Orde van Saint Charbel - WRSP
ORDER VAN SAINT CHARBEL / MARIAN WORK OF ATONEMENT TIMELINE
1950 (16 Mei): William Kamm is gebore in Keulen, Duitsland.
1953: Die Kamm-gesin emigreer na Australië.
1968 (14 April): Kamm het sy eerste mistieke ervaring in die vorm van 'n visie en lokusie in die St Francis Xavier-katedraal in Wollongong, Nieu-Suid-Wallis, beleef.
1972/1973: Kamm stig die Marian Versoeningswerk (MWOA).
1982 (7 Maart): Kamm ontvang sy eerste privaat boodskap van die Maagd Maria.
1982 (16 Julie): Kamm het 'n boodskap ontvang dat eiendom van volgelinge 'Sacred Grounds' sou wees en dat hy die naam 'The Little Pebble' sou aanneem.
1983 (Midyear): Lede van MWOA het om 6:4 op die Versoendag (dertiende van elke maand) by Bangalee Property of Price-familie vir twaalf uur lange gebedsbyeenkomste begin. Die Maagd Maria het na bewering tussen XNUMX:XNUMX en XNUMX:XNUMX verskyn.
1983 (16 Julie): Kamm en Anne Bicego is getroud in die Katolieke Kerk van die Onbevlekte Ontvangenis, Unanderra.
1983 (7 Oktober): Kamm ontvang 'n boodskap vir die 'binnekring' dat die Cambewarra-eiendom van die Price-familie die 'Lourdes van Australië' sal word.
1983 (1 November): Kamm ontvang sy eerste openbare boodskap. Volgers het hierdie boodskap wyer begin versprei.
1984 (2 Desember): Biskop William Murray stuur 'n pastorale brief ('On True Devotion to the Blessed Virgin Mary') en let daarop dat 'geen bonatuurlike betekenis geheg kan word aan die boodskappe wat uitgereik is deur die persoon wat homself' die Little Pebble 'noem nie. "
1984 (8 Desember): Die heiligdom by Camberwarra is oop vir die publiek. Tweehonderd aanhangers van MWOA het op die "Holy Grounds" bymekaargekom met media aanwesig.
1985 (21 Maart): Kamm het 'n boodskap ontvang waarin hy die stigting van die Orde van Saint Charbel versoek en die toekomstige pousdom noem.
1987 (24 April): Die Charbelite-gemeenskap in Gilgandra het biskop Patrick Dougherty in die bisdom Bathurst genader vir seën en beskerming.
1987: Kamm ontmoet vader Malcolm Broussard in Texas; Broussard het by die Charbeliete in Cambewarra aangesluit.
1990 (14 November): Kamm het 'n boodskap ontvang dat sy eerste vrou, Anne, binnekort sou sterf en dat die volgeling Bettina Lammerman sy vrou sou word. Kamm per brief aan Lammerman voorgestel.
1991 (19 Maart): Kamm trou in Duitsland met Lammerman.
1991 (Augustus): Kamm se eerste vrou, Anne, het die Charbelite-gemeenskap by Nowra saam met Kamm se vier kinders verlaat en van groep verdeel.
1991/1992: Kamm ontvang 'n openbaring waarin hy opdrag gegee word om twaalf Queens en twee-en-sewentig prinsesse te kies wat sy saad sal dra in die 'New Holy Era'.
1998 (6 Oktober): Biskop Philip Wilson van Wollongong het aangekondig dat die bisdom 'n kommissie sou instel om Kamm en die Orde van Saint Charbel te ondersoek.
1999 (Mei 6): Die Charbelites het 'n persverklaring uitgereik en daarop gewys dat hulle Kerk se goedkeuring ontvang het deur biskop Bartholomew Schneider ('n biskop van Thuc Line).
1999 (September 27): Biskop Wilson het 'n besluit uitgevaardig teen die Orde van Saint Charbel.
2000 (5 Mei): Biskop Wilson het amptelik 'n kommissie van ondersoek ingestel onder leiding van die kanoniese advokaat vader Kevin Matthews.
2002 (16 Junie): Biskop Peter Ingham (Biskop Wilson se opvolger) het 'n besluit teen Kamm uitgevaardig.
2002 (Julie): Vier vroulike voormalige lede het die polisie gekontak oor bewerings van seksuele misdrywe wat Kamm gepleeg het. Die agentskap vir handhawing van kinderbeskerming het Strike Force Winefried gestig.
2002 (8 Augustus): Kamm is in die nabygeleë stad Bomaderry gearresteer en aangekla van dertien seksuele misdrywe teen twee voormalige lede. Die polisie het gelyktydig 'n hoë-risikobesoek op die hoofkwartier van die Charbelites in Cambewarra uitgevoer en beslag gelê op wapens en dokumente.
2003 (30 Maart): Broussard is 'n biskop deur Bartholomew Schneider in Beiere, Duitsland, ingewy.
2003 (10 Junie): Biskop Ingham het 'n besluit uitgevaardig dat Broussard se biskopviering nie erken word nie.
2005 (7 Julie): Kamm is deur die jurie skuldig bevind op vyf aanklagte van onsedelike en seksuele aanranding op 'n jong meisie deur die Sydney-distrikshof.
2005 (15 September): Pous Benedictus XVI het Broussard as ontslaan uit die geestelike staat verklaar ('ontmoedig').
2007 (30 Mei): Kamm is in die distrikshof in Sydney skuldig bevind aan ses seksmisdade teen kinders teen 'n tweede slagoffer.
2013: Kamm het na 'n lang onderbreking weer boodskappe begin ontvang.
2014 (14 November): Biskop Antoine-Charbel Tarabay (biskop van die Maroniet Eparchy in Australië) het 'n openbare verklaring uitgereik waarin die Kerk se standpunt oor Kamm en die Orde van Saint Charbel herhaal word.
2014 (15 November): Kamm is op vrylating uit die tronk vrygelaat.
2014 - hede: Kamm het regshulp gevra vir gevangenisstraf en behandeling in die gevangenis en terwyl hy op parool was.
William Kamm is gebore in 1950 in Keulen, Wes-Duitsland, die buite-egtelike seun van 'n Italiaanse beampte (wat Kamm eis van koninklike stam) en 'n Duitse moeder, en in die Rooms-Katolieke Kerk gedoop. Op drie-jarige ouderdom het Kamm se gesin na Australië oorgedra as deel van die groot aantal Europeërs wat voordeel getrek het uit staatshulp vir geskoolde arbeid. Hulle het in Renmark, Suid-Australië, gevestig, 'n streek wat gewild was met Duitse immigrante. Wanneer Sowat dertien jaar oud het Kamm se ma saam met haar kinders na die voorstad Sunshine in Melbourne, Victoria, 'n streek gewild met na-oorlogse immigrante uit Suid-Europa. Ten slotte het Kamm in sy middel tienerjare saam met sy ma, haar nuwe man en broers en susters na Wollongong in Nieu-Suid-Wallis, 'n oorheersende industriële streek suid van Sydney, bekend vir sy staalwerke en weer eens gewild met Suid-Europese migrante.
Terwyl Kamm volgens sy familie nie te religieus was nie, het Kamm sporadies Katolieke Mis as 'n kind by plaaslike Italiaanse families in Renmark bygewoon en blootgestel aan die vorms van populêre Katolisisme wat deur Suidelike en Oos-Europese migrante in beide Sunshine en Wollongong beoefen word. In sy middel tienerjare het Kamm egter meer belangstelling in godsdiens gehad, veral deur die lewe van Padre Pio, die bekende Italiaanse stigmatis, en op die ouderdom van sestien het hy 'n altaarseun geword. Gedurende sy tienerjare het 'n plaaslike priester wat Kamm naby geword het, seksuele vooruitgang na hom gemaak, 'n saak wat hy later aan die kerkowerhede gerapporteer het. Kamm het in sy laat tienerjare skool verlaat en begin werk as koerier in Wollongong. Terselfdertyd word Kamm toenemend vroom en begin daagliks die Massa bywoon.
Teen die ouderdom van sewentien het Kamm gefassineer geraak met verskillende Marian-verskynings, insluitend dié in Palmar de Troyes (Spanje) en San Damiano (Italië), en het hy die eerste van vele visioene ontvang terwyl hy die Paas Sondag-mis bygewoon het in die St. in 1968. Hy hoor die stem van die Ewige Vader wat hom meedeel dat hy 'n groot en heilige heilige sal word, dat hy sal trou en 'n voorbeeldige heilige familie sal stig, en dat hy die wederkoms van Christus sal aanskou. Kamm het voortgegaan met verskillende werksaamhede en het verder betrokke geraak by verskillende leke-organisasies, veral diegene wat hulle toewy aan die verspreiding van die boodskappe wat verband hou met verskillende verskynings en sieners. In hierdie stadium het Kamm verskillende ongekeurde boodskappe van hedendaagse sieners begin lees, veral die wat deur 'n Franse migrant in Melbourne genaamd Yves Dupont versprei is. Hy het oortuig geraak dat die mensdom voor die eindtyd 'n tydperk van naderende krisis binnegegaan het.
Teen hierdie tyd het Kamm ook toenemend bewus geword van hedendaagse boodskappe wat krities was van wat gesien is as die liturgiese en teologiese misbruik wat in die Rooms-Katolieke Kerk kruip as gevolg van die Tweede Vatikaanse Raad (1962-1965) en belangstel in verskeie tradisionele publikasies . Teen die laat-1960s, Yves Dupont, deur sy tydskrif Wêreld neigings en klein publikasie huis Huurder Pers, het 'n sentrale figuur in Australië geword. Hy het verskeie versprei apokaliptiese Marian-materiaal en bevorder tradisionele teenstand teen liturgiese en leerstellige hervormings in die kerk. Dupont het 'n belangrike figuur geword in die wyer subkultuur van post-Vatikaan II-Katolieke apokaliptisisme met sy 1972 boek Katolieke profesie, [Beeld regs] 'n versameling eindtydse profesieë van verskillende datums wat wissel van die laat-oudheid tot die middel-twintigste eeu. Terwyl Kamm en Dupont nooit ontmoet het nie, het laasgenoemde se publikasies 'n sterk invloed uitgeoefen op Kamm se ontwikkelende apokaliptiese spiritualiteit en begrip van profesie.
In beide 1972 of 1973 het Kamm 'n organisasie wat bekend staan ​​as die Marian Work of Atonement (MWOA), gestig om die versoening aan God te bied deur die Maagd Maria, geïnspireer deur die ongeaggekeurde Meksikaanse siener Portavoz. Hierdie groep het bestaan ​​uit 'n reeks gebedsbyeenkomste oor Nieu-Suid-Wallis en die Australiese hoofstadsterrein en georganiseerde leeftydtrekke by nabygeleë Karmeliet- en Schoenstatt-kloosters. Gedurende hierdie tydperk het Kamm 'n aantal verskillende werksgeleenthede in Sydney en Wollongong gewerk. Terselfdertyd het hy sy Marian-toewyding verdiep volgens die beginsels van die sewentiende-eeuse anti-Jansenist-skrywer St. Louis-Marie Grignion de Montfort en homself as 'n "Slagoffer-siel" toegewy. In hierdie tydperk is Kamm vervreem van die Charismatic Hernuwing en het toenemend toegewyd geword aan die bevordering van Fatima en ander goedgekeurde en nie-goedgekeurde verskyningsboodskappe deur video-nagte en promosiemateriaal.
Ongeveer 1976, na 'n mislukte verhouding, het Kamm 'n geloofskrisis beleef en die aktiwiteite wat verband hou met die MWOA gestaak en slegs die mis sporadies bygewoon. In 1978 ontvang hy egter 'n vertroostende visie van die Maagd Maria en keer hy gou terug na die gebedsgroepe. Omstreeks hierdie tyd het Kamm veral belanggestel in die verskyning van Veronica Lueken in Bayside in Queens, New York. In November 1979 ontvang hy 'n visie waarin hy opdrag gegee word om na Bayside te gaan. Kamm vertrek op 28 Desember 1979 na New York, waar hy vlugtig tuisgaan Our Lady of the Roses Shrine oor die Nuwe Jaar. Toe hy terugkeer na Australië, het hy begin om die Bayside-boodskappe te bevorder deur middel van pamflette, die verspreiding van die Roses nuusblad, en die gebedsbyeenkomste wat verband hou met die MWOA in die Bisdom Wollongong en verder. Dit was hier dat hy eers onder die aandag van plaaslike kerkowerhede gekom het.
In Mei 1980 het Kamm weereens na Bayside gegaan. Hy is egter deur die polisie by die Sydney-lughawe bevraagteken nadat bewerings deur 'n voormalige huismaat, Kamm die geld vir die reis uitgeleen het, dat Kamm dit gesteel het. Toe hy in New York aangekom het, het Kamm 'n tjek gestuur om die geld wat hy geleen het, terug te betaal. Terwyl hy tydens sy tweede besoek aan Bayside in die poskamer gewerk het, het Kamm gebots met ander personeel in Lueken se binnekring. Na 'n beweerde voorval waarby die dogters van die Kanadese tradisionele joernalis Anne McGinn Cillis en verdere bewerings van onvanpas gedrag met 'n ander getroude promotor betrokke was, het Kamm is gevra om die heiligdom te verlaat. Die getroude vrou het later aan Kamm gesê om verskoning te vra vir die voorval. Cillis se beskuldigings sou terugkeer om Kamm in later jare te besoek toe besonderhede openbaar gemaak is in 'n eksposéartikel in die Sydney Morning Herald.
Op sy terugkeer na Australië was Kamm nie in staat om werk te kry en met vriende in Wollongong in te gaan nie, waar hy voortgegaan het om die Bayside-boodskappe te bevorder, wat tot dusver 'n saak van geringe kommer vir die Australiese Episkopale Konferensie geword het (AEC, later die Australiese Katolieke Biskoppe Konferensie, ACBC). Rondom hierdie tyd het 'n skeuring plaasgevind in die MWOA, met die meeste gesinne wat betrokke was by die verbreking van skakels met die beweging. Diegene wat gebly het, het die "innerlike sirkel" gevorm wat later die kern van die Orde van Saint Charbel geword het.
Begin Maart 7, 1982, het Kamm boodskappe van die Maagd Maria ontvang, met die frekwensie wat hulle oor die volgende jaar sal toeneem. Hierdie boodskappe, wat nie almal later of later bekend gemaak is nie, het hom en die MWOA-lede versoek om katakombes te begin bou en paramilitêre opleiding te onderneem ter voorbereiding van die verdrukkinge wat die laaste dae moes vergesel. Op Julie 16 van dieselfde jaar het Kamm 'n boodskap ontvang waarin hy gesê het dat 'n plaas in Cambewarra, buite Nowra, bekend sou staan ​​as die "heilige grond." Kamm moes die nom-de-plume van die Kleintjie, oënskynlik om te verseker dat die klem op die boodskap gehou word en nie op die persoon nie. Kamm het ook sy boodskappe bekend gemaak aan drie plaaslike priesters en die siek Biskop van die Bisdom van die Entree, Thomas Muldoon. Almal het daarna die groep verwerp, onder meer oor die groepe oorlewingsaktiwiteite en militêre opleidingsaktiwiteite.
Vanaf die middel van 1983 het die lede van die MWOA op die dertiende dag van elke maand by 6 AM vergader om vir "Versoendag" by die heilige grond in Cambewarra te ontmoet. [Image regs] Hulle het vergader vir twaalf uur gebed, waartydens die Maagd Maria tussen 12:00 en 4-PM sou verskyn. Kamm is ook getroud met Anne Bicego op Julie 16, 1983. Teen die einde van 1983 was daar MWOA gebedsgroepe in baie gebiede van landelike Nieu-Wallis en die Australiese hoofstad. Maar as Kamm se oortuigings toenemend apokalipties geword het en die spesifieke versoeke van lede in die boodskappe weer veeleisend geword het, is 'n aantal families geskei van die groep. Ander het hul betrokkenheid versterk, en op Oktober 7, 1983, het Kamm 'n boodskap ontvang dat die Cambewarra-eiendom van 'n familie van sy volgelinge die "Lourdes of Australia" sou word. Op November 1, 1983, het Kamm sy eerste openbare boodskap ontvang. Dit het baie ander kontemporêre verskyninge gekenmerk deur die Rooms-Katolieke geestelikes vir verskeie liturgiese vernuwings te tugtig, veral die toenemende algemene praktyk van die ontvangs van nagmaal in die hand, en waarsku die mense van Australië van die komende rampe vir hulle sondes. Bykomende boodskappe is ontvang en versprei deur Kamm en sy volgelinge in 'n brosjure Ons Lady kom na Australië oor die daaropvolgende maande en het spoedig onder die aandag van die kerkowerhede gekom.
Teen Junie 1984 was biskop William Murray van die Bisdom Wollongong besorg oor berigte wat hy gehoor het van die groep en die materiaal wat hulle versprei. Hy het blykbaar 'n privaat ondersoek in te stel vir die inhoud van hierdie boodskappe deur 'n prokureur in Sydney wat uit interne oorwegings bevind het dat Kamm se lokusse nie outentiek was nie. Nadat biskop Murray verdere inligting ontvang het oor verwaarloosde lede en betrokke priesters, het biskop Murray verder gegaan om 'n ander teoloog in Sydney te raadpleeg. Hulle het ook tot die gevolgtrekking gekom dat die boodskappe nie outentiek was nie en dat Biskop Murray 'n kort verklaring gegee het om die Katolieke weg te hou van die beweging. Na aanleiding van die ontvangs van hierdie tweede verslag, het Murray Kamm uitgenooi na 'n private vergadering waarin hy Kamm van sy optrede in kennis gestel het en Kamm versoek het om die boodskappe te versprei. Kamm het geweier en daarop gewys dat hy eers God eerder as sy biskop sou gehoorsaam. Hierdie voorval het versterk wat 'n ysige verhouding tussen Kamm en opeenvolgende biskoppe van Wollongong moes bly.
Op Desember 2, 1984, het biskop Murray 'n pastorale brief uitgereik Op ware toewyding aan die geseënde maagd Maria waarin hy verklaar dat Kamm se eise ontbreek in bonatuurlike oorsprong en waarsku lede van die leër om hulself met Kamm en sy beweerde heiligdom te betrek. 'N Aantal volgelinge het op hierdie tydstip geassosieer met Kamm, maar ondanks die pastorale brief was biskop Murray se waarskuwings onaangeraak. [Image regs] Inderdaad, vanaf die amptelike opening op Desember 8, 1984, het beduidende getalle pelgrims begin om die heiligdom van Our Lady of the Ark in Cambewarra te kweek vir die maandelikse verzoendag waar hulle deelgeneem het aan 'n dag van tradisionele Katolieke optogte en Marian toewyding.
Namate sy gewildheid toegeneem het en die weerstand van die Kerk het die inhoud van die boodskappe voortgesit, het Kamm ontvang van die Maagd Maria en ander Katolieke voorbiddingsyfers begin afwyk van normatiewe Rooms-Katolieke leer. In 1984 het Kamm 'n boodskap ontvang dat hy 'n "Army of Truth" moes vorm en al die kykers wat tans in die wêreld aktief is onder sy leierskap verenig. Hierdie boodskap het gelei tot 'n toenemende samewerking tussen Kamm en 'n opeenvolging van ander nie-goedgekeurde sieners van Australië en regoor die wêreld. Een van hierdie ('n Texan met die naam Andrew Windgate, wat die naam Trumpeter genoem het) het 'n boodskap in 1984 ontvang wat verklaar het dat Kamm die volgende en laaste paus sou wees op die oorledene van Pous Johannes Paulus II en die hoof van die Kerk sou word. wie het die eindtyd ingelui.
Die Kleintjie se rol as millennialistiese profeet was 'n sentrale pilaar van die binneste sirkel en van die latere Orde van Saint Charbel. Oor die volgende dekade en 'n halwe Kamm se voorspelde rol in hierdie eskatologiese drama is hy deur 'n opeenvolging van boodskappe hetsy direk aan hom of deur ander sieners gekommunikeer. Een van hierdie was 'n Kanadese siener met die naam Thornbush (Danielle Gervais) wat toe met 'n gecensureerde Quebecois-groep, die Orde van die Onbevlekte Hart en St Louis-Marie de Montfort geassosieer was, wat vir 'n tyd sterk bande met die Orde gehandhaaf het. van Saint Charbel. Teen hierdie tyd het die eerste persdekking wat op die MWOA gerig is, op televisie en in koerante verskyn.
Kamm se gewildheid het veral gegroei, onder veral Suid-Oos-en Oos-Europese migrante na Australië en, ten minste aanvanklik, sektore van die groot Libanese Maronite diaspora. Kamm het vroeër 1985 'n boodskap ontvang waarin hy aanbeveel is om 'n nuwe bevel binne die Rooms-Katolieke Kerk voor te berei moes die Orde van Saint Charbel genoem word, naamlik die beroemde negentiende-eeuse Maronite heilige Charbel Makhlouf (1828-1898). Om dit te bereik, besoek Kamm die volgende maand, en op April 19, 1984, is Kamm met Pous Johannes Paulus II gefotografeer nadat hy toegang tot 'n privaat diens verkry het. [Image regs] Hierdie prentjie moet gereeld weer verskyn in die daaropvolgende media dekking en vorm deel van die groep se grondslagverhaal. Kamm het later beweer dat hy sy boodskap oor die oprigting van die Orde aan die Pous tydens hierdie besoek voorgelê het en sy goedkeuring ontvang het, iets wat later amptelik deur Vatikaanbeamptes ontken is. In die loop van 1985 en 1986 het Kamm se sending gegroei en verskeie internasionale sieners het met hom geassosieer. Maar ander, soos Fr. Stefano Gobbi, het sy eise verwerp. Op Oktober 13, 1986, het die MWOA 'n groot "Gathering of the Seers" by die Heilige Gronde gehou, met verskeie beweer dat hulle 'n sonkrag wonder het.
Miskien besef die toestemming om 'n bevel te kry nie in Wollongong te danke aan Bishop Murray se afkeuring nie. Die Orde van Saint Charbel het hul eerste amptelike gemeenskap in Gilgandra gestig in die landelike New South Wales-bisdom Bathurst. Op April 24, 1987, het hierdie gemeenskap hul aanvanklike reël aan biskop Patrick Dougherty voorgelê en sy seën en patronage gesoek. Bewus van die omstandighede in Wollongong, en nadat hy voorheen sake aangaande Bayside onder sekretaris van die AUK aangespreek het, het biskop Dougherty 'n verslag van sy bisdomskanselier Monsignor Laurence Jennings in die aktiwiteite van die ontluikende Charbelites ingedien.
Vader Jennings se deeglike en gebalanseerde verslag het talle probleme met die plaaslike groep in Gilgandra gevind, insluitende dat, terwyl hulle bevind dat lede opreg en toegewyde mense was, hulle 'n verdelende teenwoordigheid in die plaaslike parochiale en gemeenskapslewe was. Jennings het aanbeveel dat geen goedkeuring in Bathurst gegee word nie, maar die groei van die groep sedert Bishop Murray se aanvanklike verklaring, 'n wyer Dioses-ondersoek (óf in die Bisdom van Wollongong of Bathurst), sou gepas wees om verdere probleme te voorkom. Hierdie raad blyk nie te wees geneem nie, alhoewel die Gilgandra-gemeenskap relatief kortstondig was.
In Mei 1987 ontmoet Kamm 'n Texanse priester, Vader Malcolm Louis Broussard, wat voorheen die geestelike direkteur van die siener Trumpeter was en hom oortuig het om by die ontluikende Charbelite-gemeenskap in Australië aan te sluit. Vader Broussard het sy pastorale bediening in die Bisdom Galveston-Houston verlaat en die Verenigde State vertrek om in September van dieselfde jaar by die Charbeliete te vertrek. Intussen het twee ryk Japannese volgelinge van die missie die aankoop van 'n karavaanpark aangrensend aan die heilige grond in Cambewarra gefinansier. Die eienaars word gedwing om teen 'n verlaagde prys te verkoop na die uitgebreide dinamering wat Kamm en sy volgelinge onderneem het in die konstruksie van hul katakombes. weggejaag besigheid. Met die hulp van Fr. Yves-Marie Blais, 'n Canon-prokureur en leier van die Orde van die Onbevlekte Hart en van St Louis-Marie de Montfort, Kamm en lede van sy binnekring, het opeenvolgende konsepte van Die Reël en Grondwet van die Orde van Saint Charbel waarin die struktuur en charisme beskryf word wat die Orde van Saint Charbel sou volg. Dit is later aan verskeie Vatikaan-dicasteries voorgelê, maar sonder toestemming.
Gedurende die 1980s en 1990s het Kamm en sy entourage 'n gereelde reisskedule gehandhaaf en sy boodskappe versprei deur 'n verskeidenheid van lokale in Europa, Asië, Afrika en Noord-Amerika. Kamm se reis en selfpromosie het hom gou in 'n groot figuur in die Marian-visioenêre subkultuur verander, maar dit het hom nie verhoed dat hy veroordelings van ander sieners ontvang nie, insluitend die sieners wat met Medjugorje, Fr. Stefano Gobbi, en Veronica Lueken. Kamm is ook gekens deur die bekende Franse Marioloog, Rene Laurentin. Ten spyte daarvan is verskeie gebedshuise in verskeie streke opgerig, insluitend in Afrika en Indië, waar die Charbelites ook relatief min geld vir die bou en instandhouding van kerke in arm gemeenskappe verskaf het. Dit het gelei tot 'n aantal belangrike Rooms-Katolieke figure, insluitend Kardinaal Antony Padiyara van Indië en Kardinaal Jaime Sin van die Filippyne, wat aanvanklik hulle seëninge aan Charbelite-fondamente en gebedsgroepe gegee het. Ten minste in die geval van laasgenoemde is steun onttrek om meer te ontdek oor Kamm se konflik met plaaslike kerklike owerhede, of wanneer hierdie groepe ontwrigtend was in plaaslike gemeentes. Kamm het ook 'n bietjie geassosieer met die omstrede (en later verdrinkte) Aartsbiskop Emmanuel Milingo.
Gedurende die laat 1980's en 1990's het die Orde se selfbeskrewe Moederhuis, die gemeenskap van Gethsemane in Cambewarra, stadig gegroei, uiteindelik sy eie skool opgerig en 'n reeks sakebelange in die plaaslike gemeenskap gekoop. [Image regs] Ander gemeenskappe is ook in Australië en oorsee gevorm. Teen die vroeë 1990'e het Kamm begin om boodskappe te ontvang wat verklaar dat sy eskatologiese rol die aanhitsing van 'n nuwe heilige wedloop sou behels om die wêreld gedurende die duisendjarige Nuwe Heilige Tyd te repopuleer. Kamm het ook 'n mistieke visie ontvang waarin Christus die "Heilige Glansende Ding" aan hom gegee het ('n verwysing na Die lewe van Christus in die negentiende eeu van Duitsland se visioenêre, geliefde Anne-Catherine Emmerich, 'n bepaalde gunsteling van Kamms) waardeur hy sy heilige saad moes versprei. Om hierdie rede het Kamm rondom hom 'n Heilige Familie (verwys na as die Koninklike Huis van Dawid), wat uit twaalf Queens en twee-en-sewentig Prinses uit die lede van die binnekringe bestaan, begin versamel.
Hierdie nuwe onthullings, wat moeilik is om te dateer, maar soms tussen 1991 en 1992 begin het, tesame met Kamm se latere mistieke huwelik met Bettina Lammerman, die sewentienjarige dogter van 'n Duitse volgeling, het in 1991 sy eerste vrou, Anne Verlaat hom met hul kinders en 'n aantal ander volgelinge. Dit sluit in Poolse priester, Vader Miroslaw Gebicki, wat die media en kerkowerhede van Kamm se aktiwiteite en bigamie waarsku. Oor die volgende dekade of meer, glo Kamm meer as twintig kinders deur 'n aantal verskillende vroue en het hy 'n beduidende aantal vroulike volgelinge as sy mistieke vroue genooi. Dit het gelei tot spanning binne en afwykings van die groep as Kamm se boodskappe het die vrouens van ander lede as deel van sy mistieke familie geïdentifiseer.
Terselfdertyd het die nuwe praktyke en leerstellings in Kamm se boodskappe (byvoorbeeld met betrekking tot aborsie in die geval van verkragting) 'n aantal lede wat in die groepe opgeneem het, talle gemeenskappe besluit om die groep te verlaat. Dit het op sy beurt tot 'n aantal finansiële geskille tussen Kamm en voormalige lede gelei, waarvan sommige beduidende bedrae betrokke was. Dit het Kamm weer onder die aandag van die Australiese biskoppe gebring, wat gereeld gekontak is deur voormalige lede wat kla oor Kamm se aktiwiteite.
Ten spyte van die negatiewe beoordeling van die twee voorlopige ondersoeke wat deur biskoppe Murray en Dougherty gemagtig is, en 'n ander pastorale waarskuwing van aartsbiskop George Pell van Melbourne in 1997, het Kamm voortgegaan om die behoefte aan 'n deeglike ondersoek na sy bonatuurlike eise en die Charbelites-status te handhaaf. Teen hierdie einde in die laat 1997 het Kamm gedreig om regstappe teen die Bisdom Wollongong, onder die vaandel van 'n nuwe biskop, Philip Wilson, in 'n poging om die Bisdom te dwing om 'n amptelike ondersoek na sy eise te onderneem. In reaksie hiervan, en met die steun van die Australiese Katolieke Biskoppe Konferensie en die Gemeente vir die Geloofsleer, het Biskop Wilson Kamm in kennis gestel dat hy 'n kerklike ondersoek na Kamm se eise en aktiwiteite sou begin.
Terwyl hierdie ondersoek in 'n voorlopige fase was, het die Charbeliete egter, gefrustreerd deur wat hulle glo 'n gebrek aan vordering was, op 6 Mei 1999 'n persverklaring uitgereik waarin hulle beweer dat hulle amptelike erkenning van biskop Bartholomew Schneider ontvang het, 'n beweerde Thuc Line-biskop wat in Spanje en Duitsland werksaam is. Hierdie gebeurtenis en ander bewyse van kerklike goedkeuring wat deur die Charbelites aan die Kommissie verskaf is, is behoorlik ondersoek. Op 27 September 1999 het biskop Wilson 'n bevel uitgevaardig waarin die Orde van Saint Charbel beveel word om homself in die openbaar voor te hou en sy lede beveel om op te hou om enige kerklike goedkeuring binne die Katolieke Kerk te eis. Biskop Wilson het ook gevra dat Kamm die bevel moet sluit. Die Charbeliete het gereageer deur teen biskop Wilson se graad gebruik te maak, eers na kardinaal Edward Clancy in Sydney en daarna direk na pous Johannes Paulus II.
Op Mei 5, 2000, het biskop Wilson amptelik die kommissie van ondersoek ingestel, onder leiding van 'n kanonadvokaat van 'n ander bisdom, Vader Kevin Matthews, en bestaan ​​uit twee teoloë en twee canon-prokureurs. Hul opdrag was om die geskrifte en aktiwiteite van Kamm en die Charbeliete te ondersoek en vas te stel of hulle in ooreenstemming was met die leerstellings van die Katolieke Kerk. Na aanleiding van 'n aanvanklike ondersoek van sy geskrifte en die boodskappe, en groot hoeveelhede positiewe getuigskrifte wat van volgelinge gestuur is, het die kommissie uiteindelik Kamm op 'n onderhoud met 21, 2000, gevoer. Eksterne verslae is ook gesoek van twee vooraanstaande Katolieke teoloë en 'n kanonadvokaat met betrekking tot Kamm se geskrifte en die Charbelites se reël. Die bevindinge van die bisdomse kommissie van ondersoek was besonder negatief. Vader Matthews se finale verslag het tot die gevolgtrekking gekom dat Kamm en sy volgelinge skakaties was, dat die groep se leerstellings (veral dié wat verband hou met Kamm se eskatologiese rol) ketters was, dat Kamm se verskynings nie regtig was nie en dat die Orde van Saint Charbel nie goedgekeur kon word nie skadelik vir sy lede.
In die vroeë 2001 het die Kommissie sy verslag aan die Gemeente vir die Geloofsleer gestuur. In Maart 2002 het die Gemeente vir die Geloofsleer direk aan biskop Peter Ingham (Bishop Wilson se opvolger) geskryf wat sy begeerte uitgespreek het dat hy 'n bevel teen die groep as biskop van Wollongong uitgereik het. Intussen het 'n beduidende aantal lede van die Charbelite se Nowra-gemeenskap vertrek en hul bedenkinge uitgespreek oor Kamm se leierskap op die internet en deur die groep se e-poslys.
Op Junie 16, 2002, het biskop Ingham 'n bevel uitgereik waarin hy gevra het dat Kamm sy eise en die Charbelites moet ontbind om te ontbind. Die Charbeliete het weereens geweier om dit te erken en na Rome te appelleer. Kort nadat hierdie graad uitgereik is, het vier vroulike oud-lede van die Charbelites die polisie gekontak oor bewerings van seksuele misdade wat deur Kamm gepleeg is. As gevolg hiervan, Strike Force Winifred is gestig deur die New South Wales Child Protection Enforcement Agency.
Op Augustus 8, 2002, het die polisie die Charbelites-gemeenskap in Cambewarra betrap en Kamm was buite-plek gearresteer en aangekla van 'n reeks seksuele misdrywe met betrekking tot 'n aantal van sy minderjarige vroulike volgelinge. Hy is later skuldig bevind aan die misdade en het 'n nege jaar tronkstraf gedien. [Image regs] Na Kamm se aanvanklike skuldigbevinding het 'n beduidende aantal van die oorblywende lede verlaat. In die nasleep van Kamm se eerste skuldigbevinding op Julie 7, 2005, is 'n tweede ondersoek, getiteld Strike Force Winifred 2, deur die polisie gestig. Dit het gelei tot verdere aanklagte en 'n tweede skuldigbevinding vir Kamm op Mei 30, 2007.
Intussen is daar besorgdheid ontstaan ​​met die Bisdom Wollongong dat Kamm se geassosieerde, pater Broussard, beplan is om deur biskop Schneider te word ingewy. Vader Broussard is in Maart 30, 2003, in Beiere, Duitsland, 'n biskop gewy aan biskop Schneider, in stryd met die kanonwet en het 'n boete van Latae sententiae ekskommunikasie. Op Junie 10 het 2003 biskop Ingham 'n besluit uitgereik wat formeel daarop let en die oorblywende Charbelites waarsku dat diegene wat voortgegaan het om by Broussard se bediening te hou, hulself buite die hoofstroom-Rooms-Katolieke Kerk geplaas het. Oor die volgende twee jaar het Broussard verskeie volgelinge beveel aan óf die priesterskap of die diakonaat wat in stryd is met die kanonwet, insluitende Kamm. Hierdie mans het ook gely Latae sententiae excommunications. Ten tyde van die skryf van hierdie sanksies bly in plek vir al diegene wat steeds die Charbeliete bywoon. Na aanleiding van hierdie verdere ordonnasies, het die Congregasie vir die Geloofsleer 'n versoek op Julie 29, 2005, versoek dat Broussard van sy priesterskap gestroop word. Pous Benedictus XVI het later op September 15, 2005, besluit dat Broussard ontslaan is. ex officio et pro bono Ecclesiae uit die geestelike staat, dit is, afgeskrik. Hierdie besluit het geen toegang tot verdere appèl gegee nie, hoewel Broussard in 'n brief aan volgelinge opgemerk het dat hy geglo het dat die proses teen hom nie natuurlike geregtigheid gehad het nie. Party pogings is sedertdien deur die bisdomse amptenare gemaak om die Charbelites, insluitend Broussard, aan die hoofstroom-Rooms-Katolieke Kerk te versoen.
In 2013 het hy 'n lang hupstoot tydens sy tronkstraf begin ontvang. Hy het weer boodskappe ontvang wat die goedkeuring verleen van die omstrede Ierse siener, bekend as Maria Divine Mercy (maar die Dublin-gebaseerde publisiteit, Mary Carberry). die pousdom van Pous Francis. Die Pous word in hierdie lokasies geïdentifiseer as die valse profeet en valse pous wat voorspel word in verskeie boodskappe wat Kamm en sy kring ontvang het sedert die vroeë 1980s. Hierdie boodskappe het voortgegaan in die hede. Kamm is op November 15, 2014, op parool vrygelaat. Hy was sedertdien besig met verskeie regsgedinge rakende die streng voorwaardes van sy parool, die geldigheid van sy skuldigbevinding en sy behandeling terwyl hy in die gevangenis was. Die groep handhaaf steeds 'n aktiewe internet-teenwoordigheid en Kamm ontvang steeds boodskappe oor verskeie sake in die huidige sake. Hy is tans besig om die NSW-regering in die Hooggeregshof te dagvaar, sodat hy weer toegang tot Facebook en Twitter kan kry.
Die toekoms van die Orde van Saint Charbel, wat as gevolg van Kamm se gevangenisstraf en natuurlike verval (baie van die lede van die binneste sirkel bejaardes is), bly onseker en sal moet wag op hoe Kamm en sy volgelinge reageer op die dood van Pous Emeritus Benedictus XVI, op wie se dood die groep sal word de facto sedevacantist. Die groep het probeer om met die Kerk te kommunikeer deur middel van verskeie kanale rakende hul kerklike status, hoewel geen amptelike antwoord openbaar gemaak is nie. Ten tye van die skryfwerk (Junie 2018) is 'n gedeelte van die heilige grond in Camberwarra te koop aangebied om Kamm se regskoste aan te spreek.
Die Orde van Saint Charbel beskou homself as 'n Katolieke godsdienstige orde en bly beklemtoon oor sy Katolieke identiteit, dit ten spyte van talle formele afkeurings van die Kerk. Die Rooms-Katolieke Kerk beskou die groep beide ketters en schismaties. Die Charbelites-oortuigings word die beste gekenmerk as Marian of Katolieke Apokaliptiek, met die klem op privaat openbarings ("boodskappe uit die hemel") wat deur verskeie sieners ontvang word in die vorm van ouditiewe plekke, visuele verskynings, innerlike lokasies en ander visioenêre mistieke ervarings. Die groep het sterk affiniteite met 'n verskeidenheid ander Rooms-Katolieke randgroepe met hul oorsprong in ander onaangekondigde aantreklikhede oor die hele wêreld (bv. Die Palmariese Katolieke Kerk, die leër van Maria). In die meeste opsigte lyk die groep se leerstellings baie soos dié wat onder konserwatiewe Rooms-Katolieke gevind word in terme van moraliteit en geestelike praktyk. Terwyl sommige van die Charbeliete voorheen geassosieer was met tradisionalistiese groepe (bv. Die Stigting van St Pius X), beweer die groep om die hervormings van die Tweede Vatikaanse Raad (1962-1965) te aanvaar, alhoewel met die voorbehoud dikwels gevind word onder konserwatiewe groepe dat dit as 'n pastorale beskou word eerder as 'n leerstellige Raad. Bowendien, veral in hul vorige geskrifte, het die groep dikwels Pous Johannes Paulus II aangehaal, wie se sterk Mariologie die Charbeliete in besonder gehou het.
Wat die ekklesiologie betref, bied die Charbelites 'n paar kompleksiteite. Enersyds beklemtoon hulle hul begeerte na gemeenskap met Rome, soos blyk uit hul pogings om goedkeuring te ontvang as 'n erkende godsdienstige orde onder die jurisdiksie van die pous; aan die ander kant, sedert die laat 1980's, is dit gebalanseer met die klem op wat Charbelite geskrifte verwys na onder andere as die "kerk van die katakombes," die "mistieke kerk" of die oorblyfsel kerk. In hierdie laaste aspek is die groep soortgelyk aan verskeie ander "Marian Ark" -groepe wat hulself as 'n heilige oorblyfsel beskou, wat 'n ongehinderde en ongerepte Katolieke tradisie bewaar teen die inbreukmaking van die modernisme, wat hoofsaaklik verband hou met die permissiewe hervormings wat gevolg het in die nasleep van Vatikaan II . In verskeie boodskappe het die groep onderskei tussen 'n eskatologiese innerlike mistieke Kerk waarvan Kamm alreeds die Vader van Christus is en 'n buitenste geestelik korrupte Kerk wat sal verbygaan op Kamm se fisiese toetreding tot die Pouslike kantoor (afhangende van die dood van Johannes Paulus II en nou lyk dit na die afsterwe van Pous Emeritus Benedict XVI).
Afgesien van die toegewyde en teologiese stappe wat die Charbelites deel met 'n belangrike kiesafdeling van meer konserwatief geneigde Katolieke, het die Charbelites-idees oor tyd ontwikkel met 'n reeks addisionele openbarings van verskeie goddelike tussengangers oor hul toekomstige rol, veral onthullings oor Kamm se eskatologiese rol . Terwyl beweer dat Kamm die finale pous sou wees (Petrus Romanus) verskyn vroeg in die groep se geskiedenis en volg 'n tema wat algemeen voorkom in die Rooms-Katolieke apokaliptiese geskrifte (bv. die sogenaamde Vaticinia de summis pontificibus en die meer gewilde profesieë wat geassosieer word met Sint-Malachie van Armagh), het Kamm gedurende die vroeë 1990s (veral in 1993) begin om openbarings te ontvang dat hy die drie-voudige verbond met God was. Hy sal die "Klein Abraham" wees wat die nuwe geslag van die onberispelike ras in die Nuwe Heilige Tyd, 'n stigmatis wat die wonde van Christus dra, en die vooropgestelde finale pous vir die kerk, sal voortbring. Benewens hierdie verhewe rolle, beoog Kamm ook sy missie om vyf doelwitte te bevat wat die voorbereiding van die volk van God vir die wederkoms insluit: die eenwording van verskeie Katolieke sieners en visionêre (goedgekeur en nie-goedgekeurde) onder sy leierskap, om die Oos-Kaap te herenig en Westerse Christene, om die Orde van Heilige Charbel te vind, en om die woord van verlossing aan almal te bring (sien Kamm 1999: iii-v).
Voordat Kamm egter sy pouslike rol kan aanneem, blyk dit dat die wêreld eers deur die "Groot Waarskuwing" moet gaan, 'n vaag beskryf morele en geestelike berekening wat deur 'n reeks verskillende sieners voorspel is sedert die onaangekondigde verskyning by Garabandal in Spanje in 1961 . Hierdie "Waarskuwing" sal gevolg word deur 'n reeks verdrukkinge in die vorm van plae, aardbewings, komete en verskeie ander meteorologiese verskynsels, sowel as deur uitgebreide militêre konflikte tussen verskillende wêreldmagte. Soos met baie Katolieke apokaliptici, kombineer Kamm hierdie verdrukkinge met ateïstiese kommunisme en verskeie tradisionele Katolieke samesweringstroke oor die rol van die Vrymesselaars en Sataniste. Na aanleiding van Kamm se openbarings glo die Charbeliete dat die Antichris, wat Kamm Maitreya noem, reeds leef en uiteindelik die leierskap van 'n eenwêreldse regering se opset oor die vervolging van Christene sal aanneem. Die groep se eskatologiese rooster, uiteengesit in 'n boodskap op September 6, 1984, blyk te leen uit gewilde Protestantse fundamentalistiese idees (bv. Die Opraping) sowel as tradisionele Katolieke apokaliptiese idees.
Die Nuwe Heilige Era bestaan ​​uit 'n duisendjarige koninkryk na aanleiding van die groot verdrukking waarin Kamm as die finale pous van die kerk as 'n geestelike en tydelike leier van 'n nuutgestigte Vatikaan sal regeer, wat êrens in sy geboorteland Duitsland gevestig sal wees. Gedurende hierdie tydperk van onbekende lengte sal Kamm, tesame met sy twaalf koninginne en twee-en-sewentig prinsesse, 'n geestelik perfekte ras deur middel van onberispelike konsepte produseer. In een visie van 1993, byvoorbeeld, het Jesus aan Kamm verskyn en gesê:
Uit jou saad, My liewe seun, in vervulling van My Woorde aan Abraham - sal al die nuwe nasies kom - die Sewe Nuwe Stamme wat die aarde met vyf klanere sal regeer. En die twee en sewentig klein nasies sal die kohort van die aardse Paradys vorm, wat julle, liewe kind, sal lei en regeer as die Vader van Christus; as leier van my volk deur die koninkryk van die godheid. Dit is uit u nageslag, beste seun, dat daar 'n menigte miljarde en miljarde siele sal wees wat voor die einde van die wêreld geskep sal word. In jou maak ek die finale verbond met die mens tot aan die einde van die wêreld wanneer ek sal kom en die mensdom oordeel. (Boodskap 395 Julie 3, 1993).
Dit sal deur die Heilige Glans, 'n geestelike seën wat in Julie 1993 aan Kamm verleen word, plaasvind sodat hy, soos Adam, Abraham en Moses, vrugbaar en vermenigvuldig kan word. Kamm het later beweer dat hierdie onberispelike konsepte reeds begin het en dat baie van sy talle kinders deur sy verskillende geestelike vrouens sonder seksuele omgang ontwyk is. Die Charbeliete glo dat hierdie koninkryk vry van alle sonde sal wees (behalwe vir oorspronklike sonde) en daar sal geen pyn, geen lyding en geen dood wees nie.
Om Kamm in die nuwe heilige era te help, sal sy volgelinge wees, wat verskillende natuurlike genade sal ontvang. Benewens Kamm, sal sy naaste volgelinge 'n groep apostels van die laaste dae vorm wat na aanleiding van hul begrip van sekere profesieë in die werk van die genoemde St. Louis-Marie de Montfort 'n leidende rol sal speel. Op verskillende tye is verskillende figure onder hierdie figure getel, waaronder Kamm se geestelike direkteur Biskop Malcolm Broussard, wat ook onder die benaming Little Bartholomew gaan. Die teologiese rasionaal van hierdie nuwe aspekte van Charbelite-oortuigings rakende die meer kontroversiële aspekte van Kamm se rol, is deur Broussard uiteengesit in 'n lang verskoning wat aanhangers in 1996 gestuur is. Dit gee 'n uiteensetting van wat die groep beskou as sy teologiese geval vir Kamm se skynbaar antinomiese afwykings van die hoofstroom. Katolieke praktyk.
Die Charbelites ritueelrepertoire is gewortel in die viscerale simboliek van pre-Vatikaan II-Europese toewydingskatolisisme. [Image aan die regterkant] Dit leen swaar uit die beelde wat in die geskrifte van vroeëre Katolieke visioenarisse gevind word, soos Mary of Agreda en Anne Katherine Emmerich, en in verskeie gebede en toewydings wat oor Katolieke Europa voorkom, wat Christus se versoening vir die mensdom se sondes beklemtoon deur die intense visualisering en meditasie oor sy passie en die dood. Byvoorbeeld, die groep se Universele Gebedboek bevat 'n heilige wonde kapel en 'n gebed om die skouer wond van ons heer te eerbiedig wat lui:
O liefdevolle jesus, nederige lam van god, ek is 'n miserabele sondaar, groet en aanbid die mees heilige wond van jou skouer waarop jy jou swaar kruis gedra het, wat jou vlees so geskeur het en jou bene gesmeer het om jou angs groter te maak as enige ander wond van u mees geliefde liggaam. Ek aanbid U, o Jesus, Meest Getroubaar; Ek loof en verheerlik U en dank U vir hierdie mees heilige en pynlike wond, en smeek U deur die groot pyn en deur die verpletterende las van u Swaar Kruis om my genadig te wees, 'n sondaar, om my al my sterflike en vriendelike sondes te vergewe sondes, en lei my na die hemel in die rigting van u kruis. Amen. (OSC 1999: 13).
In terme van gereelde toewydinge weerspieël die Charbelites se praktyke dié van ander konserwatiewe Katolieke Marian-groepe, met sterk klem op bid die rooskrans, novenas, verskeie wyke aan die Maagd Maria en toewyding aan die Onbevlekte Harte van Jesus en Maria, wat op die groep se gewoontes verskyn. 'N Streng regime van daaglikse gebed is 'n belangrike aspek van die groep se lewe en volg hul eie Universele Gebed boek, wat funksies van oggend, middag, middag en aand gebede insluitend 'n daaglikse rooskrans.
Liturgies sê die Charbeliet priesters verskeie daaglikse massas, volgens óf die Novus Ordo Missae van pous Paulus VI of die Latyn volgens die 1962-mishandeling van pous Johannes XXIII. [Image to the right] Tydens hul dienste is die Charbelites daarop aanspraak dat toepaslike respek verleen word aan die ontvangs van die sakramente, en lede moet nagmaal kniel en op die tong ontvang. Net so word die uitrustings van die groep se kapelle versier en uitgelê volgens voor-konsiliêre norme, met die tabernakel 'n sentrale plek op die altaar en standbeeld van gewilde heiliges. Die Charbelites dring daarop aan dat vroue se koppe gedurende Massa gedek word.
Gemeenskaplik het die Charbeliete tradisioneel die Verzoendag op die dertiende dag van elke maand by die Heilige Gronde in Camberwarra en het 'n reeks toewydings onderneem, waaronder verskeie rosaries, massa, en die verhoor van bekentenisse. [Image regs] Omstreeks 3 PM op Versoendag sal die Maagd Maria gereeld aan Kamm en ander sieners by die heiligdom verskyn en boodskappe aan die groep kommunikeer. Dit is onduidelik of hierdie tradisie voortduur namate Kamm se paroolbeperkings verhoed dat hy die Moederhuis in Cambewarra besoek.
Organisatories, die Orde van Saint Charbel bevat ten minste twee vlakke van lidmaatskap. Die Orde self maak 'n skerp onderskeid tussen sy werk as wat dit beskou as (1) 'n nog-goedgekeurde Rooms-Katolieke godsdiensorde en die werk van die binnekring en (2) sy unieke, maar afsonderlike missie in verhouding tot die "Kerk van die Katakombes" en die profetiese sending van die Kleintjie. Vir die doeleindes van wetenskaplike analise moet hierdie twee entiteite egter as hoofsaaklik aangrensend en samehangend beskou word.
Uitwendige lidmaatskap van die Orde van Saint Charbel word beheer deur die Reëls en Grondwette van die Orde van Saint Charbel, laas hersien in 1999 (alhoewel groot hersienings hangende was van 2013), wat die groep se doelstelling beskryf as:
Die Orde van Saint Charbel beoog om die herontgawes van die Kerk te bewerkstellig, die outentieke tradisies van die Heilige Moederkerk te herleef, om eenheid tussen oostelike en Westerse Katolieke Rites aan te moedig en aspekte van die tradisionele kloosterlewe in 'n nuwe vorm van Gewyde Lewe (OSC 1996: 13).
Die Reël beheer die lewe van die meeste lede wat aan een van vier takke behoort. Die eerste tak van lidmaatskap is saamgestel uit selibate priesters; die tweede van godsdienste (beide manlik en vroulik); en die derde tak wat bestaan ​​uit leke, elkeen van wie in die gemeenskap woon. 'N Vierde tak, vergeleke deur die groep tot die "derde bestellings" wat in ander Katolieke groepe (bv. Die Karmeliete) voorkom, bestaan ​​uit leke wat nie in die gemeenskap woon nie, maar wat die daaglikse gebedsregime van diegene wat in die gemeenskap woon, volg. Uiteindelik was daar 'n huwelikslidmaatskap, wat beide die Heilige Charbelse Huise van Gebed, Vrede, Eenheid en Versoening ingesluit het (hoofsaaklik gemeenskaplike gebedsgroepe versprei oor die wêreld, maar veral talle in Afrika en Indië) en The Living Stones (individue wat vir verskillende redes, nie betrokke by ander vermoëns nie). Op sy hoogte het die aantal lede van die broederskap genoteer in ten minste die duisende, miskien meer, terwyl die lidmaatskap van die ander vier takke ietwat kleiner was en beperk was tot 'n handjievol gemeenskappe in Australië en in die buiteland.
Deur die Reël soek die Charbeliete 'n spesifieke charisme en beveel godsdienstige lewe aan wat van die Rooms-Katolieke godsdiensbevele soos die Franciscans of die Dominikane, met verskeie reëls en regulasies wat uiteengesit word oor aangeleenthede soos toelating, postulans, novitiate, beroep, gemeenskapslewe, gebed, familie en sosiale lewe en apostoliese werke. Die Reël het ook riglyne vir die vorming van seminare en opleiding van priesters uiteengesit, hoewel dit nog te sien is.
Benewens die buitenste orde is egter die bestaan ​​van wat dikwels in die boodskappe verwys word as die "binnekring", wat bestaan ​​uit Kamm se mees toegewyde volgelinge. Lede van die binnekring neem 'n gelofte van stilte, wat hulle verbied om te praat van hul betrokkenheid op versoek van die Maagd Maria. Oorspronklik was die hoofmissie van die binnekring om die oorlewing van die "versteekte kerk" tot die terugkeer van Jesus Christus te verseker. Dit blyk te wees mettertyd verander, en dit lyk asof hierdie binnesirkel nou verbind is tot die ondersteuning van die Kleintjie se missie.
Benewens hierdie aspekte, is daar ook verwys na as die "Strijders van St Michael", wat geringe besonderhede het, bestaan ​​uit hoofsaaklik manlike lede van die Charbelite-gemeenskap wat 'n vorm van paramilitêre / oorlewingsopleiding op eiendomme onderneem het in besit van die groep. Hierdie groep is gelei deur een van Kamm se volgelinge, James Duffy, wat na bewering verskeie oefeninge by Nowra en elders gedoen het en 'n dokument genaamd Die Marian Survival and Protection Guide.
Terwyl die reël poog om te beklemtoon dat die Opperhoof van die Orde die Vader van Christus is, bly die leierskapstruktuur van die Charbeliete ondefinieerbaar, asook die plek van voorgestelde getroude priesters, wat die bevel in die toekoms beoog het. Dit is sedertdien ingestel deur Broussard, wat 'n groot aantal manlike lede ingestel en toegewy het, getroud en ongetroud. In werklikheid oefen Kamm gesag oor die "mistieke kerk", en sy apostels van die eindtyd word beskou as 'n vergelykbare sin vir die apostoliese Kollege (di die biskoppe en kardinale verenig onder die pous).
Die Carbelites het op verskeie terreine voor 'n reeks uitdagings te staan ​​gekom. Kamm se kriminele skuldigbevindings was die mees invloedryke, maar daar was ook spanning in die plaaslike gemeenskap in Cambewarra, negatiewe mediadekking, kritici deur voormalige lede, vasberade opposisie van die Katolieke hiërargie en kwynende lidmaatskap.
Kamm se boodskappe rondom die Nuwe Heilige era en Broussard se teologiese verdediging van hierdie (hierbo bespreek) het 'n groot invloed gehad op die groep se aktiwiteite en het die mees akute punt van kontroversie rondom die Charbelites bewys, beide wat betref sy verhouding met die Rooms-Katolieke Kerk en in die Australiese howe. Op die kerklike kant is die Charbeliete-eskatologie en ander leerstellings oorweeg om, na verskeie ondersoeke oor 'n aantal jare, ketters te wees deur die kerk, 'n punt wat duidelik in die besluit van biskop Peter Ingham (Ingham 2002) genoem word. Die kontroversie rondom die groep se eskatologie is egter meer uitgespreek in die wetlike arena, aangesien dit hierdie spesifieke oortuigings en hul implementering in die groep se gemeenskappe was wat die grondslag van regstappe teen Kamm gevorm het. In hierdie gevalle het die vervolging suksesvol aangevoer dat dit "onder die dekmantel van hierdie lokasies is," het [Kamm] talle vroulike kinders binne die kultusgemeenskap verkry en geïmplementeer "(Yeomans 2013, p. 44). In vonnisoplegging Kamm, het regter David Berman opgemerk dat:
Ek vind dat die oortreding deel was van 'n beplande kriminele aktiwiteit. Inderdaad, die oortreder se modus operandi was om die klaer en haar ouers na te streef deur middel van gefabriceerde kommunikasie met die Maagd Maria om hulle te laat doen wat hulle duidelik nie andersins sou gedoen het nie. Die oortreder het die doel om seks met 'n minderjarige meisie te bereik en sy godsdienstige oortuigings gebruik om sy doelwitte te bereik. (R v William Kamm )
Hierdie oortuigings is gehandhaaf ten spyte van 'n aantal appèlle, aangesien sy vrylating Kamm opgemerk het dat hierdie aspekte van die groep se oortuigings deur die hemel opgeskort is en konsekwent sy onskuld betwis het. Afgesien van Kamm se kriminele oortuigings en deurlopende litigasie met betrekking tot hierdie en ander sake, het die Charbelites ook op 'n aantal ander fronte 'n reeks uitdagings gekonfronteer.
Op die plaaslike basis wat begin met die aanvanklike byeenkomste van volgelinge in die vroeë 1980's, het die Charbelites die spanning in die plaaslike gemeenskap by Cambewarra onder die loep geneem. Een spesifieke voorval het plaasgevind terwyl die groep sy katakombes in die vroeë 1980'e gebou het. Volgens die mediaberigte destyds het die konstruksie die nabygeleë woonwapark uitgedryf (die eiendom is later deur die Charbelites gekoop). Ongeveer dieselfde tyd was die groep se heilige lente onderwerp van kontroversie nadat watertoetse getoon het dat dit besmet en onveilig is vir menslike verbruik, moontlik as gevolg van peuter. Die groep se aktiwiteite was steeds 'n steunpilaar van plaaslike media regdeur die 1980s en 1990s. Hierdie negatiewe media-dekking het steeds 'n impak op die groep se status in die plaaslike gemeenskap, waar berigte oor tabloid televisie-uitstallings gereeld gevolg is deur vandalisme en af ​​en toe dreigemente van geweld teen lede van die groep se gemeenskap in Cambewarra. Deesdae poog die groep, onder leiding van biskop Broussard, om stil te bly en 'n gesamentlike poging aangewend om nie hul bure uit te lok of om enige steurnisse of skandale in plaaslike gemeentes te veroorsaak nie.
Sedert die tagtigerjare is die Charbelites in Australië uitgebrei, sowel in plaaslike koerante as op die nasionale toneel. Voor Kamm se inhegtenisneming was hierdie dekking dikwels niks anders as 'n kombinasie van sensasionalisme en bespotting nie, soveel so dat die groep by verskeie geleenthede onsuksesvolle regstappe teen media-aanhangers ingestel het. In terme van die toon van hierdie dekking word daar tydens die vroeë 1980's na die lede van die groep verwys as Rooms-Katolieke en gesien as 'n plaaslike nuuskierigheid (en eers later beskryf as 'n Katolieke 'sekte') wie se konflik eweredig behandel is en soms selfs simpatiek. Met verloop van tyd het die gebruikte taal egter toenemend sensasioneel geword, en daar is toenemend na die groep verwys as 'n 'kultus' of 'oordeelsdagkultus' en op 'n meer suiwer en stereotipiese wyse uitgebeeld. Voormalige Australiese Associated Press-joernalis Graeme Webber publiseer in 1980 self 'n deeglike en goed ondersoekende langvorm-joernalistieke behandeling van die groep.
Miskien was die meeste opvallend 'n reeks verslae in 1997 wat beweer dat die groep dalk 'n massa selfmoord (soortgelyk aan dié van die Heaven's Gate-groep) beplan, nadat Kamm 'n botsing tussen die Hale-Bopp Comet en die Son voorspel het wat rampspoed sou veroorsaak. Nog 'n verslag, uitgesaai 60 Notule in 1997, probeer om die Charbelites as 'n dreigende "doomsday cult" te werp en eise oor militêre opleiding wat op hul eiendomme plaasvind, uitgesaai. Dit is seker dat die Charbelites tydens die verskillende stadiums van hul geskiedenis militêre stilte oorleef het, maar die polisie het nie eise van oud-lede oor 'n aansienlike wapenwapen aangevoer nie, hoewel sommige geregistreerde vuurwapens tydens die 2002-aanval beslag gelê is. Ten minste een lid het egter eise in die media gemaak wat na die bestaan ​​van so 'n kas skyn, maar na berig word nie met Kamm se goedkeuring nie. Tydens die 1990's het Australië se huishoudelike intelligensie diens ASIO belangstelling in die Charbelites gehad, en die polisie het uiterste voorsorgmaatreëls getref toe die gemeenskap in 2003 geslaan is. Kamm gaan voort om die media medepligtig te oorweeg in sy kriminele oortuigings en stry sy onskuld kragtig. In onlangse tye het hy begin praat van "valse nuus" met verwysing na die media-behandeling van hom.
Oor die jare het talle individue die Charbelites gereeld met die media oor die groep gesels. Voormalige lede was ook instrumenteel in die skryf van verskeie Katolieke biskoppe oor die aktiwiteite van die groep, en verskeie biskoppe in Australië het oor 'n aantal jare uitsprake oor die groep gemaak. Dit sluit in aartsbiskop (nou kardinaal) George Pell, wat parishioners in die Aartsbisdom van Melbourne in 1997 waarsku teen die groep. In 2014 het biskop Antoine-Charbel Tarabay (Biskop van die Maroniet-Eparchy van Australië) 'n openbare verklaring uitgereik oor kommer in die Maronite-gemeenskap oor Kamm se parool en sy kanonieke status met verwysing na die Kerk te verduidelik en daarop te let:
William Kamm en sy sogenaamde "Orde van St Charbel" het geen verband met die Maronite Katolieke Kerk nie. Hy is uit die Katolieke Kerk op 10 Junie 2003 verban, en kan dus geen sakramente van die Kerk ontvang of enige bediening of funksie in die Kerk uitoefen nie. Sy leringe en beweging word deur beide die Katolieke Katolieke en die Rooms-Katolieke Kerk verwerp. (Tarabay 2014).
Ten spyte van volgehoue ​​teenkanting van plaaslike biskoppe in Australië, het die Charbelites konsekwent beroep gedoen op biskoppe buite Australië of na verskeie Vatikaan-dicasteries om hul aktiwiteite goed te keur of hul kanonieke status te reguleer. Hierdie legitimeringstrategie het egter nie suksesvol bewys nie. Die mees opvallende geval het voorgekom toe kardinaal Jaime Sin van die Filippyne die goedkeuring van 'n Saint Charbel-gebedshuis gegee het nadat hy bewus geword het van die Charbelites se konflik met hul plaaslike biskop. Met verwysing na benaderings tot verskeie Vatikaan-dicasteries, blyk dit hoogs onwaarskynlik dat die tydsverloop en ander presedente dat Rome die Charbelites-appèl sal beantwoord of dat 'n antwoord enige goedkeuring sal bevat. Inderdaad, die afwesigheid van antwoord word deur die meeste kanoniste as 'n negatiewe beskou. Die Gemeente vir die Geloofsleer het die lyn wat plaaslike biskoppe teen die Charbeliete sedert 1984 geneem het, uitdruklik ondersteun. Hulle het ook aangemoedig en later die optrede van die Biskop-ondersoek (nou aartsbiskop), Philip Wilson, en sy besluit van 1999 en die twee besluite wat deur biskop Peter Ingham uitgereik is, goedgekeur. Daarbenewens het die Charbelite se besluit in 2003 om Broussard onwettig in die Thuc-lyn gewy te hê, moeiliker gemaak, wat lei tot de facto kanonieke boetes teen die oorblywende lede.
Dit lyk waarskynlik dat die Charbelites, wie se getalle aansienlik sedertdien sedert Kamm se opsluiting aansienlik gedaal het, in terminaal afname is. Daar is berigte dat 'n aansienlike deel van die voormalige lede óf teruggekeer het na die hoofstroom Rooms-Katolieke Kerk of met ander soortgelyke groepe geaffilieer is. Finansies, die onlangse mediaberigte in Australië dui daarop dat die groep as gevolg van aanhanklike litigasie en dwangende ondersteuning gedwing is om sy heilige gronde te koop. Kamm ontvang egter gereeld boodskappe van die Maagd Maria en bied ongevraagde advies aan verskeie wêreldleiers, mees onlangs Amerikaanse president Donald Trump, en die groep behou steeds 'n nougesette groep toegewyde volgelinge in Australië en 'n meer versprei aanlyn internasionaal.
Beeld #1: William Kamm 'n boodskap ontvang in 1988.
Beeld #2: Die voorblad van Yves Dupont se boek, CatholicProphecy.
Image #3: Pelgrims by die versoening van die Versoendag.
Image #4: Biskop William Murray van die Bisdom Wollongong.
Beeld #5: William Kamm gefotografeer met die pous in Rome.
Image #6: Die voorhekke by die gemeenskap van Gethsemane by Cambewarra.
Beeld #7: William Kamm staan ​​by sy prokureur.
Image #8: Charbelites by gebed.
Image #9: Binnelandse siening van die Orde van Saint Charbel Kapel.
Beeld #10: Charbelite pelgrim optog op Versoening Dag.
Boreham, Susan en Maiolo, Rosa. 1993. "Profeet and Loss." Sydney Morning Herald, Spektrum Tydskrif, Desember 24, p. 1.
Bromley, David G. en Rachel Bobbitt. 2011. "Die Organisatoriese Ontwikkeling van Marian Voorsienlike Bewegings." Nova Religio 14: 5-41.
Broussard, M. 1996. Boodskap No. 512: 'n Rigting vir alle Apostels, Dissipels, Mistieke, Seers, Prinses en Mense van God, Maart 19. Nowra: die skrywer.
Cuneo, Michael. 1991. Die Rook van Satan: Konserwatiewe en Tradisionele Dissent in Kontemporêre Amerikaanse Katolisisme. New York: Oxford University Press.
Doherty, Bernard. 2017. "Marian Arks Cut Adrift: Die Na-Rooms-Katolieke Ontwikkeling Van Twee Australiese Marian-Voorstellings." Pp. 98-121 in Mariologie aan die begin van die derde millennium, geredigeer deur K. Wagner, MI Naumann, PJ McGregor en P. Morrisey. Eugene, Oregon: Pickwick Publications.
Doherty, Bernard. 2015. "Rou die dood van ons geloof: die klein klippie en die Mariane werk van versoening 1950-1984." Tydskrif van die Australiese Katolieke Historiese Vereniging 36: 231-73.
Doherty, Bernard. 2014. "The Road to Schism: Yves Dupont en die Latin Mass Society of Australia 1966-1977." Tydskrif van die Australiese Katolieke Historiese Vereniging 35: 87-107.
Foster, Michael Smith 1995. "Kanoniese oorwegings aangaande vermeende verskynings." Marian Studies 46: 128-44.
Hartney, Christopher. 2016. "Meer Katoliek as die Pous: Die 'Katolieke' Loopbaan van William Kamm, en die Opkoms van die Orde van Saint Charbel. ' Alternatiewe Spiritualiteit en Godsdiensoorsig 7: 279-93.
Hoogtepunte uit die Boodskappe uit die Hemel wat aan die Klein Kiezel gegee word, Boek 1, 1983-1986. 1990. Nowra: Mariane Versoening.
Hoogtepunte uit die Boodskappe uit die Hemel wat aan die Klein Kiezel gegee word, Boek 2, 1983-1986. 1990. Nowra: Mariane Versoening.
Hoogtepunte uit die Boodskappe uit die Hemel wat aan die Klein Kiezel gegee word, Boek 3, 1987-1988. 1991. Nowra: Mariane Versoening.
Hoogtepunte uit die Boodskappe uit die Hemel wat aan die Klein Kiezel gegee word, Boek 4, 1988. 1991. Nowra: Mariane Versoening.
Hoogtepunte uit die Boodskappe uit die Hemel wat aan die Klein Kiezel gegee word, Boek 5, 1988-1989. 1991. Nowra: Mariane Versoening.
Hoogtepunte uit die Boodskappe uit die Hemel wat aan die Klein Kiezel gegee word, Boek 6, 1987-1990. 1992. Nowra: Mariane Versoening.
Hoogtepunte uit die Boodskappe uit die Hemel wat aan die Klein Kiezel gegee word, Boek 7, 1990-1992. 1992. Nowra: Mariane Versoening.
Hoogtepunte uit die Boodskappe uit die Hemel wat aan die Klein Kiezel gegee word, Boek 8, 1992-1993. 1993. Nowra: Mariane Versoening.
Hitti, Josef. 1995. Brief aan die mense van die bisdom van St Maroun in Australië, Julie 24. Sydney.
Ingham, Peter. 2002. Besluit: Mnr. William Kamm, ook bekend as The Little Pebble, 16 Junie. Bisdom Wollongong.
Introvigne, Massimo. 2011. "Moderne Katolieke Millennialisme." Pp. 549-66 in Die Oxford Handboek van Millennialisme, geredigeer deur Catherine Wessinger. Oxford: Oxford University Press.
Jelly, Frederick M. 1993. "Om die wonderbaarlike te onderskei: Norme vir die beoordeling van verskynings en persoonlike openbarings." Marian Studies 44: 41-55.
Kamm, William. 2002. Die Testament en die mistieke lewe van William Kamm, Volume 3. Nowra: die skrywer.
Kamm, William. 2000. Die Testament en die mistieke lewe van William Kamm, Volume 2. Nowra: die skrywer.
Kamm, William. 1999. Die Testament en die mistieke lewe van William Kamm, Volume 1. Nowra: die skrywer.
Laurentin, René. 1991. Die verskynings van die Heilige Maagd vandag. Dublin: Veritas Books.
Laurentin, René. en Sbalchiero, Patrick, eds. 2007. Dictionnaire die «verskynings» de la Vierge Marie. Parys, Frankryk: Fayard.
Luebbers, Amy. 2001. "Die Oorblyfsel Getrou: 'n Gevallestudie van Kontemporêre Apokaliptiese Katolisisme. Godsdienssosiologie 62: 221-41.
Materie, E. Ann. 2001. "Verskynsels van die Maagd Maria in die laat twintigste eeu: Apokaliptiek, Verteenwoordiging, Politiek." Godsdiens 31: 125-53.
Margry, Peter Jan. 2004. "Die Global Network of Divergent Marian Toewyding." Pp. 98-102 in Ensiklopedie van Nuwe Godsdienste, geredigeer deur Christopher Partridge. Oxford: Leeu.
Murray, William. 1984. Op ware toewyding aan die geseënde maagd Maria. Pastorale Brief, Desember 2. Bisdom Wollongong.
Orde van Saint Charbel. 1999. Universele Gebedboek. Nowra: Orde van Saint Charbel.
Orde van Saint Charbel. 1996. Reël en Grondwet van die Orde van Saint Charbel: 'n Australiese Stigting. Nowra: Orde van Saint Charbel.
Pell, George. 1997. Amptelike Kennisgewing, Junie 13. Aartsbisdom van Melbourne.
Tarabay, biskop Antonine-Charbel. 2014. William Kamm aka "Little Pebble." Mediaverklaring, November 14. Maroniet Eparchy van Australië.
Webber, Graeme. 2008. 'N Wolf Onder die Skape: Hoe "God se Profeet" Die Kleintjie het 'n vrouende, miljoenêr-kultusleier geword. Tomerong: Keystone Press.
Wickham, Shelley en Christopher Hartney. 2006. "Rockchopping with the Little Pebble: Mainstream, Fringe and Criminal." Pp. 288-301 in Deur die glas Donker: Refleksie oor die Heilige, geredigeer deur Frances Di Lauro. Sydney: Universiteit van Sydney Press.
Wilson, Philip. 1999. dekreet, September 27. Bisdom Wollongong.
Julle, Petrus. 2013. "'The Little Pebble' Cult Leader en Child Sex Offender." Australiese Polisiejoernaal 67: 44-49.
Zimdars-Swartz, Sandra L. 1991. Ontmoeting Maria: Van La Salette na Medjugorje. Princeton: Princeton University Press.