Annelie Botes se rou eerlikheid waarmee sy haar lesers elke keer oorrompel dat hulle vra vir nóg, oorskry soms die perke wat ’n brose gemoed in ’n veilige omgewing kan hanteer. Miskien is dit juis dít wat haar boeke so van die rakke af laat vlieg. Mense assosieer met ’n donkerte in hulself wat hulle nie kan waag om uit te spel nie.
Met Lugkasteel waag Botes selfs in donkerder poele van menswees, daar waar ons veg vir ons eie oorlewing, waar ons trots gesetel is. Sy slaag daarin om die leser deur die lang gange van Meadow Court te neem, verby die kis waar die benoude reuk van die vlegsel van ’n dooie vrou talm, by die agterkant uit waar sy deur die sneeu ploeg om warmte te gaan soek in die baarmoeder van ’n antieke Mercedes Benz. Dis daar waar sy haar honger stil met ’n rou, gesteelde eier uit die hoenderhok, wat sy met ’n stokkie omroer om dit te kan binnehou.
Elke dogtertjie droom daarvan om ’n prinses te wees; toe Botes dus die geleentheid kry om in ’n regte kasteel op die Engelse platteland te gaan werk as goewernante en oppasser, het sy dit aangegryp. Met haar belesenheid, insig in Shakespeare se werk en kennis van musiek, het sy vergesigte gehad van die bydrae wat sy sou kon lewer tot die “klein koninkies” se opvoeding in ’n sprokieswêreld van golwende groen heuwels, in ’n regte kasteel. Nooit het sy kon droom wat die lewe in die kasteel werklik sou behels nie.