AFRIKAANSE OPSOMMING: Hierdie proefskrif berus op die veronderstelling dat daar ‘n fenomeen bestaan wat letterkunde van impasse oftewel van die dooie punt genoem kan word. Dit beteken dat daar ‘n korpus van letterkundige werke is wat gedefinieer kan word as letterkunde van impasse op grond van die spesifieke tydperk waarin dit tot stand gekom het of die narratiewe agtergrond daarvan. Die definisie wat in hierdie studie gebruik word is gegrond op die geskiedkundige, sosiale, politiese en sielkundige kragte waardeur letterkunde van impasse gevorm word. Die term verwys in die breë na werke wat geskep word deur skrywers wat ten volle daarvan bewus is dat dit wat hulle beskryf, ontleed en verken die dooie punt is waardeur die Westerse individu moet beweeg om enige koherente sin van die self te bereik. Die skrywers in hierdie studie – Joseph Roth (1894-1939), Giorgio Bassani (1916-2000) en Henri Fauconnier (1879-1973) – kan beskou word as drie sodanige skrywers en die doel van hierdie proefskrif is om aan te toon waarom hulle inderdaad skrywers van impasse is in die werke wat bespreek word en op watter maniere hulle hierdie persepsie oordra. Dit handel hoegenaamd nie oor ‘n persepsie wat stiksienig geen uitkoms sien nie en die skrywers toon veral ‘n behoefte om die impasse, sowel as die oorsake en gevolge daarvan, in ‘n narratiewe styl te identifiseer. As deel van die erkenning van impasse, word die beskrywing van die ontologiese impasse van die protagoniste ook ondersoek sowel as die sentrale bespreking van moderniteit en Modernisme en die wyse waarop moderniteit die gevoel van impasse blyk te vererger. Die posisie van die protagoniste in hierdie werke lei weer na die verkenning van individuele pogings om die dooie punt te oorkom en gevolglik moet die studie noodwendig ook die filosofiese standpunte ondersoek wat in die werke gereflekteer word. Die vergelykende aard van hierdie ontleding wat strek oor drie tale en literêre tradisies en die komplekse konteks van “impasse” maak verwysing na ander dissiplines noodsaaklik. Die werke van Ernest Gellner (1925-1995) het besonder geskik voorgekom vir hierdie verkenning as analitiese wegspringplek aangesien sy werk die antropologiese en filosofiese aspekte ondersoek van die geskiedkundige kragte en omgewings waarmee hierdie drie romanskrywers te kampe gehad het in die formulering van hulle onderskeie sienings.