Nuuskommentaar: Stap in rigting van rassisme-ewehandigheidArgieffoto. AfriForum se besluit om vandag formeel strafregtelike klagte teen 12 mense te lê weens beweerde rassisme op die internet, is ’n belangrike stasie op die koers na ewehandigheid oor die kwessie. Die regstegnies goed versorgde klagte spruit alles voort uit inskrywings op die sosiale media. Ongelukkig is daar gereeld ook voorbeelde daarbuite, soos bewoording op T-hemde, optredes in restourante en vele meer. Daar is ’n reusevrag redes waarom sommige mense aanvoer dat swart mense per definisie nie rassiste kan wees nie. Leopold Scholtz het onlangs op Maroela Media seker een van die mees omvattende uiteensettings gegee van die “redes” wat uit veral swart bewussynskringe kom oor hoekom swart mense nie rassiste kan wees nie. Een hiervan is die kwalifikasie dat om ’n rassis te wees moet jy in die meerderheid wees, en die mag besit. Die opvatting kan uiteraard nie op die Afrikaner van toepassing gemaak word nie, hoewel sosio-ekonomiese ongelykhede in wese die plek inneem. Op die tuisfront kyk die apologete gewoonlik vas teen die apartheidsverlede. Daar word steeds simplisties onderskei tussen wit bevoordeeldes en swart benadeeldes. Dieselfde reëls kan dus nie op wit en swart van toepassing gemaak word nie, ongeag die tydsverloop en die hedendaagse probleme wat dit skep. Selfs sommige rubriekskrywers in Afrikaanse koerante se koppe is so ingesuig in hierdie opvattings dat hulle nie eens agterkom wanneer hulle uitgedaag word nie. (Toegegee, van die “uitgedaag” is dikwels in erg ongepoetste terme.) Selfs in Julius Malema se haatspraaksaak was daar wye kritiek, ook onder wit intellektuele, oor sy skuldigbevinding. Net so was dit ’n lang proses met ’n unieke appèl binne die Menseregtekommissie om “Kill the Boer, Kill the Farmer” as haatspraak verbied te kry. Desondanks is die sokkerstadion in Polokwane (Pietersburg) na die voorsanger vernoem. By Wits is besonder siek bewoording op mure en T-hemde as nie haatspraak nie bevind, maar as vryheid van spraak. Die frustrasie oor onewehandigheid is nou al dikwels so groot dat dit moeilik is om te bepaal of die onewehandigheid, of die haatspraak/rassisme self teen wittes die meeste tot die vuurstoking bydra. ’n Goeie voorbeeld is die uitgelekte verslag oor geweld op die Kovsiekampus, wat veral wentel om die gebeure by ’n Varsity-rugbywedstryd waar betogers ’n hek gebreek het, mense uit die pad gestorm het, ’n vrou met ’n megafoon oor die kop katswink geslaan en ’n rugbywedstryd onderbreek het, met die idee om dit op te skort en “vreedsaam” te betoog. Hoewel betreklik min mense die verslag te lese gekry het, was daar talle briewe in die media wat die onewehandigheid in die verslag veroordeel. Daar is feitelike onjuisthede in die verslag wat maklik voorkom kon wees deur die regte inligting by die regte mense te bekom, soos die kluitjies wat oor die buitekampus-koshuis Heimat verkondig is, daar was feitelike manipulasie en daar was deurslaggewende weglatings, soos die aanval op, en groot skade aan Vishuis. Veral die rol van die Sentrum vir Versoening en Maatskaplike Geregtigheid se aandeel tot die verslag word veroordeel. Dit kom ook daarop neer dat mense wat juis toegerus moet wees om versoening in die hand te werk, so eensydig te werk gaan dat hulle meer skade as goed doen. Solidariteit voeg ook die verslag by sy bestaande portefeulje oor rassisme wat deur die staat bedryf word, en wat deur ’n VN-komitee wat alle vorme van rassisme uit die weg probeer ruim, ondersoek word. En dan staan dit nog in die konteks van die stappe om met Afrikaans min of meer weg te doen terwyl die appèlsaak nog hangende is. Die nuwe rektor gaan gou ’n formidabele taak hê om te vervul. Die boodskap moet eenvoudig nou inslaan – rassisme en haatspraak is nié in die haak nie, ongeag of die pleger wit of swart is. Die liggame wat hieroor gestel is, moet ook besef dat die aanspreek hiervan ewehandig moet geskied, as daar enigsins erns met bepaalde versoeningsinskrywings in die Grondwet gemaak wil word. Dit neem nie die feit weg dat elke landsburger daagliks op haas elke kontakvlak ’n verantwoordelikheid het om versoening na te streef nie. En as versoening nou as gevolg van al die rasonregte te dwars in die maag gaan lê, minstens nie die konflikpotensiaal aan te blaas nie. Dit geld ook die president wat die laaste ruk al hoe meer die rassetamboer slaan en hom nou ook al ’n paar klagtes van haatspraak by die Menseregtekommissie op die lyf geloop het – ’n skynbaar lamlendige grondwetlike liggaam wanneer dit by hierdie soort sake kom. Ondersteun asseblief AfriForum se aksie deur voorvalle waarvan jy bewus raak, te stuur na [email protected].