Die idee van 'n basiese inkomste vir elke persoon het die afgelope jaar gereeld opgedaag.
Ekonome, dinkskrums, aktiviste en politici uit verskillende strepe het gespeel met die idee van regerings om elke burger of inwoner 'n minimum inkomste af te woon. Dit geld oordrag kan óf vervang of aan te vul bestaande welsyn van betalings.
Loodsprojekte en lewensvatbaarheidstudies is hardloop of aan die gang is in die Nederland, Indië, Kanada, Finland, Frankryk en elders.
Selfs in die VSA, Vind die idee steun. Alaska, byvoorbeeld verdeel reeds sy olie-inkomste onder sy inwoners.
Die meeste argumente ten gunste of teen basiese inkomste het gefokus op sy lewensvatbaarheid, eenvoud, bevordering van persoonlike onafhanklikheid of doeltreffendheid by bereik diegene wat deur die krake val van die welsyn staat.
Die belangrikste voordeel van basiese inkomste mag egter nie in die praktiese toepassing daarvan wees nie, maar eerder in hoe dit die manier waarop ons dink en praat oor armoede en ongelykheid kan verander.
Voordele van 'n basiese inkomste
Gee elke inwoner 'n onvoorwaardelike toekenning, ongeag of jy 'n miljardêr of gebrek gely, hulle is 'n beduidende afwyking van ons bestaande welsyn staat. Laasgenoemde bied slegs beperk en voorwaardelike steun by die werk is nie 'n opsie.
Ondersteuning vir 'n basiese inkomste kom uit baie uiteenlopende politieke en ideologiese kringe.
sommige libertyne soos basiese inkomste omdat dit 'n laer staat beloof sonder 'n groot burokrasie wat mense se geskiktheid toets en hul gedrag polisieer. Ander beskou dit as entrepreneurialisme - die armes help hulleself.
Aan die linkerkant sien baie van die basiese inkomste as 'n geleentheid om talle gate in die sosiale veiligheidsnet of selfs aan te sluit gratis mense vanaf "loon slawerny." Vir feministe, basiese inkomste is 'n opvolger van die ou vraag na lone vir huiswerk.
Loodsprojekte stel voor dat dit eenvoudig is gee geld aan die armes kan armoede suksesvol aanpak. in Namibië, Armoede, misdaad en Werkloosheid het afgeneem, aangesien skoolbywoning opgegaan het. In Indië was basiese inkomste ontvangers meer geneig om klein besighede te begin.
Werk is nie meer die enigste antwoord op armoede
By die bespreking van ongelykheid, ons gewoonlik fokus op indiensneming en produksie. Tog, baie van die wêreld se bevolking het geen realistiese vooruitsigte van indiensneming, en ons het reeds produseer meer as wat volhoubaar is.
Basiese inkomste skei egter oorlewing uit indiensneming of produksie.
Ons huidige antwoorde op armoede en ongelykheid stam van Fordisme, die New Deal en sosiale Demokrasie. Hulle konsentreer op arbeid loon: kry meer mense in poste, hulle te beskerm in die werkplek, betaal beter lone en gebruik belasting op lone 'n beperkte stelsel van sosiale sekerheid en welsyn te finansier.
Dit blyk dat om mense uit armoede te kry, jy het om hulle te kry in werk. Politici regoor die spektrum stem. Is daar 'n politikus wat belowe nie meer werk?
In my eie navorsing oor arbeid in Afrika het ek dit egter gevind Loonarbeid is slegs 'n klein deel van 'n groter prentjie.
In die meeste van die Global Suid, is geheel geslagte grootword sonder realistiese vooruitsigte vir indiensneming. Ons kan die wêreld nie ontwikkel uitsluitlik deur om mense in poste, hulle aan te moedig om klein besighede te begin of leer hulle hoe om te boer (asof hulle nie reeds weet). Die pynlike werklikheid is dat arbeid die meeste mense se nie meer nodig is deur toenemend doeltreffende globale kettings van die produksie.
In ekonomiese praat, 'n groot gedeelte van die wêreld se bevolking is surplus aan die behoeftes van kapitaal. Hulle het geen grond, geen hulpbronne en niemand aan wie hulle hul arbeid kan verkoop nie.
Suid-Afrika en werklose groei
Om te glo dat werkgeleenthede of ekonomiese groei hierdie krisis van wêreldwye armoede gaan aanpak, lyk naïef.
Die voorbeeld van Suid-Afrika vertel. In 'n relatief ryk land waar jeugwerkloosheid loop meer as 60 persent, Pensioene, kindersorg en ongeskiktheidstoelaes is vir baie huishoudings die meeste belangrike bron van inkomste. Tog val baie deur die krake van hierdie beperkte welsynstaat.
As 'n gesonde volwasse man, het jy min kans om óf 'n regeringsvoordeel te kry of om behoorlike indiensneming te vind, aangesien ekonomiese groei grootliks is werklose. Vir 'n volwassene sonder kinders, is ongeskiktheid die enigste toegang tot hierdie belangrike toelaes.
In die vroeë 2000s, 'n beweging na vore gekom in die ondersteuning van 'n baie beskeie Basiese Inkomstebelasting (BIG) van 100 rand (minder as US $ 12 in 2002) per maand. Aansienlik, het hierdie veldtog die ondersteuning van die regering-aangestelde Taylor Komitee. Die verslag bevind dat 'n GROOT was waarskynlik fiskale volhoubare en sal soveel as ses miljoen mense uit armoede op te hef. Dit het aangevoer dat hierdie resultaat nie bereik kan word deur die uitbreiding van bestaande welsyn programme. Daar is egter die voorstel van die hand gewys deur die ANC, wat voortgegaan om werk te sien as die enigste oplossing vir armoede en ongelykheid.
Nie verrassend nie, het basiese inkomste veldtogte prominente is in lande met 'n hoë sosio-ekonomiese ongelykheid, soos Suid-Afrika. Hierdie lande het albei beduidende hulpbronne en 'n behoefte aan herverdeling. in naburige Namibië, 'N ander land met uiterste ongelykheid, 'n soortgelyke veldtog ontvang groeiende ondersteuning.
Verder, as die Klub van Rome reeds besef in 1972, die produktiwistiese vooroordeel van ons gewone antwoorde op ongelykheid - groei meer, produseer meer en groei die ekonomie sodat mense meer kan verbruik - is uiteindelik onvolhoubaar. Sekerlik, in 'n wêreld wat reeds gekenmerk word deur oorproduksie en oorverbruik, kan die produksie en verbruik van meer nie die antwoord wees nie. Tog blyk dit die antwoorde waarmee ons vasstaan: groei, groei, groei.
Gee 'n man 'n vis
Om verder te gaan as hierdie afgedankte politiek, moet ons dalk oor verspreiding eerder as produksie, 'n punt dink kragtig aangevoer deur antropoloog James Ferguson. Vir Ferguson kan 'n mens 'n vis gee wat nuttig kan wees as om hom te leer visvang.
Die probleem van wêreldwye ongelykheid is nie dat ons nie genoeg maak om die wêreld se bevolking te voorsien nie. Dit gaan oor die verspreiding van hulpbronne. Dit is waarom die idee van 'n basiese inkomste so belangrik is: dit verwerp die veronderstelling dat jy ten minste die werk wat jy nodig het om te oorleef moet kry, in diens wees of ten minste betrokke wees by produktiewe arbeid. Sulke aannames is onhoudbaar wanneer daar vir so baie geen realistiese vooruitsigte vir indiensneming is nie.
Dit beteken nie dat basiese inkomste is 'n wondermiddel. Daar is te veel potensiële probleme om hier te lys. die lande wie se bevolkings sou dit die nodigste het dalk die minste in staat om sulke skemas bekostig wees: nog, om net 'n paar voorbeelde te gee. En, basiese inkomste toelaes wat genoeg klein is om polities aanvaarbaar kan eintlik verder verarm die armste as basiese inkomste vervang ander toekennings wees.
Verder, as mense geld kry bloot omdat hulle burgers of inwoners van 'n land is - aandeelhouers in die rykdom van daardie land - word hierdie eise baie vatbaar vir nasionalistiese en xenofobiese uitsluiting. Inderdaad, tydens herhalende episodes van xenofobiese geweld in Suid-Afrika, het baie van hulle hul afkeer van buitelanders verklaar deur hulle te beskuldig van die ontvangs van welsynstoelaes en openbare behuising Dit moet na Suid-Afrikaners gaan.
Ten spyte van hierdie probleme is dit belangrik om met alternatiewe te eksperimenteer en om te begin dink aan verspreiding eerder as produksie. Die welsynstelsel wat ons nou het, het immers ook voortgekom uit langdurige debatte, eksperimente wat een keer as onrealisties beskou is, ad hoc verbeteringe en gedeeltelike oorwinnings.
Ralph Callebert, Adjunk Fakulteit Geskiedenis, Virginia Tech. Sy navorsingsbelange is in Afrika- en wêreldgeskiedenis, globale arbeidsgeskiedenis, geslag en huishoudings, en die informele ekonomie.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Hoe 'n Basiese Inkomste Vir Almal Kan Verander Hoe Ons Dink Oor Ongelykheid