Wanneer laas het jy iemand se hand geskud of op die wang gesoen om hallo te sê? Die pandemie het hierdie eenvoudige gebare tot 'n einde gebring, terwyl sosiale distansie en streng higiëne-praktyke deel van ons alledaagse lewe geword het as 'n noodsaaklike manier om die verspreiding van die virus tot die minimum te beperk. Maar moet hierdie nuwe manier van interaksie permanent wees?
Sommige kenners meen dat ons nie weer, of selfs nie, na die ou maniere sal terugkeer as die pandemie verby is nie. Anthony Fauci, hoof mediese adviseur van die Amerikaanse president, het gesê, "Ek dink nie ons moet ooit weer hand gee nie". Hy voer aan dat dit die verspreiding van nie net COVID-19 nie, maar ook ander virusse soos griep sal verminder.
Ons stem nie saam nie. Sodra die pandemie onder beheer is en dit veilig geag word, is daar goeie redes waarom ons geleidelik moet begin om sommige van ons ou gewoontes aan te neem: omhels, handdruk en in groepe versamel. In kulture waar sulke gewoontes al eeue gebruiklik is, sal dit sosiale, sielkundige en biologiese voordele bied.
Die verlies aan gemaklike aanraking kan die samelewing as geheel nadelig beïnvloed op 'n manier waarvoor u nie kan vergoed deur die paar mense naaste aan ons of in ons huishouding te omhels nie. Dit kan wees dat, as dit eers veilig geag word, die langtermynvoordele van die handdruk, die drukkie of die soen op die wang die risiko's swaarder kan weeg.
Die belangrikheid van aanraking
Vanaf die oomblik van geboorte verhoog fisiese kontak ons ​​immuniteit, verminder stres en verbind ons met geliefdes. Vel-tot-vel kontak met 'n baba reguleer hartklop, verminder pynreaksies en kalmeer beide moeder en baba emosioneel.
As volwassenes kan fisiese kontak soos om hande vas te hou 'n buffer teen 'n stresvolle ervaring. Fisiese kontak neem ook toe immuunfunksie.
Maak gereed om dit uit te druk. fizkes / Shutter
Op 'n minder intieme vlak is handdruk in baie kulture 'n belangrike sosiale ritueel waardeur vertroue en behoort gevorm en gehandhaaf word. Die filosoof Maurice Merleau-Ponty het die handdruk genoem in sy bespreking van wat hy 'inter-liggaamlikheid' genoem het - dit is die, dikwels stilswyende of onbewuste, wedersydse erkenning van ons verbondenheid as mens.
Die wysheid van skares
In ons navorsing, het ons gevind dat baie mense angstig is om terug te keer na die gewoonte om in groepe bymekaar te kom, selfs nadat die pandemie bedaar het. Hierdie angs is verstaanbaar, maar op die langtermyn moet ons groepbyeenkomste aanmoedig.
Menigtes bied geleenthede vir wat sosioloog Emile Durkheim "genoem hetkollektiewe bruisendheid". Sulke byeenkomste help ons om gesamentlike emosies te vorm en 'vang', wat kan help om die sosiale gom te bied vir solidariteit, samehorigheid en gedeelde identiteit. Dit is goed, mits die stemming positief is, byvoorbeeld by troues, konserte en sportbyeenkomste.
Gedrag wat hier is om te bly
Aangesien optimisme oor entstowwe getemper word deur kommer oor nuwe variante, moet ons besin oor watter gedrag ons na die pandemie moet hou en wat ons moet weggooi.
Die pandemie het baie mense dalk meer bewus gemaak van die rol wat hulle speel in die beskerming van ander, selfs al is hulle miskien nie besonder kwesbaar vir 'n siekte nie. In baie lande het gesondheidsinligtingsveldtogte vroeg in die pandemie gelei tot dramatiese verbeterings in selfversorgde persoonlike higiëne, en baie meer mense verstaan ​​nou presies wat goeie handhigiëne is, die rasionaal daarvoor en die voordele wat dit meebring.
Ons moet aanhou om aanraking te vermy en liggaamlike afstand te doen wanneer ons aan verkoue of griep ly. Maskerdrag, wat al lank in ander kulture gevestig is as 'n manier om ander te beskerm eerder as onsself, word nou gedoen meer wyd verstaan ​​en nagekom word, en baie van ons neem aan dat dit 'n af en toe deel van ons lewens vir die komende jare. Dit is ook 'n goeie ding.
Terugvoer van rituele
Die ingeburgerde aard van sosiale gewoontes en rituele help om te verduidelik waarom sosiale distansie vir so baie so moeilik en so onnatuurlik was. Alhoewel ons, opmerklik genoeg, hierdie gebare en gedrag op kort termyn onderdruk het, is die diepte van sosiale konneksie wat dit skep en simboliseer dalk nie so maklik om op lang termyn te vervang nie.
As dit veilig is om dit te doen, sal beleid wat verhinder dat ons fisies as individue saamkom, gelukkig opgehef word.
Na die pandemie moet ons 'n balans vind tussen die ou en die nuwe normaal. Ons kan die beste stukke van albei neem - om ons behoefte aan fisieke aanraking te herwin, terwyl ons ons nuwe en verbeterde higiëne-gewoontes behou.
Simon Nicholas Williams, Senior lektor in mense en organisasie, Swansea Universiteit en Kimberly Dienes, Dosent in kliniese en gesondheidsielkunde, Swansea Universiteit
Die slaapkamer is die tuiste van ons gebede en drome, ons eensaamheid en seksualiteit. In hierdie innerlike heiligdom, waar geheime en spiritualiteit saamsmelt, werp ons die maskers wat ons in ons openbare lewens en elke aand dra ...
Vertroue ontwikkel. Ons begin as babas met volmaakte vertroue. Dit is noodwendig dat ons ouers of ander familielede vertroue beskadig. Om te genees, moet ons leer wanneer en hoe vertroue herstel kan word. Soos ...