Emosies van enige aard word geproduseer deur melodie en ritme; daarom word deur 'n man gewoond geraak aan die regte emosies; musiek het dus die vermoë om karakter te vorm, en die verskillende soorte musiek wat op die verskillende wyses gebaseer is, kan onderskei word deur die uitwerking daarvan op karakter - een, byvoorbeeld - werk in die rigting van melancholie, 'n ander van effeminacy; een van bemoedigende verlating, nog 'n selfbeheersing, 'n ander entoesiasme, ensovoorts deur die reeks. - Aristoteles
Vir jare het musiekliefhebbers geluister na die oratoriums van Handel, na die simfonieë van Beethoven, na die etudes van Chopin, en aan die opera's van Wagner, en het besef dat elkeen van daardie meestermusici 'n spesiale individuele styl geskep het. Nietemin, nie een van hierdie musiekliefhebbers blyk dat Handel of Beethoven gekrediteer is met die uitoefening van 'n besliste en algemene invloed op karakter en moraliteit nie.
Ons doel is om te wys dat elke spesifieke soort musiek 'n uitgespreek effek op geskiedenis, moraal en kultuur uitgeoefen het; daardie musiek - hoe verskriklik hierdie stelling ook aan die ortodokse verskyn - is 'n sterker krag in die vorming van karakter as godsdienstige geloofsbelydenisse, voorskrifte of morele filosofieë; want alhoewel hierdie laasgenoemde die wenslikheid van sekere eienskappe toon, is dit musiek wat hulle verkryging vergemaklik.
Wie se stem sing jy? *
'N Bietjie refleksie oor die onderwerp moet ons tot die gevolgtrekking bring dat musiek op die verstand en emosies van die mens werk deur middel van voorstel. Om Aristoteles se stelling te parafraseer, as ons herhaaldelik melancholiese musiek hoor, is ons geneig om melancholie te word; as ons gay musiek hoor, is ons geneig om gay te word, ensovoorts. So is die besondere emosie wat 'n gegewe stuk musiek uitbeeld, in onsself gereproduseer. dit werk deur die wet van ooreenkomste. Daarbenewens het ons ondersoeke bewys dat nie net die emosionele inhoud nie, maar ook die essensie van die werklike musikale vorm neig om homself in menslike gedrag te reproduseer; daarom kan ons met regverdiging die volgende aksiom formuleer - soos in musiek, so in die lewe.
Sielkundige ondersoek het bewys dat deur die herhaling van 'n formule wat fisiese of morele eienskappe voorstel, daardie eienskappe eintlik verkry kan word. 'N Geval in punt is die toepassing van M. Coué se formule: "Dag vir dag word ek beter en beter." En dit moet op gelet word dat hoe meer die pasiënt, hoe doeltreffender die voorstel, in die stilstand , die gees van opposisie het geen geleentheid om homself te beweer nie.
Kom in die groef ...
Musiek is so verraderlik dat dit dui daarop terwyl die luisteraar onbewus bly van die feit. Al wat hy besef, is dat dit sekere emosies ontwaak, en dat in dieselfde mate word dieselfde emosies altyd deur dieselfde of soortgelyke musikale komposisies wakker gemaak. Musiek is dus voortdurend wat daarop dui aan hom stel emosies voor en reproduseer hulle in hom, en as emosionele gewoontes is so geredelik gevorm as, of selfs meer geredelik as, ander gewoontes, word hulle uiteindelik deel van sy karakter. Dit is duidelik dat Aristoteles hiervan bewus was toe hy dit geskryf het "deur 'n man 'n man word gewoond om die regte emosies te voel. "
Maar ons is nie van plan om te impliseer dat musiek slegs op die emosies funksioneer nie: daar is verskillende tipes musiek wat op die verstand funksioneer. Bach se musiek het 'n baie definitiewe uitwerking op die mentaliteit gehad - want in ooreenstemming met ons aksioma - as Bach se kuns van intellektuele aard is, lewer dit 'n intellektuele effek.
Van Antieke Bards ... na Zappa?
Maar die vraag ontstaan, is musiek, in elk geval in die verlede, genoegsaam versprei om sulke geweldige gevolge vir die mensdom in die algemeen te bewerkstellig soos dit in hierdie boek beweer word? Hoe kan musiek kollektiewe denke beïnvloed, tensy so wyd versprei dat dit regstreeks op die groter massa van die mensdom werk: was daar nie groot getalle mense wat selde ooit ooit musiek van 'n ernstige karakter gehoor het nie? Alhoewel die vraag relevant is, word dit maklik beantwoord. Geskiedenis toon dat heersers en leiers van denke amper altyd in kontak was met een of ander vorm van musiek. Konings, hertogers, pouse en prinses het hul "hofmusici" gehad; Feodale here en baronne het hul bards gehad, terwyl die massas in elk geval hul volksmusiek gehad het.
Van die antieke tye, waar daar 'n mate van beskawing was, het musiek 'n rol van min of meer belang gespeel. En die volgende punt moet beklemtoon word: dat waar die grootste verskeidenheid musikale style verkry is, daar die nakoming van tradisie en gebruik is proporsioneel minder gemerk.
Ons is ten volle bewus daarvan dat ons dit uitdruklik wil uitleef aan die algemene gedagte dat musiekstyle bloot die uitkoms en uitdrukking van beskawings en nasionale gevoelens is - dit wil sê dat die beskawing eerste voorkom en die kenmerkende spesie daarvan van musiek daarna. Maar 'n ondersoek van die geskiedenis bewys dat die waarheid presies die omgekeerde is: 'n innovasie in musikale styl is altyd gevolg deur 'n innovasie in politiek en moraal. En, soos ons hoofstukke oor Egipte en Griekeland sal wys, is die afname in musiek in hierdie twee gevalle gevolg deur die volledige afname van die Egiptiese en Griekse beskawings self.
Die musiek is die boodskap
Daar is nog een punt wat in hierdie voorlopige hoofstuk aangeteken moet word. Ons moet die element in die massas in ag neem wat hulle laat weerspieël of absorbeer die menings van ander, of die ander leiers of net karakters meer magtig is as hulself. Dus, selfs in tye wanneer musiek van elke beskrywing nie uitgesaai word soos dit vandag is nie, aangesien 'n aantal mense nooit 'n noot van musiek gehoor het nie - dit is onwaarskynlik - is dit tog beïnvloed indirek daardeur, en dit geld ook vir die eerlik-ongehoorsame.
Om op te som: Musiek raak die gedagtes en emosies van die mensdom. Dit raak dit óf bewustelik óf onbewustelik óf albei. Dit raak hulle deur middel van voorstelle en herhaling. Dit raak hulle direk, indirek of albei; dus, soos in musiek, so in die lewe.
Ek moet uiteindelik byvoeg dat wanneer die verskillende effekte wat die musiek van die meestermusici op die mensdom gehad het, beskryf word, is dit nie om te sê dat elke stuk wat hulle saamgestel het, instrumenteel was om daardie effekte te lewer nie; Laasgenoemde is vervaardig deur hul mees geïnspireerde en individuele werke.
(* sub-titels deur InnerSelf)
© 2013 by die landgoed van Cyril Scott.
© 1933, 1950, 1958, 1969 deur Cyril Scott.
Cyril Scott (1879-1970) was 'n Engelse komponis, skrywer en digter. Die jongste student van sy tyd wat aan die The Hoch Conservatorium in Frankfurt, Duitsland, deelgeneem het, is aan die begin van die 20-eeu as die vader van moderne Britse musiek beskou. Hy het verskeie ander boeke geskryf, insluitende 'n oorsig van moderne okkultisme, die groot bewustheid en die inisiatief-trilogie. (Portret van Cyril Scott deur George Hall Neale)
Jy is hier: Tuis > Lewe > Reis en kreatiwiteit > Musiek is in die geheim van jou!