Nuuskommentaar: Arrogante wittes, rassiste, tsotsi’s en die AntifaArgieffoto (Foto: maxlkt, Pixabay) “Wit mense raak toenemend arrogant,” aldus ’n “bevinding” van ’n saamgestelde ANC-komitee van die Vrystaat en KwaZulu-Natal. As toegif is darem bevind dat nie alle wit mense rassiste is nie. So iets sou nie sonder reaksie gelaat word nie, en waarskynlik die beste reaksie kom van Volksblad se rubriekskrywer, Charles Smith, onder die hofie, “Wittes in SA te arrogant, kla Zuma se ANC’s”. Dis erg pikant, teen die agtergrond dat Zuma al self verskeie klagtes van haatspraak en rassisme by die windslukkende Menseregtekommissie op die lyf geloop het. Die werklike kern van die probleem is onewehandigheid, op rassegrondslag, van haatspraak en rassisme sodat AfriForum en Solidariteit reeds hieroor internasionale forums genader het – iets wat die Menseregtekommissie erg gesteurd, maar blatant stompsinnig, laat reageer het. Die werklike probleem is dat onewehandigheid griewe verdiep en dat die segment wat aan die korste ent trek, ongelukkig sal wees, en al meer ongelukkig sal wees, sodat rasverblinde eenogiges dit seker as “toenemende arrogansie” sal ervaar. Maar … Suid-Afrika is nie uniek nie, en die weersin in die onewehandigheid is ook nie uniek nie. Ritse en ritse politiek-inkorrekte artikels sien die lig waaruit die wrewel duidelik blyk oor die onewehandigheid en gevolge. In een so ’n artikel, “Between Alt-Right and ‘Antifa,’ Media still manges to be worse,” skryf Charles Hurt in selfs vir hom ongewone kras terme. Wat dadelik opval is dat nuwe en ou name ingespan word wat die meeste Suid-Afrikaners dalk nie sal ken nie. Definisies en verklarings vir die woorde verskil uiteenlopend. “Alt-Right” word onder meer deur die Urban Dictionary beskryf as ’n term wat deur die Demokratiese Party ingespan is om enigeen wat nie ’n lid is nie, en wat die media as ’n “white supremasist” kan uitbeeld, te kritiseer. Ander definisies gebruik nog ’n term, “white nationalists” om die Alt-Right te beskryf. Nietemin, hierdie effe vae groepering word veral in die media (volgens analiste wat erg krities oor die “big, bad” of “stupid” media se rol is), opgestel teenoor die Antifa. Breedweg is Antifa ’n afkorting van “anti-fascisme”, maar ook hier loop definisies wyd. Die hedendaagse Antifa word beskou as ’n groep wat hulle verset teen ’n koestering van rassisme. Rasse-onluste is dus nie uitsluitlik ’n botsing tussen wit en swart nie, maar met heelwat wit mense wat as deel van die Antifa aan swart kant betrokke raak. Hurt gaan egter verder en beskryf die twee kampe as “Obliterate History Neanderthals” versus die “I’m White and I’m Proud Brass Knuckle Draggers”. “Truly, dumb and dumber — and not always in that order.” Hy neem die term “rassisme” onder die loep – en dit klink of dit net so uit die Suid-Afrikaanse boekie geneem kon word: “The Neanderthals have worked so hard in President Obama’s “postracial” America to expand the meaning of ‘racism’ so as to include so many stupid and innocuous things that it is hard to keep track of what exactly is ‘racist’ anymore. You’re a cop? Racist. A black cop? A racist racist. You’re white? Lord, help you.” In nog ’n artikel is Michelle Malkin ook skerp oor die onewehandigheid wat selfs pres. Donald Trump te beurt geval het (Trump is veral in die media verkwalik oor hy gepleit het vir ’n balans in die bepaling van skuld vir die onluste – volgens daardie media moes Trump gewoon, en dadelik, die “white supremacists / white nationalists” veroordeel het en klaar. Van wag vir veiligheids- en intelligensieverslae was daar geen sprake nie.) Malkin spoel haar mond erg uit: “Beltway media enablers and Democratic resistance knuckleheads who believe Trump was wrong to condemn violence and hatred on all sides of the political spectrum. Never mind that of the four people arrested after the violent outbreak in Charlottesville, Virginia, this weekend, two were identified with the white nationalist movement and the other two were left-wing ‘antifa’ counterprotesters. “One of those radical leftists is the man identified as having reportedly punched a female reporter for the D.C.-based newspaper, The Hill. But since that doesn’t fit the national media narrative of journalists allegedly being victimized by right-wing incitements to violence, mum’s the word from corporate media executives and the rest of the preening CEOs.” In nog ’n artikel probeer Patrick J. Buchanan balans bring en verwys hy na die rol van die planne om Robert E. Lee, ’n held van die konfederale magte se standbeeld uit ’n park te verwyder, en dat dit (wat Maroela Media institusionele provokasie genoem het), en nie so seer die “white supremasists” nie, wat die Charlottesville onluste laat ontbrand het. Is die kritiek op die media geregverdig? Op die gevaar af om met ’n enkele voorbeeld te veralgemeen word kortliks verwys na die rol van die redakteur van die Los Angeles Times, Davan Maharaj. In sy daaglikse nuusbrief (waarin hy gereeld skerp teen Trump uitvaar en hom as ’n “train wreck” beskou), pak hy uit oor Trump se pogings tot gebalanseerdheid: “What about the alt-left that came charging at the – as you say – the alt-right? Do they have any semblance of guilt?” Om terug te keer na die beskuldiging teen wit mense in Suid-Afrika wat “toenemend arrogant” word. Is die ritse rasdiskriminerende wetgewing onder die vaandel van transformasie nie blatante institusionele provokasie nie? Is die ongelykhandige hantering van haatspraak en rassisme soos onder meer mildelik op sosiale media voorkom, nie ’n vorm van institusionele provokasie nie? Is die gereelde boodskap dat swart mense “per definisie” nie rassiste kan wees nie, nie die toppunt van rassisme nie? Is die gekussing van Jacob Zuma deur die Zuma-faksie, en daarmee saam die aandrang op ’n heksejag teen ANC-LP’s wat hul grondwetlike reg uitgeoefen het om die mosie van wantroue in Zuma te steun, nie erg provokatief nie? Dit herinner aan die gepeupel se bandelose oproepe om bloed. Die probleem van rassisme, hier, in die VSA en elders, gaan nié opgelos word deur eensydige skuldplasing, morele vrywaring en onewehandigheid nie. Haal provokatiewe uitsprake uit die prentjie deur dit as deel van die probleem te beskou, en daar begin ruimtes open waardeur die probleem effektief aangepak kan word.