Versindaba Marius Crous Archives : Versindaba
Posts Tagged 'Marius Crous'
Dit is tans ongelukkig so dat die meeste akademiese tydskrifte agter 'n betaalgordyn lê en redelik ontoeganklik is vir mense wat nie daarop ingeteken is nie. Sodat ons lesers ingelig kan bly in terme van wat tans oor die letterkunde en, spesifiek, oor die poësie geskryf word, sal Versindaba in die vervolg ten minste die opsommings van artikels wat oor die Afrikaanse en die Nederlandse poësie handel, publiseer. Ek begin met die Tydskrif vir Nederlands en Afrikaans, wat vir alle lesers toeganklik is. By die volgende skakel kan alle uitgawes van dié tydskrif besoek word:
Die volgende artikels wat op die Afrikaanse digkuns betrekking het, het die afgelope jare in die Tydskrif vir Nederlands en Afrikaans verskyn. Ek plaas telkens 'n skakel na die betrokke uitgawe, maar lesers sal daar na die spesifieke artikel moet soek.
Alwyn Roux en Yves T'Sjoen
'n Kartering van Breyten Breytenbach se betrokkenheid by die Gorée-instituut vir demokrasie, ontwikkeling en kultuur in Afrika (1987-2017)
Enkele Nederlandse gedigte oor Bach en sy musiek
Riekert, Weideman en Myburgh: Die representasie van Noordwesterse ruimte in drie Afrikaanse digbundels
Van VOC-verversingspos tot V&A Waterfront, en verder: Die representasie van die Kaap in enkele gedigte
Nawerkings van Herman Gorter se Mei (1889) en Verzen (1890) in die Afrikaanse digkuns
'n Diergerigte lesing van "Beeld van 'n jeug: duif en perd"
Naklanke van Paul van Ostaijen se avant-gardistiese digkuns(-beskouings) in Afrikaans (deel 1)
"Poësie as spel": George Weideman oor die naklanke van Paul van Ostaijen se avant-gardistiese poësie in sy eie digkuns (deel 2)
Tags: Alwyn Roux, Bernard Odendaal, Breyten Breytenbach, Marius Crous, Marni Bonthuys, Ronél Foster, Tydskrif vir Nederlands en Afrikaans, Yves T'Sjoen
Posted in Uncategorized | Comments Off on Tydskrif vir Nederlands en Afrikaans
Resensie: Tussenganger deur Marius Crous. Protea Boekhuis, 2020.
Marius Crous is 'n bekroonde digter en resensent. Sy oeuvre bestaan uit Brief uit die kolonies (2003), Aan 'n beentjie sit en kluif (2006) en Vol draadwerk (2012). Brief uit die kolonies is in 2004 bekroon met die RAU-Mardene Marais-(UJ-) debuutprys.
Volgens Louis Esterhuizen is Crous se jongste bundel, Tussenganger, 'n uitdagende en deurgekomponeerde teks wat die leser met die totaliteit van sy menswees konfronteer – genadelose poësie, en by uitstek hermeties van aard. Die leser se insette om betekenis te genereer is van kardinale belang: Tussenganger maak geen maklike toegewings in hierdie verband nie. Die gedigte, as ondeurdringbare taalbousels, bied talle leesversperrings aan die leser. In omgangstaal sal daar van hermetiese poësie gepraat word as moeilike of selfs ontoeganklike poësie. Die woord "hermeneutiek", op sy beurt, is epistemologies verwant aan die naam van die Griekse boodskappergod, Hermes. Hermes is deur die antieke Grieke beskou as die "hermeneutes" wat bomenslike dimensies kon verstaan of verstaanbaar kon maak vir die menslike verstand. Die bundeltitel, Tussenganger kan moontlik verwys na Hermes, die boodskapper van die gode en gids na die onderwêreld. Hierdie boodskapper tussen die mens en die gode signalleer 'n soort bemiddelaar of tussenganger. Die onverstaanbaarheid word met ander woorde getransformeer na verstaanbaarheid. In 'n onderhoud met Dewald Koen op Versindaba het Crous genoem dat hy soos 'n onbetrokke tussenganger tussen mense voel en dat Tussenganger geskryf is tydens 'n tussenfase (na sy moeder se dood). Meer hieroor later.
In die breë gesien handel die bundel oor die brutalisering van dinge: van die liggaam en seksualiteit; van geloof en geestelike sekerhede; van die Rooms-Katolieke Kerk en sy sakramente en rites; van ideologiese magstrukture, en van die planeet. Dit is dus 'n bundel wat hom bemoei met die slag van heilige koeie. Verse oor skilders en kuns, middeleeuse en eietydse geestelikes, die digter se moeder en politieke konflik, soos die Fees Must Fall-beweging, kom voor.
Die bundel open met 'n motto van Kenneth Goldsmith: "The function of a writer is more like being a DJ than being Jimi Hendrix." Die digter as disc jockey is met ander woorde gekonfyt in die kuns van rekordering/herhaling of nabootsing, 'n aanhaling wat ook die swaar intertekstuele lading in die bundel voorafskadu.
Die gedig, "Lied aan die maan" (11) verwys na Dvořák se "Song to the moon" uit die opera Rusalka. Dis 'n vers wat enersyds as mistiek, andersyds as onheilspellend gelees kan word; die blommekrans om die maan suggereer 'n blommekrans by 'n graf. Die slotreëls waarsku: " kraak die maan oop / soos 'n lem deur 'n oogbal".
Die kleur wit, ook as die afwesigheid van kleur, vind gestalte in onder meer "By die lees van Han Kang" (18) en "Wit lig" (15), verse wat die nihilisme van 'n bestaanswêreld aksentueer. The white book (van Kang) vorm die interteks, 'n reeks meditaties wat die spreker in verband bring met Robert Rauschenberg se White Painting. Hierdie kleurloosheid word in "Variasies op 'n tema (na Oscar Wilde)" (13) gejukstaponeer met 'n ontploffing van kleure in die natuur. Die spreker flankeer met Wilde se uitspraak, "Mere color, unspoiled by meaning, and unallied with definite form, can speak to the soul in a thousand different ways". Die somber toonaard in deel een resoneer voorts met "Winterreis (17), 'n vers waarin Ingeborg Bachmann se liefdesgedig, "Nebelland", waarin 'n mistige winterlandskap as ruimte opgeroep word, gestalte vind. In "Winterreis" herleef die spreker die dood van 'n geliefde: Bachmann se minnaar, Paul Celan, het selfmoord gepleeg deur verdrinking (in die Seine).
in die winter eers word jy gesoek
as almal amper al vergeet het van jou wegdrywe
helder oordag / op die middag / by die rivier
Ook besinnings oor bome en riviere kom voor.
Deel twee open met "Adagietto" (25), oftewel "'n kort adagio". Die vers tref in die understatement en weerloosheid van jeugdige erotisisme. Homoërotiese versugtinge word voortgesit in klandestiene ruimtes, soos parke en voorstede in "Park" (29) en "Voorstad" (30). Ook die pyn en verwonding van mitologiese figure word verbeeld in onder meer "Achilles" (31) en "Drie weeklae van Hektor" (29-30). In skrille kontras met die antieke (homoseksuele) Griekse helde word moderne gayseks aan die hand van 'n pornografiese webtuiste aan die leser gestel:
THE POZZING OF PETE CREST
ek ken nie die nuwe taal
van pozzing breeding seeding
die taal van taking loads
raw sex rough sex barebacking
is ek 'n bug chaser
'n soeker na die gift
hoekom toxic loads najaag
of biohazard op my lyf laat ink
'n aar vir die meth slamming
glasige gewag in 'n donker hotelkamer
vir anonieme cum pigs
In die "Verdringing van Rupert von Deutz" (34) word 'n pedorastiese ervaring tussen Von Deutz, 'n Benedikteinse teoloog, en 'n seun beskryf – 'n gebeurtenis wat meervlakkig uitspeel as die verontheiliging van veel méér as net dogma. Hierdie vergrype aan seuns en hulle seksualiteit word 'n tema wat transhistories deur Tussenganger bly herhaal; dit herinner aan 'n skeefgetrekte tipe moraliteitsteater waarin die motief, naamlik die herlewing van trauma, dieselfde bly; net die rolspelers, inkleding en rekwisiete verskil telkens.
'n Besondere hoogtepunt in die bundel is die verse wat handel oor die afsterwe van die digter se moeder, soos byvoorbeeld "Bardo" (119) en "Moeder" (39). In laasgenoemde vers reggresseer die Jesus-figuur, in tandem met die moeder se sterwensproses, en skep dié vers 'n onthutsende en aangrypende invalshoek op 'n Verlosser wat kragteloos en infantiel vertoon – maar steeds 'n figuur is wat piëteit by die leser wek.
Ná die dood van die spreker-digter se moeder, soos dit verbeeld word in Tussenganger, verskuif die klem na Jesus se Moeder, 'n bemoeienis met Theotokos, byvoorbeeld "Liturgie van St Johannes Chrusostomus, Konstantinopel" (40). Die oorgang is een van die sterflike na die ontsterflike Moeder self.
Daar is hallusinêre verse oor die hel ("Hel", 54), 'n stuk skreiende en blaamskuiwende alleenspraak van Petrus, gerig aan Judas ("Petrus aan Judas", 60), en gedigte oor die tempel wat ironies inspeel op liggaamlike ontering en geweld. Vervolgens die ekobewuste "Kyrie" (51):
ontboste reënwoude wees ons genadig
plastiekversmorende see wees ons genadig
ysbeer uitgewerp op 'n stuk ysskots
hoe vra ons van jou om te vergeet
Deel vier, getitel "Einklammerung", kan onder meer dui op 'n fenomenologiese reduksie. Só handel die gedig, "Om die vuur" (73) oor die wit man in Suid-Afrika wat sedert 1994 ten seerste gemarginaliseer is. Van die verwagte, gemoedelike braaivleiskuier is daar geen sprake nie. Inteendeel, die spreker dien eerder die leser 'n opstopper toe deur dít, wat eens kosbaar was, te negeer in die kruste taal denkbaar. Met ander woorde: deur die brutalisering van taal gee die spreker te kenne dat Afrikanermans gátvol is. Die gedig spot met die mannementaliteit in die liedjie "Hardekole". Die vers, "Mea culpa" (76) resoneer ook met laasgenoemde tematiek en die prys van white guilt en politiese korrektheid word verreken teen "silwer sikkels", wat die suggestie van verraad voor die oog roep:
ek deel die besems se kas
met politoer en kakpapier op my lessenaar
maandeliks kry ek my sikkels silwer
vir die prysgee van my parkeerplek
Die vers, "Sacerdotalis Caelibatus" (79), 'n werk wat oor priesterlike selibaatheid handel, neem 'n ironiese wending as dit (weer eens) berig oor pedorastiese aktiwiteite in 'n klooster. 'n Kenmerk van Tussenganger is die naasmekaarstelling van die heiligmaking van persone en idees versus die aftakeling van dít was as heilig beskou word. In Crous se vorige bundel, Vol Draadwerk, het hy katedrale metafories gesink; in Tussenganger ontmasker hy kerklike praktyke en kindermolesteerders en huiwer nie om die parafilie bloot te lê nie. Die fokus skuif na seuns of jong mans se verlies aan persoonlike waardigheid.
"FMF"* (84), 'n snydende vers oor die Fees must fall-beweging, besin oor knellende hedendaagse kwessies in die akademie soos die gehalte van tersiêre onderrig, die finansiële nood van studente en die aanstelling van senior akademici.
In deel vyf word daar op die werk van skilders en kunstenaars gefokus waarin liggaamlikheid, tatoeëerkuns, littekens, selfmutilasie en selfs die gebruik van plastiese sjirurgie aan die bod kom (byvoorbeeld "Marina Abramovic", 92 en "Orlan", 94).
In die onlangse poësie-oes is die verwysings en verse oor die sterwende of bejaarde moeder opvallend, soos dit byvoorbeeld in grondwater van Marlise Joubert die geval is. Crous vul hierdie oes aan met twee onvergeetlike moedergedigte: "Bardo" (119), en die reeds genoemde "Moeder" (39). Die begrip 'Bardo' verwys na die Tibetaanse tussenfase of die liminale staat tussen dood en wedergeboorte. Dis 'n vers wat ontstel en ontroer – 'n emosionele uitknikker. Ek haal aan; strofe 6 uit 'n treursang waarin die moeder se uitvaart oor die bestek van vyf bladsye beskryf word:
alleenvaart vir haar verder
sy wat reeds so baie moes boet
vir haar pa en oupa
baarmoederloos met kromgetrekte kloue
'n flenterhart katarakte spatare blaasinfeksie
spinnekopbytwond aan haar gesonde been
al wat kortkom
was bloed in haar handpalms
Die bundel sluit af met "Nibiru" (151), 'n verwysing na die Nibiru-kataklisme waartydens die aarde (volgense apokaliptiese voorspellings) teen 'n reuse planetêre objek sal bots. Lars von Trier se film, Melancholia (2011) vorm die subteks.
Daar is nog heelwat fasette rondom hierdie seminale werk wat ek binne die bestek van dié resensieruimte nie aangeraak het nie. Tussenganger is 'n lywige bundel van 152 bladsye wat in die fynproewer van poësie se smaak sal val. Die betekenisproduksie van 'n hermetiese werk soos dié mag in sommige gevalle 'n veeleisende leesproses behels, maar stééds een wat die leser sal beloon. Al is heelwat van die gedigte ellipties geskryf, met ander woorde poësie wat hiate of betekenisgapings aan die kant van die leser laat ontstaan, is daar steeds genoeg leidrade om selfs die hardste neut te kraak. Die bundel is 'n waardevolle toevoeging tot Crous se oeuvre én tot die Afrikaanse poëtiese kanon.
met god weet mens nie altyd nie
eers net ballonne bo die tuin
of die wind wat sy vingers
trek deur die bloekombome
'n vrug se plof in die gras
wanneer die nag soos dik bloed
oor die wêreld loop
sit hy 'n kwarts
tollend tussen die planete
en vertel ons van die gemikte boomtak
die inkap van spykers in die tempelmure
of grofgeskut na 'n vakansiehotel
lanterns en drywende kerse soos afgestorwenes
teen 'n agtergrond van swart
die vere hou op plons in die inkvate
die blaaie krul om van die vlamme
teen die muur 'n tapisserie
oor die lewe van lilith
wat maak die besmeerde hande
bo die kaarttafels en escritoires
in die vensters van wolkekrabbers blaf skoothonde
maar in die baai is alles stil
soos 'n aandwandeling in eden
Tags: Marius Crous, Tussenganger deur Marius Crous
Bekende digter en resensent Louis Esterhuizen het die volgende oor hierdie versameling gedigte gesê: Duidelik is tussenganger die werk van 'n digter wat in die volle krag van sowel sy eie kreatiewe denke as vakkundige vernuf staan. Dit is 'n digverweefde, deurgekomponeerde en uitdagende teks wat die leser nie net met die totaliteit van sy/haar menswees konfronteer nie, maar ook dwing om afstand te doen van geykte opvattings en veral verwagtings. Genadelose poësie, inderdaad, en by uitstek hermeties van aard met geen "gemaklike" toegewing aan die leser óf die aangesprokene nie. Trouens, nog selde was TS Eliot se uitspraak "Genuine poetry moves before it is understood" só van toepassing as met hierdie gedigte.
Marius Crous (1965–) is 'n bekroonde Suid-Afrikaanse digter en dosent aan die Nelson Mandela Universiteit. In 2004 het het hy die RAU-Mardene Marais- (UJ-)debuutprys vir Brief uit die kolonies (2003) ontvang.
Sy gedigte word opgeneem in die versamelbundels wat jaarliks ná Versindaba uitgereik word, asook in Groot verseboek en ander bloemlesings soos My ousie is 'n blom.
Hy verower in 2014 derde prys in Versindaba se lykdigte kompetisie oor gestorwe digters met Lykdig vir Wisława Szymborska.
2003 – Brief uit die kolonies
2006 – Aan 'n beentjie sit en kluif
2012 – Vol draadwerk
Crous het reeds profiel gebou as digter, resensent en akademikus; hy is gerekend en gewild.
Liefhebbers van 'ernstiger' poësie sal verheug wees oor hierdie aanvulling tot Crous se oeuvre.
OUTEUR: Marius Crous
PRYS: R180.00 (BTW ingesluit)
VERSKYNINGSDATUM: Februarie 2020
ISBN (GEDRUKTE BOEK): 978-1-4853-1088-4
FORMAAT: 137 x 213 mm
Tags: Afrikaanse digbundel, Marius Crous, Protea Boekhuis, Tussenganger, Tussenganger deur Marius Crous
Posted in Uncategorized | Comments Off on Nuwe publikasie: tussenganger (Marius Crous)
Resensie: "Takelwerk" (Daniel Hugo)
Takelwerk deur Daniel Hugo, (Human & Rousseau, 2015)
'n INTELLEKTUELE SPEL MET VERSVORM
In sy onderhoud met Bernard Odendaal (op Versindaba, 24 Februarie 2015 ) merk Daniel Hugo, onder meer die volgende op:
Emosie is die laaste ding wat my inspireer om 'n gedig te skryf. (Soms tog wel.) Die digkuns is vir my verstandwerk, 'n vernufspel met die taal en poëtiese vorm. […] Vir my is poësie 'n produk van die brein, nie van die hart nie.
Dit, tesame met die feit dat Hugo in 1988 gepromoveer het oor die vernufpoësie en hy ook op gereelde grondslag tekste uit Nederlands in Afrikaans vertaal, maak die leser van sy vyftiende bundel bedag op wat om te verwag. In sy proefskrif verduidelik Hugo vernufpoësie soos volg:
Die grootste gemene deler van hierdie soort poësie is die intellektuele spel met die versvorm en met die tipografiese, spellings-, fonologiese, morfologiese, sintaktiese, semantiese en etimologiese moontlikhede van die taal. Die medium word dus in 'n groot mate doel of tema op sigself. […] Taalvernuf en spel met die versvorm kom ook in ander tipes poësie voor. By die vernufvers is die voorkoms daarvan frekwenter en intensiewer.
As sinoniem vir "vernufpoësie" sou mens die term "geestige poësie" kon gebruik.
Inderdaad is Hugo bekend vir sy "intellektuele spel met die versvorm" en is hy een van die digters in Afrikaans wat bekend is vir sy vaste versvorme en sy gebruik van rymwoorde. Trouens, in die genoemde onderhoud met Odendaal noem Hugo dat die "takelwerk van vaste versvorme" hom veilig laat voel. Hugo erken ook sy skatpligtigheid teenoor Opperman en noem dat laasgenoemde se voorliefde vir die klassieke kwatryn hom aangespoor het om onder meer onlangs die bekende kwatryne van Omar Khajjam in Afrikaans te vertaal. Vergelyk hier byvoorbeeld "Roebai" (bl. 23) wat reeds in 1976 geskryf is:
Die dood dood sal hom uiteindelik op elkeen wreek –
ook op die sjah wat hom in 'n paleis versteek.
Een nag word hy met 'n rykversierde dolk deur
die altydteenwoordige kamerling gesteek.
By Hugo is die leser bewus van die humoristiese inslag wat dikwels kenmerkend is van die vernufvers. Vergelyk die gedig "Egpaar" (bl.28):
'n vonkie blaas hy aan
tot 'n vulkaan
vernuftig blus sy dit
met slegs 'n traan [.]
Takelwerk handel oor die bekende temas in Hugo se oeuvre, naamlik die besinning oor die kunstenaarskap, die worsteling met die religie, die liefde en die erotiek en die digter se belewenis van die natuur en die wisselwerking tussen die waarneming van die natuur en die skryf van verse daaroor. Die titel, suggereer dat ons in hierdie bundel verse oor skepe en maste en takelwerk gaan kry, maar dié is egter ontleen aan 'n siklus van 38 gedigte getitel "Stellenberg se eik". Dit sluit ook aan by die foto op die voorblad, wat deur die digter se vrou Marlene Malan geneem is. "Stellenberg" as synde 'n verwysing na die woonbuurt in Durbanville word ook gekontrasteer met die lewe in die Karoo op Prins Albert.
In die onderhoud met Odendaal verwys Hugo na die "kaal wintertakke van die akkerboom wat vir [hom] soos die takelwerk van 'n seilskip lyk." In die derde gedig van die reeks word die fotograaf aangespreek as " die / eensame dokumenteerder van sy vier seisoene" (bl. 57), maar metteryd word "die eik [..] al meer [sy] eie plek" (bl. 74) waaronder hy kan sit en koerant lees of skryf.
Die waarneming van die boom gaan ook gepaard met die oplet na die verskillende voëlsoorte wat in die boom "kweel en kwetter" (bl. 63), maar die digter vergun hom tog self ook die vryheid om snags ook 'n uil by te lieg (bl 64). Die digter se metafoor vir die boom as skip gee ook aanleiding tot speelse skrywing, soos byvoorbeeld die beskrywing van die eekhoring as die "ratsste / matroos in die takelwerk" (bl. 71).
Kontrasterend met die eik se "groen swerk" (bl. 56) word die landskap van die Karoo en in die besonder rondom Prins Albert ook beskryf en beleef. Ook die boombeeld word weer betrek in 'n ander gestalte:
takke van die uitspansel swiep
in 'n kosmiese wind – sterreklusters
word een-een soos neste losgeruk (bl. 49),
Dit is 'n ruimte wat gekenmerk word deur "son en stilte" (bl. 53) en die son wat soos 'n skerp leeslamp skyn (bl. 55). Die digter moes die "knus Boland / vir die Groot-Karoo verruil" (bl.54), maar gee erkenning aan die geliefde wat saam met hom is, 'n tuiste skep en snags die een is wat "die deur teen die wolwe sluit" (bl. 43). Vergelyk ook die openingsreels van "Hare op jou tande" (bl. 45):
ons het 'n huisie in die Groot-Karoo
en raak hier ongemaklik tuis
hariges bewaak die geharkte werf:
roman, haarwurm en vlermuis
Soos die gedig "Memento mori" (bl. 21) suggereer is daar egter in hierdie paradyslike bestaan ook 'n voortdurende besef van verganklikheid en verval van die liggaam. In die gedig "Wagkamer" (bl. 29) word genoem dat die spreker snags "wag vir die dood" en in die reeks verse getiteld "Hospitale" (bl. 30-32) en wat aan Eugène Marais opgedra word, word die dood as "die Vale" aangespreek. Met sy verse oor siekte sluit Hugo aan by 'n tradisie in Afrikaans en veral sy mentor Opperman se Komas uit 'n bamboesstok resoneer in etlike verse in die bundel.
Vernufpoësie uit Daniel Hugo se pen is nie noodwendig dorre, intellektuele verse nie. Dit is 'n slim spel met taal en betekenis en bied 'n goeie balans tussen humor en erns. Hier en daar (bv "Die lewe as Hollywood" of "Muskiet") slaag van die verse nie heeltemal nie en skep die indruk van geforseerdheid. In die geheel gesien is dit 'n welkome toevoeging tot Hugo se oeuvre.
Hugo, Daniel Johannes. 1988. Die digter en sy middele: 'n ondersoek na die vernufpoësie in Afrikaans. D.Litt-proefskrif. UOVS. Aanlyn beskikbaar by: http://etd.uovs.ac.za/ETD-db//theses/available/etd-10162013-093750/unrestricted/HugoDJ.pdf
Tags: Daniel Hugo, Marius Crous, Takelwerk
Posted in Resensies | Comments Off on Resensie: "Takelwerk" (Daniel Hugo)
Marius Crous. Twee verse vir myself (1965 – 2015)
TWEE VERSE VIR MYSELF (1965-2015)
Vedi? Ē venuto!
op so 'n dag vir surfers in die baai
sal ek 'n seil span op hobie beach
-junie in die baai immers nie soos nat soos die kaap nie –
met butterfly oor die kar se speakers
kniel in my life is life t-hemp
met 'n gesteelde tasji ter hand
ritualisties my na 50 onleefbare jare
(just another fuckin beautiful day in africa)
oopspleet vir die omstanders
derms vir die meeue en scoops vir die herald
wie sal neurie in die agtergrond
dalk 'n koortjie van karoppassers en –wassers
mimikus van die plein voor kfc
sal witgesmeer my suzuki speel
hy moet my bene vasbind
vir die fatsoenlike omvalslag
(alles vooraf gereël
my motorsleutels huissleutels selfoon beursie in sy agtersak)
kom dood my pinkerton
in jou wit skip
roep my van 'n afstand
(daar was nie tyd vir kaboekie rouge op die wange
darem skoongeskeer maar sonder talkum)
vuur met ons uitvaart
'n salvo af
sal ook ek van 'n balkon in 'n vreemde stad
vlieg met my hoteljapon 'n valskerm
my hare 'n stralekrans van rooi
om ander se pret te bederf
(mos altyd die een sonder lag die preker)
hopelik in 'n vreemde stad
met 'n vreemder gemaal
ingetrap word in die sypaadjie
saam met die kots en die nagvuil
afgespuit word van die blokke
as dit dag word
en dis stil
met tempelghongs op die heuwels
die wierookdans van die opkomende son
alles in 'n taal
waarin ek met gebare leef
waar geen marmerklip my sal gedenk
geen vierkant gruis aanbid kan word
geen blomme geen plastiekkranse
vergeefse trane en vroom woordjies van onthou
my lewe inraam
(c) Marius Crous / Februarie 2015
Tags: Marius Crous, Twee verse vir myself
Posted in Gedigte | Comments Off on Marius Crous. Twee verse vir myself (1965 – 2015)
Wenners van die lykdig-kompetisie!
Wenners : Lykdig-kompetisie
EERSTE PRYS (R2000): Lykdig 23: René Bohnen. Peter Blum
TWEEDE PRYS (R1500): Lykdig 56: Dominique Botha. I always loved the wild things best
DERDE PRYS (R1000): Lykdig 40: Marius Crous. Lykdig vir Wisława Szymborska
EERVOLLE VERMELDING (R500):Lykdig 33: Louis Jansen van Vuuren. Maak dit 'n dubbel
Tags: Dominique Botha, Gerhard Botma, Gisela Ullyatt, Heilna du Plooy, Hendrik Botha, Kirby van der Merwe, Louis Jansen van Vuuren, Marcelle Olivier, Marius Crous, Rene Bohnen, Susan Smith, Wenners lykdig-kompetisie Versindaba, Willem Krog