Generaal MacArthur keer terug na die Filippyne - GESKIEDENIS - Inligting - 2022
Nadat hy eiland vir eiland oor die Stille Oseaan gevorder het, waad die Amerikaanse generaal Douglas MacArthur aan wal op die Filippynse eiland Leyte en vervul hy sy belofte om terug te keer na die gebied waarheen hy in 1942 gedwing is om te vlug.
MacArthur, die seun van 'n Amerikaanse burgeroorlogheld, was voor die Tweede Wêreldoorlog die belangrikste Amerikaanse militêre adviseur van die Filippyne. Die dag nadat Pearl Harbor op 7 Desember 1941 gebombardeer is, het Japan sy inval in die Filippyne geloods. Nadat hy teen groot kans gesukkel het om sy aangenome huis te red van die Japanse verowering, is MacArthur genoodsaak om in Maart 1942 die vesting van Corregidor op Filippyne te laat vaar, in opdrag van president Franklin Roosevelt in Maart 1942. By Corregidor en op die Bataan -skiereiland was 90 000 Amerikaanse en Filippynse troepe , wat, sonder voedsel, voorrade en ondersteuning, binnekort sou swig voor die Japannese offensief.
Nadat hulle Corregidor verlaat het, het MacArthur en sy gesin 560 myl per boot na die Filippynse eiland Mindanao gereis en myne, rowwe seë en die Japannese vloot trotseer. Aan die einde van die haarverhogende reis van 35 uur het MacArthur aan die bootbevelvoerder, John D. Bulkeley, gesê: "U het my uit die kake van die dood gehaal, en ek sal dit nie vergeet nie." Op 17 Maart het die generaal en sy gesin aan boord gegaan van 'n B-17 Flying Fortress in die noorde van Australië. Daarna het hy 'n ander vliegtuig geneem en 'n lang treinrit af na Melbourne. Tydens hierdie reis is hy ingelig dat daar baie minder geallieerde troepe in Australië is as wat hy gehoop het. Verligting van sy magte wat in die Filippyne vasgevang was, sou nie eersdaags gebeur nie. Dieper teleurgesteld het hy 'n verklaring aan die pers uitgereik waarin hy sy manne en die mense van die Filippyne belowe het: "Ek sal terugkeer." Die belofte sou sy mantra word gedurende die volgende twee en 'n half jaar, en hy sou dit gereeld in openbare optredes herhaal.
Vir sy dapper verdediging van die Filippyne, word MacArthur bekroon met die Congressional Medal of Honor en gevier as 'Amerika se eerste soldaat'. In beheer van die geallieerde magte in die suidwestelike Stille Oseaan, was sy eerste plig om die verdediging van Australië uit te voer. Intussen het Bataan in die Filippyne in April geval, en die 70 000 Amerikaanse en Filippynse soldate wat daar gevange geneem is, moes 'n dodemars onderneem waarin minstens 7,000 omgekom het. Toe, in Mei, het Corregidor oorgegee, en nog 15 000 Amerikaners en Filippyne is gevange geneem. Die Filippyne was verlore, en die gesamentlike stafhoofde van die VSA het geen onmiddellike planne vir hul bevryding gehad nie.
Na die Amerikaanse oorwinning in die Slag van Midway in Junie 1942, het die meeste geallieerde hulpbronne in die Stille Oseaan gegaan na die Amerikaanse admiraal Chester Nimitz, wat as bevelvoerder van die Stille Oseaan -vloot 'n meer direkte roete na Japan beplan het as via die Filippyne. Onverskrokke het MacArthur 'n groot offensief in Nieu -Guinee begin en 'n reeks oorwinnings met sy beperkte magte behaal. Teen September 1944 was hy gereed om 'n inval in die Filippyne te begin, maar hy het die ondersteuning van Nimitz se Stille Oseaan -vloot nodig gehad. Na 'n tydperk van besluiteloosheid oor die vraag of hulle die Filippyne of Formosa sou binneval, het die Joint Chiefs hul steun agter MacArthur se plan gelê, wat logisties eerder as 'n Formosa -inval uitgevoer kon word.
Op 20 Oktober 1944, 'n paar uur nadat sy troepe geland het, waai MacArthur aan wal op die Filippynse eiland Leyte. Daardie dag het hy 'n radio -uitsending gemaak waarin hy verklaar het: "Mense van die Filippyne, ek het teruggekeer!" In Januarie 1945 val sy magte die hoof Filippynse eiland Luzon binne. In Februarie is die Japannese magte by Bataan afgesny en Corregidor is gevange geneem. Manila, die Filippynse hoofstad, het in Maart geval, en in Junie kondig MacArthur aan dat sy aanvallende operasies op Luzon ten einde loop; hoewel verspreide Japannese weerstand tot in die einde van die oorlog voortduur, in Augustus. Slegs 'n derde van die mans wat MacArthur in Maart 1942 agtergelaat het, het oorleef om sy terugkeer te sien. 'Ek is 'n bietjie laat,' het hy vir hulle gesê, 'maar ons het uiteindelik gekom.'
Shore Party: Die waarheid agter die beroemde MacArthur -foto
Die woede van Douglas MacArthur oor die noodsaaklikheid om in Oktober 1944 (hierbo) in Leyte aan wal te gaan, het verdwyn toe hy die kragtige foto sien.
Ek het kegelfoto's dikwels hul eie verhale - sommige werklik, sommige mites.
Vir meer as 76 jaar draai vrae rondom die beroemde foto's van generaal Douglas MacArthur se strandlandings - eers op Leyte, dan op Luzon - toe Amerikaanse troepe terugkeer om die Filippyne te bevry. Verhale bestaan ​​dat MacArthur, geen vreemdeling in kontroversie of drama nie, die foto's opgevoer het deur verskeie kere aan wal te kom totdat die kameraman die perfekte skoot gekry het, of dat die foto's 'n paar dae na die werklike landing geneem is. Diegene wat teenwoordig was, sê dat nie een van hierdie dikwels herhaalde verhale waar is nie. Maar wat werklik gebeur het, is selfs vreemder as hierdie misleide gerugte.
MacArthur se terugkeer was die hoogtepunt van sy oorlog. In Julie 1941 is hy aangewys as bevelvoerder van die Amerikaanse weermag in die Verre Ooste, insluitend alle Amerikaanse en Filippynse troepe in die Filippyne. In Maart 1942, met Japannese magte wat hul greep om die Filippyne verskerp het, is MacArthur beveel om die eilande na Australië te verlaat. Nadat hy sy bestemming bereik het, beloof hy om die Filippyne te bevry en beroemd te verklaar: "Ek sal terugkeer."
Teen April 1942 het Japannese eenhede wat oor die Filippyne gevorder het, beleërde geallieerde troepe daar genoop om hulle oor te gee. Van toe af was die Filippyne 'die hoofdoel van my beplanning', het MacArthur gesê. Aan die einde van 1944 was hy gereed om sy belofte na te kom - totdat 'n stryd tussen dienste dreig om sy planne te ontspoor.
Die Amerikaanse vloot wou hê Amerikaanse magte moet die Filippyne omseil en eerder Formosa (nou Taiwan) binneval. MacArthur het streng beswaar aangeteken, beide op strategiese gronde en teen sy oortuiging dat die Verenigde State 'n morele plig teenoor die mense van die Filippyne het. Die geskil het tot by Frank Frank D. Roosevelt gegaan, wat hom uiteindelik by MacArthur aangesluit het.
Uiteindelik, op 20 Oktober 1944, het MacArthur sy lang verwagte terugkeer gemaak. Om tienuur het sy troepe aan wal gestorm op Leyte, 'n eiland in die sentrale Filippyne. Die swaarste gevegte het op Red Beach plaasgevind, maar vroegmiddag het die manne van MacArthur die gebied beveilig. Veilig beteken egter nie veilig nie. Japannese skerpskutters bly aktief terwyl vuurwapens en mortier deur die loop van die dag voortgeduur het. Honderde klein landingsvaartuie het die strande verstop, maar die water was te vlak vir groter landingsvaartuie om droog land te bereik.
Aan boord van die USS Nashville twee myl van die see af, kon 'n rustelose MacArthur nie wag om sy voete terug te sit op Filippynse grond nie. Om 13:00 het hy en sy personeel die kruiser verlaat om die rit van twee myl na Red Beach te neem. MacArthur was van plan om op droë grond uit te stap, maar het gou besef dat hul vaartuig te groot was om deur die vlak dieptes naby die kuslyn te vorder. 'N Hulp het die vlootmeester van die vloot gestuur en gevra dat 'n kleiner vaartuig gestuur moet word om dit in te bring. hoeveel sterre hy gedra het. 'Loop in - die water is goed,' grom hy.
Die boog van die landingsvaartuig het geval en MacArthur en sy gevolg het 50 meter deur kniediep water gewaai om land te bereik.
Majoor Gaetano Faillace, 'n weermagfotograaf wat aan MacArthur toegewys is, het foto's geneem van die algemene wat aan wal gaan. Die resultaat was 'n beeld van 'n grys MacArthur met 'n stewige kakebeen, met 'n staaloog terwyl hy die strand nader. Maar wat moontlik as vasberadenheid voorgekom het, was in werklikheid woede. MacArthur was beroerd. Terwyl hy deur die water gly, staar hy dolke na die onbeskaamde strandmeester, wat die generaal behandel het soos wat hy waarskynlik nie sedert sy dae as plebe by West Point behandel is nie. Toe MacArthur die foto sien, het sy woede egter vinnig verdwyn. Hy was 'n meester in openbare betrekkinge en het 'n goeie foto geken toe hy een sien.
Tog het gerugte volgehou dat MacArthur die Leyte -foto opgevoer het. Die radiokorrespondent van die CBS, William J. Dunn, wat daardie dag op Red Beach was, het hierdie gerugte sterk betwis en dit 'een van die mees belaglike wanopvattings uit die oorlog' genoem. Die foto was ''n eenmalige skoot' wat binne enkele ure na die aanvanklike landing geneem is, het Dunn gesê, nie iets wat later herhaal word vir die perfekte prentjie nie. MacArthur-biograaf D. Clayton James stem saam en merk op dat MacArthur se "planne vir die drama op Red Beach beslis nie insluit dat jy in kniediep water moet afstap nie."
Die volgende landing was egter 'n ander storie.
In die hoop om die effektiewe wandeling aan wal by Leyte te herhaal, het MacArthur gereël dat sy landingsvaartuig by Luzon aan die kus stop, wat fotograaf Carl Mydans in hierdie beroemde beeld vasgelê het. (Carl Mydans/ The Life Picture Collection/ Getty Images)
Op 9 Januarie 1945 het Amerikaanse troepe by Luzon, die hoofeiland in die Filippyne, aangekom en die Japannese verras. Die opposisie was lig. MacArthur het die landings van die vaartuig USS dopgehou Boise en om 14:00 - ongeveer vier uur na die aanvanklike landings - is hy op pad kus toe.
Navy Seabees het vinnig 'n klein pier met pontons gebou sodat MacArthur en sy personeel hul vaartuig kon verlaat sonder om nat te word. Toe hy dit sien, beveel MacArthur sy boot om van die pier af weg te swaai, sodat hy deur kniediep water aan wal kan gaan, soos hy by Leyte gedoen het. Hy het dit geweet Lewe tydskriffotograaf Carl Mydans was op die strand. Toe hy na die strand stap, tref MacArthur dieselfde houding en standvastige gesigsuitdrukking as by Leyte. Mydans het die beroemde foto wat gou op die voorblaaie van koerante in die Verenigde State verskyn het, geneem en wat geword Tyd tydskrif '' 'n ikoon van sy era '' genoem. Niemand, het Mydans later gesê, waardeer die waarde van 'n foto meer as MacArthur.
Daar is min twyfel dat MacArthur gekies het om die pier - en droë voete - te vermy vir dramatiese effek. 'Nadat ek baie tyd saam met MacArthur deurgebring het,' het Mydans gesê, 'het dit by my opgekom wat gebeur. Hy vermy die pontons. " Biograaf D. Clayton James het geskryf dat die Luzon -landing "blykbaar 'n doelbewuste vertoning was. Met die wêreldwye aandag wat sy Leyte -loop deur die water gekry het, kon die Barrymore -kant van MacArthur se persoonlikheid blykbaar nie weer 'n groot plons publisiteit en branderry weerstaan ​​nie. "
MacArthur, aan die ander kant, blameer die noodlot. 'Soos ek 'n gewoonte by my begin word het,' het hy geskryf, miskien met die tong in die wang, 'het ek 'n boot gekies wat te veel sleep nodig gehad het om by die strand te kom, en ek moes binnedring.' (vervolg na foto's hieronder)
Redakteurs van Lewe het Maydan se ander foto's gebruik om 'n ander siening van die beroemde, wyd gepubliseerde Luzon -foto voor te stel, miskien as 'n truuk om lesers te laat glo dat hulle iets anders sien nadat hulle dit gekry het. (Foto deur Carl Mydans/The LIFE Picture Collection/Getty Images)
(Foto deur Carl Mydans/The LIFE Picture Collection/Getty Images)
Ander omstandighede het saamgesweer om te laat blyk dat MacArthur meer as een keer by Luzon ingeduik het. Alhoewel Mydans gewerk het Lewe, op daardie dag was hy die swembadfotograaf, wat enige nuusorganisasie gratis lisensie gegee het om die beeld te gebruik. Op 20 Januarie 1945 verskyn 'n styfgesnyde weergawe van die foto, wat MacArthur die fokuspunt maak, in koerante in die Verenigde State. Wanneer Lewe 'n maand later het die foto die redakteur gebruik, die redakteurs het die ongekapte weergawe gebruik, wat ander vaartuie en figure op die periferie insluit en selfs nog 'n fotograaf op die voorgrond. Slegs 'n skerp-oog kyker sou besef dat dit die foto is wat hulle al weke vroeër in koerante gesien het, wat die indruk van herhalende fotosessies veroorsaak. Lewe het die ikoniese foto ook omring met ander beelde wat Mydans oomblikke voor en daarna geneem het, insluitend 'n onvleiende skoot van MacArthur wat gehelp is teen die oprit van die landingsvaartuig. Dit alles was moontlik 'n slenter deur die tydskrif - deur sy eie fotograaf - om lesers te laat dink dat hulle iets nuuts en anders sien.
Uiteindelik sal kontroversies oor die landing van MacArthur waarskynlik voortduur. 'Dit is verhale wat een keer geskep sal bly,' het Mydans gesê, 'en elke nuwe generasie sal 'n rede vind om dit te vertel. Gewoonlik is dit met vreugde. " ✯
Hierdie verhaal is oorspronklik gepubliseer in die Januarie/Februarie 2017 -uitgawe van die Tweede Wêreldoorlog tydskrif. Teken hier in.
"Ek het teruggekom!" - Generaal MacArthur en FDR
Op 20 Oktober 1944 waai genl Douglas MacArthur aan wal op Leyte -eiland in die Filippyne en vervul sy belofte om terug te keer. Die charismatiese en oorweldigende generaal was een van die beroemdste Amerikaanse militêre leiers ter wêreld, en sy dramatiese terugkeer na sy geliefde Filippyne was 'n groot prestasie in sy meedoënlose stryd om die Japanse leër uit Suidwes -Asië te verdryf. Die Universal Newsreel het die oomblik vasgevang.
Dit was 'n verlossende oomblik na die verwoestende verliese wat die Amerikaanse weermag en genl MacArthur twee jaar tevore gely het. Ondanks die vroeë waarskuwing wat gegee is toe die Japannese Pearl Harbor aanval, was genl MacArthur se magte in die Filippyne op 8 Desember onvoorbereid toe die Japannese lugmag aanval. Hulle vernietig byna 50% van die Amerikaanse oorlogsvliegtuie by Clark Field, waarvan die meeste nog op die grond was. Teen Januarie het die Japannese die Geallieerde magte op die Bataan -skiereiland verdryf en die situasie was wanhopig. Genl MacArthur moes sy hoofkwartier na die eilandvesting Corregidor skuif. Namate die situasie versleg het, beveel president Roosevelt die generaal om vir sy eie veiligheid te vertrek. Die generaal en sy gesin en die naaste hulpverleners moes in die middel van die nag ontsnap en in Australië verhuis. Toe genl MacArthur in Australië aankom, het hy sy beroemde verklaring afgelê:
"Ek het deurgekom en ek sal terugkeer."
President Roosevelt het genl MacArthur die eremedalje toegeken vir sy moedige verdediging van die Filippyne. Maar die openbare steun het eintlik 'n diepe spanning tussen die president en sy moeilikste generaal veroorsaak.
Die Withuis het die generaal gevra om sy verklaring van "I Shall Return" te verander na
'Ons sal terugkeer', maar die generaal het geweier. Die animus tussen FDR en genl MacArthur gaan baie jare terug. Reeds in 1932, toe hy nog goewerneur van New York was, het FDR aan 'n nabye adviseur gesê dat hy gedink het Douglas MacArthur was een van die twee "gevaarlikste mans in Amerika."
Franklin Roosevelt en Douglas MacArthur het mekaar die eerste keer in 1916 ontmoet toe die land voorberei het op die Eerste Wêreldoorlog. MacArthur was 'n majoor in die leër se algemene personeel en FDR was die assistent -sekretaris van die vloot. Vir die volgende drie dekades sou hul paaie weer en weer kruis. President Roosevelt het eenkeer aan MacArthur gesê "Douglas, ek dink jy is ons beste generaal, maar ek glo dat jy ons slegste politikus sou wees."
President Roosevelt was woedend toe hy die eerste keer meegedeel is dat die Amerikaanse lugmag in die Verre Ooste "op die grond" betrap is toe die Japannese aangeval het. Baie militêre historici het genl MacArthur hard beoordeel weens sy gebrek aan voorbereiding en die daaropvolgende nederlaag van die geallieerde magte in die Filippyne. Vroeg 1942 was 'n baie donker tyd vir die Geallieerdes, met Nazi -magte wat oor Europa en Rusland sweef, die Japannese vloot in beheer van die grootste deel van die Westelike Stille Oseaan en die Britse Ryk onder beleg. Alhoewel daar baie redes was om genl MacArthur te blameer vir die vernederende oorgawe van die Amerikaanse en Britse magte in Corregidor en die wrede Bataan Death March wat gevolg het, het president Roosevelt 'n ander strategie toegepas. Altyd die wyse politieke leier, FDR het besef dat wat die Amerikaanse publiek nodig het 'n held was, nie 'n sondebok nie. Dus het hy genl MacArthur bevorder tot opperbevelvoerder van die Suidwes -Stille Oseaan. In daardie rol het die generaal begin voorberei op sy terugkeer na die Filippyne.
Op 20 Oktober 1944 vervul hy sy planne en stap aan wal terwyl die hele wêreld kyk. President Roosevelt het hom hierdie telegram gestuur om hom geluk te wens met sy oorwinning.
In werklikheid het genl MacArthur aan wal gekom terwyl die geveg steeds woed en teen die advies van sy senior personeel was. MacArthur was altyd bewus van sy rol as 'n historiese figuur en het sy voorbereide toespraak gelewer met, soos premier Winston Churchill sou sê, groot krag.
'Mense van die Filippyne: ek het teruggekeer. Deur die genade van die almagtige God staan ​​ons kragte weer op Filippynse grond — grond gewy in die bloed van ons twee volke. Ons het ons toegewyd en toegewy aan die taak om elke spoor van vyandelike beheer oor u daaglikse lewens te vernietig en om die vryhede van u mense te herstel op 'n grondslag van onvernietigbare krag. "
Genl MacArthur het steeds groter glorie beleef en hy aanvaar die Japannese oorgawe aan boord van die USS Missouri op 2 September 1945.
Teen daardie tyd was president Roosevelt dood, en president Harry Truman moes nou die moeilike generaal bestuur. Douglas MacArthur word die opperbevelhebber van die Geallieerdes in Japan. Hy het gehelp om die land op te bou en 'n funksionerende demokrasie in werking te stel wat een van die grootste suksesverhale van die naoorlogse era verteenwoordig. Dit was eers in die Koreaanse oorlog dat president Truman en generaal MacArthur hul groot konfrontasie beleef het. Maar dit is 'n ander storie.
Manila se V -dag
Macarthur keer terug na die Filippyne Aka Mac Arthur keer terug na die Filippyne
Generaal MacArthur keer tydens die inval terug na die Filippyne.
Macarthur se terugkeer na die Filippyne
Op 81 -jarige ouderdom keer die bevryder van die Filippyne terug vir 'n laaste besoek saam met sy vrou aan Manila.
Generaal Macarthur "keer terug" na die Filippyne
ALGEMEEN DOUGLAS MACARTHUR, AMERIKA se Bevelvoerder in die Stille Tydens Wêreldoorlog II, AANKOM OP MANILA AIRPORT OP DIE FILIPPINES OP JULIE 3 JULIE VIR 'N 10-DAGSE SENTIMENTELE JOURNEY AAN DIE SCENTS VAN HIERDIE.
Verskeie: generaal Douglas Macarthur, 84, siek weer in die hospitaal - biblioteekfilm van sy lewe.
ALGEMEEN DOUGLAS MACARTHUR, 84 JAAR-OP Dinsdag (3 Maart) TOT 'N WASHINGTON-HOSPITAAL TOEGELAAT-LYD VAN' N "GEMEENTELIK ERWE GEVAL"-HET VIR DIE LAASTE HALFEES EEN VAN AMERICA.
Geallieerde magte val Luzon aan
MacArthur se magte keer terug na die Filippyne
Filippyne: Mevrou Marcos woon die 30ste bestaansjaarvieringe by terwyl die bondgenote se magte Dahding op Leyte vier.
Amerikaanse, Australiese en Filippynse troepe het Sondag (20 Oktober) weer die landing 30 jaar gelede deur geallieerde magte in die sentrale Filippyne uitgevoer, wat daarop dui dat die Filippyne tydens die Tweede Wêreldoorlog bevry is van die Japannese militêre besetting.
Sonder Chick Parsons het generaal MacArthur nooit sy beroemde terugkeer na die Filippyne gemaak nie
Chick Parsons het slaap nodig gehad. Hy het bedags deur die oerwoud gejaag en byna vier maande lank op die eiland gejaag. Sy missie in die Filippyne, opgedra deur genl. Douglas MacArthur self, was om soldate te kontak wat die heuwels ingevaar het toe die Japannese leër die Verenigde State op Bataan en Corregidor in die lente van 1942 verslaan het. Hierdie verspreide vegters, beide Amerikaans en Filippyns , het probeer om hulself te organiseer in 'n guerrillamag wat die besetters op die meer as 7 000 eilande van die Filippynse argipel kan teister. Hulle het medisyne, wapens, ammunisie en radiotoerusting dringend nodig gehad, en op 'n klandestiene sending in die lente van 1943 het Parsons dit afgelewer.
Belangriker nog, hy het 'n vroeë teken gegee dat MacArthur die gelofte wat hy afgelê het, sou aflê nadat hy uit die Filippyne teruggetrek het. Die generaal was nog steeds in sy hoofkwartier in Brisbane, Australië, 3 000 myl daarvandaan, maar vir die ongeorganiseerde en inligtinghonger mans in die oerwoud fluister die teenwoordigheid van sy persoonlike gesant: ek sal terugkeer. Die uitwerking op die guerrillas (ook op die burgerlikes) was wonderbaarlik, het Parsons in 'n brief aan die Filippynse ballingskap, Manuel L. Quez, geskryf. Dit was aangrypend om die dankbaarheid van die mans vir die voorraad waar te neem. Dit het hulle gewys dat hulle nie in die steek gelaat is nie, dat hul pogings deur generaal MacArthur bekend was en waardeer is, en dit het hulle nuwe lewe gegee. "
Voor die Tweede Wêreldoorlog was Parsons die roosterbrood van die Manila -samelewing, suksesvol in die sakewêreld en ongeëwenaard op die poloveld, 'n gesellige, gespierde expat -Amerikaner met 'n skok van golwende bruin hare, 'n wen -glimlag en 'n arend wat oor die uitgestrekte tatoeëermerk getatoeëer is bors. Nou het hy 'n blaaskans en tyd nodig gehad om die intelligensie wat hy in die veld bymekaargemaak het, te organiseer. Hy het tien dae gehad om te brand voor sy ontmoeting met 'n duikboot wat hom na die hoofkwartier van MacArthur sou neem, en daarom soek hy veiligheid in die hawestad Jimenez, op die eiland Mindanao. Een van sy vele vriende, senator Jos é Oz ámiz, het 'n herehuis daar gehad, en Parsons het homself in 'n tweede verdieping vertrek. Tussen die dutjies begin hy 'n omvangryke gedetailleerde verslag vir MacArthur skryf: guerrillaleiers se name en vermoëns, hul mans se gesondheids- en moraalplanne om hulle toe te rus om Japannese skeepsbewegings op te spoor en aan te meld waar en hoe om 'n bomwerpersbasis te bou.
Die middag van Saterdag, 26 Junie, was tipies stom, maar 'n briesie langs Iliganbaai het oor Parsons ' kamer met hoë plafonne gewaai. Hy was nog skemer toe een van die dogters van die senator by 'n waarskuwing stilhou: 'n Japannese patrollie was naby. Maar daar was onlangs 'n reeks vals alarms, en daarbenewens was die Oz ámiz -huis, net soos baie ander in Jimenez, op die eerste verdieping aangebring, sodat dit verlate lyk. Parsons bly sit.
'N Rukkie later hoor hy 'n enjin wat loop en 'n voertuigdeur oopgegooi word, gevolg deur voetstortings op die sypaadjie hieronder. Op daardie stadium is min Filippyne toegelaat om petrol of permitte te bestuur. Hulle het perd gery, met ossewaens gery of op hul kaal voete geloop. Nie so nie die besettingsleër. Die guerrillas het geweet ons het geleer dat ons almal geleer het dat hulle altyd stewels, volledige toerusting gedra het, en#8221 wat Parsons jare later herroep het. Dus, toe u in die nag op 'n roete afstap en u kon hoor hoe iemand in die ander rigting op die roete kom, as hulle skoene dra, weet u verdomp dat hulle Japannees is. "
MacArthur's Spies: The Soldier, the Singer, and the Spymaster Who tarted the Japanese in World War II
'N Opwindende verhaal van spioenasie, waagmoed en misleiding wat afspeel in die eksotiese landskap van die besette Manila tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Volgens 'n verslag van sy seun Peter, het hy ontsnappingsroetes ondersoek sodra hy by die huis aangekom het. Nou spring hy uit sy bed, steek sy papiere in 'n skouersak en loer uit die hoek van 'n venster in sy kamer. Soldate het om die huis gegaan. Toe hulle aan die planke wat die voordeur bedek, begin klap, het hy vasgebout na die donker boë van die salon, dan na die kombuis aan die agterkant van die huis en dan by die agterdeur uit. 'N Vark buk en snork naby, neus op die grond. Parsons spring by die trappe af en verby die waterput. 'N Soldaat het hom gewaar, maar nie betyds om te skiet nie. Al wat hy gesien het, was 'n byna kaal man, met wilde hare en baard, oor 'n lae betonmuur.
Selfs voor sy sending na Mindanao, het Chick Parsons 'n bedrywige oorlog gehad: in die chaotiese vroeë dae van die Japannese besetting het hy saam met sy gesin in Manila gebly om vir die Amerikaners te spioeneer, en hy het sy dekking behou selfs nadat hy aangehou, geslaan is. en amper seker gemartel. Nadat hy vrygelaat is, het hy sy gesin na die Verenigde State gebring en gou gehoor gegee aan 'n dagvaarding van MacArthur om weer in die oorlog te kom. Teen 1944 was hy besig om die weg voor te berei vir die geallieerde oorwinning in die Slag van die Golf van Leyte, wat volgens baie historici die grootste vlootbetrokkenheid in die geskiedenis is.
Hy is die hooforganiseerder van die versetsbeweging op die grond, het James Zobel, die argivaris van die MacArthur Memorial Museum in Norfolk, Virginia, vir my gesê. Hy ken al die mense, laat hulle in al die militêre distrikte oprig en laat hulle verstaan: Tensy u die reëls volg wat MacArthur neergelê het, sal ons u nie ondersteun nie. ' Dit sou is moeilik om jou voor te stel dat iemand anders as Parsons dit vermag. Die hoofkwartier het 'n idee van hoe dinge moet verloop, maar hy is die man wat dit regtig geïmplementeer het. "
En tog registreer die naam Chick Parsons ' skaars in die rekeninge van die Stille Oseaan -oorlog. 'N Paar jaar daarna werk hy saam met 'n skrywer, Travis Ingham, aan 'n memoir, Rendezvous met duikboot. Terwyl sommige gedeeltes oorskakel na die eerste persoon, skram hy weg van selfvergroting. "Ek is nie 'n kleurvolle figuur nie, " het hy in 'n brief aan Ingham geskryf, en ek wil soveel as moontlik uit die verhaal van die guerrillabeweging gehou word. " Sy beskeidenheid kan een rede wees dat die boek nooit wyd gelees is nie.
Ek het eers van hom geleer terwyl ek ondersoek ingestel het na die lewe van 'n ander Amerikaanse uitgewekenes wat vasgevang was in die Filippyne en#8217 oorlogsintrige, Claire Phillips. Sy was 'n sangeres en gasvrou en het die intelligensie ontwrig van Japannese offisiere wat gereeld 'n nagklub besoek het wat sy in Manila opgerig het. Phillips ' oorlogstydboek, wat ek ontdek het onder ongeveer 2 000 dokumente met betrekking tot haar en haar bondgenote by die National Archives in Washington, DC, bevat kriptiese inskrywings vir 30 Junie en 3 Julie 1943: " Sal volgende vier dae besig wees. S. Wilson en Chick Parsons het aangekom. Moet almal by hulle kry. " (Parsons en Sam Wilson, 'n Amerikaanse vriend wat guerrilla geword het, was in die omgewing van die hoofstad.) My navorsing het uiteindelik tot my boek gelei MacArthur se spioene, wat fokus op Phillips en Parsons en die Amerikaanse guerrilla John Boone insluit in ondersteunende rolle.
Terwyl ek dit geskryf het, het ek gelag vir Parsons ' selfevaluering — " en nie 'n kleurvolle figuur nie & om te voel dat sy wens om uit die verhaal te bly, te half beskeie was. Die rekords van sy Tweede Wêreldoorlog -diens lê gefragmenteerd in die verslae wat hy ingedien het, rekords wat deur militêre bevelvoerders in die Stille Oseaan gehou is en dokumente in die MacArthur Memorial Museum -argiewe. Hierdie rekords, plus onderhoude met sy seun Peter en 'n ongepubliseerde mondelinge geskiedenis wat Parsons in 1981 gegee het, help om een ​​van die belangrikste, maar skaduryke verhale van die Stille Oseaan -oorlog te verduidelik.
Charles Thomas Parsons Jr. is in 1900 in Shelbyville, Tennessee, gebore, maar sy gesin verhuis gereeld om skuldeisers te vermy. Toe die jong Charles 5 was, het sy ma hom na Manila gestuur vir 'n meer stabiele lewe saam met haar broer, 'n amptenaar van openbare gesondheid in die Amerikaanse regering. Die seuntjie het sy basiese opleiding in Spaans ontvang by die Santa Potenciana -skool, 'n Katolieke skool wat in die 16de eeu gestig is. Parsons se bynaam, "Chick, " is miskien verkort van chico, vir "boy. " Terwyl hy van sy kinderjare in die koloniale Manila gehou het, het Parsons laat in die lewe aan sy seun erken dat hy nooit regtig die pyn gekry het om weggestuur te word nie. Dit het hom baie seergemaak, " het Peter Parsons vir my gesê. "Hy het my gevra, ' Kan jy jou voorstel hoe ek gevoel het? ' "
Hy keer as tiener terug na Tennessee en studeer aan die Chattanooga High School. Hy het in die vroeë 1920's as 'n seeman teruggekeer na die Filippyne en het hom kort daarna as stenograaf aangestel vir genl.maj Leonard Wood, 'n held van die Spaans-Amerikaanse oorlog (hy was bevelvoerder van die Rough Riders langs Theodore Roosevelt), wat toe dien as die Amerikaanse goewerneur -generaal van die Filippyne.
Parsons se sakekontakte het oor die hele Filippyne gewissel, wat hom van onskatbare waarde maak vir MacArthur se hoop om Filipynse en Amerikaanse guerrillas wat in die heuwels skuil, te organiseer. (Guilbert Gates)
Parsons het deur die hele land gereis met Wood, geleer Tagalog, die basis vir die landstaal, Filippynse, en het vriende gemaak en plekke besoek wat buite die bereik van die meeste reisigers was. Anders as ander Amerikaners, het hy die gemeenskap van die koloniale elite verby gegaan en blywende vriendskappe met Filippyne aangegaan. In 1924 het hy sy kontakte in 'n werk as houtkoper by 'n houtkapfirma in Kalifornië ingerig, op reis gegaan om uitvoerooreenkomste te sluit en om sy kennis oor die eilande en sy vriendekring uit te brei. Terwyl hy in Zamboanga, op Mindanao, werk, ontmoet hy Katrushka "Katsy " Jurika, haar pa was 'n immigrant uit Oostenryk-Hongarye wat 'n klapperplantasie besit het en haar ma was afkomstig uit Kalifornië. Chick en Katsy trou in 1928. Hy was 28, sy 16.
Die Wall Street -ineenstorting van 1929 het die houtkapmaatskappy gedoem, maar die volgende jaar word Parsons die hoofbestuurder van die Luzon Stevedoring Co., wat mangaan, chroom, klappers, rys en ander goedere na verskeie lande, waaronder Japan, uitvoer. Chick en Katsy verhuis na Manila, en hy sluit in 1932 aan by die Amerikaanse vlootreservaat en ontvang 'n kommissie as luitenant, junior graad. Hulle sosiale kring was onder meer Jean en Douglas MacArthur, destyds kommandant van die Filippynse Gemenebest -leër, en Mamie en luitenant -kolonel Dwight David Eisenhower.
Deur 1940 en toe die ekonomiese spanning tussen die Verenigde State en Japan toeneem, het Parsons probeer om die verminderde uitvoeropsies van sy onderneming te beskerm. Hierdie opsies was op 8 Desember 1941 (7 Desember in die Verenigde State) op, toe nuus van die Japannese aanval op Pearl Harbor Manila bereik. Voor sonop daardie dag het adm. Thomas C. Hart, bevelvoerder van die Stille Oseaan-vloot, Parsons na sy kantoor ontbied en hom as 'n aktiewe diensbeampte ingesweer, aangestel by die marine-intelligensie in die hawe van Manila.
Binne enkele ure het die Japannese bomwerpers die grootste deel van die Amerikaanse weermag se lugmag vernietig terwyl die vliegtuie nog op die grond was. In die daaropvolgende dae het Japannese soorte reëlings op die hawe gereën. Al wat Parsons kon doen, was om die gewondes te versorg en die dooies weg te dra. Terwyl Japan Amerikaanse verdediging uitgewis het, beveel MacArthur sy magte in Manila om op Kersaand terug te keer na Bataan en Corregidor. Parsons het agtergebly om toesig te hou oor 'n geraamte wat aangewys is om skepe te stuur en ander materiaal te vernietig om dit uit vyandelike hande te hou. Op 2 Januarie 1942 het die Japannese leër onbestrede in Manila ingetrek.
Parsons het net teruggetrek tot by sy huis op Dewey Boulevard, waar hy sy uniforms en ander bewyse verbrand het dat hy 'n Amerikaanse vlootbeampte was. Maar hy het sy Panamese vlag vasgehou. Vanweë sy ervaring in skeepvaart en hawebedrywighede het Panama se minister van buitelandse sake hom die erekonsul -generaal van die land in die Filippyne genoem. Terwyl die besettingsowerhede beveel het dat die 4 000 Amerikaners in Manila aan die Universiteit van Santo Tomas aangehou moet word, het hulle Parsons, sy vrou en hul drie kinders alleen gelaat in die oortuiging dat hy 'n diplomaat was van Panama, 'n neutrale land.
&quotOver the high area forward I saw two P-38 fighters zooming straight up as if to avoid our ship from being gunned down by us. At that very instance [sic],I saw and heard this roaring Japanese kamikaze plane with the meatball markings almost 15 feet directly overhead that is forever imprinted in my brain. & quot
Word ingelig oor die verhaal van die week en ontwikkel stories om na te kyk in die Asië-Stille Oseaan.
Francis P. Sempa is the author of Geopolitics: From the Cold War to the 21st Century en America's Global Role: Essays and Reviews on National Security, Geopolitics and War.