Die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns het beslis die regte keuse gemaak in die aanwys van Johan Myburg se bundel Uittogboek (2017) as die wenner van die Hertzogprys vir Poësie in 2020. Vandat ek die bundel vir die eerste keer gelees het, het ek geweet dat dit een van die groot aanspraakmakers vir die toekenning van die Hertzogprys gaan wees. (Terloops, ek het nou weer dieselfde gevoel gekry met die eerste lees van Tussenganger (2020) deur Marius Crous!)
Uit die periode wat strek van 2017 tot 2019, sou twee vorige Hertzogpryswenners ook sterk kandidate vir vanjaar se prys kon wees. Hulle is: Gesant van die mispels (2017) en In die stille agterkamer (2017) deur Marlene van Niekerk en Op weg na kû (2019) deur Breyten Breytenbach. Dit is egter die rypheid van Myburg se werk, nie net te lees in ‘n paar van die gedigte nie, maar die sinergie van die verse in die bundel as ’n geheel, wat die deurslag gegee het. Die gedig “Prosopopeia” (bl. 95), waaruit die bundeltitel ontleen is, sal as voorbeeld gebruik kan word wat die gesofistikeerdheid van die verse in Myburg se bundel aandui:
Ek wil dankie sê vir al julle wonderlike gasvryheid, vir die menswees, vir die oomblikke van vashou, vir die nugter-weet-van-waar insigte soms, vir die bloedmaan, vir die vloed van herinneringe. Vir die musiek. Veral vir die musiek en die gedagtes soos musiek. Omdat dit verbygaan sal dit bly. Dis nie reg om name te wil noem nie – daar is te veel.
En nou is dit tyd vir omdraai. Om terug te gaan na die stiltes en die bymekaarmaak vir oor tagtig jaar. Ek belowe ek gaan my beter gedra. Ons sien weer, ons gesels weer. Die mense wat geklankdig op die bygaande foto so kyk na waar daar niks is nie is nie noodwendig dié hier ter sprake nie. Dis ter gedagtenis aan ‘n bymekaarkom van pampoenboere in Francis Galloway se boek.