Drie stede wat oorskakel na 'n lewensbevestigende ekonomie - InnerSelf.com
Portland se 1,720 voet lange "Tilikum Crossing, Bridge of the People" verbind twee helftes van die stad. Gebou in 2016, het dit die land se langste brug buite motors vir motors geword, met toegewyde bane vir voetgangers, fietsryers, busse en spoorbane. Die foto hierbo is 'n samevoeging van beelde wat om 10:5 en XNUMX:XNUMX geneem is
Die stad Portland, Oregon, is trots op die voorsprong. In 1993 het dit die eerste stad in die Verenigde State geword wat 'n klimaataksieplan aanvaar, wat nou die koolstofvrystelling teen 50 met 2030% moet verminder, en teen 2050 netto koolstofvrystelling moet bereik. Portland is ook al lank 'n leier in progressiewe stedelike beplanning. strategieë, en is sedert 2006 lid van C40, 'n internasionale netwerk van stede wat op soek is na innoverende maniere om emissies te verminder.
Daarom het hulle in 2013, toe die stadsbeplanners begin het om die opdatering van die klimaatplan in 2015 te ontwikkel, met 'n nuwe model begin om die stad se koolstofvrystellingsprofiel te bereken. Met behulp van die Stockholm Environment Institute-model kan die stad die uitstoot van die lewenssiklus van 536 verskillende produkte en kommoditeite wat in die metropolitaanse gebied van Portland gebruik word, opsom - alles van grondstowwe soos hout en voedselgewasse, tot vervaardigde artikels soos kantoormeubels en sjokolade.
Dit het vir 'n onaangename verrassing gesorg.
"Ons het eintlik skielik al hierdie gegewens gehad oor die impak van verbruik," sê Kyle Diesner, koördineerder van die Klimaataksieprogram in die stad se Buro vir Beplanning en Volhoubaarheid. 'Die wêreldwye koolstofvrystellings wat uit ons model gekom het, het getoon dat die wêreldwye uitstoot dubbeld is as die plaaslike uitstoot. En die grootste deel van die uitstoot, ongeveer 60%, kom van die produksie van goedere, voedsel, materiaal, en baie daarvan vind buite ons stad plaas. "
Dit beteken dat die beleid vir die vermindering van koolstof op grond van vorige emissieskattings waarskynlik die koolstof wat hulle nodig het om te vergoed, grof onderskat het. Die herberekening van die koolstofvoetspoor van Portland beteken dat die impak van die stad se ekonomie op ander streke regoor die wêreld in verskillende dele van die voorsieningsketting vir daardie honderde kommoditeite in ag geneem moet word.
"As ons ons koolstofreduksiedoelwitte wil bereik, is daar regtig hierdie olifant in die kamer: hierdie enorme voetspoor van ons verbruik, wat emissies insluit wat uitgekontrakteer is aan ander lande wat nie deel uitmaak van ons emissievoorraad nie," Diesner sê.
Om 'n holistiese emissie-inventaris te verkry, moet die koolstofvoetspoor vir elke produk getel word vanaf die fabriek waar dit vervaardig word, en dit moet die emissies insluit wat toegeskryf kan word aan die vervoer na en opberging in Portland, nie net as gevolg van die aktiewe gebruik van die produk nie.
Maar 'n groothandel van 'n stad se dekades lange klimaatsbeplanning kan nie in 'n vakuum geskied nie. Toe Portland die geleentheid kry om aan te sluit by 'n nuwe loodsprojek wat stedelike bestuur en besluitneming meer volhoubaar wou maak, het leierskap die kans gespring.
Portland het by Philadelphia en Amsterdam aangesluit as die eerste stede wat die Thriving Cities Initiative loods. Die inisiatief is 'n samewerking tussen C40, die Circle Economy in Amsterdam, wat 'n stedelike ekonomie wil skep wat hul inwoners ondersteun, en die Donut Economics Action Lab, 'n organisasie wat meestal bestaan ​​uit vrywilligers wat werk om sistemiese ekonomiese samelewing te implementeer. verander.
Die laaste organisasie is belangrik, want 'donut economics' is 'n teorie wat sosiale en omgewingswelstand insluit in 'n holistiese siening van 'n ekonomie. Die eerste keer ontwikkel deur Kate Raworth, en die onderwerp van haar 2017-boek, Donut Economics: 7 maniere om te dink soos 'n ekonoom van die 21ste eeu, het die teorie die aandag getrek van onderwysers, besighede, gemeenskapsgroepe en stadsbeplanners soos Diesner.
Op die mees basiese vlak is donut-ekonomie 'n manier om 'n ekonomiese stelsel te beskryf wat verder strek as streng finansiële maatreëls, soos die bruto binnelandse produk, om volhoubaarheid van die omgewing en gesonde, bloeiende gemeenskappe in te sluit.
Diesner en ander in Portland se administrasie was bekend met die konsepte in Raworth se werk en het maniere gesoek om dit op munisipale vlak af te skaal en toe te pas, sê hy. Die Thriving Cities Initiative-model en die kundigheid en hulpbronne wat dit verskaf het, het die huidige momentum van Portland ten opsigte van die opsporing en vermindering van die uitstoot van die regering, besighede en huishoudings vergemaklik. Die model het ook gewys op maniere om die stad se sosiale kwessies aan te spreek, waaronder meer as 4,000 XNUMX mense in die metrogebied sonder stabiele behuising.
Die hoop was dat donut-ekonomie die maatskaplike kwessies kon help aanpak. "Hoe kan ons die agtergeblewe gemeenskappe oprig?" Vra Diesner.
'N Visuele hulp vir die herbesinning van ekonomie
Kate Raworth begin op pad na wat haar handtekeningsteorie sou word, terwyl sy 'n ekonomiese student aan die Universiteit van Oxford in die vroeë negentigerjare was. Sy het besef dat die heersende neoliberale ekonomie in die kapitalistiese geïndustrialiseerde wêreld 'n groot leemte het: die fokus om die sterkte van 'n nasie op finansiële maatreëls soos BBP te meet, het nie die magdom ander kwessies waarmee die moderne samelewing gekonfronteer is, veral die omgewingskade nie.
"U kon nie die ekonomie van die omgewing studeer nie," sê Raworth. 'Daar was geen kursus nie.'
Raworth is blootgestel aan 'n wyer spektrum van ekonomiese denke deur haar werk vir die regering van Zanzibar, in Tanzanië, en die Verenigde Nasies se verslag oor menslike ontwikkeling. Sy lees Robert Chambers se werk oor landelike armoede, Herman Daly se 'full world'-model van 'n eindige biosfeer, en Hazel Henderson se visualisering van 'n meer holistiese ekonomie as 'n laagkoek, waarin die BBP net die boonste helfte van die koek omvat, en die markekonomie is net die boonste laag versiersel.
Raworth is geïnspireer deur Henderson se blote kloof om die ekonomie te visualiseer met iets so skynbaar ligsinnigs soos 'n nagereg. Sy het besef dat die idee om idees te visualiseer, hulle gehelp het om die publiek se verbeelding te verkry.
Toe het die wêreldekonomie in 2008 in duie gestort, en kapitalistiese ekonomieë regoor die wêreld het in die Groot Resessie gedompel. Terwyl gesprekke in die magsale na die herstel van die bestaande wêreldekonomie gerig was, kon Raworth sien dat die hernuwing van 'n verbintenis tot die neoliberale ekonomie 'n resep vir 'n toekomstige ramp was.
Raworth het die geleentheid gesien om die wêreldwye ekonomiese agenda te herskryf om die menslike en omgewingservaring te weerspieël.
'Ek het gedink:' Wag, as dit 'n oomblik is waarin ekonomie herskryf word, gaan ek nie daarby sit en kyk hoe dit net geskryf is vanuit die oogpunt van finansies nie, 'sê sy.
So het die visuele idee van 'n doughnut na vore gekom: twee konsentriese ringe, die buitenste simboliseer die wêreld se ekologiese plafon (daarbuite lê omgewingsvernietiging en klimaatsverandering), die innerlike simboliseer die sosiale grondslag (waarbinne dakloosheid, honger en armoede is). Die ruimte tussen die twee ringe - die 'stof' van die oliebol was die 'veilige en regverdige plek vir die mensdom'.
Die wêreld het die ekologiese plafon al oorskry en op baie plekke tekortgeskiet aan die samelewing.
Die neoliberale verhaal het lank beweer dat ons 'ons weg sou kom uit ongelykheid', ondanks bewyse dat groei die bestaande probleme geneig is. So, hoe kan 'n ekonomie wat in die vooruitsig gestel word, in werking gestel word?
Vir Raworth was die implementering van die idees die sleutel. 'Ek glo vas dat die 21ste-eeuse ekonomie eers beoefen sal word, later teoretiseer,' sê sy.
Die visuele idee van 'n doughnut: twee konsentriese ringe, die buitenste simboliseer die wêreld se ekologiese plafon, die innerlike simboliseer die sosiale fondament. Die ruimte tussen die twee ringe - die 'stof' van die doughnut - die 'veilige en regverdige plek vir die mensdom'.
Die Nederlandse Voorbeeld
Amsterdam was een van die eerste stede wat buite die poort was. Die stad het reeds in 2019 wetgewing aanvaar om teen 2030 geen fossielbrandstofvoertuie in die stad te hê nie, en teen 2050 om 'n heeltemal sirkulêre ekonomie te hê, wat beteken dat die stad afval heeltemal sal vermy deur grondstowwe te hergebruik, op te knap en te herwin. .
Die Nederlandse hoofstad se plan vir die volgende 30 jaar omvat donut-ekonomie as die leidende strategie.
"Dit was 'n visualisering van 'n paradigma waarna hulle al duidelik beweeg het," sê Raworth.
Die Thriving Cities Initiative het die Amsterdam City Donut-verslag opgestel, 'n holistiese blik op die plaaslike en wêreldwye impak van die stad op mense en die omgewing. Dit skets doelwitte so breed soos om Amsterdam 'n 'stad vir mense, plante en diere' te maak, en so spesifiek as 'die stad se totale CO2-uitstoot tot 55 tot 1990% laer as in 2030 en tot 95 tot 2050%.'
Die plan gaan verder as net die verwydering van verbrandingsvoertuie uit stadstrate en aggressiewe herwinning.
"Ons stuur kakao vanaf Ghana tot by die hawe van Amsterdam," sê Jennifer Drouin, die gemeenskapsbestuurder van die Amsterdam Donut Coalition, per e-pos. "Daardeur dra ons nie net by tot 'n groot hoeveelheid CO2-uitstoot nie (en oorskry dus die ekologiese grense), maar dra ons ook indirek by tot kinderarbeid in Wes-Afrika."
Terselfdertyd word die stad onbekostigbaar om in te woon, aangedryf deur buitelandse beleggers en Airbnb-eienaars wat eiendomme vir hoë tariewe verhuur voordat die COVID-19-pandemie plaasgevind het. "Plaaslike inwoners kan dit letterlik nie meer bekostig om in die stad te woon nie," sê Drouin.
Drouin het sedertdien strenger regulasies op Airbnb en soortgelyke dienste ingestel, en selfs hotelle heroorweeg hul sakemodelle en bied afslagpryse vir plaaslike inwoners wat deur die pandemie verplaas is. Die kakaoprobleem bied verskillende uitdagings - kakao is 'n tropiese oes - maar ten minste is stadsamptenare meer bewus van die probleem, 'n belangrike eerste stap.
"Ek is oortuig daarvan dat hulle die manier waarop hulle invoer, sal probeer verander en ook sal nadink oor hoe hulle 'n positiewe bydrae kan lewer tot die arbeidsregte in Ghana," sê Drouin.
Die goedkeuring van 'n ambisieuse hersiening van die stad se ekonomie kom nie maklik nie. Organiseerders het in 2019 'n reeks werksessies meerdere dae byeengeroep wat munisipale, gemeenskaps- en sakeleiers ingesluit het. Die eindresultaat was 'n stadsportret wat die stad deur vier lense beskou: wat dit vir die stad se mense sou beteken om te floreer, hoe die stad binne ekologiese perke kan gedy, hoe die stad die gesondheid van die hele planeet beïnvloed, en hoe die stad beïnvloed die welstand van mense regoor die wêreld.
Uiteindelik het ons 'n mede-geskape droom nodig, iets waarna ons kan uitsien, iets waar niemand agterbly nie, nie die mense of die planeet nie.
Amsterdam se model is "leer deur te doen. Hulle wil baie eksperimenteer, "sê Ilektra Kouloumpi, die senior strateeg vir Circle Economy, wat al etlike jare saam met die stad werk.
"Om hierdie proses te skep om die oliebol na die stad te bring, om dit uit 'n konseptuele, teoretiese model te neem," sê Kouloumpi, "dit maak dit 'n instrument vir besluitneming en ontwerp, en dit gebeur baie in deelnemende formaat. "
Die donutwerkswinkels in Amsterdam het verskeie fokusareas geïdentifiseer, sê sy, ook in die voedselproduksieketting: om produksiebronne nader aan die stad te bring, en sodoende die uitstoot van die skeepvaart te verminder, maar ook sterker verbintenisse tussen produsente en verbruikers te bevorder en meer bewustheid te skep. onder inwoners van hul verhouding tot hul kos.
Die deelnemers aan die werkswinkel het ook nuwe kriteria voorgestel vir die aanleg van nuwe konstruksie en die opknapping van ou geboue om die gebruik van herwinde materiale te maksimeer, sê Kouloumpi. Maar die kriteria moet ook verseker dat daar 'genoeg van die nuwe geboue beskikbaar is vir verskillende inkomste, sodat hulle huisvesting vir alle inkomstevlakke kan bied.'
Verskillende stede, verskillende prioriteite
As Amsterdam 'n stad was wat reeds sy ekonomie wou herbou, is Philadelphia nog in die vroeë stadiums van die proses.
Die stad het teen 2035 'n aksieplan om 'n nul-stad te wees en was 'n handveslid van C40, sê Christine Knapp, die direkteur van Philadelphia se kantoor vir volhoubaarheid.
'N Werkswinkel vir 'n daglange bloeiende stede-inisiatief in September 2019 het stadspersoneel van verskeie afdelings, gemeenskapsleiers en organisasies en ondernemings byeengebring om 'n stadsportret te skep.
"Die doel was om 'n tweede werksessie te hou om dieper te gaan, om 'n aksieplan uit te brei en te skep," sê Knapp.
Toe breek die COVID-19-pandemie uit, en die stad gaan stil. In Junie 2020 het die stadsraad sy begroting met $ 222.4 miljoen verminder, en is 450 personeel ontslaan, waaronder die persoon wat die stad se toegewyde kabinet sonder afval lei.
"Ons gebruik COVID as gevolmagtigde vir 'n klimaatontwrigtende gebeurtenis, soos 'n orkaan." Dit stel die stad in staat om 'n nuwe blik te maak op erfenisprobleme, soos voedselonsekerheid.
Philadelphia begin ook van 'n ander punt: dit is die armste groot stad in die Verenigde State, sê Knapp, met 'n meerderheid nie-blanke bevolking, en 'n swak luggehalte wat lei tot hoë asma-pryse, veral onder kinders en kleurlinge.
"Philly is 'n geïndustrialiseerde stad wat uitgehol is," sê Raworth. Die ernstige rasse-onreg het haar tydens die doughnut-werkswinkel gesien.
Dit plaas nog meer klem op die noodsaaklikheid om te verseker dat 'n ekonomiese herstel ook 'n regverdige sal wees. "Ons kan nie net wag totdat ons weer normaal is en dan sê: 'Kom ons transformeer' nie," sê Raworth. 'Dit gebeur nooit.'
In plaas daarvan moet 'n katalisator help om verandering te bespoedig. In 2020 was die katalisator tragies: die pandemie het baie lande geteister en in een jaar tot meer as 2 miljoen sterftes gelei. In die VSA het die aandelemark en die rykes steeds hul netto waarde vermeerder terwyl miljoene mense sonder werk gegooi is en steeds die gevaar loop om hul huise te verloor.
"COVID-19 herstel moet 'n groen en regverdige herstel wees," sê Knapp. "Ons gebruik COVID as gevolmagtigde vir 'n klimaatontwrigtende gebeurtenis, soos 'n orkaan."
Dit stel die stad in staat om 'n nuwe blik te maak op erfenisprobleme, soos voedselonsekerheid. Dit was vir mense moeilik om vars vrugte en groente in die eerste maande van die pandemie te kry, sê Knapp.
"Ons kry baie skoolmaaltye verpak en na ons gestuur vanaf 'n plek in Brooklyn," sê sy. 'As ons 10% van die etes neem en dit plaaslik maak, sal ons meer kos van plaaslike plase moet aanskaf, en meer mense in diens moet neem.'
En omdat die plaaslike voedselsisteem grotendeels bestuur word deur kleurlinge, wat ook onderbetaal word, kan die verskuiwing in hulpbronne groter rimpeleffekte hê. Maar al daardie skofte kos geld.
Die armoede- en werkloosheidsyfers in Philadelphia het voor die pandemie afgeneem, maar hierdie winste is moontlik nou uitgewis, en die stad sal aanhou ly sonder meer en voortgesette steun van die Kongres.
"Tensy ons baie federale steun het, wat ons hoop sal kom, sal dit moeilik wees om iets nuuts of ongetoets te doen," sê Knapp.
Die pandemie het Portland ook genoop om sy Thriving Cities-program te verklein. 'Ons gaan gemeenskapsbetrokkenheid doen deur middel van hierdie Thriving City-werksessies om gemeenskapsbewustheid te skep oor ons werk aan volhoubare verbruik, maar meer belangrik, om saam met die publiek oplossings te ontwikkel vir hoe ons 'n koolstofarm toekoms vir almal kies , waar alle Portlanders kan floreer, "sê Diesner.
Die werksessies is gekanselleer, voeg hy by, en 'n vyfjaarprogram wat die basis vir die stadsraad se optrede kon vorm, is afgeskaal tot 'n interne plan van twee jaar wat die stad se Buro vir Beplanning en Volhoubaarheid op sy eie kan volg. Sommige bestaande programme strook tog met die doelstellings van die Thriving Cities Initiative, sê Diesner.
In Amsterdam kyk die Donut-koalisie en die stadsregering reeds na die volgende stappe.
'N Deel van die uitdaging gaan wees om besighede meer sosiaal te laat fokus, sê Drouin. "Ons kan die stelsel nie transformeer as ondernemings steeds afhanklik is van hul beleggings van aandeelhouers nie, wat hoofsaaklik geldgedrewe is in plaas van doelgerig."
Die opbou van openbare bewustheid sal ook 'n uitdaging wees, sê sy. 'Hoe kan ons 'n doughnutstad word as my buurman nie daarvan gehoor het nie of nie verstaan ​​waarom dit vir haar relevant is nie? Waarom moet mense omgee vir 'n nuwe ekonomiese model as hulle sukkel om hul huur te betaal of hul kinders skool toe te kry? "
'Uiteindelik het ons 'n mede-geskape droom nodig,' sê Drouin, 'iets waarna ons kan uitsien, iets waar niemand agterbly nie, nie die mense of die planeet nie.'
Dit is wat soveel mense in die eerste plek na die doughnut-model aangetrek het. "Die model is kragtig, want dit is eenvoudig en spreek tot almal," sê Kouloumpi. 'Die probleem is hoe om die mense bymekaar te bring, hierdie baie gemengde groep wat nie gewoond is aan saamwees nie.'
Raworth sê dat baie daarvan neerkom op kommunikasie, wat een vir een van plan verander. "Dit lyk asof dit vir ewig kan neem om paradigmas te verander," sê Raworth. 'Maar in 'n individu kan dit binne 'n oogwink gebeur, en die weegskaal val weg.'
Chris Winters is 'n senior redakteur by YES !, waar hy spesialiseer in die dekking van demokrasie en die ekonomie. Chris is al meer as 20 jaar joernalis en skryf vir koerante en tydskrifte in die Seattle-omgewing. Hy het alles bespreek, van stadsraadvergaderings tot natuurrampe, plaaslike tot nasionale nuus, en het talle toekennings vir sy werk verower. Hy is in Seattle gebaseer en praat Engels en Hongaars.
Die hoop van 'n blou golf is gevaarlik vir demokrasie
Die beste manier om stemming te ontmoedig - en demokrasie te stuit - is om 'n groot oorwinning vir enige party te voorspel ...
Ons het twee innerlike stemme. Een stem kom uit die rasionele brein - die versoeker, die rebel wat ...