Die heuningdas: tussen misverstand en wreedheid - teenwoordig Lees Meer
Hoof teenwoordig Die heuningdas: tussen misverstand en wreedheid
Die heuningdas: tussen misverstand en wreedheid
Die heuningdas word omring deur baie mites oor die gedrag daarvan. Dit is 'n onverskrokke wese wat redelik aggressief kan wees as dit bedreig word, maar die aard daarvan is alleen en skaam.
Die heuningdas (Mellivora capensis) behoort aan die mustelidae of wezelfamilie. Hierdie groep vleiseters is talryk en bevat onder meer wezel, fretten, minks en wolwe. As u meer wil weet oor hierdie vriendelike dier, moedig ons u aan om verder te lees.
Hoe om die heuningdas te identifiseer?
Dit is een van die grootste spesies in die mosterdlidfamilie. Die volwassene het 'n liggaamslengte van 60 tot 70 sentimeter en 'n gewig van 8 tot 12 kilogram. Boonop vertoon dit 'n duidelike seksuele dimorfisme, met wyfies wat kleiner is as mans.
Wat die kleur van die rok betref, is die onderste helfte van die liggaam swart, met 'n glansende grys of wit boonste laag. Die ligter kleur loop langs die agterkant van die liggaam en stop aan die onderkant van die stert. Heuningdakke het 'n baie dik en los vel, wat verhoed dat 'n roofdier hulle kan gryp, sodat hulle in 'n groter hoek kan beweeg en sodoende hul aanvaller kan byt.
Boonop het hulle 'n groot skedel, klein oë en 'n gespierde nek en skouers. Ook hulle het sterk en breë voorpote, met groot kloue wat nuttig is om prooi aan te val en heuningkoeke aan te val.
Habitat en geografiese verspreiding van die heuningdas
Die heuningdas beslaan gereeld gate wat deur ander diere, soos miervrate, verlaat is. Die spesie is versprei oor 'n wye geografiese gebied, wat die grootste deel van Afrika suid van die Sahara, die Indiese skiereiland en dele van die Wes-Asiatiese lande Turkmenistan, Oesbekistan, Kazakstan en Afghanistan omvat. Word nie in die ongelooflik droë gebiede van die Sahara -woestyn aangetref nie ook nie langs die Middellandse See -kus nie.
Die teenwoordigheid daarvan hou verband met die bestryding van plaagdiere
Dit is belangrik om te weet dat hoewel heuningdakke vernoem is na hul gewoonte om korwe te tref, hulle hoofsaaklik knaagdiere jag. Hulle eet ook reptiele en inseklarwes, saam met af en toe vang van bokke, kalfies, jagluiperdwelpies en arendkuikens.
Onder die reptiele wat dit vang, is baie giftige prooi, insluitend die adder en die Kaapse kobra. Daar word trouens geglo dat die heuningdas gedurende 'n leeftyd blootstelling 'n mate van immuniteit teen die gif ontwikkel, hoewel die presiese fisiologiese meganisme nog nie bewys is nie.
Is die heuningdas 'n lastige dier?
Ondanks sy reputasie as een van die aggressiefste diere ter wêreld, heuningdakke probeer probleme vermy. Hulle eerste keuse is om te vlug, en daar is gesien hoe hulle uit 'n gat hardloop nadat hulle vars spore van leeus of luiperds geruik het. Tog as hulle bedreig voel, hy sal nie huiwer om homself met berugte woede te verdedig nie.
Heuningdakke val gewoonlik net aan as hulle deur roofdiere verras word, wat dikwels voorkom as hulle grawe. Dit gebeur omdat hul sig swak is en hul neuse op die grond onbewus is van hul omgewing.
As hulle bang is, hardloop hulle na hul aanvallers, los 'n sterk reuk uit hul anale kliere, skud hulself af en staan ​​met hul hare omhoog. Op hierdie tye word 'n harde "ratelende" geluid uitgestuur. Dit maak die roofdier gewoonlik bang.
Die heuningdas het twee groot geurkliere wat in die anus voorkom, en dit is bekend dat dit 'n rol speel in die merk van sy gebied. Wat meer is, dien as 'n verweermeganisme as dit bedreig word.
Heuningdakke is eensaam en nomadies. Mans het die gewoonte om in gate te ontlont en met hul urine of anale reukkliere te merk om aan ander diere aan te dui dat hul hol naby is.
Heuningdakke is oorwegend nagtelike, maar daar is opgemerk dat skakel oor na bedrywighede gedurende die koue, droë maande. Alhoewel dit eensame diere is, kan gesien word hoe 'n wyfie en haar welpie saam voed. Hulle kan ook in paartyd jag.