Voor die boekwinkel is daar die driekwart mensgrootte bronsbeeld van ŉ kêrel, bokbaardjie en wegstaankuif, jas aan, kitaar in die hand : Speenhoff – dichter, zanger, tekenaar uit ŉ vorige eeu. ŉ Tokkelaar dus. “Ons” volg dié aangeduide roete tot ver (uit Europa, die noorde?) waar die ankers in seeslik sink, met al groter donkerte van hemel “tussen twee pare sterre”. Die eerlikheid en ook die manier om, ten spyte van die oorwig dinge wat teen jou tel, uit elke dag nog ’n stukkie bestaan te probeer kerf, dit is wat vir my kragtig is aan hierdie sy van die lewe. ’n Gedig, gebou op die wankelende rand van bestaan, staan my veel meer aan. (N.P. van Wyk Louw, 1986b:554-560) Hierin het hy hom uitgespreek oor die toenemende neiging in Afrikaanse skole en universiteite om die studie van Nederlands en Nederlandse literêre werke af te skaal en selfs uit te skakel.