Daar is nie vernuwing in die sin dat die digter nuwe patrone skep of oues nuut gebruik nie. Wat wel nuut is, is die segging en die poëtiese net wat uitgegooi word. Oral uit die see van gedigte duik nuwe woordskeppings op, en ontglip die leser weer so behendig. Dis beeld op beeld, sonder om mekaar te verwar of in wanbalans te verval. Elke woord, elke beeld het sy holte.
Die sketse by die verskillende afdelings maak die gedigte visueel. Dit wys hoe woord en skets elkeen op sy eie manier oor splintervlerk dink en voel.