Sundays River Mouth Guesthouse is aan die oewer van die Sondagsriviermonding in die slaperige vakansiedorpie, Colchester, naby die Addo Olifantpark geleë.
Verblyf word gebied in 2 selfsorgeenhede. Die eerste eenheid het slaapplek vir 5 en die ander een het slaapplek vir 6. Die eenhede is op dieselfde perseel, maar het elkeen hul eie braai-areas en deel die swembad.
Veilige onderdak-parkeerplek is beskikbaar. Sou jy net wil oorslaap, of meer tyd wil spandeer om die Sonskynkus te verken, sal Sundays River Mouth Guesthouse in jou spesifieke behoeftes voorsien.
Dit is perfek vir toeriste wat die Addo Olifantpark wil be…
Dit is perfek vir toeriste wat die Addo Olifantpark wil besoek aangesien die suidelike hek net 4 km weg is. Gaste kan verskeie watersportsoorte beoefen, visvang, perdry, met die vierwielmotorfiets ry, staptogte langs die 38 km lange strand geniet en in een van Suid-Afrika se grootste getyriviere swem. Met: James Ransone, Tiffany Limos, Stephen Jasso, James Bullard, Adam Chubbuck, Wade Williams, Amanda Plummer, Julio Oscar Mechoso
Draaiboek: Larry Clark (stories), Harmony Korine
Ek weet ek is geïrriteerd wanneer ek in my kop n fliektoneel se dialoog oorskryf. En as ek wonder waarom daar n boomtak voor die kamera hang sodat die twee karakters in gesprek in die wyeskoot nie sigbaar is nie. En as ek verleë voel oor die akteurs se spel. En as die draaiboek draaie gooi wat geen sin maak nie.
Wanneer n mens n grensoorskrydende rolprent maak, behoort basiese produksiewaardes nie agtergelaat te word nie. En dis seker die belangrikste sonde in Larry Clark se nuutste – hy het in 1995 die ontstellende Kids gemaak. Grensoorskrydend is Ken Park sekerlik: wanneer laas het ons n masturbasietoneel met n volledige komskoot aan die einde gesien in n hoofstroomteater? En selfs al is Ken Park “weggesteek” in die Nouveau-teaters, word dit steeds vertoon in n openbare ruimte – nie een van jou diep en donker hooltjies wat spesialiseer in pornografie nie.
Natuurlik is dit maklik om diepsinnig te raak oor Ken Park en om die temas daarvan en die hantering van seks ernstig te beskou. n Mens plaas dit in die kader van ander seksueel-eksplisiete rolprente soos Romance, Intimacy en Baise-moi. Ook en The piano teacher kan betrek word. In Ken Park gaan dit egter nie om volwassenes besig om seksueel aktief te wees nie, maar meestal om tieners vir wie seks, soos dwelms, n ontvlugting is uit die onaangename verhoudings in hul gesinne.
Ja, duisend maal ja, dis n ernstige saak wat die aandag van rolprentkykers verdien. Maar dan moet die stories GOED vertel word – wat nie hier gebeur nie. Die rolprent behoort nie te ry op die krag van sy implikasies nie. Al loop ek die gevaar om preuts te klink, verkies ek rolprentseks meer subtiel (verkieslik gesuggereerd en suggestief – vergelyk die geweldige impak van The piano teacher), en draaiboeke beter geweef. Ek is beslis nie die kyker wat Larry Clark wil hê nie.