Aanslag op diereproteïne verskerpWild floreer onder die trofeejagbedryf. (Foto: Maroela Media) In dié artikel, een van drie in ŉ reeks, waarsku dr. Theo de Jager, direksievoorsitter van Saai en president van die Wêreldlandbouorganisasie, oor die gevare wat diereregte-aktiviste vir landbou inhou. Nog nooit in die geskiedenis was die verhouding tussen mens en dier onder soveel druk soos nou nie. Na afloop van die VN se voedselstelsels-beraad in September 2021 is dit duidelik dat diereregtegroepe, anti-diereproteïne-aktiviste en ’n ongesonde konsentrasie van kapitaal, groot ambisie het om temas soos spesiesisme, en spesifiek die magsverhouding tussen mense en diere, met nuwe vuur op die internasionale agenda te plaas. Hierdie druk word vergestalt in politieke resolusies en bewegings in die VN, Europese Unie en verskeie multilaterale forums, in kommunikasie-aanslae in die konvensionele- en sosiale media, deur ’n swetterjoel rolprente en dokumentêre programme en veral deur internasionale veldtogte wat oënskynlik niks met mekaar verband hou nie, maar alles in dieselfde rigting stuur. Hulle wil ons dwing om te herbesin oor diere en veral vee. Dit gaan oor veldtogte teen trofeejag, dierewelsyn, hokke en ander beperkings op beweging, batteryboerdery, kunsmatige inseminasie, die skeiding van moeders en hul aanwas, diergebaseerde proteïene soos vleis, suiwel en eiers, en inderdaad teen die idee om met vee te boer. My eerste ervaring van hierdie beweging was in 2017 in Brussel toe die Europese jagtersvereniging die Wêreldlandbouorganisasie se hulp kom vra het om teen ’n Britse resolusie in die EU wal te gooi. Ek was stomgeslaan toe sir David Amess, ’n Britse Konserwatiewe Party-parlementslid, vra vir die verbod op trofeejag en sanksies teen lande wat nie daarby inval nie. Sy argument was dat die mensdom ontwikkel het tot ’n beskawingspeil waar daar geen verdere morele begronding vir trofeejag oorbly nie. Toenemende regulasies, soos ingewikkelde naspeurbaarheidstelsels, plaas al hoe meer druk op die vleisbedryf. (Foto: Maroela Media) Net soos wat slawerny in die vroeë 1800’s, na soveel duisende jare wêreldwyd, binne twee of drie dekades uitgeroei is en vir dieselfde redes, voer die #bantrophyhunting-veldtog aan, het die tyd aangebreek om ’n streep deur trofeejag te trek. Die narratief, die verpakking van die kommunikasie en die wye steun van bekendes, sport- en rolprentsterre, koninklikes en wêreldleiers is uiters emosioneel en val sag op die oor. Dat trofeejag oor die afgelope vier dekades waarskynlik meer spesies, soos die swartwitpens en bastergemsbok van gewisse uitwissing gered het, word nêrens in die debat gehoor nie. Die een stem wat in al die geraas wegraak is ongelukkig die stem van die wetenskap. Dit is ŉ feit dat wildboere verantwoordelik is vir die doeltreffendste bewaringspraktyke op die planeet. Daar is egter hoegenaamd geen waardering of erkenning dat hulle altyd nog beter met wild sal teel en so ’n spesie se voortbestaan sal verseker, vanweë die kommersiële waarde wat ’n trofeedier in die jagveld het nie. Die grootste enkele drukpunt in die EU se gemeenskaplike beleid oor landbou gaan oor dierewelsyn. Argumente teen diere-proteïne raak al hoe feller tydens die Verenigde Nasies se debatte. (Argieffoto) Hoewel ek nog nooit ’n veeboer ontmoet het wat onverskillig teenoor sy diere se welsyn of welstand staan nie, is die demonisering van veeboere daaroor in die globale Noorde ontstellend. Dit begin altyd by akkommodasievereistes en -regulasies, ongeag die koste-implikasies. Van hokke en krale, skuif dit na gesondheidsorg en -sanitasie, roetine, voedingstegnologie, dieregemak en hulle interaksie met ander vee. Dit is by uitstek die groen partye in die EU wat meedoënloos veg vir die soort naspeurbaarheid waardeur die verbruiker, deur blokketting en QR-kodes in die supermark, al die fyn besonderhede van die produksieproses moet kan volg. Veeboere is nie ongeneë nie. Daar is by hulle geen weerstand om dierewelsyn tot immer hoër standaarde te dryf nie. Wat in gedagte gehou moet word, is dat die verbruiker daarvoor moet betaal en derhalwe sal die mark die brieke aandraai. Die probleem is dat elke dierewelsyndebat tot dusvêr uitrafel in ’n gestryery oor dieregemak en dieregeluk en dan ontaard in diereregte en veral die reg om te lewe en nie opgeëet te word nie.