Die Belmont Verslag voer aan dat die beginsel van liefdadigheid is 'n verpligting wat navorsers moet deelnemers, en dat dit behels twee dele: (1) nie benadeel en (2) te maksimeer moontlike voordele en moontlike Harms verminder. Die Belmont Verslag ondersoek die idee van "nie benadeel" om die Hippokratiese tradisie in die mediese etiek, en dit kan uitgedruk word in 'n sterk vorm waar navorsers "moet nie beseer een persoon, ongeag van die voordele wat aan ander kan kom" (Belmont Report 1979) . Maar die Belmont Verslag erken ook dat die leer wat voordelig is kan behels dat sommige mense bloot te stel aan risiko. Daarom kan die noodsaaklikheid om dit te doen geen kwaad in stryd met die noodsaaklikheid om te leer, lei navorsers om soms moeilike besluite te neem oor "wanneer dit geregverdig is om sekere voordele ten spyte van die betrokke risiko's te soek, en toe die voordele moet uitgemaakte as gevolg van die risiko's. " (Belmont Report 1979)
In die praktyk het die beginsel van liefdadigheid vertolk om te beteken dat navorsers twee afsonderlike prosesse moet onderneem: 'n risiko / voordeel-ontleding en dan 'n besluit oor die vraag of die risiko's en voordele te staak 'n gepaste etiese balans. Die eerste proses is grootliks 'n tegniese kwessie wat substantiewe kundigheid, en die tweede is grootliks 'n etiese saak waar substantiewe kundigheid minder waardevol of selfs nadelig kan wees.
'N Risiko / voordeel-ontleding behels beide begrip en verbetering van die risiko's en voordele van 'n studie. Ontleding van risiko moet die volgende insluit twee elemente: die waarskynlikheid van newe-effekte en die erns van die gebeure. Gedurende hierdie stadium, byvoorbeeld, 'n navorser kan die studie ontwerp aan te pas by die waarskynlikheid van 'n negatiewe gebeurtenis te verminder (bv, skerm uit deelnemers wat kwesbaar) of te verminder die erns van 'n negatiewe gebeurtenis indien dit voorkom (bv, maak berading beskikbaar deelnemers wat dit versoek). Verdere, tydens hierdie proses navorsers moet in gedagte die impak van hul werk nie net op die deelnemers nie, maar ook op nie-deelnemers en sosiale stelsels te hou. Byvoorbeeld, kyk na die eksperiment deur Restivo en van die Rijt (2012) oor die uitwerking van toekennings op Wikipedia redakteurs (bespreek in Hoofstuk 4). In hierdie eksperiment, het die navorsers het toekennings aan sommige redakteurs dat hulle verdienstelike beskou en dan opgespoor hul bydraes tot Wikipedia in vergelyking met 'n kontrole groep van ewe verdienstelik redakteurs aan wie die navorsers nie 'n toekenning gegee het nie. In hierdie spesifieke studie, die aantal toekennings wat hulle gegee het, was klein, maar as die navorsers Wikipedia het oorstroom met toekennings kan dit die gemeenskap van redakteurs ontwrig sonder benadeling van enige van hulle individueel. Met ander woorde, wanneer jy die risiko / voordeel-ontleding moet jy dink oor die impak van jou werk nie net op die deelnemers, maar op die wêreld meer in die algemeen.
Volgende, wanneer die risiko's is tot die minimum beperk en die voordele gemaksimaliseer, navorsers moet bepaal of die studie tref 'n gunstige saldo. Etici nie 'n eenvoudige opsomming van die koste en voordele beveel. In die besonder, 'n paar risiko's lewer die navorsing ontoelaatbare ongeag die voordele (bv, die Tuskegee Sifilis Studie in die historiese aanhangsel beskryf). In teenstelling met die risiko / voordeel-ontleding, wat grootliks tegniese, hierdie tweede stap is diep etiese en kan in werklikheid word verryk deur mense wat nie betrokke vak-gebied kundigheid beskik nie. Trouens, omdat buitestaanders dikwels sien verskillende dinge uit die binnekringe, IRBs in die VSA verwag om ten minste een nie-navorser het. In my ervaring te dien op 'n IRR, kan hierdie buitestaanders nuttig vir die voorkoming van groep-dink. So as jy sukkel om te besluit of jou navorsingsprojek tref 'n toepaslike risiko / voordeel-ontleding nie net vra jou kollegas, probeer vra 'n paar nie-navorsers; hul antwoorde kan jy verras.
Die toepassing van die beginsel van liefdadigheid aan die drie voorbeelde beklemtoon die feit dat daar dikwels aansienlike onsekerheid oor risiko's voordat 'n studie begin. Byvoorbeeld, het die navorsers nie die waarskynlikheid of grootte van die newe-effekte wat kan veroorsaak word deur hul studies te leer ken. Hierdie onsekerheid is eintlik redelik algemeen in digitale era navorsing, en later in hierdie hoofstuk, sal ek 'n hele artikel te wy aan die uitdaging van die neem van besluite in die gesig van onsekerheid (Afdeling 6.6.4). Maar die beginsel van liefdadigheid doen raai 'n paar veranderinge wat gemaak kan word om hierdie studies om hul risiko / voordeel balans te verbeter. Byvoorbeeld, in Emosionele Contagion, het die navorsers kon probeer om te skerm uit mense jonger as 18 jaar oud en mense wat veral geneig om erg reageer op die behandeling kan wees. Hulle kan ook probeer om die aantal deelnemers verminder word deur die gebruik van doeltreffende statistiese metodes (soos beskryf in detail in Hoofstuk 4). Verder kan hulle probeer het om die deelnemers te monitor en aan te bied hulp aan enigiemand wat verskyn het benadeel. In smaak, Ties, en tyd, kon die navorsers ekstra voorsorgmaatreëls het in plek gestel toe hulle die data vrygestel (hoewel hul prosedures deur Harvard se IRR wat daarop dui dat hulle in ooreenstemming met algemene praktyk op daardie tydstip was goedgekeur); Ek sal 'n paar meer spesifieke voorstelle oor vrylating data later in die hoofstuk bied wanneer ek inligting risiko (Afdeling 6.6.2) beskryf. Ten slotte, in Encore, het die navorsers kon probeer om die aantal riskante versoeke wat geskep word ten einde die meting doelwitte van die projek te bereik verminder, en hulle kon uitgesluit deelnemers wat in gevaar van onderdrukkende regerings die meeste is. Elkeen van hierdie moontlike veranderinge sou kompromieë te voer in die ontwerp van hierdie projekte, en my doel is nie om voor te stel dat hierdie navorsers hierdie veranderinge moet gemaak. Inteendeel, my doel is om die aard van die veranderinge wat die beginsel van liefdadigheid kan raai wys.
Ten slotte, hoewel die digitale era algemeen gemaak die gewig van risiko's en voordele meer kompleks, dit het eintlik het dit makliker vir navorsers om die voordele van hul werk te verhoog. In die besonder, die gereedskap van die digitale era baie oop en reproduceerbare navorsing, te fasiliteer waar navorsers hul navorsing data en kode beskikbaar vir ander navorsers en hul vraestelle aan die publiek beskikbaar deur die publikasie van oop toegang. Hierdie verandering om reproduceerbare navorsing open en, terwyl geensins eenvoudig, bied 'n manier vir navorsers om die voordele van hul navorsing te verhoog sonder om bloot deelnemers aan enige bykomende risiko (deel van data is 'n uitsondering wat in detail bespreek sal word in die afdeling oor inligting risiko (Afdeling 6.6.2)).