Ek sal my vriend uiteraard aanraai dat hy nie moet moed verloor nie, maar wanneer hy hom tog op dié vlaktetjie bevind, dan is sy moedverloor uiteraard betreurenswaardig. 'n Mens sou dus rustig kon wonder oor die juistheid van die skryfwyse van die titel van Isak de Villiers se boek Te vroeg vir moedverloor – tensy hy natuurlik bedoel het dat jy te vroeg is vir Moedverloor, maar dat die winkeltjies tog al oop sal wees teen die tyd wat jy Koekenaap bereik. En toe hy kom, gaan hy dadelik na Hom en sê: Rabbi, Rabbi! en soen Hom. Maar die grootste bron van fluisteringe oor hom was dat hy deur sy kennis van die chemie die elikser van die ewige lewe ontdek het. Deur al sy wedervaringe en herverskynings deur die tweede helfte van die agtiende eeu het hy glo glad nie verouder nie en het nooit ouer as vroeg-middeljarig gelyk nie – soos hy uitgebeeld is op die enigste portret wat daar van hom bestaan.