Domingo Villar. Aanbieding in Madrid van The Last Boat. Sy trilogie | Huidige literatuur
Mariola Diaz-Cano Arevalo | | skrywers, gebeure, Books, Swart roman, Verskeie
Verlede Maandag was ek in die aanbieding van Die laaste skip, die nuwe roman deur die skrywer Domingo Villar, van Vigo in Madrid. Dit is gehou by die Galicia Huis in die hartjie van die hoofstad en daar was absoluut vol.
Eenvoudig, nederig en oordrewe Weens die goeie ontvangs na tien lang jare wat op hierdie boek gewag het, het Villar ons 'n ontspanne praatjies en al u goedertierenheid. So daar gaan dit Articulo op Acto en op een van die beste misdaadroman-trilogieë wat ek gelees het.
1 Galicia, Domingo, Leo, Rafa en ek
2 Aanbieding van Die laaste boot in Madrid - 25 Maart - Casa de Galicia
2.2 Temas, karakters, skrywer se stokperdjies
2.3 Die eindpunt
3.1 Water oë
3.2 Die strand van die verdrinkte
3.3 Die laaste skip
Galicia, Domingo, Leo, Rafa en ek
Ek gaan op vakansie na Bueu, op die suidelike oewer van die Riviermonding van Pontevedra, elke Junie vir meer as 20 jaar. Y kruis Vigo vanaf Cangas die brug van sien Rande eenkant en die eilande Cíes die ander is vir my een van die grootste plesiere van die hele jaar.
eintlik, daardie dae in Galicië is gewoonlik altyd die beste van die jaar. Vanweë die klimaat, die kos, die mense en die musiek in sy aksent en die landskap so heeltemal anders as my droë en plat lande van herkoms. So betyds Alhoewel ek as Manchego-kaas gebore is, voel ek ook soos 'n seekat te feira.
Op 'n dag het daardie deel van my hart toe gespring toe ek in 'n boekwinkel sien sonder om iets in die besonder te soek 'n paar boeke met swart en wit omslag en aantreklike titels. Ek het een opgetel en op die agterblad het ek name gelees Vigo of Panxón. Een Water oë die slagoffer was van Bueu, en in Die strand van die verdrinkte die gebeurtenis het in Panxón plaasgevind, so Ek het nie gehuiwer om hulle te neem nie.
Toe ontmoet ek die karakters: Inspekteur Leo Caldas, gereserveerd, ernstig, met min woorde, kalm, 'n ietwat vasgevalle persoonlike lewe en gekenmerk deur die verhouding met sy vader en die vroeë dood van sy moeder. Het 'n helper, Rafael Estévez, van Zaragoza, 193 sentimeter sterk en direkte hand, met moeilike aanval wat hom in meer as een probleem laat beland het en hom 'n soort ballingskap na Galisië met 'n ekstra bonus: dat hy ook die spreekwoordelike Galisiese dubbelsinnigheid moet hanteer wat hom gewoonlik ontkoppel.
Hulle het my skaars gehou Ek het dolverlief geraak op Leo Caldas en ek sal daardie bruin dier van Rafael Estévez vir altyd aanbid, 'n perfekte kontrapunt in hierdie paar polisiemanne as ons uniek. Nou het ek ook die derde geëet, en terloops, hulle het in grootte sowel as by lesers toegeneem.
Aanbieding van Die laaste skip in Madrid - 25 Maart - Casa de Galicia
In die aanbieding van hierdie derde roman, Domingo Villar gesels met die joernalis Susana Santaolalla vir amper 'n uur. Baie opgewonde en skaam Aanvanklik het Villar die dubbele gevoel van ongeloof en onsekerheid soveel vir die ontvangs van die boek na so lank as omdat dieselfde tyd dit sou bestem het vergeetagtigheid. Niks is verder van die werklikheid af nie. Dit was n onmiddellike sukses in kritiek op alle vlakke en in verkope.
Villar het ons daarvan vertel hoekom het dit geneem? tien jaar om hierdie derde boek, wat oorspronklik die titel gehad het, vry te stel Klipkruise. 'N Persoonlike stamp in die pad, die dood van sy vader, het hom laat nadink oor wat hy geskryf het. So besluit om oor te begin. Want soos ons wat skryf, goed moet weet dat wanneer u musiek vakansie hou, hulself blokkeer of u ignoreer, u tyd moet gee. En elke storie het sy eie.
Hy het ook gepraat van die skeppingsproses, van wat moeilik en frustrerend Dit kan soms blyk. En ons weet ook hiervan. Dit neem tien jaar om gebeure, omgewings en karakters, wat jy op die tafel sit, te skets en vorm 'n emosie wat jy ook wil oordra die leser. En u wil bereik dat die verhaal steeds bevrug is en sy protagoniste as hul vriende beskou of vir ewig beskou.
En dan dit neem net 'n paar dae voordat lesers dit verslind. Ek dit het my skaars twee weke geneem, en omdat ek die oomblikke van 'n lesing wat dus verlang, ten goede en vir 'n uitstekende struktuur gespasieer het, moet u ja of ja voortgaan sodra u dit begin.
Dit het met my gebeur met die vorige twee, so hoe kan dit nie nou dieselfde wees nie? En vergeet? Vergeet dit Reënerige Vigo, daardie grys riviermonding van wolke en woelige see, dié kontraste tussen stedelik en landelik? Vergeet vriendelikheid, eenvoud, deernis en eensaamheid van die melancholiese Leo Caldas? Die helderheid en geneentheid van sy vader? Aan die ondraaglike Santiago Losada? Om die effektiewe Clara Barcia? Aan die kommissaris Soto? Vergeet dit wilde dier deur Rafa Estévez, wat al die honde in die wêreld haat en vir wie dit onmoontlik is om nie te aanbid nie?
Nee, al die karakters wat so goed geweef en vertoon is, is onvergeetlik. Soos die stories en karakters sekondêr, en die erwe so goed bedink en verweef in scenario's net soos protagoniste.
Temas, karakters, skrywer se stokperdjies
Villar het dit erken Ek was oorweldig. Maar dit is wat gebeur as goed gedoen word, maak nie saak hoe lank dit neem om te skep nie. Wat ons hom natuurlik gevra het, was natuurlik moenie nog tien jaar wag vir die volgende een nie boek. Ek wil beslis al meer hê.
Hy het verder kommentaar gelewer oor die nuwe intrige, karakters en temas van hierdie derde roman: die vele en verskillende ouer-kind verhoudingsdie eensaamheid in 'n stampvol stad wat egter leeg getoon kan word deur die onverskilligheid teenoor ander soos haweloses en haweloses. Of, in die mees landelike omgewing, verwerping en vrees teenoor diegene wat kwansuis is verskillende.
Hy het ook daarvan gepraat stokperdjies persoonlike inligting van elke outeur, soos syne lees hardop wat u skryf min of meer hegte luisteraars wat hul mening of gids gee of bloot luister. En in antwoord op 'n vraag van die joernalis het sy gesê dat sy kan skryf in beide Galisies en Spaans, veral die dialoë. En hoe hy dan voortgaan om die vertalings in die finale teks te poets en in te pas.
En natuurlik het hy daaroor gepraat humor dit is ook in sy romans. Daardie Galisiese retranca dat "hulle gooi ons op by geboorte" en wat is so? huismerk. 'N Humor wat meer daarvoor skyn meesterlike kontrapunt onder almal Galisiese karakters en die een wat nie is nie: Rafa Estevez.
Was die opregte en opgewonde dankie aan familie, vriende, redakteurs en lesers vir hierdie tyd van wag en geduld met hierdie eensame en innerlike werk wat skryf. 'N Dankie wat dit was wedersydse deur die redaksie en natuurlik deur alle deelnemers.
In die bekende handtekening Na afloop van die daad het Villar ons met gemorste vriendelikheid en syne bygewoon "Dankie" tot my lof, bewondering en dank vir hul verhale was die afronding na nog een van die literêre oomblikke wat jy al vir die oorskot koester.
Wie Vigo buite sy inwoners ken, sal dit sien monsteragtige woontoring geïsoleer langs 'n strand. Daar is 'n saxofonis, met opvallende helder oë en geroep Luis Reigosa, verskyn vermoor met 'n kwaadwilligheid wat dui op 'n misdaad van passie. Maar nie daar is niks op die misdaadtoneel nie, geen voetspore, geen tekens van 'n geveg nie, ook geen persoonlike verhouding om te vermoed nie.
Die strand van die verdrinkte
In hierdie tweede roman al meer uitgebreid ons het die bevinding van lyk van 'n man op die strand van Panxón. Dit is van Justo Castelo, Een matroos verskyn met sy hande vasgebind. Daar is geen getuies en geen spoor nie van die oorledene se boot. Dit sal 'n baie moeilike ondersoek wees, want almal maak hul vermoede stil of lei hulle op te ingewikkelde paaie.
Uit hierdie verhaal a redelik ordentlike verwerking van die film in 2015 wat Caldas en Estévez gesigte in dié van Carmelo Gómez en Antonio Garrido.
Die verdwyning van 'n jong meisie, Monica Andrade, dogter van 'n bekende chirurg en wat in Tiran, langs Moaña, woon, is betrokke by raaisel Van die begin af. Ek het in die Vigo School of Arts and Crafts, het hy geen duidelike rede gehad om te vertrek of vyande wat 'n bedreiging inhou nie. Of miskien ja.
La deeglike ondersoek de Caldas y Estévez neem stappe wat waarskynlik duisend waarskynlik verlore gaan en etiketteer vir almal as verdagtes. Daarbenewens persoonlike lewens van die twee polisiemanne hulle gaan baie veranderings hê wat baie lesers sekerlik al bedank het.
As u dit nog nie gelees het nie, moet u nou begin. Vir syne literêre gehalte en die lenige lees daarvan sintaksis so uitgebrei as wat dit duidelik is. Ook vir diegene kort hoofstukke en altyd bekendgestel deur 'n handelsmerk van die huis: die verskillende betekenisse van 'n woord wat in hulle steek.
Maar bowenal vanweë die kapasiteit de kom in 'n omgewing so naby, maar mistig en met 'n magiese aanraking waarmee ek altyd assosieer Galisiese terra. En oor karakters ja, hulle word vriende met jou vanaf die eerste keer dat jy hulle ontmoet, van diegene wat jy altyd dink dat ek wens dat hulle eg was vir die egtheid daarvan.
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » Letterkunde » skrywers » Domingo Villar. Aanbieding in Madrid van The Last Boat. Sy trilogie