PressReader - Sarie: 2018-11-01 - MI­CHA­EL JA­COBS, 32, ei­e­naar en boer, plaas L­ü­ne­burg, tus­sen Doug­las en P­rie­ska, Noord-kaap
MI­CHA­EL JA­COBS, 32, ei­e­naar en boer, plaas L­ü­ne­burg, tus­sen Doug­las en P­rie­ska, Noord-kaap
Op sy be­sproei­ings­plaas langs die Oran­je­ri­vier ken hy oop­heid en vry­heid. Maar Mi­cha­el se ho­ri­son­ne strek ver­der, want die reis­gog­ga het hom jonk-jonk ge­byt toe sy ou­ers, Col­leen en Jo­han, hul drie­stuks (hom en sy sus­ters Jo­handri en E­li­z­ca) ge­reeld op toer deur die land ge­neem het.
“Van­dag nog is reis een van my stok­perd­jies. Ek pro­beer el­ke jaar deur ’n an­der land toer en t­rek nou al by 35. Van­jaar is dit Suid-a­fri­ka; vol­gen­de jaar die Put Foot Ral­ly wat ses lan­de in Sui­der-a­fri­ka dek, 9 000 km, 19 dae.”
Mi­cha­el se ak­ti­wi­tei­te en be­lang­stel­lings ken g’n ein­de nie. “Ek waar­deer mu­siek. Of dit nou fees­te soos Op­pi­kop­pi en Rocking the Dai­sies is, of ’n sim­fo­nie­kon­sert in die Kaap.
“En my berg­fiets is my siel­kun­di­ge. Dit kry my op plek­ke wat ek nooit sou ge­sien het nie. Só het ek al baie mooi plek­ke saam met my ou­ers be­leef.” Dan’s daar nog duik, vlieg, kar­re, mo­tor­fiets­ry, drie­kam­pe . . .
“Boe­re hoor ge­reeld hul­le is nie die be­sig­ste men­se nie, maar die plaas verg ’n kon­stan­te oog en jy kan nooit lank weg wees nie.”
Mi­cha­el sê hy wérk deur die week om na­we­ke te kan af­hê. “Om te boer ís my werk. Jy moet lief wees vir wat jy doen, an­ders maak dié nie al­tyd sin ge­meet aan fi­nan­sies, die ure en moei­lik­he­de nie.” Sy ken haar bees­te só goed, sê men­se wat weet, dat hul­le haar die “catt­le whis­pe­rer” van Doug­las noem. Boer­de­ry en ’n lief­de vir die­re is in Col­leen se bloed. In 2015 sê sy in ’n on­der­houd met Land­bou­week­blad oor die kê­rels wat in haar jong dae maar die af­tog moes blaas: “As hul­le nie ge­boer het nie, het ek nie be­lang ge­stel nie . . .”
In 1994 het Col­leen en haar man, Jo­han, met bons­ma­ras be­gin boer. Van­dag is die stoet be­kend as Lee­han Bons­ma­ra’s – ’n kom­bi­na­sie van hul na­me.
“Jo­han sê al­tyd: Dis da­rem lek­ker as jou stok­perd­jie ook jou werk is!” Maar, voeg Col­leen vin­nig by, as jy vol­tyd­se bees­boer wil wees soos sy, moet jy heel­tyd op hoog­te wees van ál­les wat op die plaas aan­gaan.
Sy ge­niet dit om self met el­ke bees te werk. “Kalf­tyd is ’n lang sto­rie . . . jy weeg el­ke kal­fie, no­teer sy ge­boor­te­da­tum en ma se nom­mer en merk die ore. Dit bly el­ke dag ’n uit­da­ging, maar ek’s dank­baar vir die voor­reg.”
Ba­lans is wel be­lang­rik. “Ek’s lief om te oe­fen. Wan­neer dit koud is, gaan ek gim toe en doen a­e­ro­bie­se oe­fe­nin­ge of draf op die trap­meul. An­ders ry ek fiets en swem. Perd­ry is ’n an­der groot pas­sie, maar daar­voor kry ek on­ge­luk­kig nie veel kans nie.”
58, ei­e­naar en be­stuur­der, Lee­han Bons­ma­ra’s, tus­sen Doug­las en P­rie­ska, Noord-kaap COL­LEEN JA­COBS,