee uur later opgetel is.
In April 1995 vlieg kaptein Brian "Noodle" Udell en die agterste sitplekwapenstelseloffisier, kaptein Dennis White, een van vier F-15E Strike Eagles in gesimuleerde naggevegsopleiding, 65 myl oor die Atlantiese Oseaan. 'N Wanfunksionele kop-op-skerm het aangedui dat hulle in 'n 60-grade draai, 10 grade neus-af was, al 24 000 voet verby op 400 knope. Udell het te laat agtergekom dat hulle eintlik op 10 000 voet was, reguit afwaarts met byna die spoed van die klank. Die paar het hul ACES II -sitplekke op 3 000 voet afgeskiet, en het amper 800 km / h gery. Udell is bewusteloos geslaan, sy regterknie en linkerarm ontwrig en linker enkel gebreek. Na 'n lang nag in die water, vier operasies en ses staalskroewe in elke been, het hy tien maande na sy ongeluk teruggekeer na vlugstatus. Hy was gelukkig: Die windskerm het White onmiddellik doodgemaak.
Supersoniese vliegtuie is makliker om te ontwerp as supersoniese uitwerpstelsels. Die Mach 2 B-58 Hustler met drie sitplekke het individuele, ingeslote ontsnapkapsules gebruik om sy insittendes te beskerm. Die vervanging daarvan, die General Dynamics F-111, sou die hele kajuit uitgestoot het, maar sulke stelsels was so ingewikkeld, duur en swaar dat dit weggegooi is.
Uitstootstoele het lewens tot op die rand van die ruimte gered. Op 16 April 1975 is kaptein Jon T. Little uitgeslaan terwyl hy uit 'n Lockheed U-2R-spioenasievliegtuig oor die Stille Oseaan op 65 000 voet en 470 mph uitgestoot is. Bewusteloos val hy 50 000 voet voor sy valskerm outomaties ontplooi word. 'Ek het aan die uitwerphandvatsel getrek', onthou hy, 'en die volgende ding wat ek onthou, was dat ek in die water was.'
Op 25 Januarie 1966 het die toetsvlieënier van Lockheed, Bill Weaver, en die agtersitplek Jim Zwayer 'n vlam in die regtermotor van hul SR-71 opgedoen en onmiddellik beheer verloor. "Ek het nie gedink dat die kans om 'n uitstoot by Mach 3.18 en 78.800 voet te oorleef baie goed was nie," het Weaver gesê. '... Ek het later geleer dat die tyd vanaf die aanvang van die gebeurtenis tot die katastrofiese vertrek vanaf die beheerde vlug slegs 2-3 sekondes was. Ek het nog steeds probeer om met Jim te kommunikeer, maar ek het swaargekry toe ek voor buitengewoon hoë g-magte geswig het. Die SR-71 het toe letterlik om ons verbrokkel. Van toe af was ek net langs die rit. "
Weaver se drukpak het opgeblaas, wat verhoed dat sy bloed kook en die wind hom skeur. As gevolg van die dun atmosfeer op sy werkhoogte, kom 'n Swartvoël wat vinniger as 2.000 km / h vlieg, windkrag teë wat gelykstaande is aan ongeveer 460 mph onder, maar die lug is ook te dun om te voorkom dat 'n valskermspringer so vinnig draai of tuimel om beserings op te doen. Terwyl Weaver bewusteloos was, het sy Lockheed RQ201 -sitplek outomaties 'n drogue -ontploffing ontplooi om draai te voorkom, en die hoofgoot op 15.000 voet neergesit net toe Weaver omkom. Ongelukkig sterf Zwayer aan 'n gebreekte nek tydens die breuk van die vliegtuig.
Die toetsvlieënier Bill Park het dit tot op die rand van hoogte, spoed en geluk gestoot, as die enigste man wat twee keer uit die Blackbird geslinger het. In Julie 1964, na 'n Mach 3 -toetsvlug, het sy kontroles toegesluit by die aanpak van Groom Lake. Park het slegs 200 meter in 'n bank van 45 grade gestamp. Twee jaar later het hy en die agtersitplek Ray Torick probeer om 'n boonste D-21-hommeltuig by Mach 3.2 los te laat toe dit neerslaan en hul Blackbird in die helfte breek. G-kragte in die tuimelende neusgedeelte het Park en Torick in hul sitplekke vasgesteek, selfs nie in staat om hul uitwerphandvatsels te bereik nie, totdat dit in die laer, dikker lug vertraag het, waar hulle veilig gestamp het en in die Stille Oseaan beland het. Tragies het Torick se drukpak water ingeneem en hy verdrink.
Maar dit was nie sy sitplek se skuld nie. Vandag tel Martin-Baker alleen meer as 7.500 lewens wat gered is deur hul uitwerpstoele, waaronder meer as 3 300 Amerikaners. (Die Ejection Tie Club van die onderneming is beperk tot vlieëniers wat deur sy sitplekke gered word, en lede wêreldwyd ontvang 'n kenmerkende das, tiepin, laplappie, sertifikaat en lidmaatskapkaart.) Tog kan die uitwerpstoel, wat waarskynlik stralestryd moontlik gemaak het, uiteindelik 'n voetnoot wees in die lugvaartgeskiedenis. As die hommeltuigrevolusie die bemanning aan boord opdoen, sal dit 'n museum -nuuskierigheid wees waarop hulle sit.
Vir meer leeswerk beveel Don Hollway, gereelde bydraer: Verwyder!, deur Bill Tuttle Uitstamp, geredigeer deur James Cross en ejectionsite.com.
Hierdie funksie verskyn oorspronklik in die Julie 2018 -uitgawe van Lugvaartgeskiedenis. Teken hier in!