Die ja van die meisies, die suksesvolste komedie van die Spaanse neoklassisisme Huidige literatuur
Leandro Fernandez de Moratín.
Die ja van die meisies Dit is die belangrikste teaterkomedie van die Spaanse neoklassisisme. Daarom verteenwoordig dit die suksesvolste montering op die planke van die hele Iberiese Skiereiland gedurende die 24de eeu. Hierdie stuk is op 1806 Januarie 37.000 in Madrid in première gebring. In totaal skat berekeninge die bywoning van ongeveer XNUMX XNUMX toeskouers gedurende sewe ononderbroke weke in die La Cruz-teater.
Saam met die indrukwekkende optrede by die loket, het die titel ook 'n redaksionele verskynsel geword. Soveel so dat 'n jaar voor die première was daar minstens twee uitgawes in omloop. In 1806 is ook 'n aantal ekstra eksemplare gedruk. beide in Spanje en in lande soos Frankryk en Italië. Dit het verskeie maatskappye in staat gestel om hul eie vergaderings te bevorder. In werklikheid is dit selfs gedoen sonder om die skrywer daarvan in kennis te stel.
1 Leandro Fernández de Moratín: die meesterbrein
1.1 Die dramaturg van die Spaanse neoklassisisme
1.1.1 Humor as 'n reflekterende bron
1.2 Eenvoud op die verhoog
2 Die ja van die meisies, 'n kontroversiële werk voor sy tyd
2.2 Die ware liefde
2.3 Die storielyn
3 Die ja van meisies: die triomf van liefde en rede
Leandro Fernández de Moratín: die meesterbrein
Leandro Fernandez de Moratín Hy is een van die invloedrykste Spaanse dramaturge van die afgelope eeue en 'n verwysingsfiguur in die Castiliaanse Verligting. Hy is op 10 Maart 1760 in Madrid gebore in 'n adellike familie van Asturië. Wat meer is, sy vader was die digter Nicolás Fernández de Moratín. Dit verteenwoordig 'n kardinale stimulus om die wêreld van letters te betree.
Gedurende sy kinderjare en adolessensie, Leandro se brose gesondheidstoestand het hom uiters skaam en teruggetrokke gemaak. Om hierdie rede het die boeke sy toevlug geword en sy venster om die wêreld te leer ken. Uiteindelik het sy eie geskrifte die manier geword om sy bestaan ​​aan die wêreld aan te toon en te vier.
Die dramaturg van die Spaanse neoklassisisme
Fernández de Moratín, 'n uitstekende digter en reisskrywer, het sy gunsteling uitdrukkingsmiddel in dramaturgie gevind. Die skrywer het gekies vir komedie, 'n taamlik riskante subgenre vir daardie tyd. En ja, ons praat chronologies van noue tye met die einde van die Spaanse Goue Eeu. Verder het die klassieke tydperk die verhoog gevul met (meestal) dramatiese stukke.
Humor as 'n reflekterende bron
Danksy sy oorspronklikheid en vasberadenheid het die Madridse dramaturg in die geskiedenis opgegaan as die skrywer van die mees verteenwoordigende stukke uit die laat XNUMXde en vroeë XNUMXde eeu. Op dieselfde manier, hy durf teoretiseer oor die belangrikheid daarvan om die publiek deur middel van gelag te laat nadink.
Aan die ander kant het Fernández de Moratín 'n voorliefde vir eenvoudige en alledaagse handelinge getoon. Omdat hulle - na hul mening - buite onderhoudend en prettig is, lesse verlaat om te ontleed en te leer. Soos baie dramaturgs van voorgangers, hy het die teater as 'n show met 'n opvoedkundige en moraliserende funksie verstaan.
Eenvoud op die verhoog
Die dramaturg het die neurologiese teaterpostulate van die Verligting perfek toegepas: eenvoud en eenheid, bowenal. Waar die diegeis en die verloop van die "regte" ure binne 'n spesifieke tyd soortgelyk is. Daarom vind ellipsis of intervalle plaas tydens toneelveranderings.
Dit wil sê, alle handelinge vind plaas in 'n enkele ruimte. Dialoë en aksies oorvleuel die versameling en spesiale effekte. Daar, sy karakters reageer (of probeer reageer) op die ontwerpe van die rede. Daarom word enige bygelowige benadering (sinoniem met onkunde vir die outeur) of heeltemal godsdienstig van die hand gewys.
Die ja van die meisies, 'n omstrede werk voor sy tyd
Die ja van die meisies.
U kan die boek hier koop: Die ja van die meisies
Al die stylkenmerke wat in die vorige twee paragrawe beskryf is, is waarneembaar in Die ja van die meisies. Na aanleiding, deel van die mees konserwatiewe landgoed van die Madrid-samelewing het ongemak uitgespreek oor die idees wat deur die karakters uitgespreek word van hierdie stuk. Alhoewel, toe dit vrygelaat is, was daar geen koning in Spanje of tyd om 'n werk te sensureer wat die massa gepaai het nie.
In 1815 is Napoleon se indringerleër verslaan en Ferdinand VII herwin sy troon. Dan, die inkwisisie het sy aandag gevestig op die geskrifte van Fernández de Moratín. Die resultaat: die verbod van sy mees kenmerkende stukke: Die ja van die meisies y Die preuts. Albei het die mag van die gesin oor jongmense bevraagteken, hoewel hulle nie die Katolieke dogmas openlik teëstaan ​​nie.
Spesifiek, Die ja van die meisies praat teen die gewoonte om jong vroue met ouer mans te trou, oorvleuelende ekonomiese belange. Hierdie probleem word tussen die lyne gekritiseer en gekritiseer oor die aantal ongelukkige vakbonde en wanfunksionele huwelike. Sowel as die gebrek aan nageslag omdat hulle here is sonder die liggaamlike vermoë om voort te plant.
Ware liefde, volgens die denkwyse van die meer tradisionele families wat in die plot uitgebeeld word, is niks anders as onsin nie. Met ander woorde, 'n nuttelose en onpraktiese kinderfantasie in die regte wêreld. Vir meer inskrywings — van die kerklike sektor—, Fernández de Moratín wys op die geestelikes as 'n morele vennoot in hierdie afwyking.
Don Diego is 'n ryk 59-jarige man wat verlief geraak het op Doña Francisca, 'n nooi van net 17 bronne. Te midde van 'n passievolle uitbarsting vra hy die ma van die jong vrou, Doña Irene, om hom toe te laat om met haar dogter te trou. Hierdie voorstel lyk vir hom die voorvader fantasties, 'n weduwee met drie huwelike op sleeptou en 21 swangerskappe wat geaborteer is.
Klaarblyklik, op daardie stadium het sulke huwelike die toekoms van 'n hele gesin verseker. Maar Doña Francisca is verlief op 'n ander man: Don Carlos (haar neef van haar verloofde). Nie sy of haar geliefde durf egter die wense van die ouer manne oortree nie. Gevolglik berus hulle daarop om voort te gaan met hul lewens wat bestem is vir ongelukkigheid en lyding.
Die ja van die meisies: die triomf van liefde en rede
Frase deur Leandro Fernández de Moratín.
In prosa geskryf en met kort en presiese dialoë - behalwe vir 'n paar lang uiteensettings wat nodig is - die werk laat 'n redelike duidelike moraal agter. Dit dui aan: As rede bo passie heers, is geluk gewaarborg vir alle betrokkenes. Selfs op onverwagte maniere.
Op grond van hierdie uitgangspunt, die eindresultaat laat die triomf van liefde toe in die beste styl van sprokies "... en hulle het nog altyd gelukkig gelewe". Alhoewel Fernández de Moratín uitdruk dat dit nodig is om met die verstand te dink en nie met die hart om hierdie 'volwasse' resolusies te bereik nie.
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » goedere » Teater » Die ja van die meisies
Dit klink baie aantreklik, en die moraal wat hulle aan die einde put, is eenvoudig goddelik. Om gedurende hierdie eeu oor hierdie kwessies te skryf, beteken 'n onmeetbare moed, en die skrywer het die minimum risiko geloop om gesensor te word en om maksimum doodgemaak of gemartel te word. Uitstekende artikel.