Voordat ek wegval, sal ek met die huis in die deur val en die groot vraag op almal se lippe beantwoord: Is Laaste dans, Drienie net vir getroue Steve-aanhangers? Die antwoord is nee. Die skrywer bewys dat hy inderdaad nie ’n pampoen is nie en ’n vermaaklike, goed gebalanseerde roman kan skryf. En hoewel hy heel moontlik Jan Pierewiet agterstevoor op ’n vel toiletpapier kan skryf en dit steeds sal verkoop, hoort hierdie boek op jou boekrak, en nie op die toiletrol nie.
Tussen die ondersoek deur verwerk Joubert sy gevoelens vir sy kollega kapt. Sonja Basson. Maar min het hy geweet tannie Drienie se storie sal ’n groter impak op sy lewe hê as enige saak wat hy nóg gepoets het. Hy word ingetrek in ’n tragiese verhaal wat sy lewe oorneem.
Die roman neem ’n ruk om aan die gang te kom en die narratief oor twee tydperke (die een is 2013 en die ander die vroeë 1940’s) laat die leser soms ’n bietjie in die duister, maar die storie vloei mettertyd. Dis opvallend dat die eerste deel van die boek feitlik sonder dialoog is, en net die denke van die karakter en die verteller blootlê. Sekere lesers sal moontlik meer interaksie tussen die karakters wil sien.