Cia het sous bygesit en dan le die klompe vleis vir weke in ‘n koelkamer om opgeveil te word by die bazaar.
Daai klein wit huisie, so eenkant tussen die bome, op die sand staan gemaak deur sy Oupa, dit was ‘n plek waar Frans kon lewe.
Miskien is hy ‘n towenaar, dink Frans vanaand met ‘n ondeunde glimlag, terwyl hy luister vir die weer wat opsteek en die brand op die punte van sy vingers voel, terwyl hy poog om die perfekte roosterkoek gaar te kry.
Hy’t altyd gedink dis net hulle wat roosterkoeke maak, want daar in die Oos Kaap waar hy sy groot word dae gehad het, het die meeste mense by wie hy ooit om ‘n vuur gestaan het braai broodjies gemaak, of net die vleis gebraai en aartappel slaai of kool slaai bygesit.
Dit was lekker om daar by die Tannie op die trappies voor haar agter deur te sit, te kyk vir die kinders wat in die pad speel en te luister na haar vrolike gesels, terwyl sy roosterkoeke maak, lank na werk tyd verby is, vir die mense wat sy elke dag bedien.
‘Al sit da niemand by jou en praat, soos jy vanaand nie, is jy darem nie alleen nie en jy kan loer vir die kindertjies se vrolikheid.’
Daai aand op die trappies het Frans ‘perfection’ geproe. In die Tannie se ‘sampletjie’ wat sy vir hom van die rooster af gegee het en die oomblik in die skadu van die berge.
Hy was student daai tyd, maar nie die soort wat ‘n Pappa het wat vir alles betaal of punte wat kasgelde wegvat nie.