HOUSE OF GUCCI RESENSIE | 'N OPERATIESE PANTOMIME WAT GEBREKKIG MAAR PRET IS - FLIEKS
3,0 uit 5 ster gradering
Ridley Scott toon geen tekens van verlangsaming op ouderdom nie, en skaars twee maande nadat sy laaste rolprent – ​​die historiese epos The Last Duel – in die Britse rolprentteaters aangekom het, is die veteraanfilmmaker reeds terug met nog 'n nuwe fliek. House of Gucci, wat hierdie Vrydag vrygestel word, is 'n epos van 'n taamlik ander soort – vertel die ware verhaal van Patrizia Reggiani, 'n jong vrou wat haar nederige begin ontsnap deur in die titulêre familie van modeontwerpers te trou. Oor 'n reuse 2-uur-40 minute speeltyd vertel die film haar warrelwind-romanse met hoogvlieënde Maurizio en die wydlopende reperkussies wat volg namate dinge onvermydelik versuur word - beide in haar eie verhouding en in die Gucci-familie as geheel.
Dit is ongetwyfeld 'n fassinerende verhaal en word vertel met al die glansryke grootsheid wat jy hier kan verwag - hoewel dit soms lyk asof dit taamlik ongemaklik tussenglansryke prestigeprentjie en hoogkampmelodrama, wanneer dit beter sou gedoen het om meer volledig tot net een van daardie benaderings te verbind.Die resultaat is iets wat soms oproerig pret is, maar ook tonaal oral in die winkel - 'n opera-pantomime vol dowwe aksent, weelderige kostuums en lynlesings wat lyk asof dit bestem is om vir baie jare voort te lewe as reaksie-gifs.
In die middel daarvan is Lady Gaga en Adam Driver, wat onderskeidelik Patrizia en Maurizio speel. Baie is reeds gemaak van Gaga se Oscar-kans in slegs haar tweede groot rolprentrol (ná 2018 se A Star Is Born) en sy is beslis 'n magnetiese teenwoordigheid in die hoofrol, vol charisma en sjarme en – wanneer die draaiboek dit vereis – bedreiging, selfs as die nege maande wat sy glo spandeer het om haar Italiaanse aksent te vervolmaak blykbaar nogal vermors was. Langs haar is Driver 'n meer onderbeklemtoonde teenwoordigheid, wat die rolprent met verreweg die mees naturalistiese draai op die program begrond, hoewel hy ook sy bes probeer om 'n aksent aan te neem.
Die vertonings rondom daardie sentrale paar is byna universeel hammy – met Al Pacino, Salma Hayek en Jeremy Irons onder diegene wat aangename vertonings om die natuurskoon te gee. Verreweg die grootste swaaie word egter geneem deur Jared Leto - in swaar prostetika as Maurizio se neef Paolo - wat 'n komies flambojante wending lewer wat sommige sal verbly, maar wat ek nogal onaangenaam gevind het. Dit is die soort optrede wat dalk gewerk het as hy 'n komedie-bykarakter was met net 'n paar bydraes, maar hoe meer hy betrokke raak, hoe vermoeiender word hierdie breë stereotipe, en ek het gevind dat die aanvanklike vermaaklikheid taamlik vinnig in ergernis verander het. Daar is absoluut niks fout met spotprentagtig nie,teateropvoerings – en dit lyk inderdaad goed gepas vir die onderwerp – maar die probleem in House of Gucci is dat hulle nie altyd met mekaar saamsmelt nie, wat die gevoel van ongelykheid wat reeds in die fliek ervaar word, verhoog.
Uit 'n dramatiese oogpunt is die film die sterkste in sy eerste uur – aangesien ons eers aan die verskillende spelers voorgestel word en kyk hoe Patrizia haar stadig in die stam intrek, terwyl ons ook leer van sommige van die vele skeurings in die Gucci-ryk. Daar is 'n paar wonderlike tonele in hierdie vroeë stadiums - insluitend 'n wonderlike ontmoeting tussen senior Gucci-broers Rodolfo en Aldo (onderskeidelik Irons en Pacino) - en dit lyk of die verhoog gereed is vir iets wat nogal spesiaal kan wees.
Ongelukkig kom dit nooit heeltemal na daardie vroeë belofte nie, en in sy laaste stadiums word die film belemmer deur 'n draaiboek wat meer vasberade lyk met die lewering van ikoniese lyne en oomblikke as om Patrizia se afkoms in wraak behoorlik te ondersoek. Die film is ook te lank en ly aan 'n paar groot tempo-probleme in sy tweede helfte, wat dikwels tot stilstand kom wanneer dit op sy mees voortstuwende behoort te wees en daarna die nodige spanning, gravitas en emosionele krag ontbreek om die beoogde impak te hê.
Maar daar is nog genoeg om oor die film te geniet sodat dit aanbeveel kan word; daar is toespelings op The Godfather, 'n klankbaan wat poptreffers van die 80's met Italiaanse klassieke musiek meng, en die eenvoudige vreugde om te kyk hoe kunstenaars en regisseurs dit alles gee wat hulle het - al land nie alles nie. Dit is glad nie perfek nie, maar jy sal redelik hardvogtig moet wees om nie ten minste iets te vind om hier te geniet nie.
House of Gucci open op 26 November 2021 in Britse rolprentteaters. Op soek na iets om vanaand op die TV te kyk? Ons het jou gedek. Kyk na ons TV-gids of besoek ons ​​toegewyde Movies-sentrum vir die jongste filmnuus en aanbevelings.