“Geen dop, gom, dope of tik nie, okei?” sê ek harder. “’n Digter moet sy verstand oppas”. ‘n Keur uit sy gedigte .- Amsterdam: G.A. van Oorschot, 1960 So is NP van Wyk Louw se bundeltitel Tristia bv. volgens die inhoudsopgawe ook die titel van die middelste afdeling, tussen “Verse” en “Odes”. Wat is dit met julle dat julle my volk vertrap en die ellendiges mishandel? spreek die Here HERE van die leërskare. neem jou dan in ag dat jy nie, agter hulle aan, verstrik word nadat hulle voor jou uit verdelg is nie, en dat jy nie na hulle gode vra en sê nie: Hoe het hierdie nasies hulle gode gedien? -- dat ek ook so kan doen. Hulle versin ongeregtighede: Ons is gereed! 'n Fyn uitgedinkte plan! Empiriese toereikendheid – is daar getuienis om die geloofsisteem te ondersteun (of die getuienis rasioneel, ekstern bewysend, ens. is)? ’n Baie verdienstelike gedig met die sterwensbesef as tema, is wel “Gawe van vergeet” (p.56), waarvan die bekoring juis geleë is in die viering van ’n moment, en sonder dat daar veel gewag gemaak word van gedagtes aan die sterflikheid wat in alles skuil. Alhoewel hy die gedig opdra aan Paul Ricoeur met dié se ondersoek van die komplekse verhouding tussen vergeet en onthou in Memory, History, Forgetting, kan die Afrikaanse leser hom/haar eintlik nie verhelp om die roos – en die ander skuilhouplekke van die ondergang – in “Winternag” te onthou nie: