Lesersbrief: Moedverloor is nie ’n oplossing nieCharné Kruger. Foto: Verskaf. Charné Kruger van die plaas Brusselsput buite Kenhardt skryf: Die droogte het ons hard geslaan. Ek en my man was beide op moedverloor se vlakte, en ek het al begin werk soek. En met al die probleme en situasies wat die droogte skep, verval ‘n mens later in ‘n diep donker gat. Jou planne raak op, en die geld is al lankal op. Jy staan op die voorstoep van jou plaashuis, daar waar jou wortels lê, en sien hoe die reënwolke verbygaan. Jy hoor van ander boere wat goeie reëns gehad het en die bietjie hoop wat daar was, waai weg saam met Boesmanland se warrelwinde. Ná ‘n ruk raak my gebed vir reën ‘n bakleiery met ons Hemelse Vader, want wanneer kom ons broodnodige genadewater waarvoor ons nou al so desperaat wag? En met al my gebede en smeek en baklei het ek bly terugkom na ‘n uitdrukking wat ons in die kombuise gebruik het terwyl ek geswot het: “Back to basics.” Maar ek kon nie verstaan wat die Liewe Vader vir my wou sê nie. Ons leef dan al klaar op die broodlyn, hoe basies moet ons nóg gaan? Moet ons in ‘n grot gaan bly? En toe… Twee weke gelede, op pad Upington toe, tref dit my soos ‘n bliksemstraal: Jy moet begin kosmaak, vroumens. Maar hoe? Die vleisprys is so wisselvallig, dus om te bemark, is stank vir dank; die reën bly nog weg en om te voer, is net te duur. Ek sit nog en tob, toe kom die antwoord: Gebruik die vleis wat jy het en begin kosmaak, Charné Kruger. My eerste stop was om verpakkingmateriaal vir die kos te koop. Ek het so min of meer ‘n idee gehad wat ek wil maak en het ‘n paar bestanddele gaan koop, en net daar is Smaaklike Ete, my tuisbedryf gebore. My man het my daardie aand met groot oë aangekyk toe ek vir hom sê, “Môre moet jy asseblief vir my twee lammers slag en twee springbokke skiet.” En soos hulle sê, “die res is geskiedenis”. Die ondersteuning is oorweldigend, en daar is ‘n klein bietjie lig wat deursyfer na die donker tonnel. Die dae raak lank en die nagte korter en soms kry die uitputting my onder. My twee peuters het onder my kombuistafel ingetrek, seker maar ‘n geval van as die berg nie na Mohamed wil kom nie… Maar op moedverloor se vlakte sien jy my nie gou weer nie. Ons hoop en gebede vir reën is nog lank nie verby nie, maar ek hoop dat my twee meisiekinders, al verstaan hulle nie nou heeltemal hoekom hulle ma heeldag voor die kospotte staan nie, ‘n waardevolle les sal leer. “Moedverloor is nie ‘n oplossing nie, net ‘n tydelike skop onder om jou in die regte rigting te stuur.”