‘n Mens kan kies wat jy in mekaar raaksien, waaraan jy vashou en wat jy laat gaan. As jy die hoofstuk lees, hou in gedagte dat Riaan nie ‘n volmaakte man is nie- die liefde wel… en die liefde is nie ‘n gevoel nie, maar ‘n keuse…
Die tyd gaan gou verby. Soms is dit gewone woordlose ure van reis tussen bestemmings. Soms is daar besonderse oomblikke van intense belewenisse. Soms dink ek jy’s die beste en soms is ek kwaad vir jou oor ‘n onbedagsame of geirriteerde woord. Vandag wil ek dit publiek bekend maak, dat ek jou beskou as my held. Jy het my hartsbegeerte in soveel onuitspreekbare maniere kom vervul deur my hierdie jaar te laat instap in van my grootste vrese. Of dit nou die vrou se behoefte aan sekuriteit is, waar ons gaan bly, wat ons gaan eet en hoe dinge gaan uitwerk, of die menigte ander onsekerhede van die jaar. Die beste seker dat dit ok is en dat ek moet toelaat dat ander van my verskil.
In die tye wat jy geirriteerd is bly ek maar stil, want gou gou bedink jy jou optrede en raak weer goed, weer reg om grappe te maak - ‘start die wêreld ek is weer ok…’
Dis so lekker as ons op ‘n nuwe plek aankom en jy sommer so uit die bloute sê: ‘More oggend vat ek jou vir ‘n ontbyt’ of ‘Ek sal jou sommer net hier vasvat…’ Dit laat my altyd spesiaal voel en dan vergeet ek van die irritasies en krapperighede.
Ek sal seker altyd jou woorde ‘Is jy ok?’ onthou as ek moet sê watter jy die meeste vir my gevra het deur my lewe. Verstaan vandag hoe ek jou as my maat waardeer. Ek skryf dit nie nou terwyl ek op ‘n emosionele hoogtepunt is nie-net sommer. Jy’t my kom leer om nie die onbekende te vrees nie, jy my kom leer van onvoorwaardelike liefde waar ek regtig voel ‘no matter wat’. Jy my kom leer om woorde te tel en te weeg. Om nie so haastig te wees om ‘n opinie te gee nie. Dat ‘n storie altyd 4 kante het en om nie tot conclusions te jump nie. Jy’t my kom leer as jy nie iets goeds kan sê nie, bly maar liewer stil. Jy’t my kom leer dat ‘n afgekapte plantasie dennebome en ‘n bewolkte dag ook mooi kan wees. Jy’t my kom leer dis meer werd om nie te praat oor die Bybel as om te praat en dit nie ‘n lewende werklikheid in jou hart te hê nie. Jy’t my kom leer dat geld die maklikste is om te gee, dat daar goed is wat onkoopbaar is, soos om by onbekende familie op Volksrust aan te gaan. Jy’t my die waarde kom leer van jou goed op sy plek terug te sit, daar nie iets bestaan soos ons en hulle nie, dat die witman nie altyd moet kom met aalmoese nie, dat verhoudings alles is. Dat ek nie met ‘n mens oor die Here behoort te praat as ek nie in ‘n verhouding met hom staan nie, dat die lewe lig en vrolik kan wees.
Dankie dat dit nooit ‘n opsie by jou is om mense by wie ons gekuier het negatief te bespreek of fout te vind met iets nie. Dankie dat jy nooit ‘n vet vrou, snaakse haarstyl of iemand met uitspattige klere in die straat uitwys en agter jou hand lag nie. Dankie dat jy jou nooit verlekker in enigiemand se pyn nie. Dankie dat jy so daarop ingestel is om ons veilig te hou. Dat ek nie toegelaat word om alleen ver in die donker te ry nie. Dankie dat jy nog nooit in ‘n ander vrou se bed was nie. Dankie dat jy my laat voel om klein borste te hê is ok. Dat jy my hare verkies soos ek daarvan hou. Dat dit vir jou belangrik is dat ek myself verwesentlik. Dat jy die kinders toelaat om kind te wees, pret te hê en die lewe te geniet. Dat jy intense gesprekke met God het. Dat jy jou nederige pa so hoog ag, ongeag sy eenvoudige lewenstyl. Dat elke mens geag word en dat jy geeneen as ‘wash out’ klassifiseer nie. Dat geld jou nie kan koop nie. Dat jy ruimte maak. Dat my kinders jou saad kan dra.
Elke keer as ek weer kwaad word vir jou en jy dinge doen wat my irriteer gaan ek die brief vat en weer lees.
Ek dink terug aan jare van onvolmaaktheid. Ek dink terug aan die tye waar ek gedink het ons kom van 2 verskillende planete af. Ek dink terug aan een Saterdag alleen waar ek teen my emosie in, met my vinger in nat sement in geloof geskryf het: ‘Riaan man van my drome, jou het ek lief’. Ek dink terug aan die jare daarna, waar hierde sement gegrafeerde woorde, stukkie vir stukkie ‘n werklikheid geword het.
Ek skryf die nou, terwyl jy nog lewe dat jy dit kan hoor - dat ek nie dit deur iemand op jou begrafnis hoef te laat voorlees nie…ook maar goed want as ek geweet het wat op my gewag het tydens ons Natal verblyf sal ek dit seker eers op jou begrafnis geskryf het en dan met baie trane!