Kinders, tieners en jong volwassenes en hul alternatiewe realiteite(Foto: Unsplash) Deur Ilze Lammers Rondom die ouderdom van vyf jaar leer ŉ kind om tussen die werklikheid en fantasie te onderskei. Dit is met die aanbreek van hierdie ouderdom dat borrel-stories, soos die van die Tandemuis en Kersvader, gewoonlik ontmasker word. Baie van ons word gesien as dromers en wil nog ŉ rukkie langer in Lala-land vertoef, hoewel die besef van werklikheid tot en met die ouderdom van tien jaar al hoe meer sy opwagting maak. Die rede hiervoor is die emosionele en sosiale bevoegdheid wat bereik word. Met die ontwikkeling van tegnologie het die verbeeldingswêreld wat met stories geassosieer word, nuwe betekenis gekry. Die gewildste vorm van mediagebruik is nie meer sosiale media nie, maar video- en aanlynspeletjies. Daarmee saam het ŉ nuwe rits probleme ontstaan. Die grafiese geweld, gejaag na ŉ hoë telling wat baie verslawend is, die skep van ŉ aanlyn identiteit (avatar) vir wie alles toelaatbaar is en die asosiale aard van die speletjies veroorsaak groot kommer onder veral ouers met jong kinders. Virtuele ervarings is baie gewild, hetsy dit vir ontspanning of moontlike opleidingsgeleenthede aangewend word. Sekerlik een van die mees bekende alternatiewe realiteite wat deur jonk en oud ondersteun word, is die van Pokémon-Go. Dié speletjie is ŉ interaktiewe netwerk wat die werklike wêreld as ŉ platform gebruik. Sodoende word ŉ storie vertel wat deur spelers en hul optredes verander kan word. In kort is dit wanneer die speel-speel wêreld in ŉ tikkie werklikheid verander. Wat gebeur as die virtuele wêreld met die werklikheid inmeng? Is dit altyd vir kinders en tieners moontlik om tussen storie en werklikheid te onderskei, veral as die storie so werklik lyk? Hierdie staan as die goue-standaard of die wetenskaplike standaard bekend. Hierby kan jy nie verby kom nie. Die wet van swaartekrag is ŉ voorbeeld hiervan. Hierdie realiteit word geskep deur dit wat jy as individu glo dit is en sal wees. Intersubjektiewe realiteite word tesame met ander persone geskep. Soos met die subjektiewe realiteit, is daar ŉ geloofwaardigheidsfaktor hieraan verbonde. Dit word soms tot op die punt van objektiewe realiteit gedruk. Voorbeelde hiervan is jou geloof, status en verskeie wette waarby die samelewing hou. Dit kan afgelei word dat, sou jy hierdie drie realiteite vermeng, jy jouself in ŉ misverstand sou bevind. Speletjies en virtuele ervarings speel ŉ spel met subjektiewe realiteit. Solank die persoon bewus bly van die objektiewe en intersubjektiewe realiteit, kan die verbuiging van die subjektiewe realiteit onskuldig bly. Daar is drie primêre kategorieë wat ten opsigte van virtuele ervaring onderskei kan word. Hierdie word dikwels oor die hoof gesien, siende dat dit reeds so deel van ons alledaagse lewe en gebruike is. Voorbeelde hiervan is ons selfone, televisie- asook rekenaartoestelle. Hierdie semi-omvattende virtuele ervaring bied gebruikers ŉ gedeeltelike virtuele omgewing om in te vertoef. Dit skep die illusie dat gebruikers ŉ ander werklikheid betree. Hierdie virtuele ervaring word gereeld vir opleidingsdoeleindes gebruik. Hierdie virtuele ervaring verseker die mees realistiese ondervinding. Dit maak dit moeilik om tussen fantasie en werklikheid te onderskei, siende dat al jou sintuie betrokke is. Die vraag is egter of ŉ kind, tiener of selfs ŉ jong volwassene daadwerklik onderskeid kan tref tussen die realiteite wat geskep word, al dan nie. Die behoefte en die doelstelling is om ŉ alternatiewe realiteit te skep wat jou objektiewe realiteit infiltreer. Ons vind ongelooflik baat by mediese toerusting wat van virtuele ervarings tydens opleiding gebruik maak. Vlugnabootsers word al lank vir vlieëniers se opleiding gebruik. Videospeletjies word selfs as mediese behandeling toegepas. Volgens MyBroadband stel die interaktiewe aard van die speletjies die speler in staat om hulle aandag van angstigheid en pyne, wat verband hou met die van ŉ mediese prosedure, af te lei. Hulle is van mening dat dit selfs vir chroniese siektes, asook trauma, gebruik kan word. Daar is navorsing wat toon dat hulle minder negatiewe aspekte van hul toestande rapporteer. Daar word selfs die bewerings gemaak dat kinders wat meer tyd aan digitale media spandeer, voordeel trek uit byvoorbeeld verbeterde konsentrasie en navigasie, asook ŉ beter begrip van dieptepersepsie het. Daar word onder meer ook beweer dat hulle probleemoplossings- en besluitnemingsvaardighede ontwikkel. In Julie vanjaar het Maroela Media ŉ artikel geplaas aangaande die beperkings op videospeletjies. Volgens die Film and Publication Board is daar nou maatreëls in plek gestel vir die beskerming van jong kinders. Kinders onder die ouderdom van tien jaar sal nie sonder ouertoesig ŉ videospeletjie mag speel nie, tensy anders vermeld word. Die jongste riglyne is gemik teen moontlike ontstellende of sedelike inhoud, om kinders daarteen te beskerm. Die onus rus steeds op die ouer of voog om hierdie wet toe te pas. Om die jongelinge te waarsku teen vierkantige ogies gaan hul beslis nie meer beskerm teen die gevare van alternatiewe realiteite nie. Die skep van alternatiewe realiteite veroorsaak dat daar hewige kommer aangaande sosiale vaardighede heers. Daar is ook persone wat hul kommer uitspreek rondom gewelddadige videospeletjies en die invloed wat dit op vandag se jeug het. Daar is ongelukkig geen navorsing wat hierdie stellings kan staaf nie. Hoewel die Amerikaanse Psigiatriese Assosiasie reeds ŉ beleidsverklaring gepubliseer wat verklaar het dat gewelddadige videospeletjies kan lei tot meer aggressiewe gedrag. Daar word ook gewaarsku dat dit gevolglik kan bydra tot ŉ tekort aan empatie. Steeds is daar geen bewyse dat gewelddadige videospeletjies ŉ toename in geweldsmisdade veroorsaak nie. Selfs ook nie dat ŉ persoon by misdaad sal betrokke raak as gevolg van die speel van gewelddadige videospeletjies nie. ŉ Gesonde verhouding met die kind verseker vertroue en ŉ veilige ruimte vir kommunikasie. ŉ Voorstel sou wees om saam met die kind te speel. Dit sal jou in staat stel om oor die alternatiewe realiteit wat geskep word, te gesels. Sodoende sal jy vir hom/ haar die fiksie van die realiteit kan skei. Betoon empatie en gesels oor die gevoel wat heers wanneer die karakter byvoorbeeld geskiet word. Dit is van kardinale belang dat die kind verstaan watter gedrag aanvaarbaar is. Sodoende verbeter selfregulasie, asook hoe om frustrasie te hanteer. Sosiale interaksie sal ook hierby baat vind. Wees op die uitkyk vir hierdie gevaartekens. Kry professionele hulp sodra jy hierdie gevaartekens waarneem. Jou huisdokter, asook ŉ opvoedkundige sielkundige, sou ŉ aanbevole vertrekpunt wees. Die behoefte om van die werklikheid te ontsnap, is steeds gewild en die groei hiervan is daagliks sigbaar. Hierdie behoefte kom ook by volwassenes voor. Dit het tot gevolg dat die verslawing aan videospeletjies en interaktiewe sosialemediaplatforms ŉ reuse werklikheid is. Die kruks is om tussen die werklikheid en fiksie te kan onderskei en sodoende ŉ gesonde balans te handhaaf. Waak daarteen dat jy of ŉ geliefde speel-speel gesteel word.