Abraham Lincoln - Geskiedenis Tydlyne - 2021
Abraham Lincoln was tydens die Amerikaanse burgeroorlog president van die Federale (Unie) magte. Lincoln was 'n Republikeinse wat versoening met die Suide (Confederacy) bo-aan sy agenda geplaas het toe die oorlog tot 'n einde gekom het. Baie ander Republikeine was nie so simpatiek teenoor die Suide nie, maar Lincoln het geweet dat as Amerika sou vorder en voortgaan uit die Amerikaanse Burgeroorlog sodra dit klaar was, die versoening die weg was wat voorlê. Wat Abraham Lincoln in die onmiddellike jare na April 1865 sou bereik het, is oop vir bespiegeling. John Wilkes Booth het Lincoln se lewe egter in die Ford's Theatre in Washington DC beëindig, en baie 'Noordelikes' was nie bereid om die medelye met die suide na 1865 te wees soos Lincoln nie.
Abraham Lincoln is op 12 Februarie geboreste 1809 in Hodgenville, Hardin County, Kentucky. Sy ouers was arm en het op die grenslande gewoon. Lincoln het op agt-jarige ouderdom na Indiana verhuis en sy ma is toe hy tien was. Lincoln het as kind weinig keuse gehad, maar om te leer jag hoe hy ook al woon, was die lande vol wilde diere. Teen 1830 het Lincoln in Illinois gewoon.
Ondanks hierdie agtergrond - op plase werk, hout opsplits, in 'n winkel ens. Werk - het Lincoln homself geleer lees en skryf en het hy gefassineer geraak deur die wet en politiek. Hy was simpatiek met die sienings van die Whig-party en in 1834 is Lincoln tot die Illinois-wetgewer verkies. Ondanks die betrokke werk behou Lincoln sy belangstelling in die regte as vak en in 1836 slaag hy hul eksamens. Hy word toe 'n advokaat. Die hoeveelheid werk wat hy as advokaat gedoen het, is beperk tot die grootte van die bevolking waar hy gewoon het - New Salem. Lincoln het daarom besluit om na die hoofstad Springfield te verhuis.
In 1842 trou Lincoln met Mary Todd en twee jaar later gaan hy in vennootskap met William Herndon. Albei mans het goed gevaar en in latere jare het Herndon beweer dat dit sy siening oor slawerny was wat daartoe bygedra het om die toekomstige president se sienings te vorm, aangesien dit 'n onderwerp was wat hulle bespreek het.
Tussen 1844 en 1850 het Lincoln gewerk om sy prokureursfirma op te bou. In 1850 word hy aangestel as prokureur van die Illinois Central Railroad. Lincoln het vinnig 'n reputasie verwerf as 'n gedrewe man wat selde ophou werk het.
In die Illinois State Legislature het Lincoln teen slawerny gepraat, maar dit ook duidelik gemaak dat hy van mening was dat die Suide die reg het om slawe te gebruik, aangesien dit deel vorm van hul huidige stelsel. Lincoln was ook krities oor die aktiwiteite van die American Anti-Slavery Society.
In 1856 sluit Lincoln by die nuutgestigte Republikeinse Party aan. Hy daag die huidige Senator vir Illinois, Stephen Douglas, uit vir 'n plek in die Senaat. Albei mans het oor die Louisiana-aankoop gebots. Douglas het geglo dat elkeen wat na die state wat deur die koop gedek is, verhuis het om die slawe te besit. Lincoln het anders geglo en geglo dat grond wat deur die koop gedek word, slaafvry moet wees.
In 1858 het Lincoln in 'n toespraak wat hy in Quincy, Illinois, gemaak het, duidelik gemaak wat hy oor slawerny dink:
'Die Republikeinse Party vind dit (slawerny) verkeerd - ons dink dit is 'n morele, sosiale en politieke onreg. Omdat ons verkeerd dink, stel ons 'n beleid voor wat dit as verkeerd sal hanteer. Ons sal dit hanteer soos met enige ander verkeerdheid ... en so daarmee handel dat daar uiteindelik 'n belofte van 'n einde daaraan kan wees. '
Die toespraak het die slawe-eienaars van die Suide kwaad gemaak. Hul woede het in 1860 baie groter geword toe Lincoln in die komende nasionale verkiesing as die presidentskandidaat van die Republikeinse Party benoem is. In die verkiesing het Lincoln 1,8 miljoen stemme ingepalm en die verkiesing gewen omdat hy meer state as sy naaste teenstander gewen het.
'N Veel groter aantal mense het egter nie vir Lincoln gestem nie - altesaam 2,8 miljoen - in 'n teken dat baie in die VSA nie met sy standpunte saamstem nie, maar dat die stelsel in sy guns deur die stelsel van die Electoral College geslinger is.
Wat die verkiesing getoon het, was dat Amerika volgens slawerny verdeel is. Al die state wat vir Lincoln gestem het, was slawe-vrye state. Al diegene wat vir een van sy teenstanders gestem het (daar was altesaam drie) was slawestate.
Lincoln het 18 state gewen terwyl sy teenstanders 17 gewen het. Miskien onheilspellender is dat die amptelike demokratiese kandidaat (Stephen Douglas) net een staat gewen het, terwyl die Deep South se kandidaat (John Beckenridge) dertien gewen het. John Bell van die Constitutional Union Party het die ander drie gewen. Die Diep-Suide het nie die nominasie van Douglas as die Demokrate se keuse aanvaar nie, omdat hy as te liberaal en te beïnvloed deur die Noorde was. Beckenridge was hul keuse - 'n harde man wat 'n slawerny het.
Lincoln het sy kabinet met sorg gekies omdat hy wou hê dat dit so volledig as moontlik van alle sienings sou wees. Dit het egter niemand ingesluit wat 'n voorstander van slawerny was nie. Daar was diegene wat geglo het dat dinge soos hulle moet agterbly en dat slawerny kan bly waar dit 'n integrale deel van die staatsekonomie was. Nie een van hulle het daarin geglo om slawerny oor die vasteland uit te brei nie, aangesien die grens verder wes beweeg het.
Lincoln het baie vinnig 'n ernstige probleem gehad wat dreig om die Unie te verbreek. Sewe state, beginnende met Suid-Carolina, is afgesonder van die Unie. Dit was state wat geglo het dat hul lewenswyse verander sou word deur 'n federale regering wat in Washington DC bestaan ​​het, maar geen kennis gehad het van die lewenswyse in die Suide nie. Die sewe state (Suid-Carolina, Mississippi, Texas, Louisiana, Alabama, Georgia en Florida) het die Konfederale State van Amerika gevorm. President Jefferson Davis het aan die hoof gestaan ​​en hy het die voorsprong gekry om 'n Konfederale leër te stig wat 100,000 beloop. Davis het geglo dat al die federale eiendom in die Konfederasie nou daaraan behoort en dit sluit alle federale forte in.
Op 12 Aprilste 1861 het die Konfederale regering die oorgawe van Fort Sumter in Charleston Harbor beveel. Die bevelvoerder daar, majoor Robert Anderson, het geweier en sy fort is 34 uur lank gebombardeer voordat hy oorgegee het.
Lincoln het dit gesien as 'n direkte oorlogsverklaring. Hy het 'n beroep op alle lande getrou aan die Unie gedoen om mans vir die Federale Leër te voorsien. Virginia, Arkansas, Noord-Carolina en Tennessee het geweier en by die Konfederasie aangesluit. Kentucky en Missouri het geweier om mans te voorsien, maar wou nie kant kry nie.
Lincoln het geglo dat die een manier om die Suide te verslaan, haar ekonomie verwurg. Daarom het hy die Anaconda-plan goedgekeur, wat die sorteer om alle hawens in die Suide te versper, sodat buitelandse handel onmoontlik was. Daar was egter te min skepe in die Federale vloot om die 3000 km se kuslyn voldoende te dek. Blokkade hardloop was algemeen en ook baie winsgewend vir die betrokkenes.
Lincoln het die bejaarde generaal Winfield Scott ook oorreed om as bevelvoerder van die Federale (Unie) leër te gaan uittree. Op 75 jaar word Scott beskou as te oud om in staat te wees om die nodige energie te hê om die hele Unie leër te beveel. Generaal Irwin McDowell het hom vervang. Hy is deur Lincoln versoek om die Konfederale leër naby sy nuwe hoofstad, Richmond, te konfronteer. Dit het daartoe gelei dat albei kante teen Bull Run (Julie 1861) en die Unie-leër se nederlaag bots. Dit was 'n groot slag vir Lincoln en 'n groot hupstoot vir Jefferson Davis.
In November 1861 vervang generaal George McClellan McDowell. Hy wou 'n groot aanranding op Richmond hê, omdat hy van mening was dat indien die konfederale hoofstad val, die hele sekessionistiese beweging sou ineenstort. Lincoln beaam McClellan se plan entoesiasties. McClellan het 'n leër van meer as 250,000 man bymekaargemaak vir die aanval op Richmond. Toe het niks gebeur nie.
Lincoln was kwaad oor McClellan se onwilligheid om die vyand te betrek. Lincoln het in Washington veldtogte as politikus gevoer en nie as 'n bevelvoerder in die veld nie. McClellan het geweet dat as hy 'n groot stryd verloor, die pad na Washington oop sou wees vir die konfederale magte. Hy was nie bereid om die kapitaal van die Unie te waag voordat die omstandighede hom pas nie. McClellan se intelligensie het hom ook ingelig (verkeerd soos dit gebeur het) dat die konfederale leër rondom Richmond veel groter was as wat oorspronklik gedink is.
In Januarie 1862 het Lincoln McClellan na Washington opgeroep sodat hy sy gebrek aan optrede kon verklaar. McClellan het aan die vergaderde gesê dat hy moet sorg dat sy onttrekkingsroetes voldoende is voordat hy die vyand betrek het. Sommige op die vergadering het McClellan van lafhartigheid beskuldig en Lincoln het besluit dat hy sy posisie as opperbevelhebber sou gebruik om McClellan te dwing om op te tree. Hy het op 31 Januarie die Algemene Orde Nommer Een uitgereikst. Dit het McClellan beveel om voor 22 Februarie met 'n aanval te beginnd. Hy het dit ook duidelik gemaak dat hy nie die manier waarop Richmond aangeval gaan word, goedkeur nie. Lincoln het hierdie voorbehoud eers teruggetrek toe die meerderheid senior bevelvoerders onder McClellan hul steun aan hom aangebied het en aan Lincoln gesê het dat wat McClellan beplan, die beste pad vorentoe was. Lincoln het egter daarop aangedring dat McClellan 30.000 troepe agtergelaat het ter verdediging van die hoofstad en dat hy hom van die algehele bevel van die Unie-leërs verwyder het.
Terwyl Lincoln as president die reg gehad het om hierdie dinge te doen, moet sy uitspraak bevraagteken word, maar dit was hy wat McClellan, ondanks sy vergelykende jeug op 35, aangestel het om die leër van die Unie te beveel, en nou ondermyn Lincoln die man wat hy aangestel en probeer om in te meng in taktiese en strategiese besluite. Dit was 'n tema wat dwarsdeur die oorlog sou wees. Lincoln het tereg gemeen dat sy generaals aan hom ondergeskik was. Sy oortuiging dat militêre veldtogte slegs gewen kon word deur voortdurend vorentoe te stoot en die vyand te betrek, het nie rekening gehou met wat in die veld aan die gang was nie. Sherman is tydens sy optog deur die Suide gereeld belemmer deur verskriklike weer wat nie bevorderlik was vir 'n aanstootlike veldtog nie - maar Lincoln se opdrag was om ongeag die vyand te bevorder. Dit lyk asof Lincoln geen idee gehad het oor hoe die individu in die veld geraak is nie - die gebrek aan kos, klere, tente, ens. Toe Sherman in 1865 sy teenoorgestelde, Johnston, probeer oorgee deur vredesvoorwaardes aan te bied wat insluit hoe die Suide ná die oorlog sou bestuur word, was Lincoln woedend. Hy kon nie 'n algemene inmenging in politieke kwessies verdra nie, maar was baie gewillig om in militêre sake in te meng - soos McClellan, Sherman en Grant uitgevind het.
Daar was baie simpatie in Washington vir Lincoln in sy omgang met McClellan. Vir baie het McClellan blykbaar nie die Suide wou betrek nie. By een geleentheid het Lincoln aan McClellan gesê: 'As u nie die leër wil gebruik nie, wil ek dit 'n rukkie leen.' Op 7 Novemberste 1862 het Lincoln McClellan van die hand gewys en hom vervang met generaal Ambrose Burnside. Hy is op sy beurt vervang deur generaal JosephHooker ná die nederlaag van die Unie op Fredericksburg. Dit lyk asof Lincoln 'n positiewe verhouding met sy generaals gehad het toe hulle vooruitgegaan het, en dit lyk asof die vyand besig was om terug te trek. Terwyl hy egter die sege op Gettysburg toegejuig het, was Lincoln ook baie bewus daarvan dat die ongevalle tydens hierdie geveg gruwelik was. Maande later, toe Lincoln die amptelike opening van die Gettysburg-gedenkteken bygewoon het, het hy een van die grootste toesprake in die geskiedenis gegee. In die tyd wat sy 'Gettysburg-adres' egter eintlik deur min mense verhoor is, het Lincoln self van mening geword dat dit sekondêr was as ander toesprake wat daar gelewer is. Dit was eers toe dit in die daaropvolgende dae in koerante gedruk is dat mense die eienskappe daarvan besef.
Lincoln se geloof in versoening het hom ook daartoe gelei om die Wade-Davis-wetsontwerp te verwerp - wat in 1864 deur die Kongres aanvaar is; Lincoln het geweier om dit by die wet aan te teken.
Toe dit egter duidelik word dat die Suide die oorlog sou verloor, word Lincoln op baie gebiede hewig gekritiseer omdat hy nie probeer het om 'n onderhandelde vrede te beywer nie. Hy wou onvoorwaardelike oorgawe deur die Suide hê en niks minder nie.
Vir die verkiesingsveldtog van 1864 verkies Lincoln Andrew Johnson as sy lopende maat. Hy is deur generaal George McClellan teengestaan ​​- die man wat deur Lincoln ontslaan is vir sy oneffektiewe leierskap van die Army of the Potomac. Op grond van talle oorwinnings deur Grant en Sherman was die uitslag van die verkiesing selde in twyfel en het Lincoln 'n gemaklike oorwinning behaal. Lincoln het 2,2 miljoen stemme vergeleke met die 1,8 miljoen van McClellan.
Op 4 Aprilste 1865 Lincoln besoek Richmond - 'n paar dae nadat dit op die Unie-troepe geval het. Op 14 Aprilste, Het Lincoln in die kabinet gesê; 'Daar is baie in die Kongres wat gevoelens van haat en regverdigheid het waarin ek nie simpatie het en nie kan deelneem nie.'
Op die nag van 14 Aprilste Lincoln is na die Ford's Theatre in Washington om 'Our American Cousin' te kyk. Tydens die derde daad, John Parker, opgedrade lyfwag van Lincoln, het hy buite die kissie Lincoln en sy gesin gesit en drink. Tydens hierdie verstryking van veiligheid het John Wilkes Booth die president in die agterkant van sy kop geskiet. Booth het uit die teater gevlug en is later deur Federale troepe geskiet. Lincoln is na 'n huis oorkant die teater gebring en is vroeg op 15 April oorledeste 1865.