Soms ruk ’n gebou jou tot stilstand, soos ’n uitroepteken, jy kyk op, dit neem jou terug na tye en mense wat lankal weg is. So ’n gebou is Holyrood in Queen Victoriastraat in Kaapstad, net langs die Kompanjiestuin.
In ’n stadium het ’n paar kabinetsministers van die vorige regime woonstelle hier besit; dit is loopafstand van die parlement. Dit was by tye ook bekend as die (destydse) selfmoordblok, omdat dit hoog en maer is.
Sy was lank, statig en het min gepraat. Volgens die ouduitgewer Frederik de Jager, wat in 1989 vir ’n rukkie hier vertoef het, was sy smôrens met die eerste kraai van die haan opgedress en eerste by die voordeur uit.
Terwyl sy langsaam wandel stad se kant toe, het sy soos ’n adellike vir mense gewaai. Sy was inderdaad ’n Nederlander, glo met blou bloed. Plek-plek het sy gaan staan om met iemand te praat, dalk ’n blomme-verkoper.
Op ’n dag was sy weg. Die bestuurder van die hotel het my kortaf vertel hy het haar in ’n ouetehuis in Groenpunt gesit.
Haar kop was halfkaal, die hare het reeds uitgeval, haar hande krom. Die rokkie waarin hulle haar aangetrek het, was ’n walglike styllose kledingstuk, iets wat sy nooit sou dra nie.
Ek het haar gegroet en sy het haar hoof na my toe opgelig, soos ’n blinde kat wat haar koppie eenkant toe draai om beter te kan hoor.
Maar daar was verder geen reaksie nie. Ek is daar weg met die wrang wete dat die Kaap nooit weer Hollands sal wees nie.