Wellington's Highland Warriors, From the Black Watch Mutiny to the Battle of Waterloo, Stuart Reid - Inligting
Die Highland -regimente vorm 'n baie kenmerkende deel van die Britse leër, maar baie is eers as 'n noodmaatreël aangewys - 'n poging om die oorblywende invloed van die Hooglandhoofde te gebruik om troepe wat broodnodig was, eers tydens die Amerikaanse onafhanklikheidsoorlog op te rig. en in groter getalle tydens die Franse Revolusionêre Oorloë. Hulle sou hul naam maak tydens die stryd teen Napoleon, saam met Wellington in Spanje en Portugal, en tydens die slag van Waterloo.
Reid begin met die opkyk van die eerste Highland -regimente, begin met die Black Watch, oorspronklik geskep as 'n milisie vir diens in Skotland. Die res van die eerste helfte van die boek kyk na die omskakeling van die Black Watch in 'n gewone regiment en die verhoging van die oorblywende Highland -regimente, 'n fassinerende verhaal van aristokratiese wedywering en die vervaagende invloed van voormalige hoofmanne van die Hoogland, wat doelbewus in die nadraai gebreek is van die '45.
Die tweede helfte van die boek volg die regimente na oorlog, in Ierland, Indië, Spanje en Portugal en by Waterloo. Die hoofstuk oor die Skiereilandoorlog is veral interessant, en kyk na een van die beste hedendaagse bronne vir lewe in 'n Highland Regiment, die Journal of a Soldier of the 71st of Glasgow Regiment, Highland Light Infantry van 1806-1815. Reid volg die diensloopbaan van die soldaat wat in die Journal beskryf word en stel 'n identiteit voor vir die oorspronklike skrywer, terwyl hy die verslag as 'n raamwerk gebruik om die rol van die regiment in die oorloë te ondersoek.
Reid het 'n ongewone benadering tot hierdie onderwerp aangeneem met die groot fokus op die verhoging van die regimente, en het gevolglik 'n paar selde verhale opgegrawe wat 'n interessante lig werp op die veranderende aard van die Highland -samelewing in die tweede helfte van die agtiende eeu . Terselfdertyd lewer hy 'n nuttige geskiedenis van die vroegste dae van die Highland Regiments van die Britse leër.
1 - Brave Highland Men - 'n proloog
2 - The Black Watch en Mr Pitt's Army
3 - Die Hooglandoorlog begin: die Cameron Highlanders
4 - High Jinks en Whiskey: The Gordons
7 - Die tier en die olifant
8 - The Glasgow Highlanders en die Corsican Ogre
9 - Skotland vir altyd
Bylaag 1: The Beautiful Highland Regiments
Bylaag 2: The Gordons by Waterloo
Skrywer: Stuart Reid
Culloden Moor is een van die beroemdste gevegte in die Britse geskiedenis, en vir die Skotte is die geveg 'n vooraanstaande stryd, selfs Bannockburn. In hierdie beslissende en bloedige ontmoeting in 1746 verslaan die hertog van Cumberland se regeringsleër die Jacobitiese rebelle onder leiding van prins Charles Edward Stuart. Ondanks die aandag wat aan hierdie kritieke gebeurtenis gegee is, veral aan Bonnie Prince Charlie en die Jakobitiese legende, het enkele skrywers op die slag self en op die Highland-slagveld gekonsentreer. Stuart Reid, in hierdie hersiene derde uitgawe van sy topverkopergids, doen presies dit. Hy vertel die verhaal van die veldtog en beskryf die bewegings en ontplooiings van die opponerende magte op 'n grafiese en maklik verstaanbare manier-en hy beskryf in detail die dodelike geveg wat gevolg het. Sy verslag bevat die nuutste dokumentêre en argeologiese navorsing en bevat 'n uitgebreide gedeelte oor die Jakobitiese en Hanoveriese leërs, en dit nooi besoekers uit om self die historiese terrein waarop hierdie belangrike gebeurtenis plaasgevind het, te ondersoek.
Stuart Reid is 'n produktiewe en bekende skrywer oor 'n wye verskeidenheid militêre onderwerpe, en hy is 'n kenner van die militêre geskiedenis van Skotland. Sy baanbrekerstudie Like Hungry Wolves bly onbetwis as die beste verhaalverhaal van Culloden. Sy ander boeke sluit in: The Campaigns of Montrose, All the King 's Armies: A Military History of the English Civil War, Wolfe: The Life and Career of General James Wolfe, Wellington's Highland Warriors: From the Black Watch Mutiny to the Slag van Waterloo en Die Slag van Plassey 1757: Die oorwinning wat 'n ryk gewen het.
Wellington's Highland Warriors, From the Black Watch Mutiny to the Battle of Waterloo, Stuart Reid - Geskiedenis
Wellington's Highland Warriors ePub (3.0 MB) Voeg by mandjie & pond 4,99
Wellington's Highland Warriors Kindle (5,9 MB) Voeg by mandjie & pond 4,99
'Stuart Reid vertel 'n wonderlike verhaal, diep nagevors en vol fassinerende karakters.' Tim Newark, skrywer van Highlander
Wellington's Highland Warriors dek die vroeë geskiedenis van die Britse leër se hooglandregimente, van die verhoging van die Black Watch in 1739 tot die Slag van Waterloo in 1815. Stuart Reid bied 'n onderhoudende en deeglike oorspronklike studie van die omstandighede waarin die regimente gemagtig is en gewerf, nie net in die Hooglande nie, maar oor die hele Skotland, en hoe hulle hulself vrygespreek het in elke uithoek van die Ryk, met 'n reputasie wat in die proses ongeëwenaard is.
Elke hoofstuk volg die ervarings van een spesifieke regiment en gebruik uitgebreide gebruik van kontemporêre korrespondensie en memoires om die betrokkenes hul eie verhaal te laat vertel. Die verhaal is fassinerend en onthul die verskillende verwagtinge en ervarings van soldate op die Hoogland, verhale van bitter vete terwyl mededingende hoofmanne en eienaars van die hoogland mekaar om rekrute beveg het. Die rekrute was meer as in staat om so goed as wat hulle kon gee, te eis en wettig bindende toegewings te ontvang van hul eienaars wat teruggekeer het en dan, soos George Gordon van Cabrach, in 'n hoë rok uitstap met sy swaard aan sy sy om aan te kondig sy nuwe beroep 'in 'n berekende vertoning van swank en swagger, baie onbegryplik vir sy Engelse eweknieë.
Stuart Reid is in 1954 in Aberdeen gebore en het by die Royal Regiment of Fusiliers gedien. Sy vorige werke oor militêre geskiedenis sluit in Like Hungry Wolves en The Secret War for Texas, 'n studie van een van sy voorouers se verrassende rol as 'n Britse agent in die Texan. Hy werk tans aan 'n volledige militêre geskiedenis van die laaste Anglo-Skotse Oorlog 1639 en ndash1651.
Die nuusbrief van die Napoleon Historical Historical Society, April - Junie 2010
Die werwing van die Skotse Hoogland -regimente word beskou as blinde gehoorsaamheid deur tradisionele regimenthistorici, en as dwang deur latere skrywers. Hierdie werk trap 'n middeweg in die ondersoek na die omstandighede van werwing en vete tussen mededingende hoofmanne. Na 'n inleiding oor die plek van die Highland -regimente in die Skotse militêre geskiedenis, volg elke hoofstuk die ervarings van een spesifieke regiment, gebaseer op herinneringe en korrespondensie van die betrokkenes.
Oor Philip Haythornthwaite
Philip Haythornthwaite is een van die mees vooraanstaande en vrugbaarste skrywers oor die militêre geskiedenis van die Napoleontiese era. Hy is al lank gevestig as 'n gesag oor die belangrikste veldslae van die tyd, veral dié wat op die Iberiese skiereiland gevoer is, en hy het 'n spesiale studie gemaak van die leërs en die soldate wat mekaar in Europa gedurende 15 jaar van byna aaneenlopende konfronteer het oorlogvoering. Sy vele vorige boeke sluit in: The Peninsular War: The Complete Companion to the Iberian Campaigns 1807-14, The Armies of Wellington en Waterloo Men: The Experience of Battle, 16-18 Junie 1815.
Brave Highland Men - 'n proloog
Die ses Black Watch -ondernemings wat in Mei 1725 begin het³ verskil meer as 'n bietjie van die meerderheid van King George se soldate - en nie net omdat hulle toevallig kappies en vlegsels gedra het nie, eerder as hoede en broek. Want alhoewel die manne wat by die gewone 'marsjeregimente' van die weermag ingeskryf is, oral gestuur kon word waarheen sy Britanniese majesteit, of liewer die ministers van sy majesteit, verlang het, is die Watch spesifiek opgerig vir diens in die Skotse Hoogland. In die praktyk bedoel dit meestal in Perthshire, Badenoch en rondom die Great Glen, waar hulle in eie reg as 'n kwasi-militêre polisiemag wou optree en ook leidrade sou verskaf vir enige van die gereelde troepe wat die generaal aandurf. Wade se nuwe paaie. Om die destydse goeie en voldoende redes was die bevel van die individuele maatskappye-waarvan drie aanvanklik deur kapteins en drie deur luitenante gelei sou word-dus aan sommige van die werklose veteraanoffisiere toevertrou, wat dan op die halfbetaallyste kwyn. , maar aan vermoedelik goed geaffekteerde Highland-here wat in daardie dele woon. Daar is 'n goeie idee dat hulle 'n behoorlike belang sou hê om die vrede en rustigheid van hul eie distrikte te verseker - en ook 'n deeglike kennis van die plaaslike moeilikheidmakers, misdadigers en politieke dissidente wat die vrede waarskynlik sal versteur. Dit het in teorie na 'n goeie idee gelyk, en eers was daar inderdaad 'n lofwaardige ywer van diegene wat gekies is om aan te toon dat die regering se geloof in sy nuutgevonde dienaars nie misplaas is nie. Die ou maniere was egter nie vergeet nie, en in die praktyk al te veel van die beamptes, en veral die berugte ou skelm, Lord Lovat, het hul maatskappye in die eerste plek baie duidelik nie as 'n broodnodige polisiemag beskou nie, maar eerder as 'n oorvloedige bron van beskerming en inkomste vir hulself en as 'n vorm van buitelugverligting vir hul ewe behoeftige vriende en verhoudings.
In werklikheid het die Watch baie vinnig 'n aangename herenklub geword. 'Baie van die manne wat hierdie geselskap saamgestel het, was van 'n hoër posisie in die samelewing as van die soldate in die algemeen,' het hul vroegste historikus, kolonel David Stewart van Garth, gesê. 'Kadette van heregesinne, seuns van menereboere en tacksmen⁴, hetsy onmiddellik of ver afstam van die families van die here. . . Daarom het dit met alle jongmanne van die gees 'n ambisie geword om selfs as privaat persone tot 'n diens toegelaat te word wat hulle die voorreg gegee het om wapens te dra. ' te perd ry na die periodieke versamelings, elkeen vergesel van sy eie gillie of diensbediende, om sy uniform en sy uitrusting te dra, moet natuurlik met die nodige versigtigheid behandel word. Maar daar is geen twyfel dat diegene wat gelukkig is om daarin te dien, is Freiceadan Dubh was, om daardie wonderlik aanloklike uitdrukking uit die agtiende eeu te gebruik, 'n 'werk'. ⁵
Net soos in die gewone leër, het die kommandante van die kompanie 'n verbasende verskeidenheid finansiële toewysings en toelaes van die regering ontvang vir die kleding en toerusting van hul manne, en die winste wat gemaak sou word met die verskaffing van baadjies, vlegsels, hemde, gordels, sakke en alles wat hul manne nodig gehad het, was een van die wettige voorvereistes van hul rang. Sommige van die amptelike fondse is ook minder wettig, maar miskien nie minder onvermydelik nie, deur baie van die Black Watch -amptenare onbeskaamd verduister: toelaes trek vir mans wat nie bestaan ​​het nie, en langdurige verlof toegestaan ​​aan die manne wat dit gedoen het, sodat die kapteins kan intussen hul loon trek. Op sigself is hierdie geldelike oortredings deur die owerhede moontlik nie as heeltemal verdoemend beskou nie, want dit was nog steeds 'n leeftyd toe staatsdiens en private wins nog nie as onversoenbaar beskou is nie. Die omvang daarvan het egter skandalig geword, en daar was ook gegronde gerugte dat boere soms-die ou 'swartmaaltyd'-beskermingsgeld geëis het in ruil vir die uitvoering van die polisiebeamptes wat die maatskappye moes verrig ten koste van die koning!
Met inagneming van die omvang van die verskillende finansiële onreëlmatighede, die ontstellende neiging om amptelike inkomstestrome met onortodokse middele aan te vul en die taamlik toevallige houding ten opsigte van diens in die Watch in die eerste plek, het dit uiteindelik so 'n berugte 'werk' geword. dat die Regering uiteindelik besluit het om behoorlike beheer oor die ses maatskappye uit te oefen. In afwagting op die uitbreek van die oorlog met Spanje oor die merkwaardige aangeleentheid van kaptein Jenkins se oor in 1739, beveel dit hulle om in 'n behoorlike marsregiment van voete onder bevel van John, graaf van Crawfurd, op 25 Oktober 1739, net twee dae voor die Die oorlog begin amptelik op 27 Oktober. Uiteraard kon so 'n dramatiese omskakeling nie oornag in werking tree nie, want nie net het vier heeltemal nuwe maatskappye opgerig moes word nie, maar die ses bestaande moes ook nog veertig rekrute per stuk kry om die bataljon tot sy volle oorlogstyd te vestig. . Daarom was dit eers ses maande later, in Mei 1740, dat Sy Majesteit se 43ste Regiment of Foot formeel as sodanig in Taybridge, Aberfeldy, gestalte gekry het en in kort rooi baadjies met buffkleurige omhulsels, sowel as die nou beroemde Black Kyk na tartan.
Die gereelde ritte verdwyn onmiddellik, en as gewone soldate moes hulle nou gewoond raak aan 'n behoorlike militêre dissipline, wat ongetwyfeld 'n skok vir die stelsel was na die maklike maniere van die Watch. Hulle het steeds hul amptelik goedgekeurde Highland-breëwoorde behou, en hul dirks en hul pistole, waarvan baie persoonlik besit is, maar die fyn versierde ronde skilde, of teëls, en die elegante goudkleurige tartanklere, wat hulle gewoond was om weg te dra die paradegrond, is gou weggegooi toe hulle geleer het hoe om te vorm en in lyn te loop om te bestuur deur maatskappye, afdelings en vleuels om van kolom in lyn en weer terug in kolom te ontplooi en bowenal meedoënloos die oefenoefeninge van die peloton te beoefen wat toe was die kern van die Britse taktiese denke.
Terwyl die omskakeling van 'n landelike gendarmerie in 'n gewone regiment van die lyn aanvanklik baie voorspoedig verloop het, was dit voorspelbaar genoeg, maar daar was uiteindelik probleme. In die koue harde lig van die dag is dit egter nogal moeilik om die indruk te vermy dat die berugte Black Watch -muitery van 1743 ietwat oordrewe was (en miskien opsetlik verkeerd verstaan ​​is), beide deur hedendaagse propagandiste wat probeer om politieke kapitaal uit die saak te maak, en deur latere historici al te gretig om die Highlanders uit te beeld as die wreed uitgebuitte slagoffers van 'n uitheemse regime.
Die basiese feite van die aangeleentheid blyk eenvoudig eenvoudig te wees. Brittanje, terwyl hy nog taamlik halfhartig in oorlog was met Spanje, het teen daardie tyd ook besluit om betrokke te raak by die taamlik onverwante oorlog van die Oostenrykse opvolging. Streng gesproke was dit die kiesers van Hanover wat die oorlog betree het ter ondersteuning van die Hapsburg -aanspraakmaker op die keiserlike troon, Maria Theresa. Aangesien die keurvorst van Hanover ook toevallig koning George II van Groot -Brittanje was, was dit onvermydelik dat Britse troepe hulle binnekort na die vasteland gestuur het. Net soos onvermydelik, namate die oorlog in intensiteit toeneem en versprei het om Frankryk en die meeste ander Europese moondhede te betrek, het meer regimente spoedig daardie eerste ekspedisiemag gevolg. Onder hulle het drie Skotse eenhede 1/1st Royals, die 25ste voet en die 43ste Highlanders op 11 Maart 1743 almal hul optogte vir Vlaandere gekry. Soos verwag kan word van gewone eenhede met 'n lang en glorieryke stamboom - baie daarvan het geveg in dieselfde Lae Lande - beide die Royal Scots en die Edinburgh Regiment (soos die King's Own Scottish Borderers destyds bekend was) het sonder murmurering gegaan, maar die Black Watch, nou onder bevel van Lord Sempill, het nogal anders gereageer.
Op 14 Mei is hulle hersien deur hul ou mentor, generaal Wade, in Finchley, wat toe net 'n klein dorpie noord van Londen was, en ook daar het hulle hul finale aanvangsbevele ontvang. Nieteenstaande al die veronderstelde waarskuwingstekens wat later behulpsaam was, was die gedrag van die nuwe regiment tydens sy lang opmars uit Skotland redelik ongewoon. Maar nou begin die moeilikheid, met gerugte wat vinnig deur die geledere versprei het dat die regiment tog nie na Vlaandere gestuur sou word nie, maar na die Wes -Indiese Eilande.
Na die rampspoedige Carthagena -ekspedisie drie jaar tevore, waarin meer as die helfte van die betrokke troepe - insluitend twee bevelvoerende generaals - vinnig agtereenvolgens geswig het, was dit begryplik genoeg dat gerugte oor 'n post in die Karibiese Eilande begroet moes word met ontsteltenis deur die soldate. Alhoewel die skielike vrees dat hulle na die koors -eilande sou gaan, moontlik die oorsaak van die muitery was, was die werklike onderliggende probleem wat in die daaropvolgende krygshowe ontstaan ​​het, eintlik 'n kombinasie van andersins taamlik alledaagse griewe wat voortspruit uit onbetaalde gawes en toelaes en die verrassende moontlikheid dat 'n aansienlike aantal mans in die geledere in die eerste plek moontlik nooit behoorlik ingeroep is nie. In eenvoudige terme was sommige van die soldate wat langer dien, van mening dat hulle by die deeltydse Highland Watch aangesluit het, nie Sy Majesteit se 43ste voetregiment nie. Sommige van hulle het ook by die krygshowe beweer dat hulle dit gedoen het sonder om die gewone vervelige formaliteite van ede en die ritueel, maar baie noodsaaklike, lees van die tweede en sesde klousules van die Artikels oor gehoorsaamheid aan offisiere en die boetes vir verlatenheid.How Dit is nog onduidelik hoeveel waarheid daar in hierdie versagtende bewerings kon wees, hoewel dit beslis in ooreenstemming is met die toevallige, byna gesellige manier waarop die horlosie uitgevoer is as 'n regiment van die lyn. In elk geval, kort voor middernag op 17 Mei 1743 het sommige van die huiwerige helde dramaties in hul eie hande geneem deur 'n muitery aan te pak.
Dit is verbasend genoeg dat daar op gelet moet word dat daar niks uniek of selfs besonder ongewoon hierin was nie. Soos dit soms voorkom, is muiterye in die Britse leër van die agtiende eeu verbasend algemeen by die Highland-regimente, maar dit was oor die algemeen geneig om sekere ongeskrewe reëls te volg, wat duidelik deur beide offisiere en mans verstaan ​​was. In die eerste plek is daar slegs gebruik gemaak van muitery in die strewe na sekere duidelik omskrewe en gewoonlik taamlik beperkte doelwitte - as sodanig gesanksioneer deur die immorele gebruik van die diens - soos die onbetaalde toelaes en agterstallige bedrae. Tweedens het 'n muitery byna altyd by die huis plaasgevind, nie in die middel van 'n veldtog of in 'n eensame garnisoen nie, en gewoonlik op die vertrekpunt of na vreemde dele. Derdens, toe dit wel plaasgevind het, was 'n muitery gewoonlik min meer as 'n redelike beleefde maar kragtige weiering van die betrokke troepe om te marsjeer of aan te gaan totdat hul griewe aangespreek is, hoe ongerieflik dit ook al is uit operasionele of burokratiese oogpunt . Afhangende van die spesifieke plaaslike omstandighede, kan hul eise soms gepaard gaan met 'n raserige geskreeu en rumoer - soms kan 'n besonder ongewilde beampte selfs geslaan word as hy ongelukkig is sonder sy vriende, maar andersins was werklike geweld byna ongehoord. Gevolglik het die meeste muiterye redelik vinnig geëindig deurdat senior beamptes toegegee het aan die eise van die muiteraars en die betrokkenes slegs selde gestraf het. Verder is dit nie bloedige rebellies teen gevestigde gesag nie, maar muiterye deur beide Britse soldate en matrose in hierdie tydperk is in werklikheid stilswyend deur alle betrokkenes erken as niks meer as relatief roetine industriële geskille wat gevoer is volgens bekende, hoewel soms taai, agtiende-eeuse griefprosedures.
In Mei 1750 brom luitenant -kolonel James Wolfe byvoorbeeld dat: 'As iemand van die party vir die paaie by enige geleentheid, of om watter rede ook al, veronderstel om dieselfde gesindheid teenoor muitery en ongehoorsaamheid te toon, soos dit was waargeneem by sommige soldate van die afgelope jaar se losbandigheid. . . die beamptes wat beveel is om hulle te beveel, moet 'n onmiddellike en ernstige voorbeeld van die oortreders maak. 'Ondanks die emosionele gebruik van die woorde' muitery 'en' ernstige voorbeeld ', het hy daarna gesê dat oortreders onmiddellik teruggestuur moet word aan die regiment. Padwerk word blykbaar as 'n vakansie beskou en die straf wat bedreig word, was dus 'n terugtrekking van voorregte eerder as die vooruitsig van die wimpers of vuurpeloton.⁷
Dit wil nie sê dat geweld onbekend was nie, maar wat die Black Watch -muitery van 1743 anders as die meeste geskille van hierdie aard gemaak het, was dat baie van die betrokkenes in plaas daarvan om net vas te sit en vas te hou vir 'n behoorlike oplossing van hul klagtes. loop in 'n liggaam weg en keer terug na Skotland. Dit was natuurlik hopeloos. Aangesien niemand eintlik teen iemand wou veg nie, nog minder om die vinnige slagting van tiranne wat in die volksmond met sulke opstande verband hou, te onderneem, het die regiment se offisiere en senior onderoffisiere vinnig weer beheer gekry. Binne minder as 'n uur was alles verby. Die grootste deel van die regiment was onder hul wakende oë op Finchley Common, en toe die rolle met daglig geroep word, is gevind dat slegs ongeveer 120 man weg is. Die muiteraars het aanvanklik goeie spoed gehaal deur middel van St Albans en daarna dwarsoor die land, maar sonder voorsorgmaatreëls het hulle in 'n Northamptonshire -grond gaan lê en 'n paar dae later oorgehaal om oor te gee. Normaalweg kan muitery deur die owerhede met 'n sekere vermoeide verdraagsaamheid goedgekeur word, maar voorbedagte en georganiseerde massaverlating was 'n ander saak en het 'n voorbeeldige straf vereis. So is drie van die hoofkoppe, Samuel en Malcolm MacPherson, en Farquhar Shaw, deur 'n krygsraad ter dood veroordeel en behoorlik deur 'n vuurpeloton op Tower Hill geskiet, terwyl hul volgelinge almal weggetrek is van die Watch en in ander eenhede - sommige van hulle, ironies genoeg, in die Wes -Indiese Eilande! Intussen het die res van die regiment rustig na Vlaandere begin, net soos die regering dit altyd voorgeneem het, het hulle op 11 Mei 1745 'n baie geloofwaardige vuurdoop ondergaan by die groot slag van Fontenoy, naby Tournai, en daarna, soos hulle sê, het nooit teruggekyk nie.⁸
Alhoewel baie deur sowel tydgenote as historici van die 'heroïese' of selfs die romantiese aard van die muitery en die vermoedelike erfenis van wantroue in die Hooglande gemaak is, blyk dit eintlik baie min, indien enige, werklike uitwerking te hê oor werwing in die daaropvolgende jare. Net twee jaar later, in 1745, is nie net drie bykomende kompagnies van die 43ste gestig om versterkingsopdragte vir die regiment te verskaf nie, maar diensbriewe is toegestaan ​​aan 'n gewone offisier, kolonel John Campbell, graaf van Loudoun, vir die opheffing van 'n tweede Hoogland -regiment. Hierdie keer sou daar geen onduidelikheid oor die status daarvan wees nie, en van die begin af was dit duidelik dat die nuwe 64ste regiment van voete, in die opsig andersins, in alle opsigte as 'n gewone regiment van die lyn.
Soos dit blyk, het beide die regiment van Loudoun en die bykomende kompanie nogal 'n ongelukkige begin gehad, want dit was natuurlik in die laat somer van daardie jaar toe die laaste opkoms van Jakobiete in Skotland losbars, en tot ergernis van die graaf 'n aantal offisiere en mans, insluitend ten minste een volledige onderneming onder leiding van Cluny MacPherson, het dadelik na die rebelle oorgeloop.⁹ Tog was die meerderheid van sy manne getrou aan King George en drie kompanies onder bevel van luitenant -kolonel 'Jack' Campbell van Mamore en kaptein Colin Campbell van Ballimore het by Culloden geveg in 'n saamgestelde Highland -bataljon wat selfs een van die Black Watch 'addisionele' insluit geselskappe onder bevel van kaptein Dugald Campbell van Auchrossan. ¹⁰ Daarna het beide Hoogland -regimente dapper geveg in Vlaandere, maar tog, toe vrede in 1748 gesluit is, was daar in sommige kringe 'n besliste gevoel dat daar sorg gedra moes word dat hulle onder die eenhede gemerk vir ontbinding in die onvermydelike besnoeiings na die oorlog.
Selfs in Skotland, 'n bevreesde Lord Findlater, wat beweer dat hy baie ontsteld is oor die gerug van ''n voorneme om die twee Highland -regimente in onafhanklike maatskappye te verander om na die Hoogland gestuur te word. . . 'het die premier, die hertog van Newcastle, angstig meegedeel dat hy seker was dat dit 'n baie kwaadwillige plan sou wees, want dit sou effektief versprei en die oorlogsgees daar aanhou en alle maatreëls om dit uit te skakel, frustreer . . . Dit sou gevaarlik wees om so 'n aantal militêre Highlanders in hul eie land te versprei. '¹¹ In plaas daarvan, hoewel die 64ste van Loudoun inderdaad gedoem was om saam met al die ander regimente met 'n hoë nommer 'gebreek' te word, het die Black Watch dit oorleef as die 42ste (Highland) Regiment of Foot. ² Findlater, nietemin, geen twyfel het 'n mate van tevredenheid daaroor gebring dat in plaas van om terug te keer na die polisie in die Hoogland, soos hy gevrees het, die regiment eers in 1749 in Ierland na garnisoenplig gestuur is en daarna in 1756 oorsee gegaan het na die natuur van die grens van New York. .
Nieteenstaande generaal Wolfe se ongelukkige gegis oor die Highlanders wat 'gehard, onverskrokke, gewoond is aan 'n rowwe land en geen groot onheil as hulle val nie',¹³, wat geneig is om binne en buite die seisoen eerder te vry deur historici aangehaal te word, het die hertog van Cumberland die Black Watch beslis nie as 'n uitgawe beskou nie. Toe die idee om hulle na die kolonies te stuur twee jaar tevore die eerste keer in 1754 voorgestel is, was dit Cumberland self wat beswaar daarteen gemaak het dat die weermag se enigste Highland -regiment na 'n vermeende Amerikaanse vestiging oorgeplaas sou word, aangesien dit 'die Die korps was die manne wat in Amerika sou bly. ' Alhoewel hulle 'n gemeenskaplike soewerein deel, is Brittanje en Ierland in hierdie tyd heeltemal onafhanklik bestuur. Een van die merkwaardige gevolge van hierdie grondwetlike skeuring was dat die Britse leërregimente wat in Ierland gedien het, eintlik betaal is deur die baie aparte Ierse staatskas, wat 'n vaste militêre vestiging van nie minder nie as vyftienduisend man gedurende die agtiende eeu onderhou het. Hierdie garnisoen, wat in die tyd van Nederlands William deur die wet vasgelê is om die protestantse opkoms te verdedig, kon nie verminder word nie, en daarom was dit gebruiklik dat eenhede wat in Brittanje te veel was, tot minder as 'n kader gestroop en aan die Iere oorgedra word vestiging as 'n alternatief vir die ontbinding daarvan. Toe hulle weer vir aktiewe diens nodig was, is die Ierse kaders - insluitend in die geval die 42ste - inderhaas weer sterk gemaak deur manne van ander eenhede op te stel, na die Engelse vestiging terug te keer en na die buiteland gestuur te word. ¹⁵
Die pos in Noord-Amerika vir die Black Watch was eintlik maar net 'n deel van die bestendige eskalasie van laevlak-vyandighede langs die grens van New England met Kanada, wat later dieselfde jaar in 'n ander grootskaalse oorlog met Frankryk uitgebreek het. Nie verrassend nie, het dit, soos dit blyk, ook 'n ongekende toename in die grootte van die Britse leër gekry, wat uiteindelik onder historici as die Sewejarige Oorlog bekend sou word. Dit sou nie meer beperk wees tot die ou slagvelde van Vlaandere en Duitsland nie: nou sou dit ook in Amerika en in Oos- en Wes -Indië veg, want dit was 'n leër wat op die punt was om 'n ryk te skep.
Om so 'n verre konflik te wen (en om daardie ryk te wen) moes die weermag natuurlik baie meer manne as ooit tevore vind, en dit het dus met groot belangstelling na die Skotse Hooglande gelyk. Nieteenstaande die vroeëre probleme met die Black Watch en Loudoun se 64ste, het die regering nie vergeet dat sommige van die hoofmanne van die Hoogland in 1745 skynbaar binne enkele dae hele regimente van hul familielede vir die pretender se diens opgerig het nie, terwyl die lojale kapteins patrioties het op sy beurt gereageer deur honderde mans te voorsien om te dien in die geledere van beide die Argyle Militia, en in meer as agtien ander onafhanklike kompagnies in die Hoogland, sowel as 'n aantal minder formele vrywilligersmilisies. Ondanks die aanvaarding van verskillende wette in die nasleep van die rebellie, wat verstandig bedoel was om die magte van die opperhoofde te oorbrug, is daar geglo dat hulle steeds voldoende invloed op hul mense uitoefen om hulle vir diens van koning George te werf in ruil vir die gebruiklike tekens van koninklike guns - of vergifnis.
Hierdie aantreklike aanname - dat die owerstes nog steeds ongetwyfeld gehoorsaamheid van hul mense kon eis - sou uiteindelik meer optimisties as akkuraat blyk te wees, maar intussen was dit William Pitt die Ouere wat die eer vir die idee geëis het: 'Ek soek na verdienste oral waar dit te vinde was, 'het die groot staatsman hoogmoedig aan 'n pligsgetroue volksraad gesê
'Wellington & rsquos Highland Warriors ' dek die vroeë geskiedenis van die Britse weermag en rsquos Highland -regimente, van die opkoms van die Black Watch in 1739 tot die slag van Waterloo in 1815. Stuart Reid bied 'n onderhoudende en deeglik oorspronklike studie van die omstandighede waarin die regimente is gemagtig en gewerf, nie net in die Hoogland nie, maar oor die hele Skotland, sodat Highlanders en Scotchmen en rdquo sinoniem geword het. Dit vertel ook die verhaal van hoe hulle hulself in byna elke uithoek van die wêreld vrygespreek het van die moerasse van Ierland tot die brandende vlaktes van Indië, en in die proses 'n reputasie opgedoen het wat letterlik ongeëwenaard is.
Kyk die video: Regimental March
Copyright © salvadoryoscar.com | Wellington's Highland Warriors, From the Black Watch Mutiny to the Battle of Waterloo, Stuart Reid ...