Die buigsaamheid van verdriet (2004) bevat 'n persoonlike keur uit haar digkuns. Sy het 'n roman, Die Judaskus, gepubliseer en drie parodiese romans: Swart koring, Die swart sluier en Sewe Sonjas en wat hulle gedoen het. Sy werk tans aan 'n roman getitel Kopiis, 'n parodie, Die swart akker, en 'n Engelse bundel, Adulteries. Verder aan 'n bundel oor haar vader: Dad. Sy is bekroon met die Eugène Marais-, Litera- en Institute of Africa-pryse vir haar digkuns en was 'n paar jaar terug met die roman Skoppensboer op die kortlys van die Insig/Sanlam-prys. Sy behartig 'n reisrubriek, "Wegkomkans", vir Die Burger en reis graag na eksotiese plekke.
Joan Hambidge gesels met Henning Pieterse
Musiek – my eerste liefde - is vir my die mees abstrakte kunsvorm, maar ek put baie daaruit vir gedigte: beelde ingegee deur klankkleure, tematiek rondom komponiste en spesifieke werke wat as basis dien vir verse. Strawinski se Le sacre du printemps was byvoorbeeld een van die bronne vir "Tollundman"; daar is 'n gedig oor Mozart ("Requiem vir 'n reëndag") en oor Alban Berg se vioolkonsert, en Hindemith se Sinfonie: Mathis der Maler lê aan die basis van "Poliptiek" (al die gedigte staan in Alruin). In Die burg van hertog Bloubaard het ek werke van Messiaen (Quattuor pour le fin du temps), Sibelius en Pärt in gedagte gehad met die skryf van onderskeidelik "Kwartet vir die einde van die tyd", "Swanesang" en "Canto". Die Middeleeuse Carmina Burana sing ook saam in "Rei van my vrouens". Met "Raga" het ek die loop van hierdie Indiese musikale vorm probeer naboots. Botoonsang (soos gevind in Nepal, Tibet en Mongolië) lei mens nog verder in abstrakte sfere in.