Toerbul: hoe dit gelyk het en waar die uitgestorwe spesie gewoon het, probeer om herskep - Ook - 2021
Toere is primitiewe uitgestorwe bulle. Dit is 'n wilde bevolking, waarvan lede beskou word as die antieke voorouers en stamvaders van die moderne koei. Die naaste familielede is Afrikaanse watussibulle, waarvan die voorkoms soveel as moontlik identies is aan die verdwene familielede. U kan uitvind hoe die regte toere slegs deur rekonstruksies gelyk het, aangesien geen regte foto's van bulle oorleef het nie.
Eurasiese toere is artiodaktiel soogdiere uit die familie bovids. Het in die tweede helfte van die antropogene periode verskyn (ongeveer 2 miljoen jaar gelede). Hulle het die gebied van Europa, Noord-Afrika, Asië versprei en bevolk. Individue was die grootste diere na die ystydperk. Tur is die antieke voorouer van moderne beeste.
Dit was moontlik om die antieke bul te herstel met behulp van die gevindte beenstrukture en tekeninge van natuurkundiges:
Gespierde kragtige liggaamsbou, langwerpige liggaamsvorm.
Afmetings van 'n volwasse bul: lengte - 3 m, hoogte - ongeveer 1,8 meter, gewig - 800-1100 kilogram.
Kompakte kopgrootte. Die vorm is verleng.
Spitse horings van een meter breed, wat 'n skrikwekkende voorkoms gee.
Volwasse bulle was swart of swart en bruin, met ligte strepe op hul rug. Wyfies, jong diere het 'n bruin of rooierige kleur gehad.
Die teenwoordigheid van 'n klein bult op die skouer van die liggaam.
Die koeie het klein uiers gehad wat heeltemal in dik pels versteek was. In vergelyking met moderne individue was die uier van vroulike aurochs swak ontwikkel.
Die primitiewe bul het baie deugde gehad om hom te help oorleef. Dit is 'n digte wol, geharde geaardheid, pretensieloosheid en voed op weiding. Individue het vinnig aangepas by verskillende natuurlike omstandighede: hulle het in 'n bosgebied, oop steppe en selfs in moerasagtige gebiede gewoon. Wyfies word gekenmerk deur hoë vrugbaarheid (hulle het jaarliks ​​nageslag voortgebring).
Waar het jy gewoon en wat het jy geëet?
Die toere het aanvanklik aan die oewer van die Nyl gewoon en geleidelik in Afrika, Indië, Pakistan gewoon. Later het bulle op die gebied van Klein-Asië, noordelike streke van Afrika, Europa verskyn. In Afrika is die bevolking van toere vernietig nog voor ons era, in Europa het individue geleef tot die 16de eeu:
Sedert die 12de eeu het toere in die Dnieperrivierkom bymekaargekom.
In die 14de eeu het hulle in die ondeurdringbare en yl bevolkte woude van Litaue, Belo-Rusland, Pole gewoon. Hier is hulle onder staatsbeskerming geneem. Hulle het parkbewoners geword.
Teen die einde van die 15de eeu het 'n kudde van 24 toere naby Warskou oorleef. Maar teen die begin van die 16de eeu het hierdie kudde afgeneem tot 4 individue.
Die laaste antieke toer is in 1627 oorlede.
Bulle was heeltemal herbivore. In die somermaande was die groen plantegroei van die steppe vir hulle genoeg. In die winter het hulle na die bosgebied getrek op soek na kos. Hier het individue in groot kuddes verenig. As gevolg van die begin van ontbossing het die toere in die winter dikwels honger geword, want vir baie van hulle was dit die oorsaak van die dood.
Die aard en lewenstyl van die ras
Die toere was meestal rustig. Hulle het nie mense en diere aangeval nie, en nie 'n aggressiewe lewenstyl gevoer nie. Die bulle het eers woedend geword toe hulle gejag het of beskerming nodig was.
In sulke gevalle het die diere in ware monsters verander (gegewe hul toerusting), die teenstanders kon net vlug. Daarom het mense antieke bulle net in groot groepe gejag.
Antieke individue het 'n trop wilde lewenstyl gelei. Die grootste vrou het die 'leier' geword. Jong bulle het apart geleef, vrylik baljaar en hul jeug geniet. Ou mense het na bosbosse vertrek, apart van die hoofvee gewoon. Koeie met pasgebore skilpaaie het ook diep in die bos ingegaan en hul nageslag beskerm.
Paring van wilde diere het in die eerste herfsmaand plaasgevind. Gedurende hierdie tydperk het hewige gevegte tussen mans begin, wat gewoonlik geëindig het in die dood van een of albei teenstanders. Die wyfies het tot die sterkste lede van die kudde behoort. Daar is talle gevalle van paring tussen wilde toere en mak koeie. As gevolg hiervan is 'n onvoltooide baster nageslag met 'n swak gesondheid gebore, wat spoedig gesterf het.
Kalftyd het in die laat lente aangebreek. Dragtige koeie, wat die spoed van kraam gewaar, het die bos binnegegaan en in die ruigtes afgetree. Hier is kalwers gebore by wie die moeder minstens 20 dae in die ruigtes gebly het. As die geboorte later plaasgevind het (September), het die kalwers wat in die herfs gebore is, nie oorleef nie en is hulle teen die winter dood.
Wat is die natuurlike vyande van die dier?
Die bulle het 'n kragtige en goed ontwikkelde liggaamsbou gehad. Dit was 'n skrikwekkende sein vir die meeste diere in die natuur. Die navorsers merk op dat wolwe die aurochs soms kan aanval. Maar die hoofvyand vir die spesie was die mens. Die voortdurende jag op wilde bulle het honderde jare gestrek. Die gesneuwelde toer het 'n uitstekende prooi geword. Karkasvleis was die voedsel vir 'n groot aantal mense.
In historiese boeke, kronieke, is baie gevalle van suksesvolle buljag opgeteken. Mense het die toere massaal uitgeroei om die voorraad vleis en pels aan te vul.
Toere verwys na 'n uitgestorwe (uitgestorwe) spesie. 'N Aktiewe afname in die bevolking en massadood is in die 14-16 eeue aangeteken. Mense van destyds het probeer om die spesie te red: hulle het in die winter hooi behandel, bewaak, gevoer en gebring. Maar alle pogings was tevergeefs. Die bevolking het afgeneem en uiteindelik verdwyn.
Verskeie verskynsels het bygedra tot die uitsterwing van die spesie:
Vinnige vooruitgang en vinnige ontwikkeling van die houtbewerkingsektor het gelei tot intensiewe ontbossing in Europa.
Gevolg van aktiewe jag.
Die mens het met natuurverskynsels begin inmeng.
Veranderende bestaansomstandighede. Die laaste individue het aan die siekte gesterf. Immuniteit kon nie by nuwe klimaatstoestande aanpas nie.
Die laaste unieke eksemplaar is in die 16de eeu verlore. Vandag leef die afstammelinge van hierdie antieke individue: Indiese, Afrikaanse bulle en ander verteenwoordigers van beeste. Diere bewoon die meeste van die vastelande. In 1994 is vasgestel dat moderne koeie nie afstammelinge van turne is nie. Wetenskaplikes het bewys dat die ontwikkeling en domestisering van hierdie diere 'n ander geslag het.
Slegs enkele afstammelinge van die toer is mak gemaak. In Spanje en ander Latyns-Amerikaanse lande word vegbulle grootgemaak. Daar word geglo dat hul doelgerigte teling in die 16-17de eeu in Valladolid begin het. Vegbulle word gebruik om aan stiergevegte deel te neem. Sulke individue lyk uiterlik op toere, maar hul liggaamsgrootte is baie kleiner (gewig - tot 0,5 ton, hoogte - nie meer as 1,5 meter nie).
Beskrywing van die naaste familielede van die antieke bul:
Wilde bul Dit is die versamelnaam vir nie-mak spesies van die onderfamilie-bulle. Bekende subspesies is Indiese sebo, watussi. Skeiding van kongeners het ongeveer 300 000 jaar gelede plaasgevind.
Veg bul Ander name is die Lydiaanse bul, toro bravo. Hulle het 'n fenotipe soortgelyk aan die toer. Jaskleur - swart, donkerbruin. Hulle neem deel aan stiergeveg vanaf 4 jaar oud. Dit is 'n soort 'klein eksemplaar' van die antieke rondte.
Pogings om die siening te herskep
Die idee om 'n uitgestorwe bevolking deur kunsmatige seleksie te laat herleef, het in die 19de eeu gewild geword. In 1920 het die broers Heinz en Hecky in Duitsland 'n soortgelyke werk gedoen. Die resultaat was die teel van die Heck Bulls. Die individue het nie regte toere geword nie, maar het die maksimum ooreenkoms in pelskleur en horingvorm gekry.
Soortgelyke eksperimente word vandag gedoen. Die werk is aan die gang in Nederland, waar wetenskaplikes van die Taurus-stigting 'n dier wil kry wat so na as moontlik aan 'n toer lyk deur primitiewe rasse te kruis. In Pole beplan hulle om 'n individu te herskep uit DNA wat versamel is uit die bene wat gevind is. Maar die werk is nog nie met sukses bekroon nie. Nie een van die wetenskaplikes het daarin geslaag om 'n wilde bul voort te plant nie.
Wilde bul toer is 'n uitgestorwe dier. Die bevolking het in die 16de eeu uitgewis, en die dood van die laaste spesie in 1627. Antieke diere is gekenmerk deur hul groot liggaamsgrootte: die gewig van 'n volwassene het 'n ton bereik, die skofhoogte was 2 meter. Met so 'n grootskaalse opset was die toere heeltemal herbivore. Hulle het groen en lote geëet, in 'n trop onder die bevel van 'n wyfie gewoon.
Die uitsterwing was te wyte aan menslike aktiwiteite en genetiese siektes van die spesie. Pogings om die bevolking te "herleef" slaag nie. Die naaste familielede is Indiese bulle en Afrika-watusse.
Kyk die video: Gr. 7 - TEG - Tuiswerk aanbieding - 27 April tot 1 Mei (Oktober 2021).
Hoe om flesse vinnig met en sonder water in die mikrogolf te steriliseer
Komkommer resepte in hul eie sap vir die winter sonder sterilisasie sal jy jou vingers lek
Copyright 2021 \ Beskrywing en habitat van die primitiewe bulle van die rondte, poog om die spesie te herskep...