Die lewe en dood van Sweyn Forkbeard en sy Viking -ryk - Inligting
Sweyn I, ook bekend as Sweyn Tiugeskaeg (wat 'vurkbaard' beteken), was 'n Vikinghoof wat die heerser van Denemarke, Noorweë en Engeland geword het. Sy bynaam, 'Forkbeard', verwys na sy lang, gesplete baard. Hoewel Sweyn dekades lank oor Denemarke en Noorweë geheers het, het hy eers teen die einde van sy lewe beheer oor Engeland gekry, en het hy effens meer as 'n maand regeer. Trouens, hoewel hy tot koning van Engeland verklaar is, het Sweyn Forkbeard nie eers lank genoeg geleef vir sy kroning nie.
Kort na sy dood het Sweyn se ryk verbrokkel. Alhoewel hy deur een van sy seuns in Denemarke as koning opgevolg is, keer beide Noorweë en Engeland terug na inheemse heersers. Die domeine van Sweyn sou egter herenig word deur 'n ander seun, Cnut the Great. Geskiedkundiges verwys vandag gereeld na die ryk van Sweyn Forkbeard en sy seun as die Noordsee-ryk of die Anglo-Skandinawiese Ryk.
Sweyn I is vermoedelik gebore omstreeks 960 nC. Sy vader was Harald I, ook bekend as Harald Bluetooth, terwyl die identiteit van sy ma nie seker is nie. Harald was lid van die House of Gorm, 'n Deense dinastie wat deur sy vader, Gorm die Oude, gestig is. Hierdie nuwe koningshuis was gevestig in Jelling, in Noord -Jutland. Onder Harald se bewind was Denemarke vir die eerste keer verenig. Alhoewel Harald die land se eenwording erken, het die projek eintlik onder sy voorganger begin. Afgesien daarvan het Harald ook Noorweë verower en tot die Christendom bekeer. As gevolg van laasgenoemde het die Christendom oor Denemarke en Noorweë begin versprei.
Die grootste van die Jelling -klippe, enorme gekerfde runstene wat in Jelling gevind is, is in 970 deur Harold Bluetooth opgehaal om Denemarke se bekering tot die Christendom te vier. ( Ljunie / CC BY-SA )
Min is bekend oor Sweyn se kinderjare en vroeë jare. Sy eerste verskyning in die historiese rekord is taamlik wreed. Volgens die Middeleeuse skrywers het Sweyn in die laaste jare van Harald se lewe in opstand gekom teen sy vader. Dit het omstreeks 987 nC plaasgevind. Die Duitse kroniekskrywer, Adam van Bremen, beweer dat Sweyn se opstand 'n heidense reaksie was op die toenemende kerstening van Denemarke. Die bewering van die kroniekskrywer is egter ietwat twyfelagtig, aangesien daar geen aanduiding is dat Sweyn 'n heiden was nie. Daarbenewens het Adam moontlik 'n wrok teen die Deense koning gehad omdat hy onsimpatiek teenoor die kerk van Hamburg-Bremen was.
Die doop van Harald Bluetooth. Detail uit doopvont uit ongeveer 1100 in Tamdrup Kirke, Denemarke. ( Sven Rosborn / CC BY-SA )
Die verhaal van Sweyn se opstand word ook vertel in Snorri Sturluson se Heimskringla (vertaal as 'Die kroniek van die konings van Noorweë' ). In hierdie weergawe van die verhaal word gesê dat Sweyn sy pa vir 'n deel van Denemarke gevra het. Harald, wat nie van plan was om sy koninkryk te verdeel nie, het natuurlik sy seun se versoek geweier. Daarom het Sweyn sy manne bymekaargemaak en aan sy vader gerapporteer as wat hy op 'n aanval sou gaan. Trouens, hy was besig om voor te berei om in opstand te kom. Toe die voorbereidings voltooi is, val Sweyn sy pa aan. Harald het die geveg gewen, aangesien hy 'n groter leër gehad het, maar 'n dodelike wond opgedoen en kort daarna gesterf.
In sommige weergawes van die verhaal is Harald verslaan en na die Wends gevlug waar hy aan sy wonde gesterf het. Wat Sweyn betref, vlug hy van die slagveld af, maar na die dood van sy vader word hy tot koning uitgeroep. Die nuwe koning is egter deur Sigvaldi, die hoof van die Jomsvikings, gevange geneem. Sigvaldi het Sweyn gedwing om vrede te maak met die Wends, voordat hy hom na Denemarke terugbesorg het.
In die Heimskringla word aangeteken dat Sweyn met Gunhild, die dogter van Burizleif, die Wendiese koning, getroud is. Die Heimskringla sê verder dat die egpaar se seuns Harald en Cnut was. Alhoewel Burizleif 'n legendariese figuur is, is daar bespiegel dat hy op 'n werklike persoon gebaseer is. Sweyn trou later met Sigrid die Stoute, die weduwee van die Sweedse koning, Eric the Victorious. In sommige bronne word gesê dat Sweyn na die dood van Gunhild met Sigrid getroud is. In ander word gesê dat Sweyn Gunhild verwerp het en met Sigrid getrou het. As gevolg hiervan is Gunhild terug na Wendland en is eers deur Sweene se dood na Sweyn se dood teruggebring deur haar seuns.
12ste eeu voorstelling van indringende Vikings uit die lewe en wonderwerke van St. Edmund.
Viking Raiders het hul visier op Brittanje gerig
Nie lank nadat hy die troon van Denemarke bestyg het nie, het Sweyn sy oë op Engeland gerig. Reeds aan die einde van die 8ste eeu nC was Brittanje 'n gunsteling teiken van die Viking -plunderaars, aangesien die grootliks onverdedigde kloosters vir hulle 'n maklike keuse was. In die daaropvolgende eeu het die Vikings begin om nedersettings op die eiland te vestig, eerder as om net op die inwoners te val. Teen die einde van die 9de eeu nC is 'n groot deel van Engeland deur die Vikings verower. Hierdie gebied het bekend gestaan ​​as die Danelaw, en die Viking -bewind het tot in die middel van die 10de eeu geduur.
In 954 nC is Eric Bloodaxe, die laaste Viking -heerser van Northumbria, verdryf, wat die einde van die Danelaw aandui. In die daaropvolgende dekades is Engeland regeer deur inheemse konings. In 978 nC word Aethelred II, wie se bynaam 'the Unready' was, wat in Oud-Engels 'onbehoorlik' beteken, die nuwe koning van Engeland. Dit was ongeveer 'n dekade voordat Sweyn aan bewind gekom het.
Danegeld en die afpersing van Brittanje onder Sweyn Forkbeard
Gedurende die 990's was Aethelred steeds op die Engelse troon. Trouens, hy regeer tot 1016. Dit was ook die begin van die 'tweede Vikingtydperk'. Anders as die Vikings van die 9de en 10de eeu, het Sweyn aanvanklik nie daarin belanggestel om Engeland te verower nie. In plaas daarvan het hy verkies om strooptogte op die eiland uit te voer.
Anders as die Vikings van die 8ste eeu, is Sweyn se aanvalle op 'n baie groter skaal uitgevoer. Dit is normaalweg deur koninklike leiers gereël, en die doel was afpersing. Sweyn se aanvallers het nie op geïsoleerde kloosters gerig nie, maar op die Engelse staat self. Die Viking -aanvalle was so verwoestend dat die Engelse ingestem het om hulde te bring aan die Vikings. Hierdie huldeblyk, bekend as die Danegeld, was in wese beskermingsgeld, en die Vikings het groot voordeel daaruit getrek. In 991 nC, byvoorbeeld, is die stropers 4500 kilogram silwer betaal in ruil daarvoor dat hulle Engeland in vrede verlaat het.
Sweyn Forkbeard val Engeland binne Bron:
Hierdie strategie was nie heeltemal suksesvol nie, en veral in die noorde van Engeland het die Viking -aanvalle voortgegaan. Hierdie aanvalle was baie kleiner. Volgens die Angelsaksiese Chronicles het Sweyn in 994 nC self 'n mislukte aanval op Engeland gelei, met Londen as sy uiteindelike doel. Die verslag van Sweyn se aanval op Londen is soos volg:
'Hierdie jaar het Anlaf (Olaf Trygvasson, die koning van Noorweë) en Sweyne na Londen gekom, op die geboorte van die Heilige Maria, met vier en negentig skepe. En hulle beleër die stad noukeurig en sou dit sonder twyfel aan die brand gesteek het; maar hulle het meer skade en kwaad opgedoen as wat hulle ooit gedink het dat enige burgers hulle kan toedien. Die heilige moeder van God het op daardie dag in haar genade die burgers in ag geneem en hulle van hulle vyande bevry. "
Alhoewel die Vikings nie daarin geslaag het om Londen in te neem nie, het hulle nie dadelik teruggekeer huis toe nie. In plaas daarvan het hulle die res van Engeland terroriseer:
'Daarvandaan het hulle gevorder en die grootste euwel bewerk wat enige leër ooit kon doen, nie net aan die kus in Essex nie, maar ook in Kent en in Sussex en in Hampshire. Daarna het hulle perd geneem en so breed gery as wat hulle wou en onuitspreeklike kwaad gepleeg. "
Viking -vegter met 'n byl. "Daarvandaan het hulle gevorder en die grootste euwel bewerk wat enige leër ooit kon doen, in brand en plundery en doodslag." ( DieStockCube / Adobe Stock)
Om die een of ander rede het Aethelred nie militêre geweld aangewend om van die Vikings -stropers ontslae te raak nie. Hy het eerder besluit om hulle af te betaal, soos hy in die verlede gedoen het:
'Toe besluit die koning en sy raad om hulle te stuur en hulde te bring en te voorsien, op voorwaarde dat hulle van die plundering ophou. Die bepalings wat hulle aanvaar het; en die hele leër het na Southampton gekom en hulle winterkwartiere daar gevestig; waar hulle gevoed is deur al die onderdane van die Wes -Saksiese koninkryk. En hulle het hulle 16 000 pond aan geld gegee. "
In ruil daarvoor het Olaf hom tot die Christendom bekeer en belowe om nooit weer vyandig teenoor Engeland op te tree nie. Volgens die Angelsaksiese Chronicles het Olaf sy belofte nagekom. Daar kan op gelet word dat Olaf in die inskrywing van die Angelsaksiese Chronicles vir die jaar 994 nC as die hoofkarakter uitgebeeld word, terwyl Sweyn 'n sekondêre rol speel. Alhoewel Olaf belowe het om nooit weer Engeland aan te val nie, blyk dit dat Sweyn nie so 'n belofte gemaak het nie. Volgens sommige bronne, terwyl Sweyn besig was om Engeland te bestorm, het Erik the Victorious die geleentheid aangegryp om Denemarke te beset. Tog het die Sweedse koning kort daarna gesterf en kon Sweyn sy troon herwin.
St. Brice's Day Massacre en Sweyn's Retaliation
Onder Sweyn Forkbeard het die Vikings in die daaropvolgende jare steeds op Engeland toegeslaan, en hy het self 'n aanval op die eiland in 1003 geloods. Die Deense koning het besluit om die aanval persoonlik te lei as gevolg van 'n voorval wat die jaar tevore plaasgevind het. In die lente van daardie jaar trou Aethelred met Emma, ​​die suster van Richard II, die hertog van Normandië. Dit was bedoel om die alliansie tussen Engeland en Normandië te sluit, en het Aethelred moontlik aangemoedig om 'n strenger standpunt teen die Vikings in te neem.
Aethelred the Unready beveel die teregstelling van alle Dene wat op Engeland op St. Brice's Day 1002 in Engeland woon, aan. ()
Volgens die Angelsaksiese Chronicles het Aethelred in 1002 nuus ontvang dat die Dene in Engeland beplan om hom te vermoor en sy koninkryk oor te neem. Hy het dus 'n voorkomende aanval begin deur al die Dene in Engeland op St. Brice's Day (die 13de November) te vermoor. Alhoewel dit seker is dat sommige Dene dood is, is die omvang van die St. Brice's Day -bloedbad onduidelik.
In sommige verslae is daar bespiegel dat een van die Dene wat tydens die bloedbad vermoor is, Gunhild, die suster van Sweyn, was. As dit waar was, sou dit Sweyn se antagonisme teenoor die Engelse verskerp het. Alternatiewelik kan die slagting van die Dene self Sweyn se vyandigheid verhoog het. Sweyn het in elk geval in 1003 op Engeland toegeslaan:
"Toe Sweyne sien dat hulle nie gereed was nie en dat hulle almal terugtrek, het hy sy leër na Wilton gelei; en hulle het die stad geplunder en verbrand. Daarna het hy na Sarum gegaan; en daarvandaan terug na die see, waar hy geweet het sy skepe was. "
Sweyn en die verowering van Noorweë en Engeland
Terwyl sy Vikings op Engeland toeslaan, verower Sweyn Noorweë, wat deur Sweyn se ou aanvalsmaat Olaf Trygvasson beheer word. Sweyn het 'n alliansie met die Swede en die grawe van Lade gesluit en Olaf aangeval. In die Slag van Svolder, in 1000, is die Noorweërs verslaan, en Sweyn word die nuwe heerser van Noorweë. Engeland sou ook onder Deense bewind val, alhoewel baie jare na Sweyn se verowering van Noorweë.
Die landerye verbrand, gestamp en opgesny: Viking -aanvalle in Engeland - Deel II
Opname toon dat ongeveer die helfte van die Britte wens dat hulle van die Vikings afkomstig was ... en baie is waarskynlik!
In 1013 het Sweyn nog 'n aanval op Engeland gelei. Dit blyk dat die Deense koning sedert 1004 nie persoonlik 'n aanval op die eiland gelei het nie. Volgens die Angelsaksiese Kronieke:
'Voor die maand Augustus kom koning Sweyne met sy vloot na Sandwich; en baie gou het hy in East-Anglia in die Humber-mond gegaan, en so opwaarts langs die Trent, totdat hy by Gainsborough gekom het. Toe het Earl Utred, en al die Northumbrians, en al die mense van Lindsey, en daarna die mense van die Five Boroughs, en kort daarna die hele leër in die noorde van Watlingstraat, aan hom onderwerp.
Knut die Grote, Sweyn se seun, geïllustreer binne die voorletter van 'n Middeleeuse manuskrip ()
Om die lojaliteit van die Engelse adellikes wat hulle aan hulle onderwerp het, te verseker, is die Danes gyselaars geneem. Hierdie gyselaars is by Sweyn se seun, Cnut, in Gainsborough, die nuwe Viking -basiskamp, ​​agtergelaat. Die Deense koning draai toe suidwaarts en gaan voort met die verowering van die eiland. Toe Sweyn Londen bereik, het hy agtergekom dat die bevolking nie sou ingaan nie, en daarom besluit hy om verder te gaan na Bath, waar hy die westelike asies ontvang voordat hy na Gainsborough terugkeer. Teen hierdie tyd het Londen ook oorgegee. Aethelred is in ballingskap gedwing en het toevlug gevind by die hof van sy swaer in Normandië. Die verbanne koning het daar gebly tot Sweyn se dood, wat eintlik nie lank geneem het nie.
Sweyn Forkbeard se skielike dood en die verbrokkeling van sy ryk
Teen die einde van 1013 was Sweyn op die hoogtepunt van sy mag en was hy die heerser van Denemarke, Noorweë en Engeland. Dit gesê, teen Februarie van die volgende jaar was hy dood. Die inskrywing van die Angelsaksiese Chronicles vir die jaar 1014 lui: "Vanjaar het King Sweyne sy dae by Candlemas beëindig, die derde dag voor die einde van Februarie," (wat die tweede van Februarie beteken het). Interessant genoeg gee die Heimskringla meer besonderhede oor Sweyn se dood: "dit het gebeur dat koning Svein skielik in die nag in sy bed gesterf het; en daar word deur Engelse gesê dat Edmund die Heilige hom vermoor het, op dieselfde manier as wat die heilige Mercurius die afvallige Julian doodgemaak het. "
Sweyn Forkbeard, die kortste regerende koning van Engeland, word deur koning Edmund die Heilige vermoor. Illustrasie uit The Life of King Edward the Confessor in 'n manuskrip uit ongeveer 1250.
As gevolg van Sweyn se skielike dood, het die ryk wat hy geskep het, byna onmiddellik verbrokkel. In Engeland keer Aethelred terug uit ballingskap en regeer tot sy dood in 1016. Net so is die troon van Noorweë teruggestuur na 'n inheemse heerser. Nietemin sou Sweyn se seun, Cnut, later sy vader se ryk laat herleef. Cnut regeer Engeland baie langer as sy pa, wat hom meer tyd gee om die Engelse te beïndruk, wat hy gedoen het. Sy goeie dade is deur Engelse skrywers van daardie tyd opgeteken, en as gevolg hiervan staan ​​hy vandag bekend as 'Cnut the Great'. Sweyn, aan die ander kant, het slegs ongeveer vyf weke oor Engeland geheers en het nie tyd gehad om te bewys dat hy 'n bekwame heerser was nie. Daarom sit hy vas by die (nog steeds redelik indrukwekkende) bynaam 'Forkbeard'.
Konings en koninginne van Engeland se tydlyn
Egbert (802–839) Egbert, koning van Wessex, was die eerste monarg wat 'n stabiele heerskappy oor die hele Angelsaksiese Engeland gevestig het.
Aethelwulf (839–856) Aethelwulf was die seun van Egbert. In 851 verslaan hy 'n Viking -Deense leër in die Slag van Aclea.
Aethelbald (856–860) Die oudste seun van Aethelwulf, Aethelbald, is gebore omstreeks 834. Hy het sy pa gedwing om te abdikeer by sy terugkeer van sy pelgrimstog na Rome.
Aethelbert (860–866) Aethelbert het koning geword na die dood van sy broer Aethelbald.
Aethelred I (866–871) Aethelred volg sy broer Aethelbert op. Sy bewind het 'n stryd geword teen die indringende Deense magte, wat die Viking -koninkryk Yorvik gestig het.
Alfred die Grote (871–899) Alfred word in 871 koning van Wessex en spandeer die eerste jare van sy bewind teen die Vikings. Nadat hy hulle in 878 verslaan het, onderteken hy 'n verdrag met hul leier, Guthrum, en verdeel Engeland in twee langs 'n lyn van Londen na Chester. Alfred regeer die land in die suide, maar word erken as die oorheerser van die gebied wat deur die Viking bestuur word, wat later bekend was as die Danelaw, in die noorde.
Edward die Ouere (899–924) Edward was die seun van Alfred die Grote. Hy was 'n gewaagde soldaat en het aansienlike winste uit die Dene behaal.
Aethelstan (924–939) Aethelstan, die seun van Edward die Ouere, het die grense van sy koninkryk nog verder uitgebrei as wat sy vader gedoen het. Vir die eerste keer is al die Angelsaksiese koninkryke saamgevoeg om 'n verenigde Engeland te skep.
Edmund I (939–946) Edmund het op 18-jarige ouderdom sy halfstor Aethelstan as koning opgevolg as koning. Hy het die Angelsaksiese beheer oor Noord-Engeland weer gevestig en rebelle deur die Mercian Danes onderdruk.
Eadred (946–955) Eadred, die seun van Edward die Ouere deur sy derde huwelik met Eadgifu, volg sy broer Edmund op. Hy het die laaste Viking -koning van York, Eric Bloodaxe, in 954 verslaan.
Eadwig (955–959) Die oudste seun van Edmund, Eadwig (Edwy) was ongeveer 16 toe hy as koning gekroon is. Mercia en Northumbria breek weg tydens rebellie tydens Eadwig se kort bewind.
Edgar (959–975) Die jongste seun van Edmund, Edgar "the Peaceful", was met sy broer in geskil oor die opvolging van die troon. Hy was reeds vanaf 957 koning van Mercia en die Danelaw, en volg sy broer op as koning van Engeland na Eadwig se dood in 959.
Edward die Martelaar (975–978) Die oudste seun van Edgar, Edward is as koning gekroon toe hy net 12 was. Sy aanspraak op die troon is betwis deur die ondersteuners van sy nog jonger halfbroer, Aethelred.
Aethelred II (978-1013 en 1014-1016) Aethelred "the Unready", die jongste seun van Edgar, word koning op die ouderdom van ongeveer 10. Hy word in 1013 gedwing om na Normandië te vlug toe Sweyn Forkbeard, koning van die Danes, Engeland binnegeval het, maar in 1014 terugkeer na Sweyn se dood.
Sweyn Forkbeard (1013–1014) Die Deense koning, Sweyn Forkbeard, het Engeland binnegeval in 2013. Hy is op Kersdag 1013 tot koning van Engeland uitgeroep en word die eerste Deense koning van Engeland. Net vyf weke later was hy dood.
Edmund II Ironside (1016) Die seun van Aethelred en sy eerste vrou, Aelfgifu van York, Edmund Ironside is gekies om Aethelred op te volg deur die burgers van Londen - maar 'n groot deel van die res van die land is teen daardie tyd verower deur Cnut, wat sy pa, Sweyn, opgevolg het. , as die Deense koning.
Knoet (1016–1035) Edmund Ironside het ingestem om die koninkryk van Engeland te verdeel, met die Deense koning, Cnut, wat die noorde regeer en Edmund die suide. Edmund sterf egter skielik en verlaat die hele land na Cnut. Hy was 'n wyse heerser en het 'n groot ryk geskep, waaronder Denemarke, Noorweë en dele van Swede, sowel as Engeland.
Harold I (1035–1040) Harold I, bekend as Harold Harefoot, was die seun van Cnut en sy eerste vrou, Aelfgifu. Hy en sy halfbroer Harthacnut het die koninkryk van Engeland tussen hulle verdeel ná hul pa se dood.
Harthacnut (1040–1042) Harthacnut was die seun van Cnut en sy tweede vrou, Emma van Normandië, die voormalige vrou van Aethelred the Unready. By die dood van sy halfbroer Harold Harefoot in 1040 val die koninkryk van Engeland alleen op Harthacnut.
Edward die Belyder (1042–1066) As die oorlewende seun van Aethelred en sy tweede vrou Emma, ​​word Edward die Belyder die onbetwiste koning. Hy het 'n reputasie gekry as 'n bekwame en kragtige leier.
Harold II (1066) Harold II, oorspronklik Harold Godwinson genoem, is verkies tot koning van Engeland deur 'n raad van hooggeplaaste edeles en godsdienstige leiers na die dood van Edward die Belyder. Hierdie besluit het William, hertog van Normandië, woedend gemaak, wat geglo het dat die troon aan hom beloof is. Harold is dood tydens die Slag van Hastings.
St. Brice's Day en die Deense verowering
Ek skryf hierdie pos op 13 November, 'n ongelukkige dag in die Engelse geskiedenis. Selfs ongelukkig is dit vandag ook Vrydag die 13 de. Dit is 'n gepaste tyd om te duik in een van die mees berugte gebeurtenisse in Angelsaksiese Engeland: die St. Brice's Day-bloedbad. Op 13 November 1002 beveel koning Æthelred II van Engeland, na jare van vikingaanvalle, dat alle Dene in sy koninkryk doodgemaak moet word. Die Angelsaksiese kroniek bevat een van die vroegste verslae oor wat daardie dag gebeur het:
... die koning het beveel dat al die Deense mans wat onder die Engelse ras was, op Brice's Day vermoor moes word, omdat dit aan die koning bekend gemaak is dat hulle sy lewe - en daarna al sy raadslede - wil verstrik en daarna sy koninkryk wil hê.
Soos die kroniekskrywer onthul, het hierdie bloedige gebeurtenis plaasgevind op die feesdag, 13 November, van 'n nou onduidelike heilige genaamd St. Brice of Tours, wat die bloedbad sy naam gegee het. Ons het egter nog 'n vroeër verslag oor die slagting. Verbasend, dit kom van die man wat dit bestel het:
... dit sal welbekend wees dat 'n dekreet deur my uitgestuur is met die advies van my voorste manne en grootmagte, dat al die Dene wat op hierdie eiland opgekom het, soos onkruid tussen die koring spruit, vernietig sou word deur 'n baie regverdige uitwissing .
Ja, dit is 'n handves van koning Æthelred, waar die koning (of meer waarskynlik iemand wat namens hom skryf) 'n paar belangrike besonderhede verskaf wat aansluit by die ASC se rekening: die bevel kom direk van die koning, sy raadslede is op een of ander manier betrokke ( óf as doelwitte van 'n plot, medebeplanners van die slagting, of albei) en alle Denen in Engeland moet doodgemaak word. Meer as 'n dekade later verower koning Sweyn (ook Svein, Sven of Swein) van Denemarke Engeland. Nadat Sweyn in 1014 gesterf het, het Æthelred sy kroon teruggekry en Sweyn se seun, Cnut, uit die land verdryf. Na die dood van Æthelred en sy opvolger, Edmund, het Cnut uiteindelik daarin geslaag om die hele koninkryk te verower. Soveel is duidelik en was nog altyd. Saam word na die verowerings van Sweyn (1013) en Cnut (1016) verwys as The Danish Conquest.
'N Middeleeuse wraakverhaal: dooie prinsesse, wreekbroers en verowering?
Berigte oor die St. Brice's Day -bloedbad word egter gewoonlik opgevolg deur 'n bewering dat Gunnhild (daar is talle spellingvariasies), die suster van koning Sweyn van Denemarke, een van die wat in die bloedbad gedood is, was. Vermoedelik is haar man Pallig, 'n Noorse huursoldaat in Æthelred se diens, ook vermoor. Hierdie bewerings kom van William van Malmesbury, wat in die 1100's geskryf is, en verskyn later in talle ander middeleeuse en moderne bronne . Volgens hierdie verhaal het Sweyn wraak op Æthelred gesweer en die veldtog geloods wat uiteindelik die Engelse koninkryk sou omverwerp. Dit is 'n edele verhaal, van wraak en vergelding, waar koning Æthelred 'n kranksinnige suiwering van burgerlikes beveel, 'n onskuldige Deense prinses vermoor word en haar broer die gekke koning Æthelred straf deur sy kroon te steel.
Hierdie wraakverhaal word so gereeld gebring dat dit in informele en ernstige werk voorkom. Die inskrywing van St. Brice's Day op Wikipedia, die eerste plek waar die meeste mense sal draai wanneer hulle die bloedbad ondersoek, het dit te sê oor die verhaal van Gunnhild se dood, Sweyn se reaksie en die skakel van die bloedbad met die Deense verowering (vanaf 13 November 2020):
Onder diegene wat vermoedelik vermoor is, is Gunhilde, wat moontlik die suster van Sweyn Forkbeard, die koning van Denemarke was ... Historici het die bloedbad oor die algemeen beskou as 'n politieke daad wat gehelp het om die inval van Sweyn in 1003 uit te lok ... Audrey MacDonald beskou dit as 'n aanleiding tot die aanslag wat uiteindelik het gelei tot die toetreding van Cnut in 1016.
Maar jy weet dat jou onderwysers vir jou gesê het om nooit Wikipedia te vertrou nie. Meer streng gewilde bronne soos Geskiedenis Vandag maak die Gunnhild -verhaal ook deel van hul verslae oor St. Brice's Day: "Een van die wat vermoor is in Oxford, blykbaar, was Gunnhild, die suster van Swein Forkbeard, wat laasgenoemde se vyandigheid onvermydelik verskerp het." Die skrywer se gebruik van blykbaar sê vir my dat hy ten minste 'n bietjie skepties is oor die verhaal, maar - miskien as gevolg van 'n stywe woordtelling - dit is al wat hy daaroor sê. Is Richard Cavendish, die skrywer van die stuk, iets besig?  Verdien die wraakverhaal van Gunnhild dit om op te neem soos dit so gereeld was, of sal dit onder die loep kom?
Dit blyk dat Cavendish verreweg die enigste skrywer is wat twyfel oor die verhaal uitgespreek het. Die meeste akademici is baie skepties oor die feit dat Sweyn se suster Gunnhild (as sy bestaan ​​het) tydens die slagting vermoor is, en selfs meer skepties as wat die bloedbad die Deense verowering 'gelei' of 'veroorsaak' het, wat meer as 'n dekade na St. Brice's Day gebeur het.
Byna alle geleerdes wat hierdie verhaal aanspreek, wys daarop dat dit eers baie later verskyn, wat natuurlik 'n groot staking daarteen is vanuit 'n historiese oogpunt. William van Malmesbury skryf meer as 'n eeu later, ondanks vroeëre bronne wat niks gesê het oor Gunnhild se dood of Sweyn se wraak nie . As 'n historiese gebeurtenis wat met 'n goed bewys is, meer en meer spesifiek word met elke hervertelling, is dit 'n teken dat ons na 'n legende kyk eerder as na iets meer eenvoudig, veral as dit chronologie begin deurmekaar maak en vroeëre en beter bronne weerspreek. Maar ons sal daarby uitkom. Dit doen nie beteken dat William van Malmesbury self die verhaal opgemaak het, en dit beteken ook nie dat hy noodwendig die eerste persoon is wat beweer dat Gunnhild met Pallig getroud is nie, net dat hy die eerste is wat dit neergeskryf het. 'N Laat datum alleen is nie onoorkombaar nie, so ons moet nog 'n paar faktore bekyk voordat ons hierdie verhaal kan verwerp.
Gunnhild en Pallig: slagoffers van St. Brice's Day?
Die verband tussen St. Brice's Day en die Deense verowering, soos vertel deur William van Malmesbury, staan ​​of val op grond daarvan of ons dink Gunnhild en Pallig was die slagoffers van die bloedbad. Sonder hul dood het William van Malmesbury se bewering - dat die verowering grootliks deur 'n persoonlike vendetta veroorsaak is - niks om op te staan ​​nie. Dit is egter onduidelik of Gunnhild selfs bestaan ​​het. Levi Roach, in sy boek oor Æthelred, lys Gunnhild in sy indeks as die '(beweerde) suster van Swein Forkbeard' . Ann Williams, een van die voorste kenners van Æthelred se bewind, noem Gunnhild in een van haar indekse die "veronderstelde" suster van Sweyn Forkbeard en bied een van die deeglikste ontslae van die verhaal. Sy sê dat "die slagting op St Brice's Day teen hierdie tyd 'n oes van halfwaarhede, verhale en legendes verkry het, waarvan sommige in die geskrifte verskyn van diegene wat graag die reeds grimmige reputasie van Æthelred wou verduister." Sy wys ook op hoe onduidelik die chronologie van William van Malmesbury is, aangesien hy Sweyn se inval in 1003 skynbaar kombineer met sy verowering van 1013. inval van 1013. Verder sien Ann Williams geen rede om Pallig die man van die moontlik fiktiewe Gunnhild te maak nie. Op grond van die ASC lyk dit asof Pallig in elk geval voor die slagting ontsnap het .
Roach wys ook daarop dat daar geen bewyse vir Gunnhild bestaan ​​voor hierdie verhaal nie . Die veel vroeër ASC teken ook 'n byna konstante menigte van sluipmoorde, ballinge, ousters en verminkings aan wat Æthelred gelas het, veral teen edeles wat die koning verraai het. Pallig is egter nie een van hulle nie. Waarom sou die ASC kies om die grusame dood van hierdie spesifieke verraaier uit te laat as hy die dood van soveel ander noem? Die mees voor die hand liggende antwoord is dat Pallig nie in 1002 of 1013 in Engeland gesterf het nie, maar dat hy, net soos die ingang van die Chronicle in 1001 ons sou laat glo, weer by sy bondgenote aangesluit het en die diens van Æthelred heeltemal verlaat het. Pallig eenkant, moet ons hierdie verhaal nog steeds versoen met 'n onduidelike en deurmekaar volgorde van gebeure, geen bewyse vir Gunnhild se bestaan ​​voor die 12de eeu nie, en (verstaanbaar) skeptiese geleerdes. Die verhaal begin vinnig ontrafel.
Vir die doeleindes van hierdie berig beteken dit dat alle aannames wat uit hierdie verhaal volg - dat Sweyn wraak wou neem en Engeland sou binnedring as gevolg van sy suster se dood - ook begin verkrummel. As daar nie 'n Gunnhild is wat met Pallig getroud was nie (wat ook nie deur Æthelred gesterf het nie), waarom sou ons dan glo dat Sweyn binnegeval het om haar te wreek? En net so belangrik, hoekom die gaping van tien jaar tussen die inval in 1003 en Sweyn se werklike verowering in 1013? Miskien is dit die rede waarom William van Malmesbury die twee in wisselwerking bring-hy het probeer om sin te kry van die dekade lange onderbreking, terwyl hy steeds beweer het dat St. Brice's Day tot die Deense verowering gelei het. Hy kan Æthelred se elftal jaar te vroeg (1003) omverwerp of die bloedbad elf jaar te laat plaas (1013), wat nie maklik is om op te los nie. Soos Ann Williams voorgestel het, verwys die episode van Gunnhild en Pallig wat saam met al die ander Dene doodgemaak word, na 'n heel ander gebeurtenis as die St. Brice's Day -slagting. As ons hierdie roete volg, het ons dit nou twee slagtings in plaas van een, wat die verhaal van William van Malmesbury nog meer deurmekaar maak. Die eindresultaat is egter dieselfde, want ons sou nog steeds hê dat Sweyn sy verowering sou begin om sy suster te wreek. Daar is baie ander bisarre rasionalisasies wat u hier kan doen, maar ek dink dit sou 'n vrugtelose poging wees. Op 'n sekere tyd moet ons erken dat die verhaal nie meer as 'n ernstige geskiedenis geduur kan word nie, en dat geen geestelike gimnastiek dit kan red nie.
Hier moet ek egter stilstaan ​​en iets verduidelik. Selfs al was Sweyn se verowering van 1013 nie gemotiveer deur 'n begeerte om sy suster te wreek nie, was die St. Brice's Day -slagting nog steeds 'n motief vir sy aanvalle in 1003 . Dit is moeilik om te dink dat Sweyn die nuus van Æthelred wat volksmoord op sy familielede gepleeg het, sou opgehaal het, maar dit sou een van die vele faktore gewees het wat Engeland as 'n doelwit aantreklik gemaak het. Sweyn sou ook gemotiveer gewees het deur die moontlikheid van plundering en huldeblyk. Hy het in elk geval sedert die 990's in Engeland toegeslaan.
Het St. Brice's Day die Deense verowering veroorsaak?
Dus nee, die Gunnhild-wraakverhaal hou nie ondersoek in nie, en as gevolg hiervan ook nie die insinuasie van William van Malmesbury dat die Deense verowering deur die St. Brice's Day-bloedbad veroorsaak is nie. Alhoewel baie geleerdes die Gunnhild -verhaal gekritiseer het, is dit nog erger as dit kom by die direkte verband tussen St. Brice's Day en die Deense verowering: die meeste akademici spreek dit nie eens aan nie, byna seker omdat die Gunnhild -verhaal eers afgeskryf is , die Deense veroweringsverbinding, soos aangevoer deur William van Malmesbury en ander, verbrokkel standaard. Dit is 'n boeiende legende, maar dit is tyd dat meer skrywers (nie net akademici nie) dit as net dit begin beskou - 'n legende. Behalwe as 'n amusante kantnota of geskiedskrywing, het dit geen werklike doel met die verhaal van die St. Brice's Day -bloedbad nie, en het dit ook nie iets te doen met die Deense verowering nie.
En ten slotte, net vir die plesier, laat ons dit saamvat met 'n "middeleeuse feitekontrole" in Snopes-styl. Hier in die Verenigde State was ons politieke feitebesoekers besiger as ooit, en dit is waarskynlik die rede waarom hierdie idee by my opgekom het. Dit is seker eenvoudig, maar ek kan meer hiervan doen, afhangende van die ontvangs:
Die St. Brice's Day -slagting is in 1002 deur Æthelred II gelas: Akkuraat. Die ASC verskaf 'n baie vroeë verslag wat bevestig word deur 'n nog vroeër handves deur Æthelred. Daar is natuurlik ontelbare latere verhale oor die slagting, maar hierdie twee is verreweg die vroegste en waardevolste. Dit is so rotsvas soos dit kom.
Sweyn het 'n suster met die naam Gunnhild gehad: Onbekend. Die bron hiervan is so laat dat dit moeilik is om met sekerheid te weet. Ten gunste van Gunnhild is ek nie bewus van bronne wat haar identiteit heeltemal weerspreek nie (ja, glo dit of nie, dit gebeur wel met sommige middeleeuse bronne), wat my daarvan weerhou om dit as 'waarskynlik onakkuraat' te bestempel.
Pallig is dood tydens die St. Brice's Day -bloedbad: Waarskynlik onakkuraat. Pallig word by die naam in die ASC se inskrywings vir 1001 genoem, waar hy uit Æthelred se diens gaan. Hy herenig met sy ou vikingvriende in die inskrywing, maar daar is geen aanduiding dat hy in Engeland gebly het nie. Die ASC noem hom nie weer nie, al sou sy dood in die slagting (of later) relevant gewees het. Die ASC registreer Æthelred wat ander edeles regdeur die regering vermoor, verdryf of vermink het. Dit teken nie op dat hy Pallig straf nie. Slegs baie later bronne sê dat Pallig tydens die slagting vermoor is. Dit is baie meer waarskynlik dat Pallig weer by 'n groter vikingemag aangesluit het ná sy verraad.
Gunnhild is dood tydens die St. Brice's Day -bloedbad: Onbekend. Dit is nog 'n geval van 'ons weet nie'. Pallig is 'n bona fide historiese figuur wie se aktiwiteite in die ASC genoem word, maar Gunnhild bly 'n totale raaisel omdat daar geen vroeëre bronne is om die latere verhaal te verifieer of te weerspreek nie.
Sweyn se inval in 1003 is veroorsaak deur die slagting: Gedeeltelik akkuraat. Hoewel Sweyn waarskynlik nie die dood van sy (moontlik fiktiewe) suster wreek nie, sou die slagting nog 'n regverdiging vir 'n inval gewees het. Sweyn's list of reasons would have been fairly long by this point: England is rich, I could win some tribute, I could gain more prestige, Æthelred is a madman, etc.
 Richard Cavendish, "The St Brice's Day Massacre," Geskiedenis Vandag 52, no. 11 (2002).
The Norwegians won the battle, and King Harald pursued the fleeing Danes. The Norwegian Hakon Jarl, however, remained on the place of the battle as he could not sail because of the damaged ships: "Then a man rowed to the Earl's ship in a boat and docked at the ships side It was a tall man with a wide-brimmed and big hat on his head" - "Where is the earl?" hy het gesê. The earl stood in th fore end room, and stopped a man's blood He looked at the man with the hat and asked about his name "It is Vanråd, here is," he said." - "The earl bowed over the shipboard to him, and the man in the boat said: "I will ask you about my life, Earl, if you will grant it to me." Hakon Jarl stood up, and called two men, whom he loved very much, and asked them to bring the man to the land "Vanråd has proven me very well," sagde han, "follow him to my friend Karl, and say this as a sign that it is me, who sends him, that he should give the horse, that I gave him the day before yesterday and his saddle and give him his son to show the way." - "This happened early in the daybreak."
One of the legacies of King Sweyn was a fundamental change in Danish society which had been based on whether a person was free or a bondsman. Sweyn is often considered to be Denmark's last Viking king as well as the first medieval one. A strengthened church in alliance with the land-owning noble families begin to pit their power against the royal family. The peasants were left to fend for themselves. ⎜ ]
Sweyn built a strong foundation for royal power through cooperation with the church. He completed the final partition of Denmark into dioceses by corresponding directly with the pope, bypassing the Archbishop of Hamburg-Bremen. During his reign hundreds of small wooden churches were built throughout the kingdom many were rebuilt in stone in the 12th century. Δ] Sweyn sought to create a Nordic Archbishopric under Danish rule, a feat which his son Eric I accomplished. ⎙ ]