Marxisme en misdaad - Verloop van Geskiedenis - 2021
Marxiste beskou wese misdaad en afwyking soos gedefinieër deur die regerende klas en word dit as 'n middel tot sosiale beheer gebruik - as u nie daarmee ooreenstem nie, sal u gestraf word. Instansies soos die polisie, die regstelsel, gevangenisse en skole, die familie en godsdiens is daar om u aan te moedig om tot hul reg te kom. Hulle voer aan dat witboordjiemisdade (wat geneig is om deur die magtiger in die samelewing gepleeg te word) geïgnoreer word, terwyl misdade wat gepleeg word deur die minder magtiges in die samelewing soos inbrake en straatmisdaad gefokus word en as ernstiger beskou word. Marxiste sou ook argumenteer dat verskillende sosiale klasse verskillend gepoleer word, met die werkersklas wat sterk gepolisieer is in die verwagting dat hulle meer kriminele sou wees en daarom die kanse verhoog dat hul misdade opgespoor kan word.
Marxistiese sosioloë soos Milton Mankoff, Frank Pearce en Laureen Snider beskou mag as grootliks gehou word deur diegene wat die produksiemiddele besit en beheer. Die bobou weerspieël die verhouding tussen magtiges en relatief magteloos: die heersers en vakklasse. As deel van die bobou weerspieël en dien die staat, die agentskappe vir sosiale beheer, die wet en die definisies van afwyking in die algemeen die heersende klasbelange. Wette weerspieël die belange van die bourgeoisie. Hulle word aangeneem deur 'n burgerlike parlement wat in 'n valse demokratiese proses gemasker is. Hierdie wette word dan deur die polisie afgedwing en ondersteun deur regse afdelings van 'n toenemend magtige media.
Baie marxistiese sosioloë het kennis geneem van die groot aantal wette wat handel oor eiendom in die kapitalistiese samelewing. Hermann Mannheim het geskryf: 'Die geskiedenis van strafregtelike wetgewing in Engeland en baie ander lande toon aan dat die wet buitensporige prominensie verleen het tot die beskerming van eiendom.'
Kapitalisme het die toenemende belang van handel en handel (wat roerende goed behels) gesien. Dit het gelei tot 'n groot aantal wette wat die eiendom en belange van die opkomende kapitalistiese klas beskerm het.
Marxiste en neo-marxiste argumenteer dat misdaad wydverspreid in alle sosiale strata voorkom. Selfverslagstudies ondersteun dit. Snider (1993) argumenteer 'baie van die ernstigste anti-sosiale en roofdiere wat in moderne nywerheidslande gepleeg word, is korporatiewe misdade.' Snider beweer ook dat korporatiewe misdaad meer skade berokken as die 'straatmisdade', soos huisbraak, roof en moord, wat gewoonlik gesien word as die ernstigste vorme van misdaad.
Die ondernemingsmisdaad waarna Snider verwys, het voorbeelde ingesluit soos die vergiftiging van duisende Indiane in Bhopal, die Zeebruge-veeramp en die Hatfield-treinongeluk. Daaropvolgende ondersoeke lui dat al die betrokke ondernemings wins voor veiligheid gebring het. In die Verenigde Koninkryk is die misdaad van 'korporatiewe manslag' bekendgestel om sodanige gebeure te dek, terwyl direksies in die brand gesteek word indien soortgelyke tragedies weer voorkom.
Marxiste wys daarop dat ongeveer 20.000 mense in 'n tipiese jaar in die VSA vermoor word, en in Brittanje ongeveer 600. Dit vergelyk in die VSA met 'n jaarlikse dodetal van 14.000 weens industriële ongelukke (baie as gevolg van die verbreking van veiligheidsregulasies), 30.000 van 'onveilige en meestal onwettige' verbruikersprodukte, 100,000 weens siektes wat deur die werk veroorsaak word, en 'honderde duisende sterftes aan kanker word veroorsaak deur wettige en onwettige besoedeling deur die omgewing. In Brittanje is daar 600 sterftes en 12.000 beserings per ongeluk jaarliks.
Snider noem dat straatmisdaad jaarliks ​​verliese van ongeveer $ 4 miljard in die VS behels. Verliese weens korporatiewe misdaad is na raming $ 80 + miljard. Waarom is dit so, vra sy, dat ons so baie konsentreer op straatmisdaad wat deur die werkersklas gepleeg word en dat dit blykbaar korporatiewe misdade ignoreer?
Marxiste beskou misdaad as 'n natuurlike 'ontgroei' van die kapitalistiese samelewing. Hulle argumenteer dat 'n kapitalistiese ekonomiese stelsel misdaad veroorsaak om die volgende redes: die ekonomiese infrastruktuur is die grootste invloed op sosiale verhoudings, oortuigings en waardes. Die kapitalistiese produksiemetode beklemtoon die maksimalisering van winste en die opbou van welvaart; ekonomiese eiebelang eerder as openbare plig motiveer gedrag, en daar is tye wanneer dit duideliker blyk te wees as ander.
Kapitalisme is gebaseer op die privaatbesit van eiendom. Persoonlike gewin eerder as kollektiewe welstand word aangemoedig. Dit word beskou as normaal, natuurlik, selfs geneties. (Darwin) Kapitalisme is 'n mededingende stelsel. Wedersydse hulp en samewerking ter verbetering van almal word ontmoedig ten gunste van individuele prestasies ten koste van ander. William Chambliss is van mening dat gierigheid, eiebelang en vyandigheid wat deur die kapitalistiese stelsel veroorsaak word, baie misdade op alle vlakke in die samelewing motiveer.
Marxiste glo dat sekere mense en groepe deur die polisie geteiken word: etniese minderhede; die wat in armoede is; dié in sekere poskode-gebiede; die jong en die opvallende.
David Gordon argumenteer dat die praktyk van wetstoepassing in die VSA die kapitalistiese stelsel op drie maniere ondersteun:
Deur lede van die vakklas te kies en hulle as individue te straf, beskerm dit die stelsel wat hoofsaaklik verantwoordelik is vir hul kriminele afwyking. Individue word gedefinieer as 'sosiale mislukkings' en is as sodanig verantwoordelik vir hul kriminele aktiwiteite. Die skuld is op individue in plaas van op die kapitalistiese instellings.
Die gevangenisstraf van geselekteerde lede van die vakklas neutraliseer teenkanting teen die stelsel 'wettig'. Amerikaanse swartes is erg oorverteenwoordig onder diegene wat gearresteer is vir 'straatmisdade' soos roof en verswarende aanranding.
Gordon voer aan dat die definiëring van misdadigers as 'diere en mishandeling, as vyande van die staat' 'n regverdiging bied vir die opsluiting van hulle in gevangenisse. Dit hou hulle weg van die oog. Gevangenisse verdien ook geld vir sekere dele van die bourgeoisie.
Marxiste is ook van mening dat regerings statistieke vervaardig om misdade by hul doeleindes te bewerkstellig en om openbare steun te kry vir enige optrede deur die regering wat geïnterpreteer kan word as 'n oortreding van vryhede. Marxiste glo dat gemiddeld 42% van die statistieke wat deur die regering aangebied word, vals en misleidend is.