Die Here gee en daar kom ’n tyd dat Hy ook neem. Dan sit ’n man nou sonder hare of met ’n C-vormige haarstyl – die laaste bietjie haartjies wat met hoop aanhou klou en hunker na die dae toe die familie nog heel was.
Die hare emigreer en maak sommer seker hul nageslagte trek saam – dit los ’n gedeelte van die hoof blinkleeg; dit lyk skoon soos ’n skaatsbaan.
Ek het my nagrus geniet totdat ’n droom van my bleswording daarin gesluip het. Vir ’n kitsoomblik was ek verinneweer.
My luiheid het die oortuigingsvermoë van ’n diktator en het altyd toegesien dat ek my ongekamde-google-maps-kroese afskeer, want om dié netjies te kry, was ’n moeisame taak.
Eers later het ek besluit om ’n poging aan te wend en ’n bosgedoente op my sjokoladehoof te groei. Dit het tyd en geduld gevat tot ek dit byna reggekry het om ’n gebrande Tafelberg op my kop te kry.
Dit was moeite om soggens die tafel op te hys. Ek moes dié in ’n blok in neuk en hoop dit gaan bly staan – gelukkig is my hare gehoorsaam en gedissiplineerd.
Dit roer nie eens as die wind sê spring nie. Nadat die Tafelbergie op was, moes ek koes en keer vir diegene wat niks gewoond is nie wat daaraan wou vat.
Dit is die eerste keer dat ek werklik gevoel het hoe dit is om ’n versiering op die hoof te hê. Ek het daarvan gehou, maar het dit mettertyd platgeslaan, want die moeite was te veel.
Hare is vir ’n tyd ons grimering. Ons is natuurlik daarmee getitivate. Maar ná ’n goeie partytjie smelt grimering af.