Founding Fathers en die Amerikaanse burgeroorlog - Inligting - 2022
Founding Fathers en die Amerikaanse burgeroorlog
Ek het 'n artikel gelees en gewonder of daar iets is wat daarop dui dat die stigters die potensiaal vir konflik kan sien rakende hierdie spesifieke punte:
Ekonomiese en sosiale verskille tussen die noorde en die suide.
State teenoor federale regte.
Is daar bewyse wat aandui dat sommige van die stigters tydens en na die Revolusionêre Oorlog (die tydperk waarin die Verenigde State in sy eie land gevorm is) die potensiaal het vir toekomstige konflikte wat tot nasionale geskil kan lei?
Is daar bewyse wat daarop dui dat sekere stigters gewaarsku het dat sulke probleme tot 'n burgeroorlog kan lei?
Is daar bewyse dat iemand bewus was dat so 'n geskil 'n groot kans het om te gebeur, maar besluit het om voort te gaan met die vertroue dat die nuutgestigte regering sulke probleme mettertyd kan oplos?
Ek dink nie dat daar bewyse bestaan ​​dat die stigters verwag het dat 'n burgeroorlog sou ontstaan ​​oor die kwessie van slawerny nie. Die stigters was grootliks teen die instelling van slawerny, maar die suidelike afgevaardigdes (waar die ekonomie heeltemal van slawerny afhanklik was) was vir die instelling.
Daar is 'n paar stappe gedoen om die gevolge van slawerny te versag. Daar word geen melding gemaak van die woord 'slaaf' of 'slawerny' in die Grondwet nie. Die invoer van slawe sou teen 1808 onwettig word, dus het die stigters 'n stelsel ingestel om die toename via invoer te beperk. Die suidelike state wou hê dat slawe vir die toewysingsdoeleindes as volwaardige mense gereken word, maar dit is uiteindelik verminder tot 3/5de. Die realiteit was dat die stigters nie gedink het dat hulle die VSA kan laat werk sonder die steun van die suidelike state nie, en as sodanig het hulle die slawerny -kwessie aangepak, maar hulle kon daarin slaag om die slawerny met die invoerverbod te reguleer.
Die besprekings van die Konstitusionele Konvensie toon 'n begeerte om die instelling weg te doen, maar niks oor moontlike oorlog as gevolg van die toelaat dat die instelling voortduur nie.
Daar is lang besprekings oor die onderwerp van faksies en die vermindering van die risiko's van opstand in die federalistiese referate en in die antwoorde wat deur anti-federaliste geskryf is. Die mees opvallende artikel oor hierdie onderwerp was Federalist No.
Pauline Maier "Ratification: The People Debate the Constitution" is 'n uitstekende bron vir albei hierdie vrae.
Met betrekking tot u eerste vraag oor ekonomiese verskille, raadpleeg enige bespreking van die Bank van die Verenigde State, die argumente tussen Hamilton (wat vir 'n kommersiële land aangevoer het) en Jefferson (wat argumenteer vir 'n pastorale anti-kommersiële land). Suidelike state was byna histeries in hul vrees vir 'Northern Stock Jobbers'. Of raadpleeg die kontroversie oor die Jay -verdrag wat die land amper gesink het voordat dit begin het (kortliks was Noord -state bereid om die Mississippi weg te ruil in ruil vir handel, terwyl die suidelike state verskrik was dat ons 'n kompromie met Groot -Brittanje sou aangaan.
Staat vs federale regte. Dit was een van die belangrikste belemmerings vir die verloop van die grondwet. Een van die opposisiesentrums in alle state was deur mense wat gevrees het wat sou gebeur as die grondwet aanvaar sou word sonder dat 'n handves van regte die mag van die federale regering beperk. Pauline Maier se boek en Jack Rackove se lesings oor iTunes is nog 'n uitstekende bron.
U vraag ignoreer verskeie voor die hand liggende bewysbronne. Kyk na die kompromieë wat nodig is om die land te stig - elkeen was kwessies waar die twee partye bereid was om te misluk eerder as om aan die ander toe te gee.
Tweekamerwetgewer - Die wetgewer kon nie gevorm word op grond van die bevolking of op state nie. Dit is 'n sleutelbron vir 'state regte', maar dit is gedeeltelik gebaseer op die aantal inwoners teenoor ontwikkeling en handel. Virginia het aangevoer vir 'n wetgewer gebaseer op bevolking, terwyl die Noorde die Connecticut -plan op grond van staatsverteenwoordiging nagestreef het. Randolph en Madison het die kompromie voorgestel, maar albei kante was gretig om van die tafel te stap eerder as om toe te laat dat die land op grond van die opposisiebeginsels gevorm word.
Die 3/5 -kompromie - nog 'n "stap van die tafel af" waar beide kante baie bewus was dat kompromie hul lewenswyse in gevaar kan stel. Daar is 'n rede vir artikel 9 van die grondwet wat dit verbied oorweging om die eksterne slawehandel tot 1808 te staak; hulle het geweet dat dit 'n kwessie is wat die Republiek sou breek as dit te vroeg oorweeg word.
Ligging van die hoofstad. Die eerste twee hoofstede was in die noorde (Philadelphia en New York) Die suide wou die hoofstad in die suide hê. Jefferson en Hamilton het 'n ooreenkoms bereik dat die Capitol in 'n federale distrik naby die grens tussen Noord en Suid gevestig sal word. (tegnies was die grens die Mason Dixon Line, maar Virginia het homself nog altyd nie net as die middelpunt van die land beskou nie, maar ook in die middel van die heelal).
Daar is genoegsame bewyse dat die grondvloede die potensiaal vir toekomstige konflikte gesien het. U het die vraag uitgebrei om te vra of hulle 'n burgeroorlog voorsien het. Dit is 'n bietjie meer subtiel, en ek weet nie wat u bedoel nie. Hulle het die rebellie van Shay gesien (oor die regte van landelike boere teen kommersiële belange), en die regering het soldate in Philadelphia gyselaar gehou. Hulle moes Rhode Island dwing om by die Unie aan te sluit (nie met geweld nie, maar ek dink dit is relevant). Binne 'n paar jaar het Burr 'n sameswering van 'n afskeidingsleier gelei, een van die ander noordelike state het probeer afskei, en Jefferson is West Point geskep omdat hy gevrees het vir die militêre mag van die noordelike state.
Ja, hulle het voorsien dat die land in state sou verdeel, en dit sal waarskynlik konflik veroorsaak (op kort of lang termyn, konflik met lae of hoë intensiteit).
Daar blyk geen betroubare empiriese bewyse te wees wat daarop dui dat die Amerikaanse stigters ooit die Amerikaanse burgeroorlog verwag het nie. James Madison, was waarskynlik die laaste van die Founding Fathers -generasie en is in 1836 oorlede, byna 25 jaar voor die begin van die Amerikaanse burgeroorlog. Madison was op 'n manier die laaste van die Founding Fathers -generasie, hoewel daar blykbaar geen beduidende bewyse is waarvan ek weet nie, wat daarop dui dat James Madison die burgeroorlog verwag het.
Die beste vooruitskouende voorbeeld wat ek kan dink met betrekking tot die bitter en omstrede verdeeldheid tussen die Founding Fathers, is die Jefferson-Hamilton-afdeling. Thomas Jefferson was 'n goewerneur, 'n tabakboer, sowel as 'n slawe-eienaar wat geglo het in die beginsels van klein regering- (dit wil sê 'n klein federale regering), terwyl Alexander Hamilton- (toekomstige sekretaris van die tesourie) 'n emigre was van New York was op 'n manier die vroegste stigter van die Amerikaanse liberalisme (dws 'n groot sentrale bevoegde federale regering). Jefferson en Hamilton het mekaar geminag; hul ideologiese en filosofiese twis, was miskien 'n vroeë aanduiding van die diep gewortelde kulturele verdeeldheid- (veral rakende slawerny) in die Noordelike en Suidelike Verenigde State. Dit is weliswaar 'n deel van die historiese verbeelding om te sê dat die Jefferson-Hamilton-vete die Amerikaanse burgeroorlog voorgehou/voorspel het, alhoewel so 'n verdeling nog geslagte voor Fort Sumter bestaan ​​het.
Toe die stigters 'n groot eksperiment begin om 'n regering vir 'n jong land te stig, het hulle waarskynlik nooit verwag hoe suksesvol hul eksperiment sou wees nie.
Sosiale studies, burgerlikes, Amerikaanse geskiedenis
Washington tydens die konstitusionele konvensie
Voordat hy die eerste president van die Verenigde State geword het, was George Washington die voorsitter van die konstitusionele konvensie, wat die grondwet van die land bepaal het. "Washington as staatsman by die konstitusionele konvensie" is geskilder deur Junius Brutus Stearn.
Foto deur Ian Dagnall/Alamy Stock Photo
In die 1760's en 1770's het die toenemende ontevredenheid met die Britse bewind veroorsaak dat die Amerikaanse koloniste hul opsies begin bespreek het. In 1774 het leiers van die verskillende kolonies in Philadelphia, Pennsylvania, byeengekom by wat sedertdien bekend gestaan ​​het as die Eerste Kontinentale Kongres. Kort nadat vyandighede tussen Britse troepe en Amerikaanse koloniste in Lexington en Concord in Massachusetts uitgebreek het, het hierdie mans mekaar weer ontmoet. Die Tweede Kontinentale Kongres verklaar onafhanklikheid van Brittanje en stel later die Konfederasie op, wat bepaal hoe die nuut onafhanklike state bestuur moet word. Baie van dieselfde manne is in 1787 na Philadelphia gestuur om die Statute van die Konfederasie te hersien. In die vroeë besprekings het die afgevaardigdes vasgestel dat die artikels meer as net hersienings nodig het en het hulle 'n nuwe grondwet begin skryf en die grondwet wat tot vandag toe nog in die Verenigde State heers, regeer. Hierdie manne was verantwoordelik vir die smee van 'n nuwe nasie. Gesamentlik word daar dikwels na hulle verwys as die stigters.
Wie was die stigters?
Geskiedkundiges het uiteenlopende menings oor presies wie op die lys van stigtervaders ingesluit moet word, of hoe groot hierdie lys moet wees. Sommige name George Washington, James Madison en John Adams en mdash is voor die hand liggend, maar ander kan meer bespreek word. Vyf en vyftig afgevaardigdes het die Konstitusionele Konvensie bygewoon, wat elkeen 'n belangrike rol gespeel het. Daar was ook mans en mdash Thomas Jefferson, veral die wat nie by die Grondwetlike Konvensie was nie, maar wat 'n kritiese rol gespeel het in die stigting van die land. Jefferson het nie net die oorspronklike konsep van die Onafhanklikheidsverklaring geskryf nie, maar ook advies gegee aan die Konstitusionele Konvensie van Parys, Frankryk, waar hy as minister van Frankryk gedien het.
Die stigters was relatief gesproke 'n diverse groep. Hulle was dokters en prokureurs, handelaars en boere. Elkeen het sy eie unieke kennis, ervarings en idees gebring. Die meeste afgevaardigdes van die Grondwetlike Konvensie het ondervinding in die politiek en/of die regering. Met die rewolusionêre oorlog agter die rug, kyk hulle na die toekoms. Hulle was dit eens dat hulle vryheid wil hê, maar hulle stem nie almal saam oor die beste manier van optrede vir die land, die gepaste rol van die regering of die optimale regeringstruktuur wat vryheid en orde in balans sal bring nie.
Per definisie het die Founding Fathers 'n belangrike rol gespeel in die stigting van die land, maar sommige het veral 'n kritiese rol gespeel. Soos met enige groep, is hul krag dikwels verkry uit hul verskille. Sonder die vurige humeur van die Bostoniërs John Adams en Samuel Adams, het die kolonies moontlik besluit om die parlement te paai en terug te staan ​​van hul regte. In plaas daarvan het die oortuigende stemme van patriotte soos joernalis Thomas Paine en Patrick Henry hul saak geloofwaardig gemaak en bygedra tot 'n gevoel van patriotisme wat die kolonies oorval het. John Hancock, wat die beste onthou word vir sy groot lus -handtekening as die eerste ondertekenaar van die Onafhanklikheidsverklaring, was ook die president van die Kontinentale Kongres.
Die stigters het mekaar goed gedien tydens hierdie uitdagende en onstabiele tye. Tydens die Amerikaanse rewolusie het George Washington die kontinentale weermag tot 'n oorwinning oor 'n veel groter en beter toegeruste Britse leër gelei. As president van die Konstitusionele Konvensie was Washington 'n belangrike rol in die versekering dat alle menings gehoor word en om besprekings op koers te hou. Terwyl Washington voorsit, neem mede -Virginian James Madison groot aantekeninge oor die verrigtinge. Nie net enige stigterspater nie, maar Madison word dikwels die Vader van die Grondwet genoem.
Benjamin Franklin was op 81 -jarige ouderdom die oudste afgevaardigde van die Konstitusionele Konvensie. Hy is deur 'n swak gesondheid belemmer, maar mis net 'n paar sessies en mdasheven, toe hy so swak was, moes hy in die sessies gedra word. Teen daardie tyd het Franklin reeds 'n naam in die geskiedenisboeke verdien vir sy rol in die opstel van die Onafhanklikheidsverklaring en onderhandeling oor die Verdrag van Parys van 1783 om die Revolusionêre Oorlog te beëindig.
Die stigters het nie net die nuwe regering geskep nie, maar ook die sukses daarvan verseker. Na die Grondwetlike Konvensie het James Madison, Alexander Hamilton en John Jay 'n reeks van 85 artikels en opstelle onder die skuilnaam & ldquoPublius & rdquo geskryf om state aan te spoor om die historiese dokument te bekragtig. In wat later as die & ldquoFederalist Papers gepubliseer is, het hierdie drie stigtervaders noukeurig begin om die kenmerke van die regering te beskryf en die voordele daarvan te verduidelik. Om die kommer te hanteer dat 'n sterk nasionale regering die regte van die burgers kan aantas, het Madison ook 'n reeks wysigings geskryf waarin die regte van die mense uiteengesit is, wat in 1791 by die Grondwet gevoeg is as die Handves van Regte.
Die Groot Eksperiment
Die stigters het hul nuwe regering dikwels as 'n eksperiment beskou, maar dit was 'n eksperiment wat hulle graag wou slaag. Waar daar verskille ontstaan ​​het, het die Founding Fathers kompromieë ingehuur en meer as vier maande saamgewerk om 'n meer volmaakte unie te vorm, soos beskryf in die aanhef van die Grondwet.
Hulle eksperiment het gelei tot 'n konstitusionele republikeinse regeringsvorm wat interne en eksterne bedreigings, insluitend 'n bloedige burgeroorlog, weerstaan ​​het en die Verenigde State gelei het tot die magtigste land ter wêreld. Uiteindelik is die nalatenskap van die Founding Fathers die belofte van vryheid en geregtigheid, nie net vir Amerikaners nie, maar ook vir alle mense wat bereid is om te belê in demokratiese selfregering.
Voordat George Washington die eerste president van die Verenigde State geword het, was George die voorsitter van die konstitusionele konvensie, wat die land se grondwet bepaal het. "Washington as staatsman by die konstitusionele konvensie" is geskilder deur Junius Brutus Stearn.
Stigende vaders en slawehouers
Amerikaners herontdek in groot getalle hul stigters in boeke wat die beste verkoop word, soos Joseph Ellis ' Stigende broers, David McCullough 's John Adams en my eie Onverskrokke moed, oor Lewis en Clark. Daar is ander wat meen dat sommige van hierdie mans ons aandag onwaardig is omdat hulle slawe, Washington, Jefferson, Clark onder hulle besit het, maar nie Adams nie. Hulle kon nie uitstyg bo hul tyd en plek nie, hoewel Washington (maar nie Jefferson nie) sy slawe bevry het. Maar die geskiedenis wemel van ironieë. Hierdie mans, die stigters en broers, het 'n regeringstelsel ingestel wat na baie stryd en die verskriklike geweld van die burgeroorlog en die burgerregtebeweging onder leiding van swart Amerikaners tot regsvryheid vir alle Amerikaners gelei het en beweging na gelykheid.
Laat ons begin met Thomas Jefferson, want dit is hy wat die woorde geskryf het wat die volgende generasies geïnspireer het om die heroïese opofferings te maak wat die woorde "Alle mense is gelyk geskape" in werklikheid verander het.
In 1996 was ek 'n besoekende professor aan die Universiteit van Wisconsin. Die History Club het my daar gevra om deel te neem aan 'n paneelbespreking oor "Politieke korrektheid en die Universiteit." Die professor wat langs my sit, het Amerikaanse politieke denke geleer. Ek het haar opgemerk dat ek, toe ek begin leer het, vereis het dat studente elke semester vyf of ses boeke moes lees, maar ek het dit teruggesny tot drie of vier, anders sou die studente my kursus verlaag. Sy het gesê sy het dieselfde probleem. Sy het die geskrifte van Thomas Jefferson ' uit die vereiste leeslys laat val.
'U is in Madison, word betaal deur die burgers van Wisconsin om hul kinders Amerikaanse politieke denke te leer, en laat u Tom Jefferson uit?'
"Ja," antwoord sy. "Hy was 'n slawehouer." Meer as die helfte van die groot gehoor het toegejuig.
Jefferson het slawe besit. Hy het nie geglo dat almal gelyk geskape is nie. Hy was 'n rassis, nie in staat om bo die gedagte van sy tyd en plek uit te styg nie, en was bereid om voordeel te trek uit slawe -arbeid.
Min van ons ontsnap heeltemal aan ons tye en plekke. Thomas Jefferson het nie grootheid in sy persoonlike lewe bereik nie. Hy het 'n slaaf as minnares gehad. Hy het daaroor gelieg. Hy het eenkeer probeer om 'n vyandige verslaggewer om te koop. Sy oorlogsrekord was nie goed nie. Hy het 'n groot deel van sy lewe deurgebring in intellektuele strewes waarin hy uitgeblink het en nie genoeg om sy mede -Amerikaners deur goeie voorbeeld te lei nie. Jefferson het sekerlik geweet dat slawerny verkeerd was, maar hy het nie die moed gehad om die weg na emansipasie te neem nie. As u slawerny haat en die verskriklike dinge wat dit aan mense gedoen het, is dit moeilik om Jefferson as groot te beskou. Hy was 'n spaarsaamheid, altyd diep in die skuld. Hy het nooit sy slawe bevry nie. Dus, die steek in die verstommende vraag van dr. Samuel Johnson: "Hoe kan ons hoor dat die hardste jubel van vryheid van die bestuurders van die negers?"
Jefferson het geweet dat slawerny verkeerd was en dat hy verkeerd was om voordeel te trek uit die instelling, maar blykbaar geen manier kon sien om dit in sy leeftyd op te gee nie. Hy het gedink dat die afskaffing van slawerny deur die jongmanne van die volgende generasie moontlik sou wees. Hulle was bevoeg om die Amerikaanse rewolusie tot die idealistiese gevolgtrekking te bring, want volgens hom het hierdie jong Virginiërs 'die vryheidsbeginsels ingesuig asof dit hul moeder se melk was'.
Van al die teenstrydighede in Jefferson se teenstrydige lewe, is niemand groter nie. Van al die teenstrydighede in die Amerikaanse geskiedenis, oortref niemand sy verdraagsaamheid nie, eers teen slawerny en daarna tot skeiding. Jefferson het gehoop en verwag dat Virginians van Meriwether Lewis ' en William Clark se generasie slawerny sou afskaf. Sy skryfwerk toon dat hy 'n goeie verstand en 'n beperkte karakter het.
Jefferson het, soos alle slawehouers en baie ander wit lede van die Amerikaanse samelewing, die negers as minderwaardig, kinderlik, onbetroubaar en natuurlik as eiendom beskou. Jefferson, die genie van politiek, kon Afro-Amerikaners geen manier sien om as vry mense in die samelewing te leef nie. Hy het die ergste vorme van rassisme aangeneem om slawerny te regverdig.
In Aantekeninge oor die staat Virginia, Beskryf Jefferson die instelling van slawerny as tirannie en verdorwenheid op meester en slaaf. Om 'n slawehouer te wees, beteken dat 'n mens moet glo dat die ergste witman beter is as die beste swartman. As u hierdie dinge nie geglo het nie, kon u uself nie vir uself regverdig nie. Dus kon Jefferson slawerny in woorde veroordeel, maar nie in dade nie.
Op sy pragtige landgoed, Monticello, het Jefferson slawe gehad wat uitstekende ambagsmanne, skoenmakers, messelaars, timmermanne, kokke was. Maar soos elke grootprater, het hy nooit gesê nadat hy 'n bekwame Afrikaanse vakman aan die werk gesien het of die vrugte van sy arbeid geniet het nie: "Miskien is ek verkeerd." Hy het die woorde van sy mede -rewolusionêr John Adams geïgnoreer, wat gesê het dat die rewolusie nooit volledig sou wees voordat die slawe vry was nie.
Jefferson het 'n ander rasse- en morele probleem vir sy opvolgers gelaat, die behandeling van inheemse Amerikaners. Hy het geen positiewe idee gehad wat hy met die Indiane moet doen nie. Hy het die probleem aan sy kleinkinders en hulle s'n oorgegee.
Die skrywer van die Onafhanklikheidsverklaring het sy hande opgesteek oor die kwessie van vroueregte. Dit is nie asof die onderwerp nooit ter sprake gekom het nie. Abigail Adams, op 'n tyd Jefferson se beste vriend, het dit grootgemaak. Maar Jefferson se houding teenoor vroue was dieselfde as dié van die blanke mans van sy ouderdom. Hy het omtrent alles geskryf, maar byna nooit oor vroue nie, nie oor sy vrou of sy ma nie en beslis nie oor Sally Hemings nie.
Dit is dus veral ironies om toe te gee dat Jefferson 'n net so merkwaardige man was soos Amerika. "Het die aand saam met meneer Jefferson deurgebring," het John Quincy Adams in 1785 in sy dagboek geskryf, "by wie ek graag saam wil wees. U kan nooit 'n uur in die man se geselskap wees sonder iets van die wonderlike nie." En selfs Abigail Adams het oor hom geskryf: "Hy is een van die uitverkorenes op die aarde."
Jefferson is ryk gebore en het goed geleer. Hy was 'n beginselman (behalwe vir slawe, Indiërs en vroue). Sy burgerlike plig was vir hom uiters belangrik. Hy lees, diep en wyd, meer as enige ander president van die Verenigde State, behalwe moontlik Theodore Roosevelt. Hy het goed en met meer produktiwiteit en vaardigheid geskryf as enige ander president, behalwe miskien Theodore Roosevelt. Waar Jefferson ook al sit, was die tafelhoof. Die paar wat saam met hom om 'n tafeltjie gaan eet het, onthou altyd sy sjarme, verstand, insigte, navrae, verduidelikings, skinder, nuuskierigheid en bowenal sy gelag.
Jefferson se kennisreeks was verstommend. Wetenskap in die algemeen. Spesifiek flora en fauna. Aardrykskunde. Fossiele. Die klassieke en moderne literatuur. Tale. Politici van alle soorte. Politiek, staat vir staat, land vir land. Buitelandse sake. Hy was 'n intense partydige. Hy was mal oor musiek en om viool te speel. Hy het tallose briewe geskryf oor sy filosofie, waarnemings van mense en plekke. In sy amptelike korrespondensie handhaaf Jefferson 'n vlak van welsprekendheid wat sedertdien nie geëwenaar is nie. Ek het 'n groot deel van my professionele lewe deurgebring om presidente en generaals te bestudeer, hul briewe te lees, hul bevele aan ondergeskiktes te ondersoek en 'n poging te doen om hulle te oordeel. Niemand pas by Jefferson nie.
Ten spyte van hierdie skaars vermoëns, was Jefferson nie 'n held nie. Sy groot prestasies was woorde. Behalwe vir die Louisiana -aankoop, skiet sy optrede as president te kort. Maar daardie woorde! Hy was die outeur van die Onafhanklikheidsverklaring. Die tweede paragraaf begin met 'n volmaakte sin: "Ons glo dat hierdie waarhede vanselfsprekend is, dat alle mense gelyk geskape is." Die woorde, soos die historikus Samuel Eliot Morison gesê het, "is meer revolusionêr as alles wat Robespierre, Marx of Lenin geskryf het, 'n voortdurende uitdaging vir onsself, sowel as 'n inspirasie vir die onderdruktes van die hele wêreld." Uiteindelik, met Lincoln, wat hierdie waarhede verwoord en geleef het, en stadig daarna, het die idee vordering gemaak.
Jefferson was die skrywer van die Virginia Statute of Religious Freedom, 'n leerstelling wat oor die hele Verenigde State versprei het. Hy is die vader van ons godsdiensvryheid. Dit is, naas die woorde van ons onafhanklikheid, sy grootste gawe, behalwe miskien ons verbintenis tot universele opvoeding, wat ook via Jefferson na ons toe kom.
Die Noordwes -verordening van 1787 was gebaseer op Jefferson se "Verslag van 'n regeringsplan vir die Westelike gebied" wat drie jaar tevore geskryf is. Daarin het hy seker gemaak dat wanneer die bevolking van Ohio, Indiana, Illinois, Wisconsin en Michigan groot genoeg was, hierdie en ander gebiede as volledig gelyke state in die Unie sou kom. Hulle sou dieselfde aantal senatore en verteenwoordigers hê as die oorspronklike dertien. Hulle sou hul eie goewerneurs kies, ens. Hy was die eerste wat gedink het dat kolonies gelyk moet wees aan die dertien oorspronklike lede van die Unie. Niemand voor hom het so iets voorgestel nie. Ryke is bestuur deur die 'moederland', met die koning wat die goewerneurs aanstel. Dit was Jefferson wat besluit het dat ons dit nie in die Verenigde State sou doen nie. Die gebiede sou state wees. Hy het die beginsels van die Noordwes -verordening toegepas op die Louisiana -aankoopgebiede, en later ook na die Weskus. Dit was Jefferson wat 'n vryheidsryk voorgestel het wat strek van see tot glansende see.
Washington en Jefferson was albei ryk Virginia -planters, maar hulle was nooit vriende nie. Washington het nie Jefferson 's IQ nie. Hy was nie naastenby so 'n goeie skrywer nie. Hy was nie so wêrelds nie. Hy het minder formele opleiding gehad as enige daaropvolgende president, behalwe Abraham Lincoln. Hy toring letterlik so oor sy tydgenote uit. Hy was 'n generaal van ses voet drie en sy soldate was gemiddeld agt voet. Hy was nie 'n goeie generaal nie, of so sê sy kritici. Sy leër het meer gevegte verloor as wat hy gewen het.
Maar Washington het die kontinentale leër bymekaar gehou, "in synde", soos die militêre uitdrukking dit stel, en hy het 'n meesterlike oordeel gehad oor wanneer en waar en hoe om die Britte te slaan om die moreel te verhoog onder sy soldate en in sy hele land. simbolies was die kruising van die Delaware -rivier tydens Kerstyd in 1776, toe hy in 'n weerligweek van veldtog die Britse garnisoene in Trenton en Princeton afgehaal het, met baie gevangenes en waardevolle voorrade. Die volgende winter was hy saam met sy soldate in 'n ysige Valley Forge. Van daar af het hy die strategie van die oorlog gelei, die Revolusionêre leër van 'n ragtag -versameling in 'n soliede gereelde leër verander, die politici in die kongres gedwing om hom te ondersteun en na vore gekom as die een wat die land deur die Revolusionêre Oorlog sou lei.
Die karakter van Washington was rotsvas. Hy het 24 jaar lank die middelpunt van die gebeure gelieg, bedrieg of bedrieg. Hy het sy leër se ontberings gedeel, hoewel hy nooit voorgegee het dat hy 'een van die mans' is nie. Washington kom staan ​​vir die nuwe nasie en sy republikeinse deugde, en daarom het hy ons eerste president geword deur eenparige keuse en, in die oë van baie, insluitend hierdie skrywer, ons grootste.
Washington verpersoonlik die woord 'groot'. In sy voorkoms, in sy gewone gewoontes, in sy kleredrag en drag, in sy generaalskap en in sy politieke leierskap, in sy vermoë om te oorreed, in sy vaste greep op wat die nuwe nasie nodig gehad het (veral nie 'n koning nie), en in sy optimisme, hoe erg die Amerikaanse saak ook al lyk, het hy bo alle ander uitgestyg. Hy het die gedagte 'We can do it' gevestig as 'n integrale deel van die Amerikaanse gees. Hy was onontbeerlik, "eers in oorlog, eers in vrede, eers in die harte van sy landgenote." Abigail Adams, weer, so insiggewend in haar beskrywings, het John Dryden aangehaal om Washington te beskryf: "Merk sy majestueuse weefsel. Hy is 'n tempel heilig vanaf sy geboorte en met goddelike hande gebou."
Van die nege presidente wat slawe besit het, het slegs Washington syne bevry. Hy weerstaan ​​pogings om hom 'n koning te maak en stel die presedent vas dat niemand meer as twee termyne as president mag dien nie. Hy het vrywillig krag opgelewer. Sy vyand, George III, het in 1796 opgemerk, toe die tweede termyn van Washington tot 'n einde kom, "as George Washington teruggaan na sy plaas, sal hy die grootste karakter van sy ouderdom wees." Soos George Will geskryf het, "was die laaste komponent van die onontbeerlikheid van Washington die onverganklike voorbeeld wat hy gegee het deur homself as onmisbaar te verklaar."
Washington was 'n slawehouer. In New Orleans, aan die einde van die negentigerjare, is die laerskool George Washington herdoop na die Laerskool Charles Richard Drew, na die ontwikkelaar van bloedbankdienste. Ek sien nie hoe ons die naam kan opneem van die man wie se leierskap hierdie nasie deur die Revolusionêre Oorlog gebring het nie en wat 'n werklike kans geweier het om die eerste koning van die land te wees.
'Maar hy was 'n slawehouer,' sê studente soms vir my.
"Luister, hy was ons leier in die Revolusie, waaraan hy sy lewe, sy fortuin en sy eer belowe het. Dit was nie ledige beloftes nie. Wat dink jy sou met hom gebeur het as hy deur die Britse leër gevange geneem is?
"Ek sal jou vertel. Hy sou na Londen gebring, verhoor, skuldig bevind aan verraad, gelas word tereggestel, en dan getrek en in kwarte gesny. Weet jy wat dit beteken? Hy sou een arm aan een perd vasgemaak het, die ander arm na 'n ander perd, een been na nog 'n ander, en die ander been na 'n vierde. Dan sou die vier perde gelyktydig geslaan en galop begin word, een na die noorde, 'n ander suid, 'n ander oos en die vierde na die wes.
'Dit is wat Washington in gevaar gestel het om u en my vryheid te vestig.'
Ons land se hoofstad is vol met herdenkings van ons presidenthelde, waaronder die gedenktekens van Lincoln, Jefferson en FDR. Die een wat opval, is die WashingtonMonument, die hoogste, mees aangewese en mees onmiddellike herkenbare. Dit is ons huldeblyk aan die man wat die Revolusionêre Oorlog gewen het en wat as ons eerste president meer as enigiemand anders gedoen het om die republiek te stig. Jefferson het dit van die Mississippirivier tot by die Rocky Mountains uitgebrei. Lincoln het dit bewaar. Franklin Roosevelt het dit laat seëvier in die grootste oorlog wat ooit geveg is. Maar dit was George Washington wat die republikeinse standaard gestel het. Solank hierdie republiek bly, sal hy eerste staan.
Die winkelsentrum wat uit die monument van Washington strek, was die plek van omstredenheid, protes en oorreding, soos dit in 'n demokrasie behoort te wees. Daar is ons nasionale onenigheid vertoon, en ons nasionale stap-vir-stap-vordering is bewys. Daar het Martin Luther King Jr. Daar het burgers, waaronder ek en my vrou, in groot getalle vergader om die Viëtnam -oorlog te protesteer.
Die WashingtonMonument en die gedenktekens van Jefferson en Lincoln herinner ons daaraan dat grootheid in verskillende vorme en teen 'n prys kan kom. Jefferson, deur sy woorde, het ons aspirasies gegee. Washington het deur sy optrede ons gewys wat moontlik is. Die moed van Lincoln het beide in werklikheid verander.
Slawerny en diskriminasie vertroebel ons gedagtes op die buitengewoonste maniere, insluitend 'n algemene oordeel vandag teen Amerikaanse slawe -eienaars in die 18de en 19de eeu. Dat die meesters as 'n gebrek aan verstand en hart beskou moet word, is regverdig, moet inderdaad daarop aangedring word, maar dit beteken nie dat ons hulle almal slegs volgens hierdie deel moet beoordeel nie.
In sy laaste boodskap aan Amerika, op 24 Junie 1826, tien dae voor sy dood op 4 Julie (dieselfde dag as wat John Adams sterf), weier Jefferson 'n uitnodiging om in Washington te wees vir die 50ste herdenking van die Onafhanklikheidsverklaring. Hy skryf: "Alle oë word geopen, of maak oop vir die regte van die mens. Die algemene verspreiding van die lig van die wetenskap het alreeds vir elke siening die tasbare waarheid oopgemaak dat die massa van die mensdom nie met saal op hul rug gebore is nie, ook nie 'n paar begunstigdes wat gestamp en aangespoor is nie, gereed om hulle te ry. "
Hy sterf met die hoop dat die toekoms die belofte van gelykheid sal verwesenlik. Vir Jefferson was dit die logika van sy woorde, die essensie van die Amerikaanse gees. Hy was moontlik nie 'n groot man in sy optrede of in sy leierskap nie. Maar in sy politieke denke het hy die hoop geregverdig.
Willie Roger Holder en Cathy Kerkow het bekendes geword in Frankryk, waar hulle bevriend was met mense soos Jean-Paul Sartre, en die aktrise Maria Schneider, wat saam met Marlon Brando gespeel het Die Laaste Tango in Parys. Uiteindelik het Cathy egter vir Willie in 1977 gestort en vir hom gesê dat sy na Switserland gaan om nuwe vals dokumente te kry, en nooit weer teruggekom nie.
FBI -agente begelei Willie Roger Holder van 'n Air France -vliegtuig in die New Yorkse rsquos JFK -lughawe na sy vrywillige terugkeer na Amerika. Associated Press
Willie het uiteindelik ingestem om geregtigheid in Amerika te trotseer, het in 1986 teruggekeer en twee jaar in 'n federale gevangenis. Upon his release, he struggled to find his place in society, and made a living mostly as a day laborer, before dying in 2012 at age 62. As for Cathy, she never resurfaced after vanishing into Switzerland in the 1970s.
As ek die Unie kon red sonder om enige slaaf te bevry, sou ek dit doen, en as ek dit kon red deur al die slawe te bevry, sou ek dit doen en as ek dit kon red deur sommige te bevry en ander alleen te laat, sou ek dit ook doen.