Waarom sommige sangvoëls trekputte maak om verslete en vervelige vere te vervang | Magtige natuurlike
'N Manlike Bullock-orioel kom van 'n tak in Kamloops, BC af. Binne 'n maand vertrek hy suidwaarts na vervel. (Glenn Dreger), skrywer met dien verstande
Terwyl ons die lente-ewening bereik, beloof verlengde dae die terugkeer van warmte en daarmee saam die terugkeer van migrerende sangvoëls. In Kanada verwelkom ons ons sangvoëls, en geniet ons van die oorvloed van sang en kleur wat weer wilde (en nie so wilde) plekke vul nie. Ons geniet ons geselskap tot die somer eindig en weer vertrek na warmer lande.
Maar hierdie beeld van trekvoëls as Kanadese wat net vir die winter op vakansie gaan, kan misleidend wees. Sommige van hierdie voëls, waaronder die Bullock se oriole, kan hul ryk evolusionêre geskiedenis terugvind na die oorsprong in die trope. - Ons is net gelukkig om 'n paar kort maande lank hul geselskap te geniet, terwyl hulle hul oorgee aan die oorvloed wat ons matige lente bied. Maar selfs dit is te eenvoudig.
Hierdie wesens word gevorm deur gebeure wat gedurende die jaarlikse siklus plaasvind: hul huise kruis oseane en span vastelande deur. En terwyl ons ons verheug oor hul sang en dans en ons verwonder aan hul trekreise, het ander meer prosaïese prosesse ontelbare oplossings vir hoe en waar hulle woon, gevorm.
Vir trekvoëls is daar drie energieke veeleisende gebeurtenisse wat hulle elke jaar moet onderneem: broei, trek en vervelling. Alhoewel vervelting nie so sexy (en dus nie so goed bestudeer) as broei of migrasie is nie, is dit 'n kritieke proses.
Vir die meeste voëls is dit nodig om elke veer ten minste een keer per jaar te vervang. Laat ons eerlik wees, vere is redelik belangrik as u 'n voël is - dit is moeilik om met krimpende vere te trek en as u 'n mannetjie is, is dit moeilik om maats te lok as u vere slingerig en saai is.
Geen verrassing dat die meeste voëls hierdie drie duur gebeure skei nie; gewoonlik is dit 'n slegte idee om gewigstoot te probeer terwyl u 'n marathon hardloop. Vir die meeste sangvoëls beteken dit broei, dan 'n paar weke op die broeiplekke vashou om te vervel voordat dit suidwaarts gaan, en dan met 'n paar nuwe vere op te fris voordat u weer noordwaarts gaan om te broei.
Maar daar is meer as een manier om 'n kat te vel ... of 'n voël te vereer.
In die halfdroë grasvelde van Kamloops, BC, waar ek woon en werk, is die laat somer se hitte onderdrukkend en meedoënloos. Selfs nadat die skaduwees langer is, bly die hitte, bak die salie en stuur sy klou soetheid op swak en sporadiese briesies. Solace kom eers lank na sonsondergang aan, toe die donkerte koel aandlug en 'n welkome blaaskans inlui.
Kartering van die pitstoppies
Vir voëls soos die Bullioks oriole, is 'n briljante oranje en swart sangvoël (wyfies meer vaal geel) wat plaaslik broei in watte en watte van katoenhout, is die onophoudelike hitte van hierdie uitgedroogde land, arm aan voedsame insekte en vrugte, eenvoudig te baie om te dra. Wanneer die broei in Julie eindig, vertrek die voëls suidwaarts op die vere wat stowwerig is en 'n jaar gebruik. Hierdie vere het dringend vervanging nodig, en om op vervelige vere te reis, is 'n gevaarlike waagstuk. Gelukkig weet die oriole presies waar om op te stel. En ons kan hulle opspoor op hul reis.
Gedurende die afgelope dekade het vooruitgang op die gebied van opsporingstegnologie en die miniatuur van opsporingstoestelle 'n rewolusie gemaak met ons vermoë om klein voëls gedurende die migrasie te volg. Ons vertrou gereeld op sporadiese toevallige ontmoetings om die kolletjies met mekaar te verbind en voëls vas te vang teen 'n bandstasie en hoop dat iemand anders hulle weer vang tydens hul reis.
Nou heg ons 'n geolokator - 'n klein rugsak met 'n ligsensor wat minder as 'n gram weeg - aan 'n trekvoël, en wanneer die voël die volgende seisoen terugkom, sal die data wat in die toestel gestoor word, onthul waar hierdie voëls was. In die geval van die Bullock-oriole blyk dit dat in plaas daarvan om direk na hul oorwinteringsveld te gaan, neem hulle 'n pitstop van twee maande onderweg.
Namate Wes-Kanada verdor, vind 'n buitengewone transformasie enkele duisende kilometers suid naby die grens tussen die Verenigde State en Mexiko plaas. Monsoonreën, wat gewoonlik in Julie begin, verander die uitgedroogde lande van Noord-Mexiko en die suidwestelike VSA in 'n ware oase waar vrugte en insekte volop is. Dit is 'n banket vir 'n honger orioel wat desperaat is om geslyte vere te vervang, en wat baie energie benodig om dit te doen. Orioles van Bullock, saam met 'n klein groepie ander soorte, stroom jaarliks ​​na hierdie streek, en hulle spandeer twee maande lank hul feesmaal en vervang hul vere op hul gemak voordat hulle verder suid toe gaan.
Wetenskaplikes het dit al dekades lank gedokumenteer, hulle het voëls in die streek gevang en die voorkoms van hierdie verskynsel beskryf. wat ons rui-migrasie noem.
Maar hier is die probleem: slegs 13 of so van die ongeveer 200 migrerende Noord-Amerikaanse sangvoëlspesies is ruigtrekkers wat in die Mexikaanse moessonstreek stop. En ongelooflik het hierdie migrerende patroon nie een keer nie, maar meermale ontwikkel.
Deur die verwantskappe tussen alle Noord-Amerikaanse migrerende sangvoëls te rekonstrueer en dit op 'n filogenetiese boomdiagram te visualiseer wat die evolusionêre verbande tussen hulle toon, word dit dadelik duidelik dat hierdie ruittrekkers op takke rondom die boom sit, wat daarop dui dat hierdie patroon ontwikkel het en weer oor.
Wat het die evolusie van hierdie unieke gedrag gedryf? Die antwoord blyk eenvoudig: swak toestande op die broeiplekke stoot hulle weg, fantastiese toestande in die Mexikaanse moessonstreek trek hulle in. Dit word verwys as die stoot-trek-hipotese. Met behulp van data wat van NASA-satelliete versamel is - wat wys hoe groen en welig 'n gebied is of nie - is die prentjie baie duidelik: ruigtrekkers broei in gebiede wat is baie, baie droër as hul eweknieë wat om die broeiplekke vashou.
Wat ons agterbly, is 'n migrasie in meerdere fases wat telkens in sangvoëls ontwikkel het - alles as gevolg van die onskuldige en dikwels geïgnoreerde behoefte om elke jaar verslete vere te vervang. Maar dit is net die begin. Wanneer ons die evolusie van die rui verken, kom ons agter dat dit gelei het tot 'n verskeidenheid strategieë, van op en af ​​op die berghange om hulpbronne vir die ru te vind (dit word genoem hoogtemigrasie) om twee volledige vervellings per jaar te ondergaan.
Hoe dieper ons grawe, hoe meer besef ons hoeveel hierdie maklik oorgesien maar noodsaaklike proses die lewens van trekvoëls gevorm en gevorm het.