Dit was nie die gewone einde van ons personeelvergadering nie.
Dit was 'n erkenning van die veranderinge wat ons almal aangeneem het as gevolg van die COVID-19-pandemie. Die antwoorde wat nodig is om die verspreiding van die virus te bevat, het die grense wat die werk van die res van ons lewens konvensioneel skei, uitgewis. Dit laat ons die ou konsep van balans tussen werk en lewe bevraagteken.
Die mite van balans
Die idee van 'n balans tussen die werk en die lewe in die 1980's, word grootliks aangedryf deur die toenemende aantal vroue in die betaalde arbeidsmag wat ook die grootste deel van huishoudelike en gesinswerk behels.
Alhoewel dit 'n bietjie moeilik is om te definieer en op baie aannames gebaseer is, is die definisies van balans tussen werk en lewe geneig om te fokus op die "afwesigheid van konflik"Tussen professionele en persoonlike domeine.
Die bedoeling is edel. Die probleem, volgens die woorde van die sakevennoot Stewart Friedman, is dat "balans is stapelbed"
Dit is 'n misleide metafoor, omdat dit aanvaar dat ons altyd tussen die vier belangrikste aspekte van ons lewens moet inruil: werk of skool, huis of gesin (hoe u dit ook al definieer), gemeenskap (vriende, bure, godsdienstige of sosiale groepe), en self (verstand, liggaam, gees).
Friedman, 'n professor aan die gesogte Wharton School van die Universiteit van Pennsylvania, stig die Wharton Work / Life Integration Project in 1991 om "kennis te produseer vir aksie oor die verhouding tussen werk en die res van die lewe".
'N Realistieser en meer bevredigende doel as balans, meen hy, is om werk en die res van die lewe beter te integreer op maniere wat' vierrigting-oorwinnings 'tussen werk, huis, gemeenskap en self tot gevolg het.
Asanka Gunasekara, skrywer met dien verstande
Sinergieë, nie trade-offs nie
Integrasie gaan nie oor afhandeling nie, maar om sinergieë, wat meer verdien deur aspekte van die lewe te kombineer wat dikwels doelbewus van mekaar in kwarantyn geplaas word.
Sielkundiges Jeffery Greenhaus en Saroj Parasuraman integrasie te beskryf soos "wanneer gesindhede in een rol positief oorstroom na 'n ander rol, of wanneer ervarings in een rol dien as hulpbronne wat 'n ander rol in 'n mens se lewe verryk".
'N Voor-COVID-19-voorbeeld kan moontlik deelneem aan 'n werkgeborgde pretloop vir liefdadigheid. Dit is 'n kans om u verbande met kollegas te verdiep en iets goed vir die gemeenskap te doen. En oefening is goed vir u liggaamlike en geestelike gesondheid.
Dit maak integrasie die nuwe normaal
Hoe sou die integrasie tussen werk en lewe in die ouderdom van COVID-19 lyk?
Miskien is dit 'n vader wat sy kinders en lewensmaat nooi om 'n uitdaging in die werkplek te bespreek wat hy tydens ete in die gesig staar.
Tuiswerk was veral beswarend vir gesinne met kinders wat saamwerk en ouers wat tuisonderwyswerk moet verrig. In hierdie scenario kan die gesin deur middel van probleme op die werkplek mekaar ondersteun en 'n deel van mekaar se lewens voel.
In die geval dat ons departementshoof haar seun aan die einde van die videokonferensie voorgestel het, het dit die res van ons herinner aan die eise om tuis te werk.
Haar seun het intussen die kans gekry om sy moeder se werk beter te waardeer, met bykans honderd klein boksies gesigte wat hom ongetwyfeld help om te verstaan ​​waarom sy nie altyd beskikbaar is nie. Dit was 'n geleentheid om empatie en begrip van beide kollegas en familie te verhoog. Dit het 'n positiewe boodskap gestuur dat alle werknemers geregtig is op hierdie begrip.
Integrasie gee ons ook die geleentheid om die idee om die 'perfekte' lewensmaat of ouer te wees, weg te gooi en in plaas daarvan te werk om openliker, eerliker en selfs kwesbaarder te wees.
Maar eers moet ons besef dat COVID-19 die persoonlike en werksdinamika dramaties verander het, en ons moet die geestesmodel van die denke van werktyd en huistyd, wat afsonderlike en afsonderlike blokke is, laat vaar.
Melissa A. Wheeler, Senior lektor, Swinburne Universiteit van Tegnologie en Asanka Gunasekara, dosent in bestuur, Swinburne Universiteit van Tegnologie