Help, my kind kerm! Hoekom is ons so gestres - gesondheidLees Meer
Hoof gesondheid Help, my kind kerm! Hoekom is ons so gestres
Ek is sooooo verveeld," het my seun gereeld gekla. Ek het dadelik idees vir hom begin soek en voorgestel wat hy kan doen. Ek het dit gedoen alhoewel ek eintlik geweet het dat dit oukei, selfs nodig is, dat kinders van tyd tot tyd verveeld is. Natuurlik pas nie een van die voorstelle in elk geval nie en hy het aangehou om te kerm. Ek het verantwoordelik gevoel vir my kind se tevredenheid. En aangesien my kind natuurlik nie tevrede was nie, het ek selfs meer druk gevoel om vinnig iets daaraan te doen. Alhoewel dit altyd 'n goeie probeerslag was, het dit feitlik nooit gewerk nie.
Hoekom kan ons nie net kalm bly nie?
Ek het toe reeds geweet dat ek nie verantwoordelik is vir my kind se tevredenheid nie. Nietemin het ek selde daarin geslaag om op sulke oomblikke kalm te bly en byvoorbeeld te sê: "Aha, jy is nou verveeld. Dit is vir jou ongemaklik op die oomblik. Maar ek is seker dat jy binnekort idees sal hê wat jy kan doen.»
In beradingsessies vertel ouers my dikwels hoe moeilik dit vir hulle is om kalm te bly wanneer hul kind kla, ongelukkig of ontevrede is. Hulle kan dit skaars uithou en hulle vaar baie soos ek met my seun in die voorbeeld.
Wat maak dit so moeilik vir ons ouers om net daar te wees en te luister wanneer ons kind kla van verveling?? Wat gebeur met ons as ons buitensporig hard en vir 'n lang tyd in ons oë huil weens 'n klein besering? Hoekom stres dit ons as dit in 'n lydende toon sê: "Ek kan dit nie doen nie"?
Verskillende snellers vir ons woede
Soms is dit net die toon waarin die kind uiting gee wat ons geïrriteerd laat reageer. Indien wel, kan ons vir ons kind sê: "Ek kan sien dat jy iets van my nodig het en dat dit nie nou so goed gaan met jou nie. Maar as jy op daardie toon met my praat, raak ek baie rusteloos en ongeduldig. Ek kan baie beter na jou luister en daar wees vir jou wanneer jy rustiger sê wat jy wil hê. Kan jy dit asseblief vir my probeer??"Dikwels is daar egter ander redes wat dit so moeilik maak om die gekerm te verduur.
In oomblikke wanneer die kind swaarkry en kla voor ons staan, duik gedagtes in ons kop op soos: "Wat is die saak met my kind?? Ek het al so baie met hom gespeel en nou is hy steeds ontevrede. Wat doen ek verkeerd?"As die kind tranerig is of as dit te lank of te heftig in ons oë huil as gevolg van 'n kleinigheid, kan gedagtes opkom soos:" Om so lank te kerm oor daardie bietjie is heeltemal oordryf. Jy kan tog uithou en jouself saamtrek of ten minste weer kalmeer binne 'n redelike tyd. Wil dit my uitlok?»
Omdat ons nie meer die lyding van die kind kan verdra nie en hulpeloos voel as die kind nie ophou kla nie ten spyte van 'n oomblik van liefde, word ons kwaad. Ons raak dikwels vererg en reageer vererg: "Hou op om so te kla!"Of" "Moenie 'n bohaai maak nie, dit is ook nie so erg nie!"Jy het nou lank genoeg gehuil."!"Ek kan immers nie heeldag met jou speel nie!"Maar ons gebruik dit om te evalueer wat reg is en wat nie.
Dit help om nie kinders se gedrag persoonlik op te neem nie
Wanneer ons kind om ons kerm, vertrou hulle ons. Dit wys ons hoe dit met hom gaan en moedig ons aan om sy stres te verduur. Meeste van die tyd is iemand op daardie oomblik nodig, net daar vir hulle, sien hul lyding en stel daarin belang. Dit verg ouers wat probeer om te sien wat fout is met hom vanuit sy perspektief en vir hom empatie toon. Dit klink maklik. Maar dit is? Blykbaar nie, anders sou ons dit doen!
Die probleem is dat ons die kind se ontevredenheid en lyding persoonlik opneem en voel dat ons iets verkeerd gedoen het. Ons voel dalk skuldig of twyfel aan ons ouerskapvaardighede. Dit verhoed dat ons regtig omgee vir ons kind se verveling en pyn.
Daarom is dit vir ons moeilik om op sulke oomblikke empaties op die kind te reageer en byvoorbeeld te sê: "Ja, ek kan my nou al indink dit maak baie seer. Waar presies maak dit seer?? Kom hier, jy is nie alleen hiermee nie. Is dit nog so sterk, jou pyn "of" Pff, verveling is nogal moeilik om te verduur, is dit nie.»
As ons daarin slaag om die kind hierdie empatie te toon, kan dit hom help as ons nou vir hom verduidelik dat hierdie moeilike gevoel oor 'n rukkie weer sal verbygaan. Kinders weet dit dikwels nie. Vir hulle is dit die oomblik wat op die oomblik so pynlik is en, afhangend van hul ouderdom, het hulle nie soveel ervarings om op terug te val nie.
Om ervarings te deel kan vir beide kante verrykend wees
Kinders hou daarvan om te hoor hoe ons so 'n situasie hanteer en nuwe strategieë kan aanleer. "Jy weet, toe ek my vinger 'n week gelede gesny het, was dit ook baie seer. Toe het ek
Die kind moet egter eers ervaar dat ons met hulle empatie het voordat hulle kan luister wanneer ons ons ervaring inbring. Anders het dit die gevoel dat ons dit net wil paai en afskakel.
As ons as kind self aangespoor is om te volhard en saam te trek, kan dit heel moontlik wees dat ons dit besonder moeilik vind om die kind met empatie te ontmoet. Ons kind se tjankgedrag tref dan 'n seer punt wat 'n onbewustelike behoefte ontketen. Eintlik wil ons graag self kan kla en iemand hê wat geduldig en empaties daarop sal reageer. Dit sal ook vir ons goed wees.
Hoe was dit met jou? As kind is jy toegelaat om te kerm? Was daar iemand wat jou met empatie ontmoet het? Jy het geleer hoe om plek te maak vir jou ontevredenheid? Wat sou jy van jou ouers nodig gehad het om dit moontlik te maak? Die antwoorde op hierdie vrae kan 'n sleutel wees tot wat jou kind in hierdie oomblikke van jou nodig het.
Raad vir ouers en paartjies
'n Een-tot-een of paartjieberading via zoom of telefoon kos 60min / Vr tot die einde van die korona-krisis. 100.- (in plaas van ds. 120.-), Advies in die praktyk 120.- met aanvanklike konsultasie van 90 minute.
Die gesinsberader, Familylab-seminaarleier en boskleuterskoolonderwyseres Maya Risch woon saam met haar twee seuns en haar man in Zürich-Oerlikon. In 'n individuele ouer of. Gesinsberading of in groepbyeenkomste bied ouers die geleentheid om te leer hoe om onsekerhede, woede en konflikte te hanteer en wys nuwe perspektiewe in die hantering van struikelblokke in die alledaagse gesinslewe.