Bernie Sanders blameer Wall Street. Donald Trump wys sy vinger by maatskappye wat oorsee beweeg. Hillary Clinton identifiseer middelklas families wat harder werk, maar bly in plek as die oorsaak.
Terwyl al hierdie faktore en ander gehelp het om ongelykheid te verhoog, sien hulle die rol van 'n belangrike Amerikaanse instelling wat ook gehelp het om die gaping tussen ryk en arm te verruim: die Hooggeregshof.
As my navorsing oor ekonomiese ongelykheid verklaar dat die hof sedert die laat 1970's en meer gereeld die afgelope dekade 'n reeks uitsprake uitgereik het wat besighede en die rykes bevoordeel ten koste van die werkersklas en die groepe wat hulle ondersteun. Dit het waarskynlik die hof gemaak vir die een persent.
Die nuwe vakature wat deur die dood van geregtigheid Antonin Scalia geskep is, bied egter die geleentheid om die ekonomiese skale te balanseer - of verder te kantel. terwyl Republikeine het geweier Om selfs 'n Obama-aanstelling te oorweeg om sy sitplek te vul, sien ons al 'n voorbeeld van waarom dit so belangrik is om hierdie skale te balanseer.
By die Hooggeregshof op Dinsdag, die agt oorblywende regters doodgeskiet 4-4 oor of openbare vakbonde unie vereis dat lede nie betaal sal word vir die werk waarvoor hulle namens hulle onderhandel nie. 'N das beteken die laaste laer hof uitspraak staan, en vakbonde - wat gehelp het om ongelykheid te verminder - kan asem 'n sug van verligting, vir nou.
Is dit die begin van 'n terugkeer na 'n "hof vir almal"? Of sal dit terugkeer na een wat saamgeval het met drie dekades van verslegtende ekonomiese ongelykheid?
Dryf handel daarmee Wall Street het die kwessie van ekonomiese ongelykheid na vore getree in 2011, maar sedertdien het almal van President Obama en Fed voorsitter Janet Yellen om die pous het dit as 'n ernstige probleem beklemtoon. selfs korporatiewe Amerika het die alarm geklink, bekommerd oor die feit dat dalende inkomste winste sal benadeel.
Tans is die top een persent verdien 20 persent van die land se inkomste terwyl hy byna 40 persent van sy rykdom besit - dit is erger as tydens die "brullende twintigerjare" toe inkomste gekonsentreer is in die hande van welgestelde nyweraars. Intussen het werkerproduktiwiteit het 64 persent gestyg sedert 1979, maar middelinkomste werkers verdien nie meer vandag as wat hulle gedurende die laaste dae van die disco gedoen het nie.
Eenvoudig gestel, die verbreding van die kloof tussen die haves en die nie-nasies ondermyn die Amerikaanse droom.
En die Roberts-hof - vernoem na hoofregter John Roberts, wat die roer in 2005 geneem het - verdien ten minste 'n deel van die skuld.
A bestudeer mede-outeur deur konserwatiewe federale appèlregter Richard Posner wys dat dit die mees pro-besigheidshof sedert die Tweede Wêreldoorlog is. Inderdaad, die huidige hof se vier konserwatiewe regters, saam met die laat Regter Scalia, maak die top-10-lys van die mees besigheidsvriendelike regverdiges sedertdien beskikbaar.
As die voorspoed van werkers en verbruikers met dié van besigheid gestyg het, kan hierdie vooroordeel nie saak maak nie. Maar dit is nie die geval nie.
Meer arbitrasie, minder bedinging, laer lone
Justisie Scalia, wat sedert 1986 op die hof was, het vyf menings geskryf Dit stoot werkers en verbruikers buite die hof en in duur en ondoeltreffende arbitrasie.
Byvoorbeeld, in die 2011 geval AT & T v. Concepcion, verbruikers het 'n regsgeding ingedien nadat hulle oor US $ 30 aangekla is vir 'n sogenaamde gratis selfoon. Scalia het die 5-4-meerderheidsbeskouing geskryf om 'n staatswet te oorreed wat verbruikers toegelaat het om by 'n klaswye arbitrasie aan te sluit. In dissens, Justisie Stephen Breyer verduidelik hoe die geval is die doodskakel vir sulke klein eise omdat die meeste verbruikers nie die kennis of hulpbronne het om op hul eie te arbitreer nie.
Scalia se antipathie teenoor klasaksies is ook duidelik in sy 5-4 meerderheids mening in Wal-Mart v. Dukes. Daar het hy geglo dat vroue-werkers van Wal-Mart nie 'n klasaksie teen die kleinhandelaar kon bring om hulle minder as mans te betaal en te bevorder nie. Wal-Mart, het hy aangevoer, was eenvoudig te groot om te diskrimineer en kan vertrou word om regverdig te wees.
In hierdie gevalle en ander het Scalia die besighede die vermoë gegee om hulself van aanspreeklikheid te isoleer. Dit laat werknemers en verbruikers sonder die gereedskap om misbruikende praktyke uit te daag wat lone kan afneem en ekonomiese verliese kan veroorsaak.
Die Hooggeregshof het ook drie dekades van loonstagnasie deur werkers die gereedskap te ontken om hul omstandighede te verbeter en te betaal.
Een manier waarop dit gedoen is, is deur middel van vakbonde, wat in die 1970's 'n kwart van alle werkers verteenwoordig het. Nou is dit net 7 persent, ondanks die bewyse dat hulle bring voordele aan werkers, soos die vakbondloonpremie van 13.6 persent en verbeterde kans op gesondheidsversekering en pensioene.
Nog een is in Harris v. Quinn, waarin die hof beslis het dat tuisgesondheidswerkers nie verpligtinge aan vakbonde moes betaal vir verteenwoordiging in kollektiewe bedinging nie. deur hul hulpbronne te verminder, die hof beperk die vermoë van vakbonde om die werksomstandighede van hierdie lae-loonwerkers te verbeter. Soos geregtigheid Elena Kagan in dissident verklaar het, het kollektiewe bedinging gehelp om die gesondheidswerkers van Illinois se huiswerkers hul lone te verdubbel, veiliger werkplekke te kry en gesondheidsversekering te bekom.
Sonder betekenisvolle kollektiewe bedinging, word hierdie moeilike gevegte deur 'n histories benadeelde en kwesbare groep meestal vroulike werkers kan verlore gaan.
'N Hof in die balans
Die vakbond wat op Dinsdag besluit is, is 'n perfekte voorbeeld van die mag van 'n enkele geregtigheid om die hof se impak te hervorm.
Wanneer die Regters het mondelinge argumente gehoor in die noukeurige geval van Friedrichs v. California Teachers Association In Januarie het Scalia en sy vier konserwatiewe kollegas aangedui dat hulle kollektiewe bedingingswette sal afneem wat fooie vir openbare werknemers verpligtend maak.
Openbare vakbonde was besig om voor te berei vir 'n beduidende slag vir hulle mag. As hierdie wette (wat in 23-state bestaan) ongeldig gemaak word, sal uniehulpbronne gekap word, en sodoende hul vermoë om namens werknemers te pleit, hobbel.
Scalia se afwesigheid het die uitslag aansienlik verander (alhoewel 4-4-uitsprake nie presedente kan stel soos meerderhede nie). Gegewe die huidige splete in die hof se make-up, kan die volgende geregtigheid die mag hê om die sleutelkenmerke van ons ekonomie en die werkers se lewens in die toekoms te vorm.
Natuurlik het die uitsprake van die Hooggeregshof alleen nie ekonomiese ongelykheid veroorsaak nie. Ongelykheid word hoofsaaklik deur ekonomiese tendense aangedryf baat by die een persent, en die regering se beleid ten opsigte van belasting, arbeid, finansies en korporatiewe vergoeding dryf al hierdie afwykings.
Die Hooggeregshof speel ook 'n rol in hierdie domein. Ons mag dalk aan die hof dink as apolitiek, maar die waarheid is dat die regters die politiek op baie maniere vorm.
In 2010, in Burgers United v. FEC, het die hof dekades van presedent omgeslaan en die Kongres se poging aangewend om korporatiewe politieke besteding te herwin en sodoende die politieke stemme van die rykes versterk.
Geleerdes het reeds gestig daardie kongres is meer reageer op die begeertes van die welgestelde as die minder welgestelde. Burgers United versterk hierdie tendens. Die toenemende veldtog uitgawes voer politieke polarisasie, aangesien 'n klein groepie uiters welgestelde bydraers hul fondse kan fokus op politici wat hul ideologie ondersteun.
Burgers United en sy nageslag het gelei tot a vloed van buite-uitgawes oor verkiesings en 'n styging in Amerikaanse sinisme oor die politieke proses. Voor Burgers United was daar nie so iets soos 'n super PAC nie. Aangesien 2010, soos die Brennan Sentrum berig, super PAC's het $ 1 miljard spandeer Op politieke veldtogte is 60 persent gegenereer uit net 195-skenkers.
Intussen het die hof die politieke stemme van die armes en werkersklas gekap. Die hof het bekwame, maar nuttelose kiesers-identifikasiewette gehandhaaf (Crawford v. Marion County) en het gedeeltes van die Wet op Stemregte wat vroeër gelei het tot toename in minderheidstemme en die aantal minderheidverkose beamptes (Shelby County, Alabama teen Holder). In die algemeen kom 'n patroon na vore. deur gee korporasies die regte van mense, het hierdie hof beslis dat korporasies godsdienstige oortuigings kan hou en onbeperkte veldtogbydraes kan maak as 'n saak van vryheid van spraak. Terselfdertyd verloor werkers en verbruikers en kiesers - werklike menslike mense - regte.
Verder maak die hof hulle van die gereedskap wat die speelveld kan verlig, soos klasaksies, toegang tot die howe, unie-organisering en regverdige verkiesingswette. Kortom, die hof breek kollektiewe optrede.
Die samesmelting van mag aan die boonste verbindings ekonomiese ongelykheid, aangesien die rykes onevenredige invloed op wetgewers en die fondse het om litigasie-strategieë te ontwikkel wat hul belange bevoordeel.
Dit was nie altyd die geval nie. In die na-oorlogse era tot laat 1970's het Amerika voorspoed gedeel, hoofsaaklik as gevolg van regeringsbeleid soos die GI-wetsontwerp (wat veeartse na die kollege gestuur het), 'n progressiewe belastingstelsel en 'n sterk arbeidsbeweging. Dertig jaar gelede, die top een persent verdien 12 persentasie van die land se inkomste. Vandag is die nommer ongeveer 21 persentasie.
'N Gewilde opvatting van die Hooggeregshof is dat dit ontwerp is om kwesbare minderhede van hoofsaaklike hoofreëls te beskerm. In plaas daarvan het die hof van onlangse geheue 'n kragtige minderheid ten koste van die meerderheid verbeter.
Ek glo ons het tans 'n hof vir die een persent. Die volgende geregtigheid sal die beslissende stem inhou om dit 'n hof vir almal te maak.
Michele Gilman, Vriendelike Professor in Regte, Universiteit van Baltimore. Sy skryf breedvoerig oor maatskaplike welsynskwessies en haar artikels verskyn in joernale, insluitend die California Law Review, die Vanderbilt Law Review, en die Brooklyn Law Review.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Hoe het die Hooggeregshof Ekonomiese Ongelykheid 'n hele Lot Erger gemaak