Hoe is Amerikaanse diplomate uit die 19de eeu betaal? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Hoe is Amerikaanse diplomate uit die 19de eeu betaal?
Ek het pas op hierdie lyn afgekom in H.W. Brands se biografie van Andrew Jackson, waarin hy verduidelik waarom Jackson aanvanklik nie in die presidensie belang gestel het nie: "Die salaris was goed, maar die uitgawes van die kantoor het die salaris en nog meer opgeëet" (370).
Blykbaar het die president tot 1949 geen onkostesrekening vir amptelike pligte gehad nie. Presidente betaal steeds vir kos, vermaak en personeel van die Withuis. Voor die presidentskap van Buchanan moes presidente selfs hul assistente en private sekretarisse betaal. Presidensiële beskerming was blykbaar ook 'n persoonlike uitgawe, aangesien die president lyfwagte aangestel het (bv. William Crook). Die Geheime Diens is in 1865 gestig, maar het eers die president begin beskerm teen die moord op McKinley. Ek neem aan dat presidente vir hul eie reis en verblyf betaal het (dit kan wees waarom Lincoln tydens 'n besoek aan Gettysburg in 'n privaat woning gebly het). Dit alles verklaar die vele onberispelike oudpresidente.
Dit het my laat wonder hoe diplomate betaal is. Diplomate het ook aansienlike uitgawes (internasionale reise, huur, vermaak, dikwels ongunstige wisselkoerse). Die Europese oplossing was deels om staat te maak op ryk aristokrate vir diplomatieke diens, maar daar was baie minder welgestelde Amerikaners in hierdie tydperk wat so 'n koste kon dra. As die president 'n paar Amerikaners sou stuur om 'n verdrag te onderhandel, is hierdie diplomate dan 'n soort toelae betaal? Kan hulle 'n uitgaweverslag indien en verwag om terugbetaal te word? Was hierdie reëlings gereguleer of ad hoc (dws onderhewig aan wetgewing en krediete van die kongres)? Of is daar net van diplomate verwag om onafhanklik ryk te wees?
Hoe skerp was die Amerikaanse diplomasie in die 19de eeu?
Hulle het 'n gewone salaris ontvang en 'n soort 'onkoste -rekening' gekry. Ten minste was die hoër verteenwoordigers van die Verenigde State. Alhoewel dit waarskynlik nie 'n baie voldoende bedrag was nie, was Amerikaanse ministers beslis nie verwag om alles uit hul eie sak te betaal.
Vroeë Amerikaanse ambassadeurs is ongeveer $ 2,500 betaal, terwyl konsuls onbetaalde afsprake was wat vergoed word. Dit was natuurlik heeltemal onvoldoende, en laasgenoemde het uiteindelik oral misbruik tot gevolg gehad. Namate die federale regering teen die vroeë 19de eeu beter georganiseer was, was diplomatieke salarisse ingestel op:
Ministers Gevolmagtigde: $9,000
Ministers Inwoner: $6,000
Chargés d'affaires: $4,500
Sekretarisse van Legasie: $2,000
(Bron: Sparks, Jared, Francis Bowen en George Partridge Sanger. Die Amerikaanse almanak en bewaarplek van nuttige kennis vir die jaar 1843. Vol. 31. Boston, David H. Williams, 1860)
Boonop kan die ministers en beskuldigdes 'n bykomende onkostetoelaag ("uitrusting") van tot (by presidensiële bepaling) een jaar se salaris ontvang. Dit blyk dat 'n praktyk ontwikkel het waar die helfte van hul jaarlikse salaris vir uitrusting ontvang is toe 'n diplomaat vir die eerste keer gepos word, en 'n kwart wanneer hulle terugkeer. Dit sal vermoedelik die eerste uitgawes van verhuising, verblyf, ens.
Hierdie getalle het gedurende die daaropvolgende dekades nie veel verander nie. Dieselfde syfers het tot in die 1840's en 50's in verwysings verskyn. Op 'n stadium is hulle egter so verhoog dat die betaling vir die beste Amerikaanse diplomate teen 1872 ongeveer:
Ministers Gevolmagtigde: $17,5001 of $ 12,0002
Ministers Inwoner: $7,5003
Na die Verenigde Koninkryk, die Duitse Ryk, die Franse Republiek
Na Oostenryk, Mexiko, Rusland, Spanje, Italië, China, Brasilië
Met die uitsondering van Liberië, $ 4,000
(Bron: Turner, A.J., Wetgewende handleiding van die staat Wisconsin, Madison, Wis .: Atwood & Culver, 1872)
Terwyl diplomate regeringsbelange verteenwoordig, is konsuls ook in lande aangestel om Amerikaners plaaslik by te staan. Hulle bly salarisloos tot in die 1850's, toe reëls ingestel is om die bybetaling te bekamp. Maar teen 1886:
'N Baie noukeurige ondersoek na [lewenskoste] is deur die Britse konsuls in opdrag van hul regering in 1873 gedoen. Ondanks hierdie prysstygings was salarisse van Amerikaanse konsuls is skaars verander in hierdie dertig jaar, wanneer mans nog steeds na Florence en Napels gestuur word, wat na verwagting bekwaam is om al die ampte van die amp uit te voer, 'n eerbiedwaardige posisie in die samelewing te beklee en behoorlik aandag te skenk aan die talle Amerikaners wat die plekke besoek, ten bedrae van $ 1,500 per jaar, skaars meer as wat aan die ondergeskikte werknemers van die kongres betaal word.
[I] t kan aangeneem word dat $ 2,500 word beskou as die hoë salaris van die kongres. Die ervaring van elkeen wat ooit in die konsulêre diens was, of wat privaat in die buiteland gewoon het, toon dat dit in die meeste gevalle heeltemal onvoldoende is.
- Schuyler, Eugene. Amerikaanse diplomasie en die bevordering van handel. New York, 1886.
Gedurende hierdie tydperk was die betaling ongeveer:
Konsuls-generaal: $2500 - $6000
Salarisse konsuls: $1,500 - $4,000☨, en kan nie sake doen nie
Konsuls: $ 1.000, maar kan sake doen
Voerkonsulse: betaal deur konsulaatgelde tot $ 2,500, en kan sake doen
☨: Behalwe die konsuls na Liverpool en Hong Kong, wat onderskeidelik $ 6,000 en $ 5,000 betaal is.
Dat salarisse ondanks stygende koste onvoldoende was en vir lang periodes vasgestel is, was 'n deurlopende probleem. Byvoorbeeld, in 1816 skryf die Amerikaanse ambassadeur by die Court of St James's, John Quincy Adams, aan die destydse minister van buitelandse sake James Monroe dat:
Gedurende die vyf en 'n half jaar van my vestiging in St. Petersburg was my uitgawes min, maar het dit nie oorskry nie die salaris en uitrustings het my toegelaat. Maar ek kon my beslis nie vermom nie ... dat dit onmoontlik was om my onderneming tot die standaard te propageer sonder die groot opoffering van die oorweging wat die karakter van 'n minister van buitelandse sake aandui.
Ek kan met vol vertroue verklaar dat geen minister van die Verenigde State by hierdie hof dit ooit winsgewend gevind het om sy uitgawes binne die openbare salaris en uitrusting te beperk nie. En hoewel dit berug is 'n salaris wat vyf en twintig jaar gelede vasgestel is toe dit onvoldoende was vir die noodsaaklikhede van die stasie, is dit ewe berug dat elke uitgawe vir 'n huishoudelike onderneming in hierdie land in hierdie tydperk verdubbel het.
- Adams, John Q. "Aan die minister van buitelandse sake." Brief aan James Monroe. 12 Julie 1816. Londen.
Dit hou nie direk verband met die vraag nie, maar Europese state het ook nie staatgemaak op die persoonlike rykdom van diplomate nie. Of ten minste, nie uitsluitlik nie. In dieselfde brief aan Monroe verduidelik Adams dat, benewens 'n basiese salaris:
[T] hy toelaes vir voorwaardelike uitgawes is gewoonlik 'n bykomende uitgawes gelyk aan die salaris. Hulle is ook geregtig na 'n paar jaar diens op pensioen lewenslank, in verhouding tot die tydsduur wat hulle in diens was, en gelyk aan die gemiddelde van een derde tot die helfte van die jaarlikse salaris, en hulle word toegelaat om geskenke ontvang van die regerings waartoe hulle geakkrediteer is, wat in hierdie verdragstye geen onbeduidende deel uitmaak van hul vergoeding nie ... Die Russiese en Oostenrykse regerings betaal hul ministers in die buiteland op dieselfde skaal as Frankryk en Engeland. Die Russiese ambassadeur by hierdie hof het 'n salaris van sestigduisend dollar en 'n huis om gratis te huur.
In vergelyking met die Russiese ambassadeur in Brittanje, het die Amerikaanse president destyds 'n skamele $ 25 000 ontvang. Terwyl Adams verhogings bepleit het vir diplomate soos hyself, daar is min twyfel dat Europese regerings hul verteenwoordigers goed ondersteun het. Byvoorbeeld, die ambassadeurs van Brittanje geniet uitgawes in die grootte van:
Engelse ministers het ook 'n uitrusting om hulle in staat te stel om hulself behoorlik op hul poste te installeer. Dit word op 'n liberale skaal bereken, byvoorbeeld $ 20,000 vir Parys; $ 12 500 vir Wene, Berlyn en Sint Petersburg; $ 10,000, vir China, Japan en Persië, Madrid en Washington, en nooit minder as $ 2,000 nie.
Diplomasie is die praktyk om die besluite en optrede van buitelandse regerings of tussenregeringsorganisasies te beïnvloed deur middel van dialoog, onderhandeling en ander gewelddadige middele.  Diplomasie verwys gewoonlik na internasionale betrekkinge wat uitgevoer word deur die voorbidding van professionele diplomate met betrekking tot 'n verskeidenheid aangeleenthede en onderwerpe. 
Diplomasie is die belangrikste instrument van buitelandse beleid en globale bestuur, wat die breër doelwitte en strategieë verteenwoordig wat 'n staat se interaksie met die res van die wêreld rig. Internasionale verdrae, ooreenkomste, alliansies en ander manifestasies van buitelandse beleid is gewoonlik die gevolg van diplomatieke onderhandelinge en prosesse. Diplomate kan ook help om 'n staat se buitelandse beleid te vorm deur staatsamptenare daarvan in kennis te stel.
Moderne diplomatieke metodes, praktyke en beginsels is hoofsaaklik afkomstig van die Europese gewoonte van die 17de eeu. Vanaf die vroeë 20ste eeu het diplomasie geprofessionaliseer, die Wene -konvensie van 1961 oor diplomatieke betrekkinge, wat deur die meeste soewereine state ter wêreld bekragtig is, 'n raamwerk bied vir diplomatieke prosedures, metodes en gedrag. Die meeste diplomasie word nou uitgevoer deur geakkrediteerde amptenare, soos gesante en ambassadeurs, deur 'n toegewyde kantoor vir buitelandse sake. Diplomate werk deur middel van diplomatieke missies, meestal konsulate en ambassades, en maak staat op 'n aantal ondersteuningspersoneel wat diplomaat soms breedweg op diplomatieke en konsulêre personeel en amptenare van die ministerie van buitelandse sake toegepas word. 
Verhale van dokters oor grensbemiddeling
Aan die einde van die 19de en vroeë 20ste eeu is medisyne in die nedersettings van die noordweste van die Stille Oseaan dikwels ver van 'n dokter af uitgevoer. Om behandeling te kry, het setlaars wat op afgesonderde plase, boerderye en in myn- of houtkappe woon, 'n lang en soms moeisame reis onderneem. 'N Geringe besering of 'n algemene klagte kan 'n noodgeval word of die dood tot gevolg hê slegs as gevolg van die gebrek aan nabyheid aan mediese hulp.
As 'n skikking gelukkig was om 'n dokter binne 'n dag se reis te hê, het die setlaars dikwels verwag dat die dokter na hulle sou kom. Tog moes iemand nog gestuur word om die dokter in kennis te stel dat hulp nodig is. Dokters het te lang afstande te voet, te perd, in waens, karretjies, veerbote, kano's en bote gereis. Om na 'n nedersetting te reis, kan 'n langpadreis wees op niks anders as 'n ongemerkte roete nie. Die doktersak is ontwerp om die gereedskap van die handel te dra en om in allerhande weersomstandighede te reis. Sakke van duursame geoliede doek of leer kon langdurig reis, ongeag die seisoen en terrein.
Landelike dokters was noodsaaklik huisartse. Hulle het babas gebaar, ledemate gebreek, tande getrek en allerhande wonde en siektes versorg. Hulle het dikwels hul eie medisyne geskep, sowel as baie van die instrumente wat hulle gebruik het.
Die landelike huisdokter was bekend in die gemeenskap en word dikwels beskou as die waardevolste bate in die omgewing. Hulle het waarskynlik elke kind in die gemeenskap gebaar en met sterwendes gesit terwyl hulle hul laaste asem haal. Hulle het mense in en uit hierdie wêreld gesien en intussen probeer om hulle lewendig en gesond te hou.
Landelike setlaars het dikwels niks om mee te betaal nie, behalwe die vrugte van hul arbeid. Dokters word gewoonlik betaal met koordhout, produkte, vleis, eiers, komberse of ander waardevolle items. Die dokter was 'n familievriend en weet miskien meer as enigiemand van 'n gegewe persoon of familie in die omgewing. Toe 'n skikkingsdokter oorlede is, was dit rede tot groot rou.
Bethenia Owens-Adair , 'n pionierdokter, verhuis in 1843 van Missouri na Oregon en woon in Astoria en Roseburg. Sy behaal haar mediese graad aan die Eclectic Medical College in Philadelphia in 1874 en in 1880 voltooi sy haar doktorsgraad aan die University of Michigan Medical School.
Sy keer terug na Oregon in 1881 en begin 'n suksesvolle mediese praktyk in Portland. Later verhuis sy na Astoria, waar sy aanhou medisyne beoefen en help met die familieplaas.
Dr Owens-Adair beskryf in haar boek, Bethenia Owens-Adair: 'n paar van haar lewenservarings, hoe dit was tydens een van haar huisbesoeke in Astoria: 'Ek het my professionele werk so goed as moontlik uitgevoer op die uitweg, en ek het nooit 'n oproep geweier nie, dag of nag, reën of skyn. Ek was gereeld genoodsaak om te voet te gaan, deur paadjies wat so bedek was met digte ondergroei, en belemmer met stokke en wortels, dat 'n perd en ruiter nie kon verby kom nie, deur modderige en oorstroomde getygebiede in tandvleisstewels.
'Op 'n dag kom 'n heer William Larsen en sê:' My vrou is siek. Kom dadelik. 'Daar was 'n geweldige storm in die suidweste, en ons moes nog 'n kilometer te voet oor die gety land loop voordat ons die Lewis- en Clarkrivier bereik het. Die land was oorstroom, die modder en diepe slik, en die geswelde slope moes op hout en planke gekruis word. Byna die hele afstand was toegegroei met enorme trosse draadgras, waarvan baie drie voet oor was. Hierdie lang, ineengestrengelde gras was 'n groot hindernis om te loop en ek het keer op keer neergeval voordat ek die rivier bereik het. My stewels was vol water, en ek was deurdrenk teen die vel. Die wind het gehuil, en dood voor. Mnr. Larsen was 'n kragtige man en 'n meesterhand met roeispane. Hy spring in die boot en gooi sy hoed, twee jasse af, en begin sy hemp uittrek en sê: 'U moet my verskoon, dokter, maar as ek u ooit daar kry, sal ek aan die vel moet trek.' die situasie en ek het geweet dat die kans teen ons was, en ek het ten volle verwag dat ons, ondanks sy buitengewone sterkte en vaardigheid, genoodsaak sou wees om ver onder ons beginpunt aan die teenoorgestelde kant te land. " Omdat hulle gedink het dat sy die land na die Larsen -huis moet oorsteek, is hulle gered deur 'n klein lansering wat hulle in die stormwind tegemoetkom om hulle die res van die pad te kan dra. Teen die tyd dat hulle aankom, het die vrou die krisispunt oorleef, en so ook Dr. Owens-Adair.
'Ek het die meeste van my opleiding in die afdeling gehad', het sy geskryf, 'en het ek baie reise na die omgewing gemaak.'
Carl Julius Hoffmann in 1902 by UOMS aangesluit het, was hy 'n toegewyde jong student wat as klaspresident gedien het en die hoogste posisie in sy klas behaal het. Na 'n internskap het hy 'n aanbod aanvaar om die praktyk van 'n dokter Longaker in Woodland, Washington, oor te neem. Binne 'n week het hy 'n praktyk in die stad opgestel met sewe salonne en een kerk. Ingesluit by die transaksie wat hy gesluit het, was 'n karretjie en 'n span perde, Trix en Pet.
Dr. Hoffmann het 'n saalperd gekoop om te gebruik toe die paaie onbegaanbaar geraak het. Hy het 'n kantoor in die Bryant -gebou gehad, waar hy 62 jaar lank geoefen het. Hy woon langs sy kantoor op die boonste verdieping, dra water en sny sy eie vir hout vir verhitting en kook. Earle Bryant, wat 'n vinnige vriend geword het, het 'n apteek op die eerste verdieping. By afwesigheid van 'n verpleegster sou Earle as narkotiseur dien. Baie van die beserings wat in die meule en houtkappe opgedoen is, het onmiddellike operasie ter plaatse vereis. Bryant onthou dat daar in daardie dae baie spanningsvolle oomblikke was.
Hoffman se mede -klasmaat en kollega, dr. J. B. Blair van Vancouver, WA, het oor dr Hoffman geskryf: 'Hy het die hele panorama van die lewe gesien, van die kinderkreet tot die afskeid van die ouderdom. Hy het geen uur gehad wat hy sy eie kon noem nie. Geen kamer in sy huis is vrygestel van die noodsaaklike oproep nie. Hoe donkerder die nag, hoe meer die storm huil, hoe groter is die kans dat hy nodig sou wees en uit die slaap opgewek word om na die bed van lyding te gaan. Hy het alle temperature gedra, sweet in Augustus sonne, vries in Desember storms. Hy het verdrink van die reën en verstik deur stof, hy het hier en daar gestroom, middernag honger, middernag slaperig, terwyl ander, onbewus van omgee, rus of verfris word deur kos of slaap.
Om wêreldse goedere op te vang in nie en was nog nooit die doel van dr. Hoffman nie. Geen ander persoon in die gemeenskap het of kon soveel opgeoffer het aan liefdadigheid as hy nie. Hy het al die goeie gedoen wat hy kon aan al die mense wat hy kon, op alle maniere wat hy kon, met min agting op vergoeding, of altyd in gedagte gehou het wat regverdig is, dit wat eerlik is, dit wat waar is. Hierdie voorskrifte het sy lewe beheer. "
George Weirs King is in 1852  in die staat New York gebore. Hy was die negende van die tien kinders van die rewolusionêre oorlogsveteraan Cyrus King of Vermont en Louisa Duncan. Hy studeer aan die mediese afdeling van die Universiteit van Michigan in 1877. Hy dien as assistent -chirurg aan die universiteit, een jaar lank in Kempton, Illinois, vir twee en 'n half jaar, in New York vir 'n jaar en gaan daarna na Chicago.
Terwyl hy in Chicago was, het dr King 'n ernstige longontsteking opgedoen. Na sy herstel is hy die pos van chirurg by Marysville vir die Montana Mining Company aangebied. Hy het geglo dat die klimaat voordelig vir sy gesondheid sou wees, en daarom aanvaar hy dat hy in 1883 aankom. In die 1880's en 90's was dit 'n bruisende stad met drieduisend inwoners en was dit die middelpunt van goudmynbou in Montana.
Dr King het baie toestelle uitgevind vir sy gebruik in chirurgie en algemene praktyk. Die een was 'n toestel om gebreekte ledemate vas te sit, en 'n ander een om beseerde mans te plaas terwyl hulle uit die myne gehys word. Hy was trots op 'n operasie en het baie moeilike en belangrike operasies uitgevoer.
In 1892 het hy 'n patent by die U.S. Patent Office in Washington, DC ingedien vir 'n breukapparaat. "My uitvinding is bedoel om hierdie probleem te vermy deur 'n draagbare apparaat te voorsien waarmee die operateur, sonder die hulp van 'n assistent, die regte verlenging en teenverlenging van en gebreekte ledemaat kan toepas en onderhou, en, het terselfdertyd gratis toegang tot elke deel daarvan vir die maklike aanwending van die spalke of verbande, "het hy geskryf.
Dr King het sy pasiënte getrou bedien tot met sy dood in 1929. Sy plakboek is gevul met lewendige beelde van sy uitvindings en die pasiënte wat hy behandel het van 'n kind wat 'n sent fluitjie ingesluk het, mans wat verskeie beserings in die myne opgedoen het, knuppelvoete tot nekrose van die skedel.
James W. Robinson en Ella Ford Robinson
Ella Ford is in ongeveer 1857 gebore aan kolonel Nathaniel Ford, wat hom in 1844 in Rickreall in Polk County gevestig het. Hulle was saam met haar jonger suster, Angela, die eerste vroue wat aan die Willamette University Medical Department in Salem gegradueer het. Ella trou met die mediese student James W. Robinson (1850-1938). Toe James in 1878 studeer, verhuis die egpaar na Jacksonville, Oregon, en open 'n drogistery wat verband hou met sy praktyk. Dr Ford Robinson het haar eie kantoor geopen en die eerste vroulike dokter geword wat in die suide van Oregon praktiseer. 'N Kennisgewing in die Ashland Tidings lui:' Dr. Ella Ford Robinson – siektes van vroue, 'n spesialiteit. Kantoor en woning by Judge Duncan's, Jacksonville. " Sy het skaars die geleentheid gehad om in Jacksonville te oefen. Sy is 'n jaar later dood tydens die bevalling. Maar James Robinson het in Jacksonville gebly, waar hy 'n besige praktyk uitgevoer het.
Jacksonville het die kulturele en kommersiële sentrum van die streek geword nadat goud in 1851 gevind is, maar toestande was steeds moeilik vir dokters en pasiënte. In sy memoires onthou dr. Robinson dat daar geen telefone was in die geval van 'n siekte of 'n besering nie; diegene wat 'n dokter nodig het, moet aan die einde van die werksdag 'n gehuurde hand vir hulp stuur. Baie reise was vyftig tot honderd myl of meer op slegte paaie deur allerhande weersomstandighede.
Jacksonville was 'n pioniersdorp. Abigail Scott Duniway, 'n leidende mag in die suffragistiese beweging, skryf oor 'n besoek aan Jacksonville: 'Ek het na Suid -Oregon gegaan in 1879, en terwyl ek as verblyf in Jacksonville aangeval is met 'n vertoning van eiers (sedertdien in daardie afdeling bekend as' Jacksonville -argumente '), was ek ook gebrand in beeld in 'n hoofstraat nadat die son ondergegaan het. Jacksonville is 'n ou mynstad, pragtig geleë in die hartjie van die suidelike Oregon -berge, en het geen verbinding met die buitewêreld nie, behalwe deur die daaglikse koetsry. Sy vooraanstaande manne is ou mynwerkers of vlugtelinge uit die bosvelddistrik waarvandaan hulle deur die burgeroorlog gedryf is. Die smet van slawerny is nog steeds op hulle en die metodes van grens-ruffians is hul hart se vreugde. Dit is waar dr Robinson sy loopbaan tot sy dood uitgevoer het.
Dr Robinson was bekend as die laaste van die pionierdokters in Jacksonville. Toe hy in hierdie klein dorpie aankom, het hy gevoel dat hy sy paradys gevind het. Hy het sy praktyk tot in sy dood in Jacksonville voortgesit en kilometers lank in alle rigtings na gesinne gesorg.
Mary Purvine begin haar lewe as die dogter van New England Quakers. Met die een broer dood en die ander wat in die regte werk, het Mary geleer om die plaaswerk te doen, sowel as om die huishoudelike take te versorg. 'Dun en reguit', het sy gesê dat sy grootgemaak is om net te weet dat 'dit 'n sonde was om te lieg, en dat die ergste in die wêreld 'n dronkaard was'. Toe haar ma se arm deur 'n val gebreek word, kom 'n vroulike dokter om die bene vas te maak. Mary het onmiddellik aangekondig dat sy 'n dokter sou word. Sy betree die Willamette University Medical Department in Salem, Oregon en studeer in 1899, die enigste vrou in 'n klas van vier mans.
Na die gradeplegtigheid begin sy 'n praktyk in Condon, Oregon, 'n stad met 800 inwoners. Sy vertel hierdie verhaal van groot gevaar en dapperheid: 'n Man van 'n boerdery wat ver aan die ander kant van die John Day -rivier geleë is, het tien kilometer na die naaste telefoon gery om die dokter te vertel van die naderende geboorte van 'n kind. Dr Purvine en haar bestuurder het vyf ure per perd en wa in 'n verblindende sneeu gereis, afgeklim na die 30 Mile Canyon waar hulle by die rivier aangekom het. Die veerman het aanwysings gegee na die plaas, geleë op 'n pad wat nie bestaan ​​nie. By die "een kamer en leunend", kom sy agter die vrou het reeds geboorte geskenk. Dit gaan goed met die ma en die baba, maar daar moet nog 'n terugreis wees.
Die veerman was nêrens te vinde toe dr Purvine en haar bestuurder by die rivier aankom nie. 'N Veertienjarige seuntjie het hulle oorgeneem, maar met voete geland om van die bank af te gaan. Stormwolke was besig om te samel, en meer sneeu dreig. 'N Vinnige klap van die leisels stuur die perde teen die oewer op en laat die wiele van die karretjie in die rivier. Na nog drieë het die wa en perde veilig op vaste grond geloop. Die span moes 'n klim van elf myl oorsteek voordat hulle die canyon bereik. Toe hulle die woonstel bereik, gee een van die perde uit. Die bestuurder het die perde aangespoor en uiteindelik die pad gevind na 'n huis waar hulle 'n uur se rus en kos geëet het. Met min tyd oor, bereik hulle wat hulle gedink het die afdraand na die canyon was, maar hulle het net spoorlose sneeu gevind. Met 'n lantern trap die bestuurder om en om totdat hy uiteindelik die pad vind. Sewentien uur later is hulle dankbaar terug na Condon.
Die ouers het hul dogtertjie Mary ter ere van haar genoem. 'Sy was kruisoog en het 'n gemene geaardheid', het dr. Purvine gesê, 'en sy is eers betaal nadat ek getroud was, toe ons paaiemente per week uit 'n skep tamaties gehad het. Geen wonder ek gee nie om vir gesnyde tamaties nie. "
Esther Pohl Lovejoy en Emil Pohl
Dr Esther Pohl Lovejoy is in 1869 gebore en het grootgeword in 'n houtkamp naby Seabeck, Washington, en woon later in Portland, Oregon. Vir 'n rukkie kon sy nie besluit tussen 'n loopbaan in teater of medisyne nie, maar uiteindelik kies sy medisyne deur te sê dat dit 'drama in sy hoogste vorm' is.
Die vroulike dokter wat die jongste suster van Lovejoy gebore het, het vir haar 'n inspirasie geword om aan die Universiteit van Oregon se mediese skool te gaan. Met 'n jaar verlof om geld te verdien, het sy binne vier jaar klaargemaak en in 1894 'n medalje behaal vir haar sterk akademiese prestasie.
Esther trou met sy klasmaat Emil Pohl en volg hom na die Gold Rush in Skagway, Alaska, waar haar broers verskaffers was van goudzoekers. Hulle woon in 'n houthuis met 'n kaggel vir warmte en kerse vir lig. As die nuwe dokters in die stad, was hul dienste voortdurend in aanvraag. Dr Pohl, geklee in pels teen die koue, het die hond se slee deur haar pasiënte gehardloop. As sy ver van die stad af moes ry, het sy 'n inheemse seuntjie verloof wat die land ken.
Die Pohls het 'n hospitaal in 'n ou muilhut begin. Met die hulp van 'n bekende dobbelaar met die naam Soapy, selfverklaarde "King of the Klondike". Soapy het die nuwe dokters uitgenooi om met 'n skare mans met 'n bont hare te praat in die salon van Soapy. Na die toespraak is 'n hoed geskenk en meer as $ 3,000 aan munte, stof en beloftes versamel. Die Union Church of Skagway het aangebied om die hospitaal te borg en met hul hulp is die ou shack herstel, skoongemaak en geverf. Toe dit klaar was, het dit slegs vir operasies en ernstige gevalle gedien. Die meeste dokters het ver van die stad af plaasgevind.
Op Kersdag het dr. Pohl se broer Fred die stad se vieringe betree om die bruikbaarheid van 'n fiets in die sneeu te demonstreer. Twee vriende gevolg deur honde-slee om seker te maak dat hy die pas en terug kan haal.
Die drie is nooit weer lewend gesien nie, hulle is vermoor op die Skagway-Dawson-roete. Die Mounties het eers die lyke van Fred se vriende gevind. Sy lyk is eers gevind toe die springontdooiing in 'n vlak gat begrawe is. Dr Pohl het Alaska vir altyd verlaat en vir haar man gesê: 'Ek kom nie terug nie. Ek het net nie meer die hart vir Alaska nie. "
Dr Emil Pohl het voortgegaan met sy praktyk in Skagway en die omliggende streke. Terwyl hy 'n epidemie van enkefalitis bestry het, het hy die siekte opgedoen en beswyk. Esther keer weer terug na Alaska, maar net om die lyk van haar oorlede man op te haal.
Herbert Merton Greene , die oudste van nege kinders, is in 1878 in die Blue Ridge -gebergte van Noord -Carolina gebore. Dit was daar waar 'n dokter in Mitchell County, 'n weermagmedisyn, hom geïnspireer het om dokter te word.
Greene verhuis na die weste en volg die Universiteit van Oregon Mediese Skool, studeer in 1904. Hy voltooi nagraadse studies aan die Vanderbilt Clinic in New York en dien internskappe by die Multnomah County Hospitaal, die Coffey Hospitaal en die North Pacific Sanitarium.
Greene se eerste jaar as dokter is deurgebring om per huis en perd huis toe te bel in LaCrosse, Washington. LaCrosse, langs die OR & ampN -spoorlyn, was 'n baie klein stad met minder as 500 inwoners. Hy werk ook as die eienaar se assistent in LaCrosse se salon en apteek.
Na sy ervarings as 'n landdokter besluit hy dat die plattelandse lewe nie vir hom is nie. Hy het 'n huis op die basaltkranse van die Willamette -rivier gebou en 'n suksesvolle praktyk in Portland, Oregon, uitgevoer totdat hy in 1962 geslaag het.
Forbes Barclay is gebore in Skotland in 1812. Hy het sy pa, John Barclay, in die medisyne gevolg. Hy studeer aan die Universiteit van Edinburgh, Skotland en ontvang sy diploma aan die Royal College of Surgeons in Londen in 1838. Hy word in 1839 as chirurg aangestel by die agbare Hudson's Bay Company. Op reis deur Kaap Horn kom hy in 1840 by Fort Vancouver aan. Dr Barclay is onmiddellik in beheer van die hospitaal by die fort, wat beskryf is as 'n ou skuur buite die opgaardam. Hy het ook die setlaars en die Indiane in die streek bygewoon.
Na 10 jaar verhuis Barclay na die jong nedersetting Oregon City, 'n stad wat deur die Hudson's Bay Company gestig is. Hy het besluit om 'sy lot met die Amerikaners te werp'. Sy praktyk strek tot by "St. Helens on the Columbia, die Waldo Hills in die suide en Foster's in die Cascade Mountains. " Hy het te perd en per kano gereis deur 'n Indiese gids. Toe hy in 1873 op 61 -jarige ouderdom sterf, het die gemeenskap oor hul verlies getreur. Hy word beskou as 'n "vriendelike, bekwame en toegewyde dokter onder ons."
Ontwikkelings in vervoer en tegnologie het onmeetlike verbeterings aangebring in landelike mediese sorg in die noordweste van die Stille Oseaan, maar landelike praktyk het vandag nog ooreenkomste met dié van die 19de eeu. Soos die OPB produksie van Die Oregon -verhaal: landdokters, landelike medisyne verduidelik: 'Net soos hul voorgangers, doen landdokters van vandag dinge 'n bietjie anders, maar hulle tart ook die stereotipes. Hulle is van die beste gesondheidsorgverskaffers in die staat en is steeds geneig om 'n soort hele persoonlike sorg te beoefen wat selde in stedelike medisyne voorkom. Die meeste studeer medisyne in 'n groot stad - het waarskynlik selfs in een grootgeword - en het 'n landelike praktyk gekies omdat hulle die lewenstyl en gemeenskap waardeer. In baie gevalle is die dokter moontlik nie 'n werklike 'dokter' nie, maar 'n vaardige professionele persoon met verskillende geloofsbriewe. En hoewel die meeste pasiënte staatmaak op versekering om die koste van gesondheidsorg te dek, kan 'n plattelandse dokter steeds oorreed word om 'n betaling van 'n koord brandhout of 'n kant van beesvleis te aanvaar. "
Oregon Health & amp Science University is toegewyd aan die verbetering van die gesondheid en lewensgehalte vir alle Oregon -inwoners deur uitnemendheid, innovasie en leierskap in gesondheidsorg, onderwys en navorsing.
© 2001-2020 Oregon Health & amp Science University. OHSU is 'n regstellende aksie -instelling met gelyke geleenthede.
8 Robert Jeffrey
Robert Jeffrey was 'n Britse seeman wat op 'n Royal Navy -sloep genaamd die Werf onder bevel van Captain Lake tydens die Napoleontiese oorloë. Beïndruk was destyds 'n diensplig wat die Royal Navy beoefen het, so natuurlik was Jeffrey weerstandig teen diens in die Werf.
Jeffrey is betrap toe hy bier uit die skip & rsquos -winkel gesteel het. As straf het Kaptein Lake besluit om Jeffrey sonder enige voorraad op 'n woestyn -eiland te maroon. Toe die meerderes van Lake & rsquos uitvind wat gebeur het, beveel hulle hom om terug te gaan en die gestrand seeman te gaan haal. Toe hulle na die eiland terugkeer, vind hulle geen spoor van hom nie en neem aan dat hy dood is. 'N Navraag is gedoen en kaptein Lake is uit sy pos ontslaan.
Jeffrey het trouens daarin geslaag om te oorleef deur limpets te eet en reënwater te drink. Na nege dae en 'n paar mislukte pogings om verbygaande skepe af te vlag, is Jeffrey gered deur 'n Amerikaanse skip. Die skip het hom teruggeneem na Massachusetts, waar hy 'n aantal jare gewoon het. Eers later het die Britse regering uitgevind dat Jeffrey nog lewe.
Salaris in die Victoriaanse era
Melkvrou se loon-9 per week
Tandarts se heffing vir 2 vulsels - 10s 6d
Die hoogste loon van 'n vrou wat 'n naaimasjien bedryf - 16s
Gemiddelde koffiestalletjiehouer, algemene arbeider of vrouekopieklerk in die stad se salaris was- £1 per week
Min. koste van 'n begrafnis - £4
Inwonende bediende se verdienste was £6 per jaar. Algemene bediende - £16 jaarliks.
'N Volledige stel valstande kos £21
'N Butler - £42 per jaar terwyl die poskantoor - £90 per jaar.
Anglikaanse pastoor - £140 per jaar die goewerneur van die Bank van Engeland - £400 p.j.
1. Volgens Porter Porter, Dale H. The Thames Embankment: Environment, Technology, and Society in Victoriaanse Londen, in die middel van die 1860's het werknemers in Londen laer vir 'n 10-uur dag en ses dae week ontvang:
gewone arbeiders 3s. 9d.
graafmachines wat hul eie "langwaterstewels" 4s dra. 6d.
messelaars, timmermanne, messelaars, smede 6's. 6d.
ingenieurs 7/6 (= £ 110 pond/jaar)
2. Hierdie lone weerspieël weeklikse vergoeding in die middel tot laat 60's (verskillende bronne word hieronder gelys)
Mail Coach Guard ... 10/0 + wenke
Vroulike telegraaf ... 8/0
Londense ambagsmanne ... 36/0
Londense arbeiders ... 20/0
Plaashande ... 14/0
Seeman op stoomwaens ... 16/4
3. Vir beroepe met 'n beter verdienste is salarisse in jaarlikse bedrae genoem.
'N Boks in die Royal Opera House - £8 000 Lord Derby se inkomste was £150 000. Die jaarlikse inkomste van die hertog van Westminster het almal 'n koelte bereik £250,000.
Hier is meer inligting beskikbaar: Victorian Black People Jobs. Vir inligting oor salaris, verwys na Bowley, A. L., Lone in die Verenigde Koninkryk in die 19de eeu. Cambridge: University Press, 1900. Burnett, John, 'n Geskiedenis van lewenskoste. Harmondsworth: Penguin, 1969. Hayward, Arthur, The Days of Dickens. New York: EP Dutton & amp, Company, 1926.
American Gravestone Evolution - Deel 1
Nadat ek die afgelope 15 jaar monumente op die oudste begraafplase van die land bewaar het, was ek geïntrigeerd deur die geskiedenis wat ek ontdek het toe ek tyd geneem het om leidrade in die landskap om my en in die klippe self te soek. 'N Historiese begraafplaas, en alles wat daarin gepaard gaan, is 'n soort antieke raaisel wat ek hoop dat jy net soos ek sal intrigeer.
Deur die vakmanskap van vroeë klipkappers te verstaan ​​en die bronne op te spoor vir die verskillende soorte klip wat hulle gebruik het, kry ek waardering vir die vindingrykheid van die mense van die tyd. As ek die vordering van mode en style in die godsdienstige en ikoniese simboliek van grafstene opmerk terwyl ek daaraan werk, sit 'n ander stuk van die raaisel bymekaar, wat aanduidings gee oor die vrese en hoop van ons koloniale voorouers. As ek tyd geneem het om die estetiese denke wat in die vroeë 'beplande' begraafplase ingegaan het te waardeer, en die vindingrykheid van hierdie vroeë 'landskapargitekte' te erken, het dit vir my 'n bron van eindelose fassinasie gebring.
Deur begraafplase met 'n messelaarsoog, 'n kunstenaarshart en nuuskierigheid van 'n historikus te bekyk, het ek bewondering gekry vir die kunstenaarskap van ons koloniale voorouers, en waardering vir die uitdagings waarmee hulle te kampe het en die visie wat hulle gehad het om hierdie lewendige buitemuseums te skep. Dit sou onmoontlik wees om alles wat ek geleer het, in verband te bring, maar ek sal probeer om 'n oorsig te gee van die historiese vordering van begraafplase in koloniale en Victoriaanse Amerika en die leser te wys op spesifieke voorbeelde van besienswaardighede wat ons geskiedenis nie net in verhaal, maar in klip.
Historiese begraafplase kan in byna elke deel van Amerika gevind word. Hulle wissel baie in grootte, vorm en styl, afhangende van die streek, landskap en godsdienstige invloede waarop hulle gebou is. Begraafplase was 'n belangrike aspek van byna elke koloniale Amerikaanse stad, en was meestal direk langs 'n kerk, vergaderhuis of langs die stad se groen geleë.
In die vroegste koloniale tydperk het die plaaslike landskap en beskikbaarheid van grond 'n groot invloed gehad op die presiese ligging van begraafplase. Soms is heuwelagtige terrein gekies vir die terrein van 'n begraafplaas, aangesien die grond moeilik was om op te boer of op te bou. Dit was tradisioneel bekend dat rotsagtige plekke moeilik was om te boer, tot groot ontsteltenis van die toekomstige grafgrawers.
Ongelukkig is daar baie min bestaande oorspronklike rekords uit die vroeë koloniale era oor, dus moet baie bepaal word op grond van die oorblyfsels van die grafstene self.
Vroeë koloniale begraafplase was geneig om in die volgorde van behoefte gebruik of gevul te word, nie in lotte aan gesinne verkoop nie. Grafgrawers het moontlik doelbewus spasies gelos vir relikse of gesinne, vir die eggenoot wat nog gelewe het, maar die vroegste begraafplase toon bewyse van mense wat met die beskikbare dinge reg is. Min beplanning, maar baie sorg, het na hierdie begraafplase gegaan, wat dui op 'n meer rustieke, minder geldbevolking.
Die vroegste Europese setlaars het geen professionele klipwerkers gehuur toe hul geliefdes gesterf het nie. Hulle sou óf eenvoudige houtmerkers óf houtkruise maak om onlangse begrafnisse te merk. Dikwels is veldstene en growwe gekerfde rotse gebruik, soms met name of voorletters ingekrap. Teen die middel van die 1600's het vaardige klipwerkers na Amerika begin migreer, wat meer kuns en vakmanskap meebring, maar die materiaal gebruik het.
Gedurende die koloniale era was die grafstene van kleiner grootte en meestal gemaak van sagter kliptipes, soos sandsteen en leisteen, wat makliker was om uit te steek, te sny en te sny. Die primêre styl van die grafsteen is 'n tabletsteen genoem, wat 'n enkele stuk gesnyde klip beteken, vertikaal en regop geplaas. 'N Gemiddelde tabletsteen het ongeveer 'n derde van sy massa ondergronds.
Boston was die episentrum van grafstene in koloniale Amerika, en 'n plek waar handel en vaardighede direk uit die buiteland ingevoer is. In die meeste dele van Amerika, gedurende die 17de en 18de eeu, was grafgrafwerk nie 'n voltydse beroep nie, aangesien die werk te sporadies was vir 'n kerwer om ten volle te verdien. Baie van die vroeë snyers het deeltyds gewerk, en het moontlik ook as messelaars, timmermanne of boere gewerk.
Teen die laat 1600's in Boston het die bevolking egter groot genoeg geword om 'n paar voltydse grafstene te ondersteun. Die Boston -gebied bevat ook 'n magdom leisteen van uiters hoë gehalte, wat maklik was om te sny en ook baie bestand was teen verwering. As gevolg van die grootte en die bevolking van Boston en die kwaliteit van die klip, is koloniale koloniale tabletstene van Boston -leisteen in groot getalle gekerf en na verre plekke langs die hele oostelike kus gestuur. Ek het persoonlik Boston -leisteengrafstene waargeneem tot in Charleston, SC en Savannah Georgia.
Die vorms, beelde en simboliek van die koloniale grafstene is eers van baie ouer invloede in Europa oorgedra. Maar eers in Amerika het hulle vinnig baie uiteenlopende en streeksstyle aangeneem. Teen die middel van die 1700's.
Afhangende van die godsdienstige invloede, die beskikbare materiaal en die agtergrond van die grafsteen, het die eens eenvoudige stoïsynse inskripsies uitgebrei tot uitgebreide, versierde en gesnyde grafstene.
Teen die vroeë 1700's het Newport Rhode Island twee van sy eie voltydse grafstene, John Bull en John Stevens, gehad. John Steven se onderneming, wat in 1705 gestig is, het 'n belangrike invloed op ander kerwers geword, aangesien sy klippe in groot getalle geskep en in die groot gebied geïnstalleer is. Hoewel dit nou deur 'n ander gesin bestuur word, NAAM van Maatskappy - is vandag bekend as die oudste grafsteenwinkel in Amerika wat voortdurend in bedryf is.
Die Newport -leisteen is egter nie so volhoubaar soos die Boston -leisteen nie en word gereeld mettertyd erodeer, wat veroorsaak dat die gravures en inskripsies vervaag word, soms tot baie moeilik om te lees. Terwyl Boston en Rhode Island grafstene na ander dele van koloniale Amerika uitgevoer het, het ander streke meer plaaslik gebly en op hul eie hulpbronne staatgemaak om hul afgestorwe familielede te eer.
Voordat die spoorweë die dorpe in New England verbind het, was dit baie moeilik en tydrowend om klip, wat ongeveer 150 pond per kubieke voet weeg, te verskuif, sodat baie ander soorte klippe in die koloniale tydperk regionaal gebruik is. Met die uitsondering van die Boston -leisteen, wat per skip langs die kus gestuur is, het die meeste grafgrawers gewerk met die klipmateriaal wat plaaslik beskikbaar was. Stene moes sag genoeg wees om te skeur en met handgereedskap te sny, maar duursaam genoeg om erosie te weerstaan.
Connecticut, my geboortestaat, het sy eie lang koloniale geskiedenis, wat deur middel van grafsteenstudie opgespoor kan word. Daar was amper geen leisteen vir grafstene in Connecticut nie, maar 'n groot hoeveelheid sandsteen was beskikbaar vir gebruik. Sandstene word gevorm wanneer vars water opdroog en die sandkorrels met verskillende minerale gemeng word om saam te vorm tot 'n matriks. As daar genoeg druk onder die grond is, en na 'n lang geologiese tyd, sal hierdie sandmengsel 'n klip word. Hoe hoër die klei -inhoud, hoe swakker en minder duursaam is die klip. Hoe hoër die silikaatinhoud, hoe sterker en duursamer sal die klip wees.
In Connecticut loop daar volop sandsteenare van die oewer in die suide, tot by Long Meadow, MA, en verder in die noorde. Hoe verder noord, hoe beter die kwaliteit van die klip, en hoe duideliker en duideliker word die kerf vandag.
Die vroegste grafsteenkerwer in Connecticut was George Griswold, van Windsor, CT. Hy het waarskynlik oorsese opleiding ontvang, maar het in die middel van die 1600's in Winsor aangekom, reeds 'n kundige klipkapper. Die sandsteen wat hy gewerk het, staan ​​bekend as bruinsteen, 'n slengterm wat beskryf word as 'n sandsteen wat bruin van kleur is.
Die sandsteen in die Windsor-gebied wat hy bewerk het, was 'n bruinrooi kleur, met 'n baie fyn korrel, en was relatief hoog in silikate. Dit is geneig om minimaal te verweer, en Griswold se bondige letters op klippe wat so vroeg as die middel tot laat 1600's dateer, kan vandag op byna al sy klippe maklik gelees word. Hierdie klippe staan ​​vandag nog in Windsor, CT, in die oudste deel van die Palisado -begraafplaas, in die historiese distrik.
'N Groot klip vir studie, die oudste ingelegde, leesbare grafsteen in Amerika wat deur Grisold gesny is, is een wat ek gehelp het om te bewaar. Dit is die kisgraf in die begraafplaas in Palisado. Alhoewel dit moontlik teruggedateer en op 'n effens later datum uitgekap is, lees dit duidelik 'ds. Ephraim Huit, wat in 1644 oorlede is. Interessant genoeg is daar twee opskrifte op die graf, waarvan die teenoorgestelde kant baie later in die 1800's uitgekerf is. Griswold se kundigheid word bewys deur die feit dat die meer onlangse kerf meer erodeer as die oorspronklike klipvlak aan die suidekant.
Ongeveer 15 myl suid van Hartford lê Middletown, CT. Vandag staan ​​die stad bekend as Portland, maar was in koloniale tye deel van Middletown, destyds East Middletown, as gevolg van die ligging daarvan, net oos van die rivier die Connecticut, waar die sandklippe nog steeds teen die oostelike rand kan sien. Sandsteen word sedert die 1600's uit hierdie gebied ontgin en in grafstene gesny. Twee gesnyde gesinne, die Stancliff's en Johnson's, sou gedurende die 1700's voortgaan om hierdie klip met toenemende vakmanskap te werk.
Net soos die klippe wat Griswold gebruik het, is die ander vroeë klippe uit hierdie streek geneig om minder te verweer en is dit baie duursamer as baie van die meer onlangse bruingesteentes. In die middel van die laat 1800's word gesê dat die Portland -steengroewe die grootste steengroefbedrywighede ter wêreld geword het, wat die klip per boot en per trein na Amerika gestuur het. Die beroemde bruinsteengeboue in New York is uit hierdie klip geskep.
In Oos -Connecticut was die gekose materiaal 'n tipe klip wat skis genoem word. Dit word in groot hoeveelhede in Bolton, East Hartford en Norwich aangetref en is in die meeste ander streke baie skaars as 'n grafsteenmateriaal. Schist is 'n metamorfiese gesteente wat grootliks bestaan ​​uit glimminerale. Alhoewel sommige grafstene eroseer en hul gesnyde besonderhede en inskripsies redelik vinnig verloor en verval, het ander vanaf die middel van die 1700's steeds bondige gegraveerde besonderhede en kan vandag maklik gelees word.
In Wethersfield is VT groot hoeveelhede van 'n relatief skaars grafsteenmateriaal gebruik as gevolg van 'n baie aktiewe steengroefoperasie in speksteen. Omdat dit sag genoeg is om met u vingernael te krap, sou algemene wysheid bepaal dat speksteen vinnig sou verweer as dit buite geplaas word.
Alhoewel dit 'n baie sagte materiaal is, wat grootliks bestaan ​​uit talk (wat uit babapoeier gemaak kan word), bevat dit ook baie silikate, wat dit baie weerstand bied teen sure, soos suurreën. Baie van hierdie speksteenmerkers is vandag nog in 'n byna perfekte toestand, met duidelike en maklik leesbare inskripsies.
Alhoewel marmer gedurende die Victoriaanse era die beste keuse sou word, het ek baie vroeë marmergrafstene in die staat New York teëgekom, sommige dateer nog voor die revolusionêre oorlog. Dit is duidelik dat marmer in sommige streke gedurende die laat koloniale tydperk gewerk is. My ondersoek na die bron van hierdie klip is aan die gang, maar ek word oortuig dat die klip wat in die koloniale tyd gebruik is, moontlik ontstaan ​​het in Dorset Vermont, moontlik die eerste marmergroef in Amerika, wat in 1785 begin het. Hoewel in sommige streke marmer is aan die einde van die 1700's gebruik, maar dit sal binnekort al die ander tipes oortref as die steen van die grootste grafsteen vir die grootste deel van die 1800's.
Marmer bestaan ​​hoofsaaklik uit kalsiumkarbonaat. Dit word gevorm wanneer kalksteen, 'n sedimentêre gesteentes wat uit gebreekte seeskulpe bestaan, duisende jare lank baie hitte en druk ondergronds ontvang. As gevolg van sy lang vormingsproses, staan ​​marmer bekend as 'n metamorfe gesteente.
Baie wit marmer bestaan ​​uit amper suiwer kalsiumkarbonaat. Hierdie tipe was meestal gesog vir grafstene met gedetailleerde snywerk en was inderdaad die ideale materiaal om in beeldhouwerk te sny. Dit het so gewild geword dat Carrera -marmer byvoorbeeld vir hierdie doel uit Italië ingevoer is vir gebruik deur welgestelde beskermhere.
Die grootste probleem met marmer is egter die onvermoë om sure te weerstaan, soos suurreën in 'n moderne buitelugomgewing. (Som dit op) Ironies genoeg, alhoewel dit baie duur en gesog is deur welvarende gesinne, word inskripsies op marmer grafstene vandag dikwels vervaag tot onduidelikheid.
Teen die vroeë 1800's het baie begraafplase in die middestad alreeds oorvol geword. Stedelike verspreiding het oor die kerke versprei, en 'n gebrek aan instandhouding en sorg het tot baie klagtes gelei oor rondloper, grafroof en diefstal van begrafnisvoorwerpe. As gevolg van hierdie faktore en toenemende gesondheidsprobleme, is die landelike begraafplaas gebore.
'Begraafplase', uit 'n Griekse woord, beteken 'slaapplek', was beplande begraafplase wat doelbewus weg van bevolkingsentrums geleë was, hetsy aan die buitewyke van die stad of in die aangrensende voorstede. Dit het voorsiening gemaak vir die beplanning, opmeting en verkoop van gesinspersele voor behoefte. 'N Beplande, netjies ingerigte begraafplaas laat toe dat groter gesinsmonumente op 'n erf met baie toekomstige begraafplekke gesentreer word.
Een van die vroegste beplande begraafplase in Amerika is in New Haven, vandag Connecticut, genaamd Grove Street Cemetery. Teen die laat 1700's het die historiese begraafplaas op die New Haven Green alreeds oorvol geword, en baie kwessies is aan die orde gestel oor die noodsaaklikheid van nuwe begraafplanne. In 1797 is die New Haven Burying Ground opgeneem en sou dit bekend staan ​​as The Grove Street Cemetery. Dit bevat erwe wat permanent in besit is van individuele gesinne, kompleet met sieraanplantings en selfs geplaveide strate en paaie.
In die vroeë 1800's was die Center Church on the Green omring deur die ou, historiese begraafplaas. Later wou die kerk uitbrei, so om plek te maak vir die nuwe veel groter kerkstruktuur, het hulle beplan om die hele begraafplaas, klippe en menslike oorskot na die nuutgestigte New Haven -begraafplaas te verskuif. Nie almal was bly oor die verskuiwing van die sterflike oorskot van baie van die stigtergesinne van New Haven nie, en 'n ongewone kompromis is bereik. Die nuwe sentrumkerk sou reg bo die oudste deel van die begraafplaas gebou word.
Vandag kan hierdie oorspronklike begraafplaas in die kelder van die kerk gevind word. Dit staan ​​bekend as die New Haven Crypt en is gedurende besoekure oop vir die publiek. Ek was persoonlik betrokke by die voortgesette bewaringspogings by die Crypt, wat baie agteruitgangskwessies ondervind het wat verband hou met 'n hoë watertafel in die omgewing.
Die begeerte om historiese begraafplase te verskuif of te verwyder, was nie beperk tot New Haven nie, en was in werklikheid 'n baie wydverspreide praktyk in Amerikaanse stedelike gebiede gedurende die 1800's.
Die Granary in die middestad van Boston, wat 5 ondertekenaars van die onafhanklikheidsverklaring bevat, het selfs 'n straatnommer gekry voordat eiendomsontwikkelaars probeer om die hele begraafplaas in die middel van 1800a na die nuutgestigte Mount Auburn Cemetery oorkant die Charles te verskuif Rivier in Cambridge.
Gelukkig is hierdie roekelose idee nie aangeneem nie, aangesien die Amerikaanse historiese bewaringsbeweging begin het en baie baklei het om baie bakens teen die verwoestende bal op die elfde uur by baie toekomstige geleenthede te beskerm.
Mount Auburn is een van die vroegste voorbeelde van die beplande beweging van die landelike begraafplaas. Hierdie soort begraafplaas bevat skilderagtige kronkelpaaie met beplande landskap, damme, fonteine ​​en skaars bome. Binne elke volgende dekade sou byna elke stad in Amerika sy voorbeeld volg. Hierdie beplande begraafplase maak voorsiening vir voorafverkope van lotte, wat ook groter gesinsmonumente vergemaklik het. Tegnologiese vooruitgang in masjinerie, steengroef, sny en die vervaardiging van klip het ook die weg gebaan vir groter, meer versierde en ingewikkelde monumentale installasies wat die standaard geword het vir die ryk klasse van die tydperk in die Verenigde State.
Ontsnap uit slawerny, lewe in New Bedford en werk saam met die American Anti-Slavery Society
Douglass het met 'n paar beperkings na Baltimore verhuis, maar die voorreg het tot 'n einde gekom toe hy besluit het om 'n godsdienstige vergadering buite Baltimore op 'n Saterdagaand by te woon en sy weeklikse fooi uit te betaal. Die volgende Maandag, toe Douglass terugkom, het Auld hom gedreig. Na die ontmoeting was Douglass vasbeslote om aan sy slawerny te ontsnap. Hy ontsnap in September 1838 deur hom aan te trek as 'n matroos en reis van Baltimore na Wilmington, Delaware, per trein, daarna met 'n stoomboot na Philadelphia, en daarvandaan met die trein na New York. Swart matrose het in die 19de eeu gereis met dokumente wat hulle beskerming verleen onder die Amerikaanse vlag. Douglass het sulke dokumente gebruik om sy deur na die noorde te beveilig met die hulp van Anna, wat volgens haar familie haar veerbed verkoop het om sy gang te finansier.
New York was 'n gevaarlike plek vir slawe wat vryheid soek. Talle slawevangers het na die stad gereis om diegene wat ontsnap het, op te spoor. Baie inwoners, swart en wit, was bereid om geld vir die owerhede te vertel van mense wat probeer om van slawerny ontsnap. Ter wille van sy eie beskerming het Douglass (nog maande nadat hy die naam aangeneem het) sy naam verander van Frederick Bailey na Frederick Johnson. 'N Toevallige ontmoeting met die swart afskaffer David Ruggles het Douglass na veiligheid gebring. Anna het etlike dae later in New York aangekom, en die twee is getroud deur dominee J.W.C. Pennington.
Op aanbeveling van Ruggles het die egpaar vinnig New York verlaat na New Bedford, Massachusetts. Ruggles het bepaal dat die skeepvaartbedryf van New Bedford Douglass die beste kans sou bied om werk as skeepskraper te kry. In New Bedford het die egpaar by 'n plaaslike egpaar Black, Nathan en Polly Johnson, gebly. Omdat baie gesinne in New Bedford die van Johnson gehad het, het Douglass gekies om sy naam weer te verander. Nathan Johnson stel die naam Douglass voor, wat geïnspireer is deur die naam van 'n verbanne edelman in die gedig van Sir Walter Scott Die dame van die meer. Die pasgemaakte Frederick Douglass het vir die eerste keer geld verdien as 'n vry man. Ondanks Douglass se vorige werkservaring, het rassevooroordeel in New Bedford hom verhinder om as skeepskrywer te werk (wit caulkers het geweier om saam met Black caulkers te werk). Gevolglik het Douglass sy eerste jare in Massachusetts as gewone arbeider deurgebring.
Douglass was 'n ywerige leser gedurende sy volwasse lewe. Toe hy na New York ontsnap, het hy 'n afskrif van Die Columbian Redenaar. In New Bedford ontdek hy die afskaffingskoerant van William Lloyd Garrison, Die Bevryder. Douglass was geïnspireer daardeur en het die somer van 1841 'n byeenkoms bygewoon in die Massachusetts Anti-Slavery Society in Nantucket. Die toespraak van Douglass is deur die gehoor geprys, en hy is as 'n agent vir die groep gewerf.
As agent van beide die Massachusetts Anti-Slavery Society en die American Anti-Slavery Society, reis Douglass deur die land om afskaffing en die organisasie se agenda te bevorder. Hy en ander persone wat aan slawerny -omstandighede ontsnap het, beskryf gereeld hul eie ervarings onder die omstandighede. Die American Anti-Slavery Society ondersteun die afskaffing van 'moral suasion', die oortuiging dat slawerny 'n morele onreg was wat met gewelddadige middels teëgestaan ​​moet word. Douglass het hierdie filosofie gedurende die beginjare van sy afskaffingsloopbaan sterk bevorder. In sy toespraak tydens die Nasionale Konvensie van Kleurlingburgers van 1843 in Buffalo, New York, het die swart afskaffer en minister Henry Highland Garnet 'n resolusie voorgestel waarin 'n beroep op slawe gedoen moet word om teen hul meesters op te staan. Die omstrede resolusie het 'n spanningsvolle debat tydens die byeenkoms ontlok, met Douglass wat sterk gekant was. Sy geloof in morele verslawing sou hom tydens hierdie fase van sy loopbaan herhaaldelik in stryd met ander swart afskaffers plaas. As agent het Douglass die middele gekry om sy gesin te onderhou. Hy en Anna het vyf kinders gehad: Rosetta (gebore 1839), Lewis (gebore 1840), Frederick jr. (Gebore 1842), Charles (gebore 1844) en Annie (gebore 1849).
Die geskiedenis van moeder Jones
Mary Harris Jones, die naamgenoot van hierdie tydskrif, het 'n persona gemaak wat haar 'n legende gemaak het onder werkende mense. Waarom word daar vandag so min oor haar onthou?
Deur Elliot J. Gorn
Upton Sinclair het Moeder Jones geken. Die skrywer van die topverkoper-uiteensetting van die vleisverpakkingsbedryf, The Jungle, het haar selfs 'n karakter gemaak in een van sy romans, 'n ligte gefiksionaliseerde werk genaamd The Coal War, wat die bloedige Colorado-steenkoolstaking van 1913-14 beskryf het: &# 8220 Daar het 'n toejuigingstorm uitgebreek wat in 'n warboel ontstaan ​​het toe 'n klein vrou op die perron kom. Sy was gerimpel en oud, geklee in swart, en lyk soos 'n ouma van wie sy in werklikheid die ouma was van honderde duisende mynwerkers. "
Sinclair het gesê dat verhale oor wapens, verhale en verhale van moeder Jones oor die stakings wat sy gelei het en toesprake wat sy gemaak het oor onderhoude met presidente en goewerneurs en kapteins van die nywerheid oor tronke en gevangeniskampe. lafhartigheid en vir hulle gesê as hulle bang is om te veg, dan gaan sy alleen voort. Oor die hele land het sy rondgedwaal, en Sinclair het afgesluit, en waar sy ook al gegaan het, het die protesvlam in die harte van mans opgespring, haar verhaal was 'n ware opstand Odyssey.
Toe Sinclair hierdie woorde geskryf het, was Mother Jones een van die bekendste vroue in Amerika. Artikels oor haar verskyn gereeld in tydskrifte en koerante, en vir baie werkende Amerikaners het sy legendariese, selfs ikoniese, status behaal. Tog is die vrou na wie die tydskrif Mother Jones vernoem is, skaars meer bekend. Sommiges herken miskien haar naam, weet iets van haar aktivisme namens werkende mense, of onthou selfs haar beroemde oorlogskreet: Bid vir die dooies en veg soos 'n hel vir die lewendes. " Maar min onthou baie van moeder Jones , wat gesukkel het met korporatiewe presidente en politici, wat herhaaldelik tronk toe gegaan het vir die organisering van werkers, en wat tienduisende Amerikaners tot die arbeidersbeweging en links verander het.
Terwyl ek aan 'n onlangse biografie van Mother Jones gewerk het, het ek egter die betekenis daarvan vir ons eie tyd waardeer. Met dramatiese toesprake en straatteater organiseer sy werkers, vroue en minderhede, en vestig die openbare aandag op hul ontberinge en gee hulle 'n stem. Mary Jones se grootste prestasie was moontlik die skep van die persona van Mother Jones. Sy is gebore as Mary Harris in Cork, Ierland, in 1837. Toe sy skaars 10 jaar oud was, was sy getuies van die gruwels van die aartappelhongersnood wat haar gesin uit hul vaderland na Toronto, Kanada, gedryf het. Haar ouers het 'n stabiele huishouding in die werkersklas gevestig, en die jong Mary het die vaardighede van kleremaak aangeleer, en ook opgelei tot onderwyseres, 'n groot ambisie vir 'n Ierse immigrantevrou van haar tyd.
Wanderlust het haar in die vroeë volwassenheid getref - sy het 'n paar maande lank skoolgehou in Monroe, Michigan, daarna na Chicago, en nog 'n paar maande later na Memphis, Tennessee. Daar, aan die vooraand van die burgeroorlog, ontmoet en trou sy met George Jones, 'n vaardige gieterijwerker en lid van die International Iron Molders Union. Hulle het saam vier kinders gehad. In 1867 tref 'n geelkoors -epidemie Memphis en vermoor George en hul vier kinders. Jones, nou 'n 30-jarige weduwee, het teruggekeer na Chicago en met kleremaak, waar haar klein winkeltjie uitgebrand is tydens die groot brand van 1871. Vir die volgende kwarteeu werk sy in die duisternis. Toe die nuwe 20ste eeu nader, was Mary Jones 'n bejaarde, arm, weduwee Ierse immigrant, amper so onteien as wat 'n Amerikaner kon wees. Sy het pes, hongersnood en brand oorleef, net om 'n eensame ouderdom te konfronteer.
Maar toe het sy Moeder Jones uitgevind.Of, om dit meer presies te stel, het sy 'n rol begin speel wat sy en haar volgelinge aangegaan het. Teen 1900 het niemand haar Maria genoem nie, maar altyd ma het sy antieke swart rokke in die openbaar gedra, en sy het haar ouderdom begin oordryf.
Die nuwe rol het Mary Jones bevry. Die meeste Amerikaanse vroue van daardie era het 'n rustige, tuisgebonde lewe gelei aan hul gesinne. Vroue, veral bejaardes, moes nie opinies hê as hulle dit gehad het nie; hulle moes dit nie in die openbaar uitspreek nie - en beslis nie in die vurige toon van 'n straatrede nie.
Maar deur haarself oral as die moeder van neerslagtige mense te beskou, het Mary Jones gegaan waar sy wou, het sy uitgespreek oor die groot kwessies van haar tyd en het dit met skerp eerbied gedoen (sy verwys na John D. Rockefeller as "Oily John " en goewerneur William Glasscock van West Virginia as "Crystal Peter "). Paradoksaal genoeg het moeder Jones die grense wat haar beperk, verbreek deur die rol van gesinsmatriarg wat die meeste vroue beperk het, te omhels.
'N Kwarteeu lank dwaal sy deur Amerika, die Johnny Appleseed van aktiviste. Sy het letterlik geen permanente verblyf gehad nie. My adres is soos my skoene, en sy het aan 'n kongreskomitee gesê. Dit reis saam met my oral waar ek gaan. " Sy is 'n toelae betaal deur die United Mine Workers en, vir 'n paar jaar, deur die Socialist Party. Maar sy was altyd vry om te werk vir watter rede ook al: haar stakende kledingwerkers in Chicago, bottelwassers in die brouerye in Milwaukee, staalwerkers van Pittsburgh, straatmotorbestuurders in El Paso, kopermynwerkers van Calumet. Sy het werkers gehelp om nie net lae salarisse, 12-uur-dae en gruwelike sterftesyfers te beveg nie, maar ook die diensbaarheid van ondernemingswinkels en huisvesting. Sy het hom ook uitgespreek ter verdediging van IWW -leiers wat teregstaan ​​op aanklag van moord in Boise (sy was een van die oorspronklike ondertekenaars van die Industrial Workers of the World -handves), arbeidsaktiviste wat in Kalifornië gevange was, en Mexikaanse revolusionêre in Arizona.
Moeder Jones het soveel gevegte verloor as wat sy gewen het, maar sy het steeds resultate behaal. Sy was verreweg die bekendste en charismatiese organiseerder van die United Mine Workers. Toe sy in die 1890's vir die nuwe vakbond begin werk het, het dit binne 'n paar jaar 10 000 lede gehad, 300,000 mans het aangesluit, en sy het baie van hul vroue georganiseer in brigades, militante vroue wat saam met hul mans geveg het .
Die bynaam "Moeder " Jones was nie net 'n retoriese instrument nie. Die kern van haar oortuigings was die idee dat geregtigheid vir werkende mense afhanklik is van sterk gesinne en dat sterk gesinne ordentlike werksomstandighede vereis. In 1903, nadat sy reeds nasionaal bekend was van bittere mynoorloë in Pennsylvania en Wes -Virginië, organiseer sy haar beroemde "march of the mill" -kinders van Philadelphia na president Theodore Roosevelt se somerhuis op Long Island. Elke dag stap sy en 'n paar dosyn kinders - seuns en dogters, ongeveer 12 en 14 jaar oud, sommige gestrem deur die masjinerie van die tekstielmeule, na 'n nuwe stad, en snags het hulle saamtrekke gehou met musiek, skets en toesprake. , trek duisende burgers. Federale wette teen kinderarbeid sou dekades lank nie kom nie, maar vir die afgelope twee maande het Mother Jones, met haar straatteater en toesprake, die nuus op die voorblad geplaas.
Die rots van Mother Jones ' se geloof was haar oortuiging dat werkende Amerikaners wat saam optree, hulself moet bevry van armoede en magteloosheid. Sy het geglo dat burgers van 'n demokrasie aan openbare aangeleenthede moet deelneem. Werkende gesinne, het Mother Jones aangevoer, beskik oor groot, onbenutte magte om die korporasies wat hulle tot hongersnood gebonde het, te beveg en die korrupte politici wat sakelui gedoen het. Maar net sterk, demokratiese organisasies van burger-aktiviste kon volgens haar werklike egalitêre verandering bereik. Dus, terwyl ons die geheue van hierdie groot Amerikaner herwin, wat was haar nalatenskap vir die 21ste eeu? Sommige van haar passievolle retoriek lyk beslis oorverhit in die koel televisiemedium. En in 'n wêreld waar oratorium 'n verlore kuns is, kan haar toesprake vandag as baie oorweldigend en streng lyk, selfs vir baie progressiewe.
Haar agenda was ook beperk, selfs volgens die standaarde van haar tyd. Moeder Jones was daarteen gekant om die stem aan vroue te gee - of, om meer presies te wees, het sy geglo dat stemreg 'n valse kwessie was, 'n burgerlike afwyking van die werklike probleem van uitbuiting van werknemers. Sy het aangevoer dat slegs magtige organisasies van werkers - industriële vakbonde - geregtigheid kan bring. En terwyl sy gehelp het om vroue in verskillende beroepe te organiseer, het sy geglo dat vroue uit die werkersklas beter in die huis was as om hul arbeid te laat uitbuit.
In 'n sekere sin was die grootste sterkte van Mother Jones ook haar fundamentele swakheid: sy het die wêreld hoofsaaklik deur die klas gesien. Haar eensgesindheid het haar soms verblind vir die unieke kwessies waarmee vroue en minderhede te kampe het. Tog kan so 'n byziendheid ons eie tyd 'n bietjie duidelikheid gee. Sy bied 'n lewendige herinnering aan wat nog steeds onder die mees onbekende kwessies van ons tyd is: dat Amerika 'n klasgerigte samelewing is, waar die welvarende mense ryk geword het namate werkende mense verder agter geraak het.
Hier sou die stem van Mother Jones ' hard en duidelik gestyg het. Haar geheue roep die groot Amerikaanse tradisie van protes op. Dit herinner ons daaraan dat passie steeds saak maak, en dat 'n goed vervaardigde simbool inspirasie kan bied en ons kan bemoedig in 'n wêreld waar die moontlikheid van betekenisvolle verandering soms buite ons bereik is.
Moeder Jones ' stigters het 'n tydskrif voorgestel wat toegewy is aan 'n nuwe handelsmerk sosiaal -bewuste joernalistiek, wat korporatiewe sowel as politieke mag aangeneem het. Vyf en twintig jaar later bly die missie net so tydig soos altyd.
Deur Adam Hochschild
Mei/Junie 2001 uitgawe
Toe die eerste uitgawe van Moeder Jones 25 jaar gelede van die drukker af teruggekom, het die 17 van ons, destyds in die tydskrif, gretig saamgekom om die bokse oop te ruk en uiteindelik die gedrukte bladsye aan te raak en te voel. Ons werk toe in 'n beknopte woonbuurt bo 'n McDonald's in San Francisco, en die reuk van braai hamburgers dryf van onder af op. Ons sou verbaas gewees het om te weet dat die tydskrif nog hier sou wees, ongeveer 200 uitgawes en verskeie kantore later. Multinasionale ondernemings soos McDonald's bly vir ewig, lyk dit terwyl afwykende tydskrifte opvlam, 'n bietjie aandag trek en dan sterf. Terwyl afskrifte van Moeder Jones mag die wêreld vandag nie so deeglik bedek soos Big Macs nie, meer as 165 000 huishoudings ontvang die uitgawe wat u lees, en die tydskrif ' se webwerf teken elke maand 1,25 miljoen bladsye aan.
Niemand van ons hier 'n kwarteeu gelede kon eintlik van die World Wide Web gedroom het nie; die eerste paar jaar was die tydskrif selfs 'n warm tipe, 'n 19de-eeuse tegnologie wat gesmelte lood gebruik. Kyk na 'n vroeë uitgawe van Moeder Jones onder 'n vergrootglas, en u sien die subtiel onreëlmatige kuipe en vlekke in die letters. Drukpuriste voel oor warm tipe, soos spoorliefhebbers oor stoommasjiene voel. Maar ondanks die veranderinge in die produksie van die tydskrif, is die oorsake en die passie vir geregtigheid baie dieselfde.
Moeder Jones is gebore in 'n tyd van omwenteling. Dit was vroeg in 1974 toe verskeie van ons die eerste keer in die San Francisco -woonkamer van die ontslape joernalis en aktivis Paul Jacobs ontmoet het om die tydskrif te begin beplan. Ons het nog geleef in die nagloed van die 1960's, toe die burgerregte en teenoorlogsbewegings honderde duisende Amerikaners in die strate laat beland het, die land tot in sy kern geskud het, 'n einde gemaak het aan wetlike segregasie en gehelp het om die Amerikaanse onttrekking uit die bloedige, onregverdige oorlog in Viëtnam.
Alhoewel hierdie kruistogte in die vroeë 󈨊's gefragmenteer of bestee is, was dit polities nog steeds 'n moeilike tyd. Die bewegings vir die beskerming van die omgewing en vir die regte van vroue is pas gebore, of, meer korrek gesproke, wedergebore. Die taal van progressiewe politiek het verdiep. Mense wat gedroom het van 'n meer regverdige samelewing, het nou begin verstaan ​​dat die persoonlike ook polities is, en dat die politiek ook die gesondheid van ons brose en baie mishandelde planeet insluit. In 'n sekere sin het dit gelyk asof die 821760's nog aan die gang was, met nuwe spannings van aktivisme in die lug en nuwe politieke aardbewings wat kom. Ons was miskien 'n bietjie te naïef oor die merkwaardige uithouvermoë van die Amerikaanse politieke en korporatiewe stelsel.
Iets anders was in die lug in 1974. Twee ondernemende jonges Washington Post verslaggewers het die Watergate -skandaal ontdek toe Richard Nixon in Augustus daardie jaar bedank het, het ondersoekende joernalistiek die gang van die geskiedenis verander. Vir almal wat in die krag van die gedrukte woord geglo het, was dit 'n opwindende oomblik. En in die laat 󈨀's en vroeë 󈨊's het stede in die hele land geboorte geskenk aan alternatiewe koerante, baie met 'n sterk progressiewe neiging. Dit was onder verslaggewers van hierdie nuwe generasie weekblaaie Moeder Jones het baie van sy beste skrywers gevind.
Tot op daardie tydstip het Amerikaanse ondersoekende joernaliste tradisioneel politici geteiken. Ons het gedink die land is gereed vir 'n tydskrif vir ondersoekende beriggewing wat fokus op die groot onverkose maghebbers van ons tyd en#8212 multinasionale korporasies. En ons wou hê dat die verslaggewing ver moes kom. Dit beteken dat dit 'n tydskrif moes wees wat goed geskryf was: vir ons heel eerste uitgawe het Jeffrey Klein, een van die redakteurs, 'n stuk van Li-li Ch 'en gevind wat uiteindelik 'n National Magazine Award gewen het. Dit beteken ook 'n tydskrif wat die aandag sou trek: Louise Kollenbaum, ons kunsdirekteur, het 'n publikasie ontwerp wat 'n tuiste sou wees vir eersteklas foto's en kunswerke. En uiteindelik beteken dit 'n tydskrif met die noukeurige sakebeplanning wat nodig is om ons verder te neem as die relatief klein leserspubliek van die ouer links-leunende tydskrifte. Richard Parker, wat as redakteur en uitgewer gewerk het, het daarvoor gesorg Moeder Jones het die beste geput uit wat uit die wêreld van kommersiële uitgewery geleer kon word. Twee van die talentvolle jong skrywers wat die eerste keer verskyn het Moeder Jones gedurende die sewentigerjare, Doug Foster en Deirdre English, het elkeen later meer as vyf jaar deurgebring as die hoofredakteur van die tydskrif.
Toe dit eers van stapel gestuur is, het dit ongeveer anderhalf jaar geneem om sy volle vaart te bereik. Dit was duidelik toe dit gebeur, in die laat somer van 1977. Mark Dowie was sakebestuurder van Moeder Jones. In sy vrye tyd het hy een stuk in die tydskrif geskryf en gepubliseer. Op 'n dag het 'n versekeringsondersoeker wat hy geken het hom gevra: "Het u al gehoor van die Ford Pinto? " Die Pinto, destyds die topverkoper-subkompaktmotor in Amerika, het 'n reputasie gehad dat hy in vlamme uitgebars het toe hy teen lae snelhede agteruit was. . Die ondersoek van Dowie het 'n buitengewone verhaal opgelewer. Nie net het Pinto -ongelukke minstens 500 mense doodgemaak en baie meer pynlik beseer nie, maar selfs voordat die eerste Pintos van die monteerbaan gekom het, het ingenieurs van die onderneming die bestuur gewaarsku dat die gastenk gevaarlik naby die agterkant van die motor was. Ford se bestuurders het daarna geprojekteer dat dit hulle meer geld sal kos om hul monteerbaan af te sluit en weer op te stel as om die skadevergoeding van die verwagte sterftes en beserings af te betaal. Dowie het die memorandum gekry waar hulle hierdie koste-bate-berekeninge gemaak het.
Die verhaal van Dowie het baie pryse gewen en herhaal deur groot koerante, TV-netwerke en praatradioprogramme. En dit is hoeveel van die verhale van die tydskrifte die grootste impak gehad het: deur dit op te neem in die gevestigde media, wat gewoonlik te skugter is om te begin Moeder Jones-stylondersoeke, ondanks hul aansienlik groter hulpbronne.
Die Pinto -uiteensetting was ook die eerste keer dat ons almal in die tydskrif die grootste plesier gehad het om op 'n plek soos hierdie te werk — hoor hoe u vyande u veroordeel. Ford, wat deur tientalle verslaggewers om kommentaar gedruk is, het Ford 'n verklaring uitgereik waarin beweer word dat die storie van Dowie heeltemal verkeerd was, gevul met verdraaiings en halwe waarhede. miljoen Pintos vir herstelwerk.
Nie lank daarna nie, het ons 'n ander eerbetoon gekry. Dit het ons dit nog nooit verbaas nie Moeder Jones irriterende onderdrukkende regerings en ons skrywers het kopieë van die tydskrif op Sowjet -lughawens en by Checkpoint Charlie in Berlyn uit hul bagasie laat konfiskeer en deur regeringsamptenare en Amerikaanse diplomate op plekke soos El Salvador geblaf. Maar nadat 'n aantal van ons verhale die owerhede in Washington ontstel het, het die Internal Revenue Service 'n ondersoek ingestel na die tydskrif se nie -winsgewende status. En toe die Reagan -administrasie in die amp kom, neem die ondersoek 'n harde wending. Die IRS het dit selfs beweer Moeder Jones elke jaar geld verloor, moet dit belasting betaal op die inkomste wat dit uit bronne soos advertensies ontvang het. Hierdie vendetta was so absurd dat baie hoofkoerante hoofartikels in ons verweer gehad het. Die IRS het die saak uiteindelik laat vaar, maar eers nadat dit ons groot regsrekeninge gekos het.
Tientalle meer korporatiewe blootstellings het die Pinto -verhaal gevolg. In 1979 het 'n span skrywers 'n bekroonde pakket verhale saamgestel oor die aflaai van plaagdoders, medisyne en ander produkte wat in die Verenigde State verbied is as onveilig in die Derde Wêreld. Die verhale het 'n groot impak op die hele wêreld gehad, en wetgewers in drie lande het wetsontwerpe ingestel wat dumping verbied. Niemand het destyds die woord globalisering gebruik nie, maar u kan nie die korporatiewe wangedrag van die VSA dek sonder om die storie in die buiteland te volg nie. Vandag is dit meer waar as ooit.
Moeder Jones het ook 'n sterk stem gebly vir sosiale geregtigheid: rassediskriminasie, vroueregte, omgewingsgeregtigheid en die lot van immigrante -plaaswerkers is kwessies wat u in die tydskrif sal behandel vanaf die eerste jaar van publikasie tot hede. Nog 'n belangrike tema deur die jare, van ondersoeke na duur, nuttelose wapensprogramme in die Carter- en Reagan -militêre begrotings tot die Amerikaanse wapenhandelatlas op die huidige dag Moeder Jones Die webwerf — was die opgeblase Amerikaanse militêre begroting en die manier waarop die Verenigde State sy oormag se invloed in die buiteland gebruik.
Alhoewel die waardes van die tydskrif gedurende die afgelope kwarteeu konstant gebly het, het die wêreld waarin dit bestaan, geweldig verander. Die gaping tussen ryk en arm het wêreldwyd groter geword en in ons tuisstad San Francisco, waar die silikonboom die strate gevul het met SUV's en huurgeld ver bo die kunstenaars of die armes gestoot het. En hoewel groot geld nog altyd die deuntjie in die Amerikaanse politiek was, het die geld groter geword as ooit en die invloed daarvan word steeds meer blatant. In 1996 het die tydskrif die Mother Jones 400 geloods, 'n ondersoek na die grootste skenkers aan politieke veldtogte. Die nuutste MoJo 400, wat in die Maart/April -uitgawe verskyn het, ondersoek die sakesektore wat die veldtog van George W. Bush — finansier het en wat hulle in ruil daarvoor verwag het.
Amerikaanse joernalistiek het ook aansienlik verander tussen 1976 en 2001. Vyf-en-twintig jaar gelede het 'n uiteensetting wat getoon het hoe 'n groot onderneming se produkte mense beseer, lesers woedend maak, en ons kan seker wees dat honderde van hulle aan hul lede van die kongres sou skryf. 'n boikotveldtog. Maar in die elektroniese era voel mense dikwels dat hulle verdrink in inligting. Die ondersoekende joernalis moet aan 'n hoër standaard voldoen. Hy of sy moet nie net belangrike besonderhede verskaf wat nie elders gevind kan word nie, maar moet die verhaal so vertel dat lesers die tydskrif nie kan neersit nie. En soms is dit selfs nie genoeg om burgers of regerings tot aksie te dwing nie. Kyk na die lang vertraging voordat Europa en die Verenigde State, so teësinnig, ingegryp het in die voormalige Joego -Slawië — en glad nie ingegryp het om die volksmoord in Rwanda te stop nie.
Sedert ons geboorte in 1976, word die beheer van die Amerikaanse massamedia steeds meer gesentraliseer. Toe ons vriend Ben Bagdikian, voormalige dekaan van die Graduate School of Journalism in Berkeley, sy boek uit 1983 publiseer, Die media monopolie, was dit ondertiteld 'N Opwindende verslag oor die 50 korporasies wat beheer oor wat Amerika sien, hoor en lees. In elke daaropvolgende uitgawe, grap Bagdikian, moes hy die aantal ondernemings wat dit nou is, verminder tot ses. Dit alles maak alternatiewe, nie -korporatiewe nuusbronne soos Moeder Jones belangriker as ooit. Een ding waarvan u seker kan wees, is dat die tydskrif nooit deel sal wees van AOL Time Warner nie.
Tog is een van die grootste paradokse in hierdie land dat nuwe vorme van mediamonopolie en vrye spraak op dieselfde tyd ontwikkel. As die 17 personeellede wat die aankoms van die eerste bokse met Moeder Jones soos Rip van Winkle aan die slaap geraak en toe vandag wakker geword het, sou een ding ons verstom en versigtig bemoedig: die internet se vermoë om uiteenlopende standpunte aan miljoene mense oor die hele wêreld te bring en dit moontlik te maak mense om met mekaar te kommunikeer. Moeder Jones was vroeg in 1993 deel van hierdie proses, toe dit die eerste tydskrif vir algemene belang geword het wat op die internet gepubliseer is.
So, wat kan 'n Rip van Winkle van vandag verwag Moeder Jones op sy 50ste bestaansjaar? Miskien is papier en rekenaars teen daardie tyd vervang deur iets wat ons ons nie eers kan voorstel nie. Maar tegnologie is nie die belangrikste nie. Een ding is seker: die wêreld van 2026 sal nie die einde van onreg, diskriminasie, armoede en politieke en sosiale geweld beleef nie. Dit sal steeds dapper, vasberade manne en vroue hê wat sal veg om dit alles te verander. En Moeder Jones aan hulle kant sal wees.
Amerikaanse belastingstelselgeskiedenis in die 19de eeu
Belasting wat gebruik is om geld vir die oorloë in te samel, is later herroep en sou later deur die inkomstebelasting vervang word.
Amerikaners het gedurende die 19de eeu dikwels belasting teenstaan, behalwe tydens oorlogstyd. Toe die oorloë verby was, het hulle daarop aangedring dat die kongres die wette herroep wat die federale regering die reg gegee het om belasting te hef.
Oorlog van 1812 Belasting
Toe Thomas Jefferson in 1802 president word, is alle direkte belasting afgeskaf en gedurende die daaropvolgende tien jaar was daar geen interne inkomstebelasting behalwe aksyns nie. Tot die oorlog van 1812 was dit die enigste belasting. Maar toe geld nodig was vir die Oorlog van 1812, het die Kongres addisionele aksynsbelasting opgelê, 'n paar doeaneregte verhoog en geld ingesamel deur tesouriebriewe uit te reik. Dit is in 1817 deur die kongres herroep, wat die federale regering verhinder het om die belasting vir die volgende 44 jaar in te vorder. Die enigste manier waarop inkomste verkry kon word, was uit hoë doeaneregte en deur die verkoop van openbare gronde.
Die Inkomstewet van 1861 is deur die kongres aangeneem om die burgeroorlog te finansier.Aksynsbelasting is herstel en belasting op persoonlike inkomste is opgelê. Inkomste is belas met 3 persent op alle inkomste hoër as $ 800. Versamelings het eers die volgende jaar begin. Namate die burgeroorlog voortgeduur het, het dit vir die kongres duidelik geword dat die skuld van die Unie teen $ 2 miljoen daagliks toeneem en ekstra inkomste nodig was. Die kongres het op 1 Julie 1892 'n wet aangeneem waarin nuwe aksynsbelasting geplaas word op items soos:
lisensiegeld ingesamel vir byna alle beroepe en ambagte.
Belangrike kenmerke van die 1862 -wet was:
Belasbare inkomste tot $ 10,000 is belas met 3 persent.
Inkomste van meer as $ 10 000 was belasting teen 5 persent.
'N Standaardaftrekking van $ 600 en 'n verskeidenheid aftrekkings is toegelaat. Dit sluit huurhuise, herstelwerk, verliese en ander betaalde belasting in.
Belasting is deur werkgewers teruggehou om seker te maak van betaling.
Na die einde van die burgeroorlog het die behoefte aan federale inkomste afgeneem en die meeste belasting wat gedurende die tydperk opgelê is, is herroep. Die belangrikste bron van inkomste was dié wat uit belasting op drank en tabak kom. In 1872 is die inkomstebelasting afgeskaf.
Belasting in die Spaanse Amerikaanse oorlog
Toe die vaste belasting in 1895 gehef word, is dit onmiddellik uitgedaag. Volgens die Grondwet kon die Kongres slegs direkte belasting oplê as dit in verhouding tot elke staat se bevolking gehef word. In 1895 het die Amerikaanse hooggeregshof die vaste belasting ongrondwetlik bevind omdat dit 'n direkte belasting was en nie aan die bevolking van elke staat toegedeel is nie. Die federale regering het toe sterk op hoë tariewe begin staatmaak.
In 1899 is die War Revenue Act aangeneem om geld in te samel vir die Spaans-Amerikaanse oorlog deur die verkoop van obligasies, belasting op ontspanningsgeriewe wat werkers gebruik, en die belasting op bier, tabak en kougom verdubbel. Die wet verval in 1902, wat die federale regering verlaat om elders te gaan soek om geld te verskaf.
Terence Vincent Powderley
Hulton -argief / Getty Images
Terence Vincent Powderly het uit 'n verarmde kinderjare in Pennsylvania opgestaan ​​om een ​​van die mees prominente arbeidsleiers in die laat 19de-eeuse Amerika te word. Powderly het in 1879 die hoof van die Knights of Labor geword, en in die 1880's het hy die vakbond gelei deur 'n reeks stakings.
Sy uiteindelike beweging na matigheid het hom verwyder van meer radikale vakbondlede, en Powderly se invloed in die arbeidersbeweging het mettertyd vervaag.
Powderly, 'n komplekse individu, was ook betrokke by politiek sowel as arbeidsaktiwiteite en is in die laat 1870's tot burgemeester van Scranton, Pennsylvania, verkies. Nadat hy oorgegaan het uit 'n aktiewe rol in die Knights of Labour, het hy in die 1890's 'n politieke aktivis geword vir die Republikeinse Party.
Powderly studeer regte en word in 1894 tot die balie toegelaat. Uiteindelik neem hy as staatsamptenaar pos in die federale regering. Hy dien in die laat 1890's in die McKinley -administrasie en verlaat die regering tydens die administrasie van president Theodore Roosevelt.
Toe Powderly in 1924 sterf, het The New York Times opgemerk dat hy destyds nie goed onthou is nie, maar dat hy in die 1880's en 1890's baie bekend was vir die publiek.