'n Up-tempo, nonsens riff - vir baie jare oordonder deur al die groot songs uit die vroee Dylan jare.
Ek dagdroom baie oor die grootste song van alle tye. Die jurie sit nog, maar hierdie song is voor in die koor.
Die mondfluitjie daarop is die beste wat Dylan ooit gedoen het, dit smelt letteklik jou hart. Dis duidelik 'n ongelooflike, ge-inspireerde song - eenmaal in 'n leeftyd - selfs vir Dylan.
Ek wonder soms of Dylan se musiek uit daardie tyd ooit aanvaarding gekry het in die Gospel repertoire, gegewe sy "verval" daarna en die nadir van die 80s wat gevolg het.