Miskien lees u hier as ’n grootouer of ouer, en is u oud genoeg om in die versoeking te kom om plaaslike gebeure van die afgelope 20 jaar die skuld te gee. Dalk verbind u dit met die ineenstortng van finansiële markte, sosio politieke faktore in ons land en die nou deeglik deurtrapte klagte oor ’n ontoereikende onderwysstelsel.
So onlangs as hierdie jaar bring die Departement van Arbeid, soos elke jaar, ’n verslag uit wat van hierdie syfers aanhaal met slegs ’n terloopse verwysing na die wêreld ekonomie.
Tog droom ons langtermyn drome vir ons kinders, terwyl ons reeds oor die afgrond van ’n uitgediende loopbaankonsep sweef-hoopvol op ’n beter toekoms as ons asem net kan hou tot na die roller coaster rit?
Intussen word ’n Nuwe Wêreld van Werk reeds vir meer as twee dekades voorspel, beskryf en in die samelewing gereflekteer.
Hiervan beskou ek William Bridges se Jobshift (1990), waarin hy vir die eerste keer verwys na die term “dejobbing”, as ’n keerpunt in ons begrip en denke van hierdie ontvouende wêreld. Die noodwendige gevolge van die tempo van tegnologiese ontwikkeling, met ’n paar ontwrigtende innovasies tussen in, het die kennis era finaal laat oorgaan in wat nou deur die WEF beskryf word as ’n vierde industriële rewolusie.
Waar die sielkundige kontrak in die verlede beskryf sou kon word as ’n ouer-kind kontrak met die werkgewer as spreekwoordelike ouer wat sorg, dissiplineer en beloon en die werknemer as spreekwoordelike kind wat met die belofte van beloning, bevordering en hoër besoldiging, het dit skielik oor ’n dekade verander na ’n volwassene tot volwassene kontrak.
U is dalk self ook skuldig daaraan om vir n kleinseun te vra wanneer hy ’n “regte” werk gaan kry, en om sy /haar studies te voltooi as iets om op “terug te val” eerder as ’n vreemde behoefte om ’n video op You Tube te kry.
Niemand gee ooit weer formeel aandag aan hierdie aspek van hul voorbereiding vir die wêreld van werk nie.