Charles begin nou sy loopbaan wat vir hom bekendheid sou verwerf vir alle tye. Hulle huwelik sou ‘n eenheid van teenoorgesteldes wees. Hy waarsku haar dat hy ‘n alleenloper is, maar vertrou dat sy hom sou leer dat daar groter geluk is as om teorieë en data in afsondering te versamel. Sy skryf aan hom – sy kon haarself beter op papier as in woorde uitdruk – oor haar vrees dat die verskil in hulle geloofsoortuigings verwydering in hulle verhouding sou bring. Sy waardeer sy openheid en glo dat die twyfel oor God wat sy navorsing meegebring het en wat mettertyd tot agnostisisme en ongeloof sou lei, eerlike soeke na die waarheid is, en daarom nie sonde kan wees nie. Lewe na die dood was vir haar ‘n werklikheid en sy wou nie aanvaar dat hulle ooit geskei sou wees nie. Dit is tog ironies dat dit wel gebeur het toe hulle uiteindelik apart begrawe is.
The descent of man sien die lig in 1871 en sy vrees vir kritiek, ook van Emma, bring weer hewige episodes van die siekte aan, maar dit word beter ontvang as Origin. Emma het albei sy boeke geproeflees, maar nou vertaal sy vir hom die briewe wat van oraloor instroom en ontvang die groot wetenskaplikes wat by die huis aanklop. Uit sy briewe is dit duidelik dat hy sy vrou oneindig waardeer het. Charles was ‘n gelukkige mens en hy het homself as geseënd beskou.
As jy weer deur Westminster Abbey loop terwyl die orrelis oefen vir die volgende staatseremonie, en jy gaan staan by die plak skuins onder Isaac Newton se monument wat Charles Darwin se graf aandui, dink aan Emma Darwin. In 1896 is sy begrawe in die begraafplaas van die Sint Mary’s kerkie in die stil Kentse dorpie Downe. Haar graf is moeilik om te vind, die gras is lank en die woorde op die grys grafsteen is verweer. Haar requiem word gesing deur die voëltjies in die bome van die kerktuin. En sy sou dit nie anders wou gehad het nie.