Schwartz het die karretjie by die huis aangebring agterop ’n sleepwa. ’n Vorige eienaar het die glasvesel-bakwerk met gips hervorm sodat dit moet lyk soos ’n Ferrari Testa Rossa.
Schwartz, ’n ingenieur en motorsport-entoesias, het hom egter voorgeneem om die motor te restoureer tot sy voormalige glorie en om hom weer op die pad te kry, miskien selfs op ’n renbaan. Dit behoort die moeite werd te wees, want die karretjie is een van die min oorblywende voorbeelde van die Protea – Suid-Afrika se heel eerste produksiemotor.
Onder die Brics-lande is dit net Rusland wat kan spog met ’n langer geskiedenis in die bou van motors as Suid-Afrika. Die eerste Protea het amper 60 jaar gelede die lig gesien. Die ironie is egter dat Suid-Afrika vandag, ondanks sy trotse motorgeskiedenis, die enigste Brics-land is wat oor geen onafhanklike plaaslike motorvervaardiger beskik nie.
“Ná twee jaar van die Blitz, venster­verduisterings en rantsoenering het Suid-Afrika soos die paradys gelyk,” onthou Myers.
Die Suid-Afrikaanse tak van Ford het hulle van ratkaste, wiele en agterasse voorsien, asook ’n Ford 100E Sidevalve-enjin. Met die jongste Britse toerusting kon hulle die kraguitset daarvan verbeter van 36 tot 54 perdekrag.
“Die kar was so laag dat ’n mens in die bestuurder se sitplek kon sit en jou sigaret op die grond dooddruk,” skryf een van die destydse Protea-eienaars.
“Ek het elke dag met my Protea Wits toe gery. Dit het ’n groot sensasie veroorsaak,” sê hy. “Niemand het voorheen ’n kar soos dié een gesien nie. Ek het baie min probleme daarmee gehad. Ek was dolverlief daarop.”