Tussen die studente, wat al hoe luidrugtiger geword het, was die gestaltes van ‘n hele paar skrywers sigbaar: H.J. Pieterse, wat kort-kort ‘n glasie hanepoot wegslaan. En die samehang is soos ‘n lied wat jy hoor, en wat vra om vertaal te word in begrip, maar ons weet almal dat ’n lied nie eintlik in “begrip” vertaal kan word nie. ’n Mens se belewenis daarvan lê op ’n ander plek. N.P. van Wyk Louw se dramatiese hoorspel, Die dieper reg (1938) is reeds as bekroningswaardige geag deur baie kundiges, maar dit was nog meer die geval met Die pluimsaad waai ver in 1966. Hierdie mates het 'n minder logiese verloop. 'n Jaart kan omskryf word as die lengte van 'n pendulum wat veroorsaak dat sy boog presies in 1 sekonde swaai. ja ek lees poësie, maar om die waarheid te sê kom ek meeste poësie tee as luisteraar by vertonings en voorlesings. daar is goeie digters in die kaap wat mens net hier raakloop. dis baie lekker om dit van iemand se tong af te kry eerder as uit ‘n boek. ek ontgin ook net so baie uit goeie lirieke. ek sou sê david kramer en nick cave beteken vir my net so baie soos anne michaels en johann de lange.