PressReader - Weg!: 2017-11-01 - Ek ver­lang na ’n trein­va­kan­sie
Ek ver­lang na ’n trein­va­kan­sie
Ek was gaan­de oor De­on S­try­dom se ru­briek “Die trein na Wil­low­mo­re” in Weg #149. In die vroeë tag­ti­ger­ja­re het ek, my ma, Jen­ni­fer, en my broer, G­re­go­ry, ge­reeld per trein ge­reis na my ou­ma en ou­pa, wat op ’n plaas na­by U­gie in die Oos-Kaap ge­bly het. Op die in­las­fo­to is ek 4 en my broer 11.
Ons het in die aand op­ge­klim by Bell­vil­le-sta­sie bui­te Kaap­stad en teen drie­uur die vol­gen­de mid­dag op De Aar in die Karoo op ’n an­der trein ge­klim. Dié trein het ons elf­uur die aand op S­terk­stroom af­ge­laai.
Hier het ons in die wag­ka­mer langs die Queen An­ne-hout­stoof die tyd ver­wyl. Teen mid­der­nag was dit bit­ter­koud. Ek ont­hou twee keer het ons vir ’n paar uur by die sta­sie­mees­ter se huis gaan slaap. ’n Warm bad en ont­byt was na­tuur­lik deel van die uit­no­di­ging!
Die laas­te deel van die rit was op ’n goe­de­re­stoom­trein. Ek het dik­wels ge­won­der of die en­ke­le pas­sa­siers­wa spe­si­aal vir ons aan­ge­las is – so­ver ek kan ont­hou, was dit al­tyd net ons, die dry­wer en die kon­duk­teur.
Die reuk van steen­kool wat brand laat my nou nog ver­lang na die Sui­de­li­ke Dra­kens­berg, met swart roet in my neus en ha­re, en my ou­pa en ou­ma wat op die plat­form vir ons wag. Ek is dank­baar dat ek nog dié soort rei­se in Suid-A­fri­ka kon er­vaar.
SONA HART, Kaap­stad >