Anthony Van Dyck se Saint Rosalie tree in vir die plaaggeteisterde Palermo / Die gesprek (met verskoning)
Die meeste van ons leef deur 'n jaar wat ongekend was in ons leeftyd. Te jonk om die Spaanse griep te onthou, het ons grootgeword in 'n wêreld waar ons Westerse wondermiddels en lewensreddende entstowwe as vanselfsprekend aanvaar. Ons dink nie aan 'n tyd toe siektes die wêreld tot stilstand geruk het of die hele ekonomie gesluit het nie. Ons sou nie kon voorspel dat die lewe in Melbourne in 2020 'n reisperk van 5 kilometer of 'n aandklok sou insluit nie.
'N Lang siening van die geskiedenis herinner ons daaraan dat ons nie die eerste gemeenskap is wat die lewe ervaar en nadink oor 'n tyd van pes of pandemie nie. Wat kan ons dus uit die geskiedenis leer as ons voortgaan om die lewe te navigeer tydens 'n pandemie?
Ons wil iemand blameer
Gegewe die alomteenwoordigheid van godsdiens in die meeste mensegemeenskappe deur die geskiedenis heen, is dit nie verbasend dat refleksies oor pandemies dikwels by God begin nie. Plae en siektes op so 'n skaal voel 'Bybels' in die sin dat dit buite die norm is en daarom op die een of ander manier bonatuurlik is. Terwyl die moderne wetenskap ons insig gee in COVID-19, soek ons ​​steeds iemand, wie ook al, die skuld daarvoor.
In die oudheid was daardie persoon dikwels God.
Een van die vroegste verslae van plae kom uit die Hebreeuse Bybel. Enigiemand wat Pasga gevier het, die Bybelse boek Exodus gelees het of die geanimeerde Dreamworks-film Prins van Egipte gesien het, sal vertroud wees met die plae wat Moses (of God) oor Egipte losgelaat het toe Farao nie die verslaafde Hebreërs sou bevry nie.
Nie al die plae was siektes nie, maar almal het vernietiging en potensiële dood meegebring. In daardie antieke verhaal het 'n plaag twee funksies gedien: dit is goddelike straf vir onreg, en 'n bewering van godsdienstige mag in die stryd tussen die gode van Egipte en die god van die Hebreërs. In die Hebreeuse Bybeltekste word die farao geweier om die slawe vry te laat. Dit is sy skuld.
Mense het dwarsdeur die geskiedenis verduidelikings gesoek vir dinge wat buite ons normale beheer of begrip is. Alhoewel God dikwels as die sender van plae of pes beskou word - gewoonlik om 'n morele les te gee - is ons geneig om ons toorn op menslike sondebokke te vestig. In die tagtigerjare is die gay-gemeenskap of die HIV-vigs virale pandemie beskuldig Haitians, wat die rassisme en homofobie agter sulke sienings openbaar.
Amerikaanse president Donald Trump se voortdurende verwysing na COVID-19 as die "China-virus"Weerspieël 'n soortgelyke begeerte na 'n sondebok. In sy slegste vorm lei die blaamspel tot wydverspreide vergelding teen iemand wat met die groep geïdentifiseer is.
Rol van die regering is die sleutel tot die beskerming van die gemeenskap
'N Ander skakel met die verlede is die rol van die regering om siektes te beperk. Regerings gebruik al eeue lank kwarantyn as 'n manier om die volksgesondheid te bewaar, dikwels met groot sukses.
Maar weerstand teen geforseerde kwarantyn het 'n ewe lang geskiedenis, met verslae van diegene in isolasie "onstabiel" wees en moet vervat word tydens die Groot Pes in Engeland uit die 17de eeu. Gedurende hierdie periode, kwarantynprosedures 'n merkbare verskil gemaak tot die sterftesyfer as stede vergelyk word.
Die balans van individuele vryheid met die gesondheid van hele gemeenskappe is 'n lastige besigheid. Karen Jillings s'n werk aan die sosiale geskiedenis van die pes in die 17de-eeuse Skotland toon dat, hoewel dokters, landdroste en predikers almal die pes as bonatuurlik beskou (direk van God of deur God wat deur die natuur werk), die antwoorde van dié van geloof verskil.
Jillings beskryf die arrestasie van 'n Skotse prediker in 1603 omdat hy geweier het om aan die regering se gesondheidsmaatreëls te voldoen, omdat hy gedink het dat dit geen nut het nie, want dit hang alles van God af. Die prediker is gevange geneem omdat hy as gevaarlik beskou is: sy individuele vryhede en oortuigings word minder belangrik geag as die veiligheid van die gemeenskap as geheel.
Om godsdienstig te wees, beteken nie dat jy anti-wetenskaplik is nie
Om 'n persoon van geloof te wees, maak 'n mens egter nie noodwendig anti-wetenskaplik nie.
COVID-skeptici neem 'n wye verskeidenheid vorms in die hedendaagse kultuur aan, insluitend anti-godsdienstige samesweringsteoretici. Anti-wetenskaplike beskouings word dikwels met mense van geloof geassosieer, gedeeltelik danksy sommige nou tragies voorbeelde uit Noord-Amerika.
Martin Luther het tydens die pes die sterwendes versorg. Wikicommons
Een voorbeeld van 'n geestelike wat nie geloof teen die rede gepleeg het nie, was Martin Luther, die 16de-eeuse teoloog en hervormer. Luther skryf oor die deurlewing van die pes in 'n pamflet met die titel Of iemand van 'n dodelike plaag kan vlug.
Oxford Universiteit professor Lyndal Roper skryf dat hoewel baie in 1527 van Wittenberg gevlug het toe die pes getref het, Luther gebly het uit 'n pligsgevoel om sterwendes te help verpleeg en te versorg. Dit is wat hy gedink het alle leiers moet doen.
Sy verblyf was nie die besluit van 'n martelaar nie, en ook nie gebore uit 'n naïewe idee dat God hom noodwendig sou red of beskerm nie. Luther, skryf Roper, "Pleit vir sosiale distansiëring", die gebruik van hospitale, en die nodige voorsorgmaatreëls volgens die wetenskap van sy tyd. Terwyl hy geglo het dat God uiteindelik in beheer was, het hy ook die mens se verantwoordelikheid bevestig. Luther veroordeel diegene wat te wete gekom het dat hulle siek was en die siekte versprei.
'N Historiese perspektief maak dit nie maklik om deur 'n pandemie te gaan nie. Maar miskien is daar 'n klein troos in die besef dat ons nie die eerste gemeenskap is wat sulke tye beleef nie, en ons sal ook nie die laaste wees nie.
Die dinge wat ons moeilik kan balanseer - individuele vryhede teenoor die groep, aanspreeklikheid teenoor blaam, wetenskap teenoor persoonlike oortuigings - is eeue oud en diep menslik.
En net soos ander eeue gelede is ons ook in staat tot ongelooflike dade van versorging en opoffering ter wille van siekes en weerloses.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Godsdienste en oortuigings > God, plae en pes - wat die geskiedenis ons kan leer oor die lewe deur 'n pandemie