Die gedig “Olympia” wys op die rol wat die teks kan speel in die aktivering van ’n voyeursaksie. Deur die enersyds afsydige, maar andersyds uitlokkende blik en ekshibisionistiese houding van die figuur in die Olympia-skildery word die waarnemer uitgelok om te kyk. Soos die skilder, staan die digter in ’n bepaalde verhouding tot die wêreld wat hy opteken. Die skrywer is dus in eerste instansie die waarnemer (“geleentheidsvoyeur”) wat die onwetende wêreld afloer en dan opteken. Dié voyeuristiese handeling is egter nie so eenvoudig nie, aangesien die waargenome wêreld dikwels terugkyk. Merleau-Ponty (1964: 167) voer aan dat die subjek en die omringende objekte op geheimsinnige manier mekaar weerkaats; daar is ’n nimmereindigende wedersydse blik tussen die waarnemer en die waargenomene. In die gedig “Olympia” kom hierdie wedersydse blik tussen teks (skildery) en spreker duidelik na vore.