Gouden halsketting Machteld (Geelgoud 750) Halsketting met Citrien en Diamant - 21DIAMONDS.nl - Verjaardag - Sieraad
 kettingen  Machteld  Citrien  Diamant  Goud  Goud  Gouden halsketting Machteld (Geelgoud 750) Halsketting met Citrien en Diamant
Citrien Geelgoud halsketting Machteld
€ 1.250	€ 1.476	Prijs incl. BTW
(for standard ringsize)
width: 12,3	mm
height: 26,8	mm
length: 6	mm
metal: Geelgoud 375
quality: ++ size: 2.0 mm
Karaat: 0.24 ct
stenen: 6 gemstone 2
quality: SI1 size: 2.0 mm
Delivery time: € 1.250	*daily up price Radiateur 732538 Valeo voor o.a. MAZDA | Winparts.be - Radiateur	Klantenservice
dikte (in mm): 32Materiaal: kopergewicht (kg): 7,555	MateriaalAluminiumDikte (in mm)26Hoogte (mm)400Breedte (mm)648BehuizingKunststofbehuizingIngang ø [mm]35Uitgang ø [mm]35	Toepasbaarheid Hanri Wondergem | grootmensspeletjies
Author Archives: Hanri Wondergem
About Hanri Wondergem
By day a journalist a radio producer/journalist. By night… a shooter-drinking-party-seeking-pink-fur-freaking insomniac…
Posted on July 9, 2019 by Hanri Wondergem
Ek is nie ‘n kenner as dit by romantiese verhoudings kom nie. Veral nie verhoudings wat langer as ses maande hou nie. Intendeel, hierdie is my eerste verhouding sedert my universiteitsjare wat so lank hou. Toe was ek verslaaf aan die onsekerheid en die aandag uit alle oorde.
Maar na twee jaar sit dieselfde man nogsteeds ‘n glimlag op my bakkies en my hart is nou gelukkiger as ooit. So ek reken ek kan nou al so ‘n paar van die tekens uitken dat ek (uiteindelik) in ‘n gesonde (lang) verhouding is.
Travel is meer pret as my minnaar saam met my gaan. Ek was altyd ‘n groot voorstander van alleen-reis. Ek is dit steeds. Dit is heerlik! Maar nou verkies ek dit dat die minnaar saamgaan. Ek wil nie ‘n tassie pak as sy tas nie langs myne lê nie. (Skeidingsangs is real, julle!)
Om alleen te slaap is nie meer so lekker nie. Ja, ek het vir 30 jaar soos ‘n seester, uitgespan oor my bed, gelê. Dit was fantasties. Maar nou verkies ek my “groot-lepel”. Veral in die winter. En al snork die groot-lepel soos ‘n trekker. As hy nie langs my slaap nie soek ek die hele nag nag na hom. En soos ‘n loser hou ek dan die kussing vas want dit ruik soos hy. (Verhoudings laat mens lyk asof jy in ‘n Alanis Morissette-musiekvideo speel.)
Iemand anders se mening maak saak. Moet my nie verkeerd verstaan nie, ek doen (soos nog altyd) net wat ek wil. Maar om nou uit my minnaar se mond te hoor “jy lyk mooi” of “ek hou van jou hare so”, laat my erg lekkerkry.
Ek hoef nie meer alleen scary movies te kyk nie. En daar is iemand wat altyd op dieselfde episode van ‘n series is as ek.
‘n Regte slegte dag, kan beter word. Ek kan soos ‘n ondier die huis binnestorm, my handsak op die vloer neersmyt, sug, bitch en moan… en dan gee hy ‘n drukkie en ‘n kopie koffie of ‘n bossie blomme en die sorge is sommer ligter.
Ek het altyd gedink ek gaan moeg raak om elke dag aan dieselfde man te vat. Ek doen nie. Ek hou steeds net so baie daarvan soos toe ons verhouding net begin het. Ek hou dalk selfs meer daarvan omdat ons gemaklik is met mekaar. Sy ore is steeds net so flippen adorable! Niemand se nek ruik so lekker soos syne nie. Ek ken al die kielie-spots.
En verskoon die cliché, maar absence really does make the heart grow fonder. Jissie, is ek vir jou opgewonde om my minnaar te sien as hy vir ‘n paar dae weg was.
Hoe langer die verhouding, hoe beter die geskenke. Feit. Hy ken my nou so goed dat hy presies weet waarvan ek hou en wat ek nodig het. Ek is mal oor my horlosie en ek het regtig daai oorfone nodig gehad (vir die trekker, jy weet).
Ek ken hom veel beter as die meeste mense. Dit verskaf vir my eindelose genot as mense na hom verwys as “introvert” of “stil”. Want ek ken die danspassies en grappies as dit net ek en hy is. En dis lekker dat net ek daardie kant van hom sien en geniet.
Na twee jaar kan ek dit steeds regkry om my minnaar skaam te maak. Okay, ek bieg, hy skaam hom gewoonlik vir my, maar steeds. Om sy boud te knyp in die openbaar en die sogenaamde “idiot smile” op sy gesig te sien maak my so gelukkig!
Selfsug word (gedeeltelik) uit die weg geruim. Al het ek die sjokolade vir myself gekoop, gee ek steeds vir hom die laaste blokkie. Al is ek so lus vir my doggy bag se inhoud, kry hy steeds ‘n happie.
En ja, my enkellopende status was toe nou nie so chronies soos ek gedink het nie. Nou is ek die sweetpakbroek van ‘n man se lewe. Dis gemaklik en warm en lekker en op ‘n eiesoortige manier baie sexy.
Daar was toe iemand wat my kon oortuig om verhoudings ‘n behoorlike kans te gee. En daar is iemand vir wie ek elke dag lief is sonder om moeg te word vir sy teenwoordigheid.
Foto: Sarah Andersen on Bored Panda
Posted on December 26, 2018 by Hanri Wondergem
Soos almal wat my blog lees teen die tyd al (hopelik) weet: is ek in ’n verhouding.
Yup. Al vir meer as ’n jaar met dieselfde (wonderlike, obviously) man.
En in die jaar het ek baie van myself geleer.
Nie noodwendig omdat hy dit uitlug nie (hoewel hy dit soms ook doen), maar ook omdat iemand wat vir 30 jaar chronies enkellopend was nie juis ag slaan op hulle gewoontes nie.
En aan vreemde gewoontes het ek nie ’n tekort nie.
Maar as jy baie tyd saam met iemand bestee word hulle blootgestel aan die gewoontes en mag hulle dalk sien dat jy eintlik ’n grilgat is.
Die idee vir dié bloginskrywing het so rukkie terug by my pos gevat toe ek op die bank sit en eet… in my nagklere… met my voete altwee op die bank.
“Wat doen jy?” My minnaar staan in die kombuis en staar na my.
Ek voel soos ’n kind wat op heterdaad betrap is terwyl ek besig is met kattekwaad.
Ek kyk af en besef dat ek die rooiworsie eet.
Nie eet soos wat ander mense eet nie, maar op my eie manier eet.
Dit beteken die “velletjie” op elke sy van die worsie word met my voortande afgeknaag. Dit laat die rooiwors misvormd en amper naak voorkom…
En dan vat ek klomp klein happies tot my kieste volgestop van die rooiwors is.
Nooit het ek eers twee keer hieroor gedink nie – tot iemand vir my gekyk het terwyl ek dit doen.
En kom paastyd gaan hy dieselfde sien met elke paaseier wat ek in die hande kry.
En toe die kwik net duskant die hel gedraai het en ek die waaier op ons wil sit, besef ek dat daar nog ’n gewoonte is.
Die hoop klere op my spieëlkasstoeltjie.
Dis te vuil vir die kas, te skoon vir die was, so dit eindig op die stoel.
En toe op die grond want die waaier moet op die stoel.
En ek het skaamteloos die volgende oggend daai einste bra van die vloer af opgetel en aangetrek…
Dit nadat ek my nagrok uitgetrek het.
Ja, jy lees reg, ’n nagrok.
Nie ’n stywe, sexy ene van kant nie.
Nee, daai soort rol op om jou middellyf en laat jou boude soos uitgerysde boerbrode die volgende oggend uitsteek terwyl ’n tepel ook sy verskyning maak deur die loop van die nag.
Ek praat van ‘n propperse nagrok. Een wat soos ’n baie groot T-hemp lyk, maar langer is en hase op het en wie se teikenmark tien teen een ou tannies is.
My minaar verwys daarna as “jou groen lap”. Want dis vormloos en lelik, maar dit voel soos liefde.
Dan is daar inkopies. Ek het jare laas ‘n inkopie-lys gemaak. En ek is veronderstel om dit te doen. Want ek gaan altyd om een item te koop. Dan los ek die trollie of die mandjie. Tien minute later stap ek soos ‘n wafferse akrobaat na die kasregister met 4 blikkies opgestapel bo-op ‘n brood en ‘n pak skyfies wat ek tussen my tande vasbyt en ‘n toiletrol onder die arm.
Net om by die huis te kom en te sien daar is reeds 100 toiletrolle.
En dan te besef dit wat ek eintlik moes koop het op die winkelrak agter gebly.
Daar is min dinge so lekker soos om langs ’n geliefde wakker te word nie.
Behalwe vir die feit dat ek soos ‘n nagmerrie lyk as ek wakker word.
My enigste drie hare staan in sewe rigtings, ek het ernstige poepoog en my asem ruik asof ek deur die nag aan die toon van ’n lyk gesuig het.
Boonop is ek beneuk.
Maar wat die wakker word lekker maak is as die minnaar eerste wakker word en ek daarom wakker word met die reuk van koffie wat die monster onmiddelik meer mens maak.
Ek kan nie mens as ek nie eers koffie nie.
Ek is letterlik nie mens nie. Ek grom en brul en kreun en kerm. Tot ek die eerste sluk koffie gevat het. Dan is alles beter.
Mens sou dink as vrou van oor die 30 (meer as 365 jaar oor dit) sou ek weet om my yskas vol lekernye te hou. Ek weet, maar ek doen dit nie.
Daar is klomp random goed daar binne (ek kan nie bevestig of ontken dat dit groen word nie) en die laai is waarheen komkommers gaan om vrot te word.
Tog is my yskas ‘n toonbeeld van volwasse wees elke nou en dan.
En met nou en dan bedoel ek as my ma kom kuier.
Die minnaar het lekker in sy mou gelag toe hy sien hoe my ma stapels vol gevriesde maaltye wat sy met liefde gemaak het uitpak.
Ek oefen, nie soveel omdat ek wil mooi wees of maer wees nie.
Maar omdat ek ook ‘n depressie-monster is as ek dit nie doen nie.
Tog hoop ek dat die mooi en maer saam sal kom.
Daarom is ek elke keer telleurgesteld as ek na 5 squats in die spieël kyk en my boude lyk soos vetkoekdeeg eerder as soos staal.
Ek wil nie eers weet wat deur die minnaar se gedagtes gaan elke keer as hy moet “voel hoe styf is my maagspiere is” nie.
En daar is nie veel spiere nie.
Daar is ‘n rol.
Maar hy speel saam en maak elke keer asof ek ‘n kragkoei is en ek waardeer hom vir die genade.
Ook het ek onlangs (soos die ou tannie in my hart) die vreugde van Dischem-skoene ontdek.
Ek en my bejaarde moeder koop nou by dieselfde plek skoene. En ek dra dit skaamteloos en giggel vir die jonges wat soos pasgebore kalfies op hulle hakke probeer beweeg.
En die minnaar het ook daaroor gegiggel – maar darem keel skoongemaak en verduidelik dat hy verstaan.
Wat hy nie kan verstaan nie, is hoe baie ek vir oksels gril. Armholtes. Armpitte. Noem dit wat jy wil.
Dis vir my die aakligste deel van die liggaam met geen ander doel as sweet en hare groei nie.
Ek wil ‘n paniekaaval kry as iemand nader kom om my te druk en hulle is langer as ek. Want ek sien daai sweetkol nader kom en ek wil hol.
Hierdie grilgat-gewoonte verskaf vir die minnaar wel genot.
Veral as ek my lê probeer kry en hy druk sy vinger daarin.
Dis ook die maklikste manier om ‘n onderwerp te verander.
‘n Paar ander gewoontes waarvan ek deeglik bewus geword het (of bewus gemaak is) oor die afgelope jaar:
Die baba-poeier wat ek tussen my bo-bene gooi om die gevreesde chub-rub te voorkom.
Die aantal kere wat ek Vaseline op my lippe smeer.
Die feit dat ek elke dag (soms 2 keer per dag_ van my kroon tot my toon met baba-room smeer.
En dan my pote weer smeer as ek in die kooi klim.
Ek gooi eers melk by my koffie en dan warm water.
Ek noem my binne-been-vet ‘n “privaat-frikkadel”.
Ek het steeds ‘n vrees vir die groen-enkel-gryper en daarom moet my bed tot teen die grond kom en geen spasie hê vir iemand om daar weg te kruip nie.
Ek het regtig baie cheese grillers. En cheese griller pies.
Ek drink meer water as die deursnee mens.
Ek luister slaapstories. Soos ‘n 10-jarige.
My onderlip doen snaakse goed (soos word langer, korter of gebyt) as ek konsentreer.
Ek kan enige baba laat glimlag en/of slaap.
Honde en katte sal altyd by my kom sit.
Ek gril nie vir bloed nie. Ook nie harsings of derms nie. Maar snot. Ek kan nie cope met snot nie.
Hier is die verkorte weergawe van al die dinge wat van my ‘n grilgat maak.
Daarom gee ek ‘n shout out vir my minnaar wat al vir ‘n jaar daarmee uithou.
En ook vir my ouers en sibbe wat dit vir 18 jaar gesien het en vir my lief gebly het.
Posted on August 10, 2018 by Hanri Wondergem
Augustus 2018 is ‘n winderige maand, in die Goudstad is daar vier seisoene in ‘n dag, die bome staan kaal en die stof laat alles asvaal lyk. Dis in die meeste opsigte net nog ‘n Augustus soos die 31 ander wat ek al beleef (en gehaat) het. Maar wat hierdie Augustus anders maak, is dat dit die laaste maand is wat ek in diens van die openbare uitsaaier staan.
Ek moet self daai laaste sin meer as een keer lees, al het ek hom self geskryf. Want na so ampertjies ses jaar, een tiende van ‘n Krugerrand, snot, trane, spanning, pret, plesier, mikrofone, vreemde luisteraars en vreemder kollegas roep ek die SAUK vaarwel.
‘n Nuwe uitdaging wag op my. Dis vreesaanjaend, angswekkend, bekotsingswaardig en soveel meer – maar soos my huidige baas vir my sê (nadat sy gesig eers wit en toe rooi en toe pers geword het met die nuus van my bedanking): “There is no growth in a comfort zone.”
Maar genade, dit word ‘n comfort zone geroep vir ‘n rede. Dis gemaklik. Maar ek sal die gemak (en genadiglik die vroegskof) vir eers laat staan. Want groei moet ek groei. Maar nie voordat ek eers dankie gesê het nie.
‘n Wyse mens (soos gewoonlik is dit my ma) seg altyd: “Oral waar daar mense is, is daar maar ‘n hopie stront.” En in die nuuskantoor is daar nie ‘n hopie stront nie, dis sommer ‘n berg kak met ‘n rioolrivier. Maar die hemele hoor my, vir die klomp mal mense is ek so lief en by die “poefplaas” (dis die mooi weergawe, aanvaklik was daar ‘n “s” waar die “f” staan) het ek meer as baie geleer.
Dieselfde kollega wat my eenmaal met ‘n pak batterye gegooi het, het my later geleer van verdraagsaam wees, geduld he en luister om te hoor, nie om te antwoord nie.
Die kollega wat my al mal gemaak het met die daaglikse aanval op haar sleutelbord en vrees vir tegnologie, het my al opgebeur met ‘n bad-bederf op die dae wat ek dit die nodigste gehad het.
Daar was onvanpaste oomblike, soos toe ek en ‘n kollega besluit het om ‘n voorbladfoto vir die sexual harassment handleiding te neem, gevolg deur ‘n dronk aand waarin die einste kollega sy diepste seer kon deel – weg van die onvanpaste grappe.
Daar was vele buite uistendings waarby ‘n kollega saam met my gelag het omdat ons niks weet van kwaliteit whiskey nie, ons het eers vriendinne en toe vrienginne geword.
Daar was ‘n bekgeveg wat (volgens ooggetuies) gedreig het om bloedvergieting te word, maar ‘n drukkie die volgende dag en daarna gereelde boodskappe wat oorstroom van omgee.
Daar was die kollega wat nooit met my gepraat het nie, maar onlangs begin het om my skouer ‘n bemoedigende drukkie te gee – en ek weet nou nog nie of die einste kollega eers weet hoe baie haar skouerdrukkie op my donker dae beteken nie.
Een kollega het onlangs eers by die span aangesluit, maar dadelik vir my ‘n “mammie” geword wat verstaan as ek my kuite pof en deel as haar eie gat op ‘n krul trek.
Daar is die kollega wat my al vir jare “’n bier” skuld, en jaarliks die skuld so bietjie minder en dan weer bietjie meer maak – en dan ook altyd reg staan met raad as ek karprobleme en kopkrappers het.
Daar is ‘n kollega wat my so baie leer, sonder dat hy dit besef, omdat hy soos roepman vreemd is, maar die wysheid van die oudste uil in die donker woud van sy denke dra.
Daar is ‘n kollega wat my hartsnare roer maak met die kwesbaarheid van sy eie hart en dan laat skaterlag met sy lekkerbekmanier van stories vertel.
Ek word elke dag herinner dat mens vir ander mense ‘n plekkie in die son moet gun. Een van die kollegas se laggende gesig is elke dag vir my ‘n reminder dat ek op die aarbol is om klippe uit ander se pad te rol.
Daar is die aanvanklike kantoor-baba wat voor my ontwikkel het in ‘n puik joernalis en mooie vroumens, wat nie ‘n bose-haar op haar hoof het nie.
Ek het gesien hoe ‘n ander kollega van ‘n kind na ‘n vrou ontwikkel met die geboorte van haar seuntjie en hoe dapper ‘n enkelma kan wees.
Ek het ure se stories oor koekbak en kospryse en die geskiedenis van radio aangehoor.
Dan is daar natuurlik die kollegas wat al voor my die pad gevat het wat ook elkeen op hulle manier ‘n merk gemaak het op my lewenspad. En selfs vriende geword en gebly het, lank nadat hulle die kollega-rol agtergelaat het.
En soveel soos wat ek dankbaar is vir elke geleentheid by die SAUK, elke keer wat ek iemand se storie kon vertel, elke keer wat ek in die aanbieder- of redakteurstoel gaan sit het, elke keer wat ek agter ‘n mikrofoon ingeskuif het… soveel meer is ek dankbaar vir die mense wat my geleer het van mens wees.
Met die twee weke oortyd wat ek met my pliggie-maniertjie opgebou het sal ek binnekort vir oulaas “Hanri Wondergem vir SAUK nuus” wees. Maar altyd terugkyk met liefde in my hart, ‘n traan in my oog en vele lesse geleer.
Nou weet ek eers wat “love-hate-relationship” beteken.
En al wat mens dan tog kan sê is dankie vir die kleurvolle karakters wat die grys dae onwetend opgehelder het.
Posted on April 13, 2018 by Hanri Wondergem
Die beste raad wat ek nog ooit gekry het, was toe ek ‘n wipgat 17-jarige was. Die wat my ken, weet waar ek vandaan kom. Vir die wat nie weet nie – ek het op Swartruggens groot geword, ons was 19 matrieks is totaal. Nou hoekom dit van belang vir hierdie skrywe is, sal jy spoedig uitpluis.
Net ‘n handjievol van die matrieks van 2005 het Natuur- en Skeikunde as vak geskies. Met handjievol bedoel ek letterlik soos miskien 5. Die res is almal Bedryfsekonomie toe. Omdat die skool so klein was, is kinders van alle vlakke van verstaan, in een klas gesit. Ek sê nie ek is ‘n akademiese reus nie, maar ek was my lewe lank ‘n onderskeidingskandidaat. Dieselfde het gegeld in die Skeinat- (soos ons daarna verwys het) klas.
Die uiteinde was dat ek (as onderskeidingskandidaat) soms baie gefrustreerd geraak het as ek moet wag tot die skuur-deur-dat-my-gatvelle-aan –die-draad-sit-kandidate die werk verstaan. As ek terugdink besef het dat geduld nnie my sterkpunt was nie en dat ek eintlik bietjie onredelik en onnodig was teenoor die kinders wat op ander vlakke as akademie presteer het. Maar nietemin – ek was ongeduldig.
My Skeinat-juffrou was ‘n bejaarde vrou. Maar nie sommer enige vrou nie. Sy was my ma se beste vriendin en jare lange vertroueling, amper ‘n mentor. Ek het voor haar groot geword en ek was vir haar lief as Juffrou Botha, maar ook as Tannie Marié.
So sit ons eendag in die klas en die Fisika maak sommer dadelik vir my sin. Die ongeduld skop in. Ek vra vir Juffrou Botha of ek nie maar kan aangaan met my werk nie. Juffrou Botha antwoord, sonder om te kwaai te wees: “Nee, jy moet maar geduldig wag tot almal verstaan en klaar is met die vraag.” Wipgat Wondergem vererg haar en sê: “Maar dis nie regverdig nie!”
En daar kom die beste raad wat ek al ooit gekry het toe.
“Hanri, wie het dan ooit vir jou gesê die lewe is regverdig?”
As 17-jarige het ek nie die volwassenheid of lewenservaring gehad om dié raad werklik te waardeer of te verstaan nie. Vandag verstaan ek dit aansienlik beter. En dit bly my altyd by.
Want die lewe is nie regverdig nie. Daar is sekere onregverdighede wat mens kan aanspreek, ander moet jy net aanvaar en laat gaan.
Vanoggend sit ek weer en dink hoe onregverdig die lewe soms kan wees. Wat presies onregverdig is, is nie nou ter sprake nie. Toe spring Tannie Marié se woorde weer in my gedagtes in. Want niemand kan sê die lewe is regverdig nie. Dit is nie.
En asof sy my hoor stuur sy vir my ‘n boodskap. Wat dit so merkwaardig is, is dat sy jare gelede reeds oorlede is. Die boodskap wat sy vandag gestuur het kom deur my ma. My ma het op ‘n briefie afgekom wat Tannie Marié ‘n dekade gelede geskryf het.
Dit lees as volg:
Liewe Larda, (én vir die Pa)
Om ‘n laat geluk te sê, is beter as géén geluk!
Vir Hanri se 21ste: Baie geluk met die produk van 21 jaar: ‘n lieflike, gelukkige mensie wat borrel van lewensvreugde.
Ons is ook dankbaar, saam met julle, vir soveel genade wat julle ontvang het om vir Hanri te kon padwys.
Vir my: ‘n voorreg om haar te ken en van die borrels te kon vang in die klas!
Geniet die borreltjie energie!
Marié (ek is seker Ben deel my gevoelens)
Knop in die keel lees ek die boodskap oor en oor. Dat dié wyse vrou dan nou my “borrels” kon raaksien deur my tienerjare. Deur my stink houding en skerp tong. Deur puisies en kniekoppe en stywe poniesterte en hormone.
Ek dink borrel nou meer as ooit – ek wens so Tannie Marié kon die volwasse Hanri ook ken. Die Hanri wat meer geduld het, meer deernis, meer waardering. Die Hanri wat besef die lewe is nie regverdig nie en doen wat sy kan om dit reg te stel. Die Hanri wat kan aanvaar dat sy sekere dinge nie kan verander nie.
Ek wens ek kon vir haar dankie sê vir die goeie raad en dat sy my nooit soos haar mindere hanteer het nie (hoewel ek was).
Maar ek is seker sy sit iewers en glimlag en wéét haar woorde bly my by en die borrels is ook deels te danke aan haar.