Wat is die verskil tussen suiker, ander natuurlike versoeters en kunsmatige versoeters? - InnerSelf.com
Suiker is net een van vele geurversterkers wat mense en maatskappye gebruik om kos en drank te versoet. Marie LaFauci / Moment via Getty Images
'n Vinnige stap langs die drankgang van enige hoekwinkel onthul die ongelooflike vernuf van voedselwetenskaplikes op soek na soet geure. In sommige drankies sal jy suiker vind. 'n Dieetkoeldrank kan 'n kunsmatige of natuurlike lae-kalorie versoeter hê. En gevind in byna alles anders is hoë fruktose mieliesiroop, die koning van Amerikaanse soetheid.
Ek is 'n chemikus wat verbindings bestudeer wat in die natuur gevind word, en ek is ook 'n liefhebber van kos. Met verwarrende voedseletikette wat beweer dat voedsel en drank dieet, geen suiker of met "geen kunsmatige versoeters" is nie, kan dit verwarrend wees om presies te weet wat jy verbruik.
So wat is hierdie soet molekules? Hoe kan rietsuiker en kunsmatige versoeters sulke soortgelyke geure produseer? Eerstens is dit nuttig om te verstaan ​​hoe smaakknoppies werk.
Smaakknoppies en chemie
Die "smaak kaart" – die idee dat jy verskillende geure op verskillende dele van jou tong proe – is ver van die waarheid af. Mense kan alle geure proe oral waar daar smaakknoppies is. So wat is 'n smaakknoppie?
Smaakknoppies is areas op jou tong wat dosyne smaak bevat reseptorselle. Hierdie selle kan die vyf geure opspoor – soet, suur, sout, bitter en umami. Wanneer jy eet, word voedselmolekules in speeksel opgelos en dan oor die smaakknoppies gespoel, waar hulle aan die verskillende smaakreseptorselle bind. Slegs molekules met sekere vorms kan aan sekere reseptore bind, en dit produseer die persepsie van verskillende geure.
Molekules wat soet smaak bind aan spesifieke proteïene op die smaakreseptorselle wat genoem word G-proteïene. Wanneer 'n molekule hierdie G-proteïene bind, veroorsaak dit 'n reeks seine wat na die brein gestuur word waar dit as soet geïnterpreteer word.
Natuurlike suikers is soorte koolhidrate bekend as sakkariede wat van koolstof, suurstof en waterstof gemaak is. Jy kan suikers voorstel as ringe van koolstofatome met pare suurstof en waterstof wat aan die buitekant van die ringe geheg is. Die suurstof- en waterstofgroepe is wat suiker taai maak om aan te raak. Hulle gedra hulle soos klittenband en hou vas aan die suurstof- en waterstofpare op ander suikermolekules.
Die eenvoudigste suikers is enkelmolekule suikers wat monosakkariede genoem word. Jy het seker al van sommige hiervan gehoor. Glukose is die mees basiese suiker en word meestal deur plante gemaak. Fruktose is 'n suiker van vrugte. galaktose is 'n suiker in melk.
Tafelsuiker – of sukrose, wat van suikerriet kom – is 'n voorbeeld van 'n dissacharide, 'n verbinding wat uit twee gemaak word monosakkariede. Sukrose word gevorm wanneer a glukose molekule en 'n fruktose molekule Voeg bymekaar. Ander algemene dissacharides is laktose van melk en maltose, wat graan kom.
Wanneer hierdie suikers geëet word, verwerk die liggaam elkeen van hulle effens anders. Maar uiteindelik word hulle afgebreek in molekules wat jou liggaam in energie omskakel. Die hoeveelheid energie van suiker – en alle voedsel – word in kalorieë gemeet.
Mieliesiroop met hoë fruktose
Hoë fruktose mieliesiroop is 'n stapelvoedsel van Amerikaanse voedsel, en hierdie baster suikerversoeter benodig 'n kategorie op sy eie. Mieliesiroop met hoë fruktose word gemaak van mieliestysel – die hoofkoolhidraat wat in mielies voorkom. Mieliestysel word gemaak van duisende glukosemolekules saamgebind. Op 'n industriële skaal word die stysel opgebreek in individuele glukosemolekules met behulp van ensieme. Hierdie glukose word dan met 'n tweede ensiem behandel om van dit in fruktose om te skakel. Oor die algemeen is mieliesiroop met hoë fruktose min of meer 42%-55% fruktose.
Hierdie mengsel is soet en goedkoop om te produseer, maar het 'n hoë kalorie-inhoud. Soos met ander natuurlike suikers, te veel hoë fruktose mieliesiroop is sleg vir jou gesondheid. En aangesien die meeste verwerkte kosse en drankies vol van die goed gepak is, is dit maklik om te veel in te neem.
Natuurlike nie-suiker versoeters
Die tweede kategorie van versoeters kan gedefinieer word as natuurlike nie-suiker versoeters. Dit is voedselbymiddels soos stevia en monnikvrugte, asook natuurlike suikeralkohole. Hierdie molekules is nie suikers nie, maar hulle kan steeds aan die soetreseptore bind en dus soet smaak.
Stevia is 'n molekule wat van die blare van die Stevia redaudiana plant. Dit bevat "soet" molekules wat baie groter is as die meeste suikers en het drie glukosemolekules wat daaraan geheg is. Hierdie molekules is 30 tot 150 keer soeter as glukose self. Die soetmolekules van monnikvrugte is soortgelyk aan stevia en 250 keer soeter as glukose.
Die menslike liggaam vind dit baie moeilik om beide stevia en monnikvrugte af te breek. So alhoewel hulle albei baie soet is, kry jy geen kalorieë deur hulle te eet nie.
Suikeralcohols, soos byvoorbeeld sorbital, is nie so soet soos sukrose nie. Hulle kan gevind word in 'n verskeidenheid van voedsel, insluitend pynappels, sampioene, wortels en seewier, en word dikwels bygevoeg om dieet drankies, suikervrye kougom en baie ander kos en drank. Suikeralkohole word gemaak van kettings van koolstofatome in plaas van sirkels soos gewone suikers. Terwyl hulle uit dieselfde atome as die suikers saamgestel is, word suikeralkohole nie goed deur die liggaam geabsorbeer nie, dus word hulle beskou as lae-kalorie versoeters
Die derde manier om iets soets te maak, is om by te voeg kunsmatige versoeters. Hierdie chemikalieë word in laboratoriums en fabrieke vervaardig en word nie in die natuur aangetref nie. Soos alle dinge wat soet smaak, doen hulle dit omdat hulle aan sekere reseptore in smaakknoppies kan bind.
Tot dusver het die Amerikaanse voedsel- en dwelmadministrasie ses kunsmatige versoeters goedgekeur. Die bekendste is waarskynlik sakkarien, aspartaam ​​en sukralose – beter bekend as Splenda. Kunsmatige versoeters het almal verskillende chemiese formules. Sommige lyk soos natuurlike suikers terwyl ander radikaal anders is. Hulle is gewoonlik baie keer soeter as suiker – sakkarien is ongelooflik 200 tot 700 keer soeter as tafelsuiker – en sommige van hulle is moeilik vir die liggaam om af te breek.
Alhoewel 'n soet nagereg vir baie 'n eenvoudige plesier kan wees, is die chemie van hoe jou smaakknoppies soetheid ervaar nie so eenvoudig nie. Slegs molekules met die perfekte kombinasie van atome smaak soet, maar liggame hanteer elkeen van hierdie molekules anders wanneer dit by kalorieë kom.