Soos hy sy treffers sing, stroom kinders vorentoe om in die spasie tussen die verhoog en die eerste ry sitplekke aan sy voete te gaan sit. Die kolligte laat hulle hare blink, party staan met hulle voorarmpies op die verhoog en trommel die ritmes op die planke uit. Dis vir my wonderlik om te besef dat hier ‘n uitstekende rolmodel is – gesond, opbouend, heilsaam.
Soos wat ek nou al te wagte is, word ons ook met simboliek gebombardeer, maar ek hou (redelik) goed by. Ek verstaan bv. die verlepte roos in die blombeddinkie en die elektroniese toerusting in die prêmpie. Vanaand se stuk is egter te ernstig vir die skrywer om weer ‘n sydelingse klap in die rigting van populêre Afrikaanse musiek te mik, soos wat sy tot my groot vermaak in die ander twee stukke gedoen het.
Pronk het gepraat van die prentjies wat sy na “Betesda” met haar saamgeneem het. Dis ‘n baie goeie manier om die na-effekte van hierdie stukke te beskryf. Daar is ‘n Babel se prentjies in my kop en ek voel waarlik bevoorreg om sulke Afrikaanse toneel te kon beleef het.