Die meeste van die gedigte in die bundel is geskryf in die byna nege jaar wat ek in die koue, nat noorde van Duitsland gebly het. Ek het Duitsland toe gegaan ter wille van ’n groot liefde. Die bundel, getiteld In die buitenste ruimte, handel hoofsaaklik oor ontheemding en die stelselmatige verbrokkeling van ’n verhouding.
Oorweldigende emosie en die gevoelens van magteloosheid wat dikwels daarmee gepaard gaan gee my altyd weer aanleiding om te skryf. Tess Gallagher het gesê dat die kortverhaalskrywer en digter Raymond Carver sy poësie soos ’n helikopter gebruik het om emosioneel onbegaanbare terrein te verken. Poësie vervul vir my ’n soortgelyke funksie. ’n Mens ontdek dikwels eers deur die skryf van ’n gedig hoe jy voel, oftewel hoe kompleks ’n stel emosies is. Wanneer mens oor ’n tema of idee skryf, neig die gedig maklik tot hol retoriek.
My ander inspirasie is die werk van digters wat ek bewonder. Ek het nog altyd geskryf as leser. Sodra ek ’n goeie gedig gelees het, is ek ook weer lus om te skryf.
Ek het nog nooit ’n groot behoefte gehad om oor die seksdaad te skryf nie. Soveel as wat die metafisika van verhoudings en emosie my interesseer, so verveel eindelose beskrywings van koïtus my. Dit is bitter selde eroties. Maar ek sal liewer oor seks skryf as oor sport. Trompie die rugbyheld is beslis nie die soort boek wat in my broek sit nie.
Ek kan rêrig nie meer onthou nie, maar ek het eers ernstig en gereeld begin om gedigte te skryf teen 1996. “’n Pass op ’n pap hart” is die eerste gedig in my bundel en dit is ook een van die eerste gedigte wat ek geskryf het. Dit handel oor die onvermoë om jou hart te volg en die onblusbaarheid van verlange. “Die hart is ’n erdwurm” sê die gedig.