Die effekte van kleur op die lewe moes van groot belang vir vroeë mense gewees het, wie se bestaan ​​bestaan ​​uit lig en duisternis. Die meeste lewende dinge blyk te wees vitalized deur die helder rooi, lemoene, en geel van daglicht - en kalm en verjongd deur die blues, indigos en viooltjies van die nag.
Vir die oudstes is elkeen van die kleure wat sonlig vorm, beskou as 'n ander aspek van die goddelike en om verskillende eienskappe van die lewe te beïnvloed. Kleur is dus 'n belangrike kenmerk in die simboliek van antieke kulture dwarsdeur die wêreld, en die oorsprong van genesing met kleur in die Westerse beskawing kan teruggevoer word na die mitologie van Antieke Egipte en Griekeland.
IN DIE OUDE WÊRELD
Volgens die antieke Egiptiese mitologie is die kuns van genesing met kleur deur die god Thoth gestig. Hy was vir die Antieke Grieke bekend as Hermes Trismegistus, letterlik Hermes drie keer die grootste, want hy is ook gekrediteer met verskeie werke oor mistiek en magie. Onderwys wat aan hom toegeskryf word, sluit in die gebruik van kleur in genesing. In die Hermetiese tradisie het die Antieke Egiptenare en Grieke gekleurde minerale, klippe, kristalle, salfse en kleurstowwe as remedies gebruik en behandelingsreservate in verskillende kleurskakerings geverf.
Belangstelling in die fisiese aard van kleur ontwikkel in Antieke Griekeland langs die konsep van die elemente - lug, vuur, water en aarde. Hierdie fundamentele bestanddele van die heelal was geassosieer met die eienskappe van verkoue, hitte, natheid en droogte, en ook met vier humors of liggaamsvloeistowwe - tjol of geel gal, bloed (rooi), slym (wit) en melancholie of swart gal . Daar word vermoed dat dit in vier organe ontstaan ​​- die milt, hart, lewer en brein - en om emosionele en fisiese ingesteldheid te bepaal. Gesondheid het die korrekte balans van hierdie humors behels, en siekte sou ontstaan ​​as hul mengsel in 'n ongebalanseerde verhouding was. Kleur was intrinsiek vir genesing, wat die herstel van die balans behels. Gekleurde klere, olies, pleisters, salf en salf is gebruik om siektes te behandel.
Teen die einde van die Klassieke tydperk in Griekeland is hierdie beginsels ingesluit in die wetenskaplike raamwerk wat in die Weste tot die Middeleeue grootliks onveranderd sou bly. In die eerste eeu nC het Aurelius Cornelius Celsus die leerstellings wat deur Pythagoras en Hippocrates gestig is, gevolg. Die gebruik van gekleurde salf, pleisters en blomme in verskeie verhandelings oor medisyne is ingesluit.
Gedurende die middeleeue
Met die koms van die Christendom was egter alles wat heidense was, uitgesluit, insluitende die genesingspraktyke van die Egiptenare, Grieke en Romeine. Die vordering van medisyne in heel Europa is effektief gestop, terwyl diegene wat aan tradisionele beginsels en praktyke van genesing vasgeklou is, vervolg is. Die antieke genesingskuns, bewaar deur geheime mondelinge tradisie, het aan die ingewydes oorgedra, en het dus weggesteek of "okkulties" geword.
Dit was 'n Arabiese dokter en dissipel Aristoteles, Avicenna (980-circa 1037), wat die kuns van genesing bevorder het. In sy Canon van Geneeskunde het hy die belangrike belangrikheid van kleur in beide diagnose en behandeling duidelik gemaak. Avicenna, wat let op die kleur was 'n waarneembare simptoom van siekte, het 'n grafiek ontwikkel wat verwant is aan temperament en die fisiese toestand van die liggaam. Hy gebruik kleur in behandeling - dring daarop aan dat rooi die bloed, blou of wit verkoel het, en geel verminder pyn en ontsteking - voorskryf potte rooi blomme om bloedafwykings te genees, en geel blomme en oggendliggies om die afwykings van die galg te genees. stelsel.
Avicenna het ook geskryf oor die moontlike gevare van kleur in die behandeling, aangesien 'n persoon met 'n neusbleed byvoorbeeld nie moet kyk na dinge van 'n briljante rooi kleur of blootgestel word aan rooi lig nie, want dit sal die bloeiende humor stimuleer, terwyl blou sou kalmeer dit en verminder bloedvloei.
Die Renaissance het 'n herlewing in die kuns van genesing in Europa gesien. Een van die bekendste genesers van die tydperk was Theophrastus Bombastus von Hohenheim (1493-1541), bekend as Paracelsus, wat sy begrip van die wette en praktyke van medisyne toegeskryf het aan sy gesprekke met hekse (vroue wat hoofsaaklik heidense genesers was wat deur die kerk).
Paracelsus beskou lig en kleur as noodsaaklik vir goeie gesondheid en gebruik dit omvattend in behandeling, tesame met eliksirs, sjarme en talismane, kruie en minerale. 'N Groot eksponent van alchemie, het Paracelsus daarop aangedring dat sy ware doel nie om goud te maak nie, maar om effektiewe medisyne voor te berei. Hy gebruik vloeibare goud om allerhande kwale te behandel, blykbaar met baie sukses. Gevolglik het sy bekendheid as 'n goeie dokter versprei oor Europa.
Na die Middeleeue het Paracelsus en ander alchemiste egter hul prestige verloor toe die mistiek en magie deur rasionalisme en wetenskap oorgeneem word. Teen die agtiende eeu het "verligting" 'n nuwe betekenis aangeneem. Dit was die naam gegee aan 'n filosofiese beweging wat die belangrikheid van rede en die kritiese beoordeling van bestaande idees beklemtoon. Rede gedikteer dat alle kennis seker en duidelik moes wees; Enigiets waaroor daar twyfel kan word, is verwerp. Gevolglik het die goddelik geleidelik verdwyn uit die wetenskaplike wêreldbeskouing.
Teen die negentiende eeu was die klem in die wetenskap uitsluitlik op die materiaal eerder as die geestelike. Namate medisyne onder die sambreel van die wetenskap gekom het, het dit ook gefokus op die materiële fisiese liggaam, wat die verstand en gees ignoreer. Met die koms van fisiese medisyne, en sulke behandelings as chirurgie en antiseptika, het belangstelling in genesing met kleur afgeneem. Dit het nie tot die negentiende eeu herleef nie, en dan nie in Europa nie, maar Noord-Amerika.
In 1876 het Augustus Pleasanton Blue and Sun Lights gepubliseer, waarin hy sy bevindinge aangaande die effek van kleur in plante, diere en mense gerapporteer het. Hy beweer dat die gehalte, opbrengs en grootte van druiwe aansienlik verhoog kan word indien hulle gegroei het in kweekhuise gemaak met afwisselende blou en deursigtige glasplate. Hy het ook berig dat hy sekere siektes en verhoogde vrugbaarheid, sowel as die tempo van fisiese volwassenheid in diere, genees het deur hulle bloot te stel aan blou lig. Daarbenewens het Pleasanton volgehou dat blou lig effektief was in die behandeling van menslike siekte en pyn. Sy werk het ondersteuners gekry, maar is deur die mediese diens as onwetenskaplik ontslaan.
In 1877 het 'n bekende dokter genaamd Dr Seth Pancoast egter Blou en Rooi Lights gepubliseer, waarin hy ook die gebruik van kleur in genesing bepleit.
Edwin Babbit's Die Beginsels van Lig en Kleur is in 1878 gepubliseer; Die tweede uitgawe, gepubliseer in 1896, het wêreldwye aandag getrek. Babbit het 'n omvattende teorie van genesing met kleur gevorder. Hy het die kleur rooi geïdentifiseer as 'n stimulant, veral van bloed en tot 'n mindere mate aan die senuwees; geel en oranje as senuweestimulante; blou en violet as kalmerende vir alle stelsels en met anti-inflammatoriese eienskappe. Gevolglik het Babbit rooi vir verlamming, verbruik, fisiese uitputting en chroniese rumatiek voorgeskryf; geel as 'n lakseermiddel, emetiese en reinigingsmiddel, en vir brongiese probleme; en blou vir inflammatoriese toestande, sciatica, meningitis, senuweeagtige hoofpyn, prikkelbaarheid en sonskerm. Babbit het verskeie toestelle ontwikkel, insluitende 'n spesiale kabinet genaamd die Thermolume, wat gekleurde glas en natuurlike lig gebruik het om gekleurde lig te produseer; en die Chromo-skyf, 'n trechtervormige toestel met spesiale kleurfilters wat lig op verskillende dele van die liggaam kan plaas.
Babbit het die korrespondensie tussen kleure en minerale gevestig, wat hy gebruik het as 'n toevoeging tot behandeling met gekleurde lig, en ontwikkelde eliksirs deur die bestraling van water met sonlig wat deur gekleurde lense gefiltreer is. Hy het beweer dat hierdie "potensiële" water die energie van die belangrike elemente binne die spesifieke kleurfilter wat gebruik word, behou het en dat dit merkwaardige genesende krag gehad het. Sontinkture van hierdie soort word nog steeds deur baie kleurterapeute gemaak en gebruik.
Chromopate het toe regdeur die land en Brittanje opgekom en uitgebreide kleurvoorskrifte ontwikkel vir elke moontlike kwaal. Teen die einde van die negentiende eeu is rooi lig gebruik om littekens te voorkom in gevalle van pokke, en opwindende geneesmiddels is later gerapporteer onder tuberkulose pasiënte wat blootgestel is aan sonlig en ultravioletstrale. Nietemin het die mediese professie skepties gebly oor eise oor genesing met kleur.
Herdruk met toestemming van die uitgewer, Ulysses Press. Ulysses Press / Seastone Boeke is beskikbaar by boekwinkels regoor die VSA, Kanada en die Verenigde Koninkryk, of kan direk by Ulysses Press bestel word deur 800-377-2542 te skakel, 510-601-8307 te faks of te skryf aan Ulysses Press, Posbus 3440, Berleley, CA 94703, e-pos [EMAIL PROTECTED] Hul webwerf is www.hiddenguides.com
Vind kleurterapie: 'n eerste stap handboek vir beter gesondheid
deur Helen Graham.
Vir inligting of om die boek te bestel (Amazon.com)
Helen Graham is 'n dosent in sielkunde aan Keele-universiteit in Engeland en sy het 'n aantal jare gespesialiseerde in kleurnavorsing. Sy bied ook werkswinkels aan oor die gebruik van kleur genesing.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Genesingsdissiplines > Kleurterapie in die antieke wêreld en die Middeleeue