Wat was die belangrikste in- en uitvoer van Duitsland en Frankryk van 1850-1915? - Geskiedenis Podcasts - 2022
Agtergrond: Ek het ingegaan op handel in die negentiende eeu, en tot dusver het ek gevind dat hierdie lys van die belangrikste invoere van Brittanje 'n baie nuttige gids is. Ongelukkig het ek nog niks so eenvoudig as omvattend oor Frankryk en Duitsland in dieselfde eeu gaan soek nie, wat my twee ander belangstellingsgebiede is.
Vraag: Kan iemand my asseblief 'n uiteensetting gee van die belangrikste Franse en (na-eenwording) Duitse invoere en uitvoere vir die laaste helfte van die 19de eeu? Dit sal ook baie waardeer word om die lys met hul kolonies en grootste handelsvennote te verwant, maar dit is nie nodig vir 'n antwoord nie.
Daar was twee hooftemas van die Frans-Duitse handel in die 19de eeu. Die een was die yster- en staalhandel wat ooswaarts, in die rigting van Duitsland, neig, en die ander was die tekstiel-/klerehandel wat weswaarts na Frankryk gestroom het. Die Elsas-Lotharingen was belangrik vir beide handelstakke.
Wat die yster- en staalhandel betref, was Frankryk lank op yster en steenkool. Duitsland het min yster en baie steenkool gehad. Duitsland het in 'n beter posisie begin omdat dit 'n paar ton steenkool (brandstof) verg om 'n ton yster te "ruik". Dit het dus meer sin gemaak dat Duitsland yster uit Frankryk invoer (eerder as Frankryk om steenkool uit Duitsland in te voer). Duitsland was in 'n nog beter posisie toe sy die Lorraine van Frankryk in 1871, 'n belangrike bron van yster, verower het, toe het hierdie bron 'huishoudelik' geword eerder as 'ingevoer'. Die sterkte van die staalbedryf in Duitsland het die groei in verwante bedrywe soos bankdienste, chemikalieë, elektriese goedere en spoorweë ondersteun.
Die industriële ontwikkeling van Frankryk het in die ander rigting beweeg; na luukse verbruikersgoedere soos wyne, kase en klere. Sleutel tot laasgenoemde was die tekstielbedryf van Elsas, wat tot 1871 Frans was, en daarna Duits (tot 1918), vanwaar Frankryk baie van haar tekstiele ingevoer het.
U kan 'n idee kry van die verskillende aspekte van die Franse en Duitse ekonomie deur na die uitvoerondernemings te kyk wat in die middel van die 19de eeu gestig is. Franse maatskappye wat op die oomblik gestig is, sluit in vervaardigers van luukse goedere, Hermes en Louis Vuitton. Duitse maatskappye wat omstreeks daardie tyd gestig is, het Siemens, die "GE" van Duitsland, en BASF en Bayer, die chemiese ondernemings, ingesluit.
Die Duitse industrialiseringsmodel was baie nader aan dié van Brittanje, met Duitsland (en Amerika) wat in 1915 verbygesteek het in staal, chemikalieë en elektriese goedere. Duitsland was vergelykbaar met Brittanje op spoorweë en ietwat swakker in finansies. Maar dit het meegeding met Brittanje en Amerika om kapitaalgoedere aan die modernisering van Europese lande in die oostelike en suidelike dele van die vasteland te verskaf.
Frankryk het 'n smal stel goedere, maar sy oorheersing in luukse goedere was wêreldwyd (selfs miskien tot vandag toe). Dit is omdat dit minder direkte mededingers gehad het. In die Renaissance -tye het "Italië" (of Italiaanse state) met Frankryk meegeding in die gebied met luukse goedere (en Italië doen dit vandag), maar omstreeks 1900 het Frankryk Italië ver agtergelaat, ten minste totdat Italië in die laat 20ste industrieel ingehaal het eeu.
Anders as die Verenigde Koninkryk, het die koloniale ryk van Duitsland skaars 'n impak op sy handelsposisie gehad, en Frankryk op skaars meer. Die belangrikste kolonies van Duitsland, soos Duits -Oos -Afrika (moderne Tanzanië), Duits -Wes -Afrika (Kameroen) en Duits -Suidwes -Afrika (Namibië), is in die laat 19de eeu (1880's) gestig en was nie besonder ryk nie. Frankryk se koloniale aanspraak op roem was Algerië, omstreeks 1830 gekoloniseer (ander besittings in Afrika en Indochina het baie later gekom). Nie een van hulle het kolonies soos Indië gehad nie, wat opium na China en katoen uitgevoer het na Brittanje, Suid -Afrika, met sy rykdom aan goud en diamante, of Australië, een van die rykste lande ter wêreld, ondanks die landbougebaseerde ekonomie. Al hierdie Britse kolonies is vroeër as die laat 19de eeu gestig.
Die VSA Nasionale Buro vir Ekonomiese Navorsing het 'n paar datastelle gepubliseer met besonderhede oor buitelandse handel vir Frankryk en Duitsland (ook vir die Verenigde Koninkryk en die VSA) wat 'n deel van die tydperk waarin u belangstel dek.
Vir Frankryk, gedigitaliseerde weergawes van die Annuaire statistiek is aanlyn beskikbaar, net soos 'n reeks datastelle van La Statistique Générale de la France. Albei bevat inligting oor die Franse buitelandse handel.
Vir DuitslandDaar is Historische Datenbank (Lehrstuhl für Sozial- und Wirtschaftsgeschichte, Universität Münster) wat sedert 1850 toegang bied tot 'n wye verskeidenheid historiese statistieke oor die ekonomiese geskiedenis van Duitsland (insluitend buitelandse handel). Om toegang tot hierdie datastelle te verkry, moet u die Excel -lêer op die aflaai -skakel (wat die indeks bevat) en klik dan op die skakel vir 'n spesifieke datastel in die Excel -werkblad om die statistieke te kry.
Daar is ook 'n nuwe datastel wat deur die European Historical Economics Society. Die inligting in die aanhangsel kan 'n oorsig gee van die invoer en uitvoer wat u soek.
Duitsland se top 10 invoere
deur Flagpictures.org Duitsland het in 2020 1,72 biljoen dollar goedere van regoor die wêreld ingevoer, met 10,9% sedert 2016, maar met -5,2% van 2019 tot 2020.
Op grond van die gemiddelde wisselkoers vir 2020 gebruik Duitsland die euro wat sedert 2016 met 2% gestyg het teenoor die Amerikaanse dollar en met 3,1% gestyg het van 2019 tot 2020. Die sterker EU -geldeenheid in 2020 het die invoer van Duitsland in swakker Amerikaanse dollars betaal 2020 relatief goedkoper as in 2019 wanneer dit omgeskakel word vanaf euro.
Duitse invoer verteenwoordig 6,1% van die totale wêreldwye invoer, wat 'n jaar vroeër in 2019 na raming 19,085 triljoen dollar beloop het.
Met 'n kontinentale lens is 62,8% van Duitsland se totale invoer volgens waarde in 2020 uit mede -Europese lande gekoop. Asiatiese handelsvennote het 23,3% van die invoeraankope deur Duitsland bevredig, terwyl goedere ter waarde van 7,9% uit Noord -Amerika afkomstig was. Kleiner persentasies kom van kliënte in Afrika (1,8%), Latyns -Amerika (1,2%), uitgesluit Mexiko, maar die Karibiese Eilande ingesluit, en Oceanië (0,4%) onder leiding van Australië.
Gegewe die bevolking van Duitsland met 83,2 miljoen mense, beteken die totale invoer van $ 1,172 biljoen in 2020 ongeveer $ 14,100 in die jaarlikse produkvraag van elke persoon in die Europese republiek.
Die ineenstorting van die Romeinse Ryk het die Franse ekonomie met Europa verbind. Die lewe en handel van die stad en die stad het afgeneem en die samelewing het gegrond op die selfonderhoudende landgoed. Die beperkte internasionale handel in die Merowingiese tydperk - veral luukse goedere soos sy, papirus en silwer - is deur buitelandse handelaars soos die Radhaniete uitgevoer.
Landbouproduksie het in die Karolingiese ouderdom begin toeneem as gevolg van die koms van nuwe gewasse, verbeterings in die landbouproduksie en goeie weersomstandighede. Dit het egter nie daartoe gelei dat die stedelike lewe herleef het nie; stedelike aktiwiteite het in die Karolingiese era verder afgeneem as gevolg van burgeroorlog, Arabiese aanvalle en invalle van Viking. Die Pirenne-hipoteses beweer dat hierdie ontwrigting 'n einde gemaak het aan handel oor lang afstande, waarsonder die beskawing teruggetrek het na suiwer landbou nedersettings en geïsoleerde militêre, kerklike en koninklike sentrums. Toe die handel herleef, het hierdie sentrums die kern geword van nuwe dorpe en stede waarheen voorstede van handelaars en ambagsmanne gegroei het.
In die hoë Middeleeue het die landbou -oplewing van die Karolingiese tydperk voortgegaan. Boonop het die stedelike lewe gedurende hierdie tydperk gegroei. Stede soos Parys het dramaties uitgebrei.
Die 13 dekades van 1335 tot 1450 het 'n reeks ekonomiese katastrofes veroorsaak, met slegte oeste, hongersnode, plae en oorloë wat vier geslagte Fransmanne oorweldig het. Die bevolking het uitgebrei, wat die voedselvoorraad meer gevaarlik gemaak het. Die builepes ("Swart Dood") tref Wes-Europa in 1347 en maak 'n derde van die bevolking dood, en dit word herhaal deur verskeie kleiner plae met tussenposes van 15 jaar. Die Franse en Engelse leërs tydens die Honderdjarige Oorlog marsjeer heen en weer oor die land waarin hulle die stede bestook en verbrand het, die voedselvoorraad leegloop, die landbou en handel ontwrig en siektes en hongersnood in hul spore agterlaat. Die koninklike gesag het verswak namate plaaslike edeles sterkes geword het om hul bure te beveg vir die beheer van die plaaslike streek. Die bevolking van Frankryk het gedaal van 17 miljoen, tot 12 miljoen in 130 jaar. Uiteindelik, in die 1450's, het 'n lang siklus van herstel begin. 
(Syfers in die volgende afdeling word gegee in livre tournois, die standaard 'rekeningrekening' wat in die tydperk gebruik is. Vergelykings met moderne figure is uiters moeilike voedselitems was relatief goedkoop, maar luukse goedere en weefsels was baie duur. In die 15de eeu kan 'n ambagsman miskien 30 livres per jaar verdien, 'n groot adel kon 'n inkomste van 6000 tot 30.000 livres of meer hê.  'n Ongeskoolde werker in die laat sewentiende eeu in Parys verdien ongeveer 250 livres per jaar,  'n inkomste van 4000 livres per jaar het 'n relatief suksesvolle skrywer in beskeie gemak gehandhaaf.  Aan die einde van die 18de eeu kon 'n welgestelde gesin teen die einde van die jaar 100,000 livres verdien, hoewel die mees gesogte gesinne twee keer sou kon verdien of drie keer soveel, terwyl die jaarlikse inkomste van 10 000 lewers vir provinsiale adel 'n minimum provinsiale luukse toelaat).
Die ekonomie van die Renaissance-Frankryk was gedurende die eerste halfeeu gekenmerk deur dinamiese demografiese groei en deur ontwikkelings in die landbou en nywerheid. Tot 1795 was Frankryk die mees bevolkte land in Europa en die derde bevolkte land ter wêreld, agter slegs China en Indië. Met 'n geskatte bevolking van 17 miljoen in 1400, 20 miljoen in die 17de eeu en 28 miljoen in 1789, het die bevolking selfs Rusland oorskry en was dit twee keer so groot as Brittanje en die Nederlandse Republiek. In Frankryk is die Renaissance gekenmerk deur 'n massiewe toename in stedelike bevolkings, hoewel Frankryk in die geheel 'n uiters landelike land gebly het, met minder as 10% van die bevolking in stedelike gebiede. Parys was een van die mees bevolkte stede in Europa, met 'n geskatte bevolking van 650 000 teen die einde van die 18de eeu.
Die landbouproduksie van 'n verskeidenheid voedselitems is uitgebrei: olyfolie, wyn, cider, woad ("pastel", 'n bron van blou kleurstof) en saffraan. Die Suide het artisjokke, spanspekke, romaine blaarslaai, eiervrug, salsifys, seldery, venkel, pietersielie en lusern gekweek. Na 1500 verskyn nuwe gewasse van die nuwe wêreld, soos boontjies, mielies (mielies), stampmielies, tamaties, aartappels en soetrissies. Produksietegnieke bly gebonde aan die Middeleeuse tradisies en lewer lae opbrengste. Met die vinnig groeiende bevolking het bykomende grond wat geskik is vir boerdery skaars geword. Die situasie is vererger deur herhaaldelike rampspoedige oeste in die 1550's.
Industriële ontwikkelings het die drukwerk (in 1470 in Parys, 1473 in Lyon) en metallurgie baie beïnvloed. Die bekendstelling van die hoë temperatuur smeed in die noordooste van Frankryk en 'n toename in mineraalmynbou was belangrike ontwikkelings, hoewel dit nog steeds nodig was dat Frankryk baie metale invoer, waaronder koper, brons, tin en lood. Myne en glaswerk het vir ongeveer twintig jaar baie baat by koninklike belastingvrystellings. Syproduksie (wat in Tours in 1470 en in Lyon in 1536 bekendgestel is) het die Franse in staat gestel om by 'n florerende mark aan te sluit, maar Franse produkte was van minder kwaliteit as Italiaanse sy. Wolproduksie was wydverspreid, net soos die produksie van linne en hennep (beide die belangrikste uitvoerprodukte).
Na Parys was Rouen die tweede grootste stad in Frankryk (70 000 inwoners in 1550), hoofsaaklik vanweë die hawe daarvan. Marseille (Frans sedert 1481) was Frankryk se tweede groot hawe: dit het baie baat gevind by Frankryk se handelsooreenkomste wat in 1536 met Suleiman the Magnificent onderteken is. Om die maritieme aktiwiteit te verhoog, het Francis I die hawestad Le Havre in 1517 gestig. Ander belangrike hawens was Toulon, Saint Malo en La Rochelle.
Lyon was die middelpunt van Frankryk se bank- en internasionale handelsmarkte. Markbeurse het vier keer per jaar plaasgevind en die uitvoer van Franse goedere, soos lap en weefsels, en die invoer van Italiaanse, Duitse, Nederlandse, Engelse goedere vergemaklik. Dit het ook die invoer van eksotiese goedere soos sy, aluin, glas, wol, speserye, kleurstowwe moontlik gemaak. Lyon bevat ook huise van die meeste bankfamilies in Europa, waaronder Fugger en Medici. Streeksmarkte en handelsroetes het Lyon, Parys en Rouen met die res van die land verbind. Onder Francis I en Henry II was die verhoudings tussen die Franse invoer en die uitvoer na Engeland en na Spanje in Frankryk se guns. Die handel was min of meer in ewewig met Nederland, maar Frankryk het voortdurend 'n groot handelstekort met Italië gehad weens sy sy en eksotiese goedere. In die daaropvolgende dekades sou Engelse, Nederlandse en Vlaamse maritieme aktiwiteite mededinging met die Franse handel veroorsaak, wat uiteindelik die groot markte na die noordweste sou verplaas, wat tot die agteruitgang van Lyon sou lei.
Alhoewel Frankryk, wat aanvanklik meer geïnteresseerd was in die Italiaanse oorloë, laat opgedaag het om die Amerikas te verken en te koloniseer, het private inisiatief en seerowery Bretons, Normandiërs en Baske vroeg na Amerikaanse waters gebring. Vanaf 1524 het Francis I die ondersoek na die Nuwe Wêreld begin borg. Belangrike ontdekkingsreisigers wat onder die Franse vlag vaar, was Giovanni da Verrazzano en Jacques Cartier. Later borg Henry II die verkennings van Nicolas Durand de Villegaignon wat 'n grotendeels Calvinistiese kolonie in Rio de Janeiro, 1555-1560, gestig het. Later stig René Goulaine de Laudonnière en Jean Ribault 'n Protestantse kolonie in Florida (1562–1565). (sien die Franse kolonisasie van die Amerikas).
Teen die middel van die 16de eeu het die demografiese groei van Frankryk, die toenemende vraag na verbruikersgoedere en die vinnige toevoer van goud en silwer uit Afrika en Amerika tot inflasie gelei (graan het vyf keer so duur geword van 1520 tot 1600) en loon stagnasie. Alhoewel baie grondbesitters en ondernemende handelaars tydens die oplewing kon ryk word, het die lewenstandaard baie gedaal vir landelike boere, wat terselfdertyd gedwing is om slegte oeste te hanteer. Dit het gelei tot verminderde koopkrag en 'n afname in vervaardiging. Die monetêre krisis het daartoe gelei dat Frankryk (in 1577) die lewre as sy geldrekening, ten gunste van die écu in omloop, en die verbod op die meeste buitelandse geldeenhede.
Intussen het Frankryk se militêre ondernemings in Italië en (later) rampspoedige burgeroorloë groot bedrae kontant geëis, wat ingesamel is deur die stert en ander belasting. Die stert, wat hoofsaaklik op die boere gehef is, het toegeneem van 2,5 miljoen lewers in 1515 tot 6 miljoen na 1551, en teen 1589 het die stert 'n rekord van 21 miljoen lewens bereik. Finansiële krisisse het die koninklike huishouding herhaaldelik getref, en in 1523 het Francis I 'n staatsobligasiestelsel in Parys gevestig, die "rentes sure l'Hôtel de Ville".
Die Franse godsdiensoorloë was gelyktydig met oesmislukkings en epidemies. Die strydlustiges het ook massiewe "verskroeide aarde" -strategieë beoefen om hul vyande van voedsel te beroof. Brigande en ligas van selfverdediging het floreer met die vervoer van goedere, maar die dorpsbewoners het gevlug en na die bos gevlug. Hulle het dorpe aan die brand gesteek. Die suide is veral geraak: Auvergne, Lyon, Bourgondië, Languedoc - die landbouproduksie in die gebiede het ongeveer 40%gedaal. Die groot bankhuise het Lyon verlaat: van 75 Italiaanse huise in 1568 het daar in 1597 slegs 21 gebly. 
Landelike samelewing Redigeer
In die 17de eeu het ryk boere wat bande met die markekonomie gehad het, baie van die kapitaalinvestering voorsien wat nodig was vir landbougroei, en gereeld van dorp tot dorp (of stad) verhuis. Geografiese mobiliteit, direk gekoppel aan die mark en die behoefte aan beleggingskapitaal, was die belangrikste weg na sosiale mobiliteit. Die 'stabiele' kern van die Franse samelewing, stadsgilde en dorpsarbeiders, het gevalle van verbysterende sosiale en geografiese kontinuïteit ingesluit, maar selfs hierdie kern vereis gereelde vernuwing. Die aanvaarding van die bestaan ​​van hierdie twee samelewings, die konstante spanning tussen hulle en uitgebreide geografiese en sosiale mobiliteit wat gekoppel is aan 'n markekonomie, hou die sleutel tot 'n duideliker begrip van die evolusie van die sosiale struktuur, ekonomie en selfs die politieke stelsel van vroeg -moderne Frankryk . Collins (1991) voer aan dat die Annales School -paradigma die rol van die markekonomie onderskat het, wat nie die aard van kapitaalinvestering in die landelike ekonomie verklaar het nie en die sosiale stabiliteit erg oordrewe het. 
Sewentiende eeu Edit
Na 1597 het die Franse ekonomiese situasie verbeter en die landbouproduksie is deur milder weer aangehelp. Henry IV, met sy minister Maximilien de Béthune, Duc de Sully, het monetêre hervormings aangeneem. Dit sluit in beter muntstukke, 'n terugkeer na die livre tournois as rekeninggeld, vermindering van die skuld, wat in 1596 200 miljoen livres was, en 'n vermindering van die belastinglas op kleinboere. Henry IV val mishandeling aan, begin met 'n omvattende administratiewe hervorming, verhoog die koste vir amptelike kantore, die "paulette", koop vervreemde koninklike gronde terug, verbeter paaie en finansier die bou van kanale en plant die saad van 'n handelsfilosofie onder toesig van die staat. Onder Henry IV is landbouhervormings, wat grootliks deur Olivier de Serres begin is, ingestel. Hierdie landbou- en ekonomiese hervormings en merkantilisme sou ook die beleid van Louis XIII se minister, kardinaal Richelieu, wees. In 'n poging om buitelandse invoer en eksplorasie teë te werk, het Richelieu bondgenote gesoek met Marokko en Persië, en het hy die verkenning van Nieu -Frankryk, die Antille, Sénégal, Gambië en Madagaskar aangemoedig, hoewel slegs die eerste twee onmiddellike suksesse was. Hierdie hervormings sou die grondslag lê vir die beleid van Lodewyk XIV.
Lodewyk XIV se glorie was onherroeplik gekoppel aan twee groot projekte, militêre verowering en die bou van Versailles - wat beide enorme somme geld verg. Om hierdie projekte te finansier, het Louis verskeie addisionele belastingstelsels geskep, waaronder die 'kapitasie' (begin in 1695) wat elke persoon, insluitend edeles en geestelikes, belas het, hoewel vrystelling vir 'n groot eenmalige bedrag gekoop kon word, en die 'dixième' (1710-1717, herbegin in 1733), wat 'n ware belasting op inkomste en op eiendomswaarde was en bedoel was om die weermag te ondersteun. Die Taille bly die belangrikste direkte belasting, maar die gewig daarvan het anders gedaal, afhangende van die fiskale status (généralité) van die provinsie. Die Pays d'états het 'n groot voordeel gehad omdat hulle die Taille Réelle, wat gebaseer was op 'n vaste persentasie van die waarde van 'n eiendom. Die Pays d'élection het nie sulke voorregte geniet nie stert koers is agter geslote deure beoordeel deur die Raad van State, wat die stert willekeurig probeer om die groeiende staatstekort te beperk.  Die verskille in materiële welvaart tussen die twee provinsies was merkbaar. Om die las van die stert, dit word kwartaalliks gehef eerder as jaarliks, en was 'n swaar las vir landelike boere, wat die swaarste op die armstes val généralités en gemeentes. Dit was 'n belemmering vir boere om hul produktiwiteit te verhoog, aangesien 'n groter opbrengs onvermydelik deur 'n hoër stert assessering. 
Louis XIV se minister van finansies, Jean-Baptiste Colbert, het 'n handelsstelsel begin wat proteksionisme en staatsondersteunde vervaardiging gebruik om die vervaardiging van luukse goedere in die res van die ekonomie te bevorder. Die staat het nuwe nywerhede gestig (die koninklike tapisserie by Beauvais, Franse steengroewe), gevestigde nywerhede (die Gobelins -tapisserie) oorgeneem, uitvinders beskerm, werkers uit die buiteland genooi (Venesiaanse glas- en Vlaamse lapvervaardiging) en Franse verbied werkers uit emigrasie. Om die karakter van Franse goedere op buitelandse markte te behou, het Colbert die kwaliteit en maat van elke artikel deur die wet bepaal, en oortredings van die regulasies swaar gestraf. Hierdie massiewe belegging in (en beheptheid met) luukse goedere en hoflewe (mode, versiering, kombuis, stedelike verbeterings, ens.), En die mediatisering (deur middel van koerante soos die Mercure galant) van hierdie produkte, het Frankryk verhef tot 'n rol van arbiter van Europese smaak. 
Omdat hy nie die pligte op die vervoer van goedere van provinsie na provinsie kon afskaf nie, het Colbert alles in sy vermoë gedoen om die provinsies aan te spoor om dit gelyk te stel. Sy regime het paaie en kanale verbeter. Om ondernemings soos die belangrike Franse Oos -Indiese Kompanjie (gestig in 1664) aan te moedig, het Colbert spesiale voorregte verleen om handel te dryf met die Levant, Senegal, Guinee en ander plekke vir die invoer van koffie, katoen, hout, pels, peper en suiker, maar nie een van hierdie ondernemings was suksesvol nie. Colbert het 'n blywende nalatenskap behaal in sy stigting van die Franse koninklike vloot, hy het die werke en arsenaal van Toulon gerekonstrueer, die hawe en arsenaal van Rochefort gestig en die vlootskole Rochefort, Dieppe en Saint-Malo. Hy versterk, met die hulp van Vauban, baie hawens, waaronder dié van Calais, Duinkerken, Brest en Le Havre.
Die ekonomiese beleid van Colbert was 'n sleutelelement in die skepping van 'n sentrale en versterkte staat van Lodewyk XIV en in die bevordering van die glorie van die regering, insluitend die konstruksie, het hulle baie ekonomiese mislukkings gehad: dit was te beperkend op die werkers, hulle het vindingrykheid ontmoedig en moes ondersteun word deur onredelike hoë tariewe.
Die herroeping van die Edik van Nantes in 1685 het bykomende ekonomiese probleme veroorsaak: van die meer as 200 000 Hugenote -vlugtelinge wat uit Pruise, Switserland, Engeland, Ierland, Verenigde Provinsies, Denemarke, Suid -Afrika en uiteindelik Amerika gevlug het, was baie hoogs opgeleide vakmanne en sake-eienaars wat hul vaardighede, besighede en soms selfs hul Katolieke werkers saamgeneem het. Sowel die uitbreiding van Frans as 'n Europese lingua franca in die 18de eeu, as die modernisering van die Pruisiese leër word die Hugenote toegeskryf.
Die oorloë en die weer aan die einde van die eeu het die ekonomie op die rand gebring. Die toestande in landelike gebiede was van die 1680's tot 1720's bedroef. Om belastinginkomste te verhoog, is die stert verhoog, net soos die pryse van amptelike poste in die administrasie en die regstelsel. Omdat die grense weens oorlog bewaak is, is internasionale handel ernstig belemmer. Die ekonomiese toestand van die oorgrote meerderheid van die Franse bevolking - oorwegend eenvoudige boere - was uiters onseker, en die Klein Ystydperk het tot verdere oesmislukkings gelei. Slegte oeste het hongersnood veroorsaak-'n tiende van die mense in 1693-94.  Baie kleinboere was onwillig om hul broodnodige graan aan die weermag te verkoop of te vervoer, maar het in opstand gekom of graankonvooie aangeval, maar hulle is deur die staat onderdruk. Intussen het welgestelde gesinne met voorraad korrels in 1689 en weer in 1709 relatief ongeskonde oorleef, in 'n gebaar van solidariteit met sy lydende mense, het Louis XIV sy koninklike eetgerei en ander voorwerpe van goud en silwer laat smelt.
Agtiende eeu Edit
Frankryk was groot en ryk en het in die eerste dekades na die dood van Lodewyk XIV in 1715 'n stadige ekonomiese en demografiese herstel beleef.  Die geboortesyfers was hoog en die kindersterftesyfer het geleidelik afgeneem. Die totale sterftesyfer in Frankryk het gedaal van gemiddeld 400 sterftes per 10 000 mense in 1750, tot 328 in 1790 en 298 per 10 000 in 1800. 
Monetêre vertroue word kortliks gekortwiek deur die rampspoedige papiergeld "System" wat deur John Law van 1716 tot 1720 ingestel is. Wet het as beheerder -generaal van finansies die eerste sentrale bank van Frankryk, die Banque Royale, gestig wat in 1716 aanvanklik as 'n privaat entiteit gestig is. en genasionaliseer in 1718.   Die bank is toevertrou met die afbetaling van die enorme skuld wat deur Lodewyk XIV se oorloë opgebou is en die sterwende Franse ekonomie gestimuleer het. Aanvanklik 'n groot sukses, het die bank se strewe na Franse monopolieë daartoe gelei dat die land in Louisiana deur die Mississippi Company gespekuleer het, wat 'n ekonomiese borrel gevorm het in die proses wat uiteindelik in 1720 bars.  Die ineenstorting van die Banque Royale in die krisis en die die geldeenheid wat hy uitgereik het, het 'n diepe agterdog gelaat oor die idee van 'n sentrale bank, eers 80 jaar later het Napoleon die Bank van Frankryk gestig.  In 1726, onder Louis XV se minister, kardinaal Fleury, is 'n stelsel van monetêre stabiliteit ingestel, wat gelei het tot 'n streng omskakelingskoers tussen goud en silwer, en waardes gestel vir die munte in Frankryk.  Die hoeveelheid goud in omloop in die koninkryk het gestyg van 731 miljoen lewens in 1715 tot 2 miljard in 1788 namate die ekonomiese aktiwiteit versnel het. 
Die internasionale handelsentrums van die land was gevestig in Lyon, Marseille, Nantes en Bordeaux. Nantes en Bordeaux het fenomenale groei beleef as gevolg van 'n toename in die handel met Spanje en Portugal. Die handel tussen Frankryk en haar kolonies in die Karibiese Eilande (Saint-Domingue, Guadeloupe en Martinique) het tussen 1715 en 1789 tienvoudig gegroei, met Saint Domingue as die rykste gebied ter wêreld teen 1789.   Baie van die winsgewende invoer uit die Karibiese Eilande is weer uitgevoer na ander Europese lande. Teen die laat 1780's word 87% van die suiker, 95% van die koffie en 76% van die indigo wat uit die Karibiese Eilande na Bordeaux ingevoer is, heruitgevoer.  Cádiz was die kommersiële spilpunt vir die uitvoer van Franse gedrukte weefsels na Indië, Amerika en die Antille (koffie, suiker, tabak, Amerikaanse katoen) en Afrika (slawehandel), gesentreer in Nantes.  Die waarde van hierdie uitvoeraktiwiteit beloop teen 1789 bykans 25% van die Franse nasionale inkomste. 
Die nywerheid het voortgegaan om uit te brei, met 'n gemiddelde groei van 2% per jaar vanaf die 1740's en versnel in die laaste dekades voor die rewolusie.  Die mees dinamiese nywerhede van die tydperk was myne, metallurgie en tekstiele (in veral gedrukte weefsels, soos dié wat deur Christophe-Philippe Oberkampf gemaak is). Die vordering op hierdie gebiede was dikwels te danke aan Britse uitvinders. Byvoorbeeld, dit was John Kay se uitvinding van die vlieënde pendel wat 'n rewolusie in die tekstielbedryf gemaak het, en dit was James Watt se stoommotor wat die bedryf verander het soos die Franse dit geken het. Kapitaal was egter moeilik om in te samel vir kommersiële ondernemings, en die staat was steeds baie mercantilisties, proteksionisties en intervensionisties in die binnelandse ekonomie, en stel dikwels vereistes vir produksiegehalte en industriële standaarde en beperk nywerhede tot sekere stede.
In 1749 word 'n nuwe belasting, volgens die 'dixième' en die 'vingtième' (of 'een-twintigste'), ingestel om die koninklike tekort te verminder. Hierdie belasting duur voort tot aan die einde van die ou tydperk. Dit was uitsluitlik gebaseer op inkomste, wat 5% van die netto inkomste uit grond, eiendom, handel, nywerheid en amptelike kantore vereis, en was bedoel om alle burgers aan te raak, ongeag hul status. Die geestelikes, die streke met 'pays d'état' en die parlemente het egter beswaar aangeteken teen die vrystelling van die geestelikes, die 'pays d'état' verlaagde tariewe en die parlements het 'n nuwe inkomstestaat gestaak, wat die 'vingtième' effektief gemaak het minder doeltreffende belasting as wat dit bedoel was. Die finansiële behoeftes van die Sewejarige Oorlog het daartoe gelei dat 'n tweede (1756-1780), en daarna 'n derde (1760-1763), 'vingtième', geskep is. In 1754 lewer die "vingtième" 11,7 miljoen lewers. 
Verbeterings in kommunikasie, soos 'n uitbreidende netwerk van paaie en kanale, en die ywer postkoetsdienste wat teen die 1780's die reistye tussen Parys en die provinsiale stede skerp verminder het, het 'n lang pad na die uitbreiding van die handel in Frankryk gelewer. Die meeste Franse markte was egter oorweldigend plaaslik (teen 1789 word slegs 30% van die landbouprodukte op 'n ander plek verkoop as waar dit geproduseer is). Prysverskille tussen streke en swaar interne doeanehindernisse, wat buitensporige vervoerkoste veroorsaak het, het beteken dat 'n verenigde nasionale mark soos dié van Brittanje nog ver was.  Aan die vooraand van die rewolusie sou 'n vrag goedere wat van Lorraine na die Middellandse See -kus reis, 21 keer gestop gewees het en 34 verskillende pligte opgelê word. 
Begin in die laat 1730's en vroeë 1740's, en voortduur vir die volgende 30 jaar, het die bevolking en ekonomie van Frankryk uitgebrei. Stygende pryse, veral vir landbouprodukte, was uiters winsgewend vir groot grondeienaars. Vakmanne en huurders het ook loonverhogings beleef, maar in die geheel het hulle minder baat by die groeiende ekonomie. Die eienaarskap van die boere bly grootliks dieselfde as in die vorige eeu, met ongeveer 1/3 van die bewerkbare grond in die hande van kleinboere in 1789.  'n Nuwer tendens was die hoeveelheid grond wat in die hande van burgerlike eienaars gedurende die 18de eeu: ten volle 1/3 van die bewerkbare grond in Frankryk teen 1789.  Die stabiliteit van grondbesit het dit 'n baie aantreklike belegging vir die bourgeois gemaak, net soos die sosiale aansien wat dit meegebring het. 
Belangrike ontwikkelings in die landbou, soos moderne wisselbou -tegnieke en die gebruik van kunsmis, wat gesetel was op suksesse in Brittanje en Italië, is in dele van Frankryk begin. Dit sou egter geslagte neem voordat hierdie hervormings oor die hele Frankryk versprei het. In die noorde van Frankryk het die drieveldstelsel van wisselbou steeds gegeld, en in die suide die tweeveldstelsel.  Onder sulke metodes het boere elke jaar óf 'n derde óf die helfte van hul bewerkbare grond as braak gelaat om vrugbaarheid in siklusse te herstel. Dit was beide 'n aansienlike vermorsing van grond op enige tydstip wat andersins bewerk kon word, en 'n minderwaardige manier om vrugbaarheid te herstel in vergelyking met die aanplant van herstellende voergewasse. 
Die boerdery van onlangse gewasse uit die nuwe wêreld, insluitend mielies (mielies) en aartappels, het steeds uitgebrei en was 'n belangrike aanvulling op die dieet. Die verspreiding van hierdie gewasse was egter geografies beperk (aartappels na die Elzas en Lorraine, en mielies in die meer gematigde suide van Frankryk), met die grootste deel van die bevolking wat baie afhanklik was van koring vir lewensonderhoud.  Vanaf die laat 1760's het erger weer deurgaans swak koringoes opgelewer (daar was slegs drie tussen 1770 en 1789 wat as voldoende geag is). 
Die swaar oes wat veroorsaak is, het veral die klein eienaars en kleinboere, wat die grootste deel van die Franse boere was, geraak, en groot grondeienaars het voorspoedig gebly weens stygende grondpryse en 'n sterk vraag. Die ernstiger herhalende bedreiging was die gebrek aan brood en skerp prysstygings, wat massa -ontwrigting en oproer kan veroorsaak. Die gemiddelde loonverdiener in Frankryk kan gedurende tye van oorvloed tot 70% van sy inkomste op brood alleen bestee. Tydens tekorte, toe pryse met soveel as 100%kon styg, het die bedreiging van armoede dramaties toegeneem vir Franse gesinne.  Die Franse regering het tevergeefs geëksperimenteer met die regulering van die graanmark, die opheffing van prysbeheer in die laat 1760's, dit weer in die vroeë 1770's ingestel en dit dan weer in 1775 opgehef. jaar, het graanpryse met 50% in Parys laat styg, die oproer wat as gevolg hiervan ontstaan ​​het (bekend as die meeloorlog), het 'n groot deel van die noordooste van Frankryk verswelg en met geweld neergelê. 
Die slawerny was in die jare 1763 tot 1792 gevestig in Nantes, La Rochelle, Bordeaux en Le Havre. 'n deurlopende vars toevoer benodig. Die negers het in mekaar getrou met mekaar se gesinne, die meeste was protestante. Hulle neerhalende en neerbuigende benadering tot swartes het hulle van morele kritiek geïmmuniseer. Hulle was sterk gekant teen die toepassing van die Verklaring van Regte van die Mens op swartes. Terwyl hulle die slawe as vuil en wreed bespot het, het hulle dikwels 'n swart minnares geneem. Die Franse regering betaal 'n premie vir elke gevangene wat aan die kolonies verkoop word, wat die onderneming winsgewend en patrioties maak. Hulle verdedig hul onderneming kragtig teen die afskaffingsbeweging van 1789. 
Die landbou- en klimaatprobleme van die 1770's en 1780's het gelei tot 'n belangrike toename in armoede: in sommige stede in die noorde het geskiedkundiges die armes geraam tot meer as 20% van die stedelike bevolking. Verplasing en misdaad, veral diefstal, het ook toegeneem, en die groei van groepe mendikante en bandiete het 'n probleem geword. Ongeveer 'n derde van die Franse bevolking het in armoede geleef, ongeveer 8 miljoen mense. Dit kan met etlike miljoene styg tydens slegte oeste en die gevolglike ekonomiese krisisse.  Alhoewel edeles, bourgeoisie en welgestelde landeienaars hul inkomste deur die depressie geraak het, was die werkersklas en die kleinboere die swaarste in hierdie tydperk. Terwyl hul belastinglas vir die staat in hierdie tydperk oor die algemeen afgeneem het, het feodale en seigneuriese vergoedings toegeneem. 
In die laaste dekades van die eeu het die Franse nywerhede steeds ontwikkel. Meganisering is ingestel, fabrieke is geskep en monopolieë het meer algemeen geword. Hierdie groei is egter bemoeilik deur mededinging van Engeland in die tekstiel- en katoenbedryf. Die mededingende nadeel van Franse vervaardigers is sterk aangetoon nadat die Anglo-Franse handelsverdrag van 1786 die Franse mark oopgemaak het vir Britse goedere wat middel 1787 begin het.  Die goedkoper en beter gehalte Britse produkte onderbreek die plaaslike vervaardiging en het bygedra tot die ernstige industriële depressie wat in Frankryk teen 1788 aan die gang was. . Namate kleinboere en loonwerkers gedwing was om 'n groter deel van hul inkomste aan brood te bestee, het die vraag na vervaardigde goedere verdamp. 
Die Amerikaanse onafhanklikheidsoorlog het gelei tot 'n vermindering van die handel (katoen en slawe), maar teen die 1780's was die Frans-Amerikaanse handel sterker as voorheen. Op dieselfde manier was die Antille die belangrikste bron vir Europese suiker en koffie, en dit was 'n groot invoerder van slawe deur Nantes. Parys het in die afgelope dekades (soos Amsterdam en Londen) Frankryk se sentrum geword vir internasionale bankwese en aandeleverhandeling Caisse d'Escompte is in 1776 gestig. Papiergeld is weer ingestel, wat in livres is, tot 1793.
Die latere jare van Louis XV se regering het 'n paar ekonomiese terugslae beleef. Terwyl die sewejarige oorlog, 1756–1763, gelei het tot 'n toename in die koninklike skuld en die verlies van byna al die besittings van Frankryk in Noord -Amerika, het die Franse ekonomie eers in 1775 'n krisistoestand begin kry. 'N Uitgebreide verlaging in landboupryse die afgelope twaalf jaar, met dramatiese ineenstortings in 1777 en 1786, en verder bemoeilik deur klimaatsgebeurtenisse soos die rampspoedige winters van 1785-1789, het tot die probleem bygedra. Omdat die regering diep in die skuld was, was koning Lodewyk XVI verplig om die radikale hervormings van Turgot en Malesherbes toe te laat. Die ontevredenheid van die edeles het egter gelei tot die ontslag van Turgot en Malesherbes se bedanking in 1776. Jacques Necker het hulle vervang. Louis ondersteun die Amerikaanse rewolusie in 1778, maar die Verdrag van Parys (1783) het die Franse min opgelewer, behalwe 'n byvoeging tot die enorme skuld van die land. Die regering was verplig om belasting te verhoog, insluitend die "vingtième." Necker het in 1781 bedank om tydelik deur Calonne en Brienne vervang te word, maar hy is in 1788 weer aan bewind .
Die Franse ekonomiese geskiedenis sedert die revolusie van die laat 18de eeu was gekoppel aan drie belangrike gebeurtenisse en neigings: die Napoleontiese era, die kompetisie met Brittanje en sy ander bure met betrekking tot 'industrialisering' en die 'totale oorloë' van die laat 19de en vroeë 20ste eeu. Kwantitatiewe ontleding van uitsetdata toon dat die Franse groeikoerse per capita effens kleiner was as Brittanje. Die Britse bevolking het egter verdriedubbel, terwyl Frankryk slegs met die derde gegroei het - dus het die algehele Britse ekonomie baie vinniger gegroei. François Crouzet het die ups en downs van die Franse groei per capita in 1815-1913 kortliks soos volg opgesom: 
1815-1840: onreëlmatige, maar soms vinnige groei
1840-1860: vinnige groei
1896-1913: vinnige groei
Vir die era 1870-1913 gee Angus Maddison groeikoerse vir 12 Westerse gevorderde lande-10 in Europa plus die Verenigde State en Kanada.  Wat groei per capita betref, was Frankryk ongeveer gemiddeld. Die bevolkingsgroei was egter weer baie stadig, so ver as die groeikoers in die totale grootte van die ekonomie, was Frankryk langs die laaste plek, net voor Italië. Die 12 lande was gemiddeld 2,7% per jaar in die totale produksie, maar Frankryk was slegs 1,6% gemiddeld.  Crouzet voer aan dat die:
Die gemiddelde grootte van die industriële ondernemings was kleiner in Frankryk as in ander gevorderde lande dat masjinerie oor die algemeen minder op datum was, produktiwiteit laer, hoër koste. Die huishoudelike stelsel en die vervaardiging van handwerk het lank voortgeduur, terwyl groot moderne fabrieke lank uitsonderlik was. Groot klonte van die Ancien Régime -ekonomie het oorleef. In die geheel gesien, die kwalitatiewe agterstand tussen die Britse en Franse ekonomie.het gedurende die hele tydperk voortgegaan, en later het 'n soortgelyke vertraging ontstaan ​​tussen Frankryk en sommige ander lande - België, Duitsland, die Verenigde State. Frankryk het nie daarin geslaag om Brittanje in te haal nie, maar is deur verskeie van haar mededingers ingehaal. 
"Die Franse Revolusie het baie van die beperkings op die ekonomie wat tydens die ou regime ontstaan ​​het, afgeskaf. Dit het die gilde -stelsel afgeskaf as 'n waardelose oorblyfsel van feodalisme."  Dit het ook die hoogs ondoeltreffende stelsel van belastingboerdery afgeskaf, waardeur privaat individue belasting vir 'n stewige fooi sou invorder. Die regering het beslag gelê op die fondamente wat opgerig is (begin in die 13de eeu) om 'n jaarlikse inkomstestroom vir hospitale, armhulp en opvoeding te bied. Die staat het die grond verkoop, maar die plaaslike owerhede het gewoonlik nie die geld vervang nie, en die meeste liefdadigheids- en skoolstelsels in die land is grootliks ontwrig. 
Die ekonomie het in 1790-96 swak gevaar namate die produksie van nywerhede en landbou gedaal het, buitelandse handel gedaal het en pryse die hoogte ingeskiet het. Die regering het besluit om nie die ou skuld af te weer nie. In plaas daarvan het dit meer en meer papiergeld uitgereik ('n 'assignat' genoem) wat vermoedelik grond met beslag gelê is. Die gevolg was stygende inflasie. Die regering het prysbeheer ingestel en spekulante en handelaars in die swart mark vervolg. Mense weier toenemend om belasting te betaal, aangesien die jaarlikse tekort van die regering styg van 10% van die bruto nasionale produk in 1789 tot 64% in 1793. Teen 1795, na die slegte oes van 1794 en die verwydering van prysbeheer, het inflasie 'n vlak van 3500 bereik %. Gedurende Januarie en Februarie 1795 het die Seine (die destydse belangrikste bron van invoer en uitvoer van goedere) gevries, wat dit onmoontlik gemaak het om daardeur te vervoer, soos voedsel, luukse goedere en materiaal waarop fabrieke staatgemaak het om hou aan hardloop.  Baie fabrieke en werkswinkels is gedwing om te sluit omdat hulle nie werk het nie; dit het gelei tot 'n groter werkloosheid. Met 'n stygende werkloosheid, is baie van die armes (die grootste deel van die bevolking) gedwing om hul besittings te verkoop.  Aan die ander kant kon die min wat ryk was, alles bekostig wat hulle nodig gehad het. "Die markte was goed gevul, maar die kos kon slegs teen buitensporige pryse gekoop word". 
Die waarde van die toewysers "het gedaal van 31 persent van die van die silwer munt in Julie 1794 tot 8 persent in Maart 1795"  Die belangrikste oorsaak van waardevermindering was die uitreiking van opeenvolgende revolusionêre regerings, wat hulle tot meer drukwerk gewend het en meer papiernotas om stygende uitgawes te befonds, veral na die koms van die oorlog in 1792. Teen 1797 was ongeveer 45 miljard papier gedruk, wat gesamentlik minder as 'n sewende werd was, gebaseer op 1790 se pryse.  Die waardevermindering van die assignat het nie net stygende inflasie veroorsaak nie, maar het ook 'n uitwerking op die hele ekonomie. Omdat opdragte 'n wettige betaalmiddel was, kon dit gebruik word om skuldbetalings teen nominale waarde af te betaal, hoewel die werklike waarde daarvan slegs 'n fraksie hiervan was. Die verliese wat kredietverskaffers gely het, het daartoe gelei dat hulle kredietverskerp en rentekoerse verhoog het. Net so het die werklike waarde van nasionale gronde, waarop die opdragte gekoppel was, tot 25% van hul nominale waarde gedaal.  Die opdragte is in 1796 onttrek, maar die vervangings het ook inflasie veroorsaak. Die inflasie is uiteindelik in 1803 deur Napoleon beëindig met die goue frank as die nuwe geldeenheid. 
Die vermindering van die ekonomiese mag van die adel en die geestelikes het ook 'n ernstige ontwrigtende uitwerking op die Franse ekonomie gehad. Met die sluiting van kloosters, hoofstukke en katedrale in dorpe soos Tours, Avignon of Bayeux, is duisende hul lewensonderhoud ontneem as bediendes, ambagsmanne of handelaars. Net so het die uittog van edeles die luukse ambagte verwoes en gelei tot nog groter ontbering vir bediendes, sowel as nywerhede en toevoernetwerke wat afhanklik is van aristokratiese verbruik. Vir die edeles wat in Frankryk gebly het, het die verhitte anti-aristokratiese sosiale omgewing meer beskeie kleding- en verbruikspatrone bepaal, terwyl die stygende inflasie van die opdragers hul koopkrag dramaties verminder het. Die dalende mark vir sy, het byvoorbeeld beteken dat die produksie in die syhoofstad van Lyons tussen 1789–1999 met die helfte gedaal het, wat bygedra het tot byna 'n derde van Lyons se pre-revolusionêre bevolking. 
In die stede floreer entrepreneurskap op klein skaal namate beperkende monopolieë, voorregte, hindernisse, reëls, belasting en gildes meegee. Die Britse blokkade wat in 1793 begin het, het die buitelandse handel egter erg beskadig. Die oorlogstoestande wat die jaar deur die Nasionale Konvensie uitgevaardig is, het die situasie vererger deur die uitvoer van noodsaaklike goedere te verbied en neutrale skeepsvaart in te gaan na Franse hawens. Alhoewel hierdie beperkings in 1794 opgehef is, het die Britte dit reggekry om intussen transatlantiese seevaarte te gebruik, wat die markte vir Franse goedere verder verminder het. Teen 1796 was buitelandse handel slegs 9% van die Franse ekonomie, vergeleke met 25% in 1789. 
Die landbou is deur die rewolusie verander. Dit het die tiendes wat aan die plaaslike kerke verskuldig is, sowel as die feodale gelde aan die plaaslike eienaars afgeskaf. Die resultaat het die huurders seergemaak, wat beide hoër huurgeld en hoër belasting betaal het.  Dit het alle kerklande genasionaliseer, asook lande wat behoort aan royalistiese vyande wat in ballingskap gegaan het. Die regering in Parys was van plan om hierdie besette gronde te gebruik om uitgawes te finansier deur opdragte uit te reik. Met die verbrokkeling van groot boedels wat deur die kerk beheer word en die adel en deur huurlinge gewerk word, word die plattelandse Frankryk permanent 'n land van klein onafhanklike plase. Die landelike proletariaat en adel gee beide plek vir die kommersiële boer.  Cobban sê dat die revolusie 'n heersende klas grondeienaars aan die nasie oorgelaat het. ' aantreklike en veilige belegging. 
Die werwingsbehoeftes van die Franse Republiek in die oorlog tussen 1792 en 1802 het egter tot 'n tekort aan landbouwerkers gelei. Boere was ook onderhewig aan die eis van hul vee deur die verbygaan van leërs, wat die gevolglike misverlies op die vrugbaarheid en produktiwiteit van die land negatief beïnvloed het. 
Oor die algemeen het die rewolusie nie die Franse sakestelsel aansienlik verander nie en het dit waarskynlik gehelp om die horisonne van die eienaar van die klein sakeonderneming te bevries. Die tipiese sakeman het 'n klein winkel, meule of winkel gehad, met gesinshulp en 'n paar betaalde werknemers, 'n groot industrie was minder algemeen as in ander nywerhede. 
Napoleon- en Bourbon-reaksie: 1799-1830 Wysig
Napoleon betaal na 1799 vir sy duur oorloë op verskeie maniere, begin met die modernisering van die verraderlike finansiële stelsel.  Hy het soldate met lae lone ingeroep, belasting verhoog, grootskaalse lenings aangestel, lande wat voorheen in besit was van die Katolieke Kerk verkoop, Louisiana aan die Verenigde State verkoop, verowerde gebiede geplunder en voedselvoorraad in beslag geneem en versoeke gedoen oor lande wat hy beheer het , soos Italië. 
Die konstante "oorlogsvoet" van die Napoleontiese era, 1795–1815, het produksie gestimuleer ten koste van belegging en groei. Die vervaardiging van wapens en ander militêre voorrade, versterkings en die algemene kanalisering van die samelewing na die oprigting en instandhouding van massale leërs, het die ekonomiese aktiwiteit na 'n paar jaar van rewolusie tydelik verhoog. Die onstuimige inflasie van die Revolusionêre era is gestop deur die nuwe geldeenheid nie so vinnig te druk nie. Die maritieme kontinentale blokkade, wat deur die teenstanders van Napoleon geïmplementeer is en baie effektief deur die Royal Navy toegepas is, het geleidelik ingegaan op enige ekonomiese arena waarin die Franse ekonomie nie selfonderhoudend was nie. In 1815 was die finale nederlaag van die Franse magte en die ineenstorting van die oorlogsposisie. Dit het tot 1914 'n relatief vreedsame tydperk in die hele Europa tot gevolg gehad, waartydens belangrike institusionele hervormings soos die instelling van 'n hoogs gerasionaliseerde regstelsel geïmplementeer kon word. 
Napoleon se impak op die Franse ekonomie was op die lange duur van beskeie belang. Hy het wel die ou gildes en monopolieë en handelsbeperkings weggevee. Hy het die metrieke stelsel bekendgestel en die studie van ingenieurswese bevorder. Die belangrikste is dat hy Franse finansies oopgemaak het deur die oprigting van die onontbeerlike Bank of France. Ondernemers het egter min geleentheid gehad om voordeel te trek uit hierdie hervormings. Napoleon bied 'n beskermde kontinentale mark deur stelselmatige uitsluiting van alle invoer uit Brittanje. Dit het daartoe gelei dat innovasie in Brittanje, waar die Industriële Revolusie goed op dreef was, aangemoedig het, en die behoefte aan innovasie in Frankryk afgelei het. Watter vernuwing plaasgevind het, fokus op bewapening vir die weermag en was in vredestyd van weinig waarde. In Frankryk het die sakekrisis in 1810-1812 die sukses wat entrepreneurs behaal het, ondermyn. 
Met die herstel van die Bourbons in 1814 keer die reaksionêre aristokrasie met sy minagting vir entrepreneurskap weer aan bewind. Britse goedere oorstroom die mark, en Frankryk reageer met hoë tariewe en proteksionisme om sy gevestigde ondernemings te beskerm, veral handwerk en kleinskaalse vervaardiging, soos tekstiele. Die tarief op ystergoedere het 120%bereik. 
Die landbou het nog nooit beskerming nodig gehad nie, maar het dit nou gevra van die laer pryse van ingevoerde voedsel, soos Russiese graan.  Franse wynboere het die tarief sterk gesteun - hul wyne het dit nie nodig gehad nie, maar hulle het aangedring op 'n hoë tarief vir die invoer van tee. Een plaasvervanger verduidelik: "Tee breek ons ​​nasionale karakter af deur diegene wat dit gereeld gebruik, te omskep in koue en bedompige Nordiese soorte, terwyl wyn die sagte opgewondenheid in die siel wek wat Fransmanne hul vriendelike en geestige nasionale karakter gee."  die Franse regering het die statistieke vervals om te beweer dat uitvoere en invoere toeneem-eintlik was daar stagnasie en die ekonomiese krisis van 1826-29 het die sakegemeenskap ontnugter en gereed gemaak om die revolusie in 1830 te ondersteun. 
Miskien is die enigste suksesvolle en innoverende ekonomiese sektor bankwese.  Parys het in die middel van die 19de eeu as 'n internasionale sentrum van finansies ontstaan, net ná Londen.  Dit het 'n sterk nasionale bank en talle aggressiewe private banke wat projekte regoor Europa en die uitbreidende Franse ryk gefinansier het. Napoleon III het die doel gehad om Londen in te haal om Parys die voorste finansiële sentrum van die wêreld te maak, maar die oorlog in 1870 het die omvang van die Paryse finansiële invloed verminder.  Een belangrike ontwikkeling was die oprigting van een van die hooftakke van die Rothschild -familie.
In 1812 het James Mayer Rothschild vanuit Parys aangekom en die bank "De Rothschild Frères" gestig.  Hierdie bank befonds Napoleon se terugkeer van Elba en word een van die voorste banke in Europese finansies. Die Rothschild -bankfamilie van Frankryk het Frankryk se groot oorloë en koloniale uitbreiding befonds.  Die Banque de France, wat in 1796 gestig is, het gehelp om die finansiële krisis van 1848 op te los en het na vore getree as 'n kragtige sentrale bank. Die Comptoir National d'Escompte de Paris (CNEP) is gestig tydens die finansiële krisis en die Republikeinse rewolusie van 1848. Die vernuwings daarvan het privaat en openbare bronne ingesluit by die finansiering van groot projekte en die oprigting van 'n netwerk van plaaslike kantore om 'n veel groter poel van deposante.
Die broers Péreire het die Crédit Mobilier gestig. Dit het 'n kragtige en dinamiese finansieringsagentskap geword vir groot projekte in Frankryk, Europa en die hele wêreld. Dit het gespesialiseer in mynbou -ontwikkelings wat dit ander banke befonds het, waaronder die Imperial Ottoman Bank en die Oostenrykse verbandleningsbank, en dit het spoorwegbou gebou.  Dit befonds ook versekeringsmaatskappye en boukontrakteurs. Die bank het groot beleggings gehad in 'n transatlantiese stoomskiplyn, stedelike gasbeligting, 'n koerant en die Paris Paris Métro -openbare vervoerstelsel.  Ander groot banke sluit in die Société Générale, en in die provinsies die Crédit Lyonnais. Na sy nederlaag in 1871 moes Frankryk enorme skade aan Duitsland betaal, met die Duitse weermag sy besetting tot die skuld betaal is. Die 5 miljard frank bedra 'n vierde van Frankryk se BNP-en 'n derde van Duitsland en was byna dubbel die gewone jaarlikse uitvoer van Frankryk. Waarnemers het gedink dat die skadeloosstelling onbetaalbaar was en was bedoel om Frankryk te verswak en jare lange militêre besetting te regverdig. Frankryk het dit egter in minder as drie jaar afbetaal. Die betalings, in goud, was 'n kragtige stimulus wat die omvang van die Franse uitvoer dramaties verhoog het en oor die algemeen positiewe ekonomiese voordele vir Frankryk inhou. 
Die Paryse beurs of aandelebeurs het ontstaan ​​as 'n belangrike mark vir beleggers om sekuriteite te koop en te verkoop. Dit was hoofsaaklik 'n voorwaartse mark, en dit was 'n pionier in die oprigting van 'n onderlinge waarborgfonds, sodat mislukkings van groot makelaars nie in 'n verwoestende finansiële krisis kon uitloop nie. Spekulante in die 1880's wat nie van die beheer van die beurs hou nie, gebruik 'n minder gereguleerde alternatief van die Coulisse. Dit stort egter in duie weens die gelyktydige mislukking van 'n aantal makelaars in 1895–1896. Die beurs het wetgewing verkry wat sy monopolie gewaarborg het, groter beheer oor die randsteenmark en die risiko van nog 'n finansiële paniek verminder. 
Frankryk was in 1815 oorweldigend 'n land van boerderyplase met 'n bietjie handwerkbedryf. Parys, en die ander baie kleiner stedelike sentrums het min nywerheid gehad. Aan die begin van die negentiende eeu was die BBP per capita in Frankryk laer as in Groot -Brittanje en Nederland. Dit was waarskynlik te wyte aan hoër transaksiekoste, wat hoofsaaklik veroorsaak is deur ondoeltreffende eiendomsreg en 'n vervoerstelsel wat meer gerig was op militêre behoeftes as op ekonomiese groei. 
Geskiedkundiges is huiwerig om die term "Industriële Revolusie" vir Frankryk te gebruik, want die stadige pas lyk vir Frankryk as 'n oordrywing.  Die Industriële Revolusie was goed aan die gang in Brittanje toe die Napoleontiese oorloë geëindig het, en dit gou na België en in mindere mate na die noordooste van Frankryk versprei het. Die res het min verander. Die groeigebiede het die nywerheid ontwikkel, hoofsaaklik gebaseer op tekstiele, sowel as op mynbou. Die tempo van industrialisasie was ver onder Brittanje, Duitsland, die Verenigde State en Japan. Die vervolging van die Protestantse Hugenote na 1685 het gelei tot 'n grootskaalse vlug van entrepreneuriese en meganiese talente wat moeilik was om te vervang. In plaas daarvan word die Franse sakepraktyke gekenmerk deur stewige familieondernemings, wat die tradisie en paternalisme beklemtoon het. Hierdie eienskappe ondersteun 'n sterk bankstelsel en maak van Parys 'n wêreldsentrum vir luukse vakmanskap, maar dit het die bou van groot fabrieke en reuse -ondernemings vertraag. Napoleon het ingenieursopleiding bevorder, en dit het vrugte afgewerp van die beskikbaarheid van goed opgeleide gegradueerdes wat die vervoerstelsel, veral die spoorweë na 1840 ontwikkel het. 
Parys het wêreldbekend geraak omdat verbruikerswese 'n sosiale prioriteit en ekonomiese krag was, veral deur sy luukse winkels met luukse winkels en groot afdelingswinkels. Dit was 'droommasjiene' wat die wêreldstandaard stel vir die verbruik van fyn produkte deur die hoër klasse sowel as die stygende middelklas.  Parys het internasionaal die voortou geneem in uitgebreide afdelingswinkels wat luukse verbruikers bereik het met luukse items en goedere van hoë gehalte wat op 'n nuwe en hoogs verleidelike manier aangebied word. Die Parys -warenhuis het sy oorsprong in die magasin de nouveautés, of nuwigheidwinkel, die eerste, die Tapis Rouge, is in 1784 geskep. Hulle het vroeg in die 19de eeu floreer, met La Belle Jardiniere (1824), Aux Trois Quartiers (1829), en Le Petit Saint Thomas (1830). Balzac beskryf die funksionering daarvan in sy roman César Birotteau. In die 1840's het die nuwe spoorweë ryk verbruikers uit 'n wye streek na Parys gebring. Luukse winkels het groter geword en vertoonvensters met plaatglas, vaste pryse en prysetikette en advertensies in koerante. 
Die entrepreneur Aristide Boucicaut in 1852 geneem Au Bon Marché, 'n klein winkel in Parys, het vaste pryse vasgestel (sonder om met klerke te onderhandel) en waarborge te bied wat uitruilings en terugbetalings moontlik maak. Hy het baie belê in advertensies en 'n wye verskeidenheid goedere bygevoeg. Verkope beloop vyf miljoen frank in 1860. In 1869 verhuis hy na 'n groter perseel in 1877. Die onderneming met meer departemente beslaan vyftig duisend vierkante meter met 1788 werknemers. Die helfte van die werknemers was vroue, ongetroude vroue, het in koshuise op die boonste verdiepings gewoon. Die sukses het talle mededingers geïnspireer wat almal om eksklusiewe kliënte meeding.  
Die Franse verheerlik die nasionale aansien wat die groot Paryse winkels gebring het.  Die groot skrywer Émile Zola (1840–1902) het sy roman opgestel Au Bonheur des Dames (1882–83) in die tipiese warenhuis. Zola het dit voorgestel as 'n simbool van die nuwe tegnologie wat die samelewing verbeter en verslind. Die roman beskryf handel, bestuurstegnieke, bemarking en verbruikerswese. 
Ander mededingers het afwaarts beweeg om 'n groter aantal koper te bereik. Die Grands Magasins Dufayel het goedkoop pryse aangebied en het gewerk om werkers te leer winkel doen in die nuwe onpersoonlike omgewing. Die advertensies beloof die geleentheid om teen redelike koste deel te neem aan die nuutste, mees modieuse verbruikerswese. Die nuutste tegnologie is aangebied, soos bioskope en uitstallings van uitvindings soos röntgenmasjiene (gebruik om skoene aan te pas) en die grammofoon.  Ná 1870 het die werksmag van die winkels toenemend jong vroue ingesluit. Ten spyte van die lae salarisse en lang ure, het hulle toegang verkry tot die nuutste en mees modieuse goedere en interaksies met eksklusiewe kliënte. 
Teen die 21ste eeu het die groot winkels in Parys gesukkel om te oorleef in die nuwe ekonomiese wêreld. In 2015 het net vier Au Bon Marché oorgebly, nou in besit van die luukse goederefirma LVMH BHV Galeries Lafayette en Printemps.
In Frankryk het spoorweë 'n nasionale medium geword vir die modernisering van agtergeblewe streke, en die digter-politikus Alphonse de Lamartine was 'n toonaangewende voorstander van hierdie benadering. Een skrywer het gehoop dat spoorweë die hoeveelheid "bevolkings wat twee of drie eeue agter hul genote is, kan verbeter" en 'die woeste instinkte uit isolasie en ellende' kan uitskakel.  Gevolglik het Frankryk 'n gesentraliseerde stelsel gebou wat uit Parys uitstraal (plus lyne wat oos na wes in die suide sny).Hierdie ontwerp was bedoel om politieke en kulturele doelwitte te bereik eerder as om doeltreffendheid te maksimeer. Na 'n mate van konsolidasie het ses maatskappye die monopolieë van hul streke beheer, onderhewig aan streng beheer deur die regering wat betref tariewe, finansies en selfs klein tegniese besonderhede. Die departement van die sentrale regering van Ponts et Chaussées (brûe en paaie, of die snelwegdepartement) het Britse ingenieurs en werkers ingebring, baie van die konstruksiewerk behartig, ingenieurswese en beplanning, grondverkryging en die bou van permanente infrastruktuur, soos die baan, verskaf bed, brûe en tonnels. Dit het ook militêr noodsaaklike lyne langs die Duitse grens gesubsidieer, wat nodig geag is vir die nasionale verdediging.  In 1878 het die minister van openbare werke Charles de Freycinet 'n ambisieuse program vir openbare werke geloods, wat dikwels die Freycinet -plan genoem word, om die ekonomiese afswaai wat aan die einde van die 1870's ontstaan ​​het, teen te werk. Die plan behels die aankoop van spoorweë deur die staat en die finansiering van nuwe spoorweë, waterweë en paaie.   Ongeveer 150 lyne is gebou onder hierdie program, wat teen 1914 amper voltooi was. 
Privaat bedryfsmaatskappye het bestuur verskaf, huurarbeid, die spore gelê en stasies gebou en bedryf. Hulle het die rollende materieel gekoop en onderhou — 6 000 lokomotiewe was in 1880 in gebruik, wat gemiddeld 51 600 passasiers per jaar of 21 200 ton vrag bedra het. Baie van die toerusting is uit Brittanje ingevoer en het dus nie masjinerievervaardigers geprikkel nie. Alhoewel die begin van die hele stelsel polities nuttig was, het dit die vertraging vertraag en nog meer vertroue in tydelike uitvoere uit Brittanje genoodsaak. Finansiering was ook 'n probleem. Die oplossing was 'n noue finansieringsbasis deur die Rothschilds en die geslote kringe van die beurs in Parys, sodat Frankryk nie dieselfde soort nasionale aandelebeurs ontwikkel het wat in Londen en New York floreer het nie. Die stelsel het wel gehelp om die dele van die landelike Frankryk wat dit bereik het, te moderniseer, maar dit het nie gehelp om plaaslike industriële sentrums te skep nie.  Kritici soos Émile Zola het gekla dat dit nooit die korrupsie van die politieke stelsel oorkom het nie, maar eerder daartoe bygedra het. 
Die spoorweë het die industriële revolusie in Frankryk gehelp deur 'n nasionale mark vir grondstowwe, wyne, kase en ingevoerde vervaardigde produkte te vergemaklik. Tog was die doelwitte wat die Franse vir hul spoorwegstelsel gestel het, moralisties, polities en militêr eerder as ekonomies. As gevolg hiervan was die goederetreine korter en minder swaar gelaai as in sulke vinnig geïndustrialiseerde lande soos Brittanje, België of Duitsland. Ander infrastruktuurbehoeftes in die landelike Frankryk, soos beter paaie en kanale, is afgeskeep vanweë die koste van die spoorweë. 
Totale oorlog wysig
In 1870 was die relatiewe afname in industriële sterkte, vergeleke met Bismarck se Duitsland, deurslaggewend in die Frans-Pruisiese oorlog. Die totale nederlaag van Frankryk, in hierdie konflik, was minder 'n bewys van Franse swakheid as van Duitse militarisme en industriële krag. Dit was in stryd met Frankryk se besetting van Duitsland tydens die Napoleontiese oorloë. Teen 1914 het die Duitse bewapening en algemene industrialisering egter nie net Frankryk nie, maar ook al sy buurlande gedistansieer. Net voor 1914 vervaardig Frankryk ongeveer 'n sesde soveel steenkool as Duitsland, en 'n kwart soveel staal. 
Modernisering van die boere Redigeer
Frankryk was so laat in 1940 'n landelike land, maar daar het 'n groot verandering plaasgevind nadat spoorweë in die 1850's - 60's begin aankom het. In sy deurslaggewende boek Boere in Fransmanne (1976), het die historikus Eugen Weber die modernisering van die Franse dorpe opgespoor en aangevoer dat Frankryk op die platteland van agteruit en geïsoleer na modern gegaan het en 'n gevoel van Franse nasionaliteit in die laat 19de en vroeë 20ste eeu gehad het.  Hy beklemtoon die rolle van spoorweë, republikeinse skole en universele militêre diensplig. Hy het sy bevindings gebaseer op skoolrekords, migrasiepatrone, militêre diensdokumente en ekonomiese tendense. Weber het aangevoer dat die gevoel van Franse nasie tot 1900 swak was in die provinsies. Weber kyk daarna hoe die beleid van die Derde Republiek 'n gevoel van Franse nasionaliteit in landelike gebiede skep. Die boek is wyd geprys, maar is gekritiseer deur sommige, soos Ted W. Margadant, wat aangevoer het dat daar reeds 'n gevoel van Fransheid in die provinsies bestaan ​​voor 1870. 
Die Franse nasionale beleid was proteksionisties ten opsigte van landbouprodukte, om die baie groot landboubevolking te beskerm, veral deur die Méline -tarief van 1892. Frankryk handhaaf twee vorme van landbou, 'n moderne, gemeganiseerde, kapitalistiese stelsel in die noordooste en in die res van die land maak staat op bestaanslandbou op baie klein plase met 'n lae inkomstevlak.  Modernisering van die bestaansektor het in die veertigerjare begin en het gelei tot 'n vinnige ontvolking van die plattelandse Frankryk, hoewel proteksionistiese maatreëls 'n nasionale beleid was. 
Ekonomiese groeikoerse in Frankryk, 1900-1999
gemiddelde jaarlikse groeikoers
Bron: Jean-Pierre Dormois, Die Franse ekonomie in die twintigste eeu (2004) bl. 31
Die algehele groeikoers van die Franse ekonomie toon 'n baie sterk vertoning in die 1920's en weer in die 1960's, met swak prestasies in die 1910's, 1930's en 1990's. 
Die ekonomie is kritiek beseer deur die Duitse beslaglegging op groot nywerheidsgebiede in die noordooste. Terwyl die besette gebied in 1913 slegs 14% van die Franse industriële werkers bevat, het dit 58% van die staal en 40% van die steenkool vervaardig.  Aansienlike verligting het gekom met die massiewe toestroming van Amerikaanse voedsel, geld en grondstowwe in 1917-1928.  Die Dalbiez -wet van Augustus 1915 bepaal die aantal werkers wat nodig is vir die verskillende sektore van die oorlogsekonomie, in 'n poging om die arbeidsbehoeftes van die nywerheid te balanseer met die dienspligvereistes van die weermag. Individuele ondersoeke is ingestel om werkers in fabrieke te hou, en onder die Dalbiez -wet is "militêre werkers" onder die beheer van die oorlogsbediening van die front af ontplooi om in die oorlogsekonomie te werk. 
Landbouproduktiwiteit het skerp gedaal as gevolg van die Duitse besetting, die vereiste van trekdiere, asook tekort aan mannekrag, kunsmis en masjinerie. Op die laagste punt in 1917 was die graanoes 40% laer as vooroorlogse vlakke. Die hoë pryse vir landbouprodukte wat dit tot gevolg gehad het, was 'n seën vir boere, wat 'bomenslike pogings' aangemoedig het om te groei deur diegene wat op plase agtergebly het.  Skeidingsvergoedings wat aan die afhanklikes van soldate gegee is, het ook 'n onverwagte hupstoot gegee vir die inkomste van arm, plattelandse gesinne. Baie kleinboere kon skuld afbetaal, meer grond koop en 'n hoër lewenskwaliteit geniet. Omgekeerd raak die stedelike bevolking en industriële werkers toenemend ontevrede oor die stygende voedselpryse en die gebrek aan hul lone. 
Franse krediet het in 1916 in duie gestort en Brittanje het groot bedrae aan Parys begin leen. Die bank JP Morgan & amp Co in New York het in die herfs van 1916 beheer oor Franse lenings oorgeneem en dit aan die Amerikaanse regering afgestaan ​​toe die VSA die oorlog in 1917 betree het.   Aan die ander kant is die ekonomie gehelp deur Amerikaanse lenings wat gebruik is om voedsel en vervaardigde goedere aan te skaf wat 'n ordentlike lewenstandaard moontlik gemaak het. Die aankoms van meer as 'n miljoen Amerikaanse soldate in 1918 het groot uitgawes vir voedsel en boumateriaal meegebring. Arbeidstekorte is gedeeltelik verlig deur die gebruik van vrywilligers en dwangarbeid uit die kolonies.
Die oorlogskade beloop ongeveer 113% van die BBP van 1913, hoofsaaklik die vernietiging van produktiewe kapitaal en behuising. 91% van die nedersettings in tien departemente in die noorde en noordooste het wesenlike skade opgedoen en 620 gemeentes is vernietig.  Die nasionale skuld het gestyg van 66% van die BBP in 1913 tot 170% in 1919, wat weerspieël die groot gebruik van verbanduitgawes om vir die oorlog te betaal. Inflasie was erg, met die frank wat meer as die helfte van sy waarde teenoor die Britse pond verloor het. 
Die oorlogspoging en die besetting van die Franse gebied deur Duitsland het die Franse ekonomie 'n swaar knou toegedien. Die totale industriële en landbouproduksie in Frankryk het in 1919 met 45% gedaal in vergelyking met 1913.  Infrastruktuur in die besette gebied - dorpe, dorpe, fabrieke, myne en spoorweë - het in die geval van myne uitgebreide vernietiging en/of oorbenutting opgedoen. en fabrieke, wat hul produksie verminder. Eerste landbougrond is verwoes en vee is verlore. 27% van die jong mans tussen die ouderdomme van 18 en 27 is dood, met 'n negatiewe impak op huwelike en geboortes wat die arbeidsmag in die dertigerjare sou beïnvloed.  Die vrugbaarheidskoerse het tydens die Eerste Wêreldoorlog skerp gedaal, met 'n geboortetekort van 1,4 miljoen. Gekombineer met 'n gelyke aantal slagoffers, was die Franse bevolking 2,8 miljoen mense kleiner as wat dit andersins as gevolg van die oorlog sou wees. 
Tydens die Vredeskonferensie in Parys, 1919, was wraak teen verslaan Duitsland die belangrikste Franse tema. Frankryk het die volle skade van die skade wat dit in die Duits-besette gebiede opgelê het, deur Duitsland geëis. Dit wou ook die volle koste van die naoorlogse veterane -voordele hê. Eerste minister Clemenceau was grootliks effektief teen die matige invloede van die Britte en Amerikaners. Frankryk het groot (maar ongespesifiseerde) vergoedings verkry, Elsas-Lorraine herwin en mandate gekry om dele van voormalige Duitse kolonies in Afrika te regeer. 
In Januarie 1923 het Frankryk (en België) die industriële gebied van die Ruhr beset as gevolg van die mislukking van die Duitser om genoeg steenkool te stuur as deel van die herstelwerk. Duitsland reageer met passiewe weerstand, waaronder die druk van groot hoeveelhede punte om vir die besetting te betaal, en veroorsaak 'n wegholinflasie. Inflasie het die Duitse middelklas erg beskadig (omdat hul bankrekeninge waardeloos geword het), maar dit het ook die Franse frank skade berokken. Frankryk het 'n separatistiese beweging op die been gebring wat na 'n onafhanklike bufferstaat verwys, maar dit het ineengestort na bloedvergieting. Die ingryping was 'n mislukking, en in die somer 1924 aanvaar Frankryk die Amerikaanse oplossing vir die kwessies oor herstel, soos uitgedruk in die Dawes -plan. 
Industriële produktiwiteit het teen 1924 op die vooroorlogse vlak teruggekeer en teen 1929 was dit 40% hoër as 1913.  Die Franse regering het die immigrasiereëls verlig om die tekort aan mannekrag te vergoed - ongeveer 2 miljoen werkers het gevolglik in Frankryk aangekom.  Inflasie was 'n ernstige probleem, aangevuur deur hoë lenings deur die regering en 'n groot toename in die hoeveelheid geld wat in omloop was (37 900 miljoen frank was einde 1920 in omloop, vergeleke met 6000 miljoen in 1914). Verbruikerspryse het tussen 1922 en 1926 verdubbel, en die frank het voortdurend devaluasie beleef (in 1914 was een Britse pond 25 frank werd, teen Julie 1926 was een pond 243 frank werd).  Die devaluasie van die frank was 'n seën vir uitvoer, terwyl inflasie die skuldlas verminder het. As gevolg hiervan het die meeste sosiale groepe blykbaar 'n stygende reële inkomste geniet, byvoorbeeld in die geval van werkers tussen 9 en 26 persent.  Die regering van Raymond Poincaré, wat in Julie 1926 aan bewind gekom het, kon Frankryk se finansiële situasie stabiliseer deur staatsuitgawes te verlaag, rentekoerse te verhoog, belasting te verhoog en gedeeltelik terug te keer na die goudstandaard in Junie 1928. Dit het die waarde van die frank op 'n vyfde van sy vlak voor die oorlog, wat Franse goedere internasionaal mededingend gehou het. 
Die wêreldwye afname na 1929 het Frankryk 'n bietjie later as ander lande geraak en ongeveer 1931 getref.  Die depressie was relatief lig: werkloosheid bereik 'n hoogtepunt van minder as 5%, die produksiedaling was hoogstens 20% laer as die produksie van 1929. krisis.  Maar die depressie het ook langer in Frankryk geduur as in die meeste ander lande. Soos baie ander lande, het Frankryk die goudstandaard in die negentiende eeu bekendgestel, wat beteken dat dit oor die algemeen moontlik was om banknote vir goud te ruil. Anders as ander lande (bv. Groot -Brittanje, wat die goudstandaard in 1931 laat vaar het), het Frankryk tot 1936 by die goudstandaard gehou, wat 'n aantal probleme in tye van resessie en deflasie veroorsaak het. Frankryk verloor mededingendheid in vergelyking met Groot -Brittanje, omdat laasgenoemde sy produkte teen 'n goedkoper prys kon aanbied weens die devaluasie van sy geldeenheid nadat hy die goudstandaard verlaat het.  Boonop het die beëindiging van vaste wisselkoersstelsels geleenthede vir uitgebreide monetêre beleid oopgemaak en sodoende verbruikers se verwagtinge van toekomstige inflasie beïnvloed, wat van kardinale belang was vir die binnelandse vraag. Die Franse ekonomie het eers begin herstel toe Frankryk die goudstandaard laat vaar het. 
Die depressie het egter 'n paar gevolge vir die plaaslike ekonomie gehad, en verklaar deels die onluste van 6 Februarie 1934 en nog meer die vorming van die Volksfront, onder leiding van die SFIO -sosialistiese leier Léon Blum, wat die verkiesing in 1936 gewen het.
Frankryk se relatief hoë mate van selfvoorsiening het beteken dat die skade aansienlik minder was as in lande soos Duitsland. [ aanhaling nodig ]
Gewilde front: 1936 Wysig
Swaarkry en werkloosheid was hoog genoeg om te lei tot oproer en die opkoms van die sosialistiese volksfront, wat die verkiesings van 1936 gewen het met 'n koalisie van sosialiste en radikale, en ondersteuning van die kommuniste. Léon Blum het die eerste sosialistiese premier geword.
Die verkiesing het 'n massiewe golf van stakings meegebring, waarby 2 miljoen werkers betrokke was en dat baie fabrieke en winkels in beslag geneem is. Die stakings was spontaan en ongeorganiseerd, maar nietemin het die sakegemeenskap paniekerig geraak en in die geheim met Blum, wat 'n reeks hervormings onderhandel het, vergader en daarna die vakbonde die eer vir die Matignon -ooreenkomste gegee.   Die nuwe wette:
het die reg om te staak bevestig
algemene kollektiewe bedinging
die wet uitgevaardig wat 12 dae betaalde jaarlikse verlof vereis
die wet uitgevaardig wat die werkweek tot 40 uur beperk (buite oortyd)
verhoogde lone (15% vir die laagste besoldigde werknemers en 7% vir die relatief goed betaalde)
het bepaal dat werkgewers vertrouenswaardes sou erken.
verseker dat daar geen weerwraak teen stakers sou wees nie.
'n onderdaan geskep het Office du blé (Graanraad of Koringkantoor, waardeur die regering gehelp het om landbouprodukte teen billike pryse vir boere te bemark) om pryse te stabiliseer en spekulasie te bekamp.
die wapenbedrywe genasionaliseer
lenings aan klein en mediumgrootte nywerhede gemaak
'n groot program vir openbare werke begin
het die salaris, pensioene en toelaes van werkers in die openbare sektor verhoog
Die verkoopsbelasting uit 1920, wat deur die linkses as 'n belasting op verbruikers gekant is, is afgeskaf en vervang deur 'n produksietaks, wat beskou word as 'n belasting op die produsent in plaas van die verbruiker.
Blum het die werkers oorreed om salarisverhogings te aanvaar en terug te gaan werk. Lone het skerp toegeneem, in twee jaar het die nasionale gemiddelde met 48 persent gestyg. Inflasie het egter ook met 46%gestyg. Die instelling van die 40-uur-week was hoogs ondoeltreffend, aangesien die bedryf dit moeilik kon aanpas.  Die ekonomiese verwarring belemmer die herbewapingspoging, en die vinnige groei van die Duitse bewapening maak Blum kommerwekkend. Hy het 'n groot program geloods om die wapenproduksie te bespoedig. Die koste het daartoe gelei dat die sosiale hervormingsprogramme van die volksfront opgehou het om sterk op te reken. 
Nalatenskap van Popular Front Edit
Ekonomiese historici wys op talle slegte finansiële en ekonomiese beleid, soos vertraagde devaluasie van die frank, wat Franse uitvoere onmededingend gemaak het.  Ekonome beklemtoon veral die slegte gevolge van die 40-uur-week, wat oortyd onwettig gemaak het, wat werkgewers genoop het om hul werk te stop of hul beste werkers te vervang met minderwaardige en minder ervare werkers wanneer die 40-uur-limiet bereik is. Meer algemeen word aangevoer dat Frankryk die arbeidshervormings nie kon bekostig nie, te midde van swak ekonomiese toestande, die vrese van die sakegemeenskap en die bedreiging van Nazi -Duitsland.  
Sommige historici het die Volksfront as 'n mislukking beskou in terme van ekonomie, buitelandse beleid en langtermyn politieke stabiliteit. "Teleurstelling en mislukking," sê Jackson, "was die erfenis van die Volksfront."  Dit het egter wel latere hervormers geïnspireer wat die moderne Franse welsynstaat gestig het. 
Vichy Frankryk, 1940–1944 Redigeer
Die omstandighede in Vichy Frankryk onder Duitse besetting was baie streng, omdat die Duitsers Frankryk van miljoene werkers ontneem het (as krygsgevangenes en 'vrywillige' werkers), en ook 'n groot deel van die voedselvoorraad ontneem het, terwyl hulle groot kontantbetalings geëis het. Dit was 'n tydperk van ernstige ekonomiese ontbering onder 'n totalitêre regering.
Vichy -retoriek het die geskoolde arbeider en klein sakeman verhoog. In die praktyk is die behoeftes van ambagsmanne vir grondstowwe egter verwaarloos ten gunste van groot ondernemings.  Die Algemene Komitee vir die Organisasie van Handel (CGOC) was 'n nasionale program vir die modernisering en professionalisering van klein ondernemings. 
In 1940 neem die regering direkte beheer oor alle produksie, wat gesinchroniseer is met die eise van die Duitsers. Dit het vrye vakbonde vervang met verpligte staatsvakbonde wat arbeidsbeleid dikteer sonder om die stem of behoeftes van die werkers in ag te neem. Die gesentraliseerde, burokratiese beheer van die Franse ekonomie was nie 'n sukses nie, aangesien die Duitse eise swaarder en meer onrealisties geword het, passiewe verset en ondoeltreffendheid vermeerder het, en geallieerde bomwerpers die spoorweë tref, maar Vichy het die eerste omvattende langafstandplanne vir die Franse gemaak ekonomie. Die regering het nog nooit 'n omvattende oorsig probeer nie. Die voorlopige regering van De Gaulle in 1944-45 gebruik die Vichy-planne rustig as 'n basis vir sy eie heropbouprogram. Die Monnet -plan van 1946 was nou gebaseer op Vichy -planne.  Dus het beide spanne van oorlogs- en vroeë naoorlogse beplanners die vooroorlogse laissez-faire-praktyke verwerp en die oorsaak van drastiese ekonomiese opknapping en 'n beplande ekonomie aangeneem. 
Nazi -Duitsland het gedurende die oorlog bykans 2,5 miljoen krygsgevangenes van die Franse weermag as dwangarbeiders gehou. Hulle het verpligte (en vrywillige) werkers uit besette nasies bygevoeg, veral in metaalfabrieke. Die tekort aan vrywilligers het daartoe gelei dat die Vichy -regering in September 1941 'n wet aanvaar het wat werkers effektief na Duitsland gedeporteer het, waar hulle teen Augustus 1943 17% van die arbeidsmag uitgemaak het. Die grootste aantal werk in die reuse Krupp -staalwerke in Essen. Lae salarisse, lang ure, gereelde bomaanvalle en oorvol skuilings vir lugaanvalle dra by tot die onaangenaamheid van swak huisvesting, onvoldoende verhitting, beperkte voedsel en swak mediese sorg, alles vererger deur harde Nazi -dissipline.Hulle het uiteindelik teruggekeer huis toe in die somer van 1945.  Die dwangarbeid het die Franse verset aangemoedig en die Vichy -regering ondermyn. 
Burgerlikes het 'n tekort aan alle variëteite verbruikersgoedere gely.  Die rantsoeneringstelsel was streng, maar erg wanbestuur, wat gelei het tot ondervoeding, swart markte en vyandigheid teenoor die staatsbestuur van die voedselvoorsiening. Die Duitsers het beslag gelê op ongeveer 20% van die Franse voedselproduksie, wat ernstige onderbrekings in die huishoudelike ekonomie van die Franse bevolking veroorsaak het.  Die Franse plaasproduksie het met die helfte gedaal weens gebrek aan brandstof, kunsmis en werkers, maar die Duitsers het die helfte van die vleis, 20 persent van die produkte en 2 persent van die sjampanje beslag gelê.  Verskaffingsprobleme het vinnig Franse winkels geraak, wat die meeste items ontbreek. Die regering het geantwoord met rantsoenering, maar Duitse amptenare het die beleid bepaal en die honger het geheers, veral die jeug in stedelike gebiede. Die toue word langer voor winkels. Sommige mense - insluitend Duitse soldate - het baat gevind by die swart mark, waar kos sonder kaartjies teen baie hoë pryse verkoop is. Boere het veral vleis na die swart mark herlei, wat dit baie minder vir die ope mark beteken het. Vervalste koskaartjies was ook in omloop. Direkte aankope van boere op die platteland en ruilhandel teen sigarette het algemeen geword. Hierdie aktiwiteite was egter streng verbode en dus uitgevoer met die risiko van konfiskering en boetes. Voedseltekorte was die grootste in die groot stede. In die meer afgeleë plattelandse dorpe het klandestiene slagting, groentetuine en die beskikbaarheid van melkprodukte egter 'n beter oorlewing moontlik gemaak. Die amptelike rantsoen het hongersnooddieet van 1300 of minder kalorieë per dag verskaf, aangevul deur tuine en veral aankope op die swart mark. 
Die groot ontberings van oorlogstyd en van die onmiddellike naoorlogse tydperk is opgevolg deur 'n tydperk van bestendige ekonomiese ontwikkeling, in Frankryk, wat nou gereeld daar met liefde herinner word as Die dertig heerlike jare (Les Trente Glorieuses). Afwisselende beleide van "intervensionistiese" en "vrye mark" idees het die Franse in staat gestel om 'n samelewing te bou waarin industriële en tegnologiese vooruitgang gemaak kan word, maar ook veiligheid van werknemers en voorregte wat gevestig en beskerm kan word. In 1946 onderteken Frankryk 'n verdrag met die VSA wat 'n groot deel van sy skuld afgeskakel het. Dit het bekend gestaan ​​as The Blum-Byrnes-ooreenkoms (in Franse ooreenkoms Blum-Byrnes), 'n Frans-Amerikaanse ooreenkoms, onderteken op 28 Mei 1946 deur die minister van buitelandse sake James F. Byrnes en verteenwoordigers van die Franse regering Léon Blum en Jean Monnet . Hierdie ooreenkoms het 'n deel van die Franse skuld aan die Verenigde State na die Tweede Wêreldoorlog (2 miljard dollar) uitgevee.
Teen die einde van die 20ste eeu was Frankryk weer een van die toonaangewende ekonomiese moondhede in die wêreld, hoewel daar teen die jaar 2000 reeds 'n bietjie kronkel was: mense in Frankryk en elders vra of Frankryk alleen is, sonder om nog meer te word 'n integrale deel van 'n pan-Europese ekonomie, sal voldoende markaanwesigheid hê om sy posisie en die veiligheid van werknemers en die voorregte in 'n toenemend 'geglobaliseerde' en 'transnasionale' ekonomiese wêreld te behou.
Heropbou en die Welsynstaat Redigeer
Heropbou het aan die einde van die oorlog, in 1945, begin en vertroue in die toekoms is teruggebring. Met die baba -boom (wat in 1942 begin het) het die geboortesnelheid vinnig gestyg. Dit het 'n paar jaar geneem om die skade wat deur die oorlog veroorsaak is, reg te stel - gevegte en bombardemente het verskeie stede, fabrieke, brûe, spoorweginfrastrukture vernietig.  1 200 000 geboue is vernietig of beskadig. 
In 1945 het die voorlopige regering van die Franse Republiek, onder leiding van Charles de Gaulle en saamgestel uit kommuniste, sosialiste en gaulliste, belangrike ekonomiese sektore genasionaliseer (energie, lugvervoer, spaarbanke, versekering) en groot maatskappye (bv. Renault), met die oprigting van sosiale sekerheid en werksrade.  'n Welsynstaat is gestig. Ekonomiese beplanning is begin met die Commissariat général du Plan in 1946, onder leiding van Jean Monnet. Die eerste «Plan de modernization et d'équipement», vir die tydperk 1947-1952, fokus op basiese ekonomiese aktiwiteite (energie, staal, sement, vervoer, landboutoerusting), die tweede plan (1954–1957) het breër doelwitte: behuisingskonstruksie , stedelike ontwikkeling, wetenskaplike navorsing, vervaardigingsbedrywe.  
Die skuld wat oorgebly het uit die Eerste Wêreldoorlog, wie se betaling sedert 1931 opgeskort is, is heronderhandel in die Blum-Byrnes-ooreenkoms van 1946. Die VSA het alle skuld van $ 2,8 miljard vergewe en Frankryk 'n nuwe lening van $ 650 miljoen gegee. In ruil daarvoor het die Franse onderhandelaar Jean Monnet die Franse vyfjaarplan vir herstel en ontwikkeling uiteengesit. Amerikaanse films is nou drie weke per maand in die Franse bioskope toegelaat. 
Genasionaliseerde nywerhede Redigeer
Die nasionalisering van groot nywerhede het in die 1930's en 1940's plaasgevind, maar was nooit voltooi nie. Die spoorweë is in 1937 genasionaliseer omdat hulle geld verloor, maar strategies belangrik was. Net so is die lugvaart- en wapensbedryf genasionaliseer. Tydens die oorlog het die Vichy -regering die lone bevries, pryse gevries, buitelandse handel beheer en toesig gehou oor die verspreiding van grondstowwe na die vervaardigingsektor. Die Franse ekonomie het toenemende nasionaliseringsvlakke aanvaar sonder groot politieke opposisie. Na die oorlog is die kragbedryf, gas en elektrisiteit in 1946 genasionaliseer met die doel om meer doeltreffendheid te verseker. Bankwese en versekering is saam met yster en staal genasionaliseer. Olie is egter nie so belangrik geag nie en is nie genasionaliseer nie. Die groter rol van die regering het sistematiese nasionale beplanning genoodsaak, wat 'n belangrike kenmerk van die naoorlogse bedrywe was. 
Monnet Plan Edit
Om die heropbou van die Franse ekonomie te bevorder, is die waarde van gesteelde hulpbronne teruggevind uit verslaan Duitsland onder die Monnet -plan. As deel van hierdie beleid is Duitse fabrieke uitmekaar gehaal en na Frankryk verskuif, en die steenkoolryke industriële Saar-protektoraat is beset deur Frankryk, net soos na die Eerste Wêreldoorlog, in die gebied van die Saarbekken. In die tydperk 1947-1956 het Frankryk dus baat gevind by die hulpbronne en die produksie van die Saar, en het hy tot 1981 steenkool uit die Warndt -steenkooldeposito onttrek. die Europese steenkool- en staalgemeenskap, voorloper van die Europese Unie, wat in die latere naoorlogse tydperk 'n belangrike rol gespeel het in Europa en Frankryk se ekonomie.
Ekonomiese herstel Redigeer
Alhoewel die ekonomiese situasie in Frankryk in 1945 baie erg was, was daar wel hulpbronne en het die ekonomie teen die 1950's weer normale groei gekry.  Die Amerikaanse regering het 'n groot hulpprogram beplan, maar dit het Lend Lease aan die einde van die somer 1945 onverwags beëindig, en bykomende hulp is in 1945-46 deur die kongres gestuit. Daar was egter $ 2 miljard aan Amerikaanse lenings. Frankryk het daarin geslaag om sy internasionale status te herwin danksy 'n suksesvolle produksiestrategie, 'n demografiese oplewing en tegniese en politieke innovasies. Toestande wissel van firma tot firma. Sommige is vernietig of beskadig, genasionaliseer of aangevra, maar die meerderheid het voortgegaan en soms harder en doeltreffender gewerk as voor die oorlog. Bedrywe is herorganiseer op 'n basis wat wissel van konsensuele (elektrisiteit) tot konfliktelike (masjiengereedskap), wat gevolglik ongelyke resultate lewer. Ondanks sterk Amerikaanse druk deur die ERP, was daar weinig verandering in die organisasie en inhoud van die opleiding vir Franse industriële bestuurders. Dit was hoofsaaklik te wyte aan die terughoudendheid van die bestaande instellings en die stryd tussen verskillende ekonomiese en politieke belangegroepe om beheer oor pogings om die verdere opleiding van praktisyns te verbeter. 
Die Monnet -plan het 'n samehangende raamwerk vir ekonomiese beleid verskaf, en dit is sterk ondersteun deur die Marshall -plan. Dit is geïnspireer deur matige, Keynesiaanse vryhandelsidees eerder as deur staatsbeheer. Hoewel die Franse ekonomie op 'n oorspronklike manier weer begin is, was die Franse ekonomie net so produktief as vergelykbare Wes -Europese lande. 
Die Verenigde State het gehelp om die Franse ekonomie te laat herleef met die Marshall -plan, waardeur Frankryk 2,3 miljard dollar sonder terugbetaling gegee het. Frankryk het ingestem om handelshindernisse te verminder en sy bestuurstelsel te moderniseer. Die totaal van alle Amerikaanse toelaes en krediete aan Frankryk, 1946–53, beloop $ 4,9 miljard, en lenings met lae rente het nog $ 2 miljard bygevoeg.  Die Marshall -plan het intensiewe toere na die Amerikaanse nywerheid opgestel. Frankryk het 500 missies met 4700 sakemanne en kundiges gestuur om na Amerikaanse fabrieke, plase, winkels en kantore te gaan. Hulle was veral beïndruk met die welvaart van Amerikaanse werkers en hoe hulle 'n goedkoop nuwe motor vir nege maande se werk kon koop, vergeleke met 30 maande in Frankryk.  Sommige Franse ondernemings was verset teen Amerikanisering, maar ander het dit aangegryp om Amerikaanse beleggings aan te trek en 'n groter mark te bou. Die nywerhede wat die meeste veramerikaniseer is, het chemikalieë, olie, elektronika en instrumente ingesluit. Dit was die mees innoverende en winsgewendste sektore. 
Claude Fohlen voer aan dat:
In totaal het Frankryk 7 ​​000 miljoen dollar ontvang, wat óf gebruik is om die invoer te finansier wat nodig is om die ekonomie weer op die been te bring óf om die Monnet -plan te implementeer. Sonder die Marshall -plan sou die ekonomiese herstel egter 'n baie stadiger proses gewees het - veral in Frankryk, waar Amerikaanse hulp geld verskaf het vir die Monnet -plan en sodoende die ewewig in die toerustingbedrywe wat die verbruiksherstel beheer, herstel het en die manier. Om verder te groei. Hierdie groei is beïnvloed deur 'n derde faktor. dekolonisasie. 
Les Trente Glorieuses: 1947–1973 Wysig
Tussen 1947 en 1973 het Frankryk 'n bloeitydperk beleef (gemiddeld 5% per jaar) gedoop deur Jean Fourastié Trente Glorieuses, titel van 'n boek wat in 1979 gepubliseer is.  Tussen 1946 en die einde van die 1960's het die bevolking met 'n rekord van 30%gegroei. Teen 1967 was een uit elke drie volwassenes jonger as 20.  Die bevolkingsgroei was nie net te wyte aan 'n hoër geboortesyfer nie, maar ook aan 'n dalende sterftesyfer wat aangevuur is deur verbeterings in mediese sorg, behuising en voeding.  Die kindersterftesyfer het gedaal van 52,0 in 1950 tot 18,2 in 1970. Die ekonomiese groei was hoofsaaklik te wyte aan produktiwiteitswins en 'n toename in die aantal werksure. Die werkende bevolking groei inderdaad baie stadig, die Baba boom word verreken deur die verlenging van die tyd wat aan studies bestee word. Belegging as 'n persentasie van die BNP het gestyg van ongeveer 20% per jaar in die 1950's tot 'n hoogtepunt van 24,7% in 1974, die hoogste in Europa. Vanweë valutabeheer en "die beperkte mobiliteit van internasionale kapitaal" het beleggers tuis belê en nie in die buiteland nie.  Belegging het voortgesette verbeterings in produksiemetodes veroorsaak, wat produkte soos motors meer bekostigbaar maak vir gemiddelde mense. 
Deur middel van 'indikatiewe beplanning' het die Franse regering sy mag gebruik om beleggings te rig op geteikende nywerhede, streke en spesifieke produkte.  Die staat was gemoeid met die stimulering van deurlopende modernisering en herstrukturering, wat hy aangemoedig het deur middel van kommunikasieverbeterings, belastingbeleid, uitvoerkrediete en om toegang tot goedkoop lenings vir ondernemings te verseker. Projekte en nywerhede wat as 'van strategiese nasionale belang' beskou word, kan ook op steun van die Franse staat staatmaak. Dit sluit die kernkragprogram, die wapensbedryf, infrastruktuur en die lugvaartbedryf in. 
Gedurende die 1950's het landbouproduktiwiteit die hoogte ingeskiet. Frankryk het oorgegaan van die invoer van voedsel om aan die behoeftes van sy bevolking te voldoen, na selfvoorsiening en oorskotproduksie. Die derde moderniseringsplan van 1957-1961 het klem gelê op die belegging in die basiese landbouprodukte van Noord-Frankryk en die Parys-streek: vleis, melk, kaas, koring en suiker.  Die begeerte om uitvoermarkte vir hierdie oorskot te vind, was 'n belangrike faktor in die Franse besluit om by die Europese Ekonomiese Gemeenskap in 1957 aan te sluit. Frankryk het toegewings gewen, soos prysondersteuning, inkomstesteun vir boere en 'n verbintenis van sy mede -nasies om Franse landbousurplusse op te koop. In ruil daarvoor het die land tariewe uitgeskakel en sy mark oopgemaak vir die uitvoer van nie-landbou in Duitsland.   Tariewe tussen EEG -lande is in die praktyk teen 1968 uitgeskakel, en die ekonomie en Franse verbruikers het baat by die invoer van Italiaanse huishoudelike toestelle soos yskaste en wasmasjiene, of masjiengereedskap uit Wes -Duitsland. EEG -lidmaatskap het gelei tot strukturele verandering, hoë groeivlakke, stygende handelsvlakke tussen Frankryk en haar EEG -vennote en hoë beleggingsvlakke. Sakemanne en boere het probleme ondervind om aan te pas by die groter mededinging en homogeniteit van die gemeenskaplike mark. Die "stimulus om te verander" van lidmaatskap was die doeltreffendste in nywerhede met 'n vergelykende voordeel: landbou, voedselverwerking, vliegtuie en motorvervaardiging.  Die belangrikheid van derde-wêreldmarkte in die Franse Ryk het afgeneem namate die ekonomie herstruktureer het om aan die eise van 'n meer dinamiese Europese mark vir goedere van hoë gehalte te voldoen. Aan die einde van die vyftigerjare was die 'frank gebied' die bestemming vir meer as 25% van die Franse uitvoer, twintig jaar later was dit slegs 5%. 
Produktiwiteitswins kom uit die inhaal van die Verenigde State. In 1950 was die gemiddelde inkomste in Frankryk 55% van 'n Amerikaner en bereik dit 80% in 1973. Tussen 1960 en 1975 het die inkomste per capita byna verdubbel.  Onder die groot nasies het slegs Japan en Spanje in hierdie era vinniger gegroei as Frankryk.   Die industriële beleid van die nasionale regering is gebruik om die Franse nywerhede te versterk. 
Die Franse historikus Jacques Marseille het opgemerk dat die tydperk nie 'n ekonomiese wonder was nie, maar 'n blote inhaalstap na 'n ekonomiese vertraging, en as die ekonomie voortdurend met dieselfde tempo as die van 'Belle Époque' groei, sou die rykdom was aan die begin van die sewentigerjare dieselfde as wat dit werklik bereik het na die Trente glorieuses. 
Landelike lewe Wysig
Met steun van die regering het aktiewe boere hul bure gekoop, hul eiendom vergroot en die nuutste gebruik in meganisasie, nuwe sade, kunsmis en nuwe tegnieke. Die gevolg was 'n omwenteling in landbou -produksie, sowel as 'n skerp verminderde aantal aktiewe boere van 7,4 miljoen in 1946 tot slegs 2 miljoen in 1975. Dit het ook gelei tot miljoene leë ou plaashuise. Hulle is onmiddellik gekoop en opgegradeer deur Fransmanne wat 'n plattelandse toevlug wou hê, weg van die waansin van hul primêre werk in die stede. Vir baie was dit in nostalgie na gesinsherinneringe aan die platteland wat die stadsbewoners na die platteland teruggetrek het. Teen 1978 was Frankryk die wêreldleier in die eienaarskap van tweede huise per capita en L'Express berig 'n "onweerstaanbare verliefdheid op die Franse vir die minste Normandiese grasdakhuis, Cévenol -skaapskuur of die beskeieste Provençaalse plaashuis." 
Die ekonomiese krisis Redigeer
Teen die laat 1960's het Frankryk se ekonomiese groei, hoewel dit sterk was, begin stoom verloor. 'N Wêreldwye valutakrisis beteken 'n devaluasie van die frank teen die Wes -Duitse mark en die Amerikaanse dollar in 1968, wat een van die belangrikste faktore was vir die sosiale omwenteling van daardie jaar.
Die Trente glorieuses Die era eindig met die wêreldwye oliekrisis van 1973, wat die koste in energie en dus die produksie verhoog het. Ekonomiese onstabiliteit was die Giscard d'Estaing-regering (1974-1981). Giscard wend hom in 1976 tot premier Raymond Barre, wat talle komplekse, streng beleide ("Barre Plans") voorstaan. Die eerste Barre -plan het op 22 September 1976 verskyn, met die prioriteit om inflasie te stop. Dit sluit 'n vriesprys van drie maande in, 'n verlaging van belasting op toegevoegde waarde, salarisbeheer salarisbeheer 'n verlaging van die groei in die geldvoorraad en verhogings in die inkomstebelasting, motorbelasting, luukse belasting en banktariewe. Daar was maatreëls om die handelsbalans te herstel en die groei van die ekonomie en werk te ondersteun. Die invoer van olie, waarvan die prys gestyg het, was beperk. Daar was spesiale hulp vir uitvoer, en 'n aksiefonds is gestig vir hulpbedrywe. Daar was groter finansiële hulp aan boere wat onder droogte gebuk gegaan het en vir sosiale sekerheid. Die pakket was nie baie gewild nie, maar is met krag nagestreef.  
Ekonomiese probleme het in die beginjare van die presidentskap van François Mitterrand voortgeduur. 'N Resessie in die vroeë 1980's, wat gelei het tot die staking van dirigisme ten gunste van 'n meer pragmatiese benadering tot ekonomiese ingryping.  Groei hervat later in die dekade, net om te vertraag deur die ekonomiese depressie van die vroeë 1990's, wat die Sosialistiese Party geraak het. Liberalisering onder Jacques Chirac in die laat 1990's het die ekonomie versterk. Na 2005 het die wêreldekonomie egter gestagneer, en die wêreldwye krisis van 2008 en die gevolge daarvan in sowel die eurosone as Frankryk self het die konserwatiewe regering van Nicolas Sarkozy, wat in 2012 herverkiesing teen die sosialistiese Francois Hollande verloor het, gekelder. 
Frankryk se onlangse ekonomiese geskiedenis was minder onstuimig as in baie ander lande. Die gemiddelde inkomste in Frankryk, nadat dit lank bestendig was, het tussen 1700 en 1975 elfvoudig gestyg, wat 'n groeikoers van 0,9% per jaar uitmaak, 'n koers wat sedert 1975 byna elke jaar oortref is: Teen die vroeë tagtigerjare, vir Byvoorbeeld, die lone in Frankryk was op of effens hoër as die EEG -gemiddelde. 
Die finansiële krisis van 2008 en nadraai Edit
Frankryk, soos 'n aantal lande, is deur die finansiële krisis van 2008 geraak. Tydens die ergste deel van die krisis, tussen 2008-2010, het Frankryk egter beter gevaar as ander geïndustrialiseerde lande. Die totale BBP van die eurosone het byvoorbeeld met 4 persent gedaal, terwyl Frankryk se BBP slegs met 2,2 persent gedaal het. Hierdie veerkragtigheid hou verband met Frankryk se sosiale beskermingstelsel, wat deur middel van die oordragte (47 persent van die bruto besteebare huishoudelike inkomste in 2007) Frankryk toerus met sterk ekonomiese stabiliseerders. Hierdie stabiliseerders weeg egter omgekeerd op herstel. Vanaf 2012 het baie lande ekonomiese herstel beleef, waar die ontleding van die aanwysers van ekonomiese aktiwiteit in Frankryk nie 'n duidelike herstel toon nie, of liewer nie 'n verhoogde groei gedurende hierdie tyd toon nie. 
Handel van Frankryk
Frankryk, 'n toonaangewende handelsland, het gegroei tot een van die voorste uitvoerlande ter wêreld, met die waarde van uitvoere meer as 'n vyfde van die BBP.Frankryk is ook 'n groot invoerder, veral masjinerie, chemikalieë en chemiese produkte, tropiese landbouprodukte en tradisionele industriële goedere soos klere en tekstiele. Die hoë invoervlak het gelei tot 'n handelsstekort vir 'n groot deel van die tydperk tussen die vroeë 1970's en vroeë 1990's. Vanaf 1992 het Frankryk egter 'n handelsoorskot ondervind, gekombineer met 'n positiewe balans van onsigbare (nie -handels) transaksies, veral toerisme.
Die meeste buitelandse handel is gebaseer op die uitruil van goedere. In die geval van landbouprodukte het Frankryk 'n toenemend belangrike netto uitvoerder geword van rou landbouprodukte (soos graan) sowel as agro-industriële produkte, soos voedsel en drank, insluitend wyne, vrugte en groente, en suiwelprodukte. Die behoefte om groot hoeveelhede olie in te voer (en in mindere mate gas en steenkool) het egter 'n aansienlike tekort vir die uitruilings tot gevolg gehad. Alhoewel Frankryk baie industriële goedere invoer, was die land lank reeds 'n groot uitvoerder van voertuie en vervoertoerusting, sowel as wapens en professionele elektronika. Meer onlangs het die uitvoer van farmaseutiese produkte en parachemiese produkte gestyg.
Die grootste deel van die buitelandse handel vind met ander ontwikkelde lande plaas, en ongeveer vier vyfdes van die transaksies vind plaas met die lande van die Organisasie vir Ekonomiese Samewerking en Ontwikkeling (OESO). Hieronder speel die EU 'n groot rol, wat die groeiende uitruil van goedere en dienste tussen sy lidlande weerspieël. Meer as drie-vyfdes van die Franse uitvoer en invoere is bestem vir of is afkomstig uit EU-lande, waarvan Duitsland maklik die belangrikste is. Buiten die EU is die Verenigde State die ander belangrikste handelsvennoot van Frankryk, hoewel Rusland en China 'n groeiende persentasie van die Franse handel in die 21ste eeu geëis het. EU -lande is 'n belangrike bron van industriële invoer, terwyl brandstofprodukte en grondstowwe geneig is om van verre bronne afkomstig te wees. Omgekeerd is landbou- en voedseluitvoer hoofsaaklik gerig op Europese markte, terwyl industriële goedere na 'n meer globale mark uitgevoer word.
Wat was die belangrikste in- en uitvoer van Duitsland en Frankryk van 1850-1915? - Geskiedenis
1915: 'n Globale konflik
17 Januarie 1915 - Die aanvanklike Turkse offensief na Rusland word in die wiele gery omdat die Turkse 3de leër 'n nederlaag deur die Russiese leër van die Kaukasus naby Kars ly. Die Russe begin dan met 'n veelvuldige inval in die Ottomaanse Ryk uit die Kaukasus.
19 Januarie 1915 - Duitsland begin met 'n lugbom -veldtog teen Brittanje met behulp van Zeppelins.
31 Januarie 1915 - Gifgas word vir die eerste keer in die oorlog gebruik terwyl Duitsers aan die Oosfront Russiese posisies wes van Warskou aanval. Alhoewel die Duitsers 18 000 gasdoppe afvuur, het dit min invloed op die Russe, aangesien koue temperature verhoed dat die gas verdamp.
Februarie 1915 - Die Turke begin met gedwonge deportasies van Armeniërs. Na raming sal ongeveer 1,5 miljoen Armeniërs gedurende die volgende twee jaar van die honger doodgaan, van die dors in die Siriese woestyn sterf of deur Turkse troepe en bandiete vermoor word tydens die Armeense volksmoord.
3 Februarie 1915 - Turkse troepe loods 'n onsuksesvolle aanval op die Suezkanaal wat deur die Brits beheer word, wat gereeld deur die Britte gebruik word om Dominion-troepe van Australië, Nieu-Seeland en Indië na die Europese slagveld te vervoer.
4 Februarie 1915 - Duitsland verklaar die waters rondom die Britse eilande as 'n oorlogsgebied waarin skepe sonder waarskuwing laat sink kan word.
7-22 Februarie 1915 - Aan die Oosfront in Europa voer die Duitse 8ste en 10de leër 'n suksesvolle offensief teen die Russiese 10de weermag in die Masuriese Mere -streek van Oos -Pruise, wat die Russe ooswaarts in die Augustow -woud stoot, waar hulle ontslaan word.
16 Februarie 1915 - Aan die Westelike Front begin die Franse hul tweede offensief teen Duitse verdedigingslinies in Champagne. Weer word hulle belemmer deur die modderige winterweer en 'n gebrek aan swaar artillerie. Na 'n maand se geveg en 240,000 slagoffers gely het, breek die uitgeputte Franse die offensief af.
18 Februarie 1915 - Die eerste Duitse U-Boat-veldtog van die oorlog begin met onbeperkte aanvalle op handels- en passasierskepe in die waters rondom die Britse Eilande. Binne ses maande oortref die geallieerde skeepsverliese op see die aantal nuwe skepe wat gebou word. Die onbeperkte aanvalle wek egter ook die woede van die neutrale Verenigde State terwyl Amerikaners doodgemaak word.
Maart 1915 - Die Britse vloot lê 'n totale seeblokkade op Duitsland, wat alle invoer, insluitend voedsel, verbied.
10 Maart 1915 - Britse en Indiese troepe in die Artois -streek in Noord -Frankryk val die Duitsers aan rondom die dorpie Neuve Chapelle. Die aanval verbaas die minderheid Duitsers. Die Britte bereik hul aanvanklike doelwit, maar maak nie gebruik van die eng breuk wat hulle in die Duitse linies skep nie. Na drie dae se gevegte, met meer as 11 000 slagoffers, word die Britse offensief opgeskort. Die Duitsers ly meer as 10 000 slagoffers.
22 Maart 1915 - Die Russe vang 120 000 Oostenrykers by Przemysl in Galicië. Dit is die hoogtepunt van 'n reeks wintergevegte tussen die Oostenrykers en Russe om die strategiese Karpate -bergpasse te beveilig en maak die weg oop vir 'n Russiese inval in Hongarye. As hulle dit besef, maak die Duitsers en Oostenrykers planne om hul troepe te kombineer en 'n groot lente -offensief te begin.
11 April 1915 - Britse troepe in Mesopotamië weerstaan ​​'n groot aanval deur die Turke op Basra. Die Britte vertrek daarna om hul posisie in Basra te beskerm, en gaan die Tigris -vallei op na Bagdad.
22 April-25 Mei 1915
22 April 1915 - Gifgas word vir die eerste keer aan die Wesfront gebruik terwyl die Duitse 4de leër Franse posisies rondom Ieper in die noorde van België aanval. Terwyl hulle aanval, stel die Duitsers chloorgas vry van meer as 5000 silinders wat giftige groen wolke vorm wat na twee Franse Afrika -afdelings dryf. By gebrek aan beskerming, trek die Franse vinnig terug. Alhoewel dit 'n gaping van vyf myl in die geallieerde linies veroorsaak, slaag die Duitsers nie daarin om te kapitaliseer as gevolg van 'n gebrek aan reservetroepe en versigtige troepe in die voorste linie wat huiwer om te naby die gaswolke te waag. Die Britte en Kanadese maak dan die gaping oop, maar kan nie die grond wat die Duitsers inneem, herwin nie. Die Britte trek dan terug na 'n tweede verdedigingslinie, en laat Ieper in geallieerde hande oor, maar feitlik omring. Slagoffers in die Tweede Slag van Ieper beloop 58 000 bondgenote en 38 000 Duitsers.
25 April 1915 - Geallieerde troepe land op die Gallipoli -skiereiland in 'n poging om die Dardanelles -seestraat naby Konstantinopel (vandag Istanbul, Turkye) te blokkeer om weer toegang tot Rusland deur die Swart See te heropen. Die landing kom na 'n mislukte poging van Britse en Franse oorlogskepe om deur die nou Straat te dwing. Die 70 000 landingstroepe sluit in 15 000 Australiërs en Nieu -Seelanders. Die skiereiland word sterk verdedig deur Turkse troepe, verskaf en opgelei deur Duitsers. Binne twee weke ontwikkel 'n dooiepunt namate die Geallieerdes nie hul doelwitte bereik nie en die Turke 'n reeks duur aanvalle begin om die Geallieerdes te verdryf.
1 Mei 1915 - Duitse U-Boats sink hul eerste Amerikaanse handelskip, die tenkwa Gulflight, in die Middellandse See naby Sicilië.
2 Mei 1915 - Aan die Oosfront begin 'n gesamentlike Oostenryk-Duitse offensief teen die Russiese 3de leër in Tarnow en Gorlice in Galicië. Die aanval word voorafgegaan deur 'n massiewe artillerie -bombardement met meer as 700 000 skulpe. Dit breek die verdediging af van die verswakte Russe wat nou gebrek ly aan artillerie -skulpe en gewere. Binne twee dae breek die Oostenryk-Duitsers deur die lyne en begin die Russe met 'n ongeorganiseerde terugtog.
7 Mei 1915 - 'n Duitse U-Boat torpedo die Britse passasiersvoering Lusitania aan die Ierse kus. Dit sink in 18 minute en verdrink 1 201 mense, waaronder 128 Amerikaners. President Woodrow Wilson stuur daarna vier diplomatieke betogings na Duitsland.
9 Mei 1915 - Na ses dae se artillerie -bombardement deur meer as duisend Franse gewere val die Franse 10de leër Duitse verdedigingslinies in die Artois aan en vorder na Vimy Ridge. Die Franse bereik hul aanvanklike doel, maar maak nie gebruik van die eng breuk wat hulle in die Duitse linies veroorsaak nie. Die volgende dag val die Duitsers 'n teenaanval en stoot die Franse terug.
9 Mei 1915 - As aanvulling op die Franse offensief by Vimy, begin Britse en Indiese troepe hul tweede aanval teen die Duitsers rondom Neuve Chapelle in die Artois. Sonder voldoende artillerie-ondersteuning om die Duitse verdediging te verswak, word die oprukkende soldate egter deur Duitse masjiengeweer doodgemaak. Die aanval word die volgende dag met 11 000 slagoffers gestaak.
15 Mei 1915 - Britse en Indiese troepe begin nog 'n aanval op Duitsers in die Artois, hierdie keer by Festubert, noord van Neuve Chapelle. Die aanval word voorafgegaan deur 'n 60-uur lange artillerie-bombardement. Maar die troepe vorder net 1 000 meter terwyl hulle 16 000 slagoffers opgedoen het.
23 Mei 1915 - Italië betree die oorlog aan die kant van die Geallieerdes deur oorlog aan Oostenryk-Hongarye te verklaar. Die Italianers begin dan aanvalle langs die gemeenskaplike grens van 400 myl tussen Oostenryk en Italië. Die beter toegeruste Oostenrykers trek voordeel uit die bergagtige terrein om sterk verdedigingsposisies langs die grens te vestig. Die Italianers fokus dan hul aanvalle op die bergpasse by Trentino en die vallei van die Isonzo -rivier.
31 Mei 1915 - Die eerste lugaanval op Londen vind plaas toe die Duitse Zeppelins 28 mense doodmaak.
12 Junie 1915 - Nadat die herroeping gestaak is, hervat Oostenryk-Duitse troepe hul offensief in Galicië aan die Oosfront. Binne vyf dae breek hulle deur die Russiese lyne en stoot die Russiese 3de en 8ste leër verder ooswaarts. Russiese slagoffers oortref binnekort 400 000.
16 Junie 1915 - Die Franse 10de leër begin sy tweede poging om Vimy Ridge van die Duitsers in die Artois te gryp. Hierdie keer kry die troepe 'n intensiewe artillerie -bombardement van die verbeterde verdediging van die Duitse 6de leër. Die Franse bereik hul aanvanklike doel, maar swig dan voor 'n Duitse teenaanval, net soos in die eerste poging tot Vimy. Die Franse kanselleer die Vimy -offensief met 100,000 slagoffers. Die Duitsers ly 60 000.
23 Junie 1915 - Die eerste slag van Isonzo begin terwyl Italiaanse troepe Oostenrykse verdediging aanval. Die Oostenrykers se aanvanklike winste deur die Italianers word binnekort afgeweer met swaar ongevalle vir beide kante. Drie bykomende gevegte word teen die einde van 1915 gevoer met soortgelyke resultate, wat altesaam 230 000 slagoffers vir die Italianers en 165 000 vir die Oostenrykers inhou.
1 Julie 1915 - Rusland stig 'n Central War Industries Committee om toesig te hou oor die produksie en om 'n ernstige tekort aan artillerie -skulpe en gewere aan die voorkant aan te spreek. Russiese soldate in die veld sonder gewere kan hulle eers van mede -soldate kry nadat hulle vermoor of gewond is.
9 Julie 1915 - In Afrika word die Duitse Suidwes -Afrika -kolonie (vandag Namibië) deur die Geallieerdes ingeneem ná 11 maande se geveg tussen die Duitsers en Suid -Afrikaanse en Rhodesiese troepe wat lojaal was aan die Britte.
13 Julie 1915 -Aan die Oosfront begin die volgende fase van die gekombineerde Oostenryk-Duitse offensief teen die Russe in die noorde van Pole, met die Oostenryk-Duitsers wat na Warskou vorder. Die Russiese leër word nou by die dag swakker weens chroniese voorraadtekorte en dalende moraal. Weereens trek die Russe terug en beveel ook 'n totale burgerlike ontruiming van Pole. Dit lei tot groot ontbering vir die mense as hulle hul huise verlaat en ooswaarts gaan, die paaie verstop en die beweging van Russiese troepe belemmer.
1 Augustus 1915 - Die Fokker-plaag begin oor die Westelike Front, aangesien Duitse vlieëniers lugheerskappy bereik met behulp van die hoogs effektiewe Fokker-eenvliegtuig met 'n gesinchroniseerde masjiengeweer wat koeëls deur die draaiende propeller afvuur. Alhoewel die Franse vlieënier Roland Garros die tegnologie ontwikkel het, het die Duitsers die gesinchroniseerde geweer -idee gekopieer en verbeter nadat hy sy vliegtuig gevang het. Die Fokker Scourge sal byna 'n jaar duur totdat die geallieerde lugtegnologie hom inhaal.
5 Augustus 1915 - Warskou word deur Oostenryk-Duitse troepe ingeneem. Dit eindig 'n eeu van Russiese beheer oor die stad. Nadat hulle Warskou ingeneem het, gaan die Oostenryk-Duitsers verder om Ivangorod, Kovno, Brest-Litovsk, Bialystok, Grodno en Vilna te verower. Einde September word Russiese troepe uit Pole en Galicië verdryf, terug na die oorspronklike linies waaruit hulle die oorlog in 1914 begin het. Die gehawende Russiese leër is vir eers effektief uitgeskakel as 'n offensiewe bedreiging vir die Oosfront, wat die Duitsers bevry het om meer moeite te vestig op die Westelike Front.
6 Augustus 1915 - In die hoop om die dooiepunt by Gallipoli te verbreek, hernu die Britte die offensief. Nog 20 000 troepe word geland, maar hul aanval word belemmer deur swak kommunikasie en logistieke probleme. Die Turke, onder leiding van Mustafa Kemal, reageer deur in twee afdelings te jaag en die Britse offensief misluk.
5 September 1915 - Die Russiese tsaar Nikolaas II neem persoonlike bevel oor die Russiese leër in die hoop om sy wankelende troepe byeen te bring. Verliese aan die leër van die tsaar van die Oostenryk-Duitse offensiewe in Galicië en Pole sluit in meer as 1 400 000 slagoffers en 750 000 gevangenes. Rusland word ook ekonomies verswak deur die verlies aan die industriële en landbouproduksie van Pole. Boonop veroorsaak die voortdurende massa -uittog van Russiese troepe en burgerlikes uit Pole, genaamd die Groot Toevlugsoord, gevaarlike politieke en sosiale onrus in Rusland, wat die heerskappy van die tsaar en sy keiserlike regering ondermyn.
6 September 1915 - Bulgarye betree die oorlog aan die kant van Duitsland met die oog daarop om die naburige Serwië binne te val. Tot dusver in die oorlog het Oostenryk-Hongarye drie keer probeer, maar dit kon nie slaag om Serwië te verower as weerwraak vir die moord op aartshertog Ferdinand. Die Oostenrykers, wat deur Duitsland en Bulgarye gehelp word, beplan om weer te probeer. Met die toevoeging van Bulgarye, het Duitsland nou drie bondgenote in die oorlog, waaronder Oostenryk-Hongarye en Turkye. Hierdie alliansie word die sentrale magte genoem vanweë hul geografiese ligging, hoofsaaklik in Sentraal -Europa.
18 September 1915 - Die Duitsers kondig aan dat hul eerste U-Boat-veldtog, wat in Februarie begin is, beëindig is, wat skepe om die Britse Eilande geteiken het. Dit kom in reaksie op toenemende protesoptredes uit die Verenigde State na Amerikaanse burgerlike sterftes op see. Die U-Bote word dan deur die Duitsers gestuur om verwoesting in die Middellandse See te veroorsaak, weg van Amerikaanse seevaarte in die Atlantiese Oseaan.
25 September 1915 - Aan die Westelike Front gebruik die Britte vir die eerste keer gifgas terwyl hulle 'n aanval op die Duitse 6de leër in die Artois begin. Chloorgas word vrygestel uit meer as 5 000 silinders, wat 'n giftige wolk veroorsaak wat na die Duitsers dryf en 'n gaping in hul voorste linie oopmaak. Die Britte vorder vinnig en gryp hul doelwit, die stad Loos, aan, maar maak nie gebruik van die vier myl wye breuk in die Duitse linies nie. Die Duitsers hergroepeer en toe die Britte die aanval die volgende dag hervat, word hulle in honderde geslaan deur goed geplaasde Duitse masjiengeweerders. Die Britte ly altesaam 50 000 slagoffers tydens die Loos -offensief. Die Britse leërbevelvoerder John French word dan ontslaan, vervang deur Douglas Haig.
25 September 1915 -Die Franse 2de leër in Champagne val die swakste deel van die Duitse linies aan, wat 'n breek van ses myl breed maak wat drie myl diep is. Die Duitse 3de leër jaag dan versterkings in, hergroepeer sy verdedigingslyne en stop die gaping. Teen sterk weerstand breek die Franse die aanval af.
26 September 1915 - Die Franse begin hul derde poging om Vimy Ridge van die Duitsers in Artois te gryp, en hierdie keer beveilig hulle die rif.
26-28 September 1915 - In die Midde-Ooste vind 'n Britse oorwinning plaas tydens die Slag van Kut al-Amara in Mesopotamië terwyl hulle die Turke verslaan. Die klinkende oorwinning lei tot 'n ambisieuse stap van die Britte om verder te waag om Bagdad vinnig te verower. Die poging misluk egter en die troepe keer terug na Kut-al-Amara en grawe in.
6 Oktober 1915 - Die inval in Serwië begin terwyl Oostenryk-Duitse troepe vanuit die noorde aanval. Vyf dae later val die Bulgare uit die ooste aan. Die minderhede van die Serwiërs het hul swak voorsienende troepe te dun gespan om albei fronte te verdedig. Belgrado val toe op die Duitsers en die Bulgare vang Kumanova op en sny die land se noord-suid spoorlyn af. Dit laat die oorweldigde Serwiese troepe geen ander opsie as om weswaarts deur die berge na Albanië terug te trek nie.
5 Desember 1915 - In die hoop om hul vroeëre nederlaag in Kut al-Amara in Mesopotamië te oorkom, het Turkse troepe die stad beleër en die Britse garnisoen daar omring en hulle heeltemal afgesny.
19 Desember 1915 - Die Geallieerdes begin met 'n ordelike ontruiming van die Gallipoli -skiereiland. Dit kom na maande se dooiepunt waarin Turkse troepe alle deurbraakpogings bevat het terwyl hulle 250 000 slagoffers aangerig het. Die Britse vloot ontruim suksesvol 83 000 oorlewendes oor die see terwyl die Turke toekyk sonder om 'n skoot te skiet, bly om te sien dat hulle vertrek.
Britse land in die Persiese Golf
Bid oor Russiese gewondes
Tsaar Nicholas aan die voorkant
& bul die tipe produkte en die hoeveelheid wat uitgevoer moet word
en stel die prys en hoeveelheid van die goedere vas
& bul die land waarheen die goedere gestuur sal word
& bull -inligting oor waar die produkte gestoor gaan word
& bull -inligting oor die onderneming wat die produkte uitvoer.
& bull kies die toepaslike besigheidsvorm wat gewoonlik deur die maatskappy met beperkte aanspreeklikheid verteenwoordig word
& bull registreer die maatskappy by die handelsregister in Italië, soos vereis deur die maatskappyereg
& bul registreer die onderneming by die belastingowerhede en kry 'n BTW -nommer in Italië
& bul die onderneming by die Doeane registreer en aansoek doen om 'n EORI -nommer vir buitelandse handelsdoeleindes.
Amerikaanse invoer per jaar vir die top vyf lande
Vyf lande maak byna die helfte van alle Amerikaanse invoer uit. Dit is China, Kanada, Mexiko, Japan en Duitsland. Die Verenigde State het die meeste goedere uit Kanada ingevoer tot 2007 toe China ons buurman in die noorde vervang het. In 2019 het hierdie vyf lande 48% van die $ 2,5 triljoen in Amerikaanse invoer van goedere voorsien.
Wat maak hierdie lande so suksesvolle uitvoerders? Hulle het 'n vergelykende voordeel op ten minste een van drie gebiede.Sommige is die beste in die verskaffing lae koste goedere. Dit is China, Kanada en Mexiko. Duitsland bied hoë kwaliteit items. Japan se strategie is om fokus oor spesifieke produkte vir geteikende markte. Hulle het die suksesvolste strategieë vir mededingende voordeel aangeneem wat by elke land se sterk punte pas.
Op 21 Augustus 2020 het die handelsverteenwoordiger van die Verenigde State, Robert Lighthizer, en die destydse handelskommissaris van die EU, Phil Hogan, aangekondig dat die Verenigde State en die EU ingestem het tot 'n pakket tariefverlagings wat die marktoegang vir honderde miljoene dollars in die VSA sal verhoog EU -uitvoer. Hierdie tariefverlagings sou die eerste onderhandelde bilaterale verlaging van pligte in meer as twee dekades wees.
Ingevolge die ooreenkoms sal die EU die tariewe op die invoer van lewende en bevrore kreefprodukte in die VSA skrap. Die Amerikaanse uitvoer van hierdie produkte na die EU was meer as $ 111 miljoen in 2017. Die EU sal hierdie tariewe op 'n Most Favored Nation (MFN) basis afskaf, terugwerkend vanaf 1 Augustus 2020. Die EU -tariewe word vir 'n tydperk van vyf uitgeskakel. jaar, en die Europese Kommissie sal probeer om die tariefwysigings permanent te maak. Die Verenigde State verminder sy tariewe met 50% op sekere produkte wat deur die EU uitgevoer word, met 'n gemiddelde jaarlikse handelswaarde van $ 160 miljoen, insluitend sekere bereide maaltye, sekere kristalglasware, oppervlakpreparate, dryfpoeiers, sigaretaanstekers en ligter dele. Die Amerikaanse tariefverlagings word ook op 'n MFN -basis gemaak en terugwerkend tot 1 Augustus 2020.
Hierdie bilaterale tariefooreenkoms wat die Verenigde State en die EU formeel beplan om in die herfs van 2020 in werking te stel, was die hoogtepunt van onderhandelinge wat verskerp het na 'n vergadering in Januarie 2020 in Davos, Switserland, tussen president Trump en president van die Europese Kommissie, Ursula von der Leyen . Die besprekings tussen die VSA en die EU oor moontlike tariefverlagings en die verwydering van nie-tariefhindernisse vir transatlantiese handel het in Julie 2018 ernstig begin, toe president Trump in die Withuis met die voorganger van kommissie-president von der Leyen, kommissie-president Jean-Claude Juncker, vergader het.
In 2019, onder leiding van president Trump, het die Verenigde State die formele prosedures voltooi wat nodig is om onderhandelinge oor 'n handelsooreenkoms te begin, net soos die Europese Kommissie.
Amerikaanse handel in goedere en dienste met die EU 27 beloop in totaal 'n geraamde $ 1,1 triljoen in 2019. Uitvoer was $ 468 miljard se invoer was $ 598 miljard. Die handelstekort in die Amerikaanse goedere en dienste met die EU 27 was $ 130 miljard in 2019.
Amerikaanse goederehandel (uitvoer plus invoer) met die EU 27 beloop $ 720 miljard in 2019. Die uitvoer van goedere beloop $ 268 miljard in totaal $ 452 miljard. Die tekort in die Amerikaanse goederehandel met The EU 27 was $ 184 miljard in 2019.
Die handel in dienste met die EU 27 (uitvoer en invoer) beloop 'n geskatte $ 346,2 miljard in 2019. Die uitvoer van dienste was $ 200 miljard, die invoer van dienste was $ 146 miljard. Die handelsoorskot van die Amerikaanse dienste met die EU 27 was $ 54 miljard in 2019.
Die uitvoer van Amerikaanse goedere na die EU 27 in 2019 beloop $ 267,6 miljard, 'n toename van 6,2 persent ($ 15,7 miljard) vanaf 2018 en met 53 persent teenoor 2009. Amerikaanse uitvoer na die EU 27 verteenwoordig 16,3 persent van die totale Amerikaanse uitvoer in 2019.
Die top 5 Amerikaanse uitvoermarkte in die EU -lande vir 2018 was: Verenigde Koninkryk ($ 66,2 miljard), Duitsland ($ 57,7 miljard), Nederland ($ 49,4 miljard), Frankryk ($ 36,3 miljard) en België ($ 31,4 miljard).
Amerikaanse goedere -invoer uit die EU 27 beloop $ 452,0 miljard in 2019, 6,0 persent ($ 25,8 miljard) vanaf 2018, en 93 persent meer as 2009. Amerikaanse invoer uit die EU 27 is verantwoordelik vir 18,1 persent van die totale Amerikaanse invoer in 2019.
Die top vyf Amerikaanse invoerverskaffers uit die EU 27 in 2019 was: Duitsland ($ 127,5 miljard), Ierland ($ 62,0 miljard), Frankryk ($ 57,6 miljard), Italië ($ 57,3 miljard) en Nederland ($ 29,7 miljard).
Die belangrikste invoerkategorieë (2-syfer HS) in 2019 was: farmaseutiese produkte ($ 77,0 miljard), masjinerie ($ 75,6 miljard), voertuie ($ 44,2 miljard), optiese en mediese instrumente ($ 30,1 miljard) en spesiale ander (opbrengste) ($ 27,4 miljard) ).
Wie was die grootste wapenuitvoerders in die afgelope 5 jaar?
WASHINGTON-Die Verenigde State was die grootste uitvoerder van groot wapens van 2015-2019, en lewer 76 persent meer materiaal as naaswenner Rusland, volgens 'n nuwe studie deur die Stockholm International Peace Research Institute-dinkskrum.
Die VSA het gedurende die vyfjaarperiode ongeveer 35 persent van al die wêreld se wapenuitvoer bygedra, gedeeltelik ondersteun deur die toenemende vraag na Amerikaanse gevorderde militêre vliegtuie in Europa, Australië, Japan en Taiwan, sê Pieter Wezeman, 'n senior navorser by SIPRI.
Die studie het bevind dat die VSA in die vyf jaar groot wapens - gedefinieer deur die dinkskrum as lugverdedigingstelsels, gepantserde voertuie, missiele en satelliete - in die vyf jaar voorsien het, met die helfte van die wapens na die Midde -Ooste.
Van 2015-2019 het die grootste wapenuitvoer van Rusland met 18 persent afgeneem Frankryk het met 72 persent gestyg, wat dit die derde grootste uitvoerder en Duitsland se styging met 17 persent gemaak het, wat dit die vierde grootste uitvoerder gemaak het.
Die wêreldwye wapenuitvoer het in 2015-2019 met byna 6 persent gestyg van 2010-2014, en met 20 persent toegeneem sedert 2005-2009, het SIPRI gesê.
CE -merk en -standaarde van die Europese Unie
Voordat hulle uitvoer, moet Amerikaanse vervaardigers sertifisering vir die EU -mark oorweeg. Sertifisering handel oor ooreenstemmingsbeoordeling om aan die EU -regulatoriese vereistes te voldoen. Vir die meerderheid van die uitgevoerde produkte word die vervaardiger sigbaar getuig deur die gebruik van CE -merk. Die gebruik van standaarde is deel van die proses.
As ons in gedagte hou dat toetsing en sertifisering vir die Amerikaanse mark nie voldoende is vir uitvoer na die EU nie, moet vervaardigers van nuuts af begin om te bepaal wat nodig is om aan die EU -vereistes te voldoen. Aangesien die EU -wetgewing verpligte vereistes vir produkveiligheid in die hele Europese Unie harmoniseer, hoef 'n vervaardiger slegs een keer deur die proses te gaan en dan na al 28 EU -lidlande (en verder) te kan uitvoer. Met die gepaste sertifisering reis goedere vrylik binne die grense van die interne mark.
Die aartappelsektor van die EU - statistieke oor produksie, pryse en handel
Die 52 miljoen ton aartappels wat in 2018 in die hele EU geoes is, was ongeveer 'n derde (37,3 en 160%) minder as in 2000.
Produksie van aartappels, insluitend saad, 2018 - deel van die produksie van die EU -28 -oes (%)
Hierdie artikel beskryf die aartappelsektor in die Europese Unie. 'N Verskeidenheid landboudata uit 'n aantal Eurostat -landboustatistieke (plaasstruktuuropname, jaarlikse gewasproduksiestatistieke, landboupryse en ekonomiese rekeninge vir die landbou) word gebruik, asook statistieke oor handel en nywerheidsproduksie, om die verskillende stadiums van die proses uit te beeld om aartappels uit die veld na die mark te bring.
Aartappelproduksie in die EU is hoogs gekonsentreerd
Aartappelproduksie is hoofsaaklik gekonsentreer in sewe lidstate: België, Duitsland, Frankryk, Nederland, Pole, Roemenië en die Verenigde Koninkryk was verantwoordelik vir ongeveer driekwart van die beplantde oppervlakte (76,9 en 160% in 2018) en die produksie (79,5 #160% in 2018).
Produksie: oppervlakte, oes en plase
Verboude aartappeloppervlakte in 2018, byna die helfte daarvan in 2000
Aartappels is in 2018 in die EU-28 op 1,7 miljoen hektaar (ha) verbou (sien tabel 1). Dit stem ooreen met 1,6% van alle bewerkbare grond in die EU. Hierdie aandeel was baie hoër in Nederland (15,8 en 160%van alle bewerkbare grond), België (11,1 en 160%) en in Malta (7,1 en 160%). Ongeveer driekwart (76,9 en#160%) van die EU se aartappeloppervlakte in 2018 was in slegs sewe lidlande gekonsentreer: dit was Pole (17,8 en#160%), Duitsland (14,9 en#160%), Frankryk ( 11,8 %), Roemenië (9,9 %), Nederland (9,7 %), die Verenigde Koninkryk (7,2 %) en België (5,5 %). Die oppervlakte aartappels in die EU het op lang termyn gedaal. Die bewerkte gebied het tussen 2000 en 2018 byna gehalveer met, onder die belangrikste produsentelande, veral skerp afname in Pole (76,0 en#160%) en Roemenië (-37,1 en#160%). Tog was daar enkele uitsonderings (sien figuur 2), met 'n toename in die oppervlakte aartappels wat in Frankryk (veral sedert 2015) en België (veral sedert 2009) geplant is.
52 miljoen ton aartappels wat in 2018 in die hele EU geoes is, ongeveer 'n derde (37,3 en 160%) minder as in 2000
Met 'n afwaartse neiging op die gebied van aartappels wat gekweek word, het die oesproduksie in die EU ook gedaal, alhoewel met jaarlikse skommelinge wat ook deur weersomstandighede beïnvloed is. Tussen 2000 en 2018 het die oesproduksie van aartappels in die EU met net meer as 'n derde gedaal (-37,3 en#160%), met 'n besonder sterk afname in Pole (sien figuur 3). Die oesproduksie van aartappels in die EU was 51,9 miljoen ton in 2018. Duitsland was in 2018 die grootste aartappelprodusent in die EU (met 8,9 miljoen ton, 17,2 en#160% van die totaal van die EU), voor Frankryk (15,2 & #160%), Pole (14.3 en#160%) en Nederland (11.6 %).
Plase wat aartappels in die EU produseer, is gewoonlik baie klein
Byna 1,5 miljoen landboubedrywe in die EU verbou aartappels in 2016, waarvan twee derdes in Roemenië (40,4 en#160%) en Pole (25,2 en#160%) was. Byna 90% van die plase wat aartappels in die EU verbou, het dit egter op 'n oppervlakte van minder as 1 ha gedoen. Die gemiddelde oppervlakte aartappels wat op plase in Pole verbou word, was inderdaad 0,8 ha en in Roemenië 0,2 ha. Hierdie besittings met baie klein aartappeloppervlaktes van minder as 1 ha was egter baie groot, maar dit was slegs 14,8% van die totale bewerkte oppervlakte in die EU (sien figuur 5). Daarteenoor was daar 'n paar lidstate waar aartappels wat op aartappels verbou het dit op 'n relatief groot skaal gedoen het: in Denemarke was die gemiddelde aartappeloppervlakte in 2016 26,1 ha, en in Nederland en die Verenigde Koninkryk was dit 16,5 ha. Alhoewel dit relatief min was, was hierdie grootskaalse aartappelplase 'n relatief groot deel van die EU se aartappelproduksiegebied. Slegs 2,2 en 160% van die plase in die EU wat aartappels verbou, het dit op meer as 10 ha in 2016 gedoen, maar dieselfde plase was verantwoordelik vir 'n duidelike meerderheid (60,5 en#160%) van die totale aartappeloppervlakte van die EU. Organiese aartappelproduksie bly in die meeste lidlande 'n relatief klein deel van die mark. Slegs 20 000 ondernemings produseer aartappels onder organiese boerderyomstandighede, met net meer as die helfte hiervan in Pole (23,7 en#160%), Oostenryk (14,7 %) of Duitsland (14,0 %) (sien tabel 2). In Oostenryk was plase wat organiese aartappels produseer, egter 'n vyfde (20,4 en 160%) van alle plase wat aartappels produseer, verantwoordelik.
Waardes en pryse
Aartappels ter waarde van 11 miljard euro vir die EU -boerdery
Die waarde teen basiese pryse (dws insluitende subsidies, maar belasting op produkte uitgesluit) van die rou aartappels (insluitend moere) wat in 2017 in die hele EU geproduseer is, was 11,3 miljard euro (sien tabel 3 en figuur 6). Dit verteenwoordig 2,7 en 160% van die waarde van die totale EU -landbou -produksie in 2017, 'n verhouding wat wissel tussen die lidstaten van 6,2 en 160% in België tot 0,8 en 160% in Hongarye. Byna die helfte (48,1 en#160%) van die waarde van aartappelproduksie kom uit slegs drie lidstaten: Frankryk (18,2 en#160%), Duitsland (16,8 en#160%) en Nederland (13,1 en#160%) .
Onbestendige pryse, beide op produsente- en verbruikersmarkte
Die verkooppryse vir aartappels het oor tyd en tussen lande, op beide produsente- en verbruikersmarkte, aansienlik geskommel, gedeeltelik as gevolg van die sterk jaarlikse skommelinge in produksie (sien figuur 3). Daar is ook dikwels verskille in die prysontwikkeling tussen die twee markte vir dieselfde jaar en die lidstaat,
Aartappels is hoofsaaklik op die interne mark van die EU verhandel: Frankryk, Nederland en Duitsland was die voorste handelaars
Lidstate het in 2018 ongeveer 7 miljoen ton aartappels onder mekaar verhandel (handel binne die EU), waarvan die markwaarde 1,7 miljard euro was (0,05 en 160% van alle uitvoer binne die EU). Standaardtafel (hoofgewas) aartappels was verantwoordelik vir twee derdes (65,5 en#160%) van die totale aartappeluitvoer binne die EU in waarde, saad aartappels was verantwoordelik vir 'n kwart (25,2 en#160%) van die totale vroeë aartappels wat 7,6 uitgemaak het. 160%, met stysel aartappels wat die oorblywende 1.8 en 160%uitmaak. Drie lidstate was verantwoordelik vir tweederdes van die binne-EU-uitvoer van aartappels in waarde: Frankryk (28,0 en#160%), Nederland (23,3 en#160%) en Duitsland (16,8 en#160%). Terwyl Frankryk en Duitsland die belangrikste uitvoerhandelaars in aartappelgewasse was (onderskeidelik 36,8 % en 21,7 % van die intra-EU-totaal), was Nederland alleen verantwoordelik vir meer as die helfte (58,2 & #160%) van die waarde van alle aartappelmoere wat binne die EU en Ciprus verhandel word (24,9 en#160%) was die belangrikste handelaar binne vroeë EU-aartappels.
EU -invoer van aartappels was geneig om 'vroeë aartappels' te wees
In vergelyking met die omvang en waarde van handel binne die EU, het die EU min aartappels uit lande buite die EU ingevoer: die EU het 355 800 ton uit die buiteland ingevoer, ter waarde van 127,9 miljoen euro. Bietjie meer as driekwart (78,7 en#160%) van hierdie invoer was vroeë aartappels: 280 000 ton (ter waarde van EUR 99,7 miljoen) het die Europese mark betree, hoofsaaklik uit Egipte (61,3 en#160%) en Israel (37,2 en#) 160%).
Die EU is 'n netto uitvoerder van saad en aartappelgewasse, en Nederland was die grootste handelaar
Die EU is 'n netto uitvoerder van aartappels. In 2018 het dit 1,1 miljoen ton aartappels uitgevoer met 'n waarde van EUR 495 miljoen (0,03 en 160% van die totale waarde van uitvoere buite die EU). Hierdie uitvoere was hoofsaaklik moere (71,6 % in terme van die totale waarde van aartappeluitvoer en 54,4 % in volume) en aartappelgewasse (27,0 % in waarde en 44,0 % in volume). Die uitvoer van vroeë en stysel aartappels was byna onbeduidend. Egipte en Algerië was die EU se grootste uitvoermarkte vir aartappels buite die EU (onderskeidelik 10,2 % en 10,0 % van die volume en 13,9 % en 13,8 % van die waarde), beide uitsluitlik vir moere. Noorweë was die grootste invoerder van aartappelgewasse (10,1 en 160% van die volume en 14,7 en 160% van die waarde). Gegewe die belangrikste uitvoermarkte, is die oorgrote meerderheid van die aartappeluitvoer per see vervoer (78,7 en 160% in hoeveelheid) eerder as op die pad (21,1 en#160%). Onder die lidlande was Nederland die voorste uitvoerder van#911 en#93 na lande buite die EU, wat meer as die helfte van alle uitvoere buite die EU van aartappels uitmaak, beide in terme van waarde (58,5 en#160%) en volume (54,7 en#160%). Om dit in 'n konteks te plaas, was Frankryk die volgende grootste uitvoerder, wat verantwoordelik was vir 'n bietjie meer as 'n sewende van die aartappeluitvoere buite die EU (13,7 en 160% in waarde en 13,8 en 160% in volume).
Verwerkte aartappels (hoofsaaklik as bevrore skyfies en chips) was in 2017 10 miljard euro werd, oftewel 1,5% van die totale waarde van die produksie in die voedselindustrie in die EU
Behalwe dat dit direk verbruik word en verhandel word as 'n rou produk, word aartappels verwerk tot vier hooftipes produkte: bevrore aartappels, gedroogde aartappels, bereide of bewaarde aartappels en aartappelstysel (sien tabel 7). Die totale waarde van die verwerkte aartappelproduksie in die EU het in 2017 10,0 miljard beloop, oftewel 1,5% van die produksiewaarde van die hele Europese voedselbedryf. Bevrore skyfies en chips was die belangrikste produkte wat produksiewaarde betref
Die EU was 'n netto uitvoerder van verwerkte aartappels, dit het verwerkte aartappels ter waarde van EUR 6,2 miljard in 2017 uitgevoer en verwerkte aartappels ter waarde van 4,5 miljard. Binne die EU was die verwerking van aartappels hoofsaaklik in ses lidlande: Nederland, België, die Verenigde Koninkryk, Frankryk, Duitsland en Italië. Om die vertroulikheid van data kan presiese data nie gepubliseer word nie.
Brondata vir tabelle en grafieke
Die tabelle en syfers van die EU -aartappelsektor
Die statistiese inligting in hierdie publikasie word verkry uit die Eurostat -databasis, beskikbaar op die Eurostat -webwerf.
Statistiek oor gewasproduksie
Statistieke oor gewasprodukte word verkry deur steekproefopnames, aangevul deur administratiewe data en ramings gebaseer op deskundige waarnemings. Die bronne wissel van een EU -lidstaat na 'n ander weens nasionale toestande en statistiese praktyke. Nasionale statistiese institute of ministeries van landbou is verantwoordelik vir die insameling van data in ooreenstemming met die EG -regulasies. Die afgehandelde data wat aan Eurostat gestuur word, is so geharmoniseerd as moontlik. Eurostat is verantwoordelik vir die opstel van EU -aggregate. Die statistieke wat oor landbouprodukte versamel is, dek meer as 100 individuele gewasprodukte. Inligting word ingesamel vir die oppervlakte wat verbou word (uitgedruk in 1 000 hektaar), die hoeveelheid geoes (uitgedruk in 1 000 ton) en die opbrengs (uitgedruk in 100 kg per hektaar). Vir sommige produkte kan data op nasionale vlak aangevul word met streeksstatistieke op NUTS -vlak 1 of vlak 2.
Statistiek oor die struktuur van landbouhoewes (FSS)
Elke tien jaar word 'n uitgebreide boerdery -struktuuropname (FSS) deur die EU -lidlande uitgevoer (die volle omvang is die landbousensus), en tussenmonsteropnames word twee keer tussen hierdie basiese opnames uitgevoer. Die statistiese eenheid is die landboubedryf waar die EU -lidstate inligting van individuele landbouhoewes versamel, wat die volgende insluit:
landelike ontwikkeling (byvoorbeeld ander aktiwiteite as landbou)
bestuur en insette in plaasarbeid (insluitend ouderdom, geslag en verhouding met die houer).
Opmetingsdata word op verskillende geografiese vlakke (lande, streke en vir basiese opnames ook distrikte) saamgevoeg en gerangskik volgens grootteklas, gebiedstatus, regstatus van die onderneming, objektiewe gebied en boerderytipe. In die FSS is organiese data versamel sedert die 2000 -sensus.
Ekonomiese rekeninge vir die landbou (EAA)
Data oor EAA bied 'n insig in:
die ekonomiese lewensvatbaarheid van die landbou
die bydrae van die landbou tot die rykdom van elke EU -lidstaat
die struktuur en samestelling van landbouproduksie en insette
die vergoeding van produksiefaktore
verwantskappe tussen pryse en hoeveelhede van beide insette en uitsette.
Die produksie van landbouaktiwiteite sluit in verkoopte produkte (insluitend handel in landbougoedere en dienste tussen landbou-eenhede), voorraadveranderinge, produksie vir eie finale gebruik (eie finale verbruik en bruto vaste kapitaalvorming op eie rekening), produksie wat vir verdere verwerking deur landbouprodusente, sowel as die verbruik van veevoerprodukte binne-eenheid.Die produksie van die landbousektor bestaan ​​uit die som van die opbrengs van landbouprodukte en die goedere en dienste wat geproduseer word in onafskeidbare nie-landbou-sekondêre aktiwiteite, dier- en oesopbrengs is die belangrikste produkkategorieë van landbouproduksie.
Eurostat versamel ook jaarlikse landboupryse (in beginsel netto BTW) om die landbouprysvlakke tussen die EU -lidstate te vergelyk en om verkoopskanale te bestudeer. Kwartaallikse en jaarlikse prysindekse vir landbouprodukte en die produksiemiddele daarenteen word hoofsaaklik gebruik om prysontwikkelings en die uitwerking daarvan op landbou -inkomste te ontleed. Verkooppryse word in die eerste bemarkingsfase (vervoer uitgesluit) aangeteken. Landbouprysindekse word verkry deur 'n basis-geweegde Laspeyres-berekening (2010 = 100), en word uitgedruk in nominale terme of as afgeblaasde indekse gebaseer op die gebruik van 'n implisiete deflator vir verbruikerspryse (HICP).
COMEXT -databasis oor handel in die EU
COMEXT is die Eurostat -verwysingsdatabasis vir internasionale handel. Dit bied nie net toegang tot beide onlangse en historiese data van die EU -lidlande nie, maar ook tot statistieke van 'n aansienlike aantal derde lande. Gesamentlike internasionale handel en gedetailleerde statistieke wat vanaf die Eurostat -webwerf versprei word, word opgestel uit COMEXT -data volgens 'n maandelikse proses. Omdat COMEXT daagliks opgedateer word, kan data wat op die webwerf gepubliseer word, verskil van die data wat in COMEXT gestoor is in geval van onlangse hersienings. EU -data word saamgestel volgens gemeenskapsriglyne en kan dus verskil van nasionale data wat deur die lidlande gepubliseer word. Statistieke oor handel buite die EU word bereken as die som van die handel van elk van die 28 lidlande met lande buite die EU. Met ander woorde, die EU word as 'n enkele handelsentiteit beskou, en handelsstrome word binne en buite die gebied gemeet, maar nie daarin nie. Die belangrikheid van die interne mark van die EU word onderstreep deur die feit dat die verhouding tussen goedere binne die EU hoër is as die handel buite die EU in goedere in die meeste EU-lidstate, met enkele uitsonderings. Die variasie in die verhouding van die totale handel in goedere wat handel dryf binne die EU, weerspieël tot 'n mate historiese bande en geografiese ligging.
PRODCOM, databasis oor die vervaardiging van vervaardigde goedere
PRODCOM is die opname van die Europese Unie (EU) wat statistieke bevat oor die produksie van vervaardigde goedere. Die Prodcom -opname dek die mynbou-, steengroef- en vervaardigingsektore, met ander woorde NACE Rev. 2 Afdelings B en C. Prodcom -statistieke is gebaseer op 'n lys produkte genaamd die Prodcom -lys wat uit meer as 3 800 opskrifte bestaan, en wat elke jaar hersien. In die lys word produkte op 'n 8-syfervlak uiteengesit-slegs inligting op hierdie gedetailleerde vlak kan in die Prodcom-databasis gevind word, aangesien produksiedata vir verskillende produkte nie altyd sinvol saamgevoeg kan word nie. Die doel van Prodcom -statistieke is om vir elke produk in die Prodcom -lys te rapporteer hoeveel produksie gedurende die verwysingsperiode verkoop is. Dit beteken dat Prodcom-statistieke betrekking het op produkte (nie op aktiwiteite nie) en dus nie streng vergelykbaar is met aktiwiteitsgebaseerde statistieke soos strukturele besigheidsstatistieke nie. Soms kan die data vir sommige produkte nie gerapporteer word nie, byvoorbeeld as 'n onderneming nie die volume in die vereiste meeteenheid kan rapporteer nie. In hierdie gevalle maak óf die nasionale statistiekkantoor óf Eurostat ramings sodat volledige EU -totale gepubliseer kan word. In sommige gevalle versoek die nasionale statistiese owerheid dat die data van 'n spesifieke produk vertroulik gehou word. Dit kan byvoorbeeld gebeur as daar slegs een produsent in die land is, sodat die gepubliseerde data direk na die produsent verwys. Eurostat is wettig verplig om sodanige vertroulikheid te respekteer, maar mag die vertroulike bedrag in EU -totale gebruik, solank dit nie onthul word nie. As dit nie moontlik is nie, word die EU -totaal afgerond sodat 'n geskatte syfer gegee kan word sonder om die vertroulike data bekend te maak. Die afrondingsbasis word ook getoon om die omvang van moontlike ware waardes van die totaal aan te dui.
Kyk die video: Wat is die belangrikste? (Januarie 2022).
Copyright 2022 \ Wat was die belangrikste in- en uitvoer van Duitsland en Frankryk van 1850-1915?...