pietergrdevilliers: Geweld en politieke leierskap
Terwyl ek die onderstaande berigin die New York Times lees oor die oorlogsgierige politiekery in Amerika, dink ek terug aan 'n besoek aan Barcelona waar ek 'n paar jaar gelede gekuier het.
In 'n baie lang gang van 'n moltreinstasie was daar op 'n stadium verskeie dwarsbalke waaronder 'n mens moes deurloop. Op elkeen van die dwarsbalke was 'n sin uit John Lennon se beroemde Imagine.
Dit bly my nou nog by: Die begeerte na vrede, die verset teen oorlog het deur die lied begin om deel te word van die Spaanse straatkultuur.
Dit is 'n mooi lied, maar hard op die oor van gelowiges:
Helaas, Lennon het volgens hierdie lied nie hoop vir "godsdiens" gehad nie. Die hoogs godsdienstige Amerikaanse samelewing is immers ook deurspek met geweld.
En tog - die hart van die Christendom gaan oor vrede. En dit is nie 'n vrede wat net in die verbeelding bestaan nie. Die vrede, die paradys is daar - vir hulle wat oë het om te sien.
Wanneer 'n mens dit weet, staan die tragiek van Obama en van ons oorlogsgierige kultuur harder as ooit soos 'n seer vinger uit.
Sou ons begeerte na vrede kon deursuur om, via ons straatkultuur, nie meer net 'n verbeeldingsvlug te wees nie, maar 'n werklikheid word.