Peterjasie Patriot #103
Welkom aan alle nuwe intekenare! Hier is ons weer aan die begin van 'n nuwe jaar! Ek wonder wat die jaar vir ons gaan inhou, meer goeie nuus as slegte nuus, vertrou ek ek. Ek hoop ook vir veel minder misdaad sodat ons weer vir 'n slag veilig kan voel, maar ek dink dis teveel om te verwag. Kom ons bly maar net positief en hoop vir die beste. Ons praat weer aan die einde van 2007......
Ek het my Afrikaanse webwerf geskei van die Engelse een en dit is nou onder sy eie domeinnaam http://peterjasie.co.za .Hy lyk ook nou effens anders met bladsye wat vinniger laai, so ek hoop julle hou daarvan, gaan kyk gerus daar rond.
Valentynsdag is net om die draai, is jy dalk op soek na romantiese idees om die dag iets besonders te maak vir daardie spesiale persoon in jou lewe? Dan het ek net die ding vir jou, regs klik hier en laai die eBoek 101Romantic Ideas vir jou af. 'n Klein pasellatjie van my af! (Jammer die boek is Engels!)
Weereens het ek lekkerlees Afrikaanse artikels deur onder andere Estelle de Bruyn en Annelie Botes, ek is seker julle sal dit geniet!
Dis gewoonlik 'n gesukkel om geskenke te koop, ek het 'n paar idees wat jy dalk in sal belangstel, klik gerus hier om te gaan kyk. Daar is bv. 'n CD met 50 resepteboeke op (Engels)
Boeredans Kamp 12 –14 Januarie2007
R130 per persoon.
Is jy in Graad 5, 6, 7 of 8?? Kom beleef en geniet die Afrikaner kultuur. Kom dans saam!!!!
Kom geniet 'n naweek vol pret en plesier!
Inskrywingsvorms en verdere inligting: Hannetjie du Toit(admin) 084 652 80618061
Besef jy dat JY ons Afrikaner se danskultuurskat sal kan uitdra en laat voortbestaan!!!
'n KOP vir syfers het ek nou eenmaal nie. Eerder 'n kop vir letters, maar dié raak ook maar deurmekaar.
Ek vermoed die syfersonde het daar iewers in standerd 7 begin met 'n kop vol muisneste en 'n besonder mislike wiskunde meneer. Op die een of ander manier het my brein se meganisme wat met syfers en somme te doen het, gefuse, onklaar geraak en net loop staan.
Desondanks het my pa voet by stuk gehou: "My kind, 'n mens kom nêrens in die wêreld sonder wiskunde nie, so wiskunde sal jy tot matriek vat." Met die spreekwoordelike broekskeur het ek dit net-net gemaak, na die matriek wiskunde meneer my byna in trane gesmeek het om nie voort te gaan met Wiskunde op hoërgraad nie, maar eerder standaardgraad te probeer. Dit ná ek met moeite 'n gemiddeld van tussen 17 en 22 persent behaal het in die eerste twee termyne van Graad 12. As dit ook nie vir 'n administratiewe fout op die eindeksamen se Algebra vraestel was nie, sou ek ook nie die E-simbool vir standaardgraad wiskunde op my matrieksertifikaat gehad het nie. Soos die matriek wiskunde onnie verlig gesug het: Met die genade van Bo en die wind van agter.
Met verjaarsdae, telefoonnommers en enige iets wat syfers bevat het ek moeilikheid. As ek dit nie neerskryf en voor my sien nie, kan ek dit nie onthou nie.
G'n wonder dat ek nou die dag in 'n storie heel onskuldig en onbedoel 'n reuse blaps gemaak het en sommer die hele Nederlandse diplomatieke teenwoordigheid wêreldwyd verklein het tot 'n skrale 36 missies nie. Die vriendelike Nederlandse ambassdeur, mnr. Huub Hendrix, bel nou die dag en verduidelik dat Nederland inderdaad meer as 'n 100 diplomatieke missies wêreldwyd het, en dat dit net die ontwikkelingshulp is wat van die 60 lande wat dit in die verlede ontvang het, dit afgeneem het na 37 lande. Ek het ook met die vlytige tik van my vingers op die sleutelbord van my rekenaar vertel dat daar 300 000 Nederlandse paspoorthouers in die kleine Knysna is, terwyl daar inderdaad net 300 is. Wat kan ek sê? Jammer. Nulle en drie's en kwadrate en plustekens maak my deurmekaar, krap my maag om en gee my hoofbrekings.
Ek bewonder mense wat flink en skerp met syferkunde is, wat na 'n tabel syfers kan kyk en met die eerste oogopslag sê of die finansiële state van 'n maatskappy goed of sleg lyk. Mense wat uit hul kop kan optel hoeveel 'n restaurant rekening is en bereken hoe om die bedrag tussen die groep te verdeel en boonop kan sien dat die kelner 'n fout gemaak het deur vir die een Coke N$4.99 en vir die ander N$7.95 te vra.
Ek wil my vreeslik graag glad nie steur aan my syfer disleksie nie en uitmaak asof 'n sakrekenaar 'n goeie substituut vir 'n regterbrein is. Maar dit is nie so maklik nie.
'n Miljard en 'n biljoen en 'n galjoen en 'n gallon het hoeka amper dieselfde betekenis vir my.
G'n wonder dan dat ek die Nederlanders so gepooitjie het met sy statsistiese omvermoë nie of dat my begroting nooit wil klop nie.
Die hoofdoel van hierdie brief is om soveel Afrikaans as moontlik op die internet te kry, die volgende van Alwyn Nel wat in Aussie woonagtig is:
Perth – mooiste, mooiste Perth.
Jy stap jou vinnige pas oudergewoonte en kyk die rustige mense wat hier voor jou drentel verwyted aan. Die linker arm pomp op en af, gesig toe en terug, want dis tyd wat saakmaak. Jy storm deur Haystreet Mall sonder om links of regs te kyk, gretig om die minute te verdrink in die 'hustle en bustle' van die stad. Afrika man met 'n missie.
Maar net soos jy amper op die drumpel tree van Barrack street slaan Big Ben in London Court se hekke sy twaalf massiewe slae - ding dong ....en jy kan nie help om saam met die skare in die wandellaan op te kyk nie. En dis asof iets vir jou sê: vertoef 'n wyle. En dis wanneer jy die nar op sy stelte sien met 'n silwer kostuum en massiewe engel vlerke wat die verbygangers vermaak. En die musikant met sy saxofoon, en die kêrel met die kortbroek en lang hare wat sy vingers laat dartel oor die snare van sy boks kitaar.
Jy sien die ou man wat die juke box opwen en die marionet op sy toutjies laat dans langs die ou tannie wat met haar ratelende blikkie geld insamel vir die blindes. Jy sien hoe Hungry Jacks en Macdonalds se drumpels deurgetrap word vir 'n vinnige ete wat sommer daar op die sypaadjie verorber word. Die sambrele verdring mekaar om die 30 UV faktor van die vel af weg te hou. Die geur van vars gebroude koffie in die kroegies sypel lui-lui by jou verby in die wandellaan af, verby die kêrel wat naarstiglik 'n paar jeans luidkeels halfprys adverteer op 'n PA system wat beter dae geken het.
En jy wonder wat die haas is. Stop. Neem twee tree terug, haal die horlosie van jou arm af. Verkyk jou aan die Sjinese toeris wat 'n duisend foto's per minuut neem, en steeds nog tyd het om in 'n babelse gebrabbel die vrou en kinders strategies te plaas voor die winkelpop met die stoute klere aan in Barbarellas se venster.
Dan skielik voel jy die rustigheid van Perth. Jy kyk om jou heen en jy wonder of die mense ooit gaan klaarkry waarmee hulle besig is. Want tyd bestaan nie hier nie... 'tomorrow is another day. .'
Die stad koester teen die oewers van die Swan Rivier en skuil in die omhelsing van Kings Park, 'n lower groen park teen 'n heuweltjie aan die westekant van die stad.
As jy teen laat aand jou weg vind na Kings Park toe en rustig gaan sit op een van die bankies, kan jy jouself regmaak vir een van die mees asemrowendste panoramas wat hom ooit voor jou oog kon afspeel.
Die majestieuse Swan wat skielik die stad sien en dan sy bors uitstoot om te pronk – die dun lopie wat in die hartland van Westelike Australië begin, strek skielik sy oewers twee kilometers van mekaar af wat jou aan 'n meer herinder, eerder as 'n rivier. Terwyl die son op die westerkim huiwer maak Perth hom gereed vir die skouspel. Hier en daar flikker 'n liggie aan en dan nog een en dan nog een, totdat die son maar bes gee en gaan rus.
Die kraaie bêre hul treurig kerm-skree geluide, en die Fremantle dokter waai die twee-en- veertig-grade van jou gesig af weg. En siedaar… 'n pragtige stad omhang met pêrel liggies verrys uit die donker. Die karre se ligte op River Side Drive wissel mekaar af in 'n kleurspel van wit en rooi strepe, en geleidelik buig hulle ook die knieg voor die grote stad en die stilte daal neer.
En daar sit jy… in totale verwondering. Die ferries drentel lui-lui van oewer tot oewer, hul liggies oordadig geprojekteer op die water wat dit skommel en rondgooi. En dis moeilik om te glo dat jy werklik daar is, en dat dit nie als net 'n feeverhaal is nie. En êrens in Northbridge skud die naguile in die disko's en kroeë hul vere reg , vasbeslote om te keer dat die hartklop van Perth nie gaan staan nie…
Ek het op 16 Desember verlede jaar die Geloftedagdiens by die Voortrekkermonument bygewoon. Ek was beindruk met die aantal mense wat teenwoordig was asook die aantal jongmense wat daar was. Die wolke het egter net voor 12 uur voor die son ingeskuif, maar ek kon darem 'n foto neem net voor die son verdwyn het toe die sonstraal alreeds op die trappie was. Klik hier om die foto te sien of regs klik om dit af te laai. Ons het ons voorgeneem om volgende jaar op Geloftedag die verrigtinge by die Bloedriviermonument by te woon.
Hier is die gelofte soos dit op die program verskyn het:
en ons vyand in ons hand sal gee
ons die dag en datum elke jaar as 'n
dankdag soos 'n sabbat sal deurbring
waar dit Hom behaag
nagadagtenis ook vir die opkomende geslagte
Dalk moet ek hierdie op die kerk se webblad plaas, wonder watse reaksie ek sal kry.....
Lag in die kerk
In die laaste weke was ek alte verdrietlikheid. Die gryse sê altyd ek moet ophou om so omkyk-omkyk te leef. "Netnou pik die swart kraai jou oë uit. Of jy verander in 'n soutpilaar."
Is waar. Telkemale dat hy my al uit die leeukuil opgehys het, of my deur die Rooikappie-bos gelei het met sy piccolo. Anderaand gesels ons oor kontinente heen oor die foon. Só vertel hy van die toutrekkery in die koerante oor aanddienste. En net daar kom 'n storie-visioen. Maar omdat dit hom styf teen die vel raak, pleit ek sy konsent af om te skryf oor 'n stoute aanddiens, toentertyd op Bedford.
"Myta, jy skryf dit nié. Ek sweer, ek slaan jou kop gelyk met jou nek af."
'n Vrou is nou maar eenmaal 'n gebore jakkals, want toe offer ek hom 500 pond vir gebruiksreg. Dis R5500. Hy swyg. En sy swye is so goed soos kontrak maak.
Jare terug is ons gereeld aanddiens toe op Bedford. Laat ek eerlik wees: Van alles rondom kerk toe gaan, is lag in die kerk seker die lekkerste. Ek weet dis nie 'n lagplek nie, maar daar is 'n lag wat mens nêrens anders as in die kerk kan lag nie.
'n Gesukkelte in preektyd was die rooklus. Kwartpad kriewel ons. Kollektetyd bewe ons. As die pater sy arms ophou vir die seën, is ons gesangeboeke gestapel en skiet ons deur toe. Toe besluit ons om einde te kry met die gekriewel. Die plan is om 'n driekwartuur vroeg in die kerkjaart op te daag en onder die jakarandas in die kar te sit en kettingrook. So gesê, so gedoen. En dit werk uitstekend.
Terwyl ons een skemer in die kar sit en stook, lig ek my rok op. "Voel hier …" Dit was die begin van 'n katastrofe. Want ek was pantieloos. En die ou gryse was in sy maanhaartyd toe sy enemel nog vir 'n grap afgespring het. (Askies, my broer daar van Oudtshoorn.)
'n Vrou is wragtig 'n jakkals. Hoekom ek nou juis kerktyd moes kies om my listigheid te beoefen, is maklik te verklaar. Tydens 'n kerkdiens is ek oorveilig. Ek kan rok oplig soos ek wil, want my ou gryse móét hom intoom. Nie vyf minute nie, toe sê hy ons moet huis toe gaan. Nee, sê ek, ons gaan kerk toe. Nog vyf minute later vra hy of ons nie asseblief kan huis toe gaan nie. Nee, sê ek, en skuif my rok oor my skene om hom tot bedaring te kry vir die inloopslag.
Daar's minnerig mense in die aanddiens. Die gryse stuur my by die agterbank in, en soos die sonde dit wil hê, kom sit daar niemand anders in die bank nie. Skaars het die predikant ingekom en die eerste voorsanglied opgegee, of ek skuif my rok op. Watter man sal nou onaangeraak bly? En ek verlustig my in my magsposisie teenoor 'n weerlose man. Dán kruis en ontkruis die ou gryse sy bene; vou sy hande oor sy skoot; probeer sy baadjiepante oormekaar slaan. As hy effe wegskuif, skuif ek nader. As hy my rok afskuif, skuif ek hom weer op. Halfpad deur die preek verloor die predikant sy draad en begin stotter. Moes seker 'n doring in sy vlees gewees het om die twee oorbesige mense in die agterbank te aanskou.
Dis toe dat die gryse besluit: Tot hiertoe. Onheilig is onheilig, klaar. Hy stamp my in die ribbes met die elmboog, en sis iets van 'n stoornis en stilsit. Toe druk hy sy palms op die bank en skuif met mening weg. In die momentum van wegskuif, toe hy sy regterboud oplig om met die linkerboud oor die verniste bank te gly, glip daar 'n donderende wind uit. Dit skeer oor die houtbank en galm deur die kerk.
Die predikant verstil en elke siel in die kerk kyk om. Synde agterbanksitters, is daar vir ons nêrens om heen om te kyk nie. En ek begin lag, onbedaarlik. Sodat ek nie asem kry nie, en 'n agteruit hyggeluid maak. Toe gryp die ou gryse die boekgoeters en storm uit; ek hygend-laggend agterna.
"Vroumens," sê hy toe ons by die kar kom, "dis die héél laaste maal dat jy sonder 'n pantie kerk toe kom. Hóór jy my?"
My ou grys manmaat na wie ek só hunker hier in England; saam met wie ek soveel soetsuur herinneringe geoes het. Ek stuur sy 500 pond hierdie week. Hopende dat my kop nie gelyk met my nek afgeslaan sal word nie.
Ek hoop ons lag almal meer in 2007! Gaan kyk gerus na Griesel se Grapkas
Van julle sal nog onthou van die lekkerlees artikels wat Minette Brink vir my aangestuur het. Wel, sy het al die artikels in een eBoek saamgevat, meer as 70 van hulle. Hierdie is Afrikaans op sy beste en lekkerste en die eBoek maak ook die ideale geskenk. Die hele versameling artikels verkoop vir net R40, klik hier vir betalingsbesonderhede. Die boek is onmiddelik beskikbaar en word per epos gestuur.
SING JY VAN BLOMME, "Lekker verjaar, ou maat"
Nee, nee, nooit nie van geld!
Lekker verjaar, ou maat, lekker verjaar.
Jy moet lekker verjaar,
'N DUBBELLOOP KERSBLAKER op Kanoneiland: Noord-Kaap
DIE storie van Tintel se Winkel en die kersblakers, wat nou so 'n tyd gelede daar op Kanoneiland in die Oranjerivier afgespeel het, moet vandag vertel word. Al klink dit miskien so, is hierdie geen feëverhaal nie. Dis eintlik maar net so 'n paar reisaantekeninge waardeur die skrywer so ietsie oor hierdie baie besondere eiland daar naby Upington in die Noord-Kaap wil vertel.
Kanoneiland is een van vele eilande wat in daardie deel van die Oranjerivier lê. Ek word vertel dat dit die grootste bewoonde eiland in 'n rivier in Suid-Afrika is. Ry jy in die wintertyd - wanneer die rivier laag loop - padlangs sal jy nie sommer die eilande raaksien nie. Dan lyk diit eintlik maar net asof jy tussen 'n klomp landerye deur ry. Kom die rivier egter die slag af, is dit 'n heel ander saak. Dan werk al wat 'n hand is oortyd om die keerwalle wat om die eilande is, gepak te kry sodat die inwoners teen die aanstormende watermassa beskerm kan word.
Dit is ook interessant om te sien hoe die woongebiede op die hoër gedeeltes van die eilande staan. Dis so 'n soort van boere-dorpie model wat jy daar sien. Weens die vloedgevaar moet hulle almal op 'n hoop op die paar hoë kolletjies wat daar is, gaan saamwoon. Kanoneiland se huise, kerk, skool en Tintel se Winkel staan op een van daardie hoogtes.
Ek het gedurende Julie een agtermiddag met 'n klompie toeriste daar aangery, want ek wou graag vir hulle gaan wys hoe 'n rêrige outydse plaaswinkel lyk. Dis nou daardie soort waar jy nog hierdie kant van die houttoonbank staan en jou winkellysie vir die een aan die ander kant van die toonbank gee. Dié haal dan alles van die rakke - wat van die vloer tot teen die dak strek - af, pak dit in 'n boks, skryf die pryse van jou items op jou lysie in, tel dit op en laat jou dan betaal. Eers daarna word die persoon wat na jou die winkel ingekom het, gehelp.
Die Tintel waarna die winkel vernoem is, is Tintel van den Heever. Sy staan self nog agter die toonbank, maar sy sê sy dink darem al aan aftree. Toe ons die dag daar instap, het die vroue so een en ander gekoop. Eintlik het dit maar meer om die kyk gegaan, soos dit mos gewoonlik met vrouens in 'n winkel gaan. Skielik vra een of Tintel dan nie gewone outydse kersblakers het nie. "Ja", sê sy en begin rondsoek tussen alles wat daar rond staan en hang.
Toe sy uiteindelik onder 'n rolle materiaal, wat bo-op die vertoonkas lê, uitbuk, staan sy met 'n knalrooi dubbelloop blaker vir twee kerse in haar hand. Iets soos 'n kanonskoot het skielik die winkel getref. Almal, ek inkluis, het op haar afgestorm, want dié besondere blaker wou ons hê. Só kom dit toe dat 'n stuk of vyf van ons dié dag trots elk met 'n baie besondere blaker daar van Kanoneiland af wegry.
Dit was egter nie die einde van die middag se kopery nie, want Tintel se dogter, Maryna, vertel ons toe dat ons net oorkant die rivier teen die heuwel van die Oranjerivier-streek se wyne kan gaan koop. Na heelwat proe is die waentjie nog swaarder gelaai. Bolanders wat gedink het net hulle streek kan goeie wyne oplewer, moet gerus by een van die Oranjerivier se vyf kelders gaan aanry. Die ouens daar vertel dat hulle saam 'n parskapasiteit van sowat 110 000 ton het. Dis ook geen wonder nie, want meer as 10% van Suid-Afrika se wingerde word langs die Oranjerivier aangetref.
Net toe ek dag ek kon ry, sê die vrouens hulle wil nog by die vrugtepakstoor langsaan ook aanry. 'n Vriendelike assistent sluit oop en daar laai ons toe 'n hele 20 kg se dadels wat by Klein-Pella verbou word, ook in. Genadiglik het die son toe begin sak, want was daar meer tyd sou ek 'n lorrie moes huur om ons aankope in die Kaap te kry.
Dat daar nog baie op Kanoneiland te sien en te beluister is, is seker. Volgende winter gaan ek terug daarheen. Ek sal graag wil gaan verneem wat die Kanoneilanders sê waar hulle plek se naam vandaan kom en ek sal graag wil hê dat hulle my moet vertel hoe dit dan gekom het dat al daardie pragtige wingerde en landerye wat vandag daar is daar tot staan gekom het. Dis egter 'n storie vir volgende jaar.
Twee manne sit in die kroeg. Nommer 1: 'Ek haat dit om huis toe te gaan. Elke aand dieselfde smaaklose kos uit die vrieskas, ek moet self die skottelgoed was, met die hond gaan stap, en dan alleen bed toe gaan!' Nommer 2: 'Hoekom soek jy nie vir jou 'n oulike meisie, en TROU nie?' Nommer 1: 'Ek IS getroud!!'
Iemand stuur vir my 'n Word dokument wat 'n klomp tertresepte bevat, geen aanduiding van wie die samesteller is nie, maar ek deel 'n paar van die resepte hier:
120g harde botter/margarien, gerasper
2 spekrepe, gekap
2 tamaties, sap en pitte uitgedruk
Flige gif: 1 ons peper, 1 ons quassia (by 'n Apotheek te kry), 2 ons suiker, maak in fyn poeier alles tesame en strooi.
Fer kakkerlak en krikkiis: 1 ons Borax, 1 ons kalk, 2 ons koorn meel, ¼ lb suiker, maak an en sit neer.
Fer weluise: Strooi di onderste matras met 'n lepel vol chloride of lime, maak di bed dadelik op.
Mire weg te maak: Gooi kalk in hulle nes en dan dadelik kokende water daarin of parafiin ingooi is oek goed. Gekookte tabakwater is ook goed.
Ek is nie juis 'n ou vir afval nie maar daar is diegene wat hulle agtertande sal ruil daarvoor, hierdie is net vir julle!
Dis interessant (maar tog ook ontstellend) om in my praktyk te luister hoe mense dit soms moeilik vind om vriendskappe te vorm en nuwe verhoudinge te begin. En mense het dikwels 'n groot probleem met hierdie aspek van hulle lewe.
Hierdie tyd van die jaar aksentueer dikwels 'n mens se alleenwees en eensaamheid – dis 'n tyd van feesvieringe en jolyt. In jou hart voel jy egter 'n verlatenheid, want jy het ook behoefte aan sosiale interaksie, behoefte erkenning en waardering, en by iemand wees wat vir jou omgee en liefhet.
Ek wens jou 'n heerlike feestyd toe, hoop jy het 'n wonderlike tyd saam met familie en vriende en onthou gryp die geleentheid aan om ook nuwe vriende te maak.
"Vriendskap en liefde beteken die vermeerdering van lewe, dit maak van jou meer as 'n mens, dit verhef jou bo jouself." - TJ van Bavel