Rosa Luxemburg in 1914 - Interessant - 2022
Rosa Luxemburg is gebore in Zamosc, in die Poolse gebied van Rusland, in 1871. Sy verhuis in 1890 na Switserland waar hy Leo Jogiches, Alexandra Kollontai, George Plekhanov en Karl Kautsky ontmoet.
In 1893 werk sy saam met Leo Jogiches om die Sosiaal -Demokratiese Party van Pole. Aangesien dit 'n onwettige organisasie was, het Luxemburg na Parys gegaan om die party se koerant te redigeer, Sprawa Robotnicza (Werkersaak).
In 1898 verhuis Luxemburg na Berlyn waar sy by die Duitse Sosialistiese Party. Luxemburg, 'n toegewyde revolusionêr, het hom beywer vir die revisionistiese idees van Eduard Bernstein. In 1905 stel Bebel haar redakteur van die SPD -koerant aan, Vorwarts (Vorentoe).
Na die rewolusie van 1905 keer Luxemburg en Leo Jogiches terug na Warskou waar hulle gou gearresteer is. Na hul vrylating keer hulle terug na Duitsland.
Luxemburg en Leo Jogiches neem die kant van die Mensjewiste in hul stryd met die Bolsjewiste. Gevolglik begunstig Vladimir Lenin die Poolse afdeling onder leiding van Karl Radek bo dié van Luxemburg.
In 1910 breek Luxemburg met Karl Kautsky toe hy weier om haar pogings om massastakings te organiseer in die strewe na parlementêre demokrasie in Duitsland te ondersteun.
Vir die eerste keer in die geskiedenis van die klasstryd het dit (1905 Russiese Revolusie) 'n grandiose besef van die idee van die massastaking bereik en die idee van die massastaking tot volwassenheid gebring en daarom 'n nuwe tydperk in die ontwikkeling geopen van die arbeidersbeweging.
Ons moet nie net die stelsel van werkers- en soldaatrade ontwikkel nie, maar ons moet die landbouarbeiders en die armer kleinboere aanmoedig om hierdie raadsisteem aan te neem. Ons moet die mag gryp, en die probleem van die oorname van mag stel die vraag: wat doen elke werkers- en soldaatraad in die hele Duitsland, wat kan dit doen, en wat moet dit doen?
Onthou Rosa Luxemberg- die marxistiese revolusionêr
Die 48-jarige Rosa Luxemburg was een van die mees uitstaande Marxistiese rewolusionêres van haar tyd. Gebore in 1871 in Pole, het sy as jeug aktief in die revolusionêre politiek geraak. Sy word internasionaal 'n leier van die Sosiaal-Demokratiese Party van Duitsland (SPD) en van die Marxistiese beweging nadat sy gedwing is om deur tsaristies-beheerde Pole te verlaat weens haar politieke oortuigings.
As 'n prominente teenstander van regse opportunisme in die Sosiaal-Demokratiese Party in Duitsland (SPD), het Luxemburg tot die gevolgtrekking gekom dat die party 'n 'stink lyk' geword het na die stemming van die parlementêre groep van die SPD op 4 Augustus 1914. Rosa het gewerk saam met Karl Liebknecht om die Spartakusbund en daarna die Kommunistiese Party van Duitsland (KPD) te stig as 'n alternatiewe leierskap vir die werkersklas.
Beide leiers is gevange gehou vir hul opposisie teen die Eerste Wêreldoorlog en is uit die gevangenis bevry as gevolg van 'n revolusionêre opstand van Duitse werkers in November 1918. Die sosiaal -demokratiese regses het by die regering aangesluit om die Duitse kapitalisme te red en die revolusionêre beweging van die werkersklas.
Die toekenning van oorlogskrediete aan die Duitse regering deur die SPD -parlementêre faksie in Augustus 1914 is 'n reuse -slag vir Luxemburg en die hele sosialistiese werkersbeweging. Met 'n beroerte vernietig dit die opvoedkundige werk wat die party geduldig gedurende die vorige 40 jaar uitgevoer het. Die barbaarse ervaring van die Eerste Wêreldoorlog (1914) lei tot die uitbreek van die Russiese Revolusie in 1917 en politieke onrus in Duitsland in 1918.
Beide Luxemburg en Liebknecht is vermoor op bevel van SPD -leiers op 15 Januarie 1919. Sy is met die kolf van 'n geweer in die voorportaal van Hotel Eden geslaan en na 'n motor gebring waar sy geskiet is. Haar lyk is in die Landwehr -kanaal gegooi, waar dit eers maande later gevind is.
As Luxemburg en Liebknecht in 1919 oorleef het, sou nie net die Duitse geskiedenis nie, maar ook die wêreldgeskiedenis anders uitgedraai het.
'N Oorwinnende sosialistiese rewolusie in Duitsland sou die Sowjetunie bevry het van sy isolasie en daardeur die belangrikste faktor vir die groei van die burokrasie en die opkoms van Stalin verwyder het.
Dit is ook ondenkbaar dat die KPD, onder leiding van die kompromislose internationalis Rosa Luxemburg, sou gebuig het vir Stalin se nasionalistiese koers, of sy beleid van sosiale fascisme ondersteun het, wat die weg gebaan het vir Hitler om in 1933 aan bewind te kom.
Die weiering van Stalin, en sy Duitse gevolmagtigde Thälmann, om te veg vir 'n verenigde front met die 'sosiaal -fascistiese' SPD teen die Nazi's, het die werkersklas verdeel en verlam. Op grond van die korrekte beleid van die KPD, wat honderde duisende lede en miljoene kiesers gehad het, kon die werkersklas verhoed het dat Hitler aan bewind kom.
Luxemberg was een van die eerstes wat die stryd teen die revisionistiese teorieë van Eduard Bernstein in die Duitse Sosiale Demokrasie (SPD) aangepak het. Haar polemiese hervorming of revolusie bly 'n klassieke van die marxisme. Haar revolusionêre sienings het haar in direkte konflik gebring met die regse vakbondfunksionarisse in die Duitse Sosiale Demokrasie, wat haar van hul kongresse verbied het.
Luxemburg het later die stryd aangegaan teen Karl Kautsky (een van die leiers van SPD) se toenemende aanpassing by die regs bewegende Duitse sosiaal-demokratiese leierskap, wat Kautsky se latere verraad van Marxisme verwag het.
In 1905 breek revolusie in Rusland uit. 'N Golf van spontane massastakings versprei oor die hele land. Die Duitse SPD -leierskap, gedomineer deur sy konserwatiewe vakbondvleuel, het defensief gereageer. By terugkeer na Berlyn uit Rusland in 1906, groet Rosa Luxemburg die revolusie. Leidende figure in die SPD voer aan dat die situasie in Duitsland nie ryp is vir die tipe massa -aksies wat verband hou met die Russiese rewolusie van 1905 nie. Selfs die verouderde partyleier van SPD, August Bebel, verklaar: "U kan die Russiese situasie nie met Duitsland vergelyk nie."
Luxemburg erken dat die Russiese rewolusie (1905) 'n uitdrukking is van 'n nuwe historiese era wat die relatief vreedsame tydperk wat 40 jaar geduur het, beëindig het.
Die moord op Karl Liebknecht sowel as Rosa Luxemburg was die bewuste reaksie van die kapitalistiese klas op die lewensgevaar wat dit in die gesig gestaar het. Na die Oktoberrevolusie in Rusland in 1917, bepaal die kapitalistiese klas dat dit die ontwikkeling van revolusionêre leierskap in die werkersklas moet verhoed of die leierskap moet uitroei waar dit na vore kom.
Die Duitse filmregisseur Margarethe von Trotta in haar buitengewone film "Rosa Luxemburg" (1986) handel diep oor die afgelope 20 jaar in die lewe van die uitstaande sosialistiese en revolusionêre, Rosa Luxemburg. Die film bevat belangrike politieke en persoonlike episodes uit die lewe van die revolusionis, wat haar enorme moed en politieke vasberadenheid toon.
Die film bevat tonele wat die hartstogtelike toespraak van Luxemburg tydens 'n werkersvergadering in Frankfurt am Main in 1913 toon, wat selfs vandag baie aktueel sou wees: "Die waan van 'n geleidelike neiging tot vrede het verdwyn. Diegene wat op 40 jaar vrede in Europa, vergeet die oorloë wat buite Europa plaasgevind het en waarin Europa 'n rol gespeel het........ word gevra om die moordwapens teen ons Franse en ander broers op te hef, verklaar ons: Nee, ons weier! "
Von Trotta se film bevat die opwindende toespraak van Liebknecht in die Tiergarten van Berlyn: "Die rewolusie in Duitsland het aangebreek! moeras van die verlede of ons gaan die stryd voort totdat die hele mensdom van die vloek van slawerny bevry word. Lewe die wêreldrevolusie! Lewe Spartacus! "
Die film "Rosa Luxemburg" (1986) maak die saak dat ware demokrasie slegs moontlik is deur mense soos Rosa. Dit moet gebaseer wees op die onafhanklike massabeweging van die werkersbevolking wat polities verlig is deur 'n internasionale sosialistiese beweging. Deur 'n aanklaer beskuldig dat sy 'n openbare vyand is, verdedig Luxemburg haar in een toneel deur te verklaar dat slegs die mense, nie die regering nie, kan besluit oor die kwessie van oorlog of vrede: "Geen oorlog teen ons wil nie."
Rosa Luxemburg het in haar toespraak op die stigtingskongres van die Kommunistiese Party (KPD) op 31 Desember 1918 duidelik gesê:
"Die vordering van grootskaalse kapitalistiese ontwikkeling gedurende 70 jaar het ons so ver gebring dat ons vandag ernstig kan begin om kapitalisme eens en vir altyd te vernietig. Nee, nog meer. Vandag is ons nie net in staat om hierdie taak te verrig nie, maar prestasie is nie net 'n plig teenoor die proletariaat nie, maar dit bied die enigste manier om die menslike samelewing te red van vernietiging ... Vir ons is daar geen minimale en geen maksimum program nie. Sosialisme is een en dieselfde ding - dit is die minimum wat ons moet besef vandag "[Rosa Luxemburg, Ons program en die politieke situasie (1918)].
Honderd jaar na Luxemburg se dood bevestig alle woorde van die teenstrydighede van die kapitalistiese stelsel wat die tydperk 1914-45 die gewelddadigste in die geskiedenis van die mens gemaak het, weer. Nasionalisme, handelsoorlog en oorlog oorheers internasionale betrekkinge. Verregse en fascistiese magte is in baie lande aan die offensief, met die eksplisiete of verborge steun van die staat.
Uit die ervaring van die gruwels van die Eerste Wêreldoorlog (1914) stel Rosa Luxemburg die alternatief vir die werkersklas in haar beroemde aforisme "sosialisme of barbaarsheid". Sy was een van die min leiers van die sosialistiese beweging in Duitsland wat vasgestaan ​​het in hul internasionalistiese beginsels tydens die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog en gekant was teen die steun vir die imperialistiese bloedbad.
Rosa Luxemburg, wat haar lewe lank konsekwent die marxisme volg as 'n wetenskaplik uitgewerkte teorie vir die begeleiding van die werkersklas en sy voorhoede in die rewolusionêre party. Wat ook al die dokument van Luxemburg wat u kies, dit toon duidelik aan dat sy al haar voorgestelde optrede vanuit hierdie basiese perspektief ontwikkel het en dit voortdurend aan kritieke ondersoek onderwerp.
Soos Luxemburg dit in 1918 geformuleer het, konfronteer die samelewing weereens "óf die voortsetting van kapitalisme, nuwe oorloë en die dreigende agteruitgang in chaos en anargie, óf die afskaffing van kapitalistiese uitbuiting." Meer as ooit tevore hang die mensdom se toekoms af van die bou van 'n sosialistiese en internasionalistiese party in die werkersklas op grond van die erfenis van marxisme.In al haar teoretiese werke het Luxemburg groot versiendheid en 'n diepgaande begrip van die probleme van die ontwikkeling van die internasionale werkersbeweging. 'N Studie van haar geskrifte is van kritieke belang vir revolusionêre en studente van Marxisme vandag.
Aangesien dit vandag die 102de jaar is sedert die dood van een van die gruwelikste en gevolglike misdade in die wêreldgeskiedenis, naamlik moord op die beste verteenwoordigers van die Internasionale Marxistiese beweging (Rosa Luxemberg en Karl Liebknecht), moet almal die enorme rykdom aan teoretiese werke deur Rosa Luxemburg en trek die gepaste lesse vir die huidige politieke en ekonomiese krisis.
Rosa Luxemburg en die werklikheid van die revolusie
17 November 2019 - Links International Journal of Socialist Renewal - In hierdie opmerkings wil ek drie dinge doen. Eerstens wil ek 'n benadering tot Rosa Luxemburg voorstel wat vir my sinvol is, terwyl ek ander benaderings noem wat nie. Dan wil ek 'n antwoord gee op 'n vraag wat gestel is oor hoe Luxemburg geneig was om die sosiaal -demokrasie in Duitsland en in die algemeen in die laaste jare van haar lewe te beskou en te kenmerk. Van daar af sal ek advies wil oorweeg oor die politieke strategie wat sy skynbaar sosialistiese aktiviste van vandag aanbied, te vinde in boekdele twee en vyf van haar versamelde werke wat ek gehelp het om te redigeer, terwyl ek terselfdertyd verband hou met 'n breër revolusionêre tradisie.
Ek wil begin met 'n beroep dat ons met Luxemburg gaan op die manier wat sy verdien. Dit het verskeie aspekte. Die een behels dat ons ons gedagtes en harte vir haar moet oopmaak - en vir baie van ons is dit ongelooflik maklik, gegewe haar lewendige gevoelens, haar energie, haar persoonlike en intellektuele animasie en diepte, en die manier waarop sy in haar geskrifte met ons praat. 'N Ander aspek is om te probeer verstaan ​​wat sy eintlik gesê en bedoel en gedoen het (in teenstelling met 'n Rosa wat ons self gemaak het). Ek het gehoor dat mense Rosa Luxemburg in wese beskryf as 'n utopiese radikaal-feminis of as 'n streng "marxistiese" anti-feminis. Ek het mense oor haar hoor praat-en baie positief-asof haar denke verenigbaar is met Emma Goldman se anargisme of Eduard Bernstein se sosiaal-demokratiese reformisme of die burokratiese staatskapitalisme van Deng Xioping. Sy word ook gereeld in die rol van Lenin's Most Magnificent Enemy in 'n kosmiese moraliteit gespeel.
'N Mens kan ook negatief raak. Eenvoudig omdat Luxemburg 'n marxis is, wat in die klasstryd glo en kapitalisme teëstaan, is sy vir sommige aan die regterkant 'n voorloper van Joseph Stalin en 'n aankondiging van gruwelike tirannie. Onder sommige links, word sy daarteenoor gekritiseer as 'n wolhartige 'spontaneis' wat nie die behoefte aan organisasie in die revolusionêre stryd begryp nie.
Luxemburg was kwalitatief anders as en interessanter as dit alles, en sy verdien beter van ons.
In verband hiermee verdien sy van ons 'n poging om gebruik te maak van wat sy ons eintlik bied. Sy was briljant, insiggewend, met aansienlike kennis en praktiese ervaring. Sy het dinge gesê en geskryf wat die moeite werd is om te verstaan, aktief te oorweeg en te toets terwyl ons probeer om die wêreld om ons te verstaan ​​en te verander.
Deur ons betrokkenheid by haar, moet ons haar as 'n persoon behandel, nie as 'n revolusionêre godin nie. Net omdat sy iets dink of sê of skryf, maak die 'iets' nie noodwendig waar nie. Dit is moontlik dat sy verkeerd is. Gegewe haar menswees, is dit onvermydelik dat sy 'n paar dinge verkeerd sou verstaan. Daar is intelligent aangevoer dat sy sekere dinge vreeslik, selfs rampspoedig verkeerd verstaan ​​het - en sulke argumente verdien ernstige oorweging. Ek moet byvoeg dat, uit my eie ervaring, selfs as ek tot die gevolgtrekking kom dat sy verkeerd was oor iets, dit nie die geval is dat sy verkeerd is oor elke aspek van die 'iets' nie - haar gedagtes en insigte is so goed dat u kan leer haar selfs al is sy gedeeltelik of grootliks verkeerd.
Sy verdien om ernstig opgeneem te word. Ons is dit aan haar en aan onsself ook verskuldig.
Nou wil ek aanhaal van een van Luxemburg se kamerade met wie sy soms swaarde gekruis het - Vladimir Ilyich Lenin. Hier is iets wat Lenin in 1922 oor haar geskryf het, wat telkens aangehaal is:
'Nie net sal kommuniste oor die hele wêreld haar geheue koester nie, maar haar biografie en haar volledige werke. . . sal dien as nuttige handleidings vir die opleiding van baie geslagte kommuniste oor die hele wêreld. 'Sedert 4 Augustus 1914 was sosiaal-demokrasie 'n stinkende lyk'-hierdie verklaring sal Rosa Luxemburg se naam bekend maak in die geskiedenis van die internasionale werkersbeweging.
Die verwysing in 1914 verwys na die uitbarsting van die Eerste Wêreldoorlog en die verraad van die leiers van die Luxemburgse party - die Sosiaal -Demokratiese Party van Duitsland (die SPD) - om hierdie imperialistiese oorlog te ondersteun. Daar is inderdaad revolusionêre mense vandag wat 'n vinger waai na diegene wat by die Demokratiese Sosialiste van Amerika aansluit terwyl hulle hierdie Luxemburgse aanhaling herhaal: "Sosiaal-Demokrasie is 'n stinkende lyk."
Sommige van ons wat betrokke is by die redigering van die volledige werke waarna Lenin gevra het, het hierdie formulering gaan soek en kon dit nie in enige van die reeds vertaalde gepubliseerde geskrifte van Luxemburg vind nie. Ons het tot die gevolgtrekking gekom dat dit Lenin se formulering moet wees - miskien sy eie opsomming van haar skerp kritiek op die Duitse sosiaal -demokrasie in byvoorbeeld die Junius -pamflet. En toe ek en Helen deur haar geskrifte van die jare 1910 tot 1919 begin blaai, kon ons nie die presiese woorde kry nie: "Sedert 4 Augustus 1914 was sosial-demokrasie 'n stinkende lyk."
Net toe ons tot die gevolgtrekking gekom het dat Rosa Luxemburg nooit gesê het wat Lenin beweer het nie - het ons uitgevind dat sy eintlik was het gedoen sê iets baie soos dit.
In 'n stel lang en fassinerende ruwe aantekeninge wat Luxemburg in 1918 geskryf het, om in volume 5 te verskyn onder die titel "Historiese fragmente oor die geskiedenis", kenmerk sy die sosiaal -demokrasie (veral die Tweede Internasionale, maar met inbegrip van die SPD) as 'n & quotcorpse & quot wat sedert 1912, en veral sedert 1914, in 'n proses van "verval" was. In hierdie aantekeninge onthou sy dat geprojekteerde Mei-aksies van 1912 beslis en koelbloedig afgewater is om 'n eskalasie van massa-aksies te voorkom wat uitdagend die status quo uit te daag.
Die betekenis van so 'n terugslag, vir 'n waarnemende en onwankelbare militant soos Luxemburg, het die skerpste vraag gestel oor die revolusionêre vesel van sosiaal -demokrasie. As ek daaroor terugkyk vanaf 1918, was haar gevolgtrekkings ernstig. Hiermee het sy besin, "die Internasionaal was reeds inherent 'n lyk, die spoggerige Baselkongres [van die Tweede Internasionaal in 1912] was reeds, onbewustelik 'n nasleep." Later in hierdie aantekeninge is 'n gedeelte getiteld: & quotDecay Process in Social Democracy & amp the International sedert 4 Augustus 1914. "
Dus nie 'n stink lyk nie - net 'n verrottende lyk.
'N Mens kan redeneer dat hierdie aantekeninge nie betyds vir Lenin se kommentaar gepubliseer is nie, maar beide in formulering en konseptualisering lyk dit te eenders om toevallig te wees. Dit lyk waarskynlik dat Luxemburg in dieselfde tydperk wat hierdie notas saamgestel is, sulke dinge buite hierdie growwe aantekeninge sou sê en selfs skryf, en op plekke waar Lenin toegang tot gehad het. Die verdere publikasie in Engels van Luxemburg's Complete Works behoort dit makliker te maak om hierdie saak op te los.
Die feit bly egter bestaan ​​dat die basiese uiteensettings van Luxemburg se politieke oriëntasie ongeveer 'n eeu lank duidelik was, selfs vir dié wat beperk is tot die Engelse taal. Sy was altyd baie krities oor die toenemend nie-revolusionêre oriëntasie in die SPD-leierskap, en begin in 1914 dubbel en driedubbel. En aan die einde van haar lewe het sy gehelp om die Duitse Kommunistiese Party te stig. Maar die grootste deel van haar lewe-met verskillende grade van geduld en ongeduld-het sy probeer om werkersklasgenote van die sosiaal-demokrasie tot 'n revolusionêre marxistiese oriëntasie te wen. Sy het hulle gewaarsku oor wat sy tweeling -euwels noem. 'N Mens sou hulself afsny van die massa werkers en hul stryd en hul suiwerheid as 'n klein revolusionêre sekte behou. Die ander sou aanpas by geleenthede wat deur skerpsinnige kapitalistiese politici gebied word, wat moontlik 'n beweging van burgerlike sosiale hervorming kan veroorsaak.
In haar stryd teen reformisme het sy geensins die stryd om hervormings gekant nie - veranderinge ten goede binne die raamwerk van kapitalisme. Die probleem met reformisme, het sy volgehou, is dat dit bloot die een na die ander hervorming wil stapel met die doel om geleidelik, pynloos oor te skakel na 'n meer regverdige en menslike samelewing. Luxemburg beskou wenhervormings as noodsaaklik vir die bou van 'n sterk en selfversekerde werkersklasbeweging wat kapitalisme kan omverwerp en met sosialisme kan vervang. Sy beskryf haar benadering en verduidelik: "die stryd om hervormings is die middel van die sosiale revolusie, die doel daarvan."
Luxemburg se ontleding van die ekonomiese dinamika van die kapitaalakkumulasieproses, wat in volume 2 van haar versamelde werke gevind word, dui aan dat die sukses van reformistiese gradualisme onmoontlik is. Sy beskryf kapitalisme se wêreldwye uitbreiding as 'kapitaal se meedoënlose oorlog teen die sosiale en ekonomiese onderlinge verhoudinge' van die mense van die wêreld en 'die gewelddadige plundering van hul produksiemiddele en hul arbeidsmag'. Sy beklemtoon die vernietigende impak van dit alles - wat sy noem "die ywerige hebsug, die gretige begeerte om te versamel, waarvan die essensie is om voordeel te trek uit" menslike en natuurlike realiteite "sonder gedagte vir môre". Imperialisme, militarisme en oorlog is noodsaaklik vir die kapitalistiese stelsel wat Luxemburg beskryf en ontleed. Ons moet nou bydra tot hierdie agteruitgang van die omgewing. Dit lei, soos sy dit keer op keer stel, tot 'n keuse: "die vernietiging van alle kultuur of 'n oorgang na die sosialistiese produksiemetode."
Die vyfde deel van haar werke beklemtoon die weg wat sy gevoel het tot hierdie laaste, oorgangssege van Sosiaal -Demokrasie kon lei. Dit was oorgang nie net in die sin om van die kapitalistiese na die sosialistiese vorm van ekonomie te lei nie, maar ook oor die manier waarop werkersklasbewussyn en werkersstryd moet ontwikkel, met stryd om hervormings wat eintlik tot die sosiale revolusie kan vloei. Massastryd om die waardigheid en lewensgehalte van mense te beskerm, genereer onder die werkers wat sy '' 'n heerlike waansin '' noem, die visie dat ''n groot poging vol opofferinge' 'tot 'n sosialistiese ordening van die samelewing' kan lei. Luxemburg het 'n beroep op die sosialistiese party en vakbonde van Duitsland gedoen om te help met die voorbereiding van die intellektuele gees en idealisme onder massas werkers wat (in haar woorde) "alle stryd wat ons voer, alle massastakings wat voor ons lê, niks anders is as 'n noodsaaklike historiese fase in die rigting van die uiteindelike bevryding van kapitalisme, op pad na 'n sosialistiese bestel. "
Ek wil afsluit deur perspektiewe voor te stel wat Luxemburg met ander revolusionêre marxiste van die vroeë twintigste eeu gedeel het. By die deurblaai van haar bydraes wat die vyfde deel van haar volledige werke uitmaak, is my opgeval hoe deeglik 'n bekende frase uit die geskrifte van Georg Lukács uit 1924 op haar van toepassing is - 'die werklikheid van revolusie' is die kern van haar gedagte. "Die teorie van historiese materialisme veronderstel dus die universele werklikheid van die proletariese revolusie," verduidelik Lukács. "In hierdie sin vorm die proletariese rewolusie die lewende kern van die marxisme, sowel as die objektiewe basis van die hele tydperk as die sleutel tot 'n begrip daarvan."
In haar voortdurende verdediging en voortdurende uitwerking van die konsep van massa -staking in hierdie bundel, bevorder Luxemburg die idee hoe dit in die werklike klasstryd van haar tyd moet ontvou. 'Bo alles vereis 'n politieke massastaking vasberade leiers wat gereed is vir aksie,' dring sy aan in 1913. Sy betreur die gebrek aan 'n so 'vasberadenheid en bereidheid tot aksie' by die SPD -leierskap, 'het sy aangevoer:' Ons moet heroorweeg en nuwe strydmetodes vir hierdie geleentheid. Die massas beywer hulle vir aksie, hulle wens 'n geveg. Besef dat die vuur wat die massas beslag gelê het, meer is as 'n flits in die pan. Moenie toelaat dat die werkersklas se begeerte om te veg aan die slaap raak nie, want dit sal ons moeilik vind om die massa weer lewendig te maak. " Ses jaar later, terwyl die Spartacus -liga besig was om voor te berei om die Duitse Kommunistiese Party te help stig, het sy 'die vrot en bankrot tradisies van die ou sosialdemokrasie en sy parlementêre skaduwee' aan die kaak gestel, en beklemtoon dat 'die Spartaciste die weg gebaan het vir die nuwe revolusionêre taktiek: vir ekstra-parlementêre massa-optrede het hulle onvermoeid ... 'n beroep op massa-stakings gedoen totdat die eerste suksesse hul selfvertroue en die werkers se vegmoed versterk het. " Die een word getref deur die feit dat haar opvatting 'n noodsaaklike wisselwerking tussen organisatoriese leierskap en semi-spontane massa-aksie behels.
Hierdie benadering herinner 'n mens aan Antonio Gramsci, wat in Die Moderne Prins beskou die revolusionêre party as "die deurslaggewende element in elke situasie" wat rewolusie behels, maar waarsku dat daar 'n gevaar bestaan ​​om "sogenaamde 'spontane' oomblikke van massale optrede onder die werkers en onderdruktes te versuim, of nog erger te wees. Trouens, voer hy aan, 'eenheid tussen' spontaneïteit 'en' bewuste leierskap 'of' dissipline 'is juis die werklike politieke optrede van die subalterne klasse, in soverre dit massapolitiek is en nie bloot 'n avontuur deur groepe wat beweer hulle verteenwoordig nie die massas. " Die essensiële organiese kwaliteit wat nodig is vir so 'n revolusionêre politiek, het Gramsci aangedring, behels (in sy woorde) ''n voortdurende aanpassing van die organisasie tot die werklike beweging, 'n aanpassing van stoot van onder met orde van bo, 'n voortdurende invoeging van elemente wat uit die dieptes van die rang in die vaste raamwerk van die leierskapsapparaat wat kontinuïteit en gereelde opeenhoping van ervaring verseker. "
As ons hierdie idees van Luxemburg, Lukács en Gramsci ernstig opneem, moet ons besef dat hulle almal verwys na 'n konteks wat nie meer in 2019 bestaan ​​nie. Honderd jaar gelede bestaan ​​daar 'n aansienlike wêreldwye arbeidersbeweging, sterk beïnvloed deur die teorie van historiese materialisme, en met 'n dinamiese en invloedryke linkervleuel met die gevoel van die werklikheid van revolusie. Dit is uitgewis tussen die Eerste Wêreldoorlog en die skemer van die twintigste eeu. So iets moet nog herbou word.
Maar toe ons die tweede dekade van ons eie eeu binnegaan, het 'n hernieude gevoel van revolusie se "werklikheid" ontstaan, te midde van verdiepende krisisse wat ons planeet teister. Opstandige strome van jeugdige aktiviste beweeg weg van 'n anargisme wat skynbaar nêrens lei nie, in sommige gevalle in verbinding met die oorblyfsels Sosiaal -Demokrasie, in sommige situasies wat verband hou met die een of ander oorblyfsel van die ou Kommunistiese beweging. Sommige van diegene wat hieraan besig is, worstel met hoe om nuttige insigte van rewolusionêres uit die verlede te versamel.
Rosa Luxemburg het vir ons gesê, terwyl sy haar revolusionêre oriëntasie van massa -aksie verduidelik het: "Ons kan slegs groei deur stryd, en dit is te midde van stryd waar ons leer hoe om te veg." Dit is die moeite werd om haar woorde ter harte te neem terwyl ons werk aan die heropbou van ons sosialistiese beweging en met 'n heerlike waansin 'n toekoms van vrye en gelyke mense bereik - om te leer veg, deur aan die werklike stryd van vandag en more deel te neem.
Die geskrifte van die gemartelde sosialistiese Rosa Luxemburg gee 'n klagende beskouing van die paaie wat die geskiedenis nie volg nie.
Die uitspraak oor die ideologie van die 20ste eeu word algemeen aanvaar-dat die 'totalitêre' karakter daarvan enige van die oënskynlike verskille tussen die 'linker' en 'regs' weergawes daarvan oorskry-is 'n saak wat min wil betwis. Inderdaad, die einste term totalitêr is waarskynlik geskep deur die andersdenkende marxis Victor Serge, om 'n unieke moderne vorm van absolutisme aan te dui wat in wese die privaat lewe en die individuele gewete wou afskaf. Soos met konsepte, so ook met gevolge: David Rousset se vroeë klassieke, L'Univers se konsentrasieskema, het die beeld van 'die kamp' voorgehou as die plek waar die menslike oorskot van brute Utopianisme weggedoen is, ongeag die beweerde karakter van die regime.
Hierdie konvergensie of simmetrie vertaal nie outomaties in 'n streng morele ekwivalensie nie. Meer mense is moontlik deur die Gulag verteer as deur die Nazi's pils stelsel. Tog het Robert Conquest, die vooraanstaande historikus van Stalinisme, op uitnodiging tot 'n uitspraak bevind dat die Hitleritiese misdade meer verdoemend was. Gedruk om hierop te vergroot, antwoord hy: 'Ek voel eenvoudig dat dit so is.' Ek dink die intuïsie van baie sedelik intelligente mense sou dieselfde wees.
'N Ander manier waarop ons 'n onderskeid kan tref, is die volgende: ons het geen werklike verslag van 'n' andersdenkende 'skryfwerk deur die minderheid intellektuele wat tot fascisme en nasionaal -sosialisme getrek het nie. Inderdaad, as daar nie 'n sekere fassinasie met die pornografie van geweld en rassisme was nie, het dit min sin om die politieke geskrifte van Louis-Ferdinand Céline, wat nog te sê van Alfred Rosenberg, te bestudeer. Martin Heidegger en Giovanni Gentile het moontlik 'n verduisterende spervuur ​​van pseudo-historiese regverdiging neergelê vir die kultus van die hoogste nasionale leierskap, maar dit oorleef hoofsaaklik as 'n nuuskierigheid. Die belangrikste: dit is redelik onmoontlik om enige terme voor te stel waarin hulle ooit 'n kritiek op Hitler of Mussolini sou kon verwoord dat hulle die oorspronklike ideale van hul onderskeie bewegings verraai het. Die ideologieë het so 'n gebeurlikheid heeltemal verbied en uitgesluit.
Daarteenoor selfs Lenin se houttom Die ontwikkeling van kapitalisme in Rusland bestaan ​​uit 'n paar spesies van analise en anatomie, van 'n soort wat bloot belaglik sou wees om te vergelyk met die ravings van Mein Kampf. En van die vele marxiste wat met Lenin die stryd aangesê het, het 'n aantal werke van groot erns voortgegaan, en as u dit nie ondersoek het nie, sou u kennis van die moderne geskiedenis ernstig beperk word. Vir my was die mees briljante-en die mees innemende-van hierdie Marxistiese intellektuele Rosa Luxemburg, die Pools gebore Jood wat die mees charismatiese figuur in die Duitse Sosiaal-Demokratiese Party (SPD) was.
Bertrand Russell se eerste boek (ontwikkel uit 'n reeks lesings wat hy in 1896 gehou het) was oor die karakter van hierdie historiese partytjie. In teorie getroud met 'n taamlik formalistiese marxisme, het die party in die praktyk miljoene werkers en hul gesinne van 'n alternatiewe samelewing in Duitsland voorsien: nie net vakbonde nie, maar welsynsverenigings, opvoedkundige instellings, vakansiekampe en vroueverenigings. Hy was sterk krities oor die Pruisiese militarisme en het in 1912 vol vertroue gevoel om te verklaar dat dit in geval van oorlog stakings en protesoptredes sou vereis, en daarna streef om alliansies aan te sluit met broederlike partye in die ander strydende lande. Oorlogshisterie was in hierdie geval so verregaande sterk dat die meerderheid van die Sosialistiese Internasionaal in Augustus 1914 oorgegee het en gestem het om deel te neem aan die grootste broedermoord wat die wêreld nog ooit gesien het. (Lenin was so shocked by this that he at first refused to believe that the SPD had in fact deserted its position.) Luxemburg was one of the few of the party's leaders to maintain a stance against the kaiser, and was imprisoned as a consequence. The central tranche of this collection of her letters was written during that bleak incarceration, and that great political relapse. The confusion of the moment is caught in a letter from October 1914, in which she urgently seeks instruction on the best manner of forwarding information by way of Benito Mussolini, entirely unaware that this hitherto anti-war socialist editor had deserted the cause and begun his long swing to the fanatical right.
Slightly lamed since childhood, married only to gain the formalities of citizenship, and famous for the scornfulness of her polemics, Luxemburg was easy to portray as a thwarted and unfeminine personage. But her correspondence shows her to have been an active and ardent lover, as well as a woman constantly distracted from politics by her humanism and her love for nature and literature. In a single letter to her inamorato Hans Diefenbach (whose life was to be thrown away on the western front), written from a Breslau jail in the summer of 1917, there are tender and remorseful reflections on the deaths of parents some crisp appraisals of the style of Romain Rolland a recommendation that Diefenbach read Hauptmann's The Fool in Christ, Emanuel Quint and some extended observations on the ingenious habits of wasps and birds, as observed through the windows of her cell. Another letter to him earlier in the same year is saturated with their common addiction to the works of Goethe and Schiller, and goes on to offer a spirited hypothesis of a possibly feminist Shakespeare, based on the figure of the unquenchable Rosalind in As You Like It. Her favorite word of opprobrium for the war-makers was barbaric, and it becomes plain that by this she intended no ordinary propaganda slogan, but an intense conviction that European culture itself was being outraged and profaned. She was righter even than she knew.
Rosa Luxemburg in 1914 - History
Marxist Humanitarian With Guts
Rosa Luxemburg was nicknamed Bloody Rosa, which gives us a hint.
Rosa was a revolutionary and ballsy enough to criticize Lenin en Trotsky , for which she had to take a lot of heat, of course.
There are two things that are fact:
One - Rosa Luxemburg was all-action-no-armchair.
Two - Rosa Luxemburg never moved an inch from believing in humanitarianism.
According to dictionary, a humanitarian is a person who seeks to promote human welfare. In other words, people before rules.
Communism According to Rosa Luxemburg
Luxemburg disagreed with the Polish Socialist Party and hence co-founded the Polish Social Democratic Party, or the Social Democracy of the Kingdom of Poland, which later became the Polish Communist Party.
Rosa's interpretation of Marxism is called Luxemburgism .
Instead of Communists being primarily concerned about their own country, aka nationalism, Rosa Luxemburg wanted all Communists to focus first and foremost on the Socialist world revolution, aka internationalism. This point was one of the main differences between Luxemburgism and Leninism .
Rosa Luxemburg declared the mass strike a solid tool to achieve Communist goals, and was opposed to Lenin's approach which tolerated violence if applied in pursuit of the greater good.
For more interpretations of Marxism, see also Communism - Luxemburgism
Rosa Luxemburg's Political Party
Luxemburg was also co-founder of the Spartacus League (in German: Spartakusbund,) which became the German Communist Party in December 1918.
Together with Karl Liebknecht and others, this group was formed to fight Germany's involvement in World War I , to topple the government, and to start fresh with a working class government. Luxemburg saw it necessary to launch this new faction because the German Social Democratic Party was supporting Germany's stance on WWI. She did not.
Rosa Luxemburg's father was Eduard Luxemburg . Rosa's mother was Line Luxemburg . Rosa's parents were Jewish.
Rosa had four siblings. She was the youngest.
Leo Jogiches became a close friend.
In 1898, Rosa Luxemburg married Gustav Lubeck (L beck) and moved to Berlin, Germany.
When it came to protesting in the streets Rosa Luxemburg took the lead. It all went down the tubes when she and Karl Liebknecht were killed by reactionary troops in the Spartacus Revolt of January 1919 .
The founding congress of the KPD(S) had the support of the Bolsheviks, who sent Karl Radek as their representative. However, the congress did not approve the same methods as the Bolsheviks had applied in Russia. In fact, the sectarian ultra-left elements won over Rosa Luxemburg and Karl Liebknecht on the most decisive points rejection of participation in the forthcoming elections to the Constituent Assembly and rejection of work inside the SPD-dominated trade unions.
"Each new colonial expansion is accompanied by capital's relentless war on the social and economic interrelations of the indigenous inhabitants and by the violent looting of their means of production and their labor-power. capitalism strives purposefully to annihilate them as independent social structures."
We can also point to how the North American Free Trade Agreement (NAFTA) was devastating to many small farmers in Mexico, forcing many to abandon their land and seek work in assembly plants known as maquiladoras. In South America, far-right Brazilian president Jair Bolsonaro, with aid from the World Bank, has helped oversee the accelerated deforestation of the Amazon for agribusiness, dispossessing and disenfranchising Indigenous communities in favor of exploitative global agribusinesses with little regard for climate impact. Here in the U.S., in keeping with our long-standing tradition of settler colonialism, the Dakota Access Pipeline was routed through lands adjacent to the Standing Rock Sioux Reservation, threatening the community's water supply and desecrating grave sites. Protests against the pipeline drilling were suppressed by police (think water cannons used to douse demonstrators in subzero temperatures) and key organizers with the cause were contacted by the FBI. Luxemburg's prediction that a global &quotwar" waged on Indigenous populations would soon &quotannihilate [them] as independent social structures" is something that still plays out every day.