Hiermee saam is die snelle vooruitgang van die tegnologie en soveel verskillende terreine van die wetenskap, besig om vir ons meer grense te help deurbreek. Grense wat ons vroeër ingeperk het, selfs gevange gehou het.
Daar is ook geen finale gesag wat kan help om die komplekse entiteit genaamd die innerlike bewussyn te ondersoek nie. Jy is op jou eie, net jy kan dit doen; niemand kan dit namens jou doen nie. Dit is jóú reis. Geen kortpaadjies of skyn-prestasies nie. Geen selfoon app's of rekenaarprogram wat vir dit jou makliker kan maak nie.
'n Voorbeeld van so iemand is Aung San Suu Kyi, 'n vreeslose menseregte-aktivis van Mianmar (Burma). Dié petite 66-jarige Suu Kyi verstaan politieke mag se inperking van uiterlike vryheid. Sy is in 1989 die eerste keer in huisarres in Rangoen geplaas nadat sy besef het sy is voor 'n onmoontlike keuse – haar land óf haar liefde vir haar man, wat toe aan terminale kanker gely het. Tussen 1989 tot haar man se dood het sy hom net vyf keer gesien. Suu Kyi het haar daarop toegespits om vanuit haar huistronk binnelandse én buitelandse opposisie en druk teen die oorheersers in te span. Haar stem is gehoor en haar durf is in 1991 in absentia met die Nobelprys vir vrede beloon. In 2000 is sy kortstondig vrygelaat voordat sy weer in dieselfde jaar tydens 'n betoging in hegtenis geneem is. Dié keer was sy maande lank iewers in 'n militêre tronk aangehou.
Haar uiterlike vryheid is weggeneem, maar haar innerlike vryheid kon haar onderdrukkers nooit van haar wegneem nie. Dit maak van haar 'n simbool vir ons almal. 'n Simbool van die menslike potensiaal tot innerlike vryheid en vrede, te spyte van uiterlike omstandighede.
Dit klink soos 'n paradoks, maar die wyses onder ons, Nelson Mandela, Suu Kyi en Alexandra Tolstoi het geleer dat daar waar uiterlike vryheid weggeneem word en 'n mens met minder moet regkom, eenvoudiger en stadiger moet leef – daar vind 'n mens innerlike vrede en vryheid.