Hoe ek geleer het om afleiding vir my te laat werk
Geskryf deur Sarah Stein Lubrano
Foto deur Nicole Honeywill / Unsplonzen
Selfs vandag, 20 jaar na my kinderdiagnose van 'n hiperaktiwiteitsversteuring (ADHD), is ek nog steeds bewus van hoe my aandag afwyk, verval of verskil van dié van die meeste mense. Ek is geneig om 'leë' pleisters in die gesprek te ervaar, toe ek skielik besef dat ek geen herinnering het aan die afgelope 30 of so sekondes van wat gesê is nie, asof iemand vorentoe gespring het deur die video-voer van my lewe (so nou en dan, ek maak gebruik van 'maskering', of begrippe van begrip - wat 'n verleentheid is). As ek televisie kyk, sukkel ek om nie te beweeg nie, neem ek gereeld tempo en beweeg, en ek vrees dat ek die 'eienaar' is van ingewikkelde dokumente en sigblaaie, omdat ek baie belangrike aspekte heel waarskynlik sal mis.
Hierdie jaar het ek twee keer 'n afspraak by die dokter gemis, omdat die operasie slegs per papierpos aanmanings kon stuur. My vertroue op taaklyste en opdragte is onophoudelik, waaksaam - anders kan selfs die belangrikste take heeltemal vergete wees. Af en toe 'hiperfokus' ek: die aanhoudende flikkering en humeur van die alledaagse lewe neem af, terwyl ek tyd verloor, myself konstant in een onderwerp gooi, honderde bladsye lees of duisende woorde skryf.
Voorheen het ek dit alles as 'n tekort gesien, maar nadat ek 'n loopbaan opgebou het wat my gehelp het om beter te verstaan ​​waarmee ek gesukkel het en wat daardie selfde 'tekorte' tot 'n goeie doel gestel het, beskou ek dinge nie meer so nie. In plaas daarvan beskou ek deesdae my eie afgeleide aard as 'n bron van bewustheid vir die broosheid van almal aandag.
Ek werk in onderrig-ontwerp, wat die praktyk is om innemende en effektiewe opvoedkundige produkte en ervarings te ontwikkel om ander te help leer. Met die skepping van interaktiewe klasse en werkswinkels is my doel om die leerders se aandag en fokus te kweek, maar een van die eerste dinge wat ek geleer het, was dat dit ongelooflik moeilik is vir almal - neurotipies of andersins. Daar is trouens algemene reëls vir duim wat weerspieël hoe universele kort aandagspanne regtig is: een daarvan is selfs 10 minute lesings is te lank vir sommige mense om te volg (dink aan die aantal kere wat u uself, of iemand in die omgewing van u, gevang het tydens 'n lang vergadering, aanbieding of konferensie). Die truuk is om lesings met oefeninge en besprekings te versprei. Verder, navorsing stel al hoe meer voor dat mense meer geneig is om nuwe idees en inligting in te neem as dit verband hou met iets waarvoor hulle reeds omgee. Dit alles is vergroot vir mense wat met ADHD gediagnoseer is en wat nie fokus het nie, tensy daar 'n sterk en duidelike verband is met hul onmiddellike bekommernisse, maar wat nietemin diep kan fokus as hierdie element van diep belangstelling aanwesig is.
WOrking in instruksionele ontwerp het my oortuig dat ons onderwysstelsel swak pas by byna almal, nie net diegene wat met ADHD gediagnoseer is nie. Die meeste leerplanne ontbreek aan 'n voorlopige fase om die bestaande belange van studente gesamentlik te verken voordat hulle aan materiaal bekendgestel word op 'n manier wat relevant sal wees vir dit waarvoor hulle reeds omgee. Die meeste klasse, veral op hoërskool en hoër onderwys, vertrou steeds op lesings van (veel) meer as vyf minute. In teenstelling, let op hoe sosiale media, videospeletjies en soveel ander aspekte van ons lewens ons vlugtige aandagspanne akkommodeer en benut, deur hul ontwerp en inhoud aan te pas om by ons belangstellings te pas en ons aandag te gryp. Baie ouers van kinders met ADHD wanhopig oor die groter belangstelling van hul kinders in videospeletjies as wiskunde, maar hulle moet miskien besorg wees oor die rede waarom die wiskundeprobleme en klasse nie meer so innemend soos die speletjies gemaak kan word nie.
Sommige speletjies en selfs 'n paar spesiale klaskamers is inderdaad soos volg: GCSE-kursusse vir wiskunde in die Verenigde Koninkryk het die voortou hierop geneem, met gesamentlike aanlyn huiswerk. Maar waarom, in 'n tyd waarin ons weet dat leer byna verslawend kan wees, is hierdie soort formaat nie een van die standaard maniere waarop ons jong (en ouer) gedagtes betrek nie? Die herontwerp van kurrikula is 'n relatief goedkoop opvoedkundige ingryping, in vergelyking met die opknapping van tegnologie of die toevoeging van klaskamerinstrukteurs.
Totdat dit gebeur, kan die afgeleide gedrag altyd 'leer om te leer' oefen, soos my sielkundiges dit noem. Vir my het dit in die 1990's begin met kleurgekodeerde gidse en 'n beplanner, en het sedertdien gegroei tot 'n yslike Google-kalender. Ek volg noukeurig elke uur van my werk (en ook baie persoonlike ure). Obsessief besluit ek om visuele afleiding te vermy. Ek keer op keer terug na my taaklyste gedurende die dag.
Ek het ook geleer om ruimte te maak vir afleiding - wat immers ook kan beteken om lewendig te wees in 'n mens se omgewing, nuuskierig te wees oor nuwe moontlikhede en veelvlakkig in 'n mens se belang te wees. Om my aandag af te lei (selfs met kennis van watter interessante afleidings ek later sal terugkeer) het my gehelp om anders oor te dink: nie alle leer vereis volgehoue ​​fokus nie, sommige vorme van kreatiewe en konseptuele denke. baat om herhaaldelik na 'n onderwerp terug te keer om dit telkens anders te sien.
Daarom kan dit in leer, soos in die lewe, wys wees om nie net die aandag van diegene met ADHD te herlei nie, maar ook om hulle te help besin oor wat hul belangstelling vestig en waarom, byvoorbeeld, die eeue-oue sake van spel - slegs met 'n reflektiewe stadium waar kinders hul eie denkpatrone kan herken en leer, en die vaardigheid van 'metakognisie' kan ontwikkel, of om oor hul eie denke te dink. Hierdie refleksiewe proses is 'n kerndeel van die bestuur van ons aandag, en om oor die wêreld en jouself te leer, veral in 'n era wat voortdurend afleiding bied.
Ek is baie bewus daarvan dat ek my ADHD grootliks bestuur het as gevolg van enorme voorregte: finansiële hulpbronne, 'n uitstekende Amerikaanse openbare skoolstelsel en diep gemotiveerde en ingeskakelde ouers. Min mense met ADHD het hierdie voorregte, en baie wat gediagnoseer word, beland uiteindelik dwelms dat dit, as dit in die kinderjare geneem word, fisiek kan verdwaal groei, en wat verslawend kan wees, soms sonder langtermynvoordele. Alhoewel dit vir sommige mense die beste kan wees om medikasie vir ADHD te neem, is dit kommerwekkend dat soveel mense min in die pad kom help en intervensie, meestal omdat medikasie goedkoper en meer toeganklik is as ander opvoedkundige ondersteuning.
Ons kan beslis voortgaan om te bestudeer en te debatteer of ADHD biologies gewortel is, die produk van ons aandaggebroke samelewing, of waarskynlik 'n komplekse resultaat van interafhanklike sosiale en biologiese faktore. Tog is daar soveel debatte oor hierdie onderwerp wat vasgevang is op die internet se probleme of medisyne, in plaas daarvan om ons fokus te herlei na die groter kwessies rondom aandag en leer wat ons almal bekommer. Beter vorme van pedagogiek, reflektiewe praktyk en kommunikasie sal nie alle probleme met betrekking tot menslike aandag oplos nie, maar dit kan almal help om baie beter te leer - nie net dié van ons met hierdie spesifieke diagnose nie.
Sarah Stein Lubrano is 'n DPhil-student aan die Universiteit van Oxford en hoof van inhoud aan die School of Life, waar sy die TSOL vir sakekurrikulum ontwerp. Sy wil graag leer oor die belangrikste onderwerpe toeganklik, boeiend en onvergeetlik maak. Sy woon in Londen.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Prestasie > Hoe ek geleer het om afleiding vir my te laat werk