Ons kan binnekort terselfdertyd die voorspoed en die aarde red. Hier is hoe - Klimaatimpaknuus | Klimaatsimpaknuus
Ons kan binnekort terselfdertyd die voorspoed en die aarde red. Hier is hoe
Geskryf deur Vanessa Bates Ramirez
Beeldkrediet: Beeld deur ejaugsburg van Pixabay
Tegnologie verander alles. Slimfone en die internet het die manier waarop ons sake doen, verander, sosiaal verkeer en ons vrye tyd spandeer. Namate die tegnologie voortgaan om te verbeter, sal ons lewens en samelewings nog meer verander, soos wat die vierde industriële rewolusie gedoop is. En ekonome, entrepreneurs en historici voorspel dat ons lewens en samelewings hierdie keer nog meer sal verander as tydens enige vorige rewolusie.
Of dit waar is, moet nog gesien word. Maar volgens die navorsingswetenskaplike en skrywer Andrew McAfee, MIT-navorser, sal dit hierdie tyd verskil, ongeag en op die beste manier, want ons het uiteindelik 'n punt bereik waar ons welvaart nie hoef te afhang van die hulpbronne van die planeet nie.
In sy nuwe boek Meer van minder: die verrassende verhaal van hoe ons geleer het om voorspoedig te wees met behulp van minder hulpbronne ― en wat daarna gebeur, McAfee bied 'n deeglik analitiese, helder optimistiese uitwerking op die impak van tegnologie op die mensdom - en 'n hoopvolle visie vir wat voorlê.
Hallo eksotiese egrets, afskeid bergvlinders as fauna rewolusie hits UK | Global
Toe die planeet geskenk en ons geneem het (en gevat het)
McAfee se boek begin met 'n terugblik op die vooruitgang van die mens gedurende die afgelope twee eeue. Die vordering was in 'n woord stadig - beide wat die bevolkingsgroei en produktiwiteit betref. Dit was eers in 1928 dat ons 'n spesie van een miljard geword het, en dit het ons 200,000 jaar geneem om daar te kom. Die tempo van bevolkingsgroei het sedertdien nog net versnel; dit het net 31 jaar geneem om 'n wêreldbevolking van 2 miljard te bereik, en dan 15 jaar om 3 miljard te bereik. Ons het onlangs van vandaan gekom 6.7 miljard tot 7.7 miljard in die 12-jare van 2007 tot 2019.
Vir die grootste deel van die geskiedenis van die mensdom was dit ondenkbaar dat hierdie klomp mense op aarde sou kon woon en dit voorspoedig sou kon doen (hoewel 'n mens 'welvarend' definieer en watter persentasie van die mensdom in hierdie kategorie val). Voor die industriële rewolusie was daar in wese 'n omgekeerde verhouding tussen bevolking en welvaart; te veel mense bedoel dat hulpbronne te dun versprei is, en dat die hulpbronne eindig was. Nie net was hulpbronne beperk nie, ons het nog nie 'n doeltreffende of skaalbare manier gehad om dit uit te haal en te benut nie.
Gaan die eerste Industriële Revolusie binne, en die uitvindings wat die mensdom - en die aarde - op 'n totaal ander koers plaas. "Vir die hele geskiedenis van die mens tot op daardie stadium was die enigste kragbronne waarop ons kon trek, spiere (ons s'n en dié van die diere wat ons mak gemaak het), wind en vallende water," skryf McAfee. "Die Watt-stoomenjin en sy nasate het 'n stel masjiene gevoeg wat fossielbrandstowwe soos steenkool gebruik het en ons verhouding met ons planeet diep verander het."
Danksy die stoomenjin, binnebrandenjin, en gevolglik elektrifisering, het die wêreldbevolking, die BBP per capita en inkomstegroei vir die eerste keer in die geskiedenis saamgegroei en teen ongekende tariewe.
Stoomkrag en elektrisiteit kry al die glorie, maar McAfee wys op 'n paar minder sexy vooruitgang wat die lewensduur en welvaart van die mens net so beïnvloed het. Stikstofgebaseerde kunsmisstowwe het die opbrengste van die landbou 'n groot hupstoot gegee. Binnenshuise loodgieterswerk het beteken dat mense skoon water en geen menslike afval in hul huise gehad het nie, wat alle vorme van siekte uitskakel. Sleutelelemente van die kapitalistiese stelsel - soos patente, korporasies met beperkte aanspreeklikheid en gesamentlike aandelemaatskappye - het ook tot stand gekom, waardeur kapitalisme en tegnologiese vooruitgang mekaar kon aangespoor in 'n siklus wat vandag nog sterk verloop.
Dit klink alles mooi: meer mense, wat langer leef, met meer dinge en met masjiene wat al die harde werk doen. Wat is nie om lief te hê nie?
Dit het natuurlik gepaardgegaan met 'n groot koste. Soos McAfee dit stel, het die Industriële Revolusie ons in staat gestel om swaarder op die planeet te trap. Ons het meer myne gegrawe, meer woude afgekap, meer fossielbrandstowwe onttrek, meer diere doodgemaak en meer skadelike chemikalieë in die lug en water vrygelaat. Vir mense om beter te doen, moes die planeet slegter gaan.
Hierdie afhandeling het deur die daaropvolgende dekades voortgeduur, en dit het nog nie gestop nie. Maar hierin lê McAfee se motivering om hierdie boek te skryf: ons bereik 'n keerpunt - ongekend in die geskiedenis van die mens - waar ons verhouding met die omgewing nie meer nodig is nie. Ons kan ons ekonomie, bevolking en welvaart laat groei, maar in die proses minder van die aarde neem.
Wat staan ​​agter hierdie verrassende wending? McAfee glo dat dit die “vier ruiters van die optimis” is: tegnologiese vooruitgang, kapitalisme, reageerende regering en openbare bewustheid. “As al vier teenwoordig is, trap ons ligter op ons planeet,” skryf hy. “Ons dematerialiseer geleidelik ons ​​verbruik, verminder besoedeling en sorg vir beter mede-wesens.”
Dematerialisering - met minder hulpbronne - is hier die sleutel. En dit is nie te wyte aan dinge soos herwinning of beperkings op die produksie of verbruik deur die regering nie.
Hier is 'n klassieke voorbeeld. As u ouer is as 20, onthou u al die dinge wat ons nodig het om onsself te vermaak en te kommunikeer: 'n Walkman- of CD-speler, bande en CD's, 'n kamera, film, 'n DVD- of VHS-speler, DVD's of videobande, 'n landlynfoon, 'n antwoordmasjien ... As u al hierdie dinge in 'n sak sit, sal die tas êrens tussen 20-40 pond weeg (meer vir diegene van ons wat groot CD- of video-versamelings gehad het!); dit sou gevul wees met dinge wat hulpbronne en fabrieke en energie benodig om te vervaardig.
Alles in daardie swaar tas is nou in 'n slimfoon wat minder as 'n pond weeg. En 'n groter persentasie van die wêreldbevolking besit slimfone as wat TV's, kameras of CD-spelers ooit besit het; dit is onmiskenbaar dat ons meer uit minder kry.
Dit is dematerialisering op sy beste, en McAfee wys op sy noue skakel met kapitalisme. Hulpbronne kos geld, en om minder hulpbronne te gebruik beteken minder geld, wat beteken om meer geld te verdien.
Maar al hul verdienste, tegnologie en kapitalisme aan hul eie toestelle oorgelaat lewer nie groot uitkomste oor die algemeen nie. Terwyl tegniese vooruitgang en kapitalisme hand aan hand gaan, sê McAfee, is die kritieke duo wat hulle in toom hou, bewusmaking van die publiek (burgers bewus van maatskaplike aangeleenthede en eis om stappe te neem om dit aan te spreek), tesame met 'n responsiewe regering (reageer op die wil van die mense op 'n manier wat effektief is). Sy ontleding fokus hoofsaaklik op omgewingsvrae, waaronder besoedeling en behandeling van diere, en noem die wette teen besoedeling wat na die eerste Aardedag aanvaar is as voorbeeld.
Hoe kan die publieke bewustheid / responsiewe regering dinamies verskuif in 'n tyd waarin groot tegnologie-ondernemings waarskynlik meer mag en invloed het op die besluite van die gemiddelde persoon as wat die regering doen? Ons kan eis dat ondernemings meer 'n rentmeestersrol aanneem, maar aan die einde van die boekjaar sal hulle steeds winsgewend wees. Regerings kan regulasies oplê om beide markte en individue te beskerm, maar tot dusver het baie regerings probleme ondervind om tred te hou met die tempo van tegnologie.
Werk oor om te doen
McAfee se boek ondersoek nie hierdie potensiële gat in sy model nie, maar erken wel sommige van die negatiewe gevolge van tegnologie, veral in die vorm van wat hy noem 'n afname in 'sosiale kapitaal', of menseverhoudings en verbindings wat lei tot vertroue en wederkerigheid .
McAfee moedig lesers aan in 'n tyd waarin die politiek meer gepolariseer is as wat dit in dekades was, en die meeste van ons die grootste deel van ons dae spandeer in telefone, rekenaars of TV's. baie samelewings en gemeenskappe ”deur organisasies aan te sluit, vrywilligerswerk te doen met gemeenskappe in nood en ons vaardighede aan ander te leer. Hy skryf: “Dit is belangrik om hierdie dinge met lede van ander stamme te doen - mense wat ons ken, voel anders as ons oor belangrike dinge. En dit is veral belangrik om nie met hulle te probeer argumenteer nie [...] baie debatte en besprekings verhoog die ontkoppeling. Begin deur gemeenskaplike grond te vind. ”
Mense in die mees ekstreme sosio-ekonomiese groepe - dit wil sê armes en rykes - het baie verdien uit globalisering, digitalisering en die ontkoppeling van hulpbronne van ekonomiese groei. Maar daar is 'n groot groep mense wat agterbly, en vir die mensdom as geheel om voorspoedig te wees, moet ons meer doen om hulle in te haal. Die middelste en laer middelklasse in die ryk wêreld het die kleinste wins getoon uit die afgelope drie dekades van ekonomiese groei. Hulle is nie gelukkig daaroor nie, en hul ongelukkigheid het bygedra tot die verkiesing van populistiese en outoritêre leiers regoor die wêreld. Tensy ons wil sien dat ons politieke stelsels verder krimp onder hande van ongeskikte leiers - en die gevolge wat daarmee gepaard gaan gaan hanteer - glo McAfee dat ons ons werktuigkissie moet uitbrei vir die omskakeling van mense in haves.
En uiteindelik is dit net die ryk wêreld wat die ekonomiese groei van hulpbronverbruik ontkoppel. Hoe kan ons seker maak dat ontwikkelende lande nie ons hulpbronhonger, aardbewuste foute herhaal nie?
Vir die begin is dit nie nodig om dit te doen nie. Noudat mobiele telefone al byvoorbeeld in die hele Indië en Nigerië versprei het, gaan geen van die lande voortgaan om koperdraad vir telekommunikasie te lê nie. Noudat hernubare energie al hoe meer, goedkoop en toeganklik word, sal lande dit doen kyk daarna vir hul energiebehoeftes eerder as steenkool. Inderdaad, van energie tot landbou tot onderwys, ontwikkelende lande is besig om te spring reg oor die lang leerkurwe van die Weste. McAfee glo dat kapitalisme voldoende sal wees om hierdie tendens voort te sit en nuwe, skoon tegnologieë na lande met lae inkomste te bring - maar om dieselfde slaggate te vermy wat die Weste ervaar, moet ons besoedeling in die markte plaas en ondernemings oplossings daarvoor uitvind.
McAfee se optimisme is verfrissend en selfs aansteeklik; namate meer van ons lewens, ervarings en besittings gedigitaliseer word, is dit moeilik om te argumenteer dat ons Peak Stuff nog nie oortref het nie. Maar as dit alles speel op 'n manier waarop ons trots kan wees, is daar nog baie werk wat gedoen moet word.
Vanessa Bates Ramirez is senior redakteur van Singularity Hub. Sy stel belang in hernubare energie, gesondheid en medisyne, internasionale ontwikkeling en talle ander onderwerpe. As sy nie lees of skryf nie, kan jy haar gewoonlik in die buitelug, in water of op 'n vliegtuig vind.
Hierdie artikel het oorspronklik verskyn Singularity Hub.
Publiseer hierdie artikel gratis in enige taal, aanlyn of in druk, onder die Creative Commons-lisensie CC BY-ND 4.0.
Ek is nie 'n Boom Hugger nie
Die bou van koel stede vir 'n warm toekoms
CO2 verwyder uit die atmosfeer sal ons nie red nie
Hoekom moet ons die langtermyn-uitsig oor klimaatsverandering ook neem
Waarom die Verenigde State van Amerika nie so 'n goeie koolstofwasbak kan wees nie