Vietnam oorlog - Inligting - 2022
Daar was baie militêre konflikte in die geskiedenis van die vorige eeu. Noord-Viëtnam het ook die oorlog betree, wat ondersteun is deur die sosialistiese state onder leiding van China en die USSR.
In 1964-1972 was dit die Vietnamoorlog wat die belangrikste onderwerp in die lewe van die Amerikaanse samelewing geword het. In Vietnam self is meer as 1,3 miljoen plaaslike soldate en 2 miljoen burgerlikes dood. Die oorlog het gedryf as 'n stukrag vir die opkoms van 'n anti-oorlog sentiment, die hippie-beweging het verskyn. Amerika het die probleme van massaverlatenheid en die 'Viëtnamese sindroom' in die gesig gestaar.
Ondanks die feit dat die oorlog wyd in die pers gedek is, was daar baie mites daaroor. Sommige is nie eens deur geskiedkundiges geskep nie, maar deur die stryders self. Gerugte is nie net deur Amerikaners versprei nie, maar ook deur ons landgenote. Sommige van hierdie wanopvattings word in ons artikel ontbloot.
Die gemiddelde ouderdom van 'n Amerikaanse infanterie was 19 jaar oud. Volgens hierdie mite het die Amerikaanse owerhede heeltemal onvoorbereide soldate 'groen' in die stryd gewerp. In werklikheid was die gemiddelde ouderdom van infanterie in Vietnam 22,8 jaar. Voor 20 jaar kon niemand, ongeag die sosiale status, by die leër ingeskryf word nie. Ter vergelyking is die gemiddelde ouderdom van 'n soldaat in die Tweede Wêreldoorlog 26 jaar oud.
Die meeste veterane van Viëtnam het by die weermag aangesluit. Meer as twee-derdes van die soldate wat in Viëtnam gedien het, was vrywilligers. Maar vir die Tweede Wêreldoorlog was dieselfde verhouding vir dienspligtiges. Ter vergelyking was daar in die Eerste Wêreldoorlog 60%, en in die Koreaanse oorlog was dit al 27%. Van diegene wat in Vietnam dood is, was 70% vrywilligers.
Tydens die Vietnamoorlog is 'n onevenredige aantal swartes dood. Van die Amerikaanse soldate wat in die oorlog gedood is, was 86% witvelle, en een uit elke agt Amerikaners. Slegs 1,2% van die dood is van ander rasse.
Die Viëtnam-oorlog was net so intens soos die Tweede Wêreldoorlog. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die gemiddelde voetsoldaat in die streek net 40 dae geveg in vier jaar gehad. Maar in Vietnam het die gemiddelde infanterie jaarliks ​​240 dae geveg. Dit het moontlik geword danksy die mobiliteit van helikopters.
Swart sifilis het in Vietnam versprei. Tydens die gevegte het die seksuele losbandigheid van die soldate tot 'n uitbreek van geslagsiektes gelei. Teen hierdie agtergrond het die legende van Black Syfilis verskyn. Die soldate het gesê dat hy deur plaaslike prostitute oorgedra is en nie op die behandeling gereageer het nie. Daar word geglo dat militêre dokters pasiënte in die geheim eenvoudig na 'n afgeleë eiland, 'n kolonie of 'n drywende hospitaal vervoer het. Daar is die soldate dood. Die families van die slagoffers is spoorloos ingelig oor die Amerikaner se verdwyning. Sommige het gesê dat die geheimsinnige eiland naby Okinawa geleë is, ander het dit in die Filippyne geleë, en nog ander - op die eiland Kon-Son, waar die gevangenis "Tiger Cages" geleë was. Terselfdertyd noem die mite in verskillende verklarings altyd dieselfde aantal slagoffers - een en 'n half duisend mense. Ek moet sê dat die dokters self nie haastig was om hierdie stelling bloot te lê nie. Die verspreiding van die mite het immers daartoe bygedra om soldate van onbeskermde kontak met prostitute te voorkom. Geen dokumentêre bewyse is vir die legende gevind nie.
Talle wit Amerikaners het aan die Viët Kong-kant geveg. Die Amerikaners het 'n gerug gedeel dat hul voormalige kollegas, wat woestyn geword het, vir die vyand veg. Terselfdertyd is die verraaier noodwendig as listig en dapper beskryf, en op sy liggaam was die een of ander belangrike staatstoekenning. Daar is gerugte dat die megafoonafbrekers Amerikaners versoek om oor te gee. Daar is eintlik net een amptelik geregistreerde saak van 'n soldaat wat na die kant van die Viet Cong oorgaan. Privaat Bobby Garwood, 'n mariene, het 'n verraaier geword. Ek moet sê dat so 'n mite tydens die Filippyns-Amerikaanse oorlog in 1899-1901 deur die leër gewandel het. 'N Ander weergawe van hierdie mite sê oor talle Europese vrywilligers (Russe, Franse) of huursoldate wat veg vir die Viëtnamese.
Vietnamese gevangenes is gemartel. Amerikaanse soldate het geglo dat hul teenstanders die lyke van gevangenes bespot het. Hulle het gepraat oor die gesnyde geslagsdele wat in die mond van die slagoffer gegooi is, oor die koppe op die klippe. Psigiaters het gereeld verhale van post-traumatiese stresoldate teëgekom wat marteling meld. Ooggetuies van hierdie gebeure het egter nie iets soos hierdie gesien nie. Alhoewel Amerikaanse krygsgevangenes in moeilike omstandighede aangehou is, is marteling slegs in uitsonderlike gevalle gebruik. Die Viëtkong het geen operasionele inligting nodig gehad nie - dit is ruimhartig deur die burgerlike bevolking gedeel. Die gevangenes moes op 'n klein dieet onder streng beheer leef. Terselfdertyd was die toestande van die Viëtnamees self nie veel beter nie. Die film "Deer Hunter" wys hoe gevangenes gedwing word om Russiese roulette te speel, maar sulke getuienis is nie gedokumenteer nie.
Vietnamese prostitute plaas skeermesse in hul vaginas. Hierdie mite het selfs die oorlog oorleef. Daar is gesê dat Viet Cong-agente voorgegee het dat hulle prostitute is, en dan lemme in hul geslagsdele geplaas en beseerbare Amerikaanse soldate beseer het. En terwyl dié wat bloei, op die grond rol, gly die vrouens weg. Die oorsprong van hierdie mite is die Japannese legendes van vroulike ninja wat na bewering silinders met giftige dorings in hul vaginas geplaas het. Diegene wat die risiko loop om hulle mee te kopuleer, is onmiddellik dood.
Viet Cong het boë na Amerikaanse helikopters geskiet. Die Amerikaners het geglo dat hul teenstanders geleer het hoe om kragtige boë van bamboes, toue en borde te maak. Helikopters en laagvliegtuie is van hierdie ongewone wapen afgevuur. Daar word gesê dat een vlieënier selfs deur 'n skoot van so 'n kruisboog doodgemaak is dat die vliegtuig se vliegtuig dikwels deurboor is. Gerugte het 'n Viëtnamese oefenkamp getrek waarin hulle op 'n skokvliegtuig afgly wat langs 'n tou gly. Natuurlik het dit in werklikheid nog nooit gebeur nie as gevolg van die ondoeltreffendheid van so 'n wapen.
Tydens die Vietnamoorlog het die Amerikaners baie helikopters verloor. Statistieke toon dat die weermag gemiddeld een gevegsvoertuig in 18.000 soorte verloor het. Vir toestande van intense vyandigheid is hierdie aanwyser eenvoudig uniek in die doeltreffendheid daarvan.
Gangsters het heroïne in soldate se kiste vervoer. Mafioso Frank Lucas het vertel hoe hy uit Suidoos-Asië heroïne in die kiste van dooie soldate vervoer het. Hierdie episode is selfs opgeneem in die film "Gangster". In werklikheid is heroïne vervoer, maar nie op hierdie manier nie. Hulle het hom in meubels versteek. Dit is gesê deur die verskaffer van Lucas, wat hom in 'n leuen vasgelê het, en die agent vir die stryd teen dwelms, Charles Lutz, wat die hoëprofielsaak ondersoek het.
Sowjet-spesiale magte het 'n helikopter van die Amerikaners gekaap. Daar word baie geskryf oor hoe Sowjet-militêre saboteurs in direkte kontak met die Amerikaners gekom het. Die skrywers van hierdie verhaal maak egter onmiddellik 'n voorbehoud dat daar geen amptelike inligting hieroor is nie. Die hardste verhaal was die aanval in Mei 1968 op die Flying Joe-kamp. Die skeppers van die mite beweer dat 9 Sowjet-spesiale magte 'n geheime Amerikaanse helikopterbasis aangeval het en die Super Cobra daarvandaan gekaap het. Maar daar was nog nooit so 'n basis in Amerikaanse bronne nie, sowel as die geskiedenis van die kaping van die helikopter. Die geskiedenis was toegegroei met legendes, die aantal verwoeste toerusting het toegeneem, net soos die gedoodte wagte.
Baie Russiese bekendes het in Viëtnam geveg. Die reisiger F. Konyukhov, die skrywer V. Ledenev, die stuntman V. Zharikov het op verskillende tye aan hul deelname aan die konflik vertel. Vir die eerste was die vermelding van Vietnam PR. Die Belo-Russiese skrywer Ledenev het selfs verhale gepubliseer oor 'n spesiale operasie in Vietnam. Maar hierdie verhale is onmiddellik gekritiseer deur veterane en kundiges vanweë lae detail en talle teenstrydighede.
Die USSR het Amerikaanse krygsgevangenes uit Viëtnam aangehou. Hierdie mite verskyn danksy 'n onderhoud met die voormalige KGB-generaal O. Kalugin. Maar hy het self nie die gevangenes gesien nie, maar verwys na die getuienis van sommige derde partye. Nodeloos om te sê, daar is geen dokumentêre bewyse hiervoor gevind nie.
Amerikaanse tegnologie is noukeurig deur Sowjet-tegnici bestudeer. Militêre en burgerlike amptenare, toetsvlieëniers en vliegtuigontwerpers verberg nie die feit dat die vasgevangde A-6, F-4, F-5, F-111 vliegtuie en hul individuele dele noukeurig in die USSR bestudeer is nie.
Die oorlog is tussen Amerika en Vietnam gevoer. Talle films wys hoe Amerikaners teen die kommuniste veg. In werklikheid is die belangrikste gevegte tussen die leërs van Suid- en Noord-Viëtnam geveg. Te midde van die oorlog het 'n paar ander volke ook ingegryp, wat dit iets van 'n repetisie vir die Derde Wêreldoorlog gemaak het. Suiderlinge het saamgespan met Amerikaners, Australiërs, Nieu-Seelanders en Asiërs (Thailand, Taiwan, Suid-Korea, die Filippyne). Die Chinese en Noord-Korea het die kommunistiese kant gehelp.
Ho Chi Minh en generaal Vo Nguyen Giap het die kommunistiese magte gelei. Geleidelik val die Ystergordyn, en ons leer meer en meer oor die geheime van die Kommunistiese China en die gedrag van die party tydens die oorlog. Onlangs gepubliseerde dokumente het getoon dat die aanvaarde siening van leiers gebrekkig is. Ho Chi Minh was 'n magtelose figuur wat 'n algehele oorlog teen die Suide en die Amerikaners teengestaan ​​het. En generaal Vo Nguyen Giap, wat tydens die oorlog met Frankryk beroemd geword het, was ook op die kantlyn van werklike mag. In werklikheid is Noord-Viëtnam gelei deur die algemene sekretaris van die Sentrale Komitee van die Kommunistiese Party Le Duan en sy "regterhand", Le Duc Tho. Hierdie egpaar het die belangrikste besluite geneem en die land op 'n militêre pad gedwing om die konflik op te los.
Die geveg is slegs in Suid-Viëtnam geveg. Baie mense dink dat die geveg slegs in die suide van die land was. Maar die Noord-Vietnamese troepe het ook die gebied van Laos en Kambodja binnegeval, van daar het hulle die vyande aangeval. Hierdie lande het ook die bomaanval oorleef, wat vandag beïnvloed word. Vir elke Laotiër was daar 'n ton plofstof. Kambodja het 'n bietjie beter gevaar - dit is 'n paar keer deur die Amerikaners en die Suid-Viëtnamese bestry. 3,5 keer meer bomme is op die land laat val as op Japan tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Amerika in Vietnam het nog nie 'n enkele stryd verloor nie. Hierdie mite verskyn te danke aan kolonel Harry Summers, wat tydens 'n vergadering met sy Viëtnamese kollegas gesê het dat hulle nog nooit die Amerikaners verslaan het nie. Maar die teenstander maak beswaar dat selfs al is dit so, dit nie meer saak maak nie. In werklikheid is dit naïef om te dink dat die Amerikaners in 'n reeks gevegte nie toegegee het nie en nie teruggetrek het nie. Die kommuniste het verskeie belangrike oorwinnings behaal, die opvallendste was die stryd om die Ripcord-basis. Die Amerikaners kon 'n paar jaar nie meer van hierdie nederlaag herstel nie.
Die Vietnam-oorlog was meestal guerilla. Aan die begin van die oorlog het Suid-Viëtnam en hul bondgenote die Viëtkong in die oerwoud geveg. Maar met die ontwikkeling van die oorlog, is meer en meer magte van die noordelikes na die front gestuur. Die oorlog het van 'n partydige oorlog verander in 'n volwaardige reeks gevegte met tenks en artillerie. Die Paasoffensief van 1972 was die grootste grondoperasie sedert die Koreaanse Oorlog. Die verliese van die kante het tienduisende soldate beloop, terwyl die noordelikes nog 500-700 tenks verloor het.
Kennedy wou Amerika uit hierdie oorlog haal. Kennedy het honderde mites oor homself gebore, waarvan een Vietnam betref. Die president het gesê dat hy geveg het om Amerika uit die oorlog te hou. In werklikheid, toe Kennedy aan bewind gekom het, was sy land reeds betrokke by vyandighede. En hy het self die manier gesien om die probleem met behulp van wapens op te los. Op 2 September 1963 het die politikus gesê dat dit heeltemal verkeerd sou wees om Viëtnam te verlaat, want dan sal die kommuniste die hele Suidoos-Asië beheer. Hulle sal Birma en Indië oorneem.
Die Amerikaanse media het negatief oor die konflik berig. Baie mense glo dat die Amerikaners nie op die slagveld verloor het nie, maar in hul vaderland, weens die negatiewe dekking van gebeure deur joernaliste. Dit was die media wat alles gedoen het om die moraal van dienspligtiges en soldate te verlaag. In daardie jare was die pers die voertuig vir die Amerikaanse politiek. In 1968 was daar 'n bloedbad in Songmi. Amerikaanse soldate het weerlose burgerlikes doodgemaak en vroue verkrag. Maar die pers het verkies om nie die saak op te blaas nie. Die media het die staat bedien deur in die behoeftes van Amerikaners en hul doelstellings te voorsien. Die nuus oor die gruweldade van die soldate kom slegs uit klein alternatiewe bronne. En ná die slagting het veterane aan verskillende koerante geskryf en gevra om die gebeure te dek. Maar niemand het dit gewaag om 'n skandaal aan te wakker nie. Slegs anderhalf jaar later het 'n klein koerant daardie verskriklike verhaal gepubliseer, en selfs dan, omdat dit op vriendelike voet met die spreker Seymour Hersh was.
Amerikaanse troepe was gebaseer in die oerwoud. In werklikheid was 75% van die Amerikaanse troepe permanent in basisse gebaseer. Hulle is soos klein eilande van die moederland gemaak. Baie van die geriewe wat in die Verenigde State aanwesig is, is hier herskep. En hoewel iemand in die oerwoud moes veg met saboteurs in Viet Cong, kon die meeste van die soldate net beseer word deur sporttoerusting. Partye in Saigon was ook gewild.
Tydens die oorlog het die Sowjet-vliegtuie 'n volledige meerderwaardigheid as die Amerikaanse. Op die MiG-17 en sy Chinese weergawe J-4/5 het die Viëtnamese 13 F-4's neergeskiet, 'n paar meer van die J-6 ('n variasie van die MiG-19). Maar die Amerikaners op hul Phantoms het 57 MiG-17 in sy verskillende variasies, 5 MiG-19 en 54 MiG-21, doodgeskiet. As ons die nuutste F-4 en MiG-21 direk vergelyk, dan is die Amerikaanse motor as geheel verslaan. Maar daar moet in gedagte gehou word dat 'Phantom' take ongewoon daarvoor oplos. Daar is dus nog nie nodig om oor volledige superioriteit te praat nie, veral omdat die Amerikaners bloot 'n superieure aantal masjiene gehad het, wat dit moontlik gemaak het om meer beweeglike MiG's suksesvol te weerstaan.