Lesersbrief: Dié jammer-sê kom uit my hart uitElize Strydom van Germiston skryf: (Foto: Verskaf) Maar nou spring ek na ŉ ander kleur Smartie. Ek wil vandag uit my hart uit kom jammer sê. Jammer vir al ons oumensies, wat al die jare getrou die weg vir ons gebaan het en met swaarkry en harde werk ons land aan die gang gehou het. Wat nou in ŉ land, waar hulle alles ingesit het, só moet leef en allerhande goed moet aanskou. In vrees en angs moet bid dat hulle môre sien, want hulle lewe beteken vir ander niks. Jammer oupatjie en oumatjie dat julle daagliks moet aanskou hoe julle handewerk in die grond vertrap word, jammer dat julle kinders julle net weggooi asof julle ŉ sak vuilgoed is, jammer dat julle moet sukkel om blyplek te kry en genoeg geld om van te leef, jammer dat julle blikkies hondekos eet terwyl julle nog kinders het wat ŉ bord koningskos eet elke dag. Boonop kry julle ook nie ordentlike mediese hulp of bejaardepensioen nie. Julle lê nagte om en bid vir julle kinders se welvaart – terwyl jy vandag net ŉ snytjie droë brood kon eet. Ek sê jammer vir al ons oumensies. As ek kon, sou ek julle almal gevat het en die lewe gegee het wat julle verdien. Nou spring ek na ŉ ander Smartie. Ek wil jammer sê vir al die kinders wat ŉ pad moet loop van swaarkry, dae sonder kos, dae wat julle na ŉ bakleiery moet luister, dit op julle uitgehaal word omdat daar nie geld is vir drank en sigarette nie, terwyl jou kindermagie net smag na ŉ snytjie brood. Jammer dat julle deur soveel seer, hartseer, pyn en vernedering moet gaan – dat julle moet wegkruip om veilig te wees. Jammer dat daar eers voorsien word vir drank en as daar geld oor is, vir kos. Jammer dat julle kinders moet wakkerlê oor en stres oor waar môre se kos vandaan gaan kom en waarheen julle volgende trek, terwyl julle net kinders is en eintlik moet leef sonder om te stres oor môre en wanneer die pandjieswinkel die laaste goed kom oplaai? Die skaamte as jy by die skool kom, die spot en vernedering, die hartseer as ander kinders ŉ kosblik uithaal en jy loop ŉ ent weg en staar na die wolke – net om nie te sien hoe die ander eet nie. Volgende Smartie. Ek wil jammer sê vir ons kinders wat daagliks gemolesteer word. Jammer dat dogtertjies van baie klein af aangetrek word in kort broekies, rompies, rokkies, toppies, en dit al is waaraan hulle gewoond is. Wanneer varke dit op ŉ jong ouderdom misbruik en nog ŉ dogtertjie se lewe hel toe draai. En klein kindertjies, ma en pa hierdie is op julle gemik – jou kind is klein. Julle sit en drink, roep boetie of sussie om gou ŉ slukkie te kom vat. Dan moet die gaste nou sien hoe word die gesiggie getrek, môre is dit drie of vier slukkies. Oor ŉ jaar is dit ŉ bottel. Op 10 of 12 is hulle alkoholiste en kan hulle nie meer funksioneer sonder die drank wat jy hulle so aangemoedig het om te drink om mee te spog voor jou vriende nie. Dan skryf jy hulle af as gemors, want hulle begin steel om te kan drink. Ma, pa, oom, tannie – jy wat kinders se lewe op ŉ jong ouderdom vernietig het deur molestering, jy wat hulle van kleins af feitlik kaal laat loop het, jy wat so gelag het as hulle ŉ slukkie drank vat – elkeen wat ŉ kind se lewe en toekoms verwoes het deur molestering. Jy gaan voor die Here staan en rekenskap gee. Weet dit vir seker. Volgende Smartie. Ek wil jammer sê vir huisvrouens wat elke dag als insit, vroeg tot laat werk, die kinders versorg, die huis skoon hou, kosmaak, wasgoed was – jammer dat julle mans by die werk soveel aandag kry van skaamtelose mannejagters wat niks voel of die man ŉ vrou of kinders het nie. Hulle kom werk in klere wat hulle net sowel kon los, als wys orals, jy het nie eens ŉ verbeelding nodig nie. Hulle gaan uit om mans te vang en te laat val. Huisvroutjie, ek is jammer vir die Delilas daar buite. Jammer dat jy die seer, vernedering en verwerping moet deurgaan. Jammer dat als wat jy doen nie goed genoeg is nie, al sit jy alles in. Jy sit nie soos ŉ spinnekop op ŉ web en wag vir die volgende getroude prooi, net om nog ŉ huis op te breek nie – nog ŉ vrou wat vernietig word, nog kindertjies wat ŉ pa verloor Als om net nog ŉ nommer op jou lys te skryf, Delila. Jammer vroutjies vir dit wat julle deurgaan as gevolg van ander se swakheid. Jammer vir die nagte wat jy om huil en vra: “Here waarom? Wat het ek verkeerd gedoen?” Jy het nie. Jy is ŉ ma, ŉ vrou, jy verdien liefde en respek en om gekoester te word. En vir die Delilas by die werke – dié is vir julle. Weet vandag − so seker as wat die son skyn – daar gaan ŉ dag aanbreek en jy gáán rekenskap gee vir elke man wat jy verlei het in jou skrapse klere, al het hy net in sy gedagtes aan jou gedink en na jou gekyk. Jy gaan rekenskap gee vir elke vrou wat ŉ prys moes betaal omdat jy nie respek het vir jouself of ander nie. Jy gaan betaal vir elke vrou se seerkry – elke traan wat gestort word oor jou, elke traan wat elke kind stort oor sy pa wat hy verloor, elke huis en huwelik wat jy opbreek. Jy gaan vir dit alles betaal. Laat ek uit dié sak Smarties klim voor ek op nog ŉ kleur beland. Aan my vriende en familie – as julle my ooit nodig kry, ek is daar vir julle. Ek is lief vir julle almal.