En dit was ‘n vrou, nogal!
kliek hier as jy nog meer interessante dinge wil weet…(maw. Webtuise verwysing)
The Apgar scale is a standardized scale that is used to determine the physical status of an infant at birth. This simple, easy-to-perform test was devised in 1953 by Dr. Virginia Apgar (1909-1974), a professor of anesthesia at the New York Columbia-Presbyterian Medical Center. The Apgar scale is administered to a newborn at one minute after birth and five minutes after birth. It scores the baby’s heart rate, respiration, muscle tone, reflex response, and color. This test quickly alerts medical personnel that the newborn needs assistance.
Dr. Virginia Apgar (1909-1974), a professor of anesthesiology at the New York Columbia-Presbyterian Medical Center, devised the Apgar Scale in 1953. The Apgar scale is a simple, easy-to-perform, standardized scale that is used to determine the physical status of an infant at birth. The Apgar scale is administered to a newborn at one minute after birth and five minutes after birth. It scores the baby’s heart rate, respiration, muscle tone, reflex response, and color. This test quickly alerts medical personnel that the newborn baby needs assistance.
Kathering J. Blodgett (1898-1979) was an American physicist and inventor who invented a micro-thin barium stearate film that makes glass completely nonreflective and “invisible” (patent #2,220,660, March 16, 1938). Blodgett’s invention has been used in eyeglasses, camera lenses, telescopes, microscopes, periscopes, and projector lenses. Blodgett also invented a gauge that measured the thickness of this type of coating (which can be only a few molecules thick), called a “color gauge.”
Marion Donovan (1917-1998) was an American mother, inventor, and architect who invented the disposable diaper in 1950. Her first leak-proof diaper were fast-selling “Boaters,” plastic-lined cloth diapers (diapers lined with pieces cut from a shower curtain, and later with surplus parachute nylon). Donovan then developed a completely disposable diaper. She was unsuccessful at selling this invention to established manufacturers, so she started her own company, which she later sold. Donovan produced many other consumer-based inventions and held more than a dozen patents
Gertrude Belle Elion (January 23, 1918 – February 21, 1999) was a Nobel Prize winning biochemist who invented many life-saving drugs, including 6-mercaptopurine (Purinethol) and 6-thioguanine (which fight leukemia), Imuran, Zovirax, and many others. Elion worked at Burroughs-Wellcome (now called Glaxo Wellcome) for decades (beginning in 1944) with George Hitchings and Sir James Black, with whom she shared the Nobel Prize. She is named on 45 patents for drugs and her work has saved the lives of thousands of people.
Rear Admiral Grace Murray Hopper (1906 – 1992) was a US naval officer and mathematician who invented the computer compiler (called the A-O) in 1952. Her compiler revolutionized computer programming, automatically translating high-level instructions (easier to understand by people) into machine code (the cryptic, native language of the central processing unit). Hopper and a team developed the first user-friendly business programming language, COBOL (COmmon Business-Oriented Language). There is an unconfirmed story that Hopper determined than an error in the early Mark II computer was caused by a moth that was trapped in it; she then coined the term “computer bug.”
Ida Henrietta Hyde (1857-1945) was an American physiologist who invented the microelectrode in the 1930’s. The microelectrode is a small device that electrically (or chemically) stimulates a living cell and records the electrical activity within that cell. Hyde was the first woman to graduate from the University of Heidelberg, to do research at the Harvard Medical School and to be elected to the American Physiological Society.
Ruth Graves Wakefield (1905-1977) invented chocolate chips (and chocolate chip cookies) in 1930. Wakefield ran the Toll House Inn in Whitman, Massachusetts. Her new cookie invention was called the “Toll House Cookie.” Her original cookies used broken-up bars of semi-sweet chocolate. Her cookbook, “Toll House Tried and True Recipes,” was published in 1940.
Junie 23, 2011 in Sonder kategorie
It rains, it pours…en die wat nie kan swem nie, verdrink…
En die wat gedink het hulle kan swem…raak mettertyd ook moeg…en verdrink…
En diegene wat dit anderkant uitmaak…hulle mag dalk spiere gekry het…maar verdrink dan in die badwater…
Moral is dus…
Het iemand nie vir my ’n opblaas tjoepie nie!!!
Moenie my vra waar ek dit gelees het nie. Ek weet dit was êrens tussen 04h30 vanoggend en 17h00 vanmiddag, dalk op die net, of die koerant of e-mail newsletters…
Kinders – vakansie – alleen tuis…
Ek was sewe jaar oud en my sus nege toe ons alleen na skool by die huis gebly het. My ma het nog nooit ‘n bediende gehad nie, het voltyds gewerk (actually sy is nou 68, het steeds nie ‘n huiswerker nie, en werk nog steeds voltyds) Ek onthou hoe ons na skool huistoe geloop het. Buite gespeel het, in die straat gedrentel het…berg gaan klim het… en so nou en dan skoolwerk gedoen het.
My ma is ‘n hospitaal-suster en hulle ure is mos anders as die 9-5 moeders s’n. Drie keer per week het sy eers na 19h00 saans tuisgekom – daardie dae moes ek sorg vir aandete… Dus was ons van vroeg reeds geleer om onafhanklik te wees, en natuurlik bietjie vinnger groter gedruk met regte verantwoordelikhede… Natuurlik was daardie dae anders en klein-dorpie-kinders het ‘n anderste soort van ‘freedom’ gehad as wat die stadskinders ervaar het.
Nou ja, that was then, and this is now…
Hierdie week het ons ‘n bietjie van ‘n groot schedule-clash en gelukkig kon ons iemand kry om kleinding van die skool by die huis te kry en seker te maak al’s is okay. Dan is dit ‘home-alone’ vir hom tot ek dit deur die stadsverkeer huistoe maak…(EK WENS HULLE WIL DAAI DUNCAN-SCHOEMAN-PRETORIUS-intersections nou klaar-bou – FLIP – EEN LANE uit die vyf?) om 18h30 by die huis te wees…
Maar ‘n moeder word mos met ‘n worry-gat-hart-gebless as sy die dag geboorte skenk – en ja, ek is bekommerd oor hom. Nie oor dinge wat hy sal doen/nie doen nie, maar oor die onveiligheid in hierdie stad van ons. Nee, hy waag dit nie eers uit die huis as hy alleen is nie, en as hy met die honne wil speel (hulle speel graag sokker saam) dan is dit aan die een kant van die huis – die een waar hy vinnig oor die bure se heining kan spring – want hulle werk van die huis af…
Word ons kinders soos voëltjies in hokkies opge-coop – omrede die potential-veiligheids-invasion-sindroom dit onmoontlik gemaak het vir hulle om soos ons ‘freedom’ te ervaar? Is dit meer so in die stede as in dorpe?
Miskien klou ek nog maar net aan my small-town-sindroom grootword jare…dat ek dalk nie mooi onderskeid kan tref tussen hedendaagse ‘reg-en’verkeerd’ as dit by ‘n 13 jarige se home-alone kom nie…
Blinde-piering-ogies met blanko gedagtes en vinger-inni-bek…
Junie 20, 2011 in Sonder kategorie
So sit ons elk ten minste vir 20-30 minute in ‘n uur en ‘n half – meestal onbewustelik – want ons is al deur die jare reeds so gebrein-…. om bloot heel gelate hierdie onrealistiese en onnodige en ingekleurde lieg-sponsor-prentjie-stories te aanvaar – so asof ons lewe daarvan gaan afhang…as jy nie hierdie seep of daardie room gaan gebruik nie…of sonde pleeg om nie ‘n k.k nagebootse weergawe van daai m..r groot hamburger onmiddelik te gaan shop nie! (dink julle as ek my big-screen na hulle vat…dat ek kan insist om my hammy in daardie actual size te kry…anders belieg hulle my mos! Seeing is believing after all…)
Kan iemand asb daai Wimmy-Hammy girls van die tv kry…of daai ‘look alike grys-pak-kaal-kop-grys-wenkbrou-something-resembling-what-ever-omies” in die see inspoel…
En ja…jy hoef nie te kyk nie…en ons doen nie…maar ek sweer hierdie goed volg jou…hulle breinspoel jou koppie uit terwyl die ketel kook…en jy luister oor die elektriese-water-borrels juis om te hoor wanneer die geselekteerde program weer gaan begin…
Deesdae PVR ek my gunstelinge…want die ffwd knoppie werk lekker om jou uur program in 20 minute klaar te kyk…
Hierdie was nou vreeslik baie woorde – net soos ‘n ‘goeie sielkundige-beplande advertensie” net om eintlik te sê;
“Jislaaik, maar hulle lieg lekker op tv deesdae!”
Afrikaners is onplesierig, dit kan julle maar glo!
Junie 17, 2011 in Sonder kategorie
Selfs na Rooi Rose met soveel oorgawe na sekere van ons gawe en talentvolle bloggers verwys het, is ek seker daar is heelwat nuwe ghost-readers in onse midde. Hopelik kom ploeg hulle ook binnekort hulle woorde hier in blogland.
As mens so na sommige van die blogs kyk van die afgelope week of twee, en veral die kommentare lees, bewys dit maar net weereens hoe onplesierig en onbedagsaam en gewoon net vieslik mense met mekaar kan wees. Geheel en al onnodig en oorbodig.
Ek wonder nou net, as daar vandag ‘n oorlog moes uitbreek, hoeveel van die manne hier gaan saamstaan en saamveg…en hoeveel van die vroue te same na die gemeenskap sou omsien. Want dit blyk dat mens nêrens meer in veiligheid eers jou eie denke mag openbaar sonder dat diegene wat die blogson beheer nie eers jou woorde en denke verduister nie.
Hierdie blogson mense is niks anders as abusers nie. Meeste ken die natuurlike en ooglopende eienskappe van die perfekte mishandelaar. Hulle is juis diegene wat mense se oë laat rek en hulle hande om hulle oop monde saamslaan en fluister; “Nooit, hy/sy is dan so ‘n nice en vriendelike persoon!”
Maar hulle MO is altyd dieselfde. Verkleineer, verafsku, vloek en skel…emosionele uitmergeling, afstomping en uit tart… eers one-on-one…dan soek hulle ‘n audience…en dan…al wat nog nodig is, is om gemoer te word…meestal is dit nie nodig nie, want woorde sny dieper en seerder as ‘n blou oog en ‘n pers kol.
Aan die ander kant, is blogland ‘n lekker plek waar mense met dieselfde belangstellings denke kan uitruil…en ander sinvol debateer. Die bloggers wie ek al ontmoet het, is regte egte mense met harte van goud.
Dit is slegs jammer dat daar in elke gemeenskap ‘n abuser of twee agter die kantgordyn skuil…en omdat die wêreld so emosioneel afgestomp geword het, wil nie eers die bure wat die geskree hoor, hierdie mense aanmeld nie. Ironies genoeg, die LD en LN polisie raak nie by domestic abuse betrokke nie, want hul speuders is nie qualified op die gebied nie.
Gordynlose venters (êrens tussen die lyne deur)
Vasgevang agter tralie vensters en ‘n rooi-oog-verklikker in elke hoek. Verdagte geluide in die nag…en swaar gordyne waaragter geen roering wag. Dit is mos hoe ons deesdae lewe, dan nie?
Maar dat ons siel agter ons kykers ook so opwag moet staan, fronsend, bang op skrefies getrek, omdat dit wat ons sien, ons meer verward sou laat… laat my wonder hoeveel van ons trek die gordyne toe, en hoeveel minder is daar wat nog gordynloos deur die vensters staar.
Soms hoor ons wat ander sien, soms sien ons wat ander dalk nie wil hoor…
Maar hier, kan ek presies sien, net dit wat ek wil.
Junie 15, 2011 in Sonder kategorie
Alle eer aan my 13jarige kleinding se geduld en kliek vernuf!
Dankie aan diegene wat sulke mooi kommentaar op my vorige pos gelewer het, net jammer letter-dash het dit ge-trash!
So gepraat van LD en hierdie blog gemeenskap, dit laat my regtig aan die maplotters dink…soos sekere mense met hulle japonne en slippers met ‘n branna-coke oor die lemmetjies draad oor die bure met die einste bure skinder! Vuilbek nogal en vuilgedagtes soos daai groottoon-nael wat eerder ‘n grinder nodig het om te vyl…en sowaar nog probeer anatomie lesse daarby in te werk. Dit getuig van uiters swak mensekennis en maniere.
Maar helaas, ek gaan nie onregmatige plakkers op my erf duld nie. Daar is geen manier dat sulke bure my blyplek sal ontsier of intrek neem in die hoek van myse erf nie. Hene tog, ek het duur in woorde betaal vir myse huisie op hierdie erf…
Nogtans is ek baie hartseer om te verneem dat ek oornag buurloos gelaat is, met die onverwagse trek van my nice-ste bure…na ‘n ander buurt. Ek gaan hulle mis!!
Maar nou ja, so beweeg die wêreld aan, maar vir eers verkies ek dit eerder om geheel in eensaamheid hier agter te bly…tot iemand aan my bevestig dat ek nie alleen is nie…
Ps. Mabloggers – Enter at own risk.
Junie 10, 2011 in Sonder kategorie
Hulle sê jy moet weet waar jy vandaan kom, voor jy weet waarheen jy gaan.
Genealogical navorsing ten spyt, al sit ek hier met myne in hand, beide ouers sin, beteken die meeste vir my niks meer as name op skrif nie. Ja, die eerste het as vryburger in die laat 1680’s hier aangeland. Nie Nederlands soos ons al die jare geglo het nie, maar ‘n Duitse Gobblër wat die eerste vader van die Suid Afrikaanse Grobler/aars was. ‘n Houtkapper nogal. Al weet ek dat 14 van 16 kinders aan my vaderskant in die konsentrasie kamp in Mafikeng omgekom het. Ken ek hulle nie. Ek weet niks van hulle as persone af behalwe kiekies van leë woorde op ‘n toegegroeide graf.
Tog sê hulle, dit is hierdiè mense se lewensbloed wat deur my are bruis en maak wie ek is. Dit is ‘n ongelooflike amazing stelling as ek so daaraan dink.
Wie van hulle het my gesëen of gecurse met die gene wat my Dokter Dinsdag aand so ‘off the cuff, by the way’ genoem het dat ek ten minste 12kg ondergewig is? Duh, nie my skuld dat my matriek jeans nog pas nie…wonder of ek Oupa Grobler of Ouma Snyman daarvoor moet aanvat?
Wonder wie ek moet blameer vir die vroeë grys hare wat skaars na my 17de verjaarsdag kopuitgesteek het. Ek is seker dis Oupa se skuld…en die klein voete…
Wonder wie ek moet aanspreek omdat ek so baie van bome hou, dat groen my gunsteling kleur is. Hoekom woorde vir my so mooi is. Hoekom ek daarvan hou om te lees. Van wie het ek hierdie diepgesette hunkering gekry dat daar soveel meer tot die lewe is as net dit wat my daaglikse lewe volmaak. Die gevoel dat ek op ‘n ander tyd hier moes gewees het…en nie nou nie. Dat ek so ‘n onrealistiese vrees vir verandering het. Die gejaagde gevoel dat ek veronderstel is om iets belangriks te doen…maar elke daad tot dusver was maar bitter klein en totaal onbelangrik.
Soms wonder ek oor die name op die papier. Familie name. Natuurlik het ek myne ook gekry. Susanna Elizabeth. As ek dink aan die troetelname wat ek deur die jare gekry het, Sue, San, Santjie, Soentjie, Buks, SusannA (as sekerse mense die moer in is vir my) selde word my naam as ‘Soe-san’ uitgespreek, maar meeste Suzan, of Suzanne…maar in elk van hierdie name, weet ek wie ek is en watter deel van my aangespreek word. Ek is iemand anders vir elkeen wat my by ‘n ander troetelnaam aanspreek.
Ek het sowat drie jaar gelede op aanvraag van ‘n paar mense griffels op “woes.co.za” gaan plaas. Omdat ek nie onder my naam wou griffel nie, het ek SueEè geskep. Dit is in werklikheid wie ek regig is en wil wees. Susanna & Elizabeth, “è” – wat is. Een komplekse deurmekaar dromer van geaardheid. Een wat waarheid najaag en wat glo in absoluut regverdigheid, ongeag. Een wat die wonder van die lewe net so min verstaan en begryp, as die onmin en onreg in die lewe. Een met drome van môre, terwyl Iemand anders gedurig daardie môre met nog ‘n dag bly aanskuif. Een wat nooit na buite sal huil, maar eerder van binne sal verdrink. Een wat net aanhou en uithou, aanhou en uithou…sekerlik soos een van myse naamgenote voor my ook gedoen het. Aanvaar om te ervaar – ongeag hoe lekker of hoe seer dit ookal mag wees.
Ek wens ek kon vanaand om my ma se kombuistafel kuier met al hierdie mense wat net name in die verlede is. Te kon gesels en te vra. So, wie was jy nou regtig…?, want as die slim mense reg is, dan het ek vanaand geen flippen idée wie ek nou regtig is nie. Ek dink nie ek sal ooit uitvind nie.
Weet jy wie jy regtig is? Of struikel jy ook soms oor die klippe wat deur ander in jou pad geplaas word,(dalk selfs die sondes van onse vaders drie geslagte of meer gelede) om jou van rigting te dwing, daar na wie hulle wil hê jy moet wees?
Daar is na my as Stupid verwys – http://blogs.litnet.co.za/Minwoorde/i-rest-my-case-ek-het-my-punt-bewys Dit is okay so, want ek was nog maar altyd die stomp potlood in die pakkie.
Maar om in kommentaar aan ‘n ander te noem; Ek skeer nie alle vrouens oor dieselfde kam nie dis net die paar wat ek genoem het wat die hele blogland onaangenaam maak.
Dit is nou net daar waar ek my griep bedonnerdgeid in woorde kom uithoes… want ek sal dan graag van medebloggers wil vra om my asseblief in die toekoms te waarsku as ek blogland vir julle onaangenaam maak, sodat ek maar dan eerder terugskuiwe na Sênet se skrywers woning…waar ek weet dat KdK my nie guldig in ontvangs sal neem nie.
My ouma het altyd gesê; daar is twee mense met wie mens nie moet argumenteer nie, ‘n siek persoon en ‘n sieker persoon. Ek wankel op die oomblik tussen die twee rond, so moenie lelik wees nie, want ek voel nie lekker nie!