Dit kan hierdie terapeutiese waarde wees wat Krog gedryf het om 'n gedig oor die volksmoord van die Toetsies deur die Hutu's in April 1994 in Rwanda te skryf. Die tema van geweld waar een groep 'n ander uitdelg soos in die konsentrasiekampe, die apartheidsjare en in die politieke gedigte word herhaaldelik benut. Teenoor die tema van geweld staan die tema van genesing, asook dié van die digter binne 'n sosio-politieke konteks. Die naak-gewelddadigste gedig is "klaaglied" (2000:77‐78) oor die Rwandese volksmoord. Die vers kan ook in terme van universaliteit verstaan word, soos Taljard (2006:158) wys deur ooreenkomste tussen die vers en die kunswerke uit te lig.14 Hierdie intertekste "verbind die gedig aan universele wanhoop en aan oorloë en hulle verskrikking oral ter wêreld" (Taljard 2006:158).
Ondanks die naakte geweld in hierdie gedig, is dit Krog se voortreflikste gedig geskryf binne die orale tradisie se bepalings. Daar is die herhaling van die gruwelike refreine, alliterasie ("draf die dood"), 'n musikaliteit aan die versreëls en die beeld van die dood wat telkens herhaal word. Die liriese kwaliteit van die gedig kom paradoksaal voor teen die ontstellende van die massamoord met pangas.
Wanneer die bus terugry deur die donker plantasies, is dit asof ons kan sien hoe maklik die dood deur hierdie velde kon draf, sonder 'n geluid, sonder 'n ritseling, net af en toe 'n skielike metaalknipgeluid. Die dood draf langs die voetpad, in voetsool en kraakbeen draf die dood, een godlose nag in April.
Een het gestruikel, 'n ma met haar kind wat in haar bekken ingekap is, hier is 'n ander een met 'n pienk broekie in haar dybeen ingekeep, 'n string krale hang oor haar vlerkdun bladbeen, babas verbrysel tot 'n turksvymoes. Die geraamtes met verstarde gebare. Elke ledemaat afgewend, elke skedel ontwykend, elke arm versin sy eie stilte. Driehonderd en dertig elke uur vermoor.
Die getuienis wat gelewer is by die Waarheids- en Versoeningskommissie van 1994 tot 1996 het 'n blywende indruk op Krog gelaat. Na die publikasie van Country of My Skull (1998) waarin sy haar eie sekondêre getuienis, sowel as dié van trauma getuies, verwerk en deel met die wêreld, skryf sy die digbundel Kleur kom nooit alleen nie (2000). Daar is heelwat oorvleueling tussen die tekste wat suggereer dat sy steeds gekwel is deur die hartverskeurende getuienis wat sy vroeër aangehoor het. As digter trek sy parallelle tussen die ongeregtigheid van apartheid en die onreg wat geskied het tydens die Anglo-Boereoorlog. Sy plaas dagboeke uit die begin en laaste deel van die twintigste eeu (2000:29‐36) naas mekaar om die lyding tydens die Anglo-Boereoorlog en dié tydens die apartheidsjare te vergelyk. Deur implisiete kommentaar beklemtoon sy die universaliteit van geweld en leed wat nie beperk word deur kleurgrense nie. Sy skryf ook oor ellende in die res van Afrika, spesifiek Rwanda waarin honderde duisende mense gesterf het in 'n burgeroorlog in 1994.
Die leser is deurentyd bewus van Krog se rol as sekondêre getuie: by die Anglo-Boere-oorlogverse het sy waarskynlik vrouekampdagboeke gelees, by die apartheidsgedigte blyk dit dat sy die narratiewe weergee wat sy as verslaggewer by die WVK-verhore opgeneem het en by die Rwandese verse, "klaaglied" en "slaapliedjies vir Ntombizana Atoo" waar sy onderaan die een vers haar persoonlike betrokkenheid aanteken deur haar besoek (of minstens die busrit) in die nabygeleë omgewing aan te dui: "(Kigali/Butari 2000)". Benewens die verwerking van haar eie trauma deur die skryf van hierdie bundel, reik sy ook uit na die leser en vervul sodoende haar etiese plig teenoor die oorlewendes, sy skryf: "ek lê my wang teen joue / en wil in jou inblaas / gee om / gee om" (2000:81).