AFRIKAANSE OPSOMMING: In Horatius se Odes, gee hy dikwels spesifieke aandag nie net aan die onderwerp nie, maar ook aan die leser as sy gehoor, of die aangesproke persoon, wat dikwels in die begin van die gedig genoem word: Omdat so 'n kommunikasie die digter in sy eie skepping intrek, is dit sinvol om na hom in daardie konteks as die spreker te verwys. In die wyse waarop daar dan met die aangesprokene gekommunikeer word, word dit duidelik dat Horatius die boodskap van sy gedig nie slegs deur middel van stellings oordra nie, maar dat hy ook deur middel van die wisselwerking tussen die aangesprokene en die spreker, sekere feite impliseer. Die aangesproke persoon, waarop die spreker se houding dan'n reaksie is, word dus vir elke ode gekies om 'n sekere onderwerp of siening te ondersteun. Soos wat elke ode dus verskil, en'n verskeidenheid emosies bevat, verskil Horatius se houdings teenoor sy aangesprokenes drasties. Sy dieper oortuigings bly egter dieselfde. Dit lei die leser tot die besef dat Horatius 'n verskeidenheid "rolle" aanwend om in elke gedig die gewensde effek te verkry. Die werklike wisselwerking is nie tussen die spreker en die aangesprokene nie, maar tussen die digter en die leser. Sommige gedigte bevat geen name van aangesprokenes nie; slegs die rolle wat Horatius as die spreker gebruik. Hierdie rolle word personae genoem en verteenwoordig die digter op 'n aantal realistiese en bo-realistiese vlakke. Die effekte van 'n seleksie personae word in hierdie studie deur middel van analise ondersoek om vas te stel hoe die toepassing van die persona die interpretasie van die gedig beïnvloed. 'n Gesamentlike beskouing van 'n aantal digterlike personae is aanvanklik beplan, met die oog op 'n sintese van die personae, wat moontlik tot die ontdekking van 'n sentrale persona by Horatius sou kon lei. Daar is egter bevind dat die sentrale persoon wat in die komplekse perfeksie van sy werk self sit, dié is van Horatius as digter.