Volgens hom is dit juis die uitdaging van 'n narratiewe teologie, naamlik om 'n brug te slaan tussen die kerk se metanarratief en individuele lewensverhale.
Die idee van 'n Festschrift is waarskynlik juis dít, of behoort dit te wees. Dit behoort nie alleen die feestelike viering van 'n lewe van diens aan die akademie te wees nie, maar 'n geleentheid om te herbesoek en om na te dink oor die trajek van 'n persoon se biografie. Deur dit te doen, word beide die persoon oor wie dit gaan en ons ander wat deelneem aan die skryf van die verhaal, tot nuwe verantwoordelikheid en posisieinname uitgedaag. Of soos Adeney (2009:169) dit stel: 'studying biographies helps to create a shift in consciousness that allows more complex theories to become conscious and useful ...'
Theuns Dreyer se eie persoonlike verhaal verdien refleksie en dit sal hopelik in hierdie bundel gebeur. Sy verhaal mag nie opgaan en verdamp in die groter verhaal van sy kerk nie.
Wat Ellis en Bochner (1996) sê van die 'nuwe etnografie', sou ek ook graag wou bepleit vir 'n 'nuwe Praktiese Teologie', naamlik: