Geskiedenis van Quebec: van Nieu-Frankryk tot die Belle-provinsie - Inligting - 2022
Geskiedenis van Quebec: van Nieu-Frankryk tot die Belle-provinsie
DieQuebec geskiedenis smelt aan die begin met die van die Nuwe Frankryk. Om die sielkunde van Quebec te verstaan, is dit raadsaam om voortdurend na hierdie gesogte verlede te verwys, wat meegebring het dat die Franse ontdekkingsreisigers die koninkryk 'n groot koloniale ryk gee wat die grootste deel van Kanada en 'n groot deel van die Verenigde State beslaan. Maar nie die Franse of die Engelse was die eerste inwoners van Quebec nie, en 'n geskiedenis van hierdie gebied, drie keer so groot soos Frankryk, kan nie ignoreer wat gebeur het voor die aankoms van die eerste Europeër nie.
Die geskiedenis van die Indiese Quebec
Daar word algemeen aanvaar dat die nedersetting van Noord-Amerika hoofsaaklik deur die Bering-straat, meer as 20 000 jaar gelede, gedurende die ystydperk plaasgevind het. Argeologiese oorblyfsels getuig van die aanwesigheid van 'n habitat van paleolitiese jagters in die St. Lawrence Valley 10.000 jaar gelede. Enkele duisende jare later het jag, visvang en versameling plek gemaak vir die embrio's van die landbou. Die gereedskap het gediversifiseer. Die gekapte en daarna gepoleerde klip is geleidelik deur koper vervang. Die aanwesigheid van minerale uit Pennsylvania en Labrador toon die bestaan ​​van 'n belangrike handelsnetwerk. Die nedersetting het na die Laurentiërs uitgebrei en pottebakkery het ongeveer 5000 jaar gelede verskyn.
Die aankoms van die Inuit, wat die Tuniete vervang het, wat nou verdwyn het, was later; hulle sou die gebied van Quebec eers duisend jaar voor ons era bereik het. Daar is geglo dat daar op twee klippe in die oostelike gemeenskappe 'n Fenisiese skrif ontdek is. Daar word geglo dat Ierse monnike, wat deur die Vikings verdryf is, teen die einde van die 9de eeu in die Golf van St. Lawrence kon skuil. Rondom die jaar 1000, in die nasleep van Erik die Rode, het hulle hulle in Ysland gevestig, wat Newfoundland verken het. Europeërs, Indiese stamme het reeds mielies, muurbal, sonneblom en bone gekweek, al was hierdie begin van die landbou nog nie baie oud nie. Die Indiese bevolking beloop toe ongeveer 30 000 individue op die gebied van die huidige Quebec.
Aan die begin van die 16de eeu, tydens kabeljouvisvangsveldtogte, het Franse seevaarders, veral Baskies, die omgewing van Newfoundland besoek. Hulle het 'n paar Amerikaners na Frankryk teruggebring. In 1520 is 'n kortstondige Portugese kolonie in Kaap Breton gestig. In 1524 het handelaars en die koning van Frankryk, Frans I, 'n Florentynse ontdekkingsreisiger, Jean de Verrazane (of Verrazzano - 1485-1528), opdrag gegee om 'n deurgang deur die weste na die geheimsinnige Ooste te vind. Frankryk, wat in die wedloop vir ontdekking deur ander Europese lande agter geraak het, was van plan om in te haal. Die ekspedisie het misluk, Verrazzano het met leë hande teruggekeer nadat hy die Amerikaanse kus van Florida na Newfoundland verken het. Maar die beweging is van stapel gestuur en op die kaarte van destyds verskyn die See van Frankryk, voor die Golf van St. Lawrence, Kaap Breton en die Land van die Bretons suid van die rivier.
Die drie reise van Jacques Cartier
Die drie reise van Jacques Cartier (1491-1557), wat van 1534 tot 1542 plaasgevind het, was die eerste belangrike stadium in die geskiedenis en vorming van Nieu-Frankryk. Tydens die eerste reis verken die Bretonse seevaarder, afkomstig van Saint-Malo, die Saint-Laurent-rivier en soek altyd na die gang wat die fantastiese Cathay van Marco Polo kan bereik. Op 24 Julie 1534 land hy in Gaspé waar hy 'n kruis plant, ons weet nie waar nie en neem sodoende die Gaspé-kus in besit van die koning van Frankryk in besit. Hy het twee van die seuns van die plaaslike Iroquois-opperhoof, Donnacona, na Frankryk teruggebring, wat die Europeërs met vreesbevange op sy gebied sien aankom het.
Tydens die tweede reis (1535-1536) doop Jacques Cartier 'n klein baai waarheen hy op 10 Augustus 1535 vertrek, met die naam van die heilige van daardie dag, Saint-Laurent, en loop dan die rivier op wat later hierdie naam sou dra. Hy ontdek Île aux Coudres, vestig hom in die Sainte-Croix-hawe, naby die Indiese dorpie Stadaconé, naby die plek waar Quebec later sou opstaan, en gaan voort na Hochelaga, 'n versterkte Indiese dorpie van palisades, geleë op 'n gekweekte eiland waar mielies groei, soos Quebecers steeds mielies noem. Jacques Cartier noem die berg waar die Indiese dorp Mont Royal is; dit dra steeds hierdie naam en die stad Montreal styg vandag aan sy voete sowel as op sy hange.
Die Malouin leer die gras daar ken petun, pyptabak, waarvan hy nie veel hou nie. Die rit struikel dan op die Lachine Rapids en ons moet terugdraai. Tydens die terugkeer omseil Jacques Cartier Newfoundland en bewys hy dat dit 'n eiland is. Hy het Donnacona saamgeneem na Frankryk, wat drie jaar later gesterf het sonder dat hy sy land weer gesien het; is ook 'n paar Iroquois op reis, met die doel om dit aan Francis I voor te lê.
Die koning van Frankryk, verlei deur die verhale van die Indiese opperhoof, spoor Jacques Cartier aan om 'n derde reis te onderneem om goud, edelgesteentes en speserye terug te bring, maar ook om 'n kolonie te vestig en die Katolisisme. Deur die ontdekte lande te beset, toon François Ier sy voorneme om die aansprake van Oostenryk en Portugal oor die hele Nuwe Wêreld te verwerp. Vir hierdie doel word 'n ekspedisie opgestel; dit moet gelei word deur 'n heer van die hof van Frankryk, Jean-François de la Roque de Roberval (1500-1560), 'n boorling van Carcassonne, aangestel as luitenant-generaal van Nieu-Frankryk.
Aangesien die ekspedisie vertraag is, het Jacques Cartier, wat waarskynlik nie die rol van die sekonde gehad het wat hom opgelê is nie, die eerste keer in 1541 vertrek. Die kruising was moeilik; 'n fort is nietemin gebou by die samevloeiing van Saint-Laurent en die Cap Rouge-rivier, Charlesbourg-Royal, om voor te berei op kolonisasie. Terselfdertyd verkry die navigator van die Indiane wat hy glo goud en diamante is. In 1542, toe hy na Frankryk terugkeer, ontmoet hy Roberval in Newfoundland. Laasgenoemde beveel hom om na die St. Lawrence terug te keer; die Bretons weier en keer terug na sy vaderland waar hy hom met leë hande sal bevind, sy vrag bestaan ​​slegs uit piriet en waardelose kwarts!
In 1542 het Roberval met 3 groot skepe en honderd koloniste by die Sainte-Croix-hawe aangekom. Die winter verminder nuwelinge. In 1543 het hy die Saguenay verken op soek na die wonderlike koninkryk wat Donnacona en sy seuns beweer het dat hulle aan Francis I aan die oewer bestaan. Hy hoop ook om 'n deurgang na die noordweste na die see te ontdek wat die Indië bad. Hierdie verkenning bly tevergeefs, maar Roberval laat sy naam oor aan 'n stad wat vandag aan die oewer van Lac Saint-Jean staan. Die ontdekkingsreisiger is verwoes terug na Frankryk, en kolonisasie is tydelik verlaat.
Roberval het egter met die Ottawa-rivier opgegaan en sy vlieënier, Jean Fontenaud of Jean Alphonse de Saintonge (1484-1549), het die bestaan ​​van 'n bevaarbare seestraat tussen Groenland en Labrador getoon. Die vlieënier sal probeer om na die toneel terug te keer en steeds op soek na 'n deurgang na die noordooste. Die Spanjaarde sal sy skip op 'n onbepaalde datum na die bodem stuur terwyl hy na La Rochelle terugkeer.
Die verkenning van lande wat blykbaar nie goud of diamante verberg nie, 'n mens verloor belangstelling daarin en 'n mens laat hul benadering na die vissermanne, waaronder die Franse (Baske, Bretons en Normandiërs) totdat die handel met die velle nie weer die luste. Boonop bevoordeel die era van godsdiensoorloë skaars avonture op die see.
Die stigting van Nieu-Frankryk deur Samuel Champlain
Vanaf 1581 het Franse handelaars met pelse begin handel dryf in die Golf van St. Lawrence. Anders as visvang, veronderstel hierdie nuwe aktiwiteit die bestaan ​​van tellers, dit wil sê vaste ondernemings, en die idee van kolonisasie kom natuurlik by u op. In 1600 het Pierre de Chauvin (1575-1603) 'n handelspos in Tadoussac geopen, by die samevloeiing van die Saguenay en die St. Lawrence. In 1603 neem Samuel de Champlain (1567-1635), 'n boorling van Brouage, deel as navigator, ontdekkingsreisiger en kartograaf, aan 'n reis gereël deur 'n ander handelaar, François Gravé, wat hy as sekonde help. Dit gaan die Saint-Laurent op na Trois-Rivières. 'N Tweede reis bring hom by die monding van die Saguenay. Daar ontmoet hy die hoof van Montagnais, Anadabijou; Laasgenoemde verwelkom die navigator des te beter as 'n Indiër wat uit Frankryk terugkeer, baie van koning Hendrik IV praat en van sy welwillendheid vir die mense van die Rooi ras. Die vredespyp word gerook. Hierdie eerste ooreenkoms sal 'n blywende invloed hê op die inheemse beleid van Frankryk, wat gepleeg word teen die Iroquois, 'n magtige konfederasie van vyf stamme, waarvan die organisasie later die grondwet van die Verenigde State sal inspireer.
Quebec '/> Champlain is toe die rivier op na die stroomversnellings om 'n kaart op te stel wat hy aan die koning moes gee. Van 1604 tot 1607 het die seevaarder die Amerikaanse kus tot by Cape Cod (Massachussetts) gedurende 'n tydperk verken ekspedisie gelei deur Pierre Dugua de Mons met François Gravé weer as vlieënier. Verskeie ondernemings is geskep, waaronder Port-Royal; dit was die begin van Acadia. Maar die kommersiële voorregte wat Dugua de Mons verleen is herroep, het die ekspedisie na Frankryk teruggekeer en Port-Royal in die bewaring van die vriendelike Indiese hoofman Membertou gelaat. Frankryk het op hierdie punt met die Nederlanders en Engelse meegeding.
In 1598 het Troillus des Mesgoüets of Troilus de La Roche de Mesgouez (1536-1606), aangestel as goewerneur van Newfoundland deur Henry III, destyds Henry IV, ongeveer veertig bedelaars wat hy neergelê het op die Île des Sables, wat 'Hy doop Île Bourbon, naby die huidige Nova Scotia. Byna almal sal sterf.
In 1608 vertrek Champlain weer as luitenant van Dugua de Mons, wat in Frankryk gebly het, met agt-en-twintig man, met die doel om 'n permanente instelling te skep. Hy land aan die voet van Cap Diamant en stig die stad Quebec, na die naam wat die Montagnais aan die plek gegee het, dit wil sê "Rivier vernouing ". Gedurende die eerste winterperiode word die klein kolonie deur skeurbuik en disenterie vernietig. Slegs agt mans oorleef behalwe Champlain.
Dit versterk sy alliansie met die Montagnais en die Algonquins. Die verhoudings met laasgenoemde is des te makliker, want dit is byna permanente konflik met die Iroquois oor die pelshandel. In 1609 het Champlain die Richelieu-rivier opgegaan en die meer ontdek wat vandag sy naam dra. Geen slegte ontmoeting het plaasgevind nie, 'n deel van die troep verlaat die ontdekkingsreisiger. Hierdie een bly alleen met twee Franse en sestig Hurons. Op die plek van die toekomstige Fort Carillon, 'n bietjie suid van Crown Point (staat New York), het die ekspedisie met die Iroquois in aanraking gekom. Die volgende dag is tweehonderd krygers op die oorlogspad. Champlain vermoor een van hul leiers met 'n boogskiet en saai skrik onder sy vyande wat ontbind. Hierdie skoot is die begin van 'n lang stryd tussen die Franse, vriende van die Hurons, Montagnais en Algonquins, teen die Iroquois-bondgenote van die Engelse.
Champlain keer terug na Frankryk met die hoop om die pelshandel te laat herleef en om die handelaars in die stigting van Quebec te interesseer. Toe hy in 1610 na Kanada terugkeer, word hy daar met 'n pyl in die oor en nek gewond tydens 'n nuwe konfrontasie met die Iroquois aan die Richelieu-rivier. Aangesien die pelshandel rampspoedig blyk te wees en Hendrik IV vermoor is, het Champlain weer na Frankryk teruggekeer en daar met 'n jong meisie (12 jaar) getrou. Hy het in 1611 na Kanada teruggekeer om die omgewing van Montreal, veral die Rivière des Prairies, te verken en een van die eilande in die rivier gedoop met die naam Sainte-Hélène, ter ere van sy jong vrou. 'N Opruiming word onderneem in die gebied van die huidige Place Royale, op 'n plek wat dien as 'n bymekaarkomplek vir die Indiane; die terrein word beskerm teen oorstromings deur 'n lae klipmuur. Champlain sak die stroomversnellings in 'n baskano af om sy aansien op die Indiane te laat geld. Hy het in 1611 na Frankryk teruggekeer om die toekoms van sy besigheid wat deur die handelaars verlaat is, te verseker.
In 1612 benoem Louis XIII die graaf van Soissons, toekomstige prins van Condé, luitenant-generaal in Nieu-Frankryk; Champlain, met die titel luitenant, sal hom vervang in sy afwesigheid; hy sal die gesag van die kroon uitoefen, voortgaan om 'n deurgang na China te soek en die myne van edelmetale te ontgin wat sou ontdek word. In hierdie konteks, vanaf 1613, onderneem die Franse seevaarder 'n eerste reis na die Pays d'en Haut via die Ottawa-rivier (Ottawa). Maar die inligting wat hy van die Indiërs gekry het, het hom betwyfel en hy het sy voetstappe teruggetrek nadat hy sy astrolabe verloor het.
In 1614, weer in Frankryk, het hy die Maatskappy handelaars van Rouen en Saint-Malo en die Maatskappy deur Champlain, voordat hy in 1615 na die Nuwe Wêreld teruggekeer het, vergesel deur Récollets om die Indiërs te evangeliseer: Denis Jamet (? -1625), Jean Dolbeau (1586-1652), Joseph Le Caron (1586-1632), Pacifique Duplessis (1584-1619 ). 'N Huis en 'n kapel word gebou; 'n eerste mis word op Rivière des Prairies gevier deur vader Denis Jamet bygestaan ​​deur vader Joseph Le Caron. In dieselfde jaar onderneem Champlain 'n nuwe reis na die Pays d'en Haut, na die Ontariomeer. Dit loop dan langs die Oneida-rivier. Tussen Lakes Oneida en Onondaga het hy 'n Iroquois-fort teëgekom, in 'n geveg gewikkel met die Hurons wat hom vergesel het en weer deur twee pyle getref is, waarvan een hom in die knie gewond het. Na drie uur se gevegte moes hy noodgedwonge terugtrek. Hy het sy toevlug tot Huronia geneem om die winter daar deur te bring. Verlore in die bos, tydens 'n takbokjagpartytjie, dwaal hy vir drie dae, en hy word dood gehou voordat hy by sy maats aansluit.
Nadat hy die verdediging van Quebec verbeter het, vertrek hy in 1616 na Frankryk. Die prins van Condé is in hegtenis geneem, en die maarskalk van Thémines vervang hom met die titel as onderkoning. Champlain pleit die saak van Kanada aan die owerhede: die beheerde gebied is enorm, dit word deur die mooiste riviere ter wêreld gekruis, die Indiërs is gretig om te bekeer. Hy stel voor om 15 Récollets, 300 setlaarsgesinne en 300 soldate te stuur. Hy waardeer die kolonie se potensiële produk op meer as £ 5 miljoen. Die owerhede is oortuig en Champlain herwin die monopolie op die pelshandel terwyl die voortsetting van kolonisering bevestig word. In 1618, nadat hy 'n plan vir die evangelisering van die Indiërs aan Lodewyk XIII voorgelê het, was Champlain bereid om terug te keer na Nieu-Frankryk toe nuwe probleme ontstaan. Die Engelse het vryheid van handel verkry en sy medewerkers betwis sy gesag.
In 1619 het die prins van Condé, vrygelaat uit die tronk, sy onderkoning aan die hertog van Montmorency, admiraal van Frankryk, afgestaan; laasgenoemde bevestig Champlain in sy funksies en die koning verplig hom om Nieu-Frankryk in gehoorsaamheid te hou. Champlain keer terug na Amerika met sy vrou wat mondig geword het. Hy het die verdediging van Quebec verder versterk deur Fort Saint-Louis, aan die bopunt van Cap Diamant, te bou. 'N Stryd teen sy maatskappy teen dié van die Caën-broers; die geskil word besleg deur die samesmelting van die twee maatskappye onder leiding van die Caëns. Champlain beïnvloed die keuse van die hoof van 'n Indiese stam en slaag daarin om 'n benarde vrede met die Iroquois te bewerkstellig. In 1624 keer hy saam met sy vrou na Frankryk terug. Aangemoedig om voort te gaan, vertrek hy gou, maar sonder sy vrou wat nog nooit gewoond geraak het om onder die Savages te woon nie.
In 1627 het Richelieu sy belangstelling in die kolonie uitgespreek deur die Maatskappy van Nieu-Frankryk of die maatskappy van die Cent-medewerkers, 'n groep handelaars en aristokrate waarvan hy 'n lid is, asook Champlain. Hierdie maatskappy is verantwoordelik daarvoor om elke jaar 300 koloniste te bring. Die stelsel van geoktrooieerde maatskappye wat voordeel trek uit die monopolie van pelshandel, het pas ontstaan. Die seigneurale regime is in Nieu-Frankryk ingestel. Champlain word die kardinaal se bevelvoerder in die kolonie.
Maar sake is sleg. In 1628 het die Engelse die plaas by Cap Tourmente geplunder. Champlain is deur Britse handelaars, die Kirkes, ontbied om dit te hanteer. Gekonfronteer met sy weiering, blokkeer hulle Quebec. Kos het ontbreek en Champlain, wat op 14 September 1629 gedwing is om te kapituleer, is na Londen gevange geneem. Die Verdrag van Saint-Germain-en-Laye (1632) bevry hom in 1633. Hy word weer as kommandant in Quebec, in die afwesigheid van sy opperheer, soos vroeër, terug na die kolonie wat die Engelse met spyt terugkeer. Die Jesuïete volg die Récollets op; hulle sal Nieu-Frankryk onder die ryk en gekweekte Franse bevorder.
In 1634 het Champlain die ruïnes verhoog, die vestings versterk en Laviolette opdrag gegee om op versoek van opperhoof Algonquin Capitanal 'n nuwe pos in Trois-Rivières te stig. Hy beplan om die offensief teen die Iroquois te hervat wat nie stilbly nie. Maar in Oktober 1635 is hy verlam en is hy op 25 Desember daarna dood. Gedurende dieselfde jaar het die Jesuïete die kollege in Quebec geopen. Die kolonie het steeds minder as 200 inwoners, maar New France word gestig.
By Champlain se dood het dieNuwe Frankryk bestaan, maar dit is nog steeds baie swak. Ons sal haar aan die lewe moet hou en haar in 'n vyandige omgewing moet laat groei. In 1636 kom 'n nuwe goewerneur, Charles Jacques Huault de Montmagny (1583-1653), in die kolonie aan. Hy verslaan die Iroquois en sluit die Vrede van Trois-Rivières (1645) met hulle af. Hy het saam met die Jesuïete bygedra tot die uitbreiding van Nieu-Frankryk in die noorde en weste. Deur vervorming van sy naam noem die Indiane ditOnontio (Grande Montagne), 'n titel wat voortaan deur alle Franse goewerneurs gedra sal word. Hy is een van die karakters in Cyrano de Bergerac se werk: "Die ander wêreld » (1657).
In 1639, Jean-Jacques Olier (1608-1657), stigter van die Sulpicians (wat sal deelneem aan die evangelisering van Nieu-Frankryk), Paul Chomedey de Maisonneuve (1612-1676), Jeanne Mance (1606-1673) en Angélique Faure de Bullion (1593-1662) dieNotre-Dame Society van Montreal aan wie dieMaatskappy van die Cent-Associés gee die eiland Montreal toe. In 1641 het die bevolking van die kolonie nog nie 300 inwoners oorskry nie; toe begin 'n Frans-Iroquoise oorlog, wat 25 jaar geduur het.
Die skepping van Montreal deur Maisonneuve
In 1642 kom Maisonneuve op die eiland Montreal aan. Hy word vergesel deur die leke-sendeling van Bourgondiese oorsprong, Jeanne Mance, wie se beroep vervals is deur die versorging van die slagoffers van die pes en die Dertigjarige Oorlog. Die tyd was gunstig vir kolonisasie, Anne van Oostenryk, die Katolieke vrou van koning Lodewyk XIII, regent van Frankryk vanaf 1643, ondersteun deur die Jesuïete, het die ontwikkeling van Nieu-Frankryk aangemoedig; tydens sy regentskap, onder die regering van Mazarin, het 1250 Franse, uit die westelike provinsies, die kolonie kom bevolk. Maisonneuve het Ville-Marie gestig, by die samevloeiing van Saint-Laurent en die riviertjie Saint-Pierre, op 'n plek waar die Aboriginals eeue lank ontmoet het. Hy plant 'n kruis aan die bokant van Mount Royal. Hy onderneem die bou van 'n fort. Jeanne Mance sorg vir die soldate en die bouers.
In 1643 het die Iroquois drie koloniste naby Ville-Marie vermoor; in 1644 spoel Maisonneuve se honde die Iroquois weg wat in die buitewyke van die stad versteek is, maar hulle is te veel om verdryf te word. In 1645 het Jeanne Mance 'n beskeie hospitaal geopen (6 beddens vir mans en 2 vir vroue), wat later met behulp van die Hospitaller Sisters vanaf 1659 sou ontwikkel en die Hôtel Dieu de Montréal sou word. . Nonnes en nonne stroom saam om die Savages te evangeliseer, waaronder Anne Compain van Sainte-Cécile, Anne Le Boutz van Notre-Dame, Madeleine de la Peltrie. Laasgenoemde het die Jesuïete die nodige fondse verskaf vir die heropbou van die klein houtkerkie wat in 1615 in Tadoussac vinnig gebou is deur vader Récollet Dolbeau (1586-1652), wat sy naam aan 'n stad in Quebec gegee het. Lodewyk XIV skenk aan hierdie eerste klipkerk wat in Kanada gebou is, 'n bronsklok en 'n standbeeld van die baba Jesus geklee in 'n sygewaad geborduur deur sy moeder, Anne van Oostenryk, vir wie die ons kan vandag nog sien.
Die Indiese oorloë - Die bloedbad van godsdienstiges
In 1646 is die Jesuïet-vader Isaac Jogue (1607-1646), wat reeds in 1642 deur die Iroquois gevange geneem en gemartel is, onthoof deur laasgenoemde wat hom van heksery verdink het; sy metgesel, Jean de la Lande (1620-1646), het dieselfde lot gely. In 1649 het die Jesuïet-sendelinge Jean de Brébeuf (1593-1649) en Gabriel Lallemant (1610-1649) aan die beurt gekom om te vergaan onder die houe van die Iroquois. Van 1642 tot 1649 was nie minder nie as agt godsdienstige Jesuïete die slagoffers van die Indiane aan die oewer van die Huron-meer (vandag in Ontario); gekanoniseer deur pous Pius XI in 1930, is hulle gesamentlik die beskermheiliges van Kanada onder die naamKanadese martelare.
In 1651 val die Iroquois die Jeanne Mance-hospitaal aan waar Denis Archambeault (1630-1651) dood is deur die ontploffing van sy kanon, maar die verdedigers het die aanvallers na 12 uur se gevegte teruggedruk. In 1653 keer Maisonneuve met 'n honderd soldate uit Frankryk terug om teen die Iroquois te veg. Hy word vergesel deur 'n jong Champagne, Marguerite Bourgeoys (1620-1700); laasgenoemde, gekweld deur godsdienstige roeping, het Nieu-Frankryk bereik nadat hulle Maisonneuve ontmoet het, wat mense in Frankryk gewerf het om die kolonie te ontwikkel. Tydens die reis het sy die plaagpassasiers aan boord van die skip behandel. Toe sy in die Nuwe Wêreld aankom, het sy die ellende lewensomstandighede van die bevolking jammer gekry. In 1657 het dit die fondamente gelê van 'n eerste kapel wat later bestem is om Notre-Dame-de-Bon-Secours te word, wat vandag 'n museum huisves wat aan die stigter gewy is.
Dieselfde jaar (1657) het die oorlog tussen die Iroquois en die Franse Franse kolonie toegeneem. Ville-Marie, wat nog minder as 400 inwoners het, is geïsoleer. Die pelshandel het moeilik geword. In 1658 het Marguerite Bourgeoys nietemin 'n eerste skool, rue Saint Paul, op die terrein van 'n ou stal geopen. Dieselfde jaar land Dollard des Ormeaux (1635-1660) in Nieu-Frankryk. In 1659, na die werwing van onderwysers in Frankryk, het Marguerite Bourgeoys dieGemeente non van Notre-Dame de Montréal. 'N Apostoliese dominee, François de Laval (1623-1708), arriveer in Quebec, hierdie merkwaardige prelaat sal sterk bydra tot die verspreiding van die Katolisisme.
Roy se dogters
Lodewyk XIV het die nedersetting van die kolonie aangemoedig deur grond aan die rivier toe te ken aan die soldate wat hulle daar gevestig het. Ongelukkig verkies hulle om soos die Indiane te leef eerder as om die bos skoon te maak. In die afwesigheid van Europese wyfies paar hulle met skrefies. Die bevolking is gemeng en die voormalige soldate van die koning word coureurs des bois. Om hulle te besleg, stel ons ons voor om vir hulle meisies uit Frankryk te stuur; vanaf 1660 is vrywilligers gewerf en duisend moedige Franse meisies, dikwels weeskinders, toegerus deur die koning, kom vestig hulle in die eensaamhede van die Nuwe Wêreld; ons noem hulleRoy se dogters. In teenstelling met 'n legende, is dit nie almal meisies van 'n slegte lewe nie, ver van dit. Die instelling wat deur Marguerite Bourgeoys gestig is, verwelkom hulle en monitor hul bywoning; sy onderrig jongmense en leer hulle hoe om 'n huis en 'n boerdery te bestuur. Dit help die setlaars ook om tye van hongersnood die hoof te bied. 'N Koshuis in Ou Montreal, gebou in die vestings in 1725, dra vandag nog hul naam.
Dollard des Ormeaux is gewerf deur Maisonneuve wat hom die bevel van Fort Ville-Marie gegee het. Die bedreiging van 'n Iroquois-inval word duideliker. Die bevelvoerder van Fort Ville-Marie besluit om die leiding te neem. Na 'n skermutseling waarin die Franse die oorhand gehad het, het Dollar des Ormeaux en sy klein troep, van ongeveer vyftien Europeërs versterk deur veertig Hurons en vier Algonquins, hulle in 'n ou verlate Algonquin-pos gevestig op 'n plek met die naam Long Sault. Hulle word gou daar deur 'n swerm Iroquois aangeval. 'N Deel van die Hurons het oorgeloop; hulle is boonop nie van veel nut nie omdat die Franse koloniale regime hulle die besit van vuurwapens verbied. Die Franse en hul bondgenote verdedig hulself met krag en veroorsaak groot verliese in die vyandelike geledere tot op die oomblik dat 'n tuisgemaakte granaat (of 'n poeiervat) in die middel van die verdedigers ontplof. Dollard word vermoor. Van nou af word enige weerstand onmoontlik. Die oorlewendes word ter plaatse doodgemaak; sommige word volgens sommige bronne geneem om doodgemartel te word en selfs geëet; net een slaag daarin om te ontsnap. Maar die Iroquois-verliese is so groot dat dit die beplande inval tydelik afskrik. Dollard des Ormeaux word 'n held van Nieu-Frankryk, maar 'n held word vandag betwis omdat daar geglo word dat hy, voor die Iroquois, sy belangrikste ontwerp was om hulle in 'n lokval te plaas om eerder hul pelse aan te gryp. as om die kolonie te red. In 1661 val die Iroquois weer aan en dood honderd Franse.
Nuwe Frankryk koninklike kolonie
Die regering van die geoktrooieerde maatskappye blyk teleurstellend te wees en is min geskik vir die ontwikkeling van die kolonie, waarvan die bevolking stilstaan. Lodewyk XIV en Colbert besluit daarom om in 1663 Nieu-Frankryk in 'n koninklike kolonie te omskep; dieMaatskappy van die Cent-Associés is opgelos; François de Laval het die Séminaire de Québec gestig. In 1664 het Lodewyk XIV dieMaatskappy van die Wes-Indiese Eilande, vir kommersiële doeleindes en die evangelisering van die Amerikaners; dit sal nie langer as tien jaar duur nie. In 1665 is Maisonneuve onteer, ondanks sy pogings, teruggeroep na Frankryk, waar hy vergete gesterf het. Van nou af word Nieu-Frankryk soos 'n Franse provinsie bestuur. Die koning stuur 'n voorneme daarheen, Jean Talon (1626-1694), wat die plaaslike ekonomie probeer diversifiseer om die kolonie selfversorgend te maak en veral om die bevolking te vergroot. Om die veiligheid van die koloniste te verseker, het Lodewyk XIV in 1665 die Carignan-Salières-regiment gestuur. Die Iroquois word huis toe gery. Ten tyde van die eerste sensus, in 1666, tel die intendant 3215 (ander sê 3418) inwoners, waarvan 63% mans. In 1672 het Jeanne Mance een van die hoekstene van die eerste kerk in Ville Marie gelê. Sy sterf 'n jaar later, in die reuk van heiligheid, nadat sy haar hart aan Montrealers bemaak het. Sy rus in die krip van die Hôtel-Dieu waarvan sy die stigter was.
Goewerneur Louis de Buade de Frontenac (1622-1698), 'n boorling van Saint-Germain-en-Laye, het 'n baie belangrike rol in die ontwikkeling van Nieu-Frankryk gespeel. Hy word in 1672 vir die eerste keer as goewerneur aangestel. Die vertrek van intendant Jean Talon in November van dieselfde jaar het hom feitlik volle magte gegee oor die kolonie, tot die aankoms, in 1675, van 'n nuwe een. rentmeester, Jacques Duchesneau de la Doussinière en d'Ambault (oorlede in 1696); die betrekkinge tussen die goewerneur en die intendant, wat die eerste verwyt omdat hy die oog op die onwettige pelshandel van coureurs des bois blind gemaak het, sal nie hartlikheid hê nie. Frontenac benoem La Vallière tot bevelvoerder van Acadia, handhaaf betrekkinge met Boston, verseker die alliansie met die Abenaki en handhaaf vrede met die Iroquois. Maar die uitbreiding van die Franse kolonie het hulle van jagvelde ontneem en hul kommunikasie met die Engelse belemmer. In 1674 word die bisdom Quebec gebore en word François de Laval die biskop. In 1682 het die intriges van die intendant, om die skande van die goewerneur te verkry, gelei tot die herroeping van die twee mans in Frankryk.
In 1685 het die nuwe intendant, Jacques Demeulle de la Source, die gebruik van papiergeld ingestel deur speelkaarte wat kort-kort as banknote gebruik moes word, aan te vra (kaart geldeenheid) tot 1714; voor die 19de eeu sal metaalgeld onverskillig voorgestel word deur Franse, Engelse, Spaanse, Mexikaanse en Amerikaanse munte. Na 1685, na die herroeping van die Edik van Nantes, het sommige Protestante, min of meer gedwonge bekeerlinge, wat onder die vyandigheid van hul omgewing in Frankryk gely het, rustigheid gesoek deur hul toevlug tot die oewer van die Saint -Laurent. Rondom 1688 verkry die goewerneur van Montreal, Louis-Hector de Callières (1648-1703), 'n boorling van Normandië, 'n deel van die land wat vandag die naam Pointe-à-Caillères dra, aan die rivier; hy het sy woning daar ingerig, waar die Montreal Argeologiese Museum nou staan.
The Lachine Massacre - Intercolonial Wars
In 1689 word Frontenac aan die hoof van die kolonie vervang. In sy afwesigheid het die situasie versleg. Die Engelse, verbonde aan die Iroquois, word toenemend aggressief. Die goewerneur het Fort Frontenac, wat hy in 1673 gebou het, weer aan die Lake Ontario beset. Dit versterk Quebec en Montreal. Die Iroquois, gewapen deur die Engelse, het Lachine aangeval, tientalle setlaars afgemaai en nog meer in gevangenskap geneem; die aantal slagoffers, vermoorde, gewonde gevangenes is nie met presisie bekend nie, ons praat van 'n paar honderde; wat seker is, is dat die felheid van die aanval die inwoners terroriseer; swanger vroue is ontlaai om die vrugte uit hul baarmoeder te haal en gevangenes is gebraai voordat hulle verslind is. Hierdie barbaarse daad is die begin van die sogenaamdeEerste oorlog interkoloniaal (1689-1697). As vergelding het 'n Franse ekspedisie teen die Engelse dorp Corlaer (Shenectady) plaasgevind, waarvan 60 inwoners gedood en 25 ander as gevangenes geneem is. Die bevolking van Nieu-Frankryk het toe gestyg tot 15.000 mense en dié van Nieu-Engeland tot 200.000.
In 1690 het die Engelse probeer om Nieu-Frankryk te verminder. Admiraal William Phips (1651-1695), 'n matroosgoewerneur van Massachusetts, neem Fort Pentagouet en Port-Royal in Acadia in. Maar die ekspedisie teen Montreal misluk aan die oewer van die Champlain-meer. Die Phips-vloot beleef nogtans Quebec. 'N Ultimatum word aan Frontenac gestuur wat hom energiek verwerp. Die Engelse het probeer om in Beauport te land en Quebec gebombardeer. Maar Frontenac, wat versterking van M. de Callières uit Montreal gestuur het, het vasgehou en die aanvallers het ná drie dae van vrugtelose pogings moed opgegee. Die Engelse, geskroeide, sal voortaan die Iroquois aankla om die Franse in hul plek aan te val.
In 1692 het Madeleine de Verchères (1678-1747), 'n dogter van 'n heer van Nieu-Frankryk, vier dae lank die musket in die hand verdedig tot die aankoms van versterkings uit Montreal, die fort van Verchères teen Iroquois-aanvalle. . Met hierdie prestasie styg die tiener tot die rang van Jeanne Hachette of Jeanne d'Arc van Quebec.
In 1693 vind 'n nuwe inval teen Montreal plaas. Verder probeer die Iroquois met die Outaouais versoen; 'n ooreenkoms tussen hierdie stamme sou die Franse handel ernstig skade berokken en Frontenac het sterk druk uitgeoefen sodat die Iroquois-dorpe vernietig is. Die goewerneur tree egter nie op sonder die groen lig van die Minister van die Vloot nie. In 1696 het 'n groep van meer as 2000 man, sowel gereelde troepe as Indiese milisies en bondgenote, Montreal vertrek na Iroquois-gebied. Maar die vyand het gevlug nadat hy die dorp wat deur die aanval geteiken is, aan die brand gesteek het. Ons verbrand die gewasse en vernietig al die voedsel wat in die omgewing gevind word.
Frontenac het voortgegaan om weswaarts uit te brei, nuwe poste te skep en kontak met die Indiane van die Prairies te bewerkstellig.In 1697 is die Vrede van Ryswick tussen Frankryk en Engeland onderteken, en Nieu-Frankryk kon 'n bietjie asem skep. Maar Frontenac het nog net een jaar om te leef. Die Engelse oorheersing op Hudsonbaai word verkry. Frankryk kry James Bay en dek Port-Royal.
In 1700 sterf Marguerite Bourgeoys in die reuk van heiligheid nadat sy haar lewe aangebied het om 'n siek jong non te red wat effektief haar gesondheid herstel het; sy is in 1982 deur Johannes Paulus II heilig verklaar. Uiteindelik, drie jaar na die verdwyning van Frontenac, slaag Louis-Hector de Callières, wat Frontenac as goewerneur opvolg, daarin slaag om Iroquois en Algonquins te versoen.die Groot Vrede van Montreal (1701). Hierdie vrede sal nie lank duur nie: die oorlog van die Spaanse erfopvolging (1701-1713) breek binnekort in Europa uit; hierdie nuwe konflik lei daartoe dat Amerika dieTweede oorlog interkoloniaal (1702-1713).
Die veelbewoë lewe van 'n avonturier: Pierre-Esprit Radisson
Die gebeurtenisvolle bestemming van Pierre-Esprit Radisson (1636-1710) bied 'n treffende illustrasie van hoe die lewe in die Franse gebiede van Noord-Amerika in die tyd van Lodewyk XIV was. In 1652, toe hy net 16 jaar oud was, in Nieu-Frankryk aangekom, val Radisson in die hande van die Iroquois tydens 'n klopjag onder leiding van laasgenoemde. Hy is deur sy gevangenes aangeneem en het twee jaar by hulle deurgebring en geleer oor hul gebruike en lewenswyse. Daarna keer hy terug na die Franse, word gewerf deur Médard Chouart des Groseilliers (1618-1696), wat intussen met sy halfsuster getroud is en coureur des bois word in die omgewing van die Groot Mere. Die twee mans het baie pelse teruggebring wat deur die goewerneur van Nieu-Frankryk vir hulle gekonfiskeer is, vir Pierre de Voyer d'Argenson (1625-1709), onder die voorwendsel dat hulle nie 'n lisensie vir die pelshandel het nie. . Hulle beplan dan om 'n kommersiële onderneming in Hudson's Bay op die been te bring, maar ondanks 'n reis deur des Groseilliers na Frankryk, verkry hulle nie die verwagte steun van die Franse owerhede nie.
Hulle probeer dan hul geluk met die Britte in Boston. Kolonel George Cartwright neem hulle na Londen waar hy hulle voorstel aan koning Charles II Stuart wat dieMaatskappy van Hudson's Bay af op hul aanstigting. In 1668 vertrek hulle na die baai met twee skepe, dieEaglet en dieNonsuch, geoktrooieer deur Prince Rupert, 'n ryk ryk van Germaanse oorsprong, wat in Noord-Amerika geïnteresseerd was en wat die eerste goewerneur van die Kompanjie sou word. Slegs dieNonsuch, wat ons twee avonturiers vervoer, bereik hul bestemming; die ander skip, beskadig in 'n storm, keer terug na Engeland. In 1674, terug in Europa, ontevrede oor die behandeling wat dieMaatskappy van Hudson's Bay af gereserveer vir hulle, ontmoet die twee avonturiers in Londen 'n Jesuïet van Auvergne-oorsprong, gevangene van die Engelse, na 'n sending wat deur Frontenac aan die Engelse goewerneur Bayly gestuur is. Hierdie godsdienstige, vader Charles Albanel (1614-1696 - Die stad Albanel in Quebec dra sy naam), het Hudson's Bay in 1671 verken, as deel van 'n ekspedisie opgestel deur intendant Jean Talon; hy versoek hulle om terug te keer na hul vaderland.
Hulle word opnuut deur Frontenac verwelkom. Ten spyte van alles, het Radisson die Franse Royal Navy binnegekom. In 1681 word hy genader deur 'n handelaar uit Nieu-Frankryk, Charles Aubert de La Chesnaye (1632-1702), die rykste man in Nieu-Frankryk, wat onderhandel het vir 'n handves vir die pelshandel. , na die ontbinding van dieMaatskappy van die Wes-Indiese Eilande, dokument wat hy die volgende jaar verwerf het. In 1682 neem Radisson deel aan die aanvang van die herowering van Hudson's Bay deur Frankryk. Radisson en des Groseilliers vertrek na 'n ekspedisie om 'n onderneming te stig aan die monding van die Nelsonrivier namens die Maatskappy Noordvan La Chesnaye. Hulle neem baie gevangenes, waaronder John Bridgar, goewerneur van die Engelse kolonie, en gryp 'n groot bondel pelse aan.
Terug in Quebec kry hulle volgens hulle nie billike vergoeding vir hul pogings nie. Die nuwe goewerneur van Nieu-Frankryk, Joseph-Antoine Le Febvre de La Barre, het hulle na Frankryk gestuur om hul saak te pleit. Radisson, weer gefrustreerd, verander weer van kant en gaan in diens van dieMaatskappy vanaf Hudson's Bay waarvoor hy teen die Franse veg. Dan, vanaf 1685 tot 1687, rig hy die handel aan die monding van die Nelsonrivier. Word 'n Engelse burger in 1687, skryf Radisson 'n verslag van sy avonture voordat hy in Groot-Brittanje in armoede sterf. 'N Stad in die noorde van Quebec en 'n metro-stasie in Montreal dra vandag sy naam.
Die uitbreiding van Nieu-Frankryk in die rigting van die Mississippi
Die provinsies van Frontenac word gekenmerk deur die sukses van veral opvallende verkennings. In 1673 het Louis Jolliet (1645-1700), die eerste ontdekkingsreisiger wat in die kolonie gebore is, naby Quebec, die Mississippi-kom vanaf die Groot Mere verken. Ons weet van die bestaan ​​van die rivier, wat die Indiane La Grande Rivière noem en wat die Franse die Colbertrivier noem. Maar ons dink dan dat dit in die Stille Oseaan (See van Kalifornië) na vore kom. Die ekspedisie is geïnisieer deur Jean Talon, wat 'n alliansie met die Indiane van hierdie streek wou sluit, maar Frontenac hou by hierdie gewaagde onderneming. Toe dit begin het, het Jolliet kragte saamgesnoer met die Jesuïetvader Jacques Marquette, oorspronklik van Laon (Frankryk), 'n kosbare assistent omdat hy die taal van verskeie Indiese stamme geken het.
Nadat hulle 'n sytak van die Mississippi bereik het, daal die twee ontdekkingsreisigers dit af na die groot rivier en volg dit na die monding van die Ohio, 1100 kilometer van die Mississippi, en hulle weet nou dat laasgenoemde eindig. in die Golf van Mexiko. Van daar af begin dinge slegter gaan; Marquette verstaan ​​nie meer die taal van die Indiërs van wie hy nietemin verneem dat hulle in kontak met die Spanjaarde is nie; boonop dreig die gespreksgenote se ontdekkingsreisigers. Die twee mans besluit om terug te kom. Jolliet het reisnotas geskryf; ongelukkig is hy skipbreuk gely by Sault-Saint-Louis, stroomop van Montreal, en het hy sy papiere verloor.
Jolliet het nie toestemming van Colbert gekry om hom in die Illinois-land te vestig nie, maar verhuis na Sept-Îles. In 1679 is hy in opdrag van Frontenac met 'n sending na Hudson's Bay. Die Engelse goewerneur, Charles Baily, wat van sy voordele gehoor het, ontvang hom met eer. Hy het visserye gestig op die Mingan-eilandgroep, noord van die St. Lawrence, het die somer op die eiland Anticosti en die winter in Quebec deurgebring, om na sy land en sy handel te kyk. In 1690 het William Phips op sy boot beslag gelê, sy goedere gekonfiskeer en sy vrou en sy skoonmoeder gevange geneem.
Hy het die laaste jare van sy lewe die Labradorkus verken en gekarteer; hy gee onderwys aan die Jesuitekollege in Quebec. Hy sterf op 'n onnauwkeurige datum, die eerste inwoner van Nieu-Frankryk wat gedurende sy leeftyd internasionaal bekend was.
In 1682 daal René Robert Cavelier de la Salle (1643-1687), 'n boorling van Rouen, en Henri de Tonti (1649-1704), 'n Italiaanse soldaat in diens van Frankryk, op hul beurt die Mississippi af na sy delta. Hulle bou Fort Prud'homme wat later die stad Memphis word. Die ekspedisie kom in April aan die monding van die Mississippi aan; Cavelier de La Salle het 'n kruis en 'n kolom daar laat oprig met die wapen van die koning van Frankryk: die Franse soewereiniteit strek nou oor die hele Mississippi-vallei, maar dit was grotendeels virtuele soewereiniteit. Die ekspedisie vertrek weer met dieselfde roete in die rigting van Nieu-Frankryk en Cavelier de La Salle keer terug na Versailles. Daar het hy die Minister van die Vloot oortuig om hom die bevel oor Louisiana te gee. Hy glo dat dit naby Nieu-Spanje is deur 'n kaart te teken waarop die Mississippi baie verder wes as sy regte verloop verskyn. Hy stel 'n nuwe ekspedisie op, maar dit word in 'n ramp: Cavelier de La Salle slaag nie daarin om die Mississippi Delta te vind nie en word in 1687 vermoor.
Dit gaan aan Pierre Le Moyne d'Iberville (1661-1706), 'n boorling van Ville-Marie, om die fakkel op te neem. Laasgenoemde, die seun van twee Normandiese setlaars wat geëmigreer het, wat aanvanklik vir die priesterskap bestem was, maar nie 'n beroep gehad het nie, het 'n soldaat geword. Toe hy die Royal Navy betree, neem hy in 1686 deel aan 'n ekspedisie na Hudson's Bay, in opdrag van die Chevalier Pierre de Troyes (1645-1688), deur vanuit Montreal die Ottawa-rivier op te kano, en daarna in die pad met 'n hondeslee na James Bay voort te sit. Die ekspedisie het bo verwagting geslaag; dit gryp Fort Monsoni aan, herdoop na Fort Saint-Louis, dan Fort Rupert en selfs 'n seilboot,Die Craven. D'Iberville is per see terug na Quebec, gelaai met Engelse pelse en handelsware.
Die volgende jaar word d'Iberville aangestel as kaptein van die fregatDie Afrikaanse Son, het na Hudsonbaai teruggekeer met die doel om die Engelse toegang tot die Nelsonrivier te sluit deur Fort York af te bring; hy klim op twee skepe en vang 80 Engelse. In 1690 beleër hy Fort New Severn, wat die garnisoen opgeblaas het voordat hy gevlug het. In 1694 neem hy uiteindelik Fort York in.
Frontenac beveel toe die Franse matroos om die Atlantiese kus te patrolleer, van Newfoundland tot Nieu-Engeland. In 1696 het d'Iberville Fort William Henry (Maine) vernietig en daarna teruggekeer na Newfoundland waar hy die Engelse dorpe en visserye aan die ooskus van die eiland aangeval het, huise geplunder en verbrand en baie gevangenes teruggebring het. Aan die einde van die ekspedisie, in 1697, het die Engelse slegs twee dorpe op die eiland agtergelaat; ses en dertig van hul kolonies is vernietig; en om die veldtog te bekroon, betaal d'Iberville homself die luukse om oor drie vyandelike oorlogskepe te seëvier: die een sink, gryp die tweede en die derde het sy redding slegs te danke aan vlug.
Hierdie briljante kaptein is toe deur die Minister van die Vloot gekies om 'n ekspedisie te lei wat verantwoordelik is vir die herontdekking en verkenning van die monding van die Mississippi, waar Cavelier de la Salle tien jaar tevore misluk het. D'Iberville bou Fort Maurepas in 1699 naby die huidige stad Ocean Springs. In 1700 en 1701 bou hy forte Mississippi en Saint-Louis. Louisiana, so genoem ter ere van Lodewyk XIV, is eintlik pas gebore. Voor die vertrek het d'Iberville alliansies met die Aboriginals gesluit om die volhoubaarheid van hierdie nuwe Franse verowering te verseker. In 1706 het hy die Engelse eiland Nevis in die Karibiese Eilande in die hande gekry. Hy is van daar na Havana om Spaanse versterking te soek om Carolina aan te val. Maar hy het aan geelkoors gely en sterf in die hawe van die Kubaanse hoofstad, waar hy begrawe is.
Geleidelik lê die Franse hul teenwoordigheid langs die Mississippi op, bou forte en handelsposte op strategiese punte, en lê sodoende die grondslag vir die erkenning van die geheimsinnige weste en sluit die Engelse in hul besittings aan die Atlantiese kus vas. Maar hierdie ontsaglike gebied is skaars bevolk en die posisie van Frankryk bly onseker.
In 1711, terwyl die Spaanse erfopvolging in Europa in volle gang was, het admiraal Hovenden Walker (1666-1728) 'n ekspedisie opgestel teen Quebec met aansienlike troepe: 5.300 soldate en 6.000 matrose. Maar sterk winde steier 'n deel van die vloot op 'n eiland; die ekspedisie is 'n mislukking. In 1713 het die Verdrae van Utrecht vrede gebring op die Europese vasteland en Amerika: Frankryk het Acadia, Newfoundland en Hudsonbaai aan Engeland afgestaan. In 1714 besluit goewerneur Philippe de Rigaud de Vaudreuil (1643-1725) om Montreal en Quebec te beskerm deur versterkte klipmure wat eers lank na sy dood voltooi is.
DieNuwe Frankryk is gestig deur 'n handjievol individue waar die aandeel soldate, sendelinge, ontdekkingsreisigers en avonturiers waarskynlik buite verhouding was met dié van ploeërs. Hierdie individue het met die Indiërs gemeng en soms hul gewoontes aangeneem om coureurs des bois te word. Hulle teenstanders het hulle nie gespaar nie, maar ten spyte daarvan dat hulle in getalle swak was, het hulle hardkoppig weerstaan. Mislukkings en onheil het dit gewoonlik gebruik om dit te hanteer. Hulle het 'n groot ryk geskets, maar was ongelukkig meer besorg oor die verskuiwing van die grense as om dit te bevolk. Hierdie oorsprong sal swaar weeg in die geskiedenis van die kolonie en dié van Quebec.
Akadiese geluk en ongeluk
Laat ons nou vinnig sien wat in Acadia gebeur het. Soos ons gesien het, is dit in 1604 gebore om eers drie jaar later te verdwyn na 'n handelsgeskil. In 1610 het 'n paar setlaars teruggekeer. Maar in 1613 neem Samuel Argall (? -1626), van Virginia, die gebied in beslag en verdryf die bevolking. In 1621 doop die Engelse regering die gebied Nova Scotia en bring Skotse setlaars in. In 1631 bou Charles de la Tour (1593-1666), luitenant-generaal van Acadia vir die koning van Frankryk, forte aan Kaap Sable en Saint-Jean. Die volgende jaar gee die Verdrag van Saint-Germain-en-Laye die gebied aan Frankryk toe. Ongeveer 300 Franse koloniste vervang die Skotte. Die dood van goewerneur Razilly (1587-1635), neef van kardinaal Richelieu, het gelei tot 'n burgeroorlog tussen die twee kandidate vir die opvolging: de La Tour en Charles de Menou d'Aulnay (1604-1650), neef van Razilly. Port-Royal was toe die hoofstad van die Franse kolonie. D'Aulnay, wat die toekoms van Acadia in die landbou gesien het, het die koms van nuwe setlaars aangemoedig.
Na sy dood het 'n nuwe konflik tussen Frankryk en Engeland uitgebreek. In 1654 is Acadia deur die Engelse verower. Maar die Verdrag van Bréda, in 1667, herstel dit aan Frankryk. Vanaf 1670 het Port-Royal versprei en twee dorpies gekry: Beaubassin en Grand-Pré. In 1690 het William Phips weer die land verower, wat sewe jaar later by die Vrede van Ryswick na Frankryk teruggekeer het. Deur die Verdrag van Utrecht in 1713 word Acadia definitief aan Engeland afgestaan ​​en word dit weer Nova Scotia. Die Acadians is gemagtig om Franse gebiede te verkry; die meeste van hulle bly sit.
In 1720 bou die Franse die vesting van Louisbourg, op Île Royale (of Kaap Breton). Beduidende immigrasie swel die bevolking op en gedurende die oorlog van die Oostenrykse opvolging (1740-1748), wat dieDerde oorlog interkoloniaal (1744-1748), het die Franse vergeefs probeer om Acadia te herwin. Inteendeel, dit was die Engelse wat Louisbourg in 1745 ingeneem het. Aan die einde van die konflik het die Verdrag van Aix-la-Chapelle (1748) die Île Saint-Jean (oftewel Île-du-Prince-Édouard) toegeskryf en Île Royale na Frankryk, wat deur die Engelse as 'n belediging gesien word. In 1749 reageer hulle deur Halifax te skep, met die bydrae van 2 000 setlaars. Die situasie het steeds vererger, terwyl die Engelse en Franse vir Acadiese getrouheid geveg het en forte gebou het ter voorbereiding van 'n nuwe oorlog.
Die groot ongerief
Om die vraag finaal te besleg, in 1755, besluit die goewerneur van Nova Scotia, Charles Lawrence (1709-1760), op die massadeportasie van die Acadians. Ons hou eers die maat geheim, sodat hulle nie met hul vee weghardloop nie. Die operasie word dan met groot brutaliteit uitgevoer. Hulle word opgestapel in bote wat suidwaarts gestuur word (Massachusetts, Connecticut, Maryland, ens.), Na lande waar hulle onwelkom is of selfs weggewys word en gelei het om sonder asiel of selfs onder huisarres as misdadigers te dwaal, word na Engeland oorgeplaas, waar hulle as krygsgevangenes behandel word. Diegene wat poog om te ontsnap, word geskiet. Baie bereik naburige gebiede onder Franse jurisdiksie, met die gevaar om weer verdryf te word, na aanleiding van die wankelinge van die geskiedenis. Etlike duisende het na Frankryk teruggekeer, veral in Poitou.Ander gaan na Louisiana of die Wes-Indiese Eilande; nog ander land in die Falklands, dan in Suid-Amerika. Baie het hul toevlug tot New Brunswick geneem. Diegene wie se teenwoordigheid op die Britse grondgebied steeds verdra word, word veroordeel om as paria's, op die minder vrugbare lande, te woon, en vermy enige hergroepering wat deur die owerheid as belangrik beskou word, onder straf van dwangarbeid. Volgens Amerikaanse historici word hierdie etniese suiwering beskryf asGroot versteuring, het gelei tot die dood van 7.500 tot 9.000 mense uit die 12.000 tot 18.000 inwoners van Acadia. Hy het die ander inwoners van Nieu-Frankryk getraumatiseer wie se kollektiewe bewussyn hy lank gemerk het. Die val van Louisbourg in 1758 het die finale doodsklok gelui vir die Franse kolonisasie op die huidige gebied van die Maritieme Provinsies.
Laat ons nou terugkeer na die rand van die St. Lawrence. Aan die begin van Lodewyk XV se regering het die uitbreiding van Nieu-Frankryk voortgegaan. Maar ons praat al hoe meer oor Kanada en al hoe minder oor Nieu-Frankryk. Acadia het sedert 1713 verlore gegaan, maar die Franse besittings is steeds geweldig. Dit word egter meer en meer voor die hand liggend dat hulle 'n vaste grondslag het as gevolg van onvoldoende bevolking. Hulle het steeds minder as 20 000 inwoners, terwyl daar meer as 400 000 in Nieu-Engeland is! Die Franse, wat baat vind by 'n gematigde land en welvarende landbou, emigreer nie gewillig nie, anders as ander minder gegoede Europese volke. Vanaf 1730 is 648 mense wat aan geringe oortredings skuldig bevind is, na Nieu-Frankryk gedeporteer. Maar dit is nie genoeg nie; Dit is maklik om te voorsien dat die Franse kolonisasie moeilik sal kan opleef in die lig van 'n baie digter Engelse kolonisasie, en dat die vraag beslis, behalwe vir die plaaslike bevolking se wense, in die teater van Europese botsings besleg sal word.
Die uitbreiding van Nieu-Frankryk na die weste
Die ontdekkingstogte van die eerste periode van die regering is die werk van Pierre Gaultier de Varennes de La Vérendrye (1685-1749). Hierdie ondernemende man, 'n boorling van Trois-Rivières, was die seun van 'n offisier in die Carignan-Salières-regiment. Leerling van die klein seminarie in Quebec, het hy sy lewe as soldaat op die ouderdom van 12 begin, as kadet aan die vlootakademie. In die vroeë 1700's het hy sy eerste veldtogte gevoer, veral in Newfoundland teen die Engelse. In 1706 word hy as tweede vaandrig aangestel. Hy het op 20-jarige ouderdom by die koloniale troepe aangesluit en daarna in Europa gedien tydens die Spaanse erfopvolging; gewond en gevange geneem te Malplaquet, in 1709, is hy bevorder tot die rang van luitenant. Terug in Nieu-Frankryk in 1712 het hy hom met landbou en veeteelt besig gehou, sonder om sy militêre pligte op te gee. In 1715 het hy toestemming gekry om 'n handelspos by die Indiërs te open en hom van landbouwerk afgewend en saamgespan met een van sy broers wat 'n pos in die Lake Superior-gebied beveel het.
In 1729 vra hy op grond van die inligting wat hy van die Indiërs verkry het, die goewerneur van Nieu-Frankryk, Charles de Beauharnais de la Boische (1671-1749), om finansiële hulp met die oog op die verkenning van die see van die weste, waarvan die Indiane praat, die Stille Oseaan. Die intendant, Gilles Hocquart (1694-1783), en die goewerneur ondersteun sy versoek aan die koning. Magtiging om 'n ekspedisie op te stel, is aan hom verleen, maar sonder finansiële hulp. Hy moes dus skuld aangaan om die projek te finansier, maar hy was van plan om sy skuld terug te betaal deur die vesting van pelshandel langs die pad; hy verkry ook die monopolie van die pelshandel vir drie jaar. In 1731 was hy gereed om saam met drie van sy seuns en 'n paar ander mense te vertrek. Die ekspedisie vertrek na Lake Superior, dan Rainy Lake. Fort Saint-Pierre is gebou. In 1732 is 'n sekondêre pos aan die Rivière-Rouge gebou. In 1734, toe La Vérendrye na Montreal terugkeer om sy skuldeisers te vergoed, het ander lede van die ekspedisie na die Winnipegmeer opgeruk waar hulle Fort Maurepas gebou het. Helaas, toe die leier van die ekspedisie na die weste terugkeer, is een van sy seuns en 'n Jesuïet, vader Jean-Pierre Alneau de la Touche (1705-1736), en 19 metgeselle deur die Sioux doodgemaak. die oorlogspad by Lake of the Woods. Die oorlewendes gaan voort om wes te vorder.
In 1738 het hulle Fort La Reine aan die Assiniboine-rivier en Fort Rouge opgerig by wat tans Winnipeg is. Hulle vertak dan na die suide en betree die gebied van die huidige Dakota, in die land van die Mandanes. La Vérendrye was teleurgesteld om nie 'n rivier na die Wessee te sien vloei nie, anders as wat die Indiërs gesê het, terwyl sy seuns na die Saskatchewanrivier, die Manitoba-mere en Winnipeg voortgaan. In 1741, terug, het hy besluit om forte Dauphin, aan die Manitoba-meer, en Bourbon, noord van die Winnipegmeer, te bou. Hierdie twee forte sal in 1742 tot stand kom. Terselfdertyd gaan twee van sy seuns weswaarts, gaan die Missouri op, dan die Yellowstone-rivier en bereik die Rockies, wat hul Indiese gidse weier om oor te steek onder die voorwendsel dat ' hulle sou dan in vyandelike gebied wees. Almal keer op die regte tyd terug na Montreal omdat die Franse owerhede begin wonder oor die werklike motiverings van La Vérendrye: die ontdekking van nuwe gebiede of die winsgewende pelshandel?
Vyf jaar later, kort voor sy dood, het Pierre Gaultier van die koning die Kruis van Saint-Louis verkry, die hoogste beloning, 'n oorerflike diensplig en die rang van kaptein. Hy het die grense van Nieu-Frankryk teruggestoot na Manitoba en deur 'n deel van die Groot Mere in die Franse binnelandse see te omskep, het hy 'n goeie deel van die bonthandel wat voorheen deur die St. Engelse Hudson's Bay.
Wat het gedurende hierdie tyd in die kolonie gebeur? In 1721 het 'n gewelddadige brand 'n groot deel van Montreal vernietig. Die intendant Michel Bégon de la Picardière (1669-1747), 'n boorling van Blois, klein neef uit die huwelik van Colbert, intendant van Nieu-Frankryk sedert 1710, beveel dat die huise in klip herbou moet word. Die klip is duurder as die hout, en hierdie verordening verplig minderbevoorregtes om die stad te verlaat; voorstede begin buite die omheining ontwikkel. In 1730 het François Poulin de Francheville, Lord of Saint-Maurice (1692-1733), die Forges Saint-Maurice gestig. Maar die ervaring word kortgeknip; die stigter van die maatskappy is voortydig oorlede en die staat word in 1743 eienaar van die maatskappy.
In 1734 het 'n nuwe brand die Hôtel-Dieu de Montréal en ongeveer veertig wonings vernietig; 'n mens beskuldig (waarskynlik verkeerdelik) 'n swart slaaf, Marie-Josèphe, bekend as Angélique; ter dood veroordeel, is sy in die openbaar opgehang en toe verbrand. Die kolonie bestaan ​​hoofsaaklik uit die pelshandel, wat 70% van die uitvoer verteenwoordig. Dit word nog steeds in Frankryk beskou as 'n manier om die produkte van die metropool te verkoop om geld te verdien: merkantilisme verplig. Die storm broei egter. Die Engelse kolonies wil 'n einde maak aan die Franse besittings. Dit was deels omdat hulle bang was dat hulle ingegryp het in die konflik, dat hulle die Akadiane so genadeloos versprei het. In die middel van die eeu het die Franse kolonie 85.000 inwoners gehad. Die nedersettingsbeleid het dus vrugte afgewerp, hoofsaaklik vanweë 'n hoë geboortesyfer, maar dit was onvoldoende omdat New England byna 1,5 miljoene inwoners.
In 1747 het Rolland-Michel Barrin (1693-1756), comte de La Galissonière, tussentydse goewerneur van Nieu-Frankryk, hom beywer vir die oprigting van 'n ketting poste wat Kanada met Louisiana verbind, na die vallei van die Ohio, wat dus 'n bevoorregte plek van wrywing tussen Frans en Engels word. Terselfdertyd streef dit daarna om die Abenaki-bondgenote van Frankryk op hul grondgebied te hou om sodoende 'n buffersone tussen Kanada en Acadia te verseker. In 1754 het George Washington (1732-1799), onlangs bevorder tot luitenant-kolonel, 'n klein leër gewerf en op pad na Ohio. Hy verras 'n Franse party onder bevel van Joseph Coulon de Villiers, sieur de Jumonville (1718-1754), 'n Franse Kanadese militêre offisier gebore in Verchères, bloot in erkenning. Die omstandighede van die verbintenis bly duister; daar word gesê dat die gewondes en die gevangenes koel afgewerk is. Hierdie sluipmoord sal die geheue van die leier van die Amerikaanse onafhanklikheid weeg; dit verklaar deels die koue waarmee Franse Kanadese die Amerikaanse rewolusie begroet het. Die moord op Jumonville vorm die eerste handeling van die Sewejarige Oorlog, wat genoem wordOorwinningsoorlog, in Amerika.
Van die veroweringsoorlog tot die val van Nieu-Frankryk
In 1756 arriveer Louis Joseph de Montcalm-Gozon, markies de Montcalm (1712-1759), 'n boorling van Nîmes, met drie duisend man in Kanada, voorheen Nieu-Frankryk, om die Franse troepe te beveel. Hy aanvaar nie dat hy ondergeskik is aan die markies Pierre de Rigaud de Vaudreuil de Cavagnal (1698-1778), 'n boorling van Quebec, seun van 'n vorige goewerneur, goewerneur op sy beurt. Die eerste veldtogte van Montcalm teen die Britte was suksesvol. Dit verhoog die verdediging van die fort wat aan die Champlain-meer gebou is. Hy vang en vernietig Fort Oswego aan die Lake Ontario. Hy het in 1757 in Fort William Henry geseëvier. Hy het in 1758 nog 'n onverwagte oorwinning in Fort Carillon behaal. Hy is beloon deur hom luitenant-generaal te maak.
Quebec, wat deur die Engelse Wolfe beleër is, het hom in 1759 byna drie maande lank verset. Maar op 13 September, op die vlaktes van Abraham, is Montcalm dodelik gewond terwyl sy verslane leër teruggetrek het: hy sterf voor die Engels gryp nie die land aan wat hy moes verdedig nie. Sy opponent, die Engelse generaal, ook noodlottig beseer, vergesel hom na die volgende wêreld. Quebec val. Die oorlewendes skuil in Montreal. In 1760 het die Franse onder bevel van Lévis 'n teenoffensief begin. Hulle wen die oorwinning van Sainte-Foy. Die Engelse het hul toevlug gesoek agter die skanse van Quebec; hulle weerstaan ​​tot die aankoms van hul vloot wat Lévis dwing om die beleg op te hef. Tydens die gevegte het Jean Vauquelin (1728-1772), 'n vlootoffisier wat in Dieppe gebore is, homself met glorie bedek met sy fregat Atalante, gestrand by Pointe-aux-Trembles; hy het die Engelse vloot tot die einde toe weerstaan ​​en sy boot was niks meer as 'n wrak toe hy gevange geneem is nie, nadat hy daarin geslaag het om die meeste van sy manne van boord af te klim; die Engelse, baie beïndruk, laat hom terugkeer na Frankryk.
Drie kolomme Engelse troepe kom bymekaar na Montreal, die laaste bastion van die Franse verset, een uit Quebec, die ander vanaf Champlainmeer en die derde via die boonste loop van die St. Enige weerstand is gedoem tot mislukking. Die vloot vol voedsel en versterkings uit Frankryk, onder bevel van François Chenard de La Giraudais (1727-1776), moes inderdaad, nadat hy tydens die kruising baie swaarkry verduur het, gedwing word om in die Baie des Chaleurs, toe in die Ristigouche-rivier, waar dit na 'n paar dae se woedende geveg teen die Engelse vloot op 8 Julie afgesit is. Op 1 September val Fort Chambly, wat in 1665 in hout teen die Iroquois gebou is, en in 1709 teen die Engelse in klip herbou, in die hande van laasgenoemde. Vaudreuil, die laaste goewerneur van Frans-Kanada, gee hom op 8 September 1760 oor, terwyl Lévis sy vlae verbrand. Die Amerikaners wat 'n bondgenootskap met die Franse gehad het, het hulle 'n paar dae tevore by Fort La-aanbieding oorgegee. Twaalf dae later het die oorgawe van Trois-Rivières 'n einde gemaak aan die grootse Franse koloniale avontuur in Amerika.
Vaudreuil sal eers voor die gereg gebring word en dan vrygespreek word. Wie is dus verantwoordelik vir die verlies van Franse besittings? Sommige outeurs wys na Montcalm wat nie sou weet hoe om hulle effektief te verdedig nie. Ander gee die skuld vir die slegte gedrag van die laaste bedoelaars, soos François Bigot (1703-1778), 'n boorling van Bordeaux, wat met pelse en wapens in die pragtig benoemde gebou handel gedryf het. The Rascal , om hulself te verryk tot nadeel van die belastingowerhede, en wat na sy herroeping aan Frankryk verbaster is! Maar dit is waarskynliker dat die demografiese wanbalans wat reeds aangedui is, die oninteresse van die Franse openbare mening hiervoor "arpente van sneeu »En bowenal die nederlaag van ons arms in Europa wat die ramp verklaar. Die Verdrag van Parys, wat die Sewejarige Oorlog in 1763 beëindig het, skryf New France aan Engeland toe; slegs die eilande Saint-Pierre en Miquelon bly Frans; Louisiana, wat sedert 1762 heel moontlik Spaans is, ontsnap aan Engelse gierigheid; dit word weer in 1800 Frans, maar Napoleon sal dit in 1803 aan die Verenigde State verkoop, bewus van sy onvermoë om dit te verdedig; Frankryk se Amerikaanse avontuur sal dan geëindig het.
Na die val vannuwe Frankryk, keer meer as 2000 Franse koloniste terug na hul vaderland: diegene wat die middele het om vir hul reis te betaal. Die ander bly in die land en hoop dat die moederland eendag sal terugkeer ten gunste van 'n oorwinning in Europa oor die gevreesde en gehate Engelsman. Hulle tel 60 tot 65.000 en vorm die hoofbron van ongeveer 7,8 miljoen Franssprekende hedendaagse Quebecers en van almal, byna net soveel, deur die wisselvalligheid van die geskiedenis om na die ander provinsies van die land te emigreer. Kanada of die Verenigde State.
Terwyl hulle op iets beters wag, drom hulle om hul kerke en begin die sogenaamde beleid vanwraak van die wiegies deur geboortes te vermeerder om die Engelse in 'n see van teëstanders te verdrink. Die bevolking sal verdubbel met elke generasie. Monsignor Jean-Olivier Briand (1715-1794), biskop van Quebec, beveel sy kudde om die koning van Engeland as hul soewerein te erken, maar die geestelikes het die geboortesyfer terselfdertyd aangemoedig.
Die toepassing van Britse wette sou nie lank kom nie. Vanaf 1763 word Marie-Josephte Corriveau (1733-1763), ter dood veroordeel omdat sy haar man wat haar mishandel het, vermoor, gehang en haar oorskot in 'n ysterhok aan die oë van die bevolking blootgestel; sulke marteling, onverenigbaar met die Franse sedes, tref Kanadese: die Corriveau word omskep in 'n karakter in die Quebecse folklore!
Engeland verleen 'n grondwet in die vorm van 'nKoninklike proklamasie, na die verowerde gebied wat 'Die provinsie Quebec "; hierdie teks maak voorsiening vir die min of meer langtermyn-assimilasie van Franse koloniste; Engelse wet is op almal van toepassing, sowel burgerlik as strafregtelik; die amptelike taal is Engels, die godsdiens protestantisme. Katolieke het die reg om hul godsdiens te behou, maar hulle moet dit afsien deurtoets eed, indien hulle aansoek doen om 'n pos in die Administrasie; volgens hierdie maatreël word Katolieke uitgesluit van amptelike poste; die goewerneur, James Murray (1721-1794), word daartoe beperk om hierdie werk aan onbekwame mense toe te vertrou!
Die oorgawe van Montreal het voorsiening gemaak vir die uitbreiding van die voordele wat laasgenoemde toegestaan ​​is aan inheemse Amerikaanse stamme wat met die Franse verbonde was. Hierdie stamme het nietemin in opstand gekom teen die Britse besetter, onder leiding van die Outaouais-opperhoof Pontiac, hoofsaaklik vir die bewaring van hul lande; die Franssprekende geestelikes nooi hul getroues uit om die Britse besetter te help om die Indiese opstand wat verpletter is, te verminder. In 1764 begin die publikasie van 'n tweetalige koerant:Die Staatskoerant van Quebec; 'n versoekskrif doen reeds in Franssprekende kringe om die Britse bewind aan die kaak te stel, terwyl die Englofone 'n beroep doen om 'n vergadering te stig om hulle te verteenwoordig.In 1768 volg Guy Carlton, Baron Dorchester (1724-1808), James Murray op as goewerneur; hy is 'n voorstander van 'n hervorming wat terugkeer na die Franse wette en gebruike en vyandig teenoor die skepping van 'n vergadering.
In 1775 begin die onafhanklikheidsoorlog van die Verenigde State. Hierdie opstand deur voormalige veterane van die oorloë teen Nieu-Frankryk wek baie min gunstige gevoelens by die Kanadese bevolking, wat nie die deportasie van die Acadians of die sluipmoord op Jumonville vergeet het nie; sal die leuse van Quebec nie later wees nie: "Ek onthou ". As die Amerikaners ook probeer om die inwoners van die provinsie bymekaar te maak, word hulle nog lank nie met ope arms verwelkom nie. Hulle het nietemin 'n paar partisane gevind, genoeg om twee regimente te vorm (747 milities) wat hulself sou onderskei in Saratoga (1777) en Yorktown (1781). Onder hierdie ondersteuners kan ons 'n welvarende handelaar uit Montreal noem, wat ook 'n vrederegter was, Pierre Calvet, eienaar van die huis wat tans huisvesdie Hostellerie des Filles du Roy. Om die neiging tot ondersteuning te ontmoedigOpstandelinge Amerikaners, monseur Jean-Olivier Briand, herinner die katolieke aan hul eed van getrouheid aan die koning van Engeland om te verraai dat dit 'n sonde sou wees!
Onder leiding van Richard Montgomery (1738-1775) en Benedict Arnold (1741-1801) val die Amerikaners, gelei deur hul ondersteuners, die provinsie Quebec binne en beset die streek Montreal, waar die Château de Ramezay, nou omskep in 'n museum. , dien as hul hoofkwartier. Maar in 1776 het hulle misluk in hul poging om Quebec te neem waar Montgomery vermoor is. Benjamin Franklin (1706-1790) vereer sy vriend Pierre Calvet met 'n besoek; hy is in Montreal om die voornemens van die Kanadese uit die weg te ruim; hy vertrek met die gevoel dat dit makliker sou wees om die provinsie te koop as om dit te verower. Britse versterkings, bestaande uit Duitse huursoldate, kom in groot getalle aan en verdryf binnekort dieOpstandelinge.
Erkenning van die spesifisiteit van Quebec
Die Amerikaanse Vryheidsoorlog sal egter die toekoms van Quebec diep aandui. Eerstens, in 1774, bewus van die gevaar dat 'n gesamentlike opstand van dieOpstandelinge Amerikaners en Kanadese, het die Britte dieProklamasie koninklik ongeveer tien jaar vroeër uitgereik. Deurdie Quebec-wet, word die gebied van die provinsie uitgebrei afgebaken: van die Gaspé tot die Groot Mere; 'n entiteit wat ongeveer Quebec en Ontario dek, word dus gebore; bowendien is die afskaffing vantoets eed rehabiliteer die Katolisisme terwyl die taal, die Franse reg en die seigneurale regime van vroeër herstel is; die spesifiekheid van die Franse Kanadese word dus erken. Anglofone protesteer teen hierdie bepalings wat gunstig is vir Frankofone.
'N Ander gevolg van die Amerikaanse rewolusie sal 'n nog meer blywende invloed op Kanada se toekoms hê; die Amerikaners verwerp trouens nie eenparige voorlegging aan Engeland nie; dit behou sy ondersteuners. Laasgenoemde is natuurlik die voorwerp van vyandigheid vanOpstandelinge ; hulle het hul toevlug geneem in die gebiede wat onder Britse beheer gebly het, die Maritieme provinsies, waar hulle gehelp het om die laaste Akadiërs uit te dryf, en ook die provinsie Quebec waar die Francofone, wat nou 90 000 tel, vee, op die gebied wat pas was erken hulle, ongeveer 50 000 lojaliste wat die Union-Jack gebruik. Hierdie Amerikaners, wat getrou gebly het aan die koning van Engeland, sal bewoon wat Ontario sal word, maar 'n groot aantal van hulle vestig hulle ook op die gebied van die huidige Quebec, veral in Estrie, waar hulle die stad Sherbrooke, en waar die enigste Anglikaanse universiteit in Noord-Amerika nog in Lennoxville bestaan. Hulle is geïnstalleer op grond wat van Franse Kanadese en Indiërs gekonfiskeer is.
In 1778 neem Frankryk amptelik deel aan dieOpstandelinge Amerikaners stuur 'n ekspedisiemag van 6 000 man onder bevel van Rochambeau (1725-1807) om saam met Lafayette (1757-1834) en 'n paar ander lede van die Franse adel wat reeds ideaal geveg het met die ondersteuners van die Amerikaanse onafhanklikheid. . Kanadese herwin hoop; miskien is die terugkeer van die ou moederland naby. Admiraal van Auvergne-oorsprong Charles-Henri d'Estaing (1729-1794) het hierdie hoop aangemoedig deur 'n manifes te versprei, gepos aan die deur van kerke, waarin hy die Franse in Amerika uitgenooi het om hulself met die Verenigde State te verbind. , tot groot woede van goewerneur Frederick Haldimand (1718-1791), van Switserse en Franssprekende oorsprong. Ongelukkig, ten spyte van die Frans-Amerikaanse oorwinning, as die Verdrag van Versailles in 1783 die onafhanklikheid van die Verenigde State erken, vergeet dit die Franse in Amerika suiwer en eenvoudig, wat gegewe die koms van die lojaliste sal dra nou die naam van Franse Kanadese. Beslis is die "arpente van sneeu »Stel niemand in Europa belang nie. Die ontnugtering is geweldig groot en sal blywend wees.
Die Franse rewolusie en die Ryk
Ondanks hul wrok teen die moederland, groet Franse Kanadese die Franse rewolusie met entoesiasme. Reeds in 1789 was daar sprake van die belangrikste gebeurtenis ter wêreld sedert die koms van die Christendom. Maar na die val van die monargie, verander die opinie en word dit meestal vyandig, grootliks onder die invloed van die geestelikes. Die kerklike owerhede dring daarop aan dat die koning van Engeland die lojaliteit aan die koning van Engeland skuld, omdat die koning van Frankryk nie meer bestaan ​​nie. Die Britse propaganda skei Frankryk op 'n vaardige manier van die mans wat dit lei, en dring daarop aan dat dit nodig is om hierdie infernale trawante van die Antichris te beveg.
Die skeiding van Opper-Kanada (Ontario) en Neder-Kanada (Quebec)
Terselfdertyd hersien Engeland sy koloniale eksemplaar. Om die lojaliste toe te laat om die regte te geniet wat voor die Amerikaanse rewolusie was, soos hulle beweer het, en ook om te verhoed dat hulle in die massa Francofone verdrink het, het Pitt in 1791 Kanada in twee verskillende dele geskei: die Haut -Kanada, oorwegend Engelssprekend, en steeds yl bevolk, en Neder-Kanada, hoofsaaklik Franssprekend, waar daar al ongeveer 160,000 afstammelinge van voormalige Franse setlaars is. Ontario en Quebec kom na vore, al praat ons nog net van Kanada. Die Grondwet van 1791 het Neder-Kanada 'n raadgewende vergadering gegee, verkies deur sensuele stemreg, en selfs die stemreg aan vroue verleen (hulle het dit eers in 1834 verloor om dit weer in 1940 te herwin). 'N Francofoon, Jean Antoine Panet (1751-1815) is die eerste verkose president van hierdie vergadering. Nie almal word egter mislei nie, en verligte verstande verstaan ​​dat Engeland instrumenteel is in die politieke krisis in Frankryk om sy oorheersing oor Kanada te versterk. In 1794 verwerp die Francophones die plan om 'n burgermag te stig, en in 1796 weier hulle om die pad voor hul deur in stand te hou, wat 'n nuwe wet aan hulle opgelê het; die aanvaarding van 'n wet op brûe en paaie het selfs 'n oproer veroorsaak.
Ondanks die oënskynlike ontevredenheid van die Franse Kanadese opinie met die rewolusie, vrees die Britse besetter steeds dat ondermynende idees onder die Franssprekende bevolking sal versprei. Is 'n memoire oor die herowering van Kanada in 1793 nie ondersteun voor die Nasionale Konvensie van Parys nie? In 1794 is 'n Vereniging vir die handhawing van die wette, die grondwet en die regering van Laer-Kanada gestig om revolusionêre sentrums te identifiseer. Die koms van emigrante, waaronder 51 vuurvaste priesters, het die kontrarevolusionêre klimaat versterk. Om besoedeling van buite af te voorkom, word grense streng beheer en buitengewone maatreëls wat buitengewoon gekeur word, buitengewone maatreëls getref. 'N Amerikaner, wat verdink word van sameswering, David MacLane word as 'n voorbeeld gehang. Hierdie situasie sal duur tot aan die einde van die Eerste Ryk, bedien deur 'n brigadegeneraal van Quebec: François Joseph d'Estienne de Chaussegros de Lery (1754-1824).
Sosiale rustigheid is die eerste keer bevorder deur die relatiewe welvaart wat Kanada destyds geniet het. Die verbouing van graan word gestimuleer deur die hoë prys van koring vir uitvoer. Maar in 1801 het swak oeste tesame met die ineenstorting van die pelshandel, wat opgehou het om die oorheersende ekonomiese aktiwiteit te wees, die volgende jare probleme veroorsaak. Die Royal Institution of Free Schools het ten doel om die hele bevolking te verengels.
'N Fiskale probleem het in 1805 daartoe bygedra om die twee stigtersgemeenskappe van Kanada teen mekaar te stel; om die konstruksie van tronke te finansier, gaan ons 'n belasting instel op invoer of op grondbesit? In die eerste geval is dit die Englofone wat betaal, in die tweede geval is dit die Frankofone. Dit is die eerste oplossing wat aangeneem word, tot angs van Anglofone, wie se pers ontketen word. Ook in 1805 het Kanadese banke hul eerste note begin druk; die Anglikaanse biskop Jacob Mountain (1749-1825) meen dat hy die enigste moet wees wat hierdie titel dra, naamlik om 'n enorme plaveisel in die tuin van die Katolisisme te gooi. 'N Engelssprekende koerantDie Quebec Mercury Frankofone bespot. 'N Versoekskrif word gerig aan Napoleon wat hom versoek om Kanada te help, maar dit versamel slegs 12 handtekeninge; inteendeel, daar is 'n inskrywing geloods vir die oprigting in Montreal van 'n monument vir Horatio Nelson (1758-1805) wat pas dood is terwyl hy die oorwinning van Trafalgar behaal het.
In 1806, die skepping van die koerantDie Kanadese, 'n orgaan van die Parti Canadien, met liberale neiging, wat aan die begin van die eeu gestig is, is ongetwyfeld geen vreemdeling vir die kontroversie wat veroorsaak word deur die finansiering van gevangenisse nie; Let op die titel van hierdie eerste Franssprekende persorgel, dit is belangrik: ons praat nog nie oor Quebec nie. 'N Nuwe godsdienstige konflik ontstaan ​​tussen die Frankofone en die Britse kroon. Die aantal priesters is berug onvoldoende en die tekort neem net toe. Die Katolieke biskop van Quebec, Joseph-Octave Plessis (1763-1825), het vanaf 1806 in die amp gestaan ​​teen die goewerneur en die Anglikaanse biskop om sy titel te behou en om 'n afdeling van die bisdomme te verkry om te volg veranderende demografie; maar hy het die onwilligheid van Londen teëgekom.
In 1807 word James Henry Craig (1748-1812) goewerneur van die Britse Noord-Amerika; bygestaan ​​deur 'n fanatiese sekretaris, open hy die era wat beskryf word asSkrikbewind waartydens die "verraaiers" sonder verhoor in die tronk gehou word. Hy was oortuig dat Neder-Kanada 'n brandpunt van oproer was, en het probeer om die samestelling van sy Vergadering te beheer en het Francofone van openbare diens uitgesluit. Hy het die ontbindings van die Vergadering vermenigvuldig en selfs 'n kandidaat, François Blanchet (1776-1830), gevange geneem tydens die verkiesing. In 1809 het die Britse kroon Labrador van Quebec losgemaak; dit is 'n nuwe onderwerp van stryd. 'N Antisemitiese maatreël sit 'n Joodse handelaar, Ezekiel Hart (1770-1843), uit die ontbinde Vergadering.
In 1810 het die Vergadering beheer oor die burgerlike lys geëis, dit is weer na die kiesers verwys; die koerantDie Kanadese word verbied en die redakteurs daarvan (Bédard, Blanchet, Taschereau) word weens oproerigheid gearresteer. Biskop Plessis spoor sy getroues aan om lojaal te bly aan die koning van Engeland en hy veroordeel die leerstelling van die Kanadese Party; as beloning vir sy politieke verbintenis, het die biskop van Quebec 'n salaris van duisend pond van die Britse regering ontvang. Die verkiesing tot die Vergadering ontken die goewerneur en die hoë geestelikes. Craig beveel die unie van Bo- en Benede-Kanada by die koning aan.
Van 1812 tot 1814 staan ​​Engeland teen die Verenigde State teen 'n nuwe oorlog. Hulle probeer weereens om Kanada te verower. Maar hulle was selfs minder suksesvol as in die Franssprekende bevolking in 1775-1776. Op 26 Oktober 1813 trek hul troepe langs die Chateauguay-rivier af met die doel om Montreal in te neem. Charles-Michel de Salaberry (1778-1829), aan die hoof van sy Franse Kanadese voltigeurs, wag op hulle by Allan's Corners. Die indringers het so 'n warm ontvangs ontvang dat hulle nooit weer sou probeer om Kanada binne te val nie.
Die ekonomie van Neder-Kanada het voortgegaan om te ontwikkel: die pelshandel het slegs 9% verteenwoordig, Bo-Kanada was gunstiger vir sy kultuur, koring het afgeneem ten gunste van hawer en voer, die kultuur van aartappel groei, terwyl die van ertjies en lemoenbone (gebakte bone 'n tradisionele gereg is), hennep, vlas en mielies onderhou word. In 1816 het Neder-Kanada sy slegste oes sedert die eeuwending ondergaan. In 1817 is die Bank van Montreal tot stand gebring en die volgende jaar kom die Bank van Quebec aan die beurt.
In 1815 is goewerneur George Prevost (1767-1816), wat sedert 1811 in die amp was, op versoek van die Engelse burgery na Londen teruggeroep, wat hom gekritiseer het vir sy welwillendheid teenoor die Kanadese Party. Hy is vervang deur 'n meer energieke man, John Coape Sherbrooke (1764-1830).
Ook in 1815 is Louis-Joseph Papineau (1786-1871), 'n prokureur gebore in Montreal, verkies tot redenaar, dit wil sê president, van die Vergadering van Neder-Kanada, waartoe hy 28 jaar sou behoort en dat hy 22 jaar voorsitter sal wees; hierdie vooraanstaande politikus sal 'n fundamentele rol speel in die evolusie van Franse Kanadese; sy huis in Montreal en sy herehuis in Montebello bestaan ​​vandag nog. Die Franse Kanadese samelewing word steeds deur die reëls voor die Franse rewolusie beheer; Papineau bepleit die afskaffing van die seigneurale regime.
Die organisasie van die verset
In 1817 verwerf Sherbrooke amptelike erkenning van die Britse regering van die Katolieke Kerk van Kanada, as erkenning vir die posisies wat biskop Duplessis inneem. In 1822 het Engelse Kanadese hulle beywer vir 'n daad van unie tussen die twee Kanadese wat die Franse taal sou uitskakel. Papineau, destydse president van die Vergadering, en J. Neilson, 'n Francophile-joernalis, gaan na Londen om hierdie projek teë te staan, met 'n petisie wat 60,000 handtekeninge bevat. Neder-Kanada het toe 420 000 inwoners gehad en Bo-Kanada 125 000. Sterke Ierse immigrasie het sosiale probleme opgelewer.
In 1825 het goewerneur George Ramsay Dalhousie (1770-1838), ontsteld deur die baie konflikte tussen hom en die Vergadering, op sy beurt na die Britse hoofstad gegaan met die doel om die grondwet van 1791 te laat verander. afwesigheid, kom sy ondergeskikte, luitenant-goewerneur Francis Nathaniel Burton (1766-1832), tot 'n verstandhouding met die Kanadese Party, wat die inisiatief van die goewerneur, wat hierdie kompromie woedend maak, tot niet maak. Op daardie stadium was die bevolking van Quebec 90% landelik. Ook in 1825 is die Lachine-kanaal ingewy. Die houthandel speel dan 'n belangrike rol in die streeksekonomie.
In 1826 word die Kanadese Party die Patriote Party; Louis-Joseph Papineau, voorstander van grondwetlike hervormings, binne die raamwerk van wettigheid en vyandiggesind teen gewapende stryd, word sy leier. In 1827 ontbind Dalhousie die Vergadering en belê nuwe verkiesings met die doel om van Papineau ontslae te raak; maar die kiesers stryk die maneuver. Die Vergadering doen 'n beroep op Londen om die goewerneur te ontslaan.
'N Nuwe goewerneur, James Kempt, meer tegemoetkomend, volg Dalhousie in 1828 op. In 1829, na 'n politieke konflik tussen die Vergadering en die Wetgewende Raad, wat deur die kroon aangestel is, het 'n kredietversuim gelei tot die sluiting van ampte. skole wat pas geopen het. In 1830 het 'n nuwe goewerneur, Matthew Whitworth-Aylmer (1775-1850), die amp ingeneem. Hy is 'n soldaat met geen administratiewe ervaring nie; hy was nie in staat om die toenemende eise van Franse Kanadese te hanteer nie en het die spanning vererger deur Engelse Kanadese te bevoordeel.Die Patriote-party word geradikaliseer: hy is nie meer tevrede met 'n vergadering sonder mag nie en eis beheer oor die finansies van die kolonie; bowendien twis hy met die geestelikes. Kragtige Engelse immigrasie swel die Kanadese bevolking op en is geneig om die demografiese balans te verander tot dan gunstig vir Francofone.
In 1831 het 'n cholera-epidemie, wat ook die volgende jaar gewoed het, die bevolking afgeneem (2 723 dood in Quebec en 2 547 in Montreal). In 1833 was daar 400 000 frankofone in Kanada. In dieselfde jaar het die afskaffing van slawerny geen probleem opgelewer nie, omdat dit in die Franse kolonie bly. In 1834 wen die radikale van die Patriotic Party die gematigdes en wen hulle die verkiesing met 77% van die stemme; hulle het 92 resolusies opgestel wat vir Neder-Kanada 'n verantwoordelike regering, die verkiesing van die Uitvoerende Raad en meer Franse Kanadese in die regering van die land vereis. Hierdie versoeke, wat na Londen gestuur is, het op die ergste tyd gekom, Engeland het 'n politieke krisis beleef. Die goewerneur hou op om 'n vergadering te belê wat onbeheerbaar geword het. 'N Vorm van kommunitarisme ontwikkel toe in die kolonie: die Franse Kanadese vergader in dieSaint-Jean Vereniging Baptis, 'n heilige met die fees van Quebec; ander etniese gemeenskappe skep hul eie samelewings.
In 1835 het die agteruitgang van die situasie gelei tot die terugroep van Aylmer. 'N Nuwe goewerneur, Archibald Acheson, Earl Gosford (1776-1849), kom met 'n versoeningsmissie aan. Die ontevrede Engelssprekendes smelt die bellicoseDoriese klub ('n weergawe vanBritse geweer Corps); Francofone reageer deur te skepThe Sons of Liberty, waarvan die Kanadese politikus George-Etienne Cartier (1814-1873), een van die toekomstige vaders van die konfederasie, een van die 500 stigters was.
Die rebellie van die patriotte
In 1837 het die verwerping van die 92 resolusies die poeier aan die brand gesteek. Londen het hulle in werklikheid tien resolusies teëgestaan, waaronder die reg van die uitvoerende gesag om die geld van die staat sonder beheer te gebruik, wat 'n ware provokasie uitmaak. Ondanks die veroordeling van radikalisme deur die Katolieke hiërargie en die onwilligheid van Papineau, versprei die agitasie dwarsdeur Laer-Kanada.Seun van vryheid en lede vanDoriese klub kom slae in Montreal. Die bevel van die troepe word aan John Colborne (1778-1863) toevertrou en Gosford verlaat sy pos.
Militêre onderdrukking kom op die patriotte neer. Ses-en-twintig lasbriewe vir die hoogverraad is teen hulle uitgereik. Papineau se kop, hoe vyandig ook al teen die onluste, was duur; hy het eers in die Verenigde State, toe in Frankryk, sy toevlug geneem; amnestie is eers 1845 aan hom toegestaan. Gewapende botsings het plaasgevind in Saint-Denis, waar die patriotte geseëvier het, en in Saint-Charles, waar hulle geslaan is, sowel as in die dorp Saint-Eustache, noord van Montreal, wie se kerk nog steeds die merk van die Engelse kanonkoeëls hou. Die slag van Saint-Eustache verewig Jean-Olivier Chénier (1806-1837), een van die mees emblematiese patriotiese figure. Hierdie dokter van Saint-Eustache, betrokke by die revolusionêre beweging, is hoof-generaal van die Deux-Montagnes-provinsie. Terwyl Joseph Papineau matigheid verkondig, voer Chénier 'n oproep tot wapen; daarom word 'n prys op sy kop geplaas. In Desember 1837 beveel hy ongeveer tweehonderd man wat in die kerk, die ring en die klooster Saint-Eustache, verskans is om die Britse leër te weerstaan. Die spel is nie gelyk nie. Die dooies is binnekort talryk onder die patriotte. Die Engelse triomfeer en Chénier word vermoor toe hy die brandende kerk verlaat.
Die slagoffers van onderdrukking is talle. Die Britse leër verbrand die dorp Saint-Benoît. Die Grondwet van Neder-Kanada word opgeskort. Die mislukkings het die patriotte wat in die Verenigde State vergader het, egter nie ontmoedig nie, vasbeslote om hul wraak te neem. Hulle betree die provinsie en verkondig die Republiek, die skeiding van Kerk en Staat, die afskaffing van die tiende, die afskaffing van seignioriële tantieme, persvryheid, algemene stemreg vir mans, die stemming geheimhouding, die nasionalisering van kroonlande en die van die British American Land Co., die verkiesing van 'n grondwetlike vergadering en die gebruik van albei tale in openbare aangeleenthede.
In 1838 het Gosford se opvolger, John George Lambton, Earl Durham (1792-1840), gebruik gemaak van koningin Victoria se toegang tot die troon om 153 rebelle te vergewe, terwyl 8 leiers van die opstand na Bermuda verban is; in Londen gekritiseer, bedank hy. Colborne neem die saak weer in die hand; hy verkondig krygswet, stoot die patriotte uit die Verenigde State terug en veg daarteenBroer jagters, 'n geheime beweging wat die Britse magte in Montérégie moeilik gemaak het. Die arrestasies is talle; 'n krygsraad word ingestel om 108 beskuldigdes te verhoor. In 1839 is twaalf patriotte in 'n gevangenis in Montreal opgehang; agt-en-vyftig ander is na Australië gedeporteer; skrywers en drukkers word gevange geneem vir opruiende geskrifte.
Die opstand was nie beperk tot Neder-Kanada nie; dit maak in werklikheid deel uit van die groot beweging vir die emansipasie van nasies wat Europa in beroering bring. Maar Mackenzie se poging in Opper-Kanada, in 'n gebied wat deur die lojaliste oorheers is, was van ondergeskikte belang, en dit is des te makliker onderdruk. Baie van die oorwinnaars het na die Verenigde State gevlug. Die Patriot Party verander weer sy naam en word nou die Liberale Party. Die houding van die liberale oor die openbare mening is onderdruk ten gunste van die herlewing van klerklike invloed. Die Kerk ekskommunikeer die patriotte wat in die 20ste eeu gerehabiliteer sal word.
Die legendariese beeld van die patriot, verstop op sy voete, pyp op sy snawel, geweer op sy skouer, middellyf in 'n pylraam, toque (wolhoed met pompons) aan die kop, sal in Quebec nie minder gewild bly nie. Dit sal weer blom in die 1970's, ten tye van die opkoms van die onafhanklikheidsbeweging. Patriotte het nie agter die blou en wit fleur-de-lis-vlag saamgedrom nie, wat eers later verskyn het. Hul standaard was driekleur: groen, rooi wit, soos dié van Italië. Dit is interessant om daarop te wys dat hulle geïnspireer is deur die Franse rewolusie eerder as die Amerikaanse voorbeeld, hoe naburig ook al.
Daar moet op gelet word dat die persentasie intellektuele beroepe laer is in die Franssprekende bevolking (0,12%) as in die Engelssprekende bevolking (0,34%) en dat Franssprekende intellektuele dikwels 'n werk onder hul bevoegdheid beklee. 'N Sosiale probleem word dus by die politieke probleem gevoeg. Dit sal 'n eeu later weer opduik.
Die terugkeer na die beleid van assimilasie - Die skepping van Kanada
Die mislukking van die opstand is gevolg deur 'n groot grondwetlike hervorming in 1840. Hierdie hervorming is geïnspireer deur die verslag wat Lord Durham geskryf het na die wapenopname, 'n dokument waarin die Franse Kanadese as 'n minderwaardige volk aangebied word, sonder geskiedenis en sonder kultuur. Hierdie mening sal tot onlangs nog steeds algemeen onder Anglophones voorkom. François-Xavier Garneau (1809-1866) het op hierdie growwe vervalsing van die werklikheid geantwoord deur 'n "Geskiedenis van Kanada Wat reg doen aan die Engelse kalorieë, wat slegs een doel nastreef: om as 'n alibi te dien vir die vermindering van virtuele slawerny van Franse Kanadese.
Hoe dit ook al sy, 'n Uniewet verenig Bo- en Benede Kanada in een enkele regering van Kanada. Die gemeentes van die twee voorafgaande entiteite verdwyn. Hulle word vervang deur 'n enkele Vergadering van Kanada waar Francofone en Anglofone gelyk is. Frankofone sal veg vir proporsionele verteenwoordiging, maar ons sal hulle nie proporsionele verteenwoordiging gee voordat immigrasie Anglofone die meerderheid gemaak het nie; Die balans is op die oomblik gunstig vir die Franse Kanadese (hulle is steeds 20% meer as die Engelse Kanadese), maar dit sal nie duur nie, want 'n sterk Engelssprekende immigrasie sal die onderskeie posisies van die twee gemeenskappe vanaf 1851 omkeer.
'N Goewerneur-generaal administreer die kolonie. Dit is die geboortesertifikaat van 'n Kanada, waarvan die amptelike taal weer Engels word. Daar moet op gelet word dat hierdie Kanada, beperk tot die huidige Ontario en Quebec, nie die Maritieme provinsies, Newfoundland, of uiteraard die westelike provinsies wat nog nie gekoloniseer is nie, insluit. Die opstand het, soos dikwels die geval is, dus gepaard gegaan met 'n regressie tot nadeel van die Franse Kanadese wie se kulturele en taalkundige identiteit bedreig word. Die assimilasie-wil van die Engelse word weer geopenbaar, soos tydens die verowering. Hierdie hervorming, wat in 1841 in werking getree het, het niemand tevrede gestel nie en was vinnig 'n bron van politieke onstabiliteit: die regerings, wat in 1843 in Montreal geïnstalleer is, het mekaar vinnig gevolg. Die nuwe instellings het egter min teëstand geopper onder Francophones, wat steeds onderdruk was.
Die groot bloeding van die Kanayaneërs
Die Engelse Kanadese gebruik egter die Kanadese naam wat die Franse Kanadese hulself genoem het; laasgenoemde, om hulself van te onderskeiKanadese, word dus genoemVoormalige Kanadese ofCanayens. Die vyandigste emigreer om ekonomiese en politieke redes na die Verenigde State; hulle is so talryk dat ons hierdie tydperk die van noemDie groot bloeding. Hierdie negatiewe bevolkingsbeweging word gekompenseer deur 'n sterk immigrasie van die Iere wat deur hongersnood uit hul land verdryf word; geweldig vyandiggesind teenoor die Engelse, voel hulle naby die Frankofone, maar hulle help nietemin om die provinsie te verengels.
Ten spyte van sy onvolmaakthede, is die nuwe grondwet nietemin gesteun deur Louis Hippolyte Lafontaine (1807-1864), 'n voormalige getroue van Papineau, in 1838 kort gevangenis, wat die ervaring gematig gemaak het en wat met 'n voldonge feit te make gehad het, streef daarna om die nuwe instellings ten beste te benut. Hy word hierin gehelp deur die Engelse hervormers wat dieselfde doel nastreef.
In 1843 het 'n staking in Beauharnais versuur en Britse magte het 20 stakers doodgemaak. In 1845 en 1846 het brande 'n distrik Quebec verwoes. In 1847-1848 het tifus 'n derde van die Ierse immigrante doodgemaak wat in Grosse-Île, 'n kwarantynstasie vir immigrante, in die riviermonding St. Lawrence aangehou is.
In 1848 het Lafontaine en Robert Baldwin (1804-1858) 'n demokratiese wysiging van die grondwet verkry deur die beginsel van ministeriële verantwoordelikheid voor die Vergadering in te stel, wat die oorheersing van Anglofone oor Francofone nie verander het nie; die alliansie van Lafontaine met die Engelssprekende hervormers het hoogstens die assimilatistiese druk verlig. In dieselfde jaar word Joseph Papineau, wat in 1845 geamnestieer is, verkies tot lid van die Vergadering van Kanada. Hy ontwikkel in die rigting van republikanisme, onder die invloed van sy verblyf in die Verenigde State en in Frankryk, en sal 'n voorstander word van die integrasie van wat laer Kanada in die Verenigde State was, by gebrek aan beter, alle hoop verskyn nou gesluit vir Francophones in die verenigde Kanada.
In 1849 het Engelssprekende oproermakers die Kanadese parlementsgebou in Montreal aan die brand gesteek om hul opposisie teen dieFranse oorheersing ; regeringsinstansies trek na Toronto. In dieselfde jaar het James Bruce Lord Elgin (1811-1863), goewerneur-generaal van Kanada, 'n algemene amnestie laat goedkeur en die politieke ballinge van 1838 kon na die land terugkeer; die inwoners van Neder-Kanada wat verliese gely het tydens die gebeure van 1837-1838, is vergoed. Boere-onluste breek uit teen skoolbelasting en verpligte onderwys.
Die pasgebeurde gebeure het in 'n ongunstige ekonomiese konteks plaasgevind. Die vinnige toename in die bevolking het gelei tot die versplintering van eiendomme. Die nuwe lande wat bewerk moet word, is ver en nie baie produktief nie. Houtkap het onvoldoende hulpbronne verskaf om die verlies aan inkomste as gevolg van die verlangsaming in die pelshandel te vervang.
Tussen 1842 en 1846, as deel van 'n vryhandelsbeleid, het Kanadese produkte opgehou om voordeel te trek uit tariefbeskerming. Ekonomies het Kanada nie die kritieke grootte om te hoop om met sy suidelike buurland te kompeteer nie, en sy industriële agterstand word net groter. Al hierdie elemente bevoordeel die landelike uittog en ook emigrasie na 'n meer dinamiese Verenigde State (Die groot bloeding). In 1851 verhuis die regering na Quebec. In 1852 het 'n nuwe brand etlike honderde huise in Montreal vernietig; Die Laval Universiteit is in Quebec gestig wat rou oor 'n epidemie van cholera. In 1854 is die seigneurale regime afgeskaf; die parlementêre geboue word deur brand verwoes en die regering keer terug om in Toronto te gaan sit. In 1855 verneder goewerneur Edmund Walker Head die Franse Kanadese dom deur die meerderwaardigheid van die Angelsaksiese ras te betuig. In 1857 het koningin Victoria Ottawa aangewys as die hoofstad van Kanada; 'n ekonomiese krisis breek in die kolonie uit. In 1859 keer die regering terug na Quebec.
In 1861 het meer as 85% van die inwoners van Neder-Kanada op die platteland gewoon en 'n kwart van hierdie bevolking was Engelssprekend; die bevolking van Kanada groei 5,5 keer vinniger as die toekomstige Quebec.
Spanning tussen gemeenskappe, verhoog deur ekonomiese probleme, wys die versiendste gedagtes dat die oplossing van 'n verenigde Kanada, waarin die frankofone spesifiek gedoem is om te verdwyn, 'n utopie is. Vanaf 1864, akonfederasieprojek van die Britse kolonies van Amerika word tydens verskeie konferensies in Charlottetown (Prince Edward Island) enQuebec.
Katolisisme, die hoofelement van 'n volk met 'n landbouberoep
George-Etienne Cartier, verteenwoordiger van die sakewêreld en geestelikes, is ten gunste van die hervorming. Antoine-Aimé Dorion (1818-1891), liberale politikus, as onvoldoende en gevaarlik beskou; hy is van mening dat dit slegs 'n vermomde federasie is en wil dit beperk tot die twee provinsies, wat Quebec en Ontario sal wees. In 1865 verhuis die Kanadese regering na Ottawa. In 1866 het Alexander T. Galt (1817-1893), verteenwoordiger van die graafskap Sherbrooke, 'n teks in Londen laat aanvaar wat die onderwysregte van minderhede waarborg. Van 1850 tot 1870 het 'n nuwe ideologie ontwikkel waarvolgens die Katolisisme die hoofelement was van 'n Frans-Kanadese volk wie se beroep landbouagtig was.
The Birth of Confederation - The Resurrection of Quebec
In 1867 het politieke onstabiliteit, interne en eksterne druk sowel as ekonomiese probleme 'n einde gemaak aan die ongelukkige ervaring van verenigde Kanada. Die Amerikaanse buurman, geskud deur die burgeroorlog, dreig weer, Engeland het standpunt ingeneem ten gunste van die Suidlanders. Aan die ander kant het die integrasie van die Engelse kolonies in die Noord-Amerikaanse ekonomiese ruimte onvermydelik geword. Die Uniewet is ontbind. 'N Federale Kanada kom na vore as 'nKanadese Konfederasie, heerskappy van die Britse Ryk. Dit het eers die voormalige Bo-Kanada geïntegreer, wat Ontario geword het, bevolk deur lojaliste, die voormalige Neder-Kanada, wat weer die provinsie Quebec geword het, bevolk deur Franse Kanadese, sowel as die provinsies Nova Scotia en Nieu-Brunswick, waar nog steeds Acadiese afstammelinge woon. Die ander provinsies waaruit die huidige Kanada bestaan, sal dan mettertyd daar saamtrek.
Die belangrikste gevolg van die hervorming vir Francophones is uiteraard die verskyning van 'n provinsie waarin hulle weer in die meerderheid is. DitBritse Noord-Amerika Wet onderskryf die mislukking van die assimilasiebeleid; hy stel nie die regte van die kroon in twyfel nie, aangesien dit die buitelandse beleid en die leër van die heerskappy noukeurig beheer, waarvan die mag beperk is tot finansies, binnelandse beleid en handel. Maar dit verleen aan die provinsies 'n sekere mate van outonomie wat die bestaan ​​op hul vlak van 'n wetgewende vergadering en 'n regering regverdig. Dit is waarom dit ondersteun is deur George-Etienne Cartier (1814-1873) en John A. MacDonald (1815-1891), maar die tweede is ten gunste van 'n meer eenheidstaat. Laastens is dit 'n Engelse wet wat in teorie slegs deur die Engelse parlement gewysig kan word. Ottawa word die hoofstad van die federale staat. Die mees vasberade teenstanders van die nuwe instellings word uit die Skotte en die Iere gewerf; een van laasgenoemde vermoor 'n federalistiese adjunk in Montreal met 'n rewolwer. Die Engelssprekende bevolking van die provinsie Quebec neem stadig af.
In 1868 het die premier van Quebec Pierre-Joseph-Olivier Chauveau (1820-1890) 'n ministerie van openbare onderrig geskep wat in 1875 afgeskaf is onder druk van die geestelikes wat 'n ontwikkeling na sekularisme gevrees het, geassimileer met die Frans- Metselwerk wat rewolusionêre ideologie versprei. Van die begin af het die jong provinsiale regering teen drie antagonistiese magte te staan ​​gekom: die federale regering, die Engelssprekende opposisie en die Katolieke geestelikes.
Die rebellie van die Métis
In 1869 het die Kanadese regering Rupert's Land van die Hudson's Bay Company verkry en sodoende sy begeerte aangedui om Wes-Kanada te beskerm teen die aptyt van die Verenigde State. Sonder om die bevolking te raadpleeg, het hy die anneksasie van die provinsie Manitoba uitgespreek. Hierdie eensydige daad het gelei tot die opstand van die koloniste van die plek, hoofsaaklik Franssprekend. Hulle staan ​​op vir die verdediging van hul taal, hul geloof en vir hul selfbestuur. Die beweging, beskryf asRooi Rivier Rebellie, word gelei deur 'n Métis Louis Riel (1844-1885). 'N Voorlopige regering word geskep; hy het 'n Engelse opposisie teëgekom wat die gesag van die Métis verag het. Inhegtenisnemings vind plaas en doodsvonnisse word uitgespreek deur die nuwe Métis-mag, onmiddellik gevolg deur kwytskelding. Een van die samesweerders, Thomas Scott, beledig egter sy voogde wat teregstelling eis. Riel gee toe aan hul versoek en Scott word geskiet. Die voorlopige regering het egter met die Kanadese regering onderhandel; 'n ooreenkoms word bereik en Manitoba sluit aan by die Kanadese Konfederasie. 'N Federale militêre afdeling is na die kolonie gestuur onder die bevel van Garnet Wolseley (1833-1913), 'n ervare Ier, om moontlike Amerikaanse pogings af te weer. Maar daar word ook gesê dat die militante in Ontario van plan is om Riel te lynch. Hy skuil in die Verenigde State.
Hy het eers in 1871 na Manitoba teruggekeer, gerusgestel deur die verkiesing van sy ondersteuners. Hy neem selfs deel aan 'n algemene mobilisasie teenFenians yankees, 'n groep Ierse klopjag op Kanadese gebied. Hartlik begroet deur die verteenwoordiger van die kroon, probeer ons hom tog verwyder deur hom 'n som geld aan te bied deur middel van 'n biskop. Hy stap 'n rukkie opsy en keer dan terug na die politieke arena, gesteun deur George-Etienne Cartier, wat hom vir sy amnestie beywer, maar ongelukkig in 1873 oorlede is, sonder dat hy sy saak gewen het. In die Kanadese parlement verkies, herkies, ontslaan en weer herkies word, moet Riel wegkruipertjie speel met sy vyande wat dreig om hom te vermoor en te keer dat hy normaal sit, wat hom groot gewildheid onder Francofone besorg het. Edward Blake, premier van Ontario, gaan so ver om 'n beloning van $ 5 000 vir sy gevangenskap aan te bied! Weer eens in ballingskap in die Verenigde State verneem hy van die doodsvonnis van Ambroise-Dydime Lépine (1840-1923), sy adjunk tydens dieRebellie van die Rooi Rivier, as straf vir Scott se teregstelling. Die Frankofoniese openbare mening is verontwaardig en eis genade vir Riel en Lépine; laasgenoemde kry uiteindelik die kommutasie van sy vonnis. Maar Riel, wie se gesondheid reeds geskud is, sak in 'n soort godsdienstige narsisme wat sorg nodig het, wat hom klandestin in Quebec toegedien word. Na 'n kort blaaskans met sy gesin, in 1878, vertrek hy na die weste en raak ongemaklik betrokke by die politiek in Montana, waar hy 'n ruk lank 'n Jesuïete-sending gee.
In 1871 het 'n sensus aan die lig gebring dat Francophones nou slegs 30% van die bevolking van Kanada verteenwoordig. In 1873 het 'n ekonomiese krisis die Konfederasie geskud. Die federale konserwatiewe regering van John A. Macdonald het 'n proteksionistiese beleid ingestel deur hoë tariewe op invoer in te stel om die industrialisering van die land te bevorder; hy bepleit die uitbreiding van spoorweë na sekondêre dorpe en die beroep op immigrasie om die weste van die land te ontwikkel. Die resultate van hierdie beleid blyk voordelig te wees vir die hele Kanada, en in die besonder vir Quebec, wat 'n welgestelde stedelike bourgeoisie skep. In 1876 ontdek 'n boer van Thetford 'n vreemde klip: asbes; mynbou sal begin. In 1877 het Wilfrid Laurier (1841-1919), federale liberale minister oorspronklik van Quebec, die druk van die geestelikes op die kiesers aan die kaak gestel, wat die vorige jaar die nederlaag van 'n liberale LP in 'n Quebec veroorsaak het wat steeds deur die Katolisisme oorheers is. vyandiggesind teenoor die Liberale Party; die pous herinner priesters aan hul reserweplig in verkiesingsaangeleenthede en die hiërargie van die geestelikes in Quebec nooi laasgenoemde om nie by die preekstoel betrokke te raak by die politiek nie. In 1880 skryf 'n Franssprekende skrywer, Adolphe-Basile Routhier (1839-1920), sy gedig "O Kanada Wat die Kanadese volkslied word.
Na dieRebellie van die Rooi Rivier, het baie Métis Noordwes toe gegaan. Maar lewensomstandighede is al hoe ongunstiger, veral weens die verdwyning van bison. Die Métis het dus weer 'n beroep op Riel gedoen. Laasgenoemde aanvaar dit, maar die taak blyk moeilik te wees: dit is nodig om die verskillende standpunte van die Métis, die frankofone en die anglofone te versoen, en die vertragingstaktieke van die federale regering te vernietig. Riel skei meer en meer van godsdiens en geestelikes. Uiteindelik breek daar 'n gewapende opstand uit. Dit verwys na die Franse rewolusie: die rebelle stel 'n Marseillaise rielliste saam. Een van die leiers, Gabriel Dumont (1837-1906), toon homself as 'n voorstander van 'n lang guerrilla-stryd wat die teëstander kan ontmoedig; Riel is 'n voorstander van 'n algemene konfrontasie. Vergaderings vind in Saskatchewan plaas. Die Métis-leër was suksesvol by Fish Creek, maar het 'n maand later in Mei 1885 'n ernstige nederlaag gely in die Slag van Batoche.
Riel, gevange geneem, word na Winnipeg gestuur om tereg te staan. Maar omdat ons bang is dat die jurie van die hoofstad van Manitoba nie te gunstig vir hom sal wees nie, word hy vir twee maande na Regina (Saskatchewan) gestuur, waar hy toegesluit is, bal op sy voete in 'n sel van 3 m2, sonder die hulp van die minste advokaat. Beskuldig van verskeie handelinge van verraad, word sy saak aan 'n jurie voorgelê waarvan slegs een persoon 'n bietjie Frans verstaan; die verdediging word verskaf deur jong prokureurs van Quebec en deur 'n Engelssprekende prokureur wat onlangs in Regina gevestig is. Die veroordeling is te betwyfel. Die beskuldigde sit die regte van die Métis breedvoerig uiteen. Die jurie, wat uiteraard niks van hierdie ingryping verstaan ​​het nie, en wat selfs dink dat ons die beskuldigde vir die moord op Scott oordeel, verklaar hom skuldig terwyl hy om genade vra. Die regter het die versoek van die jurie geïgnoreer en Riel is op 16 November 1885 gehang nadat hy met die Katolieke Kerk versoen het.
Hierdie wettige sluipmoord stel Francophones 'n bietjie meer teen Anglophones. Ter herinnering aan die eerste, waarvan sommige gemengde bloed is, is Riel, martelaar van die Métis-saak, een van hulle. Hierdie saak is simbolies van die sielkundige verhoudings wat ontstaan ​​het tussen die twee stigtersvolk van Kanada, aan die een kant van die verslane Francofone wat verneder voel, aan die ander kant van die Anglofone, ongetwyfeld etnies suiwerder omdat hul emigrasie Dit word dikwels deur familie, oorwinnaars gemaak en deurdrenk van hul rasse- en ekonomiese meerderwaardigheid. Hierdie skematiese aanbieding, wat skaars geforseer is, sal tot die einde van die twintigste eeu duur. In 1885 sluit Liberale en Konserwatiewe van Quebec, geskok oor die uitslag van die Riel-aangeleentheid, by die Parti national aan wat sedert 1871 bestaan, waarvan die leier, Honoré Mercier (1840-1894), in 1887 provinsiale premier geword het.
In die tweede helfte van die 19de eeu het die ekonomie van Quebec geïndustrialiseer, van die ontginning van natuurlike hulpbronne (hidro-elektrisiteit, papierpulp, aluminiummetallurgie, wolfabrieke vir weefwerk, asbes ... ). Rondom 1880 verskyn vakbondorganisasies geïnspireer deur die Verenigde State, dieRidders van Arbeid dat biskop Elzéar-Alexandre Taschereau (1820-1898) die Vatikaan in 1885 onder die beskuldiging van vrymesselary sal verbied, wat nie sal verhinder dat ander werkersorganisasies gevorm word om die lewensomstandighede van werkers. Die landelike bevolking verteenwoordig nou net 70% van die inwoners van Quebec. Elektrisiteit en telefone maak hul verskyning. In 1897 is Kanada se eerste petrolaangedrewe motor, die fossmobiel, in Sherbrooke, in die oostelike gemeenskappe van Quebec, deur George Foote Foss (1876-1968) vervaardig.
Quebec-produksie is hoofsaaklik bedoel vir uitvoer. Aangesien plaaslike kapitaal ontbreek, word nuwe ondernemings eers deur die Britte en daarna deur die Amerikaners gefinansier. Die ekonomie in Quebec ontsnap dus grootliks aan Francofone. Die uittog na die stede duur voort, maar emigrasie na die Verenigde State word oorblywend: daar vind quebecers werk. Vakbondwese ontwikkel in die verdediging van gespesialiseerde werkers, die enigste wat voordeel trek uit stabiele indiensneming. Immigrasie word aangemoedig deur die Kanadese regering om die westelike gebiede te beset en hulle sodoende van die gierigheid van die Verenigde State te verwyder. 'N Spoorweg, die Kanadese-Stille Oseaan, het die Atlantiese Oseaan nader aan die Stille Oseaan gebring. Die bevolking van die nuwe westelike provinsies stel die belangrikheid van Quebec in perspektief in 'n tyd waarin die Franssprekende bevolking die Engelse, maar ook Italianers, Grieke en burgers van die lande van Oos-Europa (Pole, Oekraïners) sien aankom. Ek sal ook nie die swak bydrae vergeet van die Elsassiërs-Lotharinge wat die anneksasie van hul streek aan Duitsland aan die einde van die oorlog van 1870 weier nie, omdat ek een van hul nasate geken het. Die meeste van hierdie nuwelinge droom daarvan om in 'n Angelsaksiese Noord-Amerika te skakel. Hulle sal dus die demografiese balans tussen anglofone en frankofone aansienlik verander, en soms wek dit 'n gevoel van verwerping wat deur xenofobie gekleur word.
In 1890 het die onderdrukking van Frans in Manitoba-skole, 'n maatstaf wat voorafgegaan en daarna in ander provinsies nageboots is, 'n oplewing van nasionalisme in Quebec aangewakker. In 1891 het die federale partye gebruik gemaak van 'n finansiële skandaal om Honoré Mercier, wat volgens hulle in staat was om Quebec tot onafhanklikheid te lei, te laat val. In 1896, na 'n lang stryd, het Ontario deur Londen erkenning gekry vir die soewereiniteit van die provinsies in hul regsfeer. In 1900, om plek te maak vir die Anglo-Saksiese finansiële wêreld, wat sy lenings aan Francophones geweier het, het Alphonse Desjardins (1854-1920) 'n beweging van spaar- en kredietkoöperasies gestig wat 'n blink toekoms beloof is en steeds sy naam dra. .
'N Woord oor die sanitêre toestande in die destydse provinsie: in 1885 het 'n pokke-epidemie byna 3000 mense in Montreal doodgemaak; kindersterftes is baie hoog in die provinsie (30% in Montreal!) as gevolg van diarree, tuberkulose, difterie, skarlakenkoors en tyfus. Aan die begin van die 20ste eeu het die bevolking van Quebec 1,6 miljoen inwoners oorskry, maar die ander provinsies van Kanada het meer as 3,7 miljoen gehad.
Die herlewing van die Quebec-nasionalisme
Die Franse Kanadese nasionalisme ontwikkel toe rondom Henri Bourassa (1868-1952), kleinseun van Louis-Joseph Papineau, joernalis en Katolieke politikus, wat in 1899 die betrokkenheid van die konfederasie in die Boereoorlog. Terwyl hy tydens hierdie geleentheid 'n toespraak in Frans gehou het, is hy ondervra deur 'n Engelssprekende adjunk wat op hom geskree het: 'Praat wit! », Wat betekenisvol is vir die minagting waarin hy Francofone as Indiërs geassimileer hou. Daar moet op gelet word dat die Federale Eerste Minister, wat vir die eerste keer Franssprekend is, Wilfrid Laurier, Kanada se deelname aan die konflik weier, maar om Engelse vatbaarheid te spaar, stem hy in om die vervoer van vrywilligers te betaal. In 1910 stig Henri Bourassa die koerantDie plig. Hierdie dagblad sal hom beywer vir 'n projek om Kanada van die Britse bewind te bevry en die regte van die Franse Kanadese te verdedig. Bourassa pleit eerstens vir die toegang van die Konfederasie tot volle soewereiniteit. Hy glo dat harmonie tussen Francophones en Anglophones in 'n onafhanklike Kanada herstel sal word. Maar hierdie ideale visie op die verhouding tussen die twee stigtersvolk is deur 'n sekere aantal voorvalle in twyfel getrek, veral wanneer provinsiale wette die gebruik van Frans beperk.
Teen 1901 het landelike mense slegs 60% van die bevolking van Quebec verteenwoordig. In 1912 het Quebec Nieu-Quebec aan die noorde van sy gebied geannekseer.
In 1914 dwing Groot-Brittanje, wat die buitelandse beleid van Kanada lei, laasgenoemde om aan die Eerste Wêreldoorlog deel te neem (60 000 Kanadese dood). Die opposisie tussen Engelse Kanadese, lojaal aan die Britse kroon, en Franse Kanadese, meer as voorbehou, het toe duidelik geword. In 1917 is 'n "voorlopige" inkomstebelasting in Kanada ingestel om die oorlogspoging te finansier; dit sal nooit verdwyn nie. In 1918 het diensplig tot 'n oproer in Quebec gelei; die weermag span die skare; daar is vier dooies, almal dood deur plofbare koeëls en baie gewond; meer as tweehonderd mense is in die daaropvolgende dae gearresteer;Habeas corpus is geskors. Bourassa se mening het ontwikkel van Kanadese nasionalisme tot Quebec-nasionalisme.
In die nasleep van die Groot Oorlog het die Verenigde Koninkryk nie meer die vermoë gehad om Kanada se ekonomiese uitbreiding te finansier nie, wat toenemend onder die beheer van Amerikaanse hoofstad geval het. Terwyl 'n busdiens in 1919 in Montreal begin funksioneer, het 'n resessie die provinsie getref en het die emigrasie na Quebec na die Verenigde State massief hervat, tot 1926. Die federale regering het die immigrasiebeleid vergemaklik as gevolg van die belangrikheid van die migrasie-tekort.
Twee ideologiese strominge bots dan in Quebec: die liberalisme van Louis-Alexandre Taschereau (1867-1952), die provinsiale premier van 1920 tot 1936, gunstig vir vooruitgang en industriële ontwikkeling, en geestelike nasionalisme wat deur vader Lionel Groulx beliggaam is. (1878-1967), nasionalistiese skrywer en historikus, wat tradisionele familie- en landbouwaardes verdedig en die nederlaag van 1760 as 'n katastrofe vir Franse Kanadese voorstel.
In 1922 het die skepping van die CKAC-stasie die uitsending in Quebec bekendgestel.
In 1927 stel Londen die grens tussen Quebec en Labrador vas wat aan Newfoundland toegeskryf word. Quebec erken nie hierdie grens met 'n gebied ryk aan minerale bronne wat volgens haar gestroop is nie.
Na 'n herlewing van welvaart in die tweede deel van die 1920's, het die groot depressie van 1929 weer die provinsie getref. Die werkloosheidskoers styg van 3 tot 25% en die lone daal met 40%.Die situasie word des te moeiliker, want die Verenigde State bied nie meer 'n afset vir Quebec se surplusarbeid nie.
Op 22 Junie 1930, twee dae voor die nasionale vakansiedag van Saint-Jean-Baptiste, is 'n standbeeld ter nagedagtenis aan die Franse vlootoffisier in Montreal ingewy, tussen die Palais de Justice en die Hôtel de Ville in Montreal. Jean Vauquelin wat hom onderskei het deur die stad Quebec van die Engelse te probeer terugneem. Die bou van hierdie monument is geborg deur dieSaint-Jean Vereniging-Doper. Die keuse van die ligging is nie onskuldig nie: die standbeeld staan ​​voor Nelson se kolom, asof dit die oorwinnaar van Trafalgar wil uitdaag. Die Quebec-elite is teen die simbool van die Britse Britse oorheersing teen die ongelukkige Franse dapperheid. In dieselfde trant staan ​​'n standbeeld van Jeanne d'Arc in Quebec, nie ver van waar Wolfe oor Montcalm geseëvier het nie.
In 1931, in die konteks van die Groot Depressie, het die Statuut van Westminster, wat die Statebond tot stand gebring het, dievolle soewereiniteit in Kanada, sonder om entoesiasme te verhoog. Ontario en Quebec, wat te magtige federale mag vrees, sien hierdie verandering nie sonder vrees nie. Die oorgang het baie stadig plaasgevind: die Kanadese burgerskap was eers in 1947 van krag; die vlag dat hulle in 1965, en nog steeds baie Engelse Kanadese, die Union Jack voor hul huise gaan ontplooi, langs die esdoornblaarvlag wat dieRooi vaandelUnion-Jack treffer; die volkslied, geskryf deur 'n Franssprekende, in 1980.
In 1935 het die provinsiale regering die krisis gedwing om 'n terugkeer na die land te bepleit. Destyds het die landelike bevolking slegs 40% van die bevolking van die provinsie verteenwoordig, en die afgelope eeu het byna 'n miljoen Quebecers vertrek om werk in die Verenigde State te soek. Van 1932 tot 1937 is Grosse-Île, steeds 'n kwarantynstasie vir immigrante, getref deur epidemies van cholera en tifus. Kindersterftes het aansienlik gedaal in Quebec, maar dit bly hoog (10%), hoewel dit binne die norm vir ontwikkelde lande is.
Die National Union, 'n nasionalistiese konserwatisme
Ontevredenes van die Liberale Party van Taschereau het die National Liberal Action op die been gebring, wat saam met die konserwatiewe party kragte saamgesnoer het om die Union Nationale te skep, waarvan die leier, Maurice Duplessis (1890-1959), die mag uitgeoefen het van 1936 tot 1939. Hierdie leier konserwatief het sy politieke fortuin te danke aan sy veroordeling van begunstiging (beskerming in Quebec) getoon deur die Liberale Party, wat nie verhoed dat dit later vermoed word dat hy ook in hierdie strik trap nie. Van meet af aan, in 1937, onderskei hy hom deur die "Wet van die hangslot ', Geag ongrondwetlik te wees, wat die vryheid van meningsuitdrukking bespot, om te veg teen kommunisme en vakbondwese en sodoende die Angelsaksiese sakewêreld objektief te bevoordeel, tot nadeel van die Franssprekende wêreld van werk, 'n vreemde paradoks vir 'n nasionalis.
In 1939, die wapen en die leuse van Quebec: 'Ek onthou »Word aangeneem; die Liberale Party kom weer aan bewind. Die premier, Adélard Godbout (1892-1956), erken die reg van werkers om te organiseer. Aan die vooraand van die Tweede Wêreldoorlog was baie Quebecers besig om na nasionalisme te beweeg, enersyds omdat hulle dit beskou het as die enigste manier om die assimilasie van Francofone aan die werk in die ander provinsies te ontsnap en, tweedens, omdat die krisis hulle wys dat die provinsiale regering nie voldoende magte het om hulle teen ekonomiese wanorde te beskerm nie. In 1940 verleen Godbout stemreg aan vroue. Dit pas 'n beleid toe wat in sekere aspekte diestil rewolusie. Maar die oorlog sal vir hom noodlottig wees deur die spanning rondom die diensplig te laat herleef.
WO II en die vete oor militêre diens
Die oorlog het 'n heilsame hupstoot gegee vir die ekonomie van Quebec, maar dit het weer opgeduik tussen Engelse Kanadese, gunstig vir deelname aan die konflik, en Franse Kanadese wat nie in Europa wou gaan om vir die koning van Engeland. Federale premier Mackenzie King (1874-1950) belowe Quebecers dat hulle nie teen hul wil gewerf sal word nie. Jongmense wys op hul eie manier die min vertroue wat hulle in die beloftes van die Eerste Minister stel: 'n epidemie van huwelike versprei oor Quebec; die priesters seën 'n paar daarvan per dag; die jongmense hoop dat hulle nie uit hul huise geskeur sal word nie. Om teen hierdie ooglopende gebrek aan entoesiasme vir oorlogswerk te veg, versprei Britse propaganda vrees om militêre beroepe te wek; plakkate is aangebring om die bevolking aan te spoor om hulself te beskerm teen Duitse bombardemente, terwyl geen vliegtuig nog in staat was om die Europa-Amerika-rigting in albei rigtings te maak nie, selfs al slinger Nazi-duikbote naby die kus Kanadese; daar is selfs sprake van die toepassing van die verskroeide aarde-beleid in geval van 'n inval! Die onderburgemeester van Montreal, Camille Houde (1889-1958), wat sterk teen die militêre diens gekant is, is vier jaar lank sonder verhoor na 'n konsentrasiekamp gedeporteer.
In 1941 is werkloosheidsversekering ingestel.
In 1942 het die federale regering Kanadese gevra om dit deur middel van 'n referendum van sy belofte aan Quebecers te onthef om hulle nie te dwing om aan die konflik deel te neem nie. Die resultate van die konsultasie spreek vanself: 71% van die Quebecers antwoord negatief (85% van die frankofone), maar 80% van die burgers uit ander provinsies steun die regeringsvoorstel wat so aanvaar word. Quebecers sal dus ondanks hulself 'n nie onbeduidende deel van die kanonvoer van die Britse Ryk lewer. Hoeveel sal daar oorbly op die strande van Frankryk, in Dieppe (2753 Kanadese dood) en in Normandië? Die bewys word weer eens gegee dat Franse Kanadese nie meer hul stem in die federale stelsel kan laat hoor nie en die Quebec-nasionalisme word versterk. Henri Bourassa, hoewel hy jare lank nie meer in die openbare lewe was nie, het die Kanadese Popular Bloc, 'n sentrum-linkse politieke party in Quebec, ondersteun in sy opposisie teen diensplig.
In 1943 het Quebec die restitusie van Labrador geëis.
Dieselfde jaar is Sisilië deur die bondgenote verower (2344 Kanadese dood); tussen 18 en 24 Augustus verwelkom Quebec City Churchill en Roosevelt wat die val van die fascistiese Italië en die opvolg van die oorlog op die Château Frontenac met Mackenzie King kom bespreek het.
In 1944 is 'n plan vir gesinshulp opgestel, maar die liberale Godbout is verslaan deur die konserwatiewe Duplessis, wat die meester-nasionalistiese voordeel in sy spel gehad het.
Die era van die groot duisternis
Quebec "/> Na die einde van die konflik het Quebec 'n tydperk van ekonomiese welvaart beleef. Die inkomste het gestyg, die werksomstandighede het verbeter en die Quebecers het die Amerikaanse droom begin verwesenlik. Maar terselfdertyd het die tydperk vanaf 1945 tot 1960 word beskryf asGroot duisternis. Dit word oorheers deur die persoonlikheid van Maurice Duplessis wat tot sy dood premier sal bly. Ultrakonserwatief polities en ekonomies, gunstig vir die groot Amerikaanse kapitalisme en die sakegemeenskap, in teenstelling met staatsintervensie, deurdrenk van eng tradisionele godsdienstige moraliteit, het hy Quebec 'n soortgelyke regime opgelê as dié van Salazar in die Portugal. Hy hou onderwys en gesondheidsorg stewig in die hande van die geestelikes. Dit plaas 'n swaar las op die Quebec-samelewing. Maar sy beleid is nie vry van teenstrydighede nie, want dit skep ook 'n Ministerie van Gesondheid en Maatskaplike Welsyn.
In 1948 het kunstenaars teen die stagnasie van die samelewing opgestaan ​​en die idee van 'n spesifieke Quebec-kultuur verdedig in 'n belangrike manifestasie,'Globale weiering »Selfs al bly die verspreiding daarvan eers beperk. Quebec-briewe en kunste was in die verlede noukeurig geïnspireer deur die Franse model, maar dit is nie meer die geval nie: oorspronklike werke is besig om te verskyn, die internasionale bekendheid van kunstenaars uit Quebec sal binnekort hiervan getuig. Paul-Emile Borduas (1905-1960), een van die opstellers van die manifes, is geskors uit die skool waar hy onderwys gegee het; hy het in Frankryk in ballingskap gegaan.
Die nasionalis Duplessis betwis die inmenging in die provinsiale lewe van 'n federale moondheid wat die meeste fiskale bronne in sy hande konsentreer (83% in 1945). Dit was onder sy bewind, in 1948, dat die blou vlag met 'n wit fleur-de-lis-kruis die embleem van Quebec geword het en die Engelse vlag op die fronton van openbare geboue vervang het; dit is gekies bo die driekleur van die patriotte, wat waarskynlik as uitdagend en te rewolusionêr beskou word.
In hierdie konserwatiewe en kerklike atmosfeer, teen die tendens van die res van die wêreld, ten spyte van onmiskenbare ekonomiese vooruitgang, bly Quebec, wat vertragings in die onderwys en die ontwikkeling van gebruike ophoop, tog 'n aantreklike plek om immigrasie. Franse mense wat in ruïnes uit 'n Europa vlug, altyd bedreig deur nuwe konflikte, en ook later weeskinders van dekolonisering, probeer hul geluk. Daar word nie altyd goed ontvang nie. Hierdie onderdane van 'n land wat sedert die nederlaag van 1940 as baie klein beskou word, word verwyt oor hul kosbare taal, hul ondenkbare vermoeidheid en veral die feit dat hulle werk neem by die kinders van 'n land waar werkloosheid gedurende die slegte seisoen. Sekere talente is egter in aanvraag (motorwerktuigkunde, byvoorbeeld). Daarbenewens hou Quebecers nog steeds 'n wrok teen Frankryk, wat hulle twee eeue tevore in die steek gelaat het.
In 1949 duur 'n staking in die asbesmyne honderd agt en dertig dae voort; dit sal 'n beduidende impak hê op die werksomstandighede in die mynbedryf. In 1952 het Television sy verskyning gemaak.
In 1954 het Duplessis 'n provinsiale inkomstebelasting geskep.
In 1955 het 'n oproer by die Montreal Forum uitgebreek; die president van die Nasionale Hokkieliga, Clarence Sutherland Campbell (1905-1984), wat 'n gesogte speler, Maurice Richard (1921-2000), afgod van die Quebec-publiek, geskors het, is gewelddadig deur die woedende skare aangeval. Hierdie beweging van humor, vergesel deur die gooi van verskillende projektiele, is 'n aanduiding van die spanning wat tussen die twee gemeenskappe heers: Richard is 'n Quebecois wat geslaag het en wat die dragie hoog hou met die anglofone waarvan Campbell die simboliese verteenwoordiger is. Volgens assosiasie sal 'n voedselbestanddeel daarna die gewraakte wraakgierigheid dra: Campbell-sous sal die verkope daarvan laat daal!
Die stil rewolusie
In 1960 het die Liberale Party die verkiesing gewen en sy leier, Jean Lesage (1912-1980), het premier van Quebec geword. Dit lei 'n era van groot verandering in. Onder die invloed van televisiereekse uit die Verenigde State is die Quebec-samelewing besig om die Amerikanisering daarvan te beklemtoon. Ekonomiese ontwikkeling, wat volg op vorige tendense, is bevorderlik vir vrygewigheid. 'N Relatiewe oorvloed fiskale bronne maak dit moontlik om maatskaplike hervormings in die vooruitsig te stel, veral op die gebied van maatskaplike welsyn en gesondheidshulp. Maar maatskappye bly grotendeels in die hande van buitelandse beleggers. In 1961 was slegs 7% van hulle onder die beheer van Quebecers. Dit is in hierdie konteks dat diestil rewolusie, as 'n kontrapunt vir Duplessis se tydperk van onbeweeglikheid.
Onder die teken van verandering is ambisieuse hervormings van stapel gestuur op die gebied van sosiale beleid, onderwys, gesondheid en ekonomiese ontwikkeling. Om die eksterne invloed op die ekonomie te verminder, ontwikkel die provinsiale regering 'n uitgebreide program van nasionaliserings onder toesig van die slagspreuk "Meesters in u eie huis "Gerig op die vermindering van die oppergesag van die Anglo-Saksiese en Protestantse sakekringe. Staatsfinansiële instellings is geskep, soos die Caisse de Dépôt et de Placement du Québec en Société Générale de Financement. Maar die tekenende maatstaf van destyds was die verkryging deur Hydro-Quebec, gestig in 1944, van alle elektrisiteitsverspreiders in die provinsie na 'n vroeë verkiesing, wat deur die liberale wat weer aan bewind kom. Dit was ook in hierdie tyd, tussen 1962 en 1966, dat die eerste lyne van die metro van Montreal gebou is.
'N Besondere poging word aangewend ten gunste van onderwys wat sekulêr word; 'n Ministerie van Onderwys word geskep, skoolrade word geskep, sekondêre onderwys word ontwikkel deur die instelling van CEGEP; om hierdie opknapping te ondersteun, kom baie Franse onderwysers na Quebec om die ekwivalent van hul militêre diens te verrig, binne die raamwerk van samewerking. Daar word weer eens beweer dat daar 'n spesifieke Quebec-kultuur bestaan ​​en geëis word dat dit uiteindelik al die plek het wat dit moet hê, ongeag die Anglo-Saksiese wêreld.
Tradisionele waardes word in twyfel getrek, verbod word opgehef en godsdiens neem af in 'n bevolking wat tot nou toe onderhewig was daaraan. Hierdie ontwikkeling lei tot 'n skerp daling in die geboortesyfer: groot gesinne, wat eens die reël was, word die uitsondering. In 1964 het vroue die vermoë verkry om regsdokumente te onderteken sonder die toestemming van hul mans.
Samevattend kan 'n mens sê dat die stille rewolusie bestaan ​​uit die koms van 'n moderne en sekulêre welsynstaat wat uiteindelik vrygestel is van godsdienstige invloede. Onderwys en Christelike liefdadigheid maak plek vir sekulêre onderwys en sosiale instellings. Hierdie revolusionêre transformasie is onteenseglik die gevolg van die druk wat vir 'n lang tyd opgehoop het as gevolg van die verswakking van die landelike wêreld tot voordeel van die stedelike wêreld, druk wat tydens dieGroot duisternis. Laat ons byvoeg dat dit plaasvind in 'n eksterne konteks wat gekenmerk word deur belangrike samelewingsveranderinge, in Europa soos in Amerika. Wat buitelandse beleid betref, lei dit tot 'n meer intense gebruik van die beweegruimte wat die Kanadese Grondwet aan die provinsies bied om verhoudings met buitelandse state deur algemene afvaardigings te bewerkstellig.
Hierdie transformasie van die Quebec-samelewing wek die federale regering onbegrip. In 1963 het die federale premier Lester B. Pearson (1897-1972) die vraag gestel: 'Wat wil Quebec hê?En in 'n poging om dit te beantwoord, het hy 'n koninklike kommissie oor tweetaligheid en tweekulturalisme geskep. Die werk van hierdie Kommissie het op 'n mislukking geëindig, wat net die kloof wat die twee gemeenskappe skei, aan die lig gebring het.
Die opkoms van die onafhanklikheidsbeweging: die konsep van wit negers in Amerika
Anglofone is vyandig teenoor enige toegewing wat aan Francophones toegestaan ​​word en wat volgens hulle die voorafbreek van die Konfederasie voorafgaan en wat hul ekonomiese oorheersing sal bevraagteken. Aan die Franse kant ontwikkel die soewereiniteit van Quebec in die internasionale konteks van dekolonisering na die eis vir onafhanklikheid. Sesessionistiese politieke partye is in 1960 gestig: die National Rally (RN) en die Rally for National Independence (RIN). Aan die begin van die 1960's het 'n fraksie van die separatiste die Front de Liberation du Québec (FLQ) geradikaliseer en gestig, wat van mening was dat Quebec 'n land was wat sedert die verowering deur die Engelse gekoloniseer is en dat slegs die gewapende stryd sy bevryding sou toelaat, vanaf waar die organisasie van 'n Quebec Liberation Army (ALQ); aanvalle word gepleeg en die ideoloog van die beweging, Pierre Vallières (1938-1998), in 'n outobiografie wat hy in die tronk geskryf het, bevestig dat Quebecers dieBlanke negers van Amerika. Hierdie assimilasie van Quebec in 'n land wat gedekoloniseer moet word, is deels te wyte aan die sosiale afgradering van 'n groot deel van die frankofone, en ook aan die feit dat die provinsie steeds agter is in terme van industrialisering, ondanks die veranderinge wat plaasgevind het, en dat sy ekonomie is steeds te grootliks gerig op die uitvoer van grondstowwe wat elders verwerk word.
As ons tot dusver die pogings van die 19de eeu min of meer geïnspireer deur die Franse Revolusie opsy gesit het, was die Quebec-nasionalisme eerder die voorreg van konserwatisme; nou is dit die ondersteuners van die beweging wat dit beliggaam; die gees van verowering heers bo die gees van verset. Die figuur van die patriot van 1838 blyk weer uit die newels van die geskiedenis en sy driekleur kom uit die sak van die mees vasberade.
In 1964, by geleentheid van 'n besoek van koningin Elisabeth II, is 'n onoffensiewe skare wreed versprei met knuppels. In 1965 het die federale regering onder druk van Quebec die magtiging van 'n provinsie uit 'n federale program met vergoeding goedgekeur. Hoewel die Liberale Party in die verkiesing in 1966 die stemming verower het, was dit die Union Nationale wat
verower die meeste setels en Daniel Johnson (1915-1968) neem die regeringshoof. Maar die momentum groei en hervormings sal voortgaan. In 1967 ontvang generaal de Gaulle, van Quebec na Montreal, op die Chemin du Roy 'n triomfantelike ontvangs. Op die balkon van die Hôtel de Ville in die tweede Franssprekende stad ter wêreld, die entoesiasme van die skare wat hom aan die bevryding van Parys herinner, kon hy nie 'n dawerende "Lank lewe die gratis quebec Wat onmiddellik deur albei kampe geïnterpreteer word op 'n manier wat waarskynlik buite sy denke gaan. Vir die federaliste is dit 'n ondraaglike inmenging in die Kanadese binnelandse sake; vir die separatiste is dit 'n oproep tot onafhanklikheid wat deur die president van die ou moederland geloods is en hierdie oproep word gesien as 'n aanmoediging om die stryd te verskerp.
'N Liberale minister, René Lévesque (1922-1987), wat geglo het dat Quebec geen toekoms binne die federale raamwerk het nie, het sy party verlaat om die Mouvement Souveraineté-vereniging te stig. Hierdie charismatiese politikus, een van die argitekte van die hervormings, geniet enorme gewildheid en Renédie Cigoune (die sigaret), soos hy bynaam genoem word, 'n groot roker voor die ewige, het nog nie klaar oor hom gepraat nie. In dieselfde jaar, van April tot Oktober, word die Universele Tentoonstelling in Montreal gehou; dit verwelkom meer as 50 miljoen besoekers (ek was daar). In 1968 is Radio-Quebec en die Universiteit van Quebec gestig. Dieselfde jaar is 290 mense in Montreal in hegtenis geneem tydens die Saint-Jean Baptiste-parade; die soewereinistiese partye het saamgesmelt om onder die gesag van René Lévesque die Parti Québécois te baar.
In 1969, in 'n poging om Quebec in die Konfederasie te hou, het Pierre Eliott Trudeau (1919-2000), premier van Kanada, 'n wet aanvaar wat tweetaligheid amptelik in federale instellings maak; dit vergemaklik die werwing van Franssprekende staatsamptenare. In dieselfde jaar het wetsvoorstel 63, wat Frans en Engels op gelyke voet in Quebec plaas, talle vyandige demonstrasies aangewakker en die skepping van 'n gemeenskaplike front van Franse Quebec wat die enigste gebruik van Frans in die provinsie geëis het. , op alle vlakke. Na gewelddadige voorvalle is demonstrasies deur die burgemeester van Montreal, Jean Drapeau (1916-1999), verbied.
Aan die einde van die stille rewolusie is dit duidelik dat Quebecers nie meer Franse mense in Noord-Amerika is nie, maar inderdaad 'n nuwe Amerikaanse volk wat 'n spesifieke nasionale identiteit gesmee het, veral vanaf die noukeurige behoud van sy moedertaal, maar nie net nie. Quebec se kulturele aanspraak is op Frankryk en Engeland gerig.
In 1970 is die opkoms van nasionalisme by die jeug duidelik. Ryk mense raak paniekerig en dra groot fondse oor na Ontario. Die Parti Québécois het 23% van die stemme gekry (teenoor 8% vir die separatistiese partye 4 jaar tevore). Die Liberale Party van Robert Bourassa (1933-1996) het weer die mag gekry nadat hy die Union Nationale verslaan het, wat die provinsie sedert 1966 gelei het. Bourassa was 'n federalis, maar hy het erken dat die Konfederasie hervorm moet word en hom beywer vir die regte van Quebecers word gerespekteer. Hy het ook in 1974 'n wet laat neem (wetsontwerp 22) wat Frans die amptelike taal van Quebec verklaar, terwyl hy twee nasionale tale erken: Frans en Engels; hierdie maatreël bevredig nie Anglofone wat gegrief voel nie, en ook nie Frankofone wat dit as onvoldoende beskou nie. Hy het ook gesondheidsversekering ingestel (1970), ondanks die opposisie van sommige dokters, familietoelaes (1973), regshulp (1973) en die Handves van menseregte en vryhede (1975) . Hy stel belang in die vroue wat toegelaat word om in die jurielede te dien. hy het 'n Raad vir die Status van Vroue geskep. Daarbenewens het Bourassa die hidroëlektriese projek van James Bay geloods, ondanks die opposisie van die Cree-Indiane wat deur omgewingsbeskermers ondersteun is. Hy het ook effektief saam met die burgemeester van Montreal, Jean Drapeau, gewerk aan die voorbereiding van die Olimpiese somerspele, wat in 1976 in die Kanadese metropool gehou word.
Maar die belangrikste gebeurtenis van sy eerste termyn is dieRegte oor oorlogsmaatreëls. Kort na sy verkiesing, in die herfs van 1970, het die FLQ die aanval gedoen deur twee mense te ontvoer: 'n Britse diplomaat, James Cross (gebore in 1921), en veral die provinsiale minister van arbeid, Pierre Laporte (1921- 1970) wat vermoor gevind word. Hierdie ontvoerings wek groot emosie in die land en vergroot die groter gaping tussen die gemeenskappe. Ek onthou dat ek destyds, in 'n Engelssprekende dorp, 'n bord sien waarop staan: 'Huis te koop, maar nie aan Franse mense nie "! Die provinsiale regering vra vir die ingryping van die federale regering, wat buitensporige militêre maatreëls instel. Die Kanadese leër neem beheer oor die provinsie; vierhonderd-en-vyftig soewereinistiese persoonlikhede is in twyfelagtige omstandighede, waaronder die sangeres Pauline Julien (1928-1998), in hegtenis geneem deur die koninklike gendarmerie. Hierdie opgewondenheid neem redelik vinnig af na die vertrek na Kuba van die gyselaars wat Cross bevry het. Maar Bourassa het die onversetlikheid van die premier van Kanada, Pierre Eliott Trudeau (1919-2000) teëgekom, wat ook liberaal en van Quebec-oorsprong was, maar volkome tweetalig en 'n stoere voorstander van die eenheid van Kanada. Die grondwetlike situasie is gevries, wat slegs die separatiste kan bevoordeel. In die volgende verkiesing, in 1976, het die Parti Quebecois aan bewind gekom; René Lévesque word premier van Quebec.
Die regerende Parti Quebecois
Die Parti Québécois het beloof om nie onafhanklikheid te verkondig sonder om eers die bevolking by 'n referendum te raadpleeg nie. Afgesien van hierdie voorsorgmaatreël, wat ongetwyfeld baie onwilligheid uit die weg geruim het, het hy 'n sosiaal-demokratiese program voorgestel wat gepaard gaan met die beskerming van die regte van Francofone wat wyd toegepas sal word. Die vlagskipmaatreël van hierdie eerste mandaat is die wet op die beskerming van die Franse taal (Wet 101), wat in 1977 aangeneem is, wat byna grondwetlike waarde het en wat die bepalings van Wet 22 van 1974 versterk. talle besprekings en appèlle voor die Kanadese howe wat 'n toekomstige liberale provinsiale regering sal lei om dit te wysig. Aangesien dit deur anglofone afgekeur word, maak dit nietemin 'n einde aan 'n afwyking: in werklikheid was Quebec die enigste provinsie wat tweetaligheid moes beoefen. Hierdie situasie blyk 'n faktor van ongeregtigheid te wees, tot nadeel van Francophones, in die mate dat maatskappye, meestal bestuur deur Angelsaksers, natuurlik kandidate wat Engels die beste praat, verkies. Die wet bied dus werk aan Francophones, waarvan die werkloosheidsyfer hoër is as dié van Anglophones, veral sedert die oliekrisisse in die middel-1970's, omdat maatskappye nou belang het om hul dokumente in 'n goeie Frans te skryf. Trouens, die beweging is reeds 'n paar jaar begin deur verbruikers in Quebec wat geneig was om produkte wat te openlik Engels was, te boikot.
Baie Francofone voel nou allereers Québécois, en hulle neem buitelanders op wat hulle min bewus is van die ingewikkeldheid van plaaslike politiek, en hulle Kanadese noem. Hul nasionale hoofstad is Quebec, Ottawa is nie meer as die federale hoofstad nie.
Tussen 1976 en vandag het die Parti Québécois en die Liberale Party die mag gedeel. Die konserwatiewe nasionale unie is verpletter voordat dit verdwyn het. Maar aan die begin van die negentigerjare betree 'n nuwe soewereinistiese party die toneel: die Demokratiese optrede van Mario Dumont.
Op sekere tye verteenwoordig die Parti Québécois, sterk in die verkiesingsbelang van Quebec, wat massief vir Franssprekende kandidate stem, die amptelike opposisie in die parlement van Ottawa; hierdie paradoksale situasie gee die separatiste die geleentheid om binne die Kanadese owerheid met hul teenstanders te dialoog en ongetwyfeld baie vooroordele uit die weg te ruim.
Die patriasie van die Grondwet en die institusionele rusie
In 1981 oorweeg Pierre Eliott Trudeau die Kanadese grondwet, wat steeds aan die Britse parlement behoort, te repatriëer. Besprekings tussen die provinsies toon ernstige verskille. Trudeau besleg die probleem in die afwesigheid van René Lévesque, wat saam met die ander hoofde van provinsiale regerings doelbewus uitmekaar gehou is tydens 'n nag wat genoem isNag van die lang messe. Hierdie onuitspreeklike proses word hard gevoel in Quebec, wat tot dusver in die federale verkiesing vir die Liberale Party gestem het. Trudeau het Quebec se voorregte ten opsigte van taal en onderwys verminder. Deur Quebec op die rangorde van 'n provinsie soos die ander te plaas, is dit 117 jaar se geskiedenis deur te streep en afstand te doen van die konsep van die twee stigtersvolk. In die volgende federale verkiesing val die sanksie: die liberale is verslaan.
In 1982 het Groot-Brittanje die patriasie van die Grondwet goedgekeur. Kanada is onafhanklik en kondig 'n nuwe grondwet uit waarvan daar slegs 'n Engelse weergawe is, aangesien Quebec nie saamstem nie, maar waaraan dit steeds onderhewig is, 'n wettige wirwar met toekomstige teenstrydighede.
In 1984 het 'n soldaat op die perseel van die Nasionale Vergadering in Quebec losgebrand en drie mense om persoonlike redes doodgemaak wat niks met politiek te doen gehad het nie.
In 1985 keer Robert Bourassa weer aan die bewind. Hy gebruik wettige twis om 'n uitspraak van die Hooggeregshof van Kanada wat die bepalings van die Handves van die Franse taal ongrondwetlik verklaar, te vervang. hierdie manoeuvre deur die hoof van die Quebec-regering het gelei tot die bedanking van Engelse predikante. Robert Bourassa gee hom ten gunste van 'n duidelike samelewing vir Quebec.
In 1986 het die liberale regering van Quebec vyf voorwaardes vir die provinsie gestel om die Kanadese Grondwet te onderteken: 1 °) - Erkenning van Quebec as 'n besonderse samelewing. 2 °) - vetoreg op enige grondwetlike verandering. 3 °) - Waarborge vir die aanstelling van regters in die Hooggeregshof (1/3 moet Quebecers wees). 4 °) - Finansiële vergoeding aan provinsies wat weier om deel te neem aan federale programme. 5 °) - Die beheer van immigrasie op sy gebied deur Quebec. 'N Ooreenkoms lyk moontlik. Robert Bourassa neem deel aan 'n poging tot grondwetlike hervorming saam met die federale regering en die ander provinsies; die onderhandeling misluk. Verdere pogings tot grondwetlike hervorming sal later plaasvind, sonder resultaat, wat argumente bied vir ondersteuners van onafhanklikheid.
Hierdie institusionele rusies toon dat die vraag na Quebec-spesifisiteit veel verder gaan as die kamp van die soewereiniste en dat dit die uitdrukking is van die Quebec-samelewing as geheel. Maar Quebec is geïsoleer omdat die inwoners van ander provinsies, ongeag hul oorsprong, immigrante van meer onlangse datum, die Engelse-Saksiese waardes aangehou het deur hul immigrasie, en hulle verstaan ​​nie dat Quebecers, wie hierdie waardes opgelê word, kan dit verwerp.
In 1988, nadat die bepalings van wetsontwerp 101 deur die Hooggeregshof van Kanada ontbind is, het Robert Bourassa 'n teks laat aanvaar wat tweetalige tekens beperk; etlike tienduisende mense gaan die strate in om Bill 101 te verdedig.
In 1989 vermoor 'n mal vrouehaatskutter veertien jong vroue in die Ecole Polytechnique in Montreal.
Die versperrings van Oka
In 1990 het die Mohawks (Mohawks) van Oka voor die Blankes, die provinsiale polisie en die Kanadese leër te staan ​​gekom; hierdie krisis is 'n aanduiding van die frustrasies wat die inheemse mense ervaar en die vyandigheid wat 'n deel van die blanke bevolking teenoor hulle betoon. Sy het uitgebars oor die uitbreiding van 'n gholfbaan op 'n voorvaderlike Indiese begraafplaas. Dit is gekenmerk deur die oprigting van versperrings, dade van gewapende geweld, die dood van 'n polisieman en ook 'n betoging van wit mense wat 'n Mohawk effig verbrand het met uitroepe van: 'Quebec tot Quebecers ". Dit was die leier van die Parti Québécois, Jacques Parizeau (b. 1930), toe in die opposisie, wat die liberale premier Robert Bourassa aangespoor het om die ingryping van die Kanadese weermag op te roep.
In 1994 keer die Parti Québécois weer aan die bewind, net om dit in 2003 te verloor.
Sedert die stil rewolusie het die olieskokke (in 1973-1974 en in 1979), globalisering en 'n vryhandelsooreenkoms, die NAFTA, wat in 1992 tussen die Verenigde State, Kanada en Mexiko gesluit is, verander die ekonomiese en sosiale situasie. Begrotingsbronne het afgeneem; mededinging het druk op lone geplaas; die onsekerheid van werkers het toegeneem. Die provinsiale regering het 'n groot deel van sy vermoë om in te gryp op ekonomiese gebied verloor, en die Parti Québécois het gewillig of met geweld oorgegaan tot liberalisme.
Terwyl Kanada in 1991 aan die eerste Irak-oorlog deelgeneem het, was Quebec meer terughoudend as die res van Kanada. In 2003 weier die regering van Kanada om aan die inval in Irak deel te neem sonder 'n mandaat van die Verenigde Nasies. Maar weereens is Quebec se opposisie teen die oorlog meer vasberade. In Montreal bring 'n monsterdemonstrasie meer as 150 000 mense byeen wat hierdie parade die belangrikste ter wêreld maak, met inagneming van die bevolking van die provinsie.
Terwyl hy die leier van Quebec gehad het, het die Parti Quebecois ooreenkomstig sy beloftes twee referendum wat deur separatiste geïnspireer is, aan die kiesers voorgelê. Albei is verwerp.
Die eerste, ondersteun deur René Lévesque, in 1980, het 'n nuwe Quebec-Kanada-ooreenkoms voorgestel, wat gelyk is aansoewereiniteit-assosiasie ; dit is deur byna 60% van die kiesers verwerp, maar nadat Pierre Elliott Trudeau hom daartoe verbind het om die Grondwet te hervorm. Die tweede, in 1995, geïnisieer deur premier Jacques Parizeau, leier van die Parti Québécois, is ondersteun deur Lucien Bouchard (gebore in 1938), leier van die opposisie in die Ottawa Commons (Bloc Québécois) en deur Mario Dumont (gebore in 1970), leier van die Union Démocratique du Québec. Hy het voorgestel dat dieSoewereiniteit in Quebec vergesel van 'n nuwe ekonomiese en politieke vennootskap met Kanada. Dit is noukeurig deur minder as 51% van die kiesers verwerp.
Oor die laaste uitslag het Parizeau die etniese stem die skuld gegee vir die noue mislukking daarvan.Hierdie formulering het die redaksie van die redaksie laat ontstaan ​​weens die rassistiese konnotasie daarvan. Niks was egter minder waar nie. In werklikheid het etniese Quebecers oorweldigend ten gunste van die projek gestem, om eers die dooie punt te breek waarin die onmoontlikheid om die federale grondwet te hervorm, hulle vassluit, maar ook om uiteindelik op te hou om die federale owerhede te maak. hul ongelukke. Dit was die Engelse stem wat weer die verwagtinge van die afstammelinge van Franse setlaars teleurgestel het, of dit nou die erfgename van die lojaliste was of die van onlangse immigrante. Ons kan dus die wrewel van die ondersteuners van Yes en hul onwilligheid teenoor immigrasie verstaan ​​wat hul identiteit duidelik bedreig. Daarbenewens sou die uitslag van die referendum volgens sommige waarnemers deur onreëlmatighede bederf word as gevolg van onwettige finansiering deur ondersteuners van die No. Maar dieselfde verwyt kon gerig word aan die eerste referendum, waarvan die propaganda grootliks deur die federale mag gefinansier is deur teenstanders van die projek.
In elk geval, na hierdie tweede mislukking, het Mario Dumont gevra dat daar vir tien jaar geen verdere konsultasie moet plaasvind nie. Laat ons byvoeg dat Quebeckers, soos ander Kanadese, in 1992 ook 'n projek om die Kanadese Grondwet te hervorm, verwerp het. Die toekoms van Quebec bly dus in spanning en dit is nie goed vir Kanada nie, en ook nie vir die Belle-provinsie nie, steeds in die greep van die neigings van emansipasie.
Verskille in interpretasie van tekste
Na aanleiding van die uiters strakke uitslae van die laaste referendum, bepaal 'n Kanadese wet die afsondering van 'n provinsie tot die duidelikheid in die formulering van die referendumvraag en tot die sinvolle uitdrukking van 'n meerderheid van die kiesers. Met hierdie teks kan die federale regering weier om sake te bespreek in geval van 'n bevooroordeelde vraag of in die geval van 'n meerderheid wat onvoldoende geag word. Hierdie bepalings is nie volgens die smaak van Quebec nie, 'n Quebec-wet het ook ontstaan; dit beklemtoon die reg op selfbeskikking, wat deur alle volke in die volkereg erken word, en stel die beginsel uiteen dat 'n gewone meerderheid voldoende is om die wil van die volk duidelik uit te druk en die territoriale integriteit van die provinsie op te eis.
In 1996 het die Quebecers van die Liberale Party van Kanada voorgestel dat die konsep vanduidelike samelewing deur dié vanDie belangrikste fokus van die Franse taal en kultuur in Amerika. Hierdie voorstel, wat as 'n maneuver beskou word, het 'n storm van protesoptogte in Quebec ontketen waar Anglophones gevra het vir 'n boikot van winkels wat nie in Engels verskyn nie. Die aanstelling van 'n luitenant-generaal van Quebec, wat die soewereiniste fasciste genoem het, het die brandstof bygevoeg en die té spraaksaam senior amptenaar moes bedank na die onthulling van sy antisemitiese verlede!
In 1997 het die federale regering gekant teen die heropening van die grondwetlike debat solank Quebec deur soewereiniste bestuur word, ondanks die bepalings van die Grondwet van 1982 wat op daardie datum 'n debat vereis het. Daar is nietemin besprekings begin om 'n Franse weergawe van die genoemde Grondwet aan te neem.
Op die vlak van Kanada sien ons 'n provinsialisering van partye (Reform Party in die westelike provinsies, Liberale Party in Ontario, Bloc Québécois in Quebec, Konserwatiewe Party in die Maritimes) wat die broosheid van die Kanadese eenheid beklemtoon. . Die premier van Kanada, Joseph-Jacques-Jean Chrétien (gebore in 1934), het die dreigement van 'n verdeling van Quebec geopper in die geval van 'n stemming ten gunste van onafhanklikheid.
In 1998 beslis die Hooggeregshof van Kanada dat in die geval van 'n positiewe reaksie op 'n onafhanklikheidsreferendum, die federale regering verplig is om met die provinsiale regering oor hierdie uitslag te onderhandel. Federaliste en soewereiniste interpreteer hierdie duidelike uitspraak anders. Die grondwetlikheid van 'n moontlike afstigting vorm 'n potensiële grond vir konfrontasies tussen ondersteuners en teenstanders van federalisme.
In 1999 het dieSosiale unie, onderteken tussen die federale regering en die provinsies, behalwe Quebec, het laasgenoemde 'n deel van sy voorregte op sosiale gebied ontneem. Daarbenewens bepaal 'n federale wetsontwerp dat in geval van 'n provinsie se soewereiniteit, sy grense heronderhandel moet word.
Aan die begin van die 21ste eeu lyk dit asof die Parti Québécois terugtrek ten gunste van die Liberale Party en die Demokratiese aksie.
Onafhanklikheid: 'n realistiese opsie of 'n pypdroom?
'N Vraag wat dit die moeite werd is om te vra, is of 'n onafhanklike Quebec 'n lewensvatbare entiteit in die wêreld van vandag sou wees. In alle regverdigheid is dit moeilik om negatief te antwoord. Quebec is drie keer so groot soos Frankryk; sy bevolking is 7,8 miljoen (25% van die bevolking van Kanada), terwyl dié van Noorweë net meer as 4,6 miljoen is; sy hulpbronne in vars water, elektriese energie, hout en minerale is enorm. Sou Quebeckers beter in 'n onafhanklike land leef? Dit is 'n ander vraag wat elkeen meer met sy hart beantwoord as met sy rede.
Kanada, hierdie groot land lyk broos en ietwat kunsmatig: sy bevolking oorskry nie 31 miljoen nie; hierdie bevolking, gevorm gedurende die tyd van verskillende bydraes, lyk nie toegerus met 'n dwaas nasionale gewete nie; met enkele uitsonderings, is dit gekonsentreer in 'n betreklik smal, maar baie lang strook, wat aan die grens met die Verenigde State grens, sodat handel minder in die oos-wes rigting binne die land plaasvind as in die noord-suid rigting, elke provinsie handel eers met die buurstaat van die Verenigde State; Quebec is skaars verder van Parys af as van Vancouver af!
Sedert die stille rewolusie het mentaliteite ontwikkel en dit moet in ag geneem word. Die sakewêreld was eens in die hande van die Angelsaksers; dit is al hoe minder waar. Die Francofone was boere, kleinhandelaars, kantoorwerkers, werkers of, vir die meer opgeleide, lede van die geestelikes en die liberale beroepe (dokters, advokate ...). Dinge het verander; van Franssprekende studente het hulle tot wetenskaplike en administratiewe vakgebiede gewend. Groot Quebec-maatskappye het deurgebreek tot multinationals, soos Bombardier. Ontariërs en ander anglofone kan Quebeckers nouliks as minderwaardige wesens beskou. Terselfdertyd het Quebeckers meer selfvertroue geword. Die bestaan ​​van die Francophonie gee hulle redes om te glo in die langlewendheid van 'n taal wat hulle op hul eie manier met groot volharding kon verdedig en verryk. Bied hierdie nuwe situasie nie moontlikhede vir 'n toenadering tussen die twee stigtersvolk van Kanada nie? Die toekoms alleen hou die antwoord in.
Die moeilike integrasie van die jeug
Afgesien van die geskil wat die federaliste en soewereiniste steeds teëstaan, word Quebec vandag soos Frankryk gekonfronteer met die probleme as gevolg van die moeilike integrasie van sy jeug. In 2008, ná die dood van 'n jong inwoner van 'n sensitiewe woonbuurt noord van Montreal, onder polisiekoeëls, het onluste dus uitgebreek. Sedert die uitsetting van motorfietsryers, gekoppel aan dwelmhandel, hou mededingende bendes, wat hul plek ingeneem het, die bopunt van die sypaadjie vas en val die polisie aan.
Ten slotte kan ons nie die geskiedenis van Quebec sluit sonder om die bestaan ​​van die bevolking wat op hierdie land gewoon het voor die aankoms van die Blankes in herinnering te roep nie. Sommige Aboriginals is gemeng, ander het, so goed hulle kan, geïntegreer in 'n samelewing wat hulle nie pas nie, ander leef min of meer op openbare liefdadigheid, op reservate. Die rusies wat die Europeërs verdeel, raak hulle net van ver af. Beteken dit dat hulle beslis berus by hul lot? Die Oka-krisis bewys die teenoorgestelde. Van tyd tot tyd vind daar voorvalle plaas.
Onlangs, in Februarie 2010, het die Kahnawake-reserweraad besluit om alle mense wat nie van die stam afkomstig is nie, selfs diegene wat daar 'n huweliksmaat het, te skors, en dit verbied buitelanders om na die stam te kom. installeer binne die perke van die reservaat. Kahnawake of Caughnawaga is 'n Mohawk (lam) dorpie. 'N Christelike heilige, Catherine Tekakwitha (die Mohawk Lily), wat na bewering wonderbaarlike genesings bewerk het, is van hierdie reservaat, geleë aan die oewer van die St. Lawrence, naby Montreal.
Digter, geskiedenisliefhebber en groot reisiger, Jean Dif historiese werke en reisbeskrywings geskryf het (sien sy webwerf).
- Geskiedenis van Frans-Amerika deur Gilles Havard. Champs Geskiedenis, 2008.
- Die geskiedenis van Quebec: hoofstad van Nieu-Frankryk 1608-1760 deur Raymonde Litalien. Pragtige briewe 2008.
- Populêre geskiedenis van Quebec T 01 van oorsprong tot 1791 deur Jacques Lacoursière. 2005.
- Bronne van die Ministerie van Kultuur oor die geskiedenis van Nieu-Frankryk.
Video: THE REGRETTES - Seashore Live from JITV HQ in Los Angeles, CA 2017 #JAMINTHEVAN (Januarie 2022).