Sjoe, maar daai Swift het ŉ smooth upshift deur die ratte tot by by die spoed limiet. Daar is ŉ bietjie windgeraas, maar ek draai die radio effens harder om dit te verdoof. En ai tog, op hierdie bewolkde Sondag lyk dit al die plaaslike radiostasies speel lekker slow jams. Lyk my hulle wil mens in die huis hou vir daai binne-boud lê. Ha! Nee wat, dink ek. Ek en die Suzuki Swift het vandag lus vir ry in plaas van vry.
Uiteindelik is ons bo-op die pas en die draaie voel toe sommer weer prettig met die sak. Ligte stuurgvoel, sagte rit, ŉ gladde ratkas, en gemaklike sitplekke maak dinge gerieflik vir so ŉ vroegoggend cruise. Ons trek vinnig af vir ŉ paar foto’s en snert gesels voor ons weer in die pad val. Sug, daar kak die Bluetooth weer af; lyk die mediastelsel reset homself wanneer mens die kar afskakel.
Hoe nou?! Asb nie weer love songs nie! Ek sit toe sommer die radio heeltemal af. Ja wat, die enjin en exhaust note klink nie soos iets nie en die wind asof dit êrens binnekant die kar wil jol. Maar liewers dit as nog ŉ liedjie wat vir my vertel hoe lief ŉ jong vir sy meisie is.
Op pad huis toe besef ek hoe lekker dié kar eintlik is. Dit spreek tot daai “ inklim en ry” gevoel wat gereeld my kant toe kom. Daar is ŉ paar punte wat kwel soos die windgeraas teen hoë snelhede, die goedkoop plastiek, die enjin wat so nou en dan teen ŉ steilte sukkel, en die Bluetooth wat net skielik vrek… Ja, dit pla, maar dis klein goed wat jou nie sommer sal ontstel nie.