Die redding van die planeet is meer as net oorskakel na hernubare
Hoekom is daar vars hoop vir slagpatiënten wat sukkel om te kommunikeer
'Ek het iets om te sê. Ek wil dit met u deel. " Deur 'n paar sleutels in 'n spesifieke ...
Wat maak dit so moeilik om dwelms te stop?
Die meeste mense wat alkohol en ander dwelms gebruik, doen dit selde en raak nooit afhanklik nie (of ...
Steven Gorelick, Plaaslike toekoms
Foto krediet: Bush Philosopher - Dave Clarke via Foter.com / CC BY-NC-ND.
Onder aktiviste vir klimaatsverandering fokus oplossings gewoonlik op 'n oorgang na hernubare energie. Daar kan verskille wees oor die vraag of dit die beste bereik kan word deur koolstofbelasting, groter subsidies vir wind- en sonkrag, verkoop van fossielbrandstofondernemings, massiewe demonstrasies, wetgewing of 'n ander strategie, maar die doel is oor die algemeen dieselfde: vervang vuil fossielbrandstowwe met skoon hernubare energie. So 'n oorgang kry dikwels 'n betekenis wat verder gaan as die onmiddellike impak daarvan op kweekhuisgasvrystellings: dit sou ons uitbuitende verhouding met die natuur op 'n manier meer omgewingsgesond maak, en ons verhouding met mekaar sosiaal billiker. Deels is dit omdat die fossielbrandstofkorporasies - wat deur die meedoënlose Koch-broers gesimboliseer word - 'n oorblyfsel van die verlede sal wees, vervang deur 'groen' ondernemings en entrepreneurs wat geen genadeloosheid en hebsug van hul voorgangers openbaar nie.
Miskien, maar ek twyfel. Hier in Vermont, byvoorbeeld, is 'n konferensie oor hernubare energie verlede jaar getiteld "Creating Prosperity and Opportunity Confronting Climate Change." Die geleentheid het waagkapitaliste, batebestuursondernemings, prokureurs wat ontwikkelaars van hernubare energie verteenwoordig, en selfs 'n "brandthropoloog" gelok wat advies gee oor "Hoe om Brand Vermont te ontwikkel" in die lig van die klimaatkrisis. Die hoofspreker was Jigar Shah, skrywer van Die skep van klimaatseiendom, wat die byeenkoms opgeblaas het deur te vertel dat die oorskakeling na hernubare energie 'die grootste welvaartsgeleentheid van ons generasie is'. Hy het bygevoeg dat die regering 'n rol daarin speel om die geleentheid te laat realiseer: 'Beleid wat die doeltreffendheid van hulpbronne aanspoor, kan skaalbare winste vir ondernemings beteken.'  As Shah korrek is, kan die winsmotief in minder beleefde ondernemings 'gierigheid' genoem word. - sal nog in die toekoms wees vir hernubare energie.
Maar ten minste sal die hernubare energie korporasies veel meer sosiaal verantwoordelik wees as hul fossielbrandstofvoorgangers. Nie as jy die Zapotec-gemeenskappe in Mexiko se Oaxaca-staat vra nie, wat jou sal vertel dat 'n hernubare energie-onderneming net so meedoënloos as fossielbrandstof kan wees. Oaxaca is reeds tuis aan 21-windprojekte en 1,600-massiewe turbines, met meer beplan. Terwyl die inheemse bevolking met die windturbines op hul gemeenskapslande moet woon, gaan die elektrisiteit na verstedelikte gebiede en nywerhede. Plaaslike mense sê hulle is geïntimideer en mislei deur die windkorporasies: Volgens een inheemse leier, "Hulle dreig ons, hulle beledig ons, hulle spioeneer op ons, hulle blokkeer ons paaie. Ons wil nie meer windturbines hê nie. "Mense het griewe ingedien by die regering (wat die windprojekte aktief bevorder het) en toegang tot ontwikkelingswerwe fisies geblokkeer. 
Dit blyk dat 'n oorgang na hernieubare energie dalk nie so transformatief soos sommige mense hoop nie. Of om homself meer te verklaar, verander hernieubare energie niks van korporatiewe kapitalisme nie.
Dit bring my na die nuwe film, Dit verander alles, gebaseer op Naomi Klein se bestsellersboek en deur haar man, Avi Lewis, gerig. Ek het die film onlangs op 'n skerm gehou deur plaaslike klimaat-aktiviste en ontwikkelaars van hernieubare energie, en was aanvanklik hoopvol dat die film selfs verder gaan as die boek, soos Klein dit stel, "verbind die kolletjies tussen die koolstof in die lug en die ekonomiese stelsel wat dit daar gestel het. "
Maar aan die einde van die film het 'n mens die indruk dat 'n oorgang van fossielbrandstowwe na hernubare energie amper alles is wat nodig is - nie net om klimaatsverandering aan te spreek nie, maar om die ekonomie te transformeer en al die ander probleme wat ons in die gesig staar, op te los. Terwyl die kamera hemelwaarts volg om oewers van sonpanele in China te openbaar of die hoogte styg van meer as 450 meter lange windturbines in Duitsland, lyk dit asof die boodskap is dat die volle toewyding aan hierdie tegnologieë alles sal verander. Dit is verbasend, want Klein se boek weerspreek die manier van dink:
"Oor die afgelope dekade," het sy geskryf, "het baie boosters van die groen kapitalisme probeer om die botsings tussen marklogika en ekologiese grense te verlig deur die wonders van groen tegnologie aan te wakker. Hulle verf 'n prentjie van 'n wêreld wat baie goed kan funksioneer soos dit nou doen, maar waarin ons krag uit hernubare energie kom en al ons verskillende gadgets en voertuie sal soveel meer energie-doeltreffend word dat ons sonder verontrusting kan wegkom oor die impak. "
In plaas daarvan, sê sy, moet ons dadelik minder verbruik. [Maar] Beleid wat gebaseer is op die aanmoediging van mense om minder te verbruik, is baie moeiliker vir ons huidige politieke klas om te omhels as beleid wat mense aanmoedig om groen te verbruik. Verbruik van groen beteken net om een ​​kragbron vir 'n ander, of een model van verbruiksgoedere te vervang, vir 'n meer doeltreffende een. Die rede waarom ons al ons eiers in die groen tegnologie en groen doeltreffendheidmandjie geplaas het, is juis omdat hierdie veranderinge veilig is binne die marklogika. "
Oor die algemeen is Klein se boek baie beter om 'die punte te verbind' as die film. Die boek verduidelik hoe vryhandelsverdragte tot 'n geweldige toename in emissies gelei het, en Klein voer aan dat daar weer onderhandel moet word oor hierdie ooreenkomste op 'n manier wat die emissies en korporatiewe mag sal beperk. Sy sê onder meer "langafstandvervoer moet gerantsoeneer word, gereserveer vir gevalle waar goedere nie plaaslik geproduseer kan word nie." Sy vra uitdruklik vir 'n "sinvolle herokalisering" van die ekonomie, asook om 'n verminderde verbruik en '' bestuurde ontgroening '' in die ryk lande in die Noorde - idees wat waarskynlik die bloed van kapitaliste oral kan belemmer. Sy onderskryf regeringsaansporings vir plaaslike en seisoenale voedsel, sowel as grondbestuursbeleid wat die uitbreiding ontmoedig en plaaslike landbou-energie met lae energie aanmoedig.
Hierdie 6-aksies kan waterskaarsheid verminder deur 2050
Wat sou 'n billike energie-oorgang lyk?
Ek koop nie alles oor Klein se argumente nie: hulle berus baie op ongetwyfelde aannames oor die verloop van ontwikkeling in die wêreldwye Suide, en fokus te veel op die opskaling van die regering en nie genoeg op die afskaling van sake nie. Die 'alles' wat sal verander, lyk soms beperk tot die ideologiese slinger: Na dekades se rigting van die neoliberale, vryemarkregter, glo sy dat dit na links moet swaai omdat klimaatsverandering 'n groot uitbreiding van die regering se beplanning en ondersteuning vereis.
Nietemin het baie van die spesifieke stappe wat in die boek uiteengesit word, die potensiaal om ons ekonomiese stelsel op belangrike maniere te verskuif. Daardie stappe word egter glad nie in die film gegee nie. Die fokus is amper heeltemal op die oorgang na hernubare energie, wat die film verander in wat in wese 'n informercial vir industriële wind en sonkrag is.
Die fliek begin goed en debunker die idee dat klimaatsverandering 'n produk van die menslike natuur is - van ons aangebore gierigheid en kortvisigheid. In plaas daarvan sê Klein die probleem lê in 'n "storie" wat ons vir die afgelope 400-jare gesê het. Die natuur is ons s'n om rykdom te tam, te oorwin en te ontgin. Op dié manier sê Klein, "Moeder Natuur het die ma lode geword."
Na 'n ingewikkelde segment oor die omgewingsramp bekend as die Alberta-teerstrand, fokus die film op voorbeelde van "Blockadia" - 'n term wat deur aktiviste geskep word om plaaslike direkte optrede teen ekstraksiebedrywe te beskryf. Daar is die Cree-gemeenskap in Alberta wat die uitbreiding van die ontwikkeling van teersand beveg; dorpenaars in Indië wat die konstruksie van 'n steenkoolkragstasie versper wat die tradisionele visbestaan ​​sou uitskakel; 'n gemeenskap op die Griekse Halkidiki-skiereiland wat hulle regering en die polisie beveg om 'n oopgroef goudmyn te stop wat 'n gekoesterde berg sou vernietig; en 'n kleinskaalse boerboer in Montana, wat hande vat met die plaaslike Cheyenne-gemeenskap om 'n klomp fossielbrandstofprojekte te verset, waaronder 'n teerpypleiding, 'n skalie-olieprojek en 'n nuwe steenkoolmyn.
Klein impliseer dat klimaatsverandering hierdie geografies uiteenlopende betogings ten grondslag lê en verbind. Maar dit is deels 'n artefak van die voorbeelde wat Klein gekies het, en deels 'n verkeerde lees van die motiewe van die betogers: Wat hierdie gemeenskappe regtig daartoe gedryf het om te weerstaan, is nie klimaatsverandering nie, maar 'n diep gevoel van begeerte om hul tradisionele lewenswyse te handhaaf en grond te beskerm. dit is vir hulle heilig. 'N Vrou in Halkidiki spreek dit so uit:' Ons is een met hierdie berg; ons sal nie daarsonder oorleef nie. " Die bedreiging wat al hierdie gemeenskappe in die gesig staar, spruit in sy kern nie uit fossielbrandstowwe nie, maar uit 'n gulsige ekonomiese stelsel wat hulle en die land wat hulle koester, sal opoffer ter wille van wins en groei.
Die keuse van Halkidiki as voorbeeld ondermyn Klein se konstruksie, aangesien die voorgestelde myn niks direk met fossielbrandstowwe te doen het nie. Dit het egter alles te doen met 'n wêreldekonomie wat groei, korporatiewe wins het, en - soos Griekeland maar te goed weet - skuld. So is dit met al die ander voorbeelde in die film.
Klein se verhaal sou afgekom het as sy die inheemse Zapotec-gemeenskappe van Oaxaca as 'n Blockadia-voorbeeld geprofileer het: Hulle pas die rekening in alle opsigte anders as die feit dat dit hernubare energie maatskappye, nie fossielbrandstofkorporasies is nie, probeer om te sluit. Net so sou Klein se argument gely het as sy inwoners in Indië besoek het wat nie deur 'n steenkoolkragkragsentrale gedreig word nie, maar deur een van Indië se regeringsvrye korporatiewe enklave wat bekend staan ​​as "spesiale ekonomiese sones". Dit het ook protes en polisiegeweld teen dorpenaars aangevoer. In Nandigram in Wes-Bengale is 14-dorpenaars doodgemaak om hul lewenswyse uit die weg te ruim, hulle lande het in 'n ander buitepos van 'n groeiende globale ekonomie verander. 
En terwyl die teersandstreek ongetwyfeld 'n ekologiese ramp is, dra dit baie ooreenkomste met die groot giftige meer op wat een keer die weiveld in Baotou was, aan die rand van China se Gobi-woestyn. Die gebied is die bron van bykans twee-derdes van die wêreld se seldsame aardmetale - gebruik in byna elke hoëtegnologie-apparaat (sowel as in die magnete wat benodig word vir elektriese motors en industriële windturbines). Die mynverwerkings en uitvloeisels van die vele fabrieke wat hierdie metale verwerk, het 'n omgewingsramp van werklike monumentale verhoudings geskep: Die BBC beskryf dit as die "ergste plek op aarde".  'n Aansienlike verswakking van die wêreldwye verbruikersvraag sal help om Baotou se giftige Lake, maar dit is moeilik om te sien hoe 'n verskuiwing na hernieubare energie sal.
Te dikwels word klimaatsverandering as 'n Trojaanse perd gebruik om korporatiewe belange in staat te stel om plaaslike omgewings te vernietig of die bekommernisse van plaaslike gemeenskappe te oorheers. Klein erken dit in haar boek: Deur klimaatverandering slegs op 'n wêreldwye skaal te beskou, skryf sy, ignoreer ons uiteindelik 'mense wat geheg is aan spesifieke stukke grond met baie verskillende idees oor wat' oplossing 'is. Hierdie chroniese vergeetagtigheid is die draad wat soveel noodlottige beleidsfoute van die afgelope jare verenig ... [insluitend] wanneer beleidmakers deur windplase op industriële skaal en uitgestrekte ... sonskemas sonder plaaslike deelname of toestemming. " Maar hierdie waarskuwing is opvallend in die film afwesig.
Klein se uitgangspunt is dat klimaatsverandering die een probleem is wat mense wêreldwyd vir ekonomiese verandering kan verenig, maar daar is 'n meer strategiese manier om dit te ondersoek. Wat ons in die gesig staar, is nie net 'n klimaatkrisis nie, maar letterlik honderde potensiële verwoestende krisisse: daar is die toenemende gaping tussen ryk en arm, eilande van plastiek in die oseane, uitgeputte bogrond en grondwater, 'n toename in fundamentalisme en terreur, die groei van hope giftige en kernafval, die afneem van plaaslike gemeenskappe en ekonomieë, die erosie van demokrasie, die epidemie van depressie, en nog vele meer. Min van hierdie kan maklik gekoppel word aan klimaatsverandering, maar almal kan teruggevoer word na die globale ekonomie.
Hierdie punt word gestel deur Helena Norberg-Hodge, stigter van Local Futures, wat verduidelik hoe 'n afskaling van die korporatiewe geleide wêreldekonomie en die versterking van diverse, gelokaliseerde ekonomieë gelyktydig al die ernstigste probleme waarmee ons te doen kry, insluitend klimaat, sal aanspreek. verander.  Om hierdie rede het Norberg-Hodge 'groot prentjie-aktivisme' om die potensiaal te verenig om aktiviste van klimaatsverandering, kleinboere, vredesadvokate, omgewingsbewustes, groepe vir sosiale geregtigheid, vakbonde, inheemse regte-aktiviste, eienaars van hoofstraatbesighede en vele meer te verenig. onder 'n enkele vaandel. As al hierdie groepe die kolletjies verbind om die korporatiewe geleide ekonomie as 'n oorsaak van die probleme waarmee hulle te staan ​​kom, te sien, kan dit aanleiding gee tot 'n wêreldwye beweging wat kragtig genoeg is om die korporatiewe jagter te stuit.
en Wat regtig kan alles verander.
Hierdie artikel het oorspronklik verskyn op Shareable.net
Plaaslike Toekoms / Internasionale Vereniging vir Ekologie en Kultuur (ISEC) missie is om die ekologiese en sosiale welsyn te beskerm en te vernuwe deur 'n stelselmatige verskuiwing van ekonomiese globalisering na lokalisering te bevorder. Deur middel van sy programme vir optrede vir aksie ontwikkel Local Futures / ISEC innoverende modelle en instrumente om samewerking vir strategiese verandering op gemeenskaps- en internasionale vlak te kataliseer.
Wat Janet Yellen aan klimaatsverandering kan doen as ons tesourie-sekretaris
Hoe die VSA die ekonomiese herstel van COVID-19 bestuur, en die finansiële risiko's van klimaatsverandering ...
Tydens toesluit het reisbeperkings die gebruik van motors en openbare vervoer dwarsoor die Verenigde Koninkryk laat daal ...
Wat die wêreld kan leer uit skoon energie-oorgange in Indië, China en Brasilië
As die wêreld na 'n klimaatversoenbare toekoms wil oorgaan, sal baie nuwe innovasies in ...
Guess Who's Coming to Christmas Dinner
Een van die belangrikste lesse in my Life Coach-opleidingsprogram is die tegniek om opnuut op te stel, om 'n ...