Die eerste doelwit was kulturele vryheid omdat ’n gemeenskap nie met ’n tweede taal kan moderniseer nie. Afrikaans moes eers gemoderniseer word, waarna Afrikaners deur Afrikaans kon ontwikkel. Daarvoor is ’n kulturele infrastruktuur van skole en universiteite gebou. Die slagspreuk van die taalpioniers was: “Kom ons maak ’n taal”.
Die derde doelwit was politieke vryheid. Suid-Afrika was in daardie tyd as ’n koloniale skepping met kunsmatige grense gesien wat in 1910 deur die Britte afgedwing is. Afrikaners wou hulle Republiek terugkry deur die koloniale Unie van Suid-Afrika weer in vrye state te dekoloniseer. Die Britte het die Afrikaner-republieke en die swart koninkryke onderwerp, en ’n subkontinent in een land ingedwing om koloniale administrasie te vergemaklik.
Afrikaners het die staat as die huishoudster, eerder as die broodwinner gesien. Staatsondernemings het die infrastruktuur vir ’n nywerheidsrewolusie, soos elektrisiteit, spoorweë en staalvervaardiging geskep. Die ekonomie is deur die privaat sektor op hierdie infrastruktuur gebou. Die staat het die omgewing geskep waarin Afrikaners vir hulself kon sorg. State kan nie welvaart skep nie, maar kan dit vernietig as regerings in die ekonomie inmeng of die land swak regeer.
Die regering se hoofrol was om ’n professionele staatsdiens te verskaf, veiligheid te verseker, en die oppergesag van die reg te handhaaf. Die privaat sektor was die dryfkrag agter die ekonomie en Afrikaners het op groot skaal besighede begin. Die pad na ’n middelklaslewe het deur die ekonomie geloop, nie deur die politiek nie.
Daar is besef dat Afrikaners nie elkeen op sy eie die mas gaan opkom nie. Gemeenskapskrag is grootskaals gemobiliseer deur selfhelp- en helpmekaar-organisasies op elke gebied te stig. Die uitgangspunt was dat ’n gemeenskap deur sy instellings leef. ’n Hele kulturele infrastruktuur van organisasies is geskep, van ekonomiese organisasies tot opvoedkundige instellings. Die spreekwoord was “’n Boer maak ’n plan”. Die belangrikste instellings waardeur kultuur aan die volgende geslagte oorgedra word, is skole, kolleges, universiteite en kultuurbewegings. Onderwysers was die vaandeldraers van die opheffingsprojek. Gesonde gesinne was die fondament van die samelewing. Welvaart het toegeneem toe Afrikaners net soveel kinders gekry het as waarvoor hulle self kon sorg.
Afrikaners se klem was om armoede deur ekonomiese groei te verlig, nie om ongelykheid deur staatsgedrewe herverdeling te bestry nie. Daar was nie kortpaaie en kitsresepte soos werkkwotas of staatshulp vir die privaat sektor nie. Daardie geslag het groot opofferings gemaak om die volgende geslag ’n beter kans te gee, omdat ontwikkeling minstens ’n geslag neem.
Bitterheid jeens Britse Imperialisme het nie verhoed dat Afrikaners op die redes vir voorspoed gefokus het, en nie op die redes vir hul armoede nie. Eerder as om die Britte te blameer, het Afrikaners self verantwoordelikheid vir hul opheffing gevat. Die beginpunt hiervan was gesonde gesinne, Christelike waardes, goeie Afrikaanse skole, en ’n groeiende ekonomie wat deur ’n lewenskragtige privaat sektor aangedryf is. Die ekonomiese model was eerder die Europese breër gebaseerde belanghebberkapitalisme as die individualistiese Anglo-aandeelhouerkapitalisme wat net op wins ingestel was.
Baie Afrikaners het vir eeue ’n arm bestaan op die platteland gevoer. Die besef dat stede die grootste skeppers van rykdom en die ekonomiese enjins van ’n land is, het tot ’n grootskaalse groei in welvaart gelei.
Die vraag bestaan wat die toekoms vir Afrikaners inhou, gesien in die lig van die ANC se beroerde staatsbestuur. Professor Hermann Giliomee sê dat die verlies van die ideologie wat Afrikaners laat opstaan het, veel erger is as die verlies van die staat wat hulle beheer het.