Die komponis Cherubini and the Muse of lyric poësie - Die versamelings
Die komponis Cherubini and the Muse of lyric poësie
Titel: Die komponis Cherubini and the Muse of lyric poësie.
Afmetings: Hoogte 105 - Breedte 94
Prentverwysing: 89EE2280 / INV 5423
Die komponis Cherubini and the Muse of lyric poësie.
'N Italiaanse komponis wat in 1760 gebore is, het Cherubini hom in 1788 in Parys gevestig en Frans geword. Hy steek regerings oor: vurige woordvoerder van die land tydens die rewolusie, en hy komponeer 'n paar jaar later die Massa vir die kroning van Napoleon voordat hy superintendent geword het van die koninklike kapel onder die herstel.
skep burgerlike komposisies soos veral godsdienstige werke en operas Medea (1797), wat sy bekendheid veral oor die Kanaal sal uitbrei en die erkenning van die grootste sal verdien. Maar die musiek van hierdie tydgenoot van Mozart en Beethoven is deurtrek van 'n spanning tussen emosie en strengheid, en sy streng historiese figuur verberg 'n baie kreatiewe werk.
Dit was in 1834, toe hy sy pos as direkteur van die Académie de France in Rome aangeneem het, dat Ingres Cherubini begin uitbeeld het. Ons weet nie of dit 'n opdrag van die musikant of 'n besluit van die skilder was nie. Cherubini word vertoon, leunend teen 'n pleisterkolom, onder 'n antieke stoep. Met die een hand hou hy sy kop vas, met die ander sy kierie. Hy het 'n swart karrie (rokjas) aan wat half oop is. Hy lyk baie gefokus. Agter hom en buite sy gesigsveld staan ​​Terpsichore, 'n muse van dans, dramatiese kore en liriese poësie. Sy hou 'n lier, haar eienskap. Sy steek haar regterarm oor die musikant se kop uit in 'n gebaar van beskerming terwyl sy hom op die bewondering van mans wys. Aanvanklik het Ingres 'n mosterdgeel karrie geverf en die musikant sit in 'n rooi fluweel leunstoel. Hierdie aanpassing is nou duidelik opvallend, want hierdie deel van Ingres se doek is sonder skeure en vorm 'n soort ring rondom die borsbeeld van die model.
Hierdie vreemde komposisie meng antieke en kontemporêre tydperke danksy 'n toneelstuk van opposisie tussen die lewendige skoonheid van die muse en die gesig van die ou man, soos in homself heeltemal onttrek. Dit is die enigste portret waarvoor Ingres 'n dissipel, Henri Lehmann (Kiel, 1814-Parys, 1882), beroep wat die muse geskilder het. Ongelukkig sal hy te olierige verf gebruik wat 'n paar jaar later sal bars.
Hierdie portret van Cherubini het groot sukses in Frankryk behaal. Louis-Philippe het die skildery vir die Musée du Luxembourg gekoop, en erken dit as 'n 'moderne' skildery meer as 'n werk van historiese aard. Ingres is egter teleurgesteld; hy het gehoop om sy skildery te sien in die Musée de l'Histoire de France in Versailles, geskep deur die koning.
Deur die vrymoedigheid van die komposisie kombineer Ingres die realisme van die portret en allegorie met die voorstelling van die muse. Omring deur 'n antieke dekor, maar soos sy tydgenote geklee, toon Cherubini 'n ware aanwesigheid danksy die presisie van die lyn en die aandag aan detail wat kontrasteer met die mitologiese figuur van die muse. Cherubini se verhoudings met Ingres is soms stormagtig, want albei mans is trots. Die joernalis Théophile Silvestre (1823-1876) was dit eens dat 'hierdie twee suur nietighede mekaar perfek verstaan ​​het'.
Maar toe Cherubini sy portret in Mei 1841 sien, lewer hy blykbaar geen kommentaar nie. Goedkeuring of afkeur? Word hy getref deur die kleurvolle kleure? Nogtans was Ingres ontsteld, en miskien het hy daarna sy prentjie verander.
Roland van CANDE Universele geskiedenis van musiek 2 deel, Parys, Seuil, 1978-1982.André CHASTEL Franse kuns , volume IV "Die tyd van welsprekendheid: 1775-1825" Flammarion, 1995, herdruk 2000. Maruie-Claire BELTRANDO-PATIER Geskiedenis van musiek Parys, Larousse, 1982, nuut. red. 1998. Georges VIGNE Ingres Parys, Citadelles en Mazenod, 1995 Collective Portrette van Ingres Parys, RMN, 1992.