Fletcher Sibthorp, 1967 Figuratiewe skilder - Britse Kunstenaar - 2020
Die Britse skilder Fletcher Sibthorp het die afgelope twintig jaar as voltydse kunstenaar gewerk, werk in die kommersiële mark vervaardig, asook skilderye aan private en korporatiewe versamelaars verkoop. Rang Xerox, British Telecom, Chase Manhatten Bank, Rail Track en Kirin Brewery is net 'n paar van die maatskappye wat sy skilderye besit as deel van hul versamelings. Aanvanklik is Fletcher aangetrokke deur die konsep van beweging en die effek daarvan op die menslike vorm. Dit lei natuurlik tot sy belangstelling in sport en abstrakte uitbeeldings van gimnaste en atlete, wat uitloop op 'n uitstalling 'In beweging'in Londen in 1992.
Fletcher Sibthorp, gebore in Hertfordshire, Engeland, het 'n suksesvolle loopbaan as skilder behaal sedert hy in 1989 met Honneurs van Kingston Universiteit gegradueer het. Alhoewel Fletcher oorwegend bekend is vir sy dansskilderye, het hy 'n aantal kunswerke as deel van 'n deurlopende reeks genaamd Quiet Space , die nuutste voorbeelde hiervan is in hierdie boek.
"Die Stil Ruimte-reeks is vir my my mees persoonlike werk. Ek het oor die jare beloning gekry in die vervaardiging van kunswerke wat net 'is'. Ek heg nie 'n groot betekenis aan hulle nie en ek verleen my om hulle op enige manier te verduidelik. Vir my is skildery 'n visuele taal, dus moet dit nie rasionalisering vereis nie. Ek glo dat kunswerk, veral my soort werk, selfverduidelikend moet wees, aangesien dit 'n visuele taal is. As u dit moet verduidelik, versuim u tot 'n sekere mate. Alles moet in die skildery oorgedra word. Ek sal saam met Oscar Wilde, wat eenkeer gesê het, ''n Foto het geen betekenis nie, maar sy skoonheid, geen boodskap nie, maar sy vreugde".
Nadat ek hierdie reeks in 1999 begin het, het ek gevoel dat ek die tema nie deeglik ondersoek het nie en ek het myself keer op keer daaraan herinner. Stille ruimte verteenwoordig vir my, gevange oomblikke van menslike introspeksie en swakheid, oomblikke wat bestaan ​​en dan weg is, of 'n uitdrukking, hoe lig val en die gesig vang, of 'n eenvoudige portret. Die eenvoud van die skilderye laat die kyker natuurlik hul eie ervarings en gedagtes aan die werk. Daar is 'n onderliggende verhaal in die meeste van die stukke, maar dit is subtiel - die kontemporêre verdeling van die klassieke verwysings en temas.
Tegnies het ek gevind dat my werk oor die jare meer oorweeg is - na aanleiding van klassieke praktyke en ideale. Geïnspireer deur die werk wat ek bewonder by The National Gallery en Tate Britain en die onlangse Amerikaanse herlewing in verteenwoordigende kuns, het ek begin met die reis van die honing van my vaardighede om die werk te skep wat ek wou skep en my individuele stem te vind.
Hierdie soort benadering vlieg in die gesig van kontemporêre praktyk, selfs binne die konteks van kontemporêre verteenwoordigende kuns, wat groot klem lê op die ekspressiewe toepassing van verf met min gedagte aan die kwaliteit van die verf hantering. Hierdie manier van werk is fyn vir sommige kunstenaars, maar vir my om minder as totale beheer te hê, beteken ek beperk myself tot wat ek kan bereik, emosioneel en tegnies. Wat ek probeer interpreteer, is gegrond op goeie tegniese waardes.
Om te begin met wat vir my is 'n nuwe reis, het ek begin om die kunswerke wat ek sou vervaardig, te oorweeg. Ek het tot die gevolgtrekking gekom dat elke stuk wat vervaardig moes wees, gemeng is, met sorg en vaardigheid geskep. Ek wou hê mense moet die werk waardeer vir wat dit was en kan die pogings wat betrokke is by die vervaardiging van elke individuele kunswerk, herken - my eie persoonlike skepping, wat net deur my geskilder is en nie een van die vele op 'n produksielyn wat deur kunstenaarassistente geverf is nie. Ek moes heeltemal tevrede wees. Dit was die beste wat ek kon doen en enigiets minder verwerp.
Na aanleiding van die sukses van sy 2005-vertoning, is hy genader deur die gerespekteerde Medici Gallery, ook 'n gevestigde Cork Street-galery. Sibthorp het sy eerste gemengde vertoning die volgende jaar met hulle gehou en sommige van sy eerste Royal Ballet-stukke ingesluit. Die daaropvolgende Medici-skou van 2007 het 'n verdere klemverskuiwing van Flamenco gehad, met nog meer skilderye en studies wat die gevolg was van sy bywoning van kleredrag en fotokale by die Royal Opera House. Sy mees opmerkelijke stukke is geïnspireer deur die moderne ballet 'chroma'by Royal Ballet'Choreograaf-In-Residence ", Wayne McGregor en met die Britse minimalistiese argitek John Pawson, asook die produksie van Danse à Grande Vitesse, deur choreograaf Christopher Wheeldon en met die hoof danser Darcey Bussell. Een van die skilderye van laasgenoemde produksie het vir £ 25,000 verkoop, en het Sibthorp se werk na die volgende verhoog 'status vlak'in kontemporêre Britse figuurlike kuns.
Die reaksie van hierdie vertoning was sodanig dat Sibthorp genooi is om die enigste waarnemer van die laaste ateljee-repetisies van Darcey Bussell te wees met haar gereelde dansvennote Gary Avis en Carlos Acosta, wat tot haar laaste bekroonde aftrede by The Royal Opera House gelei het. Hy beplan om voort te gaan om die menslike figuur te bestudeer en in al sy vorme te dans.