Ek herinner julle vandag eerstens aan die leesmetodiek soos ek dit gister geplaas het. My bydraes sal baie meer waarde hê vir jou as jy dit navolg. Begin dus met die eerste beweging, lees.
Abraham is natuurlik ook al ’n profeet genoem (Gen. 20:7), maar hier word Moses as die eerste van ’n reeks profete wat God se Woord aan die volk Israel bring aan ons voorgestel.
Hiermee interpreteer Moses die verlede van God se handelinge met hulle van Sinaiberg af tot by die Jordaan en verklaar dit daarby as deel van sy voorskrifte aan hulle. Alles wat met hulle gebeur het, die goed en die sleg, die wonders en die wroegings, het hulle geleer wat sy wil vir die lewe is. Moses se verklaring daarvan moes hulle die impak daarvan vir die volgende fase van God se plan met hulle laat begryp.
Nadat die plek deeglik beskryf is waar hulle steeds aan die oostekant van die Jordaan in die vlakte van Moab gekamp het (Deut. 1:1-5), begin sy preek met ’n herinnering aan die oorspronklike opdrag aan die volk by die berg Horeb (Sinai) om die land in besit te gaan neem: “Ek stel hierdie land tot hulle beskikking. Trek in en neem dit in besit.”
Dit bly die basis vir die belofte van die land. Dit is God se gawe aan hulle. Dit bly ook die visie vir die toekoms wat hulle verwagting sal stimuleer as motivering vir die baie reële uitdagings wat vir hulle sou voorlê om die land in te neem.
Ook regters is aangestel wat onpartydig moes oordeel oor die sake wat voor hulle gebring is. Die vreemdeling moes net soveel regte soos die volksgenoot geniet. Die arme net soveel as die ryke – klein en groot.
Moses gee dus saam met die wet – die geskrewe wil van God – die leiers wat die uitvoerders van die wil van God in die lewe van die volk sal wees. Dit laat ‘n mens onmiddellik dink aan Paulus wat dieselfde proses in die lewe van die NT geloofsgemeenskap beskryf met die gawes wat God gee om die dienswerk van die gelowiges te bevorder (Ef. 4).
Selfs die instuur van verkenners het nie gehelp om hulle aan te spoor om die Here te vertrou nie, en hulle het hulle verset teen die opdrag van die Here.
Die noodwendige gevolg was dat hulle die kans om die land binne te trek, verspeel het. Let op hoe Moses hulle herinner aan die gemor in die tente wat hulle verlei het om ‘n wanvoorstelling van die Here te laat maak, dat Hy hulle haat. Hulle het selfs die verkenners aangevat en verkwalik dat die nuus oor die land hulle moed gebreek het, so asof die verkenners valse voorstellings aan hulle gemaak het.
Dit laat ‘n mens besef hoe jou eie ingesteldheid jou optrede bepaal. As jy bang is vir iets gee jy baie maklik vir die Here of vir ander mense die skuld. Daarmee projekteer jy jou vrees op hulle, in plaas daarvan om eerlik te wees en hulp te vra.
In plaas daarvan dat die Here dus vir hulle sou geveg het met die inname van die land, het Hy hulle teenstander geword en die eerste generasie in die woestyn laat omkom. Wie nie aan Hom gehoorsaam is nie, kan nie sy beloftes en seën in ontvangs neem nie.
Daar is ook ‘n intense ironie in die feit dat die Here bewys het deur die eerste reis tot by die beloofde land dat Hy die beste kampplekke vir hulle uitgesoek het, begelei deur die vuur- en wolkkolom. Hy was dus die Verkenner van formaat! Hulle het Hom egter nie vertrou om dieselfde te doen met die Intog nie! Hulle het selfs hulle eie verkenners nie vertrou nie.