'N Oorsig van Monoamniotic-Monochorionic (MoMo) tweeling - aanneming en pleegsorgLees Meer
Hoof aanneming en pleegsorg'N Oorsig van Monoamniotic-Monochorionic (MoMo) tweeling
Die deel van 'n vrektesak en plasenta veroorsaak kommer
Deur Pamela Prindle Fierro Opgedateer op 31 Julie 2019 Medies hersien deur Anita Sadaty, besturende direkteur
Die begrippe MoMo en mono-mono is kort vir mono- amnioties-monochorionies en verwys na 'n tweeling wat monozigotiese veelvoude is - dié wat in 'n enkele vrektesak ontwikkel en 'n plasenta het. Die woorde vertaal letterlik 'n enkele chorio (buitenste membraan wat 'n embrio omring) en 'n enkele vrektesak (die sak water wat die fetusse bevat). Hierdie situasie is baie skaars en kan 'n risiko vir babas veroorsaak as gevolg van snoerverstrengeling en ander probleme.
Hoe MoMo-tweeling vorm
Identiese (monozygotiese) tweelinge ontwikkel uit 'n enkele eier-sperm-kombinasie wat in twee verdeel. As die verdeling vertraag word, gewoonlik 'n week of wat na bevrugting, is die prosesse om 'n plasenta, chorion en vogwater te kweek reeds aan die gang. Die twee embrio's sal dan binne 'n gedeelde sak ontwikkel, wat lei tot MoMo-tweeling.
Slegs ongeveer 1 persent van tweelingswangerskappe sal op hierdie manier voorkom, en die meerderheid monosigotiese tweelinge ontwikkel met afsonderlike sakkies, of soms met afsonderlike amnions in 'n gedeelde chorion, wat as monochorion-diamnioties of MoDi beskryf word.
MoMo-babas het altyd identiese kenmerke en is van dieselfde geslag omdat hulle van dieselfde genestelsel afkomstig is. Geen gevalle van die chromosomale abnormaliteit wat soms tot mono-sigotiese tweeling seuns en meisies voorgestel het, is nog nooit by MoMo-tweeling geïdentifiseer nie.
Tydens 'n tweelingswangerskap word die meeste moeders gereeld met ultraklank gemonitor. Dokters sal kyk na die teenwoordigheid van 'n skeidingsmembraan wat daarop dui dat die tweeling in afsonderlike sakkies is. Die gebrek aan 'n membraan of 'n dun of vae lyn kan verdere ontleding vra om die situasie te bevestig. Ultraklank is die enigste manier om MoMo-tweelinge op te spoor.
MoMo-tweelinge word dikwels verkeerd gediagnoseer in die vroeë weke van swangerskap wanneer die membraan so dun is dat dit byna onsigbaar is. 'N Later ultraklank onthul 'n skeidingsmembraan wat bevestig dat 'n tweeling eintlik monochorionies-diamnioties is.
Mono-amnioties-monochorioniese tweelinge hou baie potensiële gesondheidsrisiko's gedurende die swangerskap in. As sodanig moet moeders van MoMo-veelvoude deur 'n perinatoloog (verloskundige wat spesialiseer in hoërisiko-swangerskappe) versorg word, of moet hulle ten minste konsulteer met 'n dokter wat ervaar is met MoMo-tweeling.
Die volgende gesondheidsrisiko's is die gevolg van hierdie swangerskappe:
Komplikasies vir naelstringe
Die tweelingfetusse skakel via hul eie naelstringkoorde aan die gedeelde plasenta, wat bloed en voedingstowwe voorsien wat hulle help om te groei en te ontwikkel. Terwyl die babas in dieselfde vrektesak in die baarmoeder rondbeweeg, kan die toue teen mekaar kruis of teen mekaar druk, en hierdie belangrike lewenslyne afsny.
Dit kan 'n lewensbedreigende situasie wees. Hoe langer die toue verweef of saamgepers is, hoe groter is die risiko vir skade aan die toue - en hoe groter is die risiko vir die dood van een of albei babas.
MoMo-tweelinge is vatbaar vir die tweeling-tot-tweelingoortappingsindroom (TTTS), wat gebeur wanneer een tweeling (die skenker) in wese 'n bloedoortapping aan 'n ander tweeling (die ontvanger) bied. Die ontvanger-tweeling ontvang dikwels die meerderheid van die voeding in die baarmoeder, waardeur die tweeling van die skenker ondervoed word (kleiner en dikwels anemies). Gewigsongelykheid kan 'n bron van kommer by MoMo-tweelinge wees, aangesien dit lei tot groeibeperkings in die baarmoeder, bekend as intrauteriene groeibeperking (IUGR).
'N Dokter kan TTTS in enige stel tweeling diagnoseer deur vloeistofvlakke in hul vogsakke te ondersoek. Die feit dat MoMo-tweelinge slegs een sak het, maak die TTTS-diagnose egter baie moeiliker. Om die liggaamlike ontwikkeling van albei tweelinge te vergelyk, is die enigste manier om hierdie toestand voor die geboorte te diagnoseer.
Abnormale amniotiese vloeistofvlakke
MoMo-tweelinge kan beïnvloed word deur amniotiese vloeistofvlakke wat óf te laag is (oligohydramnios) óf te hoog (polyhydramnios).
'N Lae bloedtoevoer in een van die tweeling sal lei tot onvoldoende vruchtwater, wat beweging, blaasgrootte en algehele fetale groei beperk, en dit verminder die beskerming teen die samesmelting van die naelstring in die baarmoeder.
'N Groter bloedtoevoer as normaal sal lei tot 'n oormaat vrugwater, wat lei tot 'n vergrote blaas en die moontlikheid van hartversaking.
Ongelukkig word lae geboortegewig onafhanklik gekoppel aan verminderde kans op oorlewing en 'n hoër risiko vir gestremdhede en gesondheidsprobleme in die lewe. MoMo-tweelinge het vier keer die risiko van 'n lae geboortegewig in vergelyking met swangerskappe waarin elke fetus 'n plasenta van sy eie het.
Na 24 weke is die oorlewingsyfer van MoMo-tweelinge ongeveer 75 persent tot 80 persent.
Baie MoMo-tweeling ervaar lewensgevaarlike komplikasies al 26 weke, wat lei tot spontane bevalling of 'n vroeëre as beplande keisersnit (C-seksie). Vooraflewering word dikwels geassosieer met 'n aantal ander lewensgevaarlike toestande.
Gesondheidsprobleme wat deur premies gekonfronteer word
Monitering en behandeling
Gelukkig laat die moderne tegnologie dokters toe om babas in die baarmoeder te waarneem en die situasie te monitor. Ultrasone klanke met 'n hoë resolusie, Doppler-beeldvorming en nie-stres-toetse help om simptome te bepaal en moontlike koordprobleme te identifiseer.
Koordverstrengeling en kompressie is gewoonlik trae prosesse, dus het ouers en mediese versorgers tyd om besluite te neem. Sommige situasies sal so noukeurig gemonitor word dat die verwagtende moeder in die hospitaal moet bly.
Daar is geen goedgekeurde behandeling of prosedure om die risiko's van MoMo-tweeling aan te spreek nie. Die enigste oplossing is die geboorte van die babas. Daarom word alle MoMo-babas voortydig gebore.
Dokters moet die risiko's van die baba se toestand in die baarmoeder balanseer teenoor die gevolge van premature volwassenheid.
MoMo-babas het 'n C-afdeling om mandaatprolaps te vermy, 'n situasie wat ontstaan ​​wanneer die tweede baba se koord verdryf word as die eerste baba gebore word.
As kompressie van die snoer vroeg in die swangerskap plaasvind, kan die babas moontlik nie oorleef nie. Die risiko van koordverstrengeling en kompressie is na 34 weke eenvoudig te groot. Om hierdie rede word alle MoMo-tweelinge ongeveer 34 weke per C-afdeling afgelewer, wat 'n preemie maak. Soms kan steroïede toegedien word om die baba se longontwikkeling te bevorder en hul kanse om buite die baarmoeder te oorleef, te verbeter.
Wat farmaseutiese behandeling betref, is Sulindac 'n middel wat die hoeveelheid amniotiese vloeistof verminder om die ruimte waarin die babas kan rondbeweeg, te verminder. Meer navorsing word benodig vir hierdie tipe behandelingsopsie, aangesien die moontlike risiko's die voordele kan oortref.
Copyright aanneming en pleegsorg: 'N Oorsig van Monoamniotic-Monochorionic (MoMo) tweeling - aanneming en pleegsorgLees Meer