Sonder twyfel: uit die drie albums wat Ryno Velvet al vrygestel het, klink sy jongste, Bulletin, die beste. Die vervaardiging, behartig deur Neil Basson en Velvet self, is puik. So ook die kitaarwerk deur Velvet, Basson en nog ’n Basson – die ene ’n Laubscher (ja, hy van onder meer Zinkplaat).
Dis ook hier waar jy opnuut besef hoe dié lat die vermoë het om ’n oorwurm te skryf – en hy hou nie op vir die res van die album nie. Dis nie oorwurm in die sin van, sê, Dallas se temalied nie. Jy gaan dit wel neurie, ja, maar dit gaan nie vir jou en die mense om jou irriteer nie (dis natuurlik nou mits jy dit nie vir dae aaneen doen nie).
In “Heel waarskynlik” kom kuier die trekklavier weer. Dis amper ’n ballade waarin Velvet besin oor verantwoordelikheid: “Ek gaan vinnig agterkom/ heel waarskynlik is ek dom en verkeerd.” (Dis terloops ’n tema wat ook voorkom in “Holga”: “Vir die eerste keer noem ek hierdie fokkop myne”.)
Met “Rede om te baklei” eindig Velvet die album af soos hy hom begin het – hard, woes en wild. Die rock-krane word wyd oopgedraai – die kitaarwater spat teen die vloer en teen jou skene op.
As jy alles egter in ag neem, is dit op die balans ’n goeie album, en ’n puik afskop vir plaaslike rockmusiek in 2011.