“Watter lewe is die waarheid, en watter een die werklikheid?” wonder hy as hy die bekende kantoor met sy oorbekende reuke instap. Verlede jaar se dokumente wat nog steeds wag om verwerk te word, antwoorde wat steeds uitstaande is, sy lessenaarstel wat hy vir 25 jaar getroue diens by die maatskappy gekry het, presies eweredig afgemeet op die lessenaar gerangskik, met die rooi en swart pen op aandag soos twee parate soldate in die Staatspresidentswag.
Daar is iewers iets nie meer pluis nie, besef hy as hy op sy lessenaarstoel gaan sit. Hy dink aan die lied van Andries Bezuidenhout wat hulle as gesin deur die karoo op die motorradio geluister het: Pasop vir die droom. Hy dink meteens anders oor die lied se woorde. “Pasop vir die droom, die loon van die droom is jou droom. My televisie kyk nou skeel, die radio verseg om te speel. Die stofsuier en die strykyster het elkeen ‘n greep om my keel.” Pasop vir die droom, dink hy. Die dinge waarom jou lewe draai, word uiteindelik maklik die dinge wat jou lewe totaal waardeloos maak. Jare lank het hy studeer, kursusse gedoen, oortyd gewerk, naweke by die huis deurgewerk, sodat hy hier, in hierdie spesifieke blokkie-koninkryk, kan opeindig. Hy het ‘n lessenaarstel met twee erekte penne om dit te wys. Met dank aan Pieter Stefanus van Heerden vir troue diens gelewer. “On behalf of the company. With gratitude for loyal service”. Hy trek die swart pen uit sy skede, maak sy handtekening op die 2020 lessenaaralmanak met die maatskappy se logo wat reinwit voor hom lê.
Hy trek die lêer nader, slaan dit oop. Hy het geen lus vandag vir geprojekteerde syfers van wins en verlies, van risikos vir die maatskappy, vir vatbaarheidstudies en moontlike omgewingsimpakte nie.
Weliswaar was hulle op vaste spore op pad, voortstomend na Pretoria of Johannesburg. Maar die eindbestemming was nie vir hulle belangrik nie. Die landskap, die rit, die omgewing, die samesyn is wat hulle gaan onthou van daardie rit. Die ervaring van leef. Ongeag wat hulle besigheid aan die ander kant gaan wees as hulle van die trein afklim.
Skielik dink Piet van Heerden anders oor sy lewe. Oor diè lewe. Van vandag af leef jy aspris, besluit hy net daar en dan. Jy is nou wel op hierdie voortsnellende trein genaamd lewe. Jy moet steeds die spertye haal, maar jy is bekwaam en ervare genoeg om dit te doen. Maar jy gaan begin om by die venster uit te kyk. Sodat jy die lewenslandskap kan beleef, ruik, sien, ervaar.