Handelsvroue word geteken op beelde in die 1950's van vroue as 'gelukkige huisvroue' Flikr, CC BY-SA
Alena Petitt, 'n bekende skrywer en leefstylblogger, het die Britse gesig geword van die "Tradwife" -beweging, nou verbonde aan die hashtag #TradWife. Die beweging keer terug na 'n vroeëre era, en moedig vroue aan om plesier te geniet in tradisionele huishoudelike pligte, terwyl hulle vroulike onderdanigheid, huislikheid en vroulikheid bevorder.
In 'n BBC-snit verduidelik Petitt dat haar rol is om haar man te onderwerp, te dien en te bederf "soos dit 1959 is".
Skryf op haar webwerf, Die Darling Akademie, voeg sy by dat baie vroue 'n 'gevoel van behoort en huis en gawe' het, en daarom kies hulle om tuismakers te word waar 'mans altyd eerste moet kom'.
Gegewe die verheerliking van tradisionele vroulikheid, word die Tradwife-beweging dikwels in die media as 'n terugslag teen feminisme beskou. Dit kan gesien word in nuusberigte met bittere meningsverskille tussen mekaar feministiese kritici en vroue wat 'n tradisie-vrou-identiteit omhels.
'N Keuse soveel as enige
Hierdie klem op 'tradisies en feministe' is ongelukkig voorspelbaar. Dit pas by die al te bekende trop "katvechten" wat so gereeld kenmerk gesprekke oor feministiese politiek in die media. Hierdie raamwerk identifiseer feministies as die probleem, bewustelik of onbewustelik, en ignoreer die groter strukturele kwessies wat op die spel is.
Eerder as bloot 'n terugslag teen feminisme, moet die verskynsel van die vrouevrou verstaan ​​word as 'n simptoom van - sowel as 'n reaksie op die toenemende onsekerheid van ons tyd.
Tradvroue gebruik dikwels die taal van keuse. Hulle beskryf hul besluit om die loopband van werk af te sit as 'n 'ware roeping' om huisgenote, moeders en vrouens te wees. Maar selfs die privaatste keuses - soos om te besluit om 'n loopbaan te verlaat en 'n voltydse huisvrou te word - word altyd binne strukturele beperkinge gemaak. Soos een van ons (Shani) in die boek wys op pad huis, word hierdie keuses altyd gevorm deur sosiale, kulturele, ekonomiese en politieke omstandighede.
Ek het my man eerste gestel, omdat hy my eerste gestel het, omdat ek hom eerste gestel het, omdat hy my eerste gestel het ... Dit was so van die begin af, en net omdat ek 'n ring aan my vinger het, beteken dit nie moet ooit ophou ... Dit word 'n gelukkige huwelik genoem! #traditionalmarriage- Alena Kate Pettitt (@darlingacademy) 28 Januarie 2020
Baie van die vroue in tradisiegroepe bespreek die spanning om in veeleisende poste te werk en die probleme om na die huis te kom, wat die Amerikaanse skrywer Arlie Hochschild alombekend noem, die tweede skof. Dit sluit in die versorging van kinders en huishoudelike take, sowel as om na ouer familielede te kyk.
Petitt vertel self hoe sy in haar vroeë twintigerjare 'n gedrewe loopbaanvrou was. 'N Ander selfidentifiserende vrou, Jenny Smith (skuilnaam), vertel lang dae as finansieringsadministrateur voordat hy van koers dramaties verander het.
Die huidige giftige werkskultuur wat altyd aanwesig is, moet verstaan ​​word as 'n sleutelfaktor wat die opkoms van hierdie retro-beweging vergemaklik. soos oorlading werkskultuur het algemeen geword in baie ontwikkelde lande was dit ook regerings noodsaaklike hulpbronne te besnoei wat help om gesinne en gemeenskappe te ondersteun. Gekombineer met verskanste geslagte maatskaplike norme, val die las van sorg buite verhouding op vroue. Selfs relatief bevoorregte vroue vind dit dus moeilik om die populêre feministiese ideaal van 'werk lewe balans".
Dus, hoewel die Tradwife-beweging aanvanklik bloos, kan dit baie in stryd wees met ons tyd - veral in die nasleep van bewegings soos MeToo en TimesUp - maar dit is 'n produk van die hedendaagse oomblik. Die keuses wat deur vroue gemaak word wat as tradisies identifiseer, kan as persoonlik aangebied word. Hulle is egter onlosmaaklik van die diepe krisis van sowel werk as versorging onder neoliberale kapitalisme.
Ons leef in 'n tyd waarin normatiewe geslagsrolle en dominante idees van seksualiteit nie net uitgedaag word nie, maar ook in 'n vloed is. As sodanig kan die herbevestiging van 'n eng gedefinieerde weergawe van vroulikheid 'n manier wees vir sommige vroue om 'n gevoel van beheer oor hul lewens te kry.
Die gemors opruim ♥ ️ Eerstens het hierdie fotosessie vreeslik sleg gevoel - ek sweer ek het nog nooit in my lewe daardie stofsuier ontmoet nie, ek moes huis toe jaag om my getroue ou Henry om verskoning te vra! 😂 Wat verstommend is, is dat die MailOnline 'n paar ander dames gevind het om ook die vlag vir #TradWives te laat vaar! 🎉 # tradisionele huisvrou #ApronCladArmy. 🔗 https://www.dailymail.co.uk/femail/article-7926581/amp/How-Tradwives-sacrifice-careers-satisfy-husbands-whim.html. . . As u hier is om te kritiseer, versoek ek u om na www.thedarlingacademy.com te gaan en 'n bietjie meer te lees as wat die pers u gevoed het. Dit is aangenaam en beleefd om die tyd te neem om te leer oor en respek te hê vir iemand anders se lewenservaringe om dit te verstaan. 💗. . 📸 @dailymail 👗 @vivienofholloway
'N Pos gedeel deur Mev Alena Kate Pettitt (@thedarlingacademy) op Jan 25, 2020 by 1: 35am PST
'Om tradisie te wees is bemagtigend en het my in staat gestel om beheer oor my lewe terug te neem,' verduidelik Stacey McCall. Sy is 'n 33-jarige tradisie en het haar werk bedank weens die druk van haar en haar man wat albei voltydse werk aanbetref.
Verbasend genoeg is die beweging in lyn met idees van tradisionele Britsheid in die Verenigde Koninkryk, en, soos sommige al voorgestel het, met die heel-regterkant in die US. Ondanks hul nominale verskille, is albei bewegings egter verenig deur 'n soortgelyke nostalgie vir 'n verbeelde harmonieuse nasionale verlede, wat 'n vorm van geslagsradisionalisme aan die hart lê.
Tradwife-blogs en -video's is gevul met rustige instellings buite die wêreld van neoliberale kapitalistiese werk. In die 1950's is daar beelde van vroue as 'gelukkige huisvroue' in oorvloed. Tog is hierdie nostalgiese terugkeer na 'n eenvoudiger en beter verlede paradoksaal afhanklik van die waardes wat dit oënskynlik verwerp.
Handelaars soos Alena Petitt in die Verenigde Koninkryk en Amerikaanse blogger Dixie Andelin Forsyth het suksesvolle ondernemers geword wat hul handelsvrou verdien. Oor die algemeen hang die beweging van kundige vroulike ondernemers soos hierdie, wat deur hul sosiale medieaktiwiteite, klasse, kursusse, adviesboeke en -produkte tradisie-vroulikheid as 'n wenslike keuse en identiteit voorstaan.
Verder as om die neoliberale kapitalisme te weier, die wêreld van voltydse arbeid of selfs wat sommiges as feministiese sukses beskou, is die Tradwife-beweging diep ingebed in die skuld vir almal.
Catherine Rottenberg, medeprofessor, Universiteit van Nottingham en Shani Orgad, professor in media en kommunikasie, London School of Economics en Politieke Wetenskap
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Familie > Tradwives: Die vroue op soek na 'n eenvoudiger verlede, maar gegrond in die Neoliberale hede