Die vrees waarmee ek my hele lewe geleef het | i898
Andrea Hoffman is 'n tweedejaarstudent aan die Noordelike Universiteit van Ohio, Daar is, Ohio, dubbele hoofvak in politieke wetenskap en openbare betrekkinge met minderjariges in openbare beleid, openbare gesondheid, voorreg en godsdiens. Andrea en haar tweelingsuster Alyson leef albei met sistiese fibrose. Die menings wat in hierdie kommentaar uitgespreek word, is haar eie. Beskou meer opinie artikels op CNN.
Die nuus oor Covid-19-entstowwe bied 'n mate van hoop om terug te keer na 'n normaal lewe in die hele land. Tog, miljoene, soos ek, sal voortgaan om te lewe met 'n Covid-19 ingesteldheid, let op hoe elke besluit hul lewens in gevaar kan stel.
Na buite, Dit lyk asof ek 'n tipiese gesonde 19-jarige is, maar ek is gebore met sistiese fibrose (CF) — 'n progressiewe, lewensbeperkende siekte wat aanhoudende longinfeksies veroorsaak en 'n mens se vermoë om asem te haal, beperk. Die nakoming van veiligheidsprotokolle is vir my 'n saak van lewe en dood.
Dwarsdeur my lewe, my taaklys bestaan ​​uit die skoonmaak van my lugweg, asemhalingsbehandelings doen, en neem baie medisyne. Dit is 'n komplekse siekte. Die alledaagse keuses wat ek maak, is berekende bewegings om my gesondheid en lewe te behou. Die daaglikse besluite wat baie van u neem — fisies distansieer, dra 'n masker, besluit om na 'n partytjie te gaan of nie — is die een wat ek my hele lewe lank gemaak het. Ek is meer geneig om infeksies te kry soos griep, pseudomonas, MRSA, en Covid-19. Jy kan sê dat ek my hande 'n paar keer 'n dag gewas het voordat dit koel was. Grappies eenkant, Ek neem maatreëls vir infeksiebeheer ernstig en vir die gesondheid en veiligheid van ander, jy moet ook.
My hoop is dat na die pandemie, dit word 'n tweede natuur vir mense met gesonde immuunstelsels om na te dink oor die feit dat miljoene mense soos ek met onderdrukte immuunstelsels onder hulle woon en daarvolgens optree deur eenvoudige openbare gesondheidspraktyke te normaliseer.. As jy siek is, dra 'n masker by die dokter of hospitaal toe. Bly weg van ander as u siek is. Maak u hande en oppervlaktes gereeld skoon en ontsmet.
Andrea en haar tweelingsuster, Alyson (links), tydens 'n kliniekafspraak in 2017.
Om met CF te leef, bemoeilik beslis die universiteitslewe, en nog meer so in 'n pandemie.
Verlede herfs, Ek het my eerstejaarstudent aan die Noordelike Universiteit van Ohio geniet. Skielik, in Maart, soos soveel ander, die universiteit het verkies om die semester deur middel van afstandsonderrig af te handel. Dit was nog 'n gevolg van Covid-19. Alhoewel dit nie was hoe ek my eerste studiejaar voorgestel het nie, Ek waardeer die versigtigheid wat geneem is. Vroeg vanjaar, toe die besluit aangekondig is dat ons vir die herfs persoonlik klasse sou kon bywoon, Ek was baie opgewonde, maar versigtig.
Is die lesingsaal veilig?? Het ek addisionele behandelings nodig?? Is dit OK om saam met vriende te kuier?? Is hierdie eetkamertafel skoongemaak? Hierdie tipe vrae was nog altyd 'n deel van my lewe. Sommige variëteite hiervan kom by die kruidenierswinkel op, biblioteek of enige openbare plek.
Ek het my dokters geraadpleeg, en hulle was vol vertroue in my, wetende dat ek was, heel letterlik, my hele lewe lank voorberei op 'n pandemie.
En gelukkig, ons universiteit het aggressiewe stappe gedoen soos verbeterde skoonmaak, verpligte gesigbedekkings, sosiaal verafgeleë klasse, die beperking van die grootte van die byeenkomste, en ewekansige toetsing. Dit het my lewe nie net veiliger gemaak nie, maar ons kon ook die semester persoonlik voltooi, met baie min gevalle regoor die kampus. Ek kon met die klasbespreking deelneem, raak betrokke by kampusaktiwiteite, en maak nuwe vriende regdeur die herfs.
Soos die meeste gedurende hierdie tyd, Ek het nie partytjies en ander geleenthede bygewoon nie. Die aanpassing aan 'n meer terughoudende universiteitservaring is makliker vir 'n CF-pasiënt. Die kansellasie of verandering van gebeure is vir ons 'n ongelukkige werklikheid. As kind, as 'n vriend die snuf gehad het, Ek het nie na die oorslaap gegaan nie. Dwarsdeur die pandemie, Ek het nee gesê vir vriende en familie wat by my kom inloer en het perke gestel aan my kontak met universiteitsvriende om gesond te bly.
Dit was 'n tyd van angs en groot onbekendes vir die wêreld. Angs is algemeen by diegene wat met CF leef. As ek vrees sien by my vriende' gesigte, Ek besef dat hulle dieselfde gevoelens ervaar as wat ek deur my hele lewe gehad het. Daar is 'n groter bewustheid oor die besluite wat u neem, of die besluite wat ander neem, kan u siek maak.
Covid-19 verteenwoordig die ergste openbare gesondheidskrisis die Verenigde State in 'n eeu gekonfronteer het. Dit is redelik om te sê dat elke lewe op een of ander manier deur die pandemie geraak is. Benewens ekonomiese onstabiliteit, meer as 17 miljoen Amerikaners het positief getoets vir die siekte, en meer as 300,000 gesterf het.
Dit het al die krake van 'n verkrummelende gesondheidsorgstelsel, waar onvoldoende en duur versekering en verhale oor tekorte aan hospitaalbeddens en ventilators ons almal laat nadink het oor medisyne-rantsoenering.
Dit was 'n somber jaar, en ek verstaan ​​die gesamentlike versugting van baie mense met die verspreiding van entstowwe. Tog, nog vir baie maande, Ek versoek u om waaksaam te bly — veiligheidsprotokolle volg om u gesin te beskerm, jou vriende, jou bure, en mense soos ek. Ek sal voortgaan om met 'n Covid-19-ingesteldheid te leef, lank nadat ander weer terug is na hul normale lewens. Tot dan, Ek hoop dat almal in ag neem hoe hul daaglikse gedrag hul medeburgers help of benadeel. Soveel lewens hang daarvan af.