LUISTER WANNEER HY SPREEK! - Afrikanervolksparty
Gepubliseer op 07 Augustus 2016 | Geskryf deur Hannes Ollewagen | | | Trefslae: 555
“Maar Naäman het baie kwaad geword en weggegaan en gesê: Kyk, ek het gedink: Hy sal sekerlik na my uitkom en staan en die Naam van die HERE sy God aanroep en sy hand oor die plek heen en weer beweeg en die melaatsheid wegneem. Is Abána en Farpar, die riviere van Damaskus, nie beter as al die waters van Israel nie? Kon ek my nie daarin was en rein word nie? En hy het omgedraai en vererg weggery.” (:11&12)
Eeue later, maar ons doen steeds vandag soos wat Naäman gedoen het. Ons lees dat Naäman ‘n leërowerste was wat groot aansien gehad het. Hy het hierdie aansien nie verkry deur sy eie vernuf nie, maar deur die werking van God se Hand. Die feit dat hy egter aan melaatsheid gely het, het Naäman se lewenskwaliteit aansienlik ingeperk. Net soos wat dit God se Wil was om van Naäman ‘n aansienlike man te maak, so was dit Sy Wil om hom ook van sy melaatsheid te genees. Net soos wat God Naäman se aansien vir hom bewerk het, het Hy die pad van genesing vir hom gelê. Naäman het nie vir God gevra om die klein dogtertjie na hom te stuur wat hulle sou vertel van die genesing wat daar vir hom beskore is in Israel nie. Dit was deur God se onbegryplike wysheid dat hierdie plan van Naäman se lewe soos ‘n legkaart inmekaargepas het.
Op weg na Israel het Naäman by homself gedink dat die mense van hierdie land verseker al van hom sou gehoor het, want hy was immers ‘n man van groot aansien. Hy kon seker in sy geestesoog sien hoedat mense hom bewonder en hoedat die profeet van God met reikhalsende verlange uitsien daarna om hom, wat Naäman is, te ontmoet - laat staan dan nog die voorreg wat die profeet sou hê om hom gesond te maak.
Naäman se verergdheid en teleurstelling was niks anders as ‘n gekrenkde ego nie. Hy het verwag om glorieryk ontvang te word, maar hier stuur die profeet van God sy boodskapper na hom om hom ‘n bevel te gee! Hierdie man is as leërowerste gewoond daaraan om bevele te gee en nie om bevele te ontvang nie, allermins van ‘n boodskapper van ‘n ander persoon.
Dit is nie vir ons moeilik om in retrospek vas te stel dat Naäman se trots in die pad van sy genesing kon staan nie. Ons weet dat hy einde laaste genees is omdat hy wel uiteindelik gehoorsaam was, sy aanvanklike teëstribbeling ten spyt. Dit was weereens een van Naäman se diensknegte wat ‘n stem van nugterheid by hom was terwyl hy onstoke oppad terug was met die pad waarheen hy gekom het. Hierdie dienaar het hom daarop gewys dat hy geen probleem daarmee sou hê om ‘n moeilike of uitdagende opdrag uit te voer nie, maar omdat dit vir hom te gering oorkom, stel hy nie belang daarin om gehelp te word nie?
Besef ek en u dat ons ook menigmaal hierdie groot fout in ons lewens begaan? Ons vergeet so maklik dat dit wat ons is maar net genade is en dit wat ons het ook maar net vir ons geleen is. Ons kan so maklik kla dat ander mense by die werk nie hulle kant bring nie en ek derhalwe soveel harder moet werk sonder enige ekstra vergoeding. Wat het geword van my ingesteldheid dat dit my voorreg is om my mindere te help daar waar sy vermoë nie bykom nie? Waar is die verantwoordelikheid om die gawes wat deur God aan my gegee is op so ‘n wyse te benut dat dit nie alleen vir my nie, maar vir die Skepping van God reg rondom my, tot voordeel sal strek? Ek kan so maklik kla dat ek van my rykdom aan andere moet afstaan asof ek dit deur my eie vermoë verwerf het en dit nie die seën van die Here is wat my ryk maak nie. “Die seën van die HERE – dit maak ryk, en moeitevolle arbeid voeg daar niks by nie.” (Spreuke 10:22).
Die omstandighede rondom ons kan ‘n mens baie maklik tot negatiwiteit stem. Die besef en die wete dat ons Koningskinders is kan ons net so maklik hoogmoedig en hofvaardig maak. Dit is dalk tyd vir my en u om ook te verseker dat ons met die regte ingesteldheid die lewe benader. Is dit nie dalk tyd dat ons die hofvaardige opmerkings laat staan om daadwerklik te begin om soos egte, edele, Koningskinders ywerig te begin werk om ‘n verskil teweeg te bring in die geweldige slegte toestand in ons Vaderland en volksgenote nie?
Ons volk het al welliswaar beter en meer voorspoedige dae geken as wat ons tans beleef, maar ons het ook al baie slegter en swaarder tye beleef. Die feit dat ons nie oornag vryheid verwerf en weer ‘n Godvresende volk is nie, beteken nie dat dit geensins meer vir ons beskore is nie. Wat wel ongetwyfeld waar is, is dat as ons nie baie noukeurig na die stem en opdragte van die Almagtige luister nie, ons dalk net ons bestemde genesing sal misloop. Die feit dat God anders met ons as Sy volk werk, beteken nie dat Hy onkundig staan nie, maar eerder dat ons dalk nie aldag luister na Sy stem soos wat ons veronderstel is om te luister nie.
Die wens van my hart is dat elke individu, elke gesin, elke familie in ons volkshuishouding weer opnuut sal ag gee op die Woord van God. Ek smag na die dag om te sien hoedat ‘n volk hunker om sy God in waarheid te aanbid en met die opregte gesindheid van Naäman in vers 17 sal verklaar dat daar ook vir ons geen ander God as net die HERE is nie. Hoe wonderlik sal dit wees as elkeen van ons kan uitroep en sê: “Spreek Here, want u dienskneg luister. Hoe gering of hoe groot ookal U opdrag, ek sal dit met ywer, liefde en opregtheid uitvoer om U in alles diensbaar te wees. Maar spreek Here, want U dienskneg luister!”