Vroulike drag in Ciprus gedurende die Middeleeuse tydperk - Artikels - 2022
Deur Ioanna Christoforaki
Vrouekostuum in Ciprus vanaf die Oudheid tot vandag, geredigeer deur Hadjigavriel Loizou Louki (Nicosia, 1999)
Inleiding: die Bisantynse kultuur word oorheers deur die Christelike godsdiens. Beelde van Christus en die Maagd, profete en heiliges, plus 'n min of meer ontwikkelde ikonografiese kringloop van godsdienstige feeste vorm die oorgrote meerderheid van die Bisantynse kuns, in die mate dat die lewe en dade van normale mense amper onsigbaar lyk.
Hoe het die inwoners van die Bisantynse ryk geleef? Wat het hulle aangetrek en wat het hulle geëet? Dit is kwessies wat gereeld in Bisantynse studies behandel word, maar dit is nie te wyte aan belangstelling namens geleerdes nie. Die grootste probleem is die aard van die bestaande materiaal. Die hoeveelheid sekulêre wat oorleef het, is weglaatbaar, terwyl opgrawings van vroeë Christelike en Bisantynse terreine, wat gewoonlik talle eksemplare van materiële kultuur oplewer, minder is en nie altyd so goed gedokumenteer soos byvoorbeeld dié van die klassieke era nie.
Een aspek van die alledaagse lewe kan selfs deur godsdienstige kuns bestudeer word, is die kostuum. Kleredrag en tendense kan hoofsaaklik ondersoek word deur beelde van sekulêre figure wat in geverfde kerke of verligte manuskripte opgeneem word. Dit is gewoonlik skenkersportrette en beeld mense uit wat die bou van 'n kerk en sy fresko-versiering, die skildery van 'n ikoon of die opdrag van 'n manuskrip befonds het. Hulle is volop in die laat-Bisantynse tydperk en lewer 'n kosbare getuienis van wat Bisantynse mans en vroue gedra het.
Ciprus bied voldoende bewyse vir die manier waarop mense in die Middeleeue geklee is. Sulke getuienis word in verskillende media bewaar: fresko's, ikone, effekte plate en manuskripte. Die meerderheid van die materiaal dateer uit die tydperk van die Lusignan- en Venesiese heerskappy, wat nie verbasend is nie, gegewe die gewoonte om leke as skenkers uit te beeld in die Bisantynse wêreld vanaf die twaalfde en dertiende eeu. Wat dieselfde praktyk in ikone betref, word dit hoofsaaklik in Westerse kunswerke getuig.