'N Jaar later by Occupy se grond nul - Interessant
Dit is meer as een jaar sedert die uitsetting van die vlagskipbesetting Occupy Wall Street in Zuccotti Park. 'N Paar honderd betogers hou egter steeds hawelose kampe in die hele New York-stad.
Ten spyte van my wantroue in die korporatiewe Amerika, het ek nog nooit die 99% teenoor 1% mentaliteit gekoop nie. Ek het by die Occupy-kampeerplekke beland omdat ek van plan was om van New York na Kambodja te vlieg, en aangesien ek 'n paar dae voor my vlug in die stad gehad het, het ek besluit om my te skakel met 'n ou vriend van die universiteit wat deel was van die beweging vir meer as 'n jaar. Wat ek ontdek het, was 'n groep geartikuleerde, goed opgeleide middelklas-radikale wat 'n hawelose lewenstyl omhels met die werklike behoeftige Big Apple.
'Ek voel meer vry as wat ek tevore was,' sê Leslie Miller (26) van San Diego, wat sedert Februarie 2012 op straat in Occupy-kampe woon. 'Toe ek in 'n huis gewoon het, het ek die basiese werk gedoen [ loon] slawe-arbeid. Nou het ek regtig niks om my terug te hou nie. '
Sommige van die hawelose betogers het hul huise verlaat om by Occupy aan te sluit, terwyl ander, soos Wood, haweloos was voor die begin van die beweging.
Volgens my vriend Zak Cunningham (23) van Montclair, NJ, is die hawelose lewenstyl nie so sleg nie.
"New York City is een van die beter plekke om haweloos te wees in hierdie land en in die wêreld met 'n lang skoot," sê Cunningham, wat sy tyd verdeel tussen die woonplek in die kampe en die huis van sy moeder in New Jersey. 'Daar is nie regtig 'n hongerprobleem in hierdie hawelose kampe nie, omdat soveel kos in hierdie stad vir wettige doeleindes uitgegooi word.'
Sam "Captain" Wood (22) van Farmingdale, NY, wat sedert die ontstaan ​​op 17 September 2011 deel was van die beweging, het 'n ontspanne dag-tot-dag-siklus beskryf.
'My eie persoonlike roetine is dat ek wakker word as ek wakker word. Ek drink my koffie, eet my ontbyt, sit 'n bietjie rond en maak my brein bymekaar. '
"Daar is genoeg huisvesting, ten minste in Amerika, om elke individu te huisves," het Wood gesê. 'Ons is in staat om van haweloses ontslae te raak, maar ons doen dit nie, en ek dink dit is baie wreed.'
Volgens die meeste betogers is die grootste uitdaging die risiko van arrestasie. Alhoewel 'n hof in New York beslis dat die slaap op sypaadjies vrye spraak beskerm word as dit vir politieke doeleindes gedoen word, bevind die besetters hulle steeds van tyd tot tyd in selle.
Wood, wat twee keer in hegtenis geneem is, was een van die eerste van ongeveer 700 betogers wat op 1 Oktober 2011 by die Brooklyn-brug gearresteer is.
'Ek was op die eerste bus,' sê hy trots.
Cunningham, wat ook twee keer in hegtenis geneem is, is die eerste keer tydens 'n optog in die vroeë oggendure van Nuwejaarsdag 2012 gearresteer.
'Daar was ongeveer 50 van ons, en die polisie was moeg om ons te volg, en hulle het lyne rondom ons geskep,' sê Cunningham. 'Ons het 'n verspreidingsbevel gekry, maar ons kon fisiek nie versprei nie, en daarom is ons almal gearresteer.'
Die stad het uiteindelik geweier om die betogers te vervolg, wat Cunningham noem as bewys dat die arrestasies onwettig was.
Die tweede inhegtenisneming van Cunningham het plaasgevind nadat hy "selfklevende graffiti" op 'n ligte paal toegedien het.
'Dit was 'n plakker,' verduidelik Cunningham.
Die meeste van die besetters het ek ondervind met standpunte wat as anargisties of marxisties beskryf kon word.
"Ek hou van die woord kommunis," sê Cunningham nadat ek hom gevra het om sy politieke oortuigings te beskryf. 'Ek dink ons ​​is op 'n stadium in die beskawing waar ons geld en eiendom kan wegdoen en dinge net kan deel. Ons het genoeg hulpbronne waar dit uitvoerbaar is. "
"Mense sê dat Occupy dood is," sê Shadidi. 'Daarvoor sê ek: kyk na ons! Ons is nog steeds hier. '
Cunningham was egter vinnig besig om sy kommunistiese etiket te kwalifiseer.
'Ek het my politieke sienings op 'n aangename manier opgebou. Vir anargiste blyk ek 'n outoritêre marxis te wees. Vir Marxiste blyk ek 'n anargis te wees, 'sê Cunningham.
Wood, wat homself as 'n anargokommunis beskryf, het gesê hy hoop op 'n utopiese 'geskenkekonomie' waar almal alles deel.
"U hoef nie vir iets hoef te betaal nie," sê Wood. 'Mense moet sien dat iemand iets nodig het en dit voorsien. Die manier waarop Occupy gedoen word. '
Die besetene Fatima Shadidi (59) van Brooklyn het 'n meer sentriese perspektief gelewer.
"Verdien geld, sit kos op die tafel, leef goed," sê Shadidi. 'Onthou net daar is ander mense daar.'
Die politieke samestelling van die beweging het sedert die uitsetting van die Zuccotti Park beslissend na die radikale links beweeg, volgens Cunningham.
'In die jaar na die aanval het al die liberale vertrek,' sê Cunningham, wat vermoed dat baie in die Obama-veldtog opgeneem is. Hy het ook gesê dat polisie-brutaliteit 'n rol gespeel het in die radikalisering van die beweging.
'As u tydens die betoging deur die polisie geslaan word, sal dit u radikaliseer,' het hy gesê.
Sedert die eenjarige herdenking van die uitsetting van Zuccotti Park op 15 November, het die besetters 'n groot kamp voor die Trinity Church op die hoek van Wall Street en Broadway onderhou. Hulle het ook 'n kampeerplek buite die huis van Lloyd Blankfein, uitvoerende hoof van Goldman Sachs, op die hoek van 61ste en Broadway gehad. Boonop organiseer tientalle ondersteuners (meestal veterane van Zuccotti Park) betogings, boikotte, saamtrekke en ander aktivistiese gebeure in die naam van die beweging.
Terwyl Occupy moontlik die internasionale kollig verloor het wat dit eens was, leef die gees van die beweging se bloeitydperk voort by kampe regoor New York. As die protesbewegings van die 1960's 'n voorbeeld is, sal die meeste van die jong besetters terugkeer na hul burgerlike wortels en tipiese bestaan ​​uit die middelklas lei. 'N Paar sal selfs by die 1% aansluit. Wat die behoeftiges onder die besettingers betref, sal sommige opstaan, terwyl ander in 'n siklus van armoede opgesluit bly.
Nietemin is dit duidelik dat die Occupy-beweging deel geword het van die wêreldwye tegegeist. Van New York tot Hong Kong het besetters hul merk op die kulturele geskiedenis gemaak. Vir die Millennial Generation is Occupy ons 1968 - 'n tyd toe die jeug van die wêreld tot politieke bewussyn gekom het en in walging geknak het. En dit sal onthou word met dieselfde nostalgiese verlange na jeugdige idealisme.