“Darius Möller gaan nou vir ons sy gedig voordra”, ruk die skoolhoof se stem my tot die werklikheid terug. Ek sien hoe hy stadig uit sy stoel vorentoe stap en sy hande aan sy broek droogvryf. My hart klop soos hamerhoue in my bors en my mond voel droog. Ai boeta, dink ek, ek hoop jy hou jou fokus…
Die eerste paragraaf verloop vlot. Sy stem is hard en helder en hy leef hom in by die woorde wat hy sê. Die gehoor skaterlag vir sy vertolking en ek begin so effens ontspan. Dit gaan goed. Halfpad deur sy tweede paragraaf sien ek hoe sy oë onseker begin rondkyk. Hy stop dood, sluk swaar. Kyk beangs na agter waar juffrou in die gordyne staan. Hy sak sy kop in sy hande en ek sien die trane is naby. Hy stotter weer ‘n paar woorde, maar ek kan hoor die woorde en paragrawe is deurmekaar. Hy hardloop van die verhoog af in Juffrou se arms in.
Vir ‘n rukkie is dit doodstil in die saal. Dan kom hy met ‘n strak gesig agter die gordyne uit en neem weer sy plek in. Hy begin weer van voor. Die woorde tuimel haastig oormekaar tot hy uitgegiet en verslaan van die verhoog afstap.
‘n Paar dae later ry ons die veld in om ‘n pyplyn te grawe vir ‘n nuwe krip. Ek en die honde wag in die bakkie, my gedagtes die hele tyd by die seuns in die koshuis. Darius se skaam-kwaad vir homself omdat hy weet hy kon lag-lag die gedig voordra. Wat my wel opgeval het, was dat hy nooit verskonings gesoek of iets blameer het vir sy vaal vertoning nie. Hy het sy pakkie gedra, sy ken opgelig en weer probeer. Al kon hy ‘n beter vertoning lewer, het hy aangehou. Terug gekom en weer probeer. My oë tuur in die veld toe ek die boom hier strak voor my sien staan. ‘n Stomp van ‘n boom wat jare gelede omgeval het met die helfte van sy wortels wat in die lug staan. Uit die stomp groei twee nuwe bome kiertsregop boontoe. Net nooit opgegee nie.