Die Filemonbrief is Paulus se kortste brief. Hy skryf dit aan ’n vriend in Kolosse oor ’n netelige saak.
Saam met hom in die tronk was daar naamlik ’n ene Onesimus, ’n wegloopslaaf wat sy hulp kom vra het. Volgens die Romeinse regstelsel kon slawe wat in die moeilikheid by hulle eienaars was, ’n vriend van hul eienaar, die sogenaamde amicus domini, nader om tussenbeide te tree.
Dié versoek het Paulus in ’n onbenydenswaardige posisie geplaas. Om as pleitbesorger vir ’n weg­loop­slaaf vanuit ’n Romeinse tronk op te tree was moeilikheid soek.
Dié brief is ’n retoriese meesterstuk. Paulus beveel daarin nie vir Filemon om Onesimus sy vryheid te gee nie. Hy lewer ook nie ’n algemene afkeurende uitspraak oor die euwel van slawerny nie. Hy tree eerder as die geestelike vader van sowel Onesimus as Filemon tussenbeide (Filem 10).
Daarom gee hy nie vir Onesimus ’n regsmening oor slawerny om aan Filemon te besorg nie, maar ’n vrypas vir die totstandkoming van ’n nuwe verhouding tussen hulle.