Immigrante in die 1920's - Inligting
Immigrante in die 1920's
Die daaglikse lewe van Armeniërs
Poolse gesin poseer in hul tuin in 'n myndorp
Groepportret van inwoners
© Nasionale Museum vir die Geskiedenis van Immigrasie
Poolse gesin poseer in hul agterplaas in 'n myndorp
Titel: Groepportret van inwoners
Skeppingsdatum : 1928 -
Afmetings: Hoogte 14 cm - Breedte 21 cm
Tegniek en ander aanduidings: Russiese huisvereniging deposito
Stooring plek: Nasionale webwerf vir immigrasiegeskiedenis
Kontak kopiereg: © Nasionale Museum vir die Geskiedenis van Immigrasie
In die Frankryk van die 1920's was onsekerheid sosiaal en ekonomies. In reaksie op hierdie situasie het die gevoel van gemeenskap spontaan gegroei onder die Pole (wat in 1921 0,1% van die totale Franse bevolking, oftewel 46,000 mense) verteenwoordig het, die Russe (waarvan daar byna 80,000 mense was 1920) en die Armeense (wat in 1926 byna 60 000 mense bymekaar gebring het).
Die Pole werk in die groot nywerheidsentrums en die myne in die Noorde. Gesinsnaweke word deur die uitstappies na die platteland, kafees en sportbyeenkomste onderwerp.
In 'n heel ander konteks het prinses Vera Mestchersky, een van die Blanke Russe (edele emigrante wat uit die Russiese rewolusie en die Sowjet-regime gevlug het), met haar aankoms in Frankryk die Maison Russe-stigting gestig om jong meisies op te voed. Sy ontvang die château de la Cossonnerie in Sainte-Geneviève-des-Bois (Essonne) van haar leerling Dorothy Paget, waar sy ander Russe verwelkom om hul eie kultuur lewend te maak.
Die outeur van die eerste foto is Krikor Djololian-Arax. Benewens hierdie verslae, werk hy in die ateljee.
Kasimir Zgorecki is die outeur van die tweede foto. Tot 1939 het hy byna 3700 studioportrette opgeteken en per fiets gereis om troues en nagmaals te fotografeer. As gevolg hiervan kom die foto's wat hy vervaardig, uit bestellings van 'n oorwegend Poolse kliënte en volg dit geslagskode.
Die outeur van die derde foto is anoniem.
Woonplek, die huis simboliseer ook die erfenis van 'n gesin en skryf die geslagslyn in 'n ruimte in. Ten spyte van opeenvolgende bewegings en breuke, het die gesin 'n eenheid in hul huis saamgestel en hul ruimtes georganiseer volgens hul rol: tuin, kombuis, slaapkamer. As gevolg hiervan verwys dit na 'n gememoriseerde huis, 'n model, en probeer dit elders herskep, om sodoende samehang en integriteit vanuit 'n sosiale en geografiese oogpunt te herstel.
Hierdie stel foto's toon verskeie portrette van groepe: Armeniërs en twee gesinne, een Pools, een Russies.
Hierdie tweekleurfoto's is buite geneem. Elke gesin poseer voor hul huis, waarvan slegs die deure en die vensters die komposisie vertikaal uitdruk. Pole en Armeense waai om 'n tafel in die middel van die beeld.
Hierdie drie foto's deel 'n ander punt gemeen: die smaak vir opvoering en seremonie. Mense is inderdaad gereed vir 'n wonderlike geleentheid. As die wit hemp belangrik is vir mans, wissel hulle pakke effens met das of strikdas. Die dames dra lang rokke, helder of blommerig, versterk met halssnoere. Daar word veral aandag geskenk aan die hooftooisel, wat die sosiale oorsprong van die persoon onthul: 'n knoop vir meisies, 'n broodjie vir moeders, seunsagtige haarstyle vir jong vroue. Die volwasse man dra 'n hoed, die gewone pet en die dandy die gladde rughare.
Deur die kwaliteit van die beelde wat hy vervaardig, is Kasimir Zgorecki soortgelyk aan Eugène Atget. Hy werk met 'n houtkamer en gebruik glasplaatnegatiewe. Inventief, het hy sy eie vergrootglas gemaak.
'N Kaleidoskopiese geheue
Volgens Abdelmalek Sayad illustreer die foto van 'n immigrantegemeenskap die begeerte om sy teenwoordigheid in 'n nasionale ruimte te legitimeer en om die ekonomiese gewig daarvan te laat geld, omdat die teenwoordigheid daarvan altyd tydelik beskou word.
Deur middel van fotografie deel almal ook 'n herinnering aan die oomblik wat ons saam deurgebring het. Hierdie tipe persoonlike gebeurtenis funksioneer soos 'n kollektiewe geheue. Inderdaad, die individu voeg sy persoonlike verhaal in 'n tyd en plek as 'n verwysingspunt vir die groep. Deur die herinnering aan hierdie gedeelde oomblik te wek, word die groep se samehorigheid versterk. Die geheue word gematerialiseer volgens die geleefde ervaring. Hierdie verskillende weergawes toon dat elke gebeurtenis protean is en afhangend van sosiale beperkings.
Gesinsfotografie kry dus 'n sterk simboliek. Dit getuig van dinge en vermiste persone, terwyl dit die sosiale status van laasgenoemde oproep. Van geslag tot geslag oorgedra, is dit die opkomende punt van 'n netwerk van sosiale verhoudings wat van die private sfeer na die openbare sfeer oorgaan. Die rekonstruksie van die individuele verhaal met persoonlike voorwerpe is 'n groot uitdaging vir die National Museum of the History of Immigration, aangesien dit baie leemtes en onuitgesproke laat. In elke voorwerp word die familiekronologie herkonstrueer en dan vergelyk met historiese gebeure.
Die gevoelens wat gepaard gaan met die migrerende ervaring word voorgehou en skep 'n intieme band met die besoeker. Deur hierdie foto's aan die museum te gee, het gesinne hulle fisies losgemaak van 'n goed, 'n 'objek van liefde', om te getuig, toekomstige geslagte op te bou en te vermaak: 'n sosiale orde gebaseer op intiem word geskep.
CHEMINOT Marie, "Die pole voor die lens: twee fotografiese ateljees in migrasiegebiede", in PONTY Janine (red.), Polonia: Pole in Frankryk van 1830 tot vandag, kat. eksp. (Parys, 2011), Parys, National City of Immigration History / Montag, 2011.
DASSIÉ Véronique, Voorwerpe van liefde: 'n etnologie van die intieme, Parys, Komitee vir historiese en wetenskaplike werk, coll. "The look of the ethnologist" (nr 22), 2010.
DEVIN Peter, Kasimir Zgorecki, kat. eksp. (Douchy-les-Mines, 1994), Douchy-les-Mines, Nord-Pas-de-Calais Regional Photography Centre, 1994.
HALBWACHS Mauritius, Sosiale raamwerke van geheue, Parys, Albin Michel, coll. "Biblioteek van die evolusie van die mensdom" (nr. 8), 1994 (1e uitg. 1925).