Pretoria | Thulana
Opgeneuk en aan die sing
Dis 1976, ek's 'n haasbek sewe-jarige met bokstertjies en woon ons in 'n grasdakhuis in Lyttleton, in die Jakarandastad, met 'n pruimboom wat groei in die tuin. Saans kook my Ma twee emmers water vir 'n bad vol water. Dan jaag sy onse drie deur die bad voor die water koud word. Ek skool by Juffrou De Wet in Fleur Laerskool – sy's kwaai en nie so mooi soos my Ma nie. Als is eenvoudig, oom Niel het oor die Maan geloop en die lewe is 'n lied. My Ma slaat my gat aan die brand want my perske-bloeiselkroon verstop die badwater se uitloop.
My Pa is 'n superheld want hy het 'n televisie in die sitkamer kom neersit. Ons stoei onder mekaar vir die beste plek op die mat. Lank voor ses-uur sit ons blinkgeskrop in pajamas soos drie groen ertjies ingeryg op die mat en asem ophou sodat die programme kan begin. Die lewe is fantasties; Elvis ruk-en-rol en almal leer 'n paar woorde Engels en om te 'jive'. Juffrou De Wet stuur 'n briefie huistoe; ons het die piepklein groen pruimpies skool toe gebring om arlies mee te speel. Al drie van ons se gatte brand voor ons bed toe is.
Saans kry ek nagmerries oor benoudgeid van die Voetskroeiers wat ons op TV gesien het. Hulle is gevaarlike rowers wat jou in die nag besteel en dan jou voetsole voor die kaggel tot blase verskroei sodat jy hulle nie kan agterna sit nie. Deur die dag hol ons deur die tuin met pruimboomtakke aan die arms vasgemaak soos Knerses-die-vlermuis se vlerke. Die lewe se deuntjie karring aan. Juffrou De Wet sê ek slaap in die klas en ons moet nou voor die nuus in die bed wees. My Pa nêuk ons gatte oor die takke wat rondlê in die voortuin.
Die polisie het my langs die pad opgelaai en weer by die huis kom aflaai. Met my nagklere en inkleurkryte in my kussingsloop toegeknoop het ek weggeloop om Liewe Heksie en Blommie te gaan soek en haar te besperm teen Geel Gifappeltjies. Juffrou De Wet sê ek leef in 'n droom wêreld en ken Elvis se liedjies beter as my tafels. As niemand my sien nie sing ek al sy liedjies kliphard onder die holte van die pruimboom se takke wat laag oorhang. Die bye takel my onder die pruimboom en ek vir twee dae nie hoef skool toe te gaan nie.
Juffrou De Wet het in die vakansie Kaap toe getrek. Ek huil elke aand om by haar te gaan kuier. My Pa sê dis te ver en sy is weg in 'n vliegtuig en die kaartjie is duur. Ek spaar al my tannemuisgeld want eendag gaan ek vir haar kuier. Iemand het die lied afgeskakel. My Pa kom huistoe met 'n kitaar en speel die liedjies van "Four Jacks and a Jill". Ons oes al die pruime wat oor is op die pruimboom en lê op 'n kombers en kyk op na die sterre. Eendag wil ek ook op die Maan gaan rondstap, ek dink dis waar die tannemuis woon.
Party mense is maar net gebore met 'n jeukerigheid onder die voetsole. Ek het wel in die Kaap uitgekom want my ouers het na baie rondswerf in die Wes-Kaap gaan vestig. Elvis se legende leef aan, maar my Pa se vlam is lankal uit. Wanneer laas het ek 'n pruimboom in 'n tuin gesien? My eie kinners het nog nooit eens één pruim vanuit 'n boom kon pluk en opeët nie. Jare lank swerf ons gesin heen en weer oor Afrika se bodem. Die lewe speel 'n heel ander lied. Deesdae sluit hulle jou toe as jy jou kinners neuk oor stoutigheid. Maar as jy dit nié doen nie, jaag hulle so aan dat die polieste, húlle eendag toesluit. So dan eerder ek; ek streep my kroos sodra hulle karring vir 'n drag slae.
Vanmiddag kom my seun huistoe met 'n kitaar "soos Elvis sin" wat hy so oor die heup swaai.
Hy, speel sy eie lied.
This entry was posted in Expat Living, Living in Africa and tagged Elvis, haasbek, Kaap, Knerses, Liewe Heksie, pakslae, Pretoria, tannemuis, televisie on October 12, 2016 by Daniël Bezuidenhout.