Die plek wat die barmhartigheidsinrigtings binne die kerkverband, en oor hul beheer deur die Algemene Sinodes, deur soos volg daarop te antwoord:
1	Die beheer oor die diakonale inrigtings berus by die plaaslike kerk waaronder elke inrigting ressorteer.
2	om trustees te wees vir alle eiendomme wat verkry word kragtens sy opdrag, en in regte op te tree vir daardie belange;
3.4	Die versorging van inwoners in die diakonale inrigtings lê volgens KO art. 25 op die terrein van die plaaslike dianonie onder toesig van die kerkraad. Dit behou die noue band tussen die diakonale inrigting en die diakonale amp in die plaaslike kerk.
3.5	Die samewerking van die diakonieë in die kerkverband ten opsigte van die diakonale inrigtings, word bewerkstellig deur die sinode deputate vir diakonale sake.
Die woorde "geen ander" moet ons hier nie in absolute sin opvat nie. Die KO self handel oor die korrespondensie met die owerheid in art. 28, waarvan ten minste die tweede deel algemeen gehandhaaf is sonder die beswaar dat dit nie in 'n kerkorde tuishoort nie. En in art. 21 word oor die toesig op die skole gespreek in die sin dat die Christelike karakter van alle skoolonderwys gehandhaaf moet word.
Wat die kerklike praktyk betref, weet ons dat die kerk hom uitgespreek het oor die armversorging in verband met ander armbesture (vgl. art. 26 KO), oor huwelikskwessies, oor egskeidings, oor die bestryding van onsedelikheid, oor vrouestemreg, oor die eed en derglike.
Duidelik is dus dat die betrokke sinsnede van art. 30 net soos al die ander artikels van die KO histories verklaar moet word. Met ander woorde, ons het hier nie te doen met 'n bepaling van 'n wetboek nie maar met 'n artikel van 'n kerkorde wat in die algemeen die orde wil handhaaf in die gemeente van Christus.