ŉ Vreemdeling in jou eie landANC se logo op ‘n muur in Soweto, Johannesburg. Foto: Ben Sutherland/Flickr.com Deur Jeannette Gnade Minderheidsgroepe het selde nog so uitgesluit gevoel van landsgebeure soos nou in die aanloop tot die ANC se nasionale verkiesingskonferensie wat op 16 Desember by die Nasrec-sentrum in Johannesburg begin. Vir mense in die Afrikaner-dampkring is dit Geloftedag – die dag wat ons voorouers belowe het altyd as ŉ Sondag onderhou sal word. Die Slag van Bloedrivier het tot ŉ wonderwerk gelei en kan nie misken word nie. Dit is egter die Gelofte wat na al die jare die meeste saak maak en die herdenking van dié dag het geensins ten doel om ander nasies en kulture te kwes nie. Mense buite die ANC het ook al geleer dat die viering van Nasionale Jeugdag om die Soweto-opstande te gedenk, nie ŉ voortgesette persoonlike aantyging is nie. Maar wanneer dit by regeringsake kom, wil almal graag weet hoe bepaalde gebeure hulle alledaagse lewe gaan beïnvloed. Die afgelope ruk wemel die media van ANC-nuus. Nuwe kandidate moet vir die regerende ANC gekies word omdat die Zuma-era tot ŉ einde gekom het. Dié kandidate gaan egter ook oor almal in die land besluit as die ANC die algemene verkiesing in 2019 wen. En dit is hier waar die vlieg in die salf vassit. Hoeveel inspraak en seggenskap het gewone Suid-Afrikaners in die manier waarop hulle regeer word? As daar na die ANC en die regering se uitsprake geluister word, is dit duidelik dat die burgery nie regtig in tel is nie. Wit mense hoor gereeld dat hulle steeds bevoordeel word, swart mense moet ŉ storm opjaag om dienslewering af te dwing, Moslemgelowiges moet smeek om hulle eie plek van aanbidding by staatsinstellings te kry en die Indiërgemeenskap sê hulle word openlik verkleineer. Moontlik speel die Guptas ŉ rol daarin. Bruin mense op die Kaapse Vlakte leef dag en nag in angs oor misdaad. Tog is daar ŉ gevoel dat dit veral die wit mense is wat deurloop. Die subtiele gebruik van die grondkwessie het ŉ verband met plaasaanvalle – al word dit ontken. Dit word afgemaak as blote misdaad asof dit enigsins verskoonbaar is. Radikale ekonomiese transformasie het die wagwoord geword om batebeslaglegging te regverdig. Groot maatskappye en korporasies in wit hande moet glo teruggeneem word, al is daar derduisende swart mense in hulle diens. Die beleid van Swart Ekonomiese Bemagtiging het bewys dat dit nie in die belang van swart burgers is nie. Miljarde rand word in die vorm van maatskaplike toelaes uitbetaal, maar die getal armes word elke jaar net meer en meer. Vir bykans elke probleem word wit mense uitgewys as die oersondaar, en ongelukkig glo so baie swarte mense dit. ŉ Land kan nie behoorlik regeer word as ŉ regering nie bereid is om na al die landsbewoners te luister nie. En dit sluit die Afrikaner in.