Senior Amerikaanse krygsgevangenskap word vrygestel - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
Op 16 Augustus 1945 word luitenant Jonathan Wainwright, (gevange geneem deur die Japanners op die eiland Corregidor, in die Filippyne), deur Russiese magte bevry uit 'n krygsgevangenskapskamp in Mantsjoerije, China.
Toe president Franklin Roosevelt in Maart 1942 genl Douglas MacArthur van sy bevel in die Filippyne na Australië oorgeplaas het, is majoor Wainwright, tot dan onder bevel van MacArthur, bevorder tot tydelike luitenant -generaal en onder bevel van alle Filippynse magte. Sy eerste groot strategiese besluit was om sy troepe na die versterkte garnisoen by Corregidor te skuif. Toe Bataan deur die Japannese ingeneem is en die berugte Bataan "Death March" van gevange bondgenote aan die gang was, het Corregidor die volgende slagveld geword. Wainwright en sy 13 000 troepe het 'n maand lank aangehou ten spyte van hewige artillerievuur. Uiteindelik het Wainwright en sy troepe, reeds uitgeput, op 6 Mei oorgegee.
Die ironie van Wainwright se bevordering was dat sy oorgawe as bevelvoerder van alle geallieerde magte in die Filippyne beteken die oorgawe van troepe wat steeds in die ander dele van die Filippyne teen die Japannese aangehou het. Wainwright is gevange geneem en spandeer die volgende drie en 'n half jaar as 'n krygsgevangene in Luzon, Filippyne, Formosa (nou Taiwan) en Mantsjoerije, China. By die oorgawe van Japan het die Russiese magte in Mantsjoerije die krygsgevangenekamp waarin Wainwright aangehou is, bevry.
Die jare van gevangenskap het sy tol geëis op die generaal. Die man met die bynaam 'Skinny' was nou uitgeteer. Sy hare het wit geword, en sy vel was gekraak en broos. Hy was ook depressief en het geglo dat hy die skuld sou kry vir die verlies van die Filippyne aan die Japanners.
Toe Wainwright in Yokohama, Japan, aankom om die formele oorgawe -seremonie by te woon, was genl MacArthur, sy voormalige bevelvoerder, verstom oor sy verskyning. Wainwright het by sy terugkeer na Amerika 'n held verwelkom, tot volle generaal bevorder en die Medal of Honor ontvang.
Op 27 Januarie 1973 het Henry Kissinger (destyds assistent van die president Richard Nixon vir nasionale veiligheidsaangeleenthede) ingestem tot 'n skietstilstand met verteenwoordigers van Noord -Viëtnam wat voorsiening maak vir die onttrekking van Amerikaanse militêre magte uit Suid -Viëtnam. Die ooreenkoms het ook gepostuleer vir die vrylating van byna 600 Amerikaanse krygsgevangenes (krygsgevangenes) wat deur Noord -Viëtnam en sy bondgenote gehou is, binne 60 dae na die onttrekking van Amerikaanse troepe.  Die ooreenkoms sou bekend staan ​​as Operation Homecoming en is in drie fases verdeel. Die eerste fase het die aanvanklike ontvangs van gevangenes op drie vrylatingsterreine vereis: krygsgevangenes wat deur die Viet Cong (VC) gehou is, moes per helikopter na Saigon gevlieg word, krygsgevangenes wat deur die People's Army of Vietnam (PAVN) gehou is, is in Hanoi vrygelaat en die drie Krygsgevangenes wat in China gehou is, sou in Hong Kong bevry word. Die voormalige gevangenes sou daarna na die vliegbasis Clark in die Filippyne gevlieg word, waar hulle by 'n onthaalsentrum verwerk moes word, en 'n liggaamlike ondersoek moes ontvang. Die laaste fase was die verskuiwing van die krygsgevangenes na militêre hospitale. 
Op 12 Februarie 1973 vlieg drie C-141-vervoer na Hanoi, Noord-Viëtnam, en een C-9A-vliegtuig is na Saigon, Suid-Viëtnam, gestuur om vrygelate krygsgevangenes op te laai. Die eerste vlug van 40 Amerikaanse krygsgevangenes het Hanoi verlaat in 'n C-141A, later bekend as die "Hanoi Taxi" en is nou in 'n museum.
Van 12 Februarie tot 4 April vlieg daar 54 C-141 missies uit Hanoi, wat die voormalige krygsgevangenes huis toe bring.  Gedurende die vroeë deel van Operation Homecoming is groepe krygsgevangenes wat vrygelaat is, gekies op grond van die langste gevangenisstraf. Die eerste groep was ses tot agt jaar as krygsgevangenes.  Die laaste krygsgevangenes is op 29 Maart 1973 aan geallieerde hande oorgegee, wat die totale aantal Amerikaners terugbring na 591.
Van die krygsgevangenes wat na die Verenigde State teruggeplaas is, het altesaam 325 van hulle in die Amerikaanse lugmag gedien, waarvan die meerderheid bomwerpervlieëniers oor Noord -Viëtnam of VC -beheerde gebied neergeskiet is. Die oorblywende 266 bestaan ​​uit 138 Amerikaanse vlootpersoneel, 77 soldate wat in die Amerikaanse weermag dien, 26 Amerikaanse mariniers en 25 burgerlike werknemers van Amerikaanse regeringsagentskappe. 'N Meerderheid van die gevangenes is in kampe in Noord -Viëtnam aangehou, maar sommige krygsgevangenes is op verskillende plekke in Suidoos -Asië aangehou. 'N Totaal van 69 krygsgevangenes is deur die VC in Suid -Viëtnam aangehou en sou uiteindelik die land aan boord van vlugte vanaf Loc Ninh verlaat, terwyl slegs nege krygsgevangenes uit Laos vrygelaat is, asook nog drie uit China. Die teruggekeerde gevangenes sluit in toekomstige politici, senator John McCain van Arizona en verteenwoordiger Sam Johnson van Texas. 
John L. Borling, 'n voormalige krygsgevangene wat tydens Operasie Homecoming teruggekeer het, verklaar dat baie dokters en sielkundiges verbaas was oor die veerkragtigheid van 'n meerderheid van die mans nadat hulle na die Clark -lugbasis gevlieg is, gehospitaliseer en ontvoer is. Sommige van die gerepatrieerde soldate, waaronder Borling en John McCain, het nie uit die weermag teruggetrek nie, maar besluit om hul loopbane in die weermag te bevorder. 
Die kultuur van die krygsgevangenes wat in die berugte Hanoi Hilton -gevangenis gehou is, is ten volle vertoon met die verhaal wat bekend sou staan ​​as die "Kissinger Twenty". Een van die beginsels van die ooreengekome kode tussen diegene wat by die Hanoi Hilton gehou is, het bepaal dat die krygsgevangenes nie ernstig beseer sou word nie, 'n vroeë vrylating nie. Die reël het behels dat die gevangenes huis toe sou terugkeer in die volgorde dat hulle neergeskiet en gevang word. Die krygsgevangenes wat by die Hanoi Hilton gehou is, sou vroeë vrylating ontken omdat die kommunistiese regering van Noord -Viëtnam hierdie taktiek moontlik as propaganda of as beloning vir militêre intelligensie kon gebruik.
Die eerste ronde krygsgevangenes wat in Februarie 1973 vrygelaat is, het meestal beseerde soldate ingesluit wat mediese hulp nodig het. Na die eerste vrylating is twintig gevangenes na 'n ander deel van die gevangenis verplaas, maar die mans het geweet iets is verkeerd, aangesien verskeie krygsgevangenes met langer ampstermyne in hul oorspronklike selle gelaat is. Na besprekings was die twintig mans dit eens dat hulle nie die volgende krygsgevangenes moes wees wat vrygelaat is nie, aangesien hulle beraam het dat dit nog 'n week en 'n half sou neem vir die meeste van hul ontslag en tot die gevolgtrekking gekom dat hulle vroeë vrylating waarskynlik vir Noord -Viëtnamese propaganda gebruik sou word . Gevolglik het die mans, in ooreenstemming met hul kode, nie vrylating aanvaar deur te weier om instruksies te volg of hul klere aan te trek nie. Uiteindelik, op die vyfde protesdag, het kolonel Norm Gaddis, die senior Amerikaanse offisier wat by die Hanoi Hilton vertrek het, na die mans se sel gegaan en hulle 'n direkte bevel gegee dat hulle sou saamwerk. Die mans het bevele gevolg, maar met die voorwaarde dat geen foto's daarvan geneem moes word nie.
Dit het geblyk dat toe Henry Kissinger na die eerste rondte vrystellings na Hanoi is, die Noord -Viëtnamese hom 'n lys gegee het van die volgende 112 mans wat huis toe gestuur sou word. Hulle het Kissinger gevra om nog twintig mans te kies om vroeg vrygelaat te word as 'n teken van goeie wil. Onbewus van die kode waarop die krygsgevangenes ooreengekom het, ignoreer Kissinger hul neergedrukte datums en trek willekeurig twintig name om. 
Oor die algemeen het Operation Homecoming weinig gedoen om die behoefte van die Amerikaanse publiek om die oorlog in Viëtnam af te sluit, te bevredig. Na Operasie Homecoming het die VSA nog steeds ongeveer 1,350 Amerikaners gelys as krygsgevangenes of vermis in aksie en wou hulle terugkeer van ongeveer 1,200 Amerikaners wat vermoor is in aksie en dat liggaam nie herstel is nie.  Hierdie vermiste personeel sou nog jare lank die onderwerp wees van die POW/MIA -kwessie oor die Viëtnamese oorlog. Vanaf 26 Julie 2019 het die POW/MIA Accounting Agency van die departement van verdediging 1 587 Amerikaners gelys as vermis in die oorlog waarvan 1 009 as verdere strewe geklassifiseer is, 90 uitgestel en 488 nie-verhaalbaar. 
Boonop het die terugkeer van die byna 600 krygsgevangenes die kante van die Amerikaanse publiek en media verder gepolariseer. 'N Groot aantal Amerikaners beskou die onlangs bevryde krygsgevangenes as helde van die land wat terugkeer huis toe, wat herinner aan die vieringe na die Tweede Wêreldoorlog. : 79 Ongeag die opinie van die publiek, die media het verlief geraak op die mans wat teruggekeer is in Operation Homecoming wat gebombardeer is met vrae oor die lewe in die VC- en PAVN -gevangeniskampe. Onderwerpe bevat 'n wye verskeidenheid navrae oor sadistiese wagte, geheime kommunikasiekodes onder die gevangenes, geloofsgetuigskrifte en debatte oor bekendes en omstrede figure. : 80
Die weermag, vloot, lugmag, mariniers en die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake het elk skakelbeamptes toegewy om voor te berei op die terugkeer van Amerikaanse krygsgevangenes, lank voor hul werklike terugkeer. Hierdie skakelbeamptes het agter die skerms gewerk om deur die Verenigde State te reis om die welstand van die teruggekeerde te verseker. Hulle was ook verantwoordelik om die krygsgevangenes in kennis te stel om relevante intelligensie oor MIA's te onderskei en om die bestaan ​​van oorlogsmisdade teen hulle te onderskei.   Elke krygsgevangene het ook hul eie begeleiding gekry om op te tree as 'n buffer tussen 'verlede trauma en toekomstige skok'. : 84 Die toegang tot die voormalige gevangenes is egter noukeurig gekeur en die meeste onderhoude en verklarings wat deur die mans gegee is, was opmerklik soortgelyk, wat baie joernaliste laat glo het dat die Amerikaanse regering en weermag hulle vooraf afgerig het. Izvestia, 'n Sowjet -koerant, het The Pentagon daarvan beskuldig dat hulle die mans breinspoel om dit as propaganda te gebruik, terwyl sommige Amerikaners beweer dat die krygsgevangenes met die kommuniste saamwerk of nie genoeg gedoen het om druk te weerstaan ​​om inligting onder marteling bekend te maak nie. : 84–5 Die voormalige gevangenes is stadig heringestel, hul agteruitbetaling uitgereik en gepoog om sosiale en kulturele geleenthede wat nou geskiedenis was, in te haal. Baie van die teruggekeerde krygsgevangenes het gesukkel om weer geïntegreer te word met hul gesinne en die nuwe Amerikaanse kultuur, aangesien hulle tussen 'n jaar tot byna tien jaar in gevangenskap was. Die mans het gebeure misgeloop, waaronder die sluipmoorde op Martin Luther King Jr. en Robert F. Kennedy, die rasse-onluste van 1968, die politieke betogings en protesoptogte, Neil Armstrong en Buzz Aldrin wat op die maan loop en die vrylating van Die peetpa. 
Die terugkeer van krygsgevangenes was dikwels net 'n voetnoot na die meeste ander oorloë in die Amerikaanse geskiedenis, maar diegene wat teruggekeer is in Operasie Homecoming, het die land 'n gebeurtenis van drama en feesviering gebied. Operasie Homecoming het aanvanklik 'n stroom patriotisme ontketen wat op geen stadium tydens die Viëtnam -oorlog gesien is nie. Oor die algemeen is die krygsgevangenes hartlik ontvang asof hulle die kollektiewe Amerikaanse skuld skuldig was omdat hulle die meerderheid soldate wat in die konflik gedien het en reeds teruggekeer het, geïgnoreer en protesteer het. : 500 Die vreugde wat die repatriasie van die 591 Amerikaners gebring het, duur nie lank nie as gevolg van ander groot nuusberigte en gebeure. Teen Mei 1973 het die Watergate -skandaal die voorblad van die meeste koerante oorheers, wat die Amerikaanse publiek se belangstelling laat afneem het in enige verhaal wat verband hou met die oorlog in Viëtnam. Op dieselfde manier het Richard Nixon en sy administrasie begin fokus op die redding van sy presidentskap. : 503
Baie mense was bekommerd dat Homecoming die feit verberg het dat mense nog op die slagvelde van Viëtnam baklei en sterf en die publiek laat vergeet het van die meer as 50 000 Amerikaanse lewens wat die oorlog al gekos het. : 97 veterane van die oorlog het soortgelyke gedagtes gehad oor Operation Homecoming, en baie het gesê dat die skietstilstand en terugkeer van gevangenes geen einde of sluiting bring nie. : 103–4
Die vliegtuig wat gebruik is vir die vervoer van die eerste groep krygsgevangenes, 'n C-141 wat algemeen bekend staan ​​as die Taxi in Hanoi (Air Force Serial Number 66-0177), is sedert 12 Februarie 1973 verskeie kere verander om die omskakeling daarvan (rompuitbreiding) van 'n C-141A na 'n C-141B in te sluit. Tog word die vliegtuig as 'n vlieënde huldeblyk aan die krygsgevangenes en MIA's van die Viëtnam -oorlog gehandhaaf en word dit nou in die National Museum van die Amerikaanse lugmag gehuisves.  Die Hanoi -taxi is op 6 Mei 2006 amptelik afgetree by die Wright Patterson -lugmagbasis, net 'n jaar nadat dit gebruik is om die gebiede wat deur die orkaan Katrina verwoes is, te ontruim.
Operasie Homecoming is grootliks deur die Amerikaanse publiek vergete, maar tog is seremonies ter herdenking van die 40ste herdenking gehou in die Amerikaanse militêre basisse en ander plekke in Asië en die Verenigde State. 
Operation Homecoming se terugkeer van Amerikaanse krygsgevangenes uit Vietnam (ook bekend as "Egress Recap") was die onderwerp van David O. Strickland se roman, "The First Man Off The Plane" (Penny-a-Page Press, 2012). 
Pentagon: Ons noem hulle nie meer krygsgevangenes nie
Brigadier -generaal Rick Mustion het verlede Junie na Idaho gereis om Robert Bergdahl die weermagsertifikaat te gee wat erkenning gee aan die bevordering van sy seun, Bowe, aan sersant.
Baie mense noem Bowe Bergdahl, wat byna drie jaar lank deur opstandelinge aan die grens tussen Afghanistan en Pakistan aangehou word, 'n krygsgevangene. Selfs sy pa, Bob, het die term vir sy seun gebruik in 'n onlangse gesprek met Time's Nate Rawlings. Maar hy is nie 'n krygsgevangene nie, en was nog nooit, ten minste wat die Pentagon betref.
Die Pentagon het trouens Woensdag - tot die verbasing van kundiges op die gebied - aan Time gesê dat dit in 2000 opgehou het om die term "krygsgevangene" te gebruik. operasies in Guantanamo Bay (die Bush -administrasie noem hulle uiteindelik "onwettige vyandige vegters").
"Dit is waar dat sersant Bergdahl deur misdadige akteurs aangehou word, en nie deur 'n volkstaat nie, en dat hy die Geneefse konvensies onderteken het, maar die krygsgevangenisbenaming is 'n paar jaar gelede verander na 'Missing-Captured'", bevelvoerder William Speaks, 'n Pentagon woordvoerder, sê. 'Die' POW' -aanwysing het heeltemal verdwyn.
"Dit is baie interessant," sê Simon Schorno, woordvoerder van die Washington -kantoor van die Internasionale Komitee van die Rooi Kruis. Ek het dit nie geweet nie. "
Soms verberg belangrike dinge sigbaar, "sê Eugene Fidell, wat militêre regte aan Yale onderrig en 'n voormalige president van die National Institute of Military Justice is. "Dit is een. Aangesien die Bush -administrasie gesukkel het met die kenmerk van die Guantanamo -aangehoudenes, vermy hulle dat hulle krygsgevangenes noem, is dit nie verbasend dat mense nie so skerp fokus op die ander kant van die vergelyking nie, waar een van ons mense is. deur iemand anders aangehou word. "
Speaks verwys na 'n Pentagon -richtlijn wat sê:
POW is nie 'n ongevalle -status vir verslagdoening nie. Vir rapporteringsdoeleindes word die ongevalle-status en kategorie ontbreek. POW is die internasionale regstatus van militêre en sekere ander personeellede wat tydens 'n gewapende konflik tussen twee lande gevange geneem is, en die status gee diegene wat gevang is geregtig op humanitêre behandeling ingevolge die Derde Geneefse Konvensie, "Genève -konvensie relatief tot die behandeling van krygsgevangenes." Die internasionale status van POW is outomaties wanneer personeel "in die mag van die vyand geval het". Daar is geen optrede wat deur enige land in die konflik vereis word om daardie status op hul personeel toe te pas nie en dat hul personeel geregtig is op die humanitêre beskerming van die Geneefse Konvensie.
Die Pentagon sê basies dat die POW -etiket internasionaal en outomaties toegepas word, en dat daar geen rede is vir die Amerikaanse weermag om dieselfde te doen nie. Maar die POW -etiket word wyd gebruik in die Pentagon - en word steeds gebruik op plekke soos die Pentagon's Defense POW/Missing Personnel Office en die Prisoner of War Medal, wat in 1985 geskep is.
Schorno, van die ICRC, sê daar kan geen krygsgevangenes uit die Afghaanse konflik wees wat die Rooi Kruis betref nie. "Bergdahl is nie 'n krygsgevangene nie, want ons kwalifiseer Afghanistan nie as 'n internasionale gewapende konflik nie, " sê hy. Ons sien dit as 'n interne konflik met 'n internasionale teenwoordigheid, wat hom 'n persoon maak wat in die konteks van 'n nie-internasionale gewapende konflik aangehou word. ingewikkeld. ")
Alle gevangenes wat gevange geneem word, word veronderstel dat hul gevangenes 'n menslike behandeling ontvang onder die Geneefse konvensies, maar dit is duidelik vrywillig en kan geïgnoreer word, veral deur nie-staatsopstanders. Volgens Schorno is die belangrikste voordeel om 'n krygsgevangene te wees: onmiddellike vrylating sodra 'n konflik eindig.
Bergdahl se status het verander, maar hy is nooit as 'n krygsgevangene genoem nie. (Namate sy status verander het, het sy posisie ook verander: as 'n privaat eerste klas, het die weermag hom op 12 Junie 2010 tot spesialis bevorder en op 16 Junie 2011 na sersant.)
Toe die Pentagon aanvanklik aankondig dat hy op 30 Junie 2009 vermis geraak het, gebruik dit een van die skaarsste, maar spookagtigste etikette van die weermag om sy status te beskryf: Duty Status Whereabouts Unknown, of DUSTWUN.
Drie dae later, nadat 'n video verskyn het wat die Pentagon tot die gevolgtrekking gekom het dat Bergdahl in vyandelike hande was, het sy status weer verander-"Missing-Captured "-wat dit vandag nog is.
Hanoi stel 108 Amerikaanse krygsgevangenes vry
CLARK AIR BASE, Filippyne - 'n Prettige maar vrolike 108 Amerikaanse krygsgevangenes het vandag weer hul vryheid herwin, terwyl die senior gevangene in Noord -Viëtnam verklaar het dat die Amerikaanse krygsgevangenes "pragtig presteer het. Hulle was eersteklas soldate."
'Ek wil sê dat ek op beter plekke was, maar ek was nog nooit saam met beter mense nie,' het kol. John P. Flynn, 50, die senior man in die noorde, gesê toe hy sy vryheid verlaat. vlug.
"Ons manne het puik presteer. Hulle was eersteklas soldate. Hulle was eersteklas burgers."
Die 108 is in drie vliegtuie van Hanoi na die vliegbasis Clark in die Filippyne gevlieg. As die verwerking by Clark so vlot verloop as in die verlede, behoort die eerste mans die naweek terug te wees in die Verenigde State.
Die vrylating laat 147 bekende Amerikaanse krygsgevangenes steeds in Indochina, waaronder 10 in Laos. Nog 32 moet deur die Viet Cong vrygelaat word, en die res moet volgens die skietstilstand in Viëtnam teen 28 Maart vrygelaat word.
Flynn is uit die vliegtuig opgevolg deur Navy Lt. Cmdr. John S. McCain III, die seun van afgetrede adm. John S. McCain, wat op die hoogtepunt van die Viëtnam-oorlog die opperbevelhebber van die Stille Oseaan-magte was.
Die jonger McCain (36) het met 'n merkbare slap en grys hare uit die vliegtuig geloop. Hy het ongeveer 15 sekondes stilgehou om met sy pa se opvolger, adm. Noel Gayler, te gesels en hink toe tot by die bus, waar hy sonder hulp opklim.
Onder die mans wat vandag vrygelaat is, was Bobby Joe Keesee, 'n geheimsinnige burger wat op 'n tydstip 'n gesteelde vliegtuig na Kuba gevlieg het. Amerikaanse amptenare het gesê dat hulle nie weet hoekom Keesee, 'n Koreaanse valskermsoldaat wat laas in 1970 in Bangkok gesien is, gevange gehou is nie, maar aangesien daar geen uitstaande aanklagte teen hom was nie, het 'n woordvoerder van die ministerie van buitelandse sake in Washington gesê dat hy terugverwelkom sal word soos die rus.
Keesee het nie saam met die res van die gevangenes uit die vliegtuig geklim nie, maar het van die agterkant af op 'n bus geloop. Die owerhede by Clark het geen onmiddellike kommentaar op sy status gelewer nie.
Keesee was die enigste burger onder die 108. Die res was meestal vlieëniers wat in 1967 en 1968 neergeskiet is.
Die meeste mans was in 'n goeie fisiese toestand, alhoewel hulle dun en bleek was. Die twee uitsonderings was McCain, wat op 26 Oktober 1967 neergeskiet is, en kaptein Hubert C. Walker (31) van Tulsa, Okla. 'n geneesheer.
Die senior man aan boord van die derde C141, kolonel van die lugmag, David W. Winn, het gekies om van sy vliegtuig te klim in die vlugbroek wat Amerikaanse vlieëniers gedra het in plaas van die blou uitrustings wat die ander krygsgevangenes deur die Noord -Viëtnamese gegee het.
'U het ons met eer huis toe gebring en ons hoop om u goed te dien,' het Winn gesê. "Om by Keats te leen, vryheid is geluk en geluk is vryheid. Dit is al wat ons moet weet en dit is alles wat ons vandag weet."
Een van die gevangenes het sy vrou hier op hom laat wag. Roberta Stafford, vrou van Navy Cmdr. Hugh A. Stafford (38) vlieg na Clark uit Hong Kong, waar sy woon om byderhand te wees vir haar man se aankoms. Lugmagbeamptes het gesê dat mev Stafford verkies het om haar man privaat in die basishospitaal te groet eerder as om hom op die vluglyn te groet.
'N Entoesiastiese skare begroet die manne met gejuig, vlae en plakkate en die mans reageer met 'n gelukkige glimlag en sterk golwe toe hulle met 'n rooi tapyt na busse stap. Toe hulle met blou ambulansbusse na die basishospitaal ry, leun hulle by die vensters uit en gee die skare die duim op.
"Uit ons almal en glo my uit die diepte van ons harte, ek wil God, die Verenigde State van Amerika en al u wonderlike, mooi mense bedank," het kapt. Leo T. Profillit, 44, van Palo Alto, gesê. , Kalifornië, die eerste man uit die vliegtuig.
Hy sê toe 'Dankie', maar dit word skaars gehoor bo die gejuig en geskreeu van die 500 persone wat na die basis gekom het om die terugkerende mans te groet.
'N Woordvoerder van die Amerikaanse weermag het gesê in Saigon sal die Verenigde State sy troeponttrekking hervat om saam te val met die jongste vrylating van die krygsgevangenes. Die onttrekking is sedert Sondag opgeskort weens geskille oor die krygsgevangenskap.
Benewens die krygsgevangenes wat uit Viëtnam kom, sou die laaste twee Amerikaanse gevangenes wat in China aangehou is, Donderdag vrygelaat word.
Onder die persone wat deur die Viet Cong Vrydag vrygelaat moes word, was die majoor Floyd J. Thompson, 'n Amerikaanse adviseur wat die langste krygsgevangene was, en Marine Pfc. Ronald L. Ridgeway, wat oorspronklik gelys is as vermoor in aksie, maar wat ontdek is dat hy lewendig was toe die kommuniste sy naam vroeër vanjaar bekend gemaak het.
In die Verenigde State het Peggy Manhard verneem dat haar diplomatieke man, Philip, ná byna vyf jaar gevangenskap vrygelaat sou word. Sy was by 'n onthaal by die Withuis vir buitelandse diplomatieke vroue toe president Nixon 'n verrassing maak.
'Ek is opgewonde en baie dankie,' het sy aan die president gesê, met haar oë vol trane.
'U man is duidelik 'n sterk man,' het Nixon vir haar gesê terwyl sy haar hand skud.
The Not-So-Great Escape: Duitse krygsgevangenes in die VSA tydens die Tweede Wêreldoorlog
Laat in 1944 het die owerhede by Veiligheidseenheid nr. 84 - een van vyfhonderd kampe op Amerikaanse grond wat Duitse krygsgevangenes huisves - 'n gevoel van verligting begin voel. Hier op Papago Park in Arizona, blyk dit dat 'n moeilike lot van meer as drieduisend offisiere en matrose van die Duitse vloot en handelsvaart uiteindelik by die kamplewe aangepas het. Dit was veral waar in Compound 1A, wat die lastige Nazi-U-boot-bevelvoerders en hul bemanning gehuisves het.
Wagte was verbaas oor die skielike veranderinge in 1A. Die verbinding was baie netjieser. Die gevangenes het hoogmoedig verskyn. Hulle het ure lank groot en goed versorgde blombeddings gemaak. Met toestemming van die kampowerhede het hulle selfs 'n buitebaan begin bou blaasbal, of "vuisbal" —volleybal. Verskeie kere per dag het die gevangenes die hof se oppervlak versigtig versorg met harkies wat deur die wagte verskaf is. Die Amerikaners skryf al hierdie aktiwiteite toe aan tipiese Duitse organisasie en doeltreffendheid.
Byna 400 000 Duitse krygsgevangenes is tydens die Tweede Wêreldoorlog na die Verenigde State gebring, en amptenare het presies 2 222 individuele pogings deur die Duitsers aangeteken om uit hul kampe te vlug. Krygsgevangenes het heinings afgeskaal, hulle in of onder vragmotors of jeeps ingesmokkel, met geïmproviseerde GI -uniforms deur die hek gegaan, die doringdraad afgesny of daaronder ingegaan, of met werkbesonderhede uitgegaan en eenvoudig weggeloop. Hulle motiewe het gewissel van om terug te keer na Duitsland (wat niemand ooit gedoen het nie), maar net om 'n paar uur, dae of weke van vryheid te geniet.
Maar nie een van hierdie uiteenlopende uitbarstings kon ooreenstem met die vermetelheid, omvang of drama van die plan wat by Compound 1A in Papago Park aan die gang was nie. Dit sou die grootste opsporing in die geskiedenis van Arizona veroorsaak, wat plaaslike wetstoepassers, die FBI en selfs die Indiese verkenners van Papago sou inbring.
Die uitbreek van Oukersaand sou grootliks eindig in 'n klug, sonder dat iemand geskiet, seergemaak of selfs ernstig gestraf word, maar dit het die erns van die poging - of die paniek wat dit destyds veroorsaak het - op geen manier verminder nie.
Die eerste Duitsers het in Januarie 1944 by Papago Park, ses myl oos van Phoenix, aangekom. gesegregeerde swart infanterie -eenhede.
Soos John Hammond Moore in sy verslag oor die ontsnapping opmerk, Die Faustball -tonnel, het kampamptenare probleme genooi deur die minste samewerkende krygsgevangenes in die twee afdelings van verbinding 1 te konsentreer. Dit was die moeilikheidmakers, vorige ontsnaptes en ander probleemgevangenes: beamptes en seelui in afdeling 1A, nie -offisiere in 1B.
Slegs kapt. Cecil Parshall, die voorste marshal, het 'n probleem met hierdie reëling gesien. Parshall was 'n oud-speurder van die polisie en versierde veteraan uit die Eerste Wêreldoorlog wat, onder andere kleurvolle bedrywighede, 'n bankroof afgetrek het terwyl hy as generaal in die Mexikaanse weermag gedien het. Parshall het daarop gewys dat daar 'n plek in verbinding 1 was wat nie van die wagtorings af gesien kon word nie. 'Die Duitsers was 'n goeie klomp mans, slim soos 'n hel,' het hy later gesê. 'En dit het geen sin om die slimste van hulle in verbinding 1 te plaas nie. Ek het geweet dat hulle die blinde kol sou ontdek.'
Ledigheid het dit vererger in Compound 1. Slegs ongeveer een uit elke vier gevangenes in die kamp was winsgewend en het tagtig sent per dag in kantienkrediete verdien om katoen te pluk en ander take te doen. Die Genève -konvensie het amptenare en nie -gemeentes vrygestel van werksdetails, sodat hulle laat kon slaap en hul dae kon spandeer om maniere te vind om oor die draad te kom. Lt. Wolfgang Clarus, wat in Noord -Afrika gevange geneem is waar hy 'n kusartillerie -eenheid beveel het, onthou: 'U staar ure lank na die heining, probeer dink aan alles en nog wat u kan doen, en besef uiteindelik dat daar slegs drie moontlikhede: gaan daardeur, vlieg daaroor of grawe daaronder. "
Duitse krygsgevangenes het sonder veel sukses probeer om te 'delf' onder 'n kamp in Colorado en in Fort Ord, Kalifornië. In verbinding 1A het die grawe blykbaar iewers in September 1944 begin onder leiding van 'n span van vier kapteins van die U-boot wat strategie beraam het terwyl hulle in die kaserne brug gespeel het. 'Dit was 'n uitdaging en 'n avontuur', onthou een van hulle, kapt. Fritz Guggenberger, wat persoonlik deur Hitler versier is vir die uitbuiting van sy U-513. 'Die tonnel het 'n soort allesoorheersende sport geword. Ons het geleef, geëet, geslaap, gepraat, gefluister, 'tonnel' gedroom en weke lank aan niks anders gedink nie. "
Die plek wat vir die begin van die tonnel gekies is, was in die blinde kol tussen die naaste wagtorings waaroor Parshall gewaarsku het. Die ingangskag was drie en 'n half voet van 'n badhuis af, wat die struktuur was wat die naaste aan die buitenste heining rondom Papago Park was. Grawe het 'n bord aan die kant van die badhuis losgemaak om 'n gang te maak en 'n groot koolboks naby geleë om die as te verberg. Hulle sou in die badhuis instap, skynbaar om te stort of klere te was, en dan uit te klim en in die tonnel se ses voet diep vertikale ingangskag te gly. Drie groepe van drie mans het gedurende die nag skofte van negentig minute gewerk, een man wat met 'n steenkoolgraaf en klein pik grawe, die tweede wat grond in 'n emmer oplig na die derde man, wat ook as uitkyk gedien het.
'N Vierde groep mans het die opgegrawe grond die volgende dag versprei. Hulle het dit in die toilette gespoel, op solder gestoor of deur gate in hul sakke op die nuwe blombeddings laat glip. Namate die tonnel vorder, is 'n klein karretjie uit 'n stortstoelbasis gemaak om die vuilgoed na die ingang terug te haal.
Die grond het so ophoopend opgehoop dat daar 'n nuwe manier gevind moes word om daarvan ontslae te raak. Kapt. Jürgen Quaet-Faslem, 'n kranige Pruis wat bevel gegee het U-595, met 'n idee vorendag gekom. 'Moet ons nie 'n sportarea in hierdie kompleks hê nie?' vra hy. 'Ek dink hulle moet sport' aanmoedig '. So het die idee van 'n vlugbalbaan ontstaan ​​- op rowwe grond wat gelykgemaak moet word. Dit het die gevangenes daagliks gedoen en grond uit die tonnel versprei met behulp van grawe en harkies wat deur die Amerikaners verskaf is. Wagte het daaraan gewoond geraak om 'n hoop vuil daar te sien, hulle het aangeneem dat dit dieselfde ou hoop was en nie 'n vars voorraad wat uit die tonnel opgegrawe is nie.
Die tonnel het op 'n goeie nag tot drie voet vorentoe beweeg. Einde November het 'n kolonel van 'n besoekende span inspekteurs verklaar dat die kamp nooit hoef te bekommer oor gevangenes wat uitgrawe nie: die grond was, soos hy verklaar, hard soos 'n rots. Hy het op die oomblik reg bo die versteekte ingang van die tonnel gestaan, en gevangenes wat hom hoor glimlag asof hulle instem.
Die grawe was van plan om onder twee heinings te tonnel en 'n patrollieweg wat die kamp omring het. Net anderkant die pad staan ​​'n elektriese ligpaal in 'n bos bosse. Deur op papier te trianguleer, het hulle bereken dat die tonnel 178 voet lank moet wees van die badhuis tot by die paal. Maar iemand wou die afstand dubbel kontroleer. Hy het 'n klein gewig aan 'n tou geheg en laat een aand in die ondergroei naby die paal gegooi. Skielik kom daar 'n jeep met twee Amerikaanse soldate langs die patrolliepad. Kapt Hans Werner Kraus, skipper van U-199, verskrik gekyk. 'Die tou het een van hulle regoor die nek gevang,' het hy gesê. 'Gelukkig het hulle baie stadig beweeg. Hy het dit eenvoudig eenkant geborsel, niks gesê nie, en die voertuig het in die nag verdwyn. Maar die lyn breek en hang nog weke later aan die verste heining. Die Amerikaners het verskeie kere verbygeloop, na die tou gestaar, gewonder hoe dit daar gekom het en hoekom. "
In Februarie het Quaet-Faslem ontsnap deur weg te kruip op 'n vragmotor vol laaghout. Hy het die grens oorgesteek en meer as 30 kilometer na Mexiko gekom voordat hy weer gevang is. Uit hierdie ervaring het hy geweet dat genoeg voedsel nodig is. Alhoewel Duitse gevangenes nie van kommersiële Amerikaanse witbrood gehou het nie - "niks anders as lug nie", het iemand gesê, "kan jy dit in niks uitdruk nie" - het hulle besluit dat die basiese item in die wegbreekpakkies brood gerooster en in krummels verpulp moet word. Dit was styf verpak in waspapierkoeverte wat uit individuele ontbytgraanbokse gestoor is. Om die krummels met melk of water te meng, sou 'n soort eiers wees wat eentonig kan wees, maar dit sal voedsaam en maklik wees om te dra, 'het Kraus gesê.
Ontsnapdes het ook 'n soort geloofsbriewe nodig gehad. Amerikaanse fotograwe het foto's geneem van die gevangenes om na Duitsland te stuur om te wys hoe goed krygsgevangenes in die Verenigde State behandel is, en die foto's was nuttig vir valse paspoorte en ander papiere. Die vervalste papiere is bedruk met seëls wat amptelik lyk, vervaardig uit stukke leer en rubber, wat die ontsnaptes sou toelaat om as buitelandse matrose te probeer om na Kalifornië of die Golfkus te kom.
Gevangenes verdien Amerikaanse valuta deur valse Nazi -toerusting te skep om aan die wagte te verkoop. Hulle het sandvorms en gesmelte tandepasta -buise gebruik om ysterkruise, arende en ander tekens te sien. Daarna het hulle die items met 'n swart skoenpolitoer geverf en dit afgevee om dit te simuleer asof dit die regte ding is.
Drie ander Duitsers was besig met 'n ander nuwe plan. Kapt. Wilhelm Günther en Lt. Wolfgang Clarus en Friedrich Utzolino was nie van plan om 130 myl na die Mexikaanse grens te stap nie. Toe hulle na 'n kaart van Arizona kyk, het hulle gesien dat hulle net 30 myl of so weswaarts kon loop en 'n rivier, die Gila, wat suidwes gevloei het, kon aansluit by die Colorado -rivier naby die grens. Al wat hulle nodig gehad het om in hierdie riviere af te dryf, was 'n boot.
Die drietal - wat deur hul mede -krygsgevangenes die 'drie mal bootmanne' genoem is - bou 'n platboot wat groot genoeg is om hulself en hul toerusting te dra. Uit stukke hout het hulle die stutte van 'n houtraamwerk gevorm. Seil en teer vir die vel is uit die kamp verkry, onder die rede dat die dak van een van die kaserne herstel moet word en die gevangenes sal graag die werk doen. Die bootmanne het hul vaartuie so ontwerp dat dit opgevou en in aparte pakkies gedra kon word, nie een van meer as agtien sentimeter nie - die maksimum breedte wat maklik deur die tonnel kon pas. Baie van hul werk is openlik gedoen: wagte het gedink dat dit net nog 'n tydelike handwerkprojek is.
Die graafmachines het intussen elke aand vroeg in Desember in die tonnel gewerk. Die laaste vyftig voet was die moeilikste om te grawe, aangesien die tonnel tot veertien voet tot onder 'n dreineringsloot en die aangrensende padbed val. Grawe het gewerk aan die lig van 'n kaal gloeilamp wat aan 'n elektriese draad gespan is wat aan die badkussing gekoppel is. Die isolasie wat die draad bedek het, was plek -plek erg verslyt, en almal het pynlike skokke opgedoen toe hulle daarteen gestamp het in die noue tonnel, wat minder as drie voet in deursnee was.
Op 20 Desember was die tonnel presies 178 voet lank. In die vertikale as aan die verste kant het Quaet-Faslem en Guggenberger 'n steenkoolstoof deur die grond en in die lug opgestoot. Toe druk hulle deur die klein gaatjie 'n stokkie met 'n lappie vasgebind aan die punt. Gevangenes op die dak van een van die kaserne het hierdie vlag op die regte plek naby die elektriese paal sien verskyn en gedempte gejuig uitgelaat. Die voltooide uitgang was bedek en vermom met twee vlak houtkaste wat vuil en gras bevat om in die landskap te meng.
Drie dae later, op die middag en aand van Saterdag, 23 Desember, het Compound 1B langsaan in 'n raserige partytjie uitgebars. Die mense wat daar was, het verbode snaps gedrink wat uit sitrusvrugte gedistilleer is, het 'n Duitse vlag gewaai, geskree en uitgebars in Nazi -marsjoene. Skynbaar vier hulle die nuus van Hitler se laaste asemhalingsoffensief in België, die Slag van die Bulge.
Onder die dekking van hierdie afleiding het die ontsnapping deur die badhuis begin. Die plakkers het in tien spanne van twee of drie mans elk deelgeneem, sommige met pakke vol byna honderd pond ekstra klere, pakke broodkrummels en ander kos, mediese voorrade, kaarte, ersatzbewyse en sigarette. Kort voor negeuur die aand het die eerste span-Quaet-Faslem en Guggenberger-die ingangsleer afgeklim en op elmboë, maag en knieë deur die tonnel gestamp en hul pakke voor hulle gestoot.
Die reis van 178 voet het 'n bietjie meer as veertig minute geneem. Guggenberger klim by die uitgangsleer en lig versigtig die deksel op. 'N Ligte reën val toe hy en sy metgesel in 'n bos bosse kom en in die middel-diep yskoue water van die nabygeleë Crosscut-kanaal neerstort. Teen 02:30 het al vyf-en-twintig gevangenes-twaalf beamptes en dertien aangewese mans-die tonnel verlaat en deur 'n harde reën buite die draad van Papago Park gegaan. Kollegas wat agtergebly het, het albei kante van die tonnel gesluit.
Die algemene plan was om suidwaarts te ry en eers in die donker te beweeg, om treine of busse te vermy. Baie mense dra die name en adresse van landsburgers of meelewers in Mexiko wat hulle kan help om terug te keer na Duitsland. Almal het geweet dat die kans om werklik hul vaderland te bereik, uiters skraal is. Maar vir eers, in die vroeë oggendure van Oukersaand, was hulle vry - hulle het 'n avontuur begin wat die lewe beslis in gevangenskap kon klop.
Daardie aand het een span 'n klein droë stal gekry en rus tussen gemaklike hooibale, wat Oukersaand gevier het met 'n maaltyd gebraaide broodkrummels en ingemaakte melk, en luister terwyl 'n Mexikaanse gesin in die omgewing kersliedere sing. 'N Ander span het oor 'n vervalle hut gestruikel en tydelik gaan woon, een van hulle het 'n harmonika, en hy speel rustig' Stille Nacht '.
Terug in Papago Park, was die eerste werklike geleentheid vir die Amerikaanse owerhede om iets verkeerds te ontdek, Sondag se koptelling van vieruur. Die Duitse offisiere wat in verbinding 1A bly, het dit verder vertraag deur te eis dat die telling deur 'n Amerikaanse offisier gedoen moet word, nie slegs 'n sersant nie. 'Dit is slegs gepas dat ons as Duitse offisiere respek en gelyke behandeling het,' het 'n mens dringend volgehou.
Dit was ongeveer seweuur voordat Parshall seker was dat 'n groot groep gevangenes vermis word. Hy het die FBI gebel om name en beskrywings van die ontsnaptes aan te meld. Terwyl hy nog op daardie oproep was, lui 'n ander telefoon. Die balju in Phoenix het berig dat hy 'n ontsnapte krygsgevangene in aanhouding gehad het. Herbert Fuchs, 'n twee-en-twintigjarige bemanning van 'n U-boot, het vinnig moeg geword om nat, koud en honger te wees en 'n rit na die balju se kantoor te ry. Kort daarna het 'n Tempe -vrou gebel om te sê dat twee ontsnaptes aan haar deur geklop het en die telefoon oorgegee het, en 'n Tempe -man het berig dat twee honger en koue krygsgevangenes hom aan hom oorgegee het.
Nog 'n oproep het daardie Oukersaand gekom van iemand by die Tempe -treinstasie waarin gesê word dat nog 'n ontsnapte gearresteer is. Dit was Helmut Gugger, 'n Switserse onderdaan wat in die Duitse vloot opgeneem is. Byna beslis onder fisieke oortuiging van die Amerikaners, onthul Gugger die volgende dag die bestaan ​​van die nog versteekte tonnel.
Met 'n halfdosyn ontsnaptes wat reeds in aanhouding was, het die owerhede begin met wat Phoenix Gazette uitbasuin as "die grootste jagtog in die geskiedenis van Arizona." Soldate, FBI -agente, afgevaardigdes van die balju, polisie, grenspatrollie en doeane -agente het almal by die soektog na die negentien Duitsers aangesluit.Boere en Indiese verkenners, getrek deur die beloning van $ 25 vir die vang van elke ontsnapte, het koerantuitknipsels met bekerskote van hul steengroef gedra. 'Ons het nie gedink ons ​​is so belangrik nie,' het Guggenberger later opgemerk.
J. Edgar Hoover, direkteur van die FBI, het die Amerikaanse publiek herhaaldelik gewaarsku oor die gevare wat ontsnapte Duitse gevangenes inhou. In werklikheid was daar nie 'n enkele aangetekende geval van sabotasie of aanranding op 'n Amerikaanse burger deur 'n ontsnapte krygsgevangene nie. Enige misdade wat gepleeg is, was gewoonlik diefstal van 'n motor of klere wat nodig was vir die wegbreek.
In elk geval het die openbare reaksie in Arizona spoedig minder gefokus op die moontlike bedreiging vir wetsgehoorsame burgers as op verontwaardiging oor al die bepalings wat die koerante berig oor die herowerde krygsgevangenes, insluitend gerantsoeneerde of andersins moeilik bekombare items soos kartonne sigarette , pakkies sjokolade, koffie, suiker en selfs tien pond varkvet. Een inwoner van Phoenix het die Arizona Republiek: 'Is dit nie 'n helse toedrag van sake wanneer ons, die belastingbetalende burgers, weke lank nie 'n sny spek kan kry as ons van die werk in 'n verdedigingsaanleg kom en dan in die koerante lees nie? dat krygsgevangenes daarmee kan wegkom? "
Na Kersfees het die meeste van die oorblywende negentien gevangenes elke aand so ver as moontlik suid gestap. Vang was op enige oomblik moontlik, en hulle was ook bedag op die werklike fisiese gevaar. Tydens die oorlog is nie minder nie as ses-en-vyftig ontsnapte Duitse krygsgevangenes doodgeskiet-die oorgrote meerderheid deur die owerhede, maar sommige uit die hande van snellergelukkige burgers.
Op 1 Januarie 1945 besluit 'n paar ontsnapte offisiere dat hulle nie verder kan gaan nie. Kaptein Kraus en sy tweede wagbeampte aan U-199, Lt. Helmut Drescher, het tot tien kilometer per nag afgelê, maar Drescher het nou 'n geswelde voet gehad en het met 'n gevurkte stok as 'n kruk saamgeslinger. Die oggend nader hulle 'n afgesonderde plaashuis en klop. Toe 'n twaalfjarige seuntjie deur twee veel jonger broers en susters die deur beantwoord, verduidelik Kraus wie hy en Drescher is en sê dat hulle hulle aan die plaaslike polisie wil oorgee. Die seuntjie het gesê sy ouers is weg, maar moet binnekort tuis wees.
Die Duitsers het hulself tuisgemaak. Hulle het koffie gebrou, hul oorblywende sjokolade met die kinders gedeel en daarna die kinders met stories oor die lewe op 'n U-boot opgedaag. Toe die ouers die oggend omstreeks elf by die huis kom, kry hulle almal wat in die kombuis sit. Hulle seun het die situasie inderhaas verduidelik. Die pa haal 'n gevoude koerantblad uit sy sak met beelde van die ontsnaptes. Hy haal 'n potlood uit, kyk na Kraus en daarna Drescher en trek 'n groot X deur elkeen van hulle foto's.
Dieselfde dag ontdek 'n Indiër uit Papago nog 'n paar gevangenes terwyl hulle slaap, minder as 30 kilometer van die grens met Mexiko af. Vier dae later het oorvloedjag-papagos nog 'n paar in dieselfde omgewing aan die slaap gevang, en 'n weermagpatrollie uit die krygsgevangenskapskamp in Florence het nog drie vasgejaag.
Die volgende dag is die twee kapteins wat die eerste keer uit die tonnel was-Quaet-Faslem en Guggenberger-wakker gemaak deur 'n groep Indiese verkenners. 'En kaptein Quaet-Faslem,' het een van die verkenners gevra, 'het u lekker geslaap?' Quaet-Faslem was verbaas om te sien dat dit een van dieselfde mans was wat hom elf maande tevore in Mexiko gevange geneem het. Met die gevang van nog 'n paar Duitsers twee dae later op 8 Januarie, het slegs 'n halfdosyn krygsgevangenes-twee drie-man-spanne-op vrye voet oorgebly.
Een van die spanne het bestaan ​​uit die "drie mal bootmanne", Clarus, Günther en Utzolino. Hulle het gedink dat hulle die seilvel van hul boot goed gebruik het op hul eerste dag van vryheid deur daaronder te slaap en droog te bly in die reën. Maar toe hulle vier dae later die oewers van die Gila -rivier bereik en hul handwerk begin bymekaarmaak, het hulle ontdek dat die doek in die reën gekrimp het. Nadat hulle die houtstutte verkort het om die gekrimpte doek te huisves, het hulle gevind dat die Gila, wat so groot en uitnodigend op hul kaarte gelyk het, meer modder as water was. Toe hulle hul toerusting daarin laai, sak die boot tot op die modderige bodem. 'Ons moes geweet het dat die Gila nie 'n rivier was nie,' het Clarus later gesê. 'Natuurlik weet almal wat in Arizona woon dit.'
In die daaropvolgende twee nagte het hulle daarin geslaag om die vaartuig slegs vir kort dele van die rivier te dryf. Uiteindelik het die drietal die plan laat vaar wat hulle deur soveel weke se arbeid in die kamp ondersteun het. Hulle het die vaartuig vernietig en te voet vertrek. 'N Week of wat later, naby Gila Bend, het 'n paar cowboys gesien hoe een van hulle sy onderklere op die oewer van 'n besproeiingskanaal was en die polisie ontbied.
Vir die volgende twee weke bly die verblyfplek van die laaste drietal ontsnaptes 'n raaisel. Die span bestaan ​​uit kapt. Jürgen Wattenberg en twee van sy bemanningslede van U-162, Walter Kozur en Johann Kremer. Wattenberg was die senior amptenaar in die kompleks en het vinnig 'n reputasie opgebou as die voorste moeilikheidmaker deur uitgebreide lyste klagtes in te dien oor kampkos, ontspanning en enigiets anders waaraan hy kan dink. Die Papago Park-bevelvoerder het na hom verwys as "die nommer 1 Super-Nazi van hierdie kamp."
Na sy ontsnapping vertraag Wattenberg suidwaarts en verken die omgewing. Kozur en Kremer waag selfs een aand na Phoenix, besoek 'n rolbalbaan en geniet 'n paar biere. Die drietal het in 'n vlak grot teen 'n helling in die berge noord van die kamp opgesluit, amper binne die oog op Papago Park. Van daar af haal Kremer die mees bisarre kappertjie van die hele ontsnapping. Elke paar dae sluit hy aan by een van die werksbesonderhede wat buite Papago Park gestuur is. Hy het plekke uitgeruil met 'n vriend wat die nag in die grot oornag het terwyl Kremer met die werksdetail terug in die kamp ingedraai het. Daar het hy nuus en kos bymekaargemaak. Hy sou dan óf by 'n werksdetail aansluit om uit die kamp te kom, óf saam met 'n lid van die kos kos stuur en in die kaserne bly.
Op 23 Januarie, 'n maand na die ontsnapping, het 'n verrassingsinspeksie Kremer se teenwoordigheid in die kamp onthul. Die volgende aand het Kozur die grot verlaat en na 'n verlate motor gegaan waar vriende op die werk besonderhede vir die drietal gebêre het. In plaas van kos het hy drie Amerikaanse GI's gevind met gewere op sy kop gerig. Net Wattenberg was nog op vrye voet.
Vier dae later, op 27 Januarie, eet Wattenberg sy laaste stukkie kos, skeer, trek 'n skoon hemp aan en stap in Phoenix. Hy het vyf-en-sewentig sent in sy sak gehad, waarvan hy die meeste aan 'n restaurantmaaltyd bestee het. Hy slaap 'n rukkie in 'n stoel in 'n hotel se voorportaal, en loop dan gedurende die nag deur die strate en vra om aanwysings van die voorman van 'n straatskoonmaakpersoneel. Die voorman het die aksent as verdag beskou en 'n polisieman gewaarsku. Teen nege die oggend was Wattenberg terug by Papago Park.
Hulle groot ontsnapping was verby, behalwe vir die straf, wat verrassend lig was. Ten spyte van die ernstige gebreke in die veiligheid, was geen Amerikaanse offisier of wag in die hof nie. En hoewel sommige van die ontsnaptes half verwag word om geskiet te word-gerugte dat Duitsland Amerikaanse krygsgevangenes tereggestel het ter weerwraak op die bombardement op Dresden-is hulle bloot op brood en water gesit, want elke dag was een van hulle uit die kamp afwesig.
Tog was dit die moeite werd. Jare later het Clarus oor die tonnel gesê: 'Dit bedink, gegrawe, uitgestap, teruggekeer, vertel van ons avonture, uitgevind wat met die ander gebeur het ... hoekom, dit het 'n jaar of langer gedek en was ons wonderlike ontspanning. Dit het ons gemoed behou, selfs toe Duitsland verpletter is en ons ons bekommer het oor ons ouers en ons gesinne. "
Hierdie artikel is geskryf deur Ronald H. Bailey en oorspronklik gepubliseer in die November 2007 -uitgawe van Tweede Wereldoorlog Tydskrif. Teken in op meer uitstekende artikels Tweede Wereldoorlog tydskrif vandag!
Krygsgevangenes: terugkeer na 'n samelewing wat hulle nie herken het nie
In Februarie en Maart 1973 het tientalle vlugte met die Amerikaanse lugmag C-141A Starlifters die reis huis toe begin vir 591 krygsgevangenes in Suidoos-Asië. Die Vredesooreenkomste van Parys, wat op 27 Januarie 1973 onderteken is, het die betrokkenheid van die Amerikaanse weermag in Viëtnam beëindig en voorsiening gemaak vir die vrylating van die krygsgevangenes. Die meeste is in Noord -Viëtnamese gevangenisse aangehou en is in Hanoi bevry. Ander is vrygelaat naby Saigon (die vrylatingsterrein vir gevangenes in Viët Cong in Suid -Viëtnam) en Hong Kong (drie gevangenes wat in China aangehou is).
Om die krygsgevangenes se toetrede tot die Amerikaanse lewe te vergemaklik, het die departement van verdediging Operation Homecoming geskep, 'n vyfjarige veelvlakkige program wat nie net die vlug huis toe insluit nie, maar ook prosedures om die fisiese en geestelike toestand van gerepatrieerde krygsgevangenes te evalueer, data versamel RPOW's vir gebruik in toekomstige oorloë, en help die mans om soveel as moontlik terug te keer na hul vorige lewe of in 'n ander rigting vorentoe te gaan, met die nadruk op herintegrasie in hul gesin na 'n lang skeiding.
Ek het aan die proses deelgeneem as 'n senior weermag sielkundige wat saam met weermag teruggekeer het. Ek het twee toere in Viëtnam gedoen as 'n gevegsadvies-infanterie-adviseur (1966-67 en 1968-69). Ek het sewe dapper wyke ontvang, 'n pers hart en 'n lugmedalje. Terwyl ek 'n doktorsgraad in beradingsielkunde behaal het, het ek my proefskrif geskryf oor die aanpassing van veterane in Vietnam. Daarna het ek my navorsing oor Viëtnamese veeartse voortgesit.
Die eerste stop op die Operation Homecoming -reis was Clark Air Base in die Filippyne. Aan boord van die vliegtuig was vliegchirurge (omdat die meeste RPOW's vlieëniers was, het die beplanners gedink dat hulle vliegchirurge bo gewone dokters sou verkies), verpleegsters en vliegtuigtegnici. Oor 'n paar weke het 54 vlugte 325 lugmag, 138 vloot, 77 weermag en 26 mariniers teruggekeer, saam met 25 burgerlikes, waaronder twee Duitse verpleegsters wat buite Da Nang gevang is. Een was die enigste vrou -krygsgevangene.
Krygsgevangenes wat in Noord-Viëtnam bevry is, stap uit die bus wat hulle na die Gia Lam-lughawe in Hanoi vervoer het, waar hulle op 'n C-141 Starlifter klim vir 'n vlug na die Clark Air Base in die Filippyne. (Amerikaanse lugmag)
By Clark het die RPOW's huis toe gebel en die basisruil vir persoonlike voorrade besoek. Hulle is ook medies en sielkundig geëvalueer en opgesom. Die debriefings was belangrik om inligting te kry oor die lot van die vermiste Amerikaners in aksie en krygsgevangenes wat moontlik gesterf het of moontlik nog in Suidoos -Asië geleef het.
Elke RPOW het met 'n afvoerder en 'n begeleier gepraat, wat so na as moontlik pas by die voormalige gevangene in ouderdom, opvoeding, agtergrond, loopbaanervaring, belange en gesinslewe. Die begeleier is opgelei om te dien as 'n skokbreker, 'n buffer om die man te help om aan te pas by sy skielike verskuiwing na 'n wêreld wat baie verander het.
Die lengte van die RPOW's se verblyf in Clark het afgehang van hul gesondheids- en intelligensie -inligtingsessies. Die doel was om die mans vinnig - binne enkele dae of 'n week - na militêre geriewe naby hul huise te skuif. Hulle is via Hawaii van Clark na Kalifornië gevlieg en daarna na 'n militêre hospitaal oorgeplaas of waarheen hulle ook al wou gaan.
Terwyl die meeste Amerikaners die terugkerende mans openlik en hartlik begroet het, het sommige hulle nie as helde beskou nie, maar eerder as oorlogsmisdadigers. Die antipatie was meestal gerig op bemanningslede op bomwerpers.
Oor die algemeen moes die RPOW's hanteer word vier hoofkwessies: 1) fisiese skade as gevolg van marteling, onbehoorlik geneesde bestrydingswonde en beserings, ondervoeding en die gevolge van verskillende siektes 2) die hereniging met 'n gesin wat aansienlik verander het tydens die afwesigheid van die man/vader tussen hulle en eweknieë wat nie die eerste jare van hul werkslewe aan gevangenskap verloor het nie 4) hul bekendstelling in 'n samelewing wat nie voor aanhouding bestaan ​​het nie.
Al die RPOW's van die weermag - anders as die vlootbemanning van die vloot en die lugmag wat gevang is nadat hulle oor Noord -Viëtnam neergeskiet is - is in Suid -Viëtnam gevange geneem, en hul afskuwelike behandeling deur die Viet Cong het groot lyding tot gevolg gehad, waaronder skuilings met min beskerming teen uiterste klimaatstoestande, swak voeding, infeksies en siektes, slae en onbehandelde wonde. Hulle was dikwels vasgeketting of in klein hokke gevange gehou. Sommige van die jonger RPOW's het rypheidstekorte getoon as gevolg van wanvoeding, siektes en infeksies.
Vir baie krygsgevangenes wat na hul gesinne teruggekeer het, was die blywende fisiese probleme nie hul enigste bekommernis nie. Die gesinsskeidings wat tydens sommige toere en tydens gevegsopdragte vereis is, was 'n aanvaarde deel van die werk, maar die langdurige afwesigheid as gevolg van gevangenskap het 'n onbekende dimensie by die gesinsdinamika verleen. Sommige RPOW's het kleuters verlaat en na kleuters teruggekeer. Daarbenewens het die rol van vroue in die samelewing aansienlike verandering ondergaan, geïllustreer deur die vrouebevrydingsbeweging.
Die uitgebreide skeiding het die vrou aan die stuur van die gesin gestel, in haar maat. Sommige vroue kon die gesin bymekaar hou, en sommige het verligting gesoek deur met ander mans te skakel. Baie beskou hulleself as gevangenes uit eie reg omdat hulle nie weet of hulle vrouens of weduwees is nie. Hulle was opgesluit in hul eie gevangenis van eensaamheid, vrees, angs, angs en angs, en staan ​​voor 'n toekoms met te veel onbekendes. 'N Tweeouergesin het 'n enkelouerhuis geword, met die ma wat nou heeltemal verantwoordelik is vir die gesin, miskien vir ewig.
By die hereniging van RPOW's en hul gesinne het die eggenoot se siening oor die rolle van man-vrou/moeder-vader gereeld uiteengesit. Dikwels het die militêre eggenoot groot finansiële besluite geneem, vasgestel waar die gesin woon, die kinders gedissiplineer en die gesin aangepas vir die lewe. By normale ontplooiings het dit alles tydelik op die vrou geval totdat die man 12 of 13 maande later teruggekeer het. Maar toe die man huis toe kom na 'n lang gevangenskap, het die gesin jare lank sonder hom oorleef en funksioneer. Sommige kinders het die grootste deel van hul jong lewens sonder hul pa deurgebring. Die RPOW het egter sielkundig nog in 'n ander tyd geleef.
Vir baie gerepatrieerde krygsgevangenes sou die veranderinge tydens die skeiding so groot wees dat die gesin nooit weer 'n samehangende eenheid kon wees nie. Die herenigde lede kan heeltemal verskillende perspektiewe hê oor hoe die toekoms moet wees. Die verwarde pa was dikwels nie meer nodig om aan die hoof van die gesin te staan ​​nie. Dit is maklik om te sien hoe sterk botsings sou plaasvind.
Weermaggevangenes wat deur die Viet Cong gehou is, is per vragmotor na die stad Loc Ninh, naby die Kambodjaanse grens, in Suid -Viëtnam gery, waar hulle vrygelaat is en nou deur 'n Amerikaanse weermagoffisier ingelig word. 'N Helikopter het hulle na die Saigon se Tan Son Nhut -lugbasis geneem. 'N Mediese vervoervliegtuig C-9 Nightingale het hulle na die vliegbasis Clark gevlieg. (Amerikaanse lugmag)
Kapt. Floyd "Jim" Thompson van die spesiale magte is op 26 Maart 1964 gevange geneem en op 16 Maart 1973, 'n tydperk van nege jaar, gerepatrieer, wat hom die langste krygsgevangenskap van die Viëtnam-oorlog gemaak het. Toe Thompson na Viëtnam gestuur is, het sy vrou, Alyce, en sy gesin in Fort Bragg, Noord -Carolina, ingetrek. Aanvanklik was die status van Thompson onbekend, moontlik vermoor in aksie. Uiteindelik is sy familie aangesê om hul woonplekke by die fort te ontruim. Alyce Thompson, verward, bang, eensaam, met 'n gesin om na te sorg, het uiteindelik by 'n ander man ingetrek, en hulle het as man en vrou geleef, soos vertel deur joernalis Tom Philpott in sy boek uit 2001 Glory geweier.
Thompson is herenig met sy vrou in die Valley Forge General Hospital, 'n weermaghospitaal naby Philadelphia. In die boek van Philpott beskryf Alyce Thompson haar 39-jarige man as 'uitgeteer' en voeg by: 'Hy het so oud geword. Wit hare. Hy het minstens sestig gelyk. " Sy sê vir hom: 'Daar is iets wat ek vir jou moet sê.' Hy het geantwoord: 'Ek het geweet iets is verkeerd.' Hulle is in 1975 geskei.
Baie terugkerende krygsgevangenes het hul loopbaanboujare in die weermag deurgebring om in vyandelike gevangenisse te probeer oorleef. Leierskapopdragte, professionele militêre opvoeding en ander belangrike aspekte van die militêre lewe het dit ontgaan. In die kompetisie om pruimposisies het hulle agter geraak.
Tydens Thompson se byna nege jaar in gevangenskap, het ek gevorder van tweede luitenant tot majoor. Ek het gedien as 'n pelotonleier, uitvoerende beampte, kompagniebevelvoerder en stafbeampte. Ek studeer aan die Army Special Warfare School, die Defense Language Institute en die Officer's Career Course. Ek het ook 'n meestersgraad verwerf en was vyf maande van my Ph.D. Nogal 'n verskil.
Vanaf die gevangenskap het die bekende wêreld van die krygsgevangenskap nie meer bestaan ​​nie. Hy was nie deel van 'n ontwikkelende samelewing in die Verenigde State nie, en het ook nie deelgeneem aan gebeure daar nie. Terwyl nuwe gevangenes in die tronk was, het hulle gedeel wat in "die wêreld" gebeur. Baie krygsgevangenes kon nie emosioneel, sielkundig of intellektueel aanvaar wat hulle vertel is nie.
Met hul terugkeer na die Verenigde State kon hulle steeds nie glo wat in Amerika plaasgevind het terwyl hulle in kommunistiese tronke was nie, afgesluit van die vrye wêreld. Aan die einde van die sestigerjare het die hippiebeweging begin (oorlog teen oorlog, vrye liefde, oop gebruik van dwelms, gemeenskaplike leefwyse), en teen die tyd dat die gerepatrieerde krygsgevangenes by die huis gekom het, het die hippie-leefstyl in die Amerikaanse Amerikaanse gemeenskap ingetrek. Die krygsgevangenes het weer 'n Amerika betree wat 'n heel ander plek was. Hulle wêreld het so verander dat dit in baie gevalle nie meer bestaan ​​het nie.
Operation Homecoming se mediese, sielkundige en sosiale kundiges was bewus daarvan dat die RPOW's hulp nodig sou hê om gesinsverhoudings te vestig, met professionele uitdagings te staan ​​en te funksioneer in 'n vreemde omgewing.
In 1969 het die departement van verdediging het reeds begin om planne te maak om die krygsgevangenes by te staan ​​sodra hulle vrygelaat is. Omdat geen Amerikaanse troepe so lank as die in Viëtnam in die tronk was nie, het die beplanners geen vergelykbare gegewens gehad nie. Die vloot het in 1971 die Center for POW Studies, oftewel CPOWS, by die Navy Health Research Center in San Diego in 1971 gestig om navorsing te doen met die families van terugkerende krygsgevangenes.
Die departement van verdediging befonds ook 'n vyfjaarprogram van 1973 tot einde 1978 om die gevolge van gevangenskap op lang termyn te evalueer. Sekretaris van verdediging, Melvin Laird, het gesê: "Ek kan nie te sterk beklemtoon hoe noodsaaklik dit is om alles moontlik in ons vermoë te doen om hierdie manne te help om weer 'n gesonde, normale en produktiewe lewe aan te pas wanneer hulle terugkeer nie."
In 'n memorandum het Laird gesê militêre mediese fasiliteite sal ingestel word om 'die fisiese en geestelike siektes wat die terugkerende teister, te diagnoseer, te behandel, te verlig en hopelik te genees en om te help met die berading wat die terugkerende sal help om aan te pas by sy posisie in militêre of burgerlike lewe. "
In 1972 het alle takke van die weermag by CPOWS vergader om 'n standaardmetode te ontwikkel vir die evaluering en behandeling van die teruggekeerde en die insameling van data. Lugmag se RPOW's is na die Brooks -lugmagbasis in San Antonio, en die weermag se RPOW's is na die Brooke Army Medical Center, ook in San Antonio.Navy en Marine RPOW's is na die Naval Aerospace Medical Institute in Pensacola, Florida.
Een keer per jaar, vir vyf jaar, sou die RPOW's by hul militêre hospitale aanmeld vir fisiese en geestelike evaluerings. Na die eerste twee jaar het verskeie weermag -krygsgevangenes opgehou om by die Brooke -mediese sentrum aan te meld, maar is geëvalueer in weermaghospitale in gebiede waar hulle gestasioneer was. Ander het privaat sorg gesoek. Nie alle Army RPOWs het die vyfjaarprogram voltooi nie. Sommige het mettertyd uitgeval.
In Desember 1978 het CPOWS gesluit en Operation Homecoming is in Januarie 1979 beëindig.
Kaptein van die lugmag Michael S. Kerr, gevange geneem in 1967, het 'n emosionele tuiskoms met sy vrou Jerri op 7 Maart 1973 op die Travis -lugmagbasis in Kalifornië. Die Kerrs is later geskei. (Bettmann/Getty Images)
Sommige van die gedragswetenskaplikes van CPOWS was van mening dat die sluiting voortydig was omdat die versamelde data baie meer analise vereis, insluitend gevolgtrekkings en aanbevelings vir die toekoms. As deelnemer aan hierdie program kan ek sê dat die versameling, ontleding en dokumentasie van die evaluerings na verloop van tyd aan die behoeftes van doeltreffendheid en doeltreffendheid oorgegee het.
Oor die algemeen was die ervarings van gevangenes van die weermag anders as die van die meeste krygsgevangenes, wat vlieëniers was en daarom in diens van offisiere was. Krygsgevangenes was gewoonlik mans, nie -offisiere.
Nie alle Army RPOWs was deel van Operation Homecoming nie. Sommige is vroeër deur die Noord -Viëtnamese regering om propaganda -redes bevry, en ander het ontsnap. Hulle was op hul eie evalueringskedule nadat hulle na die weermagbeheer teruggekeer het.
Een ontsnapte weermag, majoor van die spesiale magte James "Nick" Rowe, wat in 1963 gevange geneem en in 1968 losgebars het, beskryf sy herbekendstelling aan die buitewêreld in 'n boek uit 1971, Five Years to Freedom.
Terwyl hy 'n pasiënt was wat in 'n weermaghospitaal in Viëtnam geëvalueer is, het 'n verpleegster 'n eksemplaar van die tydskrif Playboy aan hom oorhandig en gesê: "Dit is die begin van u terapie." Rowe het gedink: "Na 'n droogte van vyf jaar was dit te veel om alles in een visuele sluk te neem." (Terwyl hy dien as adviseur van die Amerikaanse weermag vir die Filippynse regering, is Rowe, destyds 'n kolonel, in April 1989 deur kommunistiese guerrilla -opstandelinge vermoor.)
Tydens die Viëtnam -oorlog, 179 weermaglede is gevang en gevange geneem tussen 1 Januarie 1961 en 31 Desember 1976 in alle gebiede van Suidoos -Asië, volgens die dokument van die departement van verdediging Aantal ongevalle wat deur Amerikaanse militêre personeel in verband met die konflik in Viëtnam opgedoen is ( 20 Januarie 1977). Die 179 sluit in die 77 wat teruggekeer is via Operation Homecoming, asook 57 wat vroeër vrygelaat is of ontsnap het en 34 wat in ballingskap gesterf het.
Die oorblywende 11 is vanaf Desember 1976 steeds as krygsgevangenes geklassifiseer, gebaseer op die debriefings van terugkerende krygsgevangenes, wat moontlik iemand in 'n krygsgevangekamp gesien het, maar die plek van die persoon was onbekend in 1976. Vandag is daar geen bekende krygsgevangenes in Viëtnamese hande nie.
Die 77 weermagmanne wat in 1973 vrygelaat is, bestaan ​​uit 28 offisiere en 49 aangewese. Die gemiddelde ouderdom as gevangene was byna 28 vir beamptes en 23 vir aangewese. Daar was 25 vlieëniers of bemanningslede, 16 infanteriste, 18 spesiale troepe of gevegsadviseurs, sewe in vervoer en 11 van ander weermagbesettings. Teen die tyd dat hulle vrygelaat is, is die meeste in Noord -Viëtnamese gevangenisse ingeplaas, maar 18 was nog in Viet Cong -kampe in Suid -Viëtnam.
Die evaluerings van Operation Homecoming het bevind dat baie jonger RPOW's nie fisies, geestelik en sielkundig toegerus was vir hul tyd as gevangene nie. James Daley, 22 jaar oud, beskryf hul lot in sy boek A Hero's Welcome, wat in 1975 gepubliseer is. Dit het Daley aan verskeie mede -krygsgevangenes laat dink wat in aanhouding gesterf het. 'Ek het die eindelose oorlog oorweeg', het hy geskryf. 'En ek kon nie anders as om myself dieselfde vraag te stel nie.'
Die optrede van sommige jonger krygsgevangenes is deur senior krygsgevangenes beskou as samewerking met die vyand om ekstra voordele te verkry, 'n oortreding van die weermag se gedragskode. Na die oorlog het sommige senior RPOW's wangedrag teen mans en beamptes aangekla weens hul gedrag.
'N Mariene sersant wat teregstaan, een van die agt beskuldigdes wat RPOW's in die mariniers en weermag ingeroep het, het selfmoord gepleeg. Op hierdie stadium het die departement van verdediging ingegryp. Ondersoekers het onvoldoende bewyse gevind vir die bewerings, sodat alle aanklagte vir die oorblywende twee mariniers en vyf soldate laat vaar is. Alle takke het komitees geskep om die gedrag van die RPOW's te evalueer. Sommige is onbevoeg gevind vir voortgesette diens en is vrygelaat van aktiewe diens.
Ouer offisiere en onderoffisiere, as loopbaansoldate, het besef dat die gevaar om gevang te word 'n aanvaarde risiko van hul gekose beroep is, en waarde in die gedragskode plaas. Hulle was ook meestal getroud. Die sterk familiebande, gekombineer met militêre ervaring en 'n vaste oortuiging in 'die kode', versterk hul vermoë om te weerstaan ​​en te volhard. Die jonger krygsgevangenes was minder opgevoed en ervare, het nie in 'n militêre loopbaan belang gestel nie en het nie vroue of kinders gehad om na terug te keer nie. Hulle het dit moeiliker gehad om die druk te weerstaan ​​wat hul gevangenes toegepas het. Hulle het gedoen wat hulle kon om te oorleef.
Die verskille in ouderdom en rang het ook ter sprake gekom toe die krygsgevangenes by die huis kom en probeer om terug te keer na 'n normale lewe. Die senior, beroepsgerigte beamptes en onderoffisiere het die beste gevaar.
'N Voormalige krygsgevangene kry 'n eksamen in 1973 by die Travis -lugmagbasis. Jaarlikse evaluerings het getoon dat die meeste terugkeerders aangepas is by die veranderinge waarmee hulle te kampe het. (Amerikaanse lugmag)
Die aanvanklike sielkundige evaluering van die RPOW's bestaan ​​uit verskillende persoonlikheidsvoorrade en toetse. As die sielkundige besluit meer inligting is nodig, is addisionele toetse gedoen. Op grond van die kliniese evaluering van hul lewens en loopbane na gevangenskap, hetsy in die militêre of burgerlike lewe, is die RPOW's in een van drie groepe geplaas.
Die eerste groep, die 'suksesvolle aanpassings' -groep, het bestaan ​​uit mans wat die veranderende eise van hul lewens suksesvol die hoof gebied het. Hulle het geen sielkundige afwykings getoon nie. Hulle sosiale, beroeps- en gesinslewe was bevredigend en produktief.
In die evaluering se "grensaanpassing" -groep het mans geringe of geringe probleme ondervind met die loopbaan-, gesins- of sosiale kwessies. Sommige het ook ligte persoonlikheidsversteurings of neurose gehad. Hulle funksioneer en beweeg in hul lewens, maar dit was vir hulle moeilik.
Volgens die kliniese evaluering het die groep "onsuksesvolle aanpassing" bestaan ​​uit die RPOW's met ernstige aanpassingsprobleme. Hulle is gediagnoseer met 'n psigotiese afwyking of 'n ernstige nie -psigotiese versteuring.
In 1973 het al 77 weermag -krygsgevangenes sielkundige evaluerings ontvang gedurende die eerste drie tot ses maande na vrylating. Die evaluerings dui aan dat 51 soldate (66 persent) suksesvol aangepas het, 15 (20 persent) het probleme ondervind om aan te pas en 11 (14 persent) het ernstige aanpassingsprobleme ondervind.
Die suksesvolle groep bestaan ​​uit 22 offisiere en 29 aangewese, gebaseer op hul rang by repatriasie. Vanweë hul lengte van gevangenskap is baie RPOW's outomaties bevorder, wat beteken dat hul repatriasie -rang aansienlik hoër was as hul rang wanneer hulle gevang is. Die grensgroep het vyf beamptes en 10 aangewys. In die onsuksesvolle groep was een beampte en 10 aangewys.
Met verloop van tyd is minder mans by die Brooke -mediese sentrum geëvalueer. Die tweede evaluering het uit 74 mans bestaan. Teen die tyd van die finale evaluering in 1978 was daar slegs 43 mans in die program, insluitend RPOWS wat burgerlikes geword het (vrygelaat uit aktiewe diens), medies afgetree het uit die weermag of normaal afgetree het. In die evaluering is 30 (70 persent) as suksesvol geklassifiseer, nege (21 persent) as grenslyn en vier (9 persent) as RPOW's met ernstige aanpassingsprobleme.
Voordat Operation Homecoming afgehandel is, het 25 Army RPOWS gekies om nie die volle vyf jaar se evaluerings deur te gaan nie. By hul laaste evaluering voordat hulle uitval, was 14 mans (56 persent) in die suksesvolle aanpassingsgroep, vyf (20 persent) het probleme ondervind met aanpassing en ses (24 persent) het 'n diagnose van psigiatriese probleme gekry.
Tydens die vyfjaar-evaluering was die eerste twee jaar na repatriasie die moeilikste vir die RPOW's wat betref die aanpassing van hul loopbane en normale gedragspatrone. Die suksesvolste terugkeerders was ouer toe hulle gevange geneem is en het minder tyd as krygsgevangenes deurgebring as óf die grenslyn óf onsuksesvolle RPOW's.
Dit word algemeen aanvaar dat 'n geveg in Vietnam en 'n krygsgevangenskap een van die mees traumatiese ervarings was wat 'n soldaat ooit kon beleef. Soos die finale evaluering in 1978 toon, het slegs 9 persent van die weermag se RPOW'e ernstige aanpassingsprobleme in hul lewens na gevangenskap gehad, terwyl 70 persent die samelewing kon binnegaan en normaal kon aanpas. Hulle kon die lewensvereistes suksesvol hanteer, gesinne grootmaak, loopbane volg en hul jare ná gevangenskap geniet.
Bob Worthington is 'n afgetrede weermag -luitenant -kolonel met 'n doktorsgraad in beradingsielkunde. Hy dien sy laaste dekade in die weermag as 'n senior kliniese sielkundige, en lei die Army RPOW sielkundige evaluerings van 1976 tot die finale verslae in 1979. Hy is 'n skrywer (www.BobWorthingtonWriter.com) met meer as 2500 publikasies. Sy nuutste boek is Under Fire with ARVN Infantry (McFarland, 2018).
Hierdie funksie verskyn oorspronklik in die April 2020 -uitgawe van die tydskrif Vietnam. Klik hier om in te teken.
Kol. Norman McDaniel
Die afgetrede Amerikaanse lugmagkolonel Norman A. McDaniel is op 27 Julie 1937 in Fayetteville, Noord -Carolina, gebore. Hy was die seun van die deelnemers Fannie Marie en Clyde Oliver McDaniel, en studeer as die valedictorian van die Armstrong High School -klas van 1955. Hy het die North Carolina A&T State University bygewoon, aan die AFROTC -program deelgeneem en 'n tweede luitenant in die Amerikaanse lugmag gekry. (AF) by ontvangs van sy BS graad in Meganiese Ingenieurswese in Junie 1959.
Nadat hy AF Active Duty betree het, het McDaniel 'n reeks militêre opleiding voltooi. Van 1961 tot 1964 dien hy in die 23ste Bom-eskader by Travis AFB, Kalifornië, en word daarna aangestel as 'n sub-stelselsprogrambestuurder van die F-111 vliegtuigontwikkelingsprogram by Wright-Patterson AFB, Ohio. In 1966 is McDaniel na die Takhli Air Base (AB) in Thailand gestuur, waar hy gevegsopdragte oor Noord -Viëtnam gevlieg het. Op 20 Julie 1966 word McDaniel en vier van sy vyf bemanningslede krygsgevangenes (krygsgevangenes) toe hul vliegtuig neergeskiet word. Terwyl hy 'n krygsgevangenskap was, is hy bevorder tot die rang van majoor en word hy bekroon met die AF Silver Star vir dapperheid en leierskap in die krygsgevangenekampe. As een van meer as 700 Amerikaanse krygsgevangenes wat in Noord -Viëtnam gehou is, is McDaniel op 12 Februarie 1973 vrygelaat as deel van Operation Homecoming. Nadat hy uit Vietnam teruggekeer het, voltooi hy die Armed Forces Staff College in Norfolk, Virginia, en studeer aan die Florida Institute of Technology (behaal sy MS -graad in stelselbestuur). Tussen 1975 en 1987 voltooi McDaniel diensreise as 'n amptenaar van die stelselprogram by AF Systems Command, Andrews AFB, Maryland. Hy was ook afdelingshoof vir kongresaktiwiteite en verkrygingsbeleid by die hoofkwartier USAF, die Pentagon -bevelvoerder van AFROTC aan die Howard -universiteit in Washington, DC -bevelvoerder van die Air Force Survival Training Wing in Spokane, Washington en as assistent -adjunk van die adjunk -sekretaris van verdediging. (AD, DUSD) vir internasionale programme en buitelandse openbaarmakingsbeleid, die Pentagon. Gedurende daardie tydperk voltooi McDaniel ook die Naval War College, Senior Program in Newport, Rhode Island. Nadat hy in 1988 uit diensplig teruggetree het, werk hy in die verdedigingsbedryf. Van 1991 tot 2006 was McDaniel 'n fakulteitslid, departementshoof en mede -dekaan aan die Defence Acquisition University in Ft. Belvoir, Virginia. Hy werk tans vir homself as 'n motiveringspreker en deeltyds as 'n fasiliteerder van die Transition Assistance Program (TAP) om mans en vroue te help wat van die Amerikaanse militêre dienste skei of uittree om hul oorgang van militêre na burgerlike lewe te behaal.
Op 18 September 1998 was McDaniel die hoofspreker tydens die viering van die nasionale POW/MIA -erkenningsdag in die Pentagon ter ere van al die voormalige krygsgevangenes, wat nie verantwoordelik was vir dienslede en burgerlikes nie, en hul gesinne. McDaniel se militêre eerbewyse sluit in die Silver Star for Valor, drie Legions of Merit, Bronze Star met 'V' Valor Device, drie Distinguished Flying Crosses (die POW -medalje), die Purple Heart en die Vietnam Service Medal met veertien bronssterre. McDaniel is getroud met Jean Carol (Breeze) McDaniel. Hulle het twee kinders, Christopher en Crystal, en vier kleinkinders
Norman A. McDaniel is ondervra deur Die HistoryMakers op 8 Maart 2012.
Daar was Japannese burgerlike dokters of mediese beamptes wat in die kampe gekom het, of daar was die mediese beamptes van die krygsgevangene in elke kamp wat behandeling ondergaan het. In elke kamp was daar 'n fasiliteit soos 'n eenvoudige kliniek, maar mediese voorrade was net so skaars soos onder die burgerlike bevolking van Japan. Toe die krygsgevangenes weens siekte nie kon werk nie, is hul voedselrantsoen verminder. Weens swak sanitasie het luise en vlooie gevangenes geteister, en daar was gevaar om aansteeklike siektes te versprei. Die kampe in Tokio en Osaka het hospitale, Shinagawa POW -hospitaal en Kobe POW -hospitaal aangeheg, wat ernstig siek pasiënte uit elke takkamp behandel het. Benewens die twee hospitale, is krygsgevangenes soms na nabygeleë weermaghospitale of hospitale gestuur wat aan die maatskappye behoort waar hulle gewerk het.
Loodse in pyjamas is vroeg in 1968 op Oos -Duitse televisie vertoon, op watter stadium die uitsending opgetel is deur Amerikaanse militêre monitering van die kommunistiese nasie se propaganda. Teen die einde van een van die segmente was daar Dewey Wayne Waddell, met sy oë opwaarts na die kamera, net soos hy beplan het.
Wel, hierdie ding wat opgedaag het, was presies waarop ek gehoop het, en hy onthou. Toe [die Lugmag] dit sien, trek hulle verskeie foto's af en stuur dit na my gesin, wat my natuurlik geïdentifiseer het. So dit het my status verander van MIA na POW. "
Waddell is vrygestel op 4 Maart 1973. Maar die verhaal van die foto eindig nie daar nie.
Jare later ontmoet 'n vriend van Waddell tydens 'n tekenprent- en fotografiebyeenkoms die seun van een van die Duitse fotograwe, Thomas Billhardt, die man met die stil kamera. Later, op 'n besoek aan Berlyn, het die vriend Billhardt se werk gaan sien, en daar hang aan die muur 'n foto van Wayne Waddell, geneem op die dag van die Loodse in pyjamas verfilming. Die vriend het gereël dat die voormalige gevangene en die fotograaf konnekteer. Hulle ontmoet mekaar aan die einde van die negentigerjare in 'n lekker sessie in Berlyn wat vir plaaslike televisie en die koerant opgeneem is, en toe sy vertrek, vra die vrou van Waddell om die foto te koop om huis toe te neem.
'N Paar jaar later is daar weer 'n onderhoud met Waddell gevoer oor sy ervaring, hierdie keer vir 'n artikel in die Georgia Tech Alumni Magazine oor gegradueerdes wat krygsgevangenes was. Uiteindelik het die tydskrif die foto op die voorblad gebruik, en daarna ook 'n boek oor die POW -ervaring. (Dit was op daardie stadium dat Waddell ontdek het dat hy op 'n sekere tydstip onderweg geïdentifiseer is. In die byskrifinligting wat saam met die foto verskyn, word hy gelys as "Pewey " Waddell.)
In die afgelope dekades het Waddell verskeie kere na Vietnam teruggekeer, die eerste keer in 1994 saam met sy vrou en kinders. Alhoewel hy sê dat hy bekommerd was toe hul vliegtuig Hanoi nader en dit herinneringe laat terugdink aan 'n vinnige inloop op bombardemente, sê hy dat hy goeie herinneringe het aan die plek van latere reise. Hy het die verspreiding van kapitalisme en die Engelse taal opgemerk en die mense wat hy ontmoet het, was vriendelik en tegemoetkomend.
Tydens 'n besoek aan die Hanoi -gevangenis, toe een van die teenwoordige Viëtnamese offisiere hom vra wat hy gedink het toe hy as 'n gevangene daar was, het Waddell geantwoord dat hy gedink het ek sal beslis wil wegkom hier. " Sy gashere, sê hy, het gedink dit was snaaks.
En nou, 'n halwe eeu nadat die foto geneem is, sê Waddell dat hy geïnspireer het om die oë van die land te sien draai na Viëtnam as 'n stuk geskiedenis, as onderwerp van 'n dokumentêr eerder as daaglikse nuus.
Dit was vir my 'n interessante ding wat ek 'n paar keer oorweeg het. Soos ek dit beskryf het, was dit soos 'n fliek wat ek gesien het, behalwe dat ek daarin was, sê hy. " Eintlik het dit gelyk asof ek 'n hoofrol speel. "
Duitse krygsgevangenes wat in veldtogte in Wes -Europa gevang is, is in geallieerde krygsgevangenekampe gehou. Dit was onder die inspeksie van die Rooi Kruis en al die bewyse dui daarop dat die Duitse krygsgevangenes in Wes -Europa goed behandel is - akkommodasie was voldoende, net soos kos. Die Rooi Kruis het gesorg vir kommunikasie met gesinne. Duitse krygsgevangenes wat aan die Oosfront gevang is, het 'n baie erger ervaring gehad.
Die oorlog in Rusland het diegene wat daar geveg het - aan beide kante - wreedaardig gemaak. Die algemene standaarde van ordentlikheid, selfs in oorlog, het amper verdwyn. Die gevangenes van die Duitse krygsgevangenes is geteer met die bekende gruweldade wat deur die SS uitgevoer is. Duitse krygsgevangenes is gesien as die mense wat groot gebiede in Wes -Russies vernietig en miljoene mense doodgemaak het. Daarom is diegene wat gevange geneem is, gebruik om te herbou wat hulle beskadig het. As hulle daarmee gesterf het, het hulle gesterf. Die Nazi-regering het alle Duitse soldate gewaarsku oor die gevare om lewendig gevang te word-''n lot wat erger is as die dood'-en baie beskou dit nie as 'n oordrywing nie. Rusland het versuim om met die Rooi Kruis saam te werk. Rusland het versuim om 'n lys van gevange Duitse soldate te verskaf - ondanks beloftes - en die Duitsers het teruggekeer. Duitse krygsgevangenes kan niks anders verwag as die ergste behandeling van die Russe nie.
Die Duitsers het 91 000 mans lewendig gevange geneem na die Slag van Stalingrad. Min van hierdie mans het na die oorlog geëindig na Duitsland teruggekeer. Baie mense is dikwels gestig as gevolg van gebrek aan voedsel en siektes omdat hulle dikwels in uiterste weersomstandighede harde arbeid moes verrig. Hulle verblyf was ten beste basies.
Baie meer Duitse soldate het krygsgevangenes geword toe die oorlog in Mei 1945 geëindig het. Na verwagting sou hulle Rusland herbou. Gerhard Ohst is na Velikiye Luki gestuur. Hier was Rusland se grootste spoorwegherstelwinkel - maar 'n ruïne in 1945. 1000 Duitse krygsgevangenes is na Velikiye Luki gestuur om dit te herbou.Wat baie verwag het om 20 jaar te neem, is binne drie jaar voltooi - maar baie het gesterf, hoofsaaklik as gevolg van wanvoeding en die siektes wat daarmee gepaard gaan. Die Sowjet -owerheid het een vereiste gehad - dat die werk wat gedoen moes word, gedoen is. Hoeveel gesterf het met hierdie werk was onbelangrik. So 'n houding pas by die gesindheid wat sedert die tyd van 'Operasie Barbarossa' in Junie 1941 aan beide kante in Rusland geheers het.
Die Russe het die gevangenes in drie klasse verdeel. Diegene wat die werk wat hulle vereis, oorskry het - hulle het ekstra rantsoene gekry; diegene wat die werk voltooi het, het die basiese voedselrantsoen ontvang; Die rantsoene vir diegene wat hul werkvereiste oortref het, was minimaal-en hoe meer honger iemand geword het, hoe minder produktief was hy. 'N' Normale 'dag se rantsoen was 'n bak gruis en net meer as 'n pond brood.
Twee keer per week het die Duitse krygsgevangenes lesse in kommunisme ontvang, maar daar is geen bewyse dat dit sukses behaal het nie. Die NKVD was ook aktief in die krygsgevangenekampe op soek na diegene wat oorlogsmisdade gepleeg het.
Duitse krygsgevangenes moes gereeld saam met Russe werk wat aan verskillende herbou -take opgedra is.
Duitsers wat as krygsgevangenes in Britse kampe aangehou is, het toegang gehad tot besoeke van die Rooi Kruis. Daar was 'n kans om te ontsnap, maar min het dit probeer, veral toe dit duidelik geword het dat Nazi -Duitsland nie die oorlog sou wen nie. Baie van die Britse krygsgevangenekampe was in afgeleë gebiede van Brittanje. Die ontsnappingsroetes wat in die besette Wes -Europa bestaan ​​en wat deur versetstryders beman is, bestaan ​​nie in Brittanje nie. Sonder hierdie bemande roetes met hul veilige huise was enige Duitsers wat wel ontsnap het, baie alleen. Dit was 'n moontlikheid om na die Ierse Republiek te gaan, maar dit het steeds water nodig gehad. Die kruising van die Engelse kanaal was 'n ernstige probleem vir almal wat wou terugkeer na die vasteland van Europa sonder om gesien te word.
Die mees algemene rede vir klagte by die Rooi Kruis was blykbaar die koue in die hutte waarin hulle gehuisves is - dit wil sê die Britse weer. 'N Ander algemene klagte was oor die kwaliteit van die opgedateerde kos. Laasgenoemde klagte was vermoedelik algemeen vanuit 'n Britse oogpunt in 'n Duitse krygsgevangenekamp.
Toe hulle in gevangenskap was, is 'n Duitse krygsgevangene gestroop van enige Nazi -regalia wat hulle mag hê, van seremoniële dolke, kentekens en armbande, ens.
Die aantal Duitse krygsgevangenes het aansienlik toegeneem namate die Geallieerdes uit hul landingsbase in Normandië uitbreek in 1944. Namate die Derde Ryk in 1945 begin ineenstort het, beteken die getalle dat meer en meer krygsgevangenekampe op die vasteland van Europa nodig was. Die Duitsers onder toesig van Franse troepe is gestuur om op plase of in myne te werk. Daar was geen rede vir enige Duitse krygsgevangene om te ontsnap nie, en baie het eenvoudig hul lot aangegaan. Na die oorgawe van Nazi -Duitsland was die prioriteit om terug te keer na Duitsland self, gekwalifiseerde mense in 'n handel wat Duitsland nodig gehad het om homself te herbou. Reeds in die somer van 1945 is krygsgevangenes wat bouers, boere, bestuurders ens was, na Duitsland teruggestuur. Diegene wat verdink word van oorlogsmisdade of lede van 'n politieke groep is egter teruggehou vir verdere ondervraging.
'Ons dieet was onvoldoende gedurende die eerste paar maande van gevangenskap, en die gevangenes het tot 'n kwart van hul liggaamsgewig verloor. Daar was genoeg water beskikbaar en die higiëne reëlings was bevredigend. Die optrede van die Britse kampopsigters en wagte was te alle tye korrek. " Rudolf Böhmler.
Mediese behandeling was egter 'n probleem.
'' N Kamphospitaal is gebou, maar daar was 'n tekort aan allerhande medisyne. Tandheelkundige behandeling was feitlik buite die kwessie omdat daar nie die nodige instrumente en toerusting was nie. " Rudolf Böhmler.
In Wes -Europa was die Britte en Amerikaners nie van plan om Duitse krygsgevangenes langer te hou as wat nodig was nie. Hulle het besef dat baie van die mans wat hulle gevang het, deur die Nazi's in die oorlogspoging opgeneem is en dat die oorgrote meerderheid geen oorlogsmisdade gepleeg het nie. Daar word ook algemeen geglo dat hulle 'n beter doel sou hê om die beskadigde Duitsland te herbou, in plaas van bloot in 'n krygsgevangenekamp te verdwyn.
Gevange SS -offisiere is egter weggehou van gewone krygsgevangenes. By 'n krygsgevangenekamp by Bellaria is hulle in 'n spesiale bewaakte eenheid aangehou. Doringdraad het albei stelle gevangenes uitmekaar gehou. Terwyl die krygsgevangenes 'n uur se oefening buite die kamp toegelaat is, mag die gevange SS -manne slegs binne die kamp oefen en is hulle te alle tye deur wagte begelei.
In die herfs van 1946 is senior weermagoffisiere na 'n krygsgevangenekamp by Munster vervoer. Hier kon hulle besoek word deur familielede wat toegelaat is om kospakkies saam te bring.
Diegene wat vermoed word dat hulle deur die Nazi -leerstuk te verpolitiseer is, moes gereeld 'n beoordelingsraad in die gesig staar, aangesien die Geallieerdes nie bereid was om iemand vry te laat wat vermoedelik 'n Nazi -verlede het nie. 'N Senior geallieerde beampte was die hoof van enige beoordelingsraad en hy het saam met twee assessore gewerk. Enigiemand wat vermoedelik gepolitiseer word, het geen raadslid van die verdediging gekry nie, maar hy het wel toegang tot 'n tolk. Die beoordelingsrade het vier kategorieë gehad. As 'n krygsgevangene in kategorie 1 of 2 geplaas word, sal hy nie vrygelaat word nie. Kategorieë 3 of 4 het beteken dat 'n krygsgevangene 'n vinnige vrylating van 'n krygsgevangene -kamp kon verwag aangesien hy nie meer 'n krygsgevangene was nie. Baie is egter eenvoudig van 'n krygsgevangenekamp na 'n voormalige konsentrasiekamp in Neuengamme verskuif en as 'n burgerlike aangehoudene aangehou totdat die owerhede oortuig was dat daar geen kwessies rakende hierdie individue was nie.
Die Duitse krygsgevangenes het 'n aantal jare na die einde van die oorlog deur die Geallieerdes aangehou. Die laaste krygsgevangenes wat in Egipte gehou is, het in Desember 1948 na Duitsland teruggekeer.
Lugmag se laaste krygsgevangene tree terug na meer as 30 jaar diens
Luitenant-kolonel Rob Sweet sê hy het geweet wat om te verwag nadat hy in sy A-10 vlakvark naby Basra, Irak, neergeskiet is in die minute voordat hy deur vyandelike magte gevange geneem is.
Dit het hom nie gekeer om te dink: 'Ek is 'n dooie man nie', het hy in 'n nuusverklaring gesê oor die missie.
Dit was 15 Februarie 1991 tydens sy 30ste sending as deel van Operation Desert Storm. Die 24-jarige eerste luitenant en sy vlugleier en vleuelman, kapt Stephen Phillis, het in hul A-10's uitgegaan om noemenswaardige teikens en Irakse Republikeinse Garde tenks naby 'n olieveld te slaan, en het lug-tot-lug missiele en geweervuur ​​vermy. . Hulle is toegewys aan die 353ste Tactical Fighter Squadron, wat vanaf die King Fahd Internasionale Lughawe in Saoedi -Arabië werk.
Sweet, die laaste krygsgevangene van die diens, het vandeesweek afgetree as die adjunk -bevelvoerder van die 476th Fighter Group by die Moody -lugmagbasis, Georgia, het die lugmag Dinsdag gesê. Hy het besin oor sy 19 dae as 'n krygsgevangene en hoe die ervaring sy lewe as vlieënier en leier gevorm het.
Met 'n hewige vuur rondom, is Sweet - roepsein "Sweetness" - en Phillis aangesê om die gebied te verlaat. Maar die twee het aangehou om 'n laaste belangrike webwerf te besoek.
'Ons het weggegaan en 'n onbeperkte reeks tenks gevind wat nie getref is nie, wat ons geskok het, want teen daardie tyd was alles die afgelope 30 dae gebombardeer,' het Sweet gesê.
Toe voel hy 'n hou aan die agterkant van sy vliegtuig en 'n deel van sy regtervleuel, wat hom dwing om oor vyandelike gebied uit te gooi.
Phillis stuur na soek-en-reddingsmagte nadat sy spanmaat uitgehelp het en deur die gebied gevlieg het om skietgeweer van Sweet af te trek terwyl hy afwaarts sweef. Sy vliegtuig is deur 'n Irakse SA-13 getref, wat veroorsaak het dat Phillis neergestort het. Volgens Air Force Magazine is hy in aksie dood.
Meer as 'n dosyn Irakse soldate het aangekom om Sweet aan te hou. Nadat hy in die tronk gestop is, is hy geslaan, verhonger, 'siektes bestry en emosionele en geestelike pyniging hanteer', lui die verklaring.
Sweet was nie bewus van wat met Phillis gebeur het totdat 'n gevangeniswisseling hom uit die gevangenis gebring het nie.
'Ek was nie sonder sielkundige probleme nie,' het Sweet gesê. 'Ek het die skuld van die oorlewende gehad, en dit het my lank geneem om daaroor te kom.'
Sweet het gesê dat hy geweet het dat Phillis hom ten doel gestel het vir 'n dienspligbaan van meer as twintig in die lugmag, en daarom wou hy dieselfde doen. Sweet, 'n gegradueerde van die Air Force Academy, het 20 jaar aktief diens gedoen voordat hy na die reservaat oorgegaan het, volgens 'n aparte vrystelling. Saam het sy loopbaan 33 jaar gestrek.
Hy het gesê sy mees vervullende opdrag was om 'n eskaderbevelvoerder te word om die volgende generasie vlieëniers te vorm.
'U moet dit [motivering] vir uself vind,' het Sweet gesê. "Soek 'n leier wat jy wil navolg, en doen dit. Daar is basiese aspekte wat mense moet hê om natuurlik 'n goeie leier te wees. Een ding is om deur voorbeeld en van voor af te lei. Tweedens moet 'n leier alle skuld dra en niks van die krediet nie. "
Sweet het verlede naweek sy laaste A-10-vlug geneem, wat algemeen bekend staan ​​as "die fini-vlug". Sy vriende en familie het die seremonie bygewoon, waar hulle Sweet in water en sjampanje gedompel het toe hy van die vliegtuig afklim.
'U het 'n uitstekende loopbaan gehad waaroor ek weet dat u, u familie, vriende en mede -lugdiens trots is', het generaal Charles van die lugmag, Charles 'CQ' Brown in die uitgawe gesê om Sweet te vereer.
"Met u aftrede is dit die eerste keer in die geskiedenis van ons lugmag dat ons nie 'n voormalige krygsgevangene sal hê nie. Dankie vir alles wat u gedoen het."
Phillis is postuum met die Silver Star bekroon vir sy optrede in die geveg daardie dag. Brig. Genl. Jim Demarest, hoof van die Florida Air National Guard en 'n veteraan in die Desert Storm, doen 'n beroep om Phillis se toekenning na die Medal of Honor op te gradeer, het Air Force Magazine gesê.