Soms as dinge nie soos ek wil nie, eerder as om terug te sit en dinge te laat gaan, begin ek stoot en skop en probeer om dinge te laat gebeur soos ek wil. Kan jy met hierdie een verband hou? Of dit iets by die werk, of by die huis of waar ookal is, begin ons dapper word en aandring op dinge wat op 'n sekere manier gaan (ons manier) ... selfs wanneer dit duidelik is (ten minste vir ander) dat dinge nie so gaan nie enigsins.
Byvoorbeeld, jy mag aan 'n projek werk en alles, en ek bedoel alles, blyk verkeerd te gaan ... So, wat is ons 'normale' neiging? Ons begin aanhoudend en styfkopig en druk en skuif om te probeer om dit te laat gaan soos ons wil. Ons bly stoot en probeer om dit te laat gebeur, om dit reg te maak ... wat gewoonlik 'n nuttelose eksperiment is. Iets soos om te probeer om die rivier stroomop te laat vloei.
Wat is dit in ons samestelling wat ons daartoe lei om so op te tree? Ons wil ons eie manier hê ... ons wil reg hê ... ons wil voel dat ons in beheer is en dat dinge presies gaan soos ons hulle wil hê ... Tog, wat is die realiteit agter hierdie houding? Is ons motivering as gevolg van onsekerheid? Is dit 'n gevoel dat as ons nie stewig vasdraai om te beheer nie, alles uitmekaar val? Is dit 'n vrees dat dinge nie in ons guns sal uitwerk as ons nie die uitkoms probeer beheer nie?
Vertroue In Iets Of Iemand Ander As Ons
Die oorsaak van hierdie houding blyk basies uit 'n gebrek aan vertroue in die heelal (of God, die Krag of die Lewe, of wat jy ook al kies om daardie Hoër Krag te noem). Ons vertrou nie dat iemand (of iets anders) kan weet wat die beste vir ons is nie. Ons vertrou nie dat daar 'n aangebore intelligensie in alles en almal is nie, en dat as ons net los gaan, dinge sal uitwerk presies in goddelike orde.
Nou pleit ek nie om terug te sit en niks te doen nie, want 'die heelal sal dit hanteer'. Waaroor ek praat, is aktief loslaat ... Lyk soos 'n oksimoron? Miskien, miskien nie. Hier is 'n voorbeeld:
Jare gelede het ek deelgeneem aan 'n tou kursus. Die doel van hierdie naweek werkswinkel was om vrese te breek en om onsself en ander te leer vertrou. Die eerste oefening was om jou oë toe te maak en jouself agteruit te laat val, met die vertroue dat die mense wat aan elke kant van jou gestaan ​​het, jou vang. Hierdie mense was "vreemdelinge" wat ook aan die werkswinkel deelgeneem het. Dit was nie altyd maklik om jou oë toe te maak nie en te vertrou dat iemand daar sal wees om jou te vang as jy geval het. Dit is aktief laat gaan. Jy maak jou oë toe, jy vertrou en jy laat jou gaan.
Ek is veilig! Jy is veilig!
Nog 'n deel van die werkswinkel het 'n hoëdraadwerk gehad ... jy weet, soos in die sirkus waar jy oor 'n draad loop, en dan spring na die trapezenstaaf wat in die verte hang. Ek onthou hoe ek staan, dit lyk vir ure, op daardie draad, kyk na daardie trapezenstaaf en argumenteer met die stemme in my kop. Jy ken die een: "Ek kan dit nie doen nie." "Ja, ek kan "Dit is veilig." "Dit is veilig." "Wat as ek misluk en dit nie maak nie?" "Kom, doen dit!". Dit het gelyk asof my voete aan die draad waarop ek gestaan ​​het lug) maak dit vir my onmoontlik om los te laat en na die trapezenstaaf te spring.
Nou is die gekke ding oor hierdie hele proses dat ek veilig op 'n "tou" aangewend is... Al sou ek die trapezebalk gemis het, sou ek nie op die grond val nie. Tog was my gedagtes versteur by die gedagte om los te gaan, nie bereid om myself te vertrou om die sprong op die teiken te maak nie, en nie bereid om die veiligheidstou aan my middel vas te hou nie. Die aktiewe loslaat het gekom toe ek my tande uiteindelik geknip en gespring het ...
Die ewige veiligheidsreeks
In die "regte lewe" kan ons nie ons veiligheidsreeks sien nie, maar dit is altyd daar. Die Heelal is altyd gereed om ons te vang as ons val. Soms dink ons ​​ons val (misluk), maar ons is eintlik net veranderende aksie of plek. Miskien is ons in 'n ongelukkige huwelik, en die besluit om te skei is eintlik die paspoort na 'n gelukkiger, gesonder lewe. Miskien is ons ongelukkig by ons werk, ons kry nie die bevordering wat ons wou hê nie, of ons word ontslaan en die veiligheidsreeks is dat daar 'n baie beter werk vir ons om die draai wag.
Wanneer ons onsself teen die huidige vind of wanneer ons vind dat alles verkeerd gaan in ons lewe, moet ons stop en vra wat regtig aan die gang is. Staan ons op die hoë draad, onwillig om te vertrou en los te laat? Is die vrees vir die toekoms so boeiend dat ons onwillig is om te vertrou dat iets beter altyd om die draai wag, as ons eers die eerste stap sal neem? Ons kan in die verkeerde rigting wees en die Heelal probeer om ons reg te stel deur allerhande uitdagings te stuur ...
Ons moet aandag gee aan die seine in ons lewe. Hulle is altyd daar ... Wanneer daar iets is, is daar 'n boodskap daar ... Miskien moet ons die situasie anders hanteer. Miskien is ons op die verkeerde plek op die verkeerde tyd, of die regte plek op die verkeerde manier. tyd ... Miskien moet ons rigting verander ... 'n Stryd of enige uitdaging kom altyd met 'n geskenk - 'n boodskap, 'n les, 'n seën.
Om te laat gaan beteken om te vertrou dat die proses van die lewe altyd in balans is en dat wat ook al die uitkoms is, sal dit vir die beste wees. Aktiewe loslaat, beteken dat jy die innerlike wysheid (of intuïsie) volg en doen wat reg voel, terwyl jy vertrou dat enige aksie wat jy neem, ons tot 'n oplossing sal bring ... wat ookal mag wees.
Die deur van alles
deur Ruby Nelson.
Twaalf kort hoofstukke dek die omvang van lewende geestelike waardes - 'n handgrootte handleiding in maklik leesbare styl. "Hierdie klein boekie kan in een middag en / of vir die res van jou lewe gelees word. Ek lees dit baie keer en sal dit baie meer keer lees. Dit is 'n skat buite woorde."