1 Doel van die Raad
2 Samestelling van die Raad
3 Finale goedkeuring of afkeuring van ’n naam
Doel van die Raad[wysig | wysig bron]
Samestelling van die Raad[wysig | wysig bron]
Finale goedkeuring of afkeuring van ’n naam[wysig | wysig bron]
↑ United Nations Group of Experts on Geographical Names, Statistical Division, United Nations (2006). Manual for the National Standardization of Geographical Names. New York: United Nations. p. 110, note 9. ISBN 978-92-1-161490-9.
Die bladsy is laas op 25 November 2017 om 05:04 bygewerk. Nasionale Vereniging van Toring Erectors Konferensie
Omans olie en gas tentoonstelling
Internasionale Lineman's Rodeo & Expo
Draadloze laad sel - Spesiale aanbod Cbespreek die volgende breinvinger: 'n Kolf en 'n bal kos altesaam $ 1.10. Die kolf kos $ 1.00 meer as die bal. Hoeveel kos die bal? 'N Navorser het die vraag bedink 15 jaar gelede as 'n maatstaf van ons vermoë om intuïtiewe reaksies te verplaas na dieper, reflektiewe denke - 'n konsep wat Daniel Kahneman, 'n sielkundige en die Nobelpryswenner in ekonomie, sou ondersoek in sy boek 2011 "Thinking, Fast and Slow." Dit is so gewild dat u alreeds die antwoord ken. (Wenk: dit is nie tien sent nie, die antwoord wat by die meeste mense na vore kom. As u 'n bietjie nadink, sal u waarskynlik die regte antwoord bereik, waarna ek later sal uitkom.)
Dus, wat het die antwoord op die vlermuis-en-vraag-vraag te doen met hoe jy die bedreiging van Covid-19 opskerp? Volgens die sielkundige Mark Travers kan intuïtiewe denkers - die tien sentrums - irrasioneel besorg wees oor die virus. In 'n 10 April artikel vir Forbes gebruik hy die konsep om die resultate van die opname te laat blyk dat mans meer kavaler as vroue is oor Covid-19-risiko's. Op grond van 'n studie wat bevind het dat mans vrouens buite die vlermuis-en-vrou-vraagstuk en twee soortgelyke sindroommense oorskry het, stel hy dat mans meer rasioneel is. Die verskil kan te wyte wees aan genetika of die omgewing, skryf hy, maar aan Travers dui dit uiteindelik daarop dat 'mans beter toegerus is om die Covid-19-risiko te vergroot vir wat dit is: 'n bedreiging wat in die meeste gevalle is steeds buitengewoon afgeleë. ”
Travers is een van 'n rits of sielkundige en gedrags- kundiges weeg om ons te vertel hoe ons moet gaan dink, voel, en tree in die gesig van Covid-19 - en 'n paar daarvan kan wees nuttig. Dit is immers 'n stresvolle tyd. Angs loop hoog, en daar is tot dusver baie min antwoorde oor hoe lank die pandemie kan duur.
Maar hoewel sielkundiges noodsaaklik is om die publiek te help met die afneem van die geestesgesondheid van Covid-19, dink nie almal dat ontledings soos Travers sake verbeter nie. Inderdaad, volgens Stuart Ritchie, 'n sielkundedosent aan King's College in Londen wat 'n onlangse skrywe geskryf het analise Van die kwessie vir die Britse webwerf UnHerd “skandeer sommige gedragsnavorsers hulself” deur sielkundige navorsing te gebruik om die erns van die pandemie te verminder. 'Ons moenie probeer om gevolgtrekkings te maak uit ons navorsing, veral op klein skaal, in laboratoriumstudies nie,' het hy vir my gesê, 'vir iets so ernstig, ongekend en skaars soos dit.'
Die spel is te hoog om dit verkeerd te laat verstaan. In Maart het die sielkundige David Halpern, hoof van die Behavioral Insights Team (ook bekend as die 'Nudge Unit') wat die UK se reaksie op die pandemie geraadpleeg het, advies aangebied wat nou gevaarlik verkeerd lyk: Hy het gepraat om 'kudde-immuniteit' te bewerkstellig deur ouer mense te "kokon" en andersins doelbewus die virus te laat versprei. Hy het ook aanbeveel dat die sosiale distansie uitgestel word, en aangevoer dat mense vinnig daaraan sou moeg word en nie daaraan voldoen nie.
Terwyl die invloed van Halpern op die amptelike besluitneming onduidelik is, het die Verenigde Koninkryk nie vinnig opgetree nie, en is dit nou een van die lande wat die swaarste getref is in Europa.
Tsosiale sosiale wetenskappe Die afgelope dekade het ek besef dat sommige resultate wyd beproef is kon nie weergegee word nie in onafhanklike eksperimente. Navorsers het byvoorbeeld nie die resultate van 'n derde van die eksperimentele studies in die sosiale wetenskappe wat tussen 2010 en 2015 in Science and Nature gepubliseer is, herhaal volgens 'n 2018 nie. verslag in Nature - en bevindings wat hulle kon weergee, was dikwels swakker as dié wat in die oorspronklike koerante gemeld is. Maar in 'n onlangse hersien (in voorafdruk en nog nie deur eweknie geëvalueer nie), argumenteer Tal Yarkoni, 'n sielkundeprofessor aan die Universiteit van Texas in Austin, dat die fokus op die sogenaamde 'replikasie-krisis' navorsers van 'n meer dringende en gevolglike probleem afgelei het: veralgemeenbaarheid .
Yarkoni verduidelik die konsep met behulp van 'n gedagte-eksperiment. Gestel 'n wetenskaplike artikel publiseer 'n verrassende bevinding: Pizza is walglik! Die getuienis blyk goed te wees - navorsers het vasgestel dat mense nie van pizza hou nie, na 'n gemiddelde hoeveelheid mense wat verskillende kosse beoordeel het. Maar dit blyk dat die studie 'n onaangename broccoli-pizza getoets het. Die resultate is reproduceerbaar, maar dit is nie geldig om hulle te veralgemeen om te beweer dat mense nie van alle pizza hou nie.
Natuurlik is die nouer bewering - “hierdie spesifieke broccoli-pizza walglik” - oninteressant en sal dit onmoontlik wees om gepubliseer te word, het Yarkoni gesê. "Sosiale en gedragswetenskaplikes het die gewoonte om 'n breë, lewendige verklaring te wil lewer," het hy gesê. 'Dit maak 'n ongeregverdigde sprong van wat in 'n nou, beheerde konteks gebeur tot hoe mense dink en optree in die regte wêreld.'
Volgens Ritchie is die waarneming van risiko's so 'n gebied wat te dikwels kwesbaar is vir oor-veralgemening. Ja, sê hy, navorsing oor die waarneming van risiko's is uiters repliseerbaar - maar dit is onvanpas om dit te veralgemeen na die geheel nuwe konteks van die pandemie. 'Al daardie dinge wat risiko-waarneming doen, werk in die konteks van die dreigemente waaroor hulle in die laboratorium gepraat het,' het hy gesê, 'maar as daar 'n werklike reuse-bedreiging is, val dit op stuk.'
Een van die sielkundiges wat Ritchie in sy ontleding uitroep, is David DeSteno, professor in die Noordoostelike Universiteit. In 'n 11 Februarie opinie vir The New York Times het DeSteno begin met die aanname dat die seisoenale griep “'n baie groter bedreiging inhou as die koronavirus." Daarna het hy sielkundige eksperimente, waaronder sy eie, gebruik om te verduidelik waarom hy dink mense oorreageer deur gesigmaskers te koop, skares te vermy en as Asiërs agterdogtig te maak. 'Sulke bevindings toon dat ons emosies ons besluite kan bevooroordeel op maniere wat nie die gevare rondom ons akkuraat weerspieël nie,' het hy geskryf.
In sy artikel het Ritchie opinies deur DeSteno en ander gekenmerk as 'aaklige misverstande' omdat hulle die bedreiging van Covid-19 tot 'n minimum beperk het, nie lank voordat regerings hul burgers begin om tuis te bly nie. Hy het my vertel dat die sosiale wetenskaplikes hulself skuldig maak aan nog 'n herhaalbare gedragsverklaring: bevestiging vooroordeel, die neiging om inligting te bevoordeel wat ooreenstem met u eie standpunt. U kan net so maklik 'n 'verhaal' saamstel met sielkundige beginsels om te verduidelik waarom mense, soos die mans in Travers se artikel, die bedreiging onderskat het.
'Dit is heeltemal spekulatief,' sê Ritchie. 'Mense beskou hierdie vooroordele selde in oorleg met mekaar. Hulle fokus net op een en sê 'dit moet die verklaring vir al ons gedrag' wees. ''
DeSteno het my meegedeel dat Ritchie sy siening "heeltemal miskarakteriseer" deur nie verslag te doen oor wat destyds aangaan nie. Toe DeSteno se op-ed die eerste keer gepubliseer is, het die Amerikaanse sentrums vir siektebeheer en -voorkoming slegs 13 gevalle van Covid-19 in die VS aangemeld, en baie Amerikaanse amptenare het die waarskynlike impak van die virus steeds geïgnoreer of vertraag. Terselfdertyd was dit vroeg in Februarie duidelik dat Covid-19 wêreldwyd - en vinnig versprei het. Kenners van openbare gesondheid het gewaarsku dat iets baie slegs aan die kom is - en dat dit in werklikheid waarskynlik reeds hier was, hoewel ons nog nie wyd daarvoor getoets het nie.
Moet DeSteno op grond hiervan beter geweet het? Dit is 'n billike vraag - maar hy was ver van alleen af ​​om oënskynlik oënskynlik navorsingsgebaseerde sielkundige en gedragsnostrome en prognostikasies uit te reik. In 'n 28 Februarie stukkie In Bloomberg Opinion, byvoorbeeld, het Cass Sunstein, 'n gedragsekonoom aan die Harvard-universiteit, sy kommer uitgespreek dat mense onnodige voorsorgmaatreëls sou tref, soos om reis te kanselleer, te weier om te vlieg of om sekere lande weens die virus te vermy. ('N Maand later het hy geskryf dat duur voorsorgmaatreëls geregverdig was.) En in 12 Maart opinie Die Duitse sielkundige Gerd Gigerenzer het 'n stuk vir die projek-sindikaat gekyk na sielkundige navorsing en reaksies op virale epidemies in die verlede om te voorspel dat mense op vrees eerder as bewyse op Covid-19 sal reageer.
Aan die einde van Februarie het ek die lentereise heroorweeg, gebeurtenisse met twee van my kinders in ander lande oorweeg, en die stappe oorweeg om my moeder te beskerm.
Dit is egter waar dat vrees mense kan dwing om op irrasionele en skadelike maniere op te tree. Beide Gigerenzer en DeSteno het diskriminasie teen Asiërs ontneem nadat die uitbraak in Wuhan, China, byvoorbeeld begin het. Die idee is nie om paniek of slegte gedrag te regverdig nie, dit is om die uitgangspunt in die middel van hierdie stukke te bevraagteken dat Covid-19 minder bedreig word as alledaagse gevare wat ons onderneem, soos motorongelukke of ander siektes.
Vir Simine Vazire, 'n sielkundeprofessor aan die Universiteit van Kalifornië, Davis, was sulke voorspellings wild voortydig. 'Ek sou baie versigtig wees om te sê' mense oorreageer en ek weet dit, want ek verstaan ​​die menslike gees, '' het sy gesê. 'Al sou ons dit doen, sou u steeds die ander helfte van die vergelyking nodig hê, wat is' Wat sou die toepaslike reaksie wees? ''
Yarkoni haal die meeste menings uit oor onskadelike sielkundige verhale. “Die verhale kan moontlik waar wees, maar ons het meestal geen idee nie, en ons het baie min basis daarvoor,” het hy gesê.
Maar Ritchie stem nie saam nie. 'N Klomp artikels deur kundiges wat op prominente plekke rondvlieg, kan mense en regerings maklik beïnvloed, het hy gesê. 'Dit is waarvoor mense hoop as hulle artikels skryf.'
In plaas daarvan stel Vazire voor dat gedragswetenskaplikes risikobepaling aan die viroloë en epidemioloë moet oorlaat. 'Ek kan baie simpatie hê met die rede waarom hulle hierdie dinge glo,' het sy gesê van kenners wat hul bespiegelinge in die pers gepubliseer het. 'Maar ek voel baie min simpatie oor die rede waarom hulle dit gaan druk het in 'n koerant met 'n baie hoë koerant, met hul geloofsbriewe daaraan verbonde, omdat ek beter geweet het as om dit te doen.'
Fof sy deel, DeSteno staan ​​by sy New York Times-stuk. Hoewel vrees moontlik rasioneel was vir gesondheidskundiges wat verstaan ​​wat sou kom en wat hulle moes voorberei, was dit nog nie vir alledaagse burgers wat destyds nie in gevaar was nie, het hy gesê. 'Die meeste mense het nie die kennis om soos 'n viroloog of 'n epidemioloog te dink nie. En dus vul vrees die leë vorms op probleme wat problematies is. ” In ons gesprek het hy meer ekstreme weergawes aangehaal van die voorbeelde van irrasionele gedrag in sy op-ed - om Asiërs aan te val en 'n tekort aan gesigmasker te veroorsaak deur te verhoed.
En hoewel gedragswetenskaplikes miskien nie die beste bron van inligting is oor hoe 'n pandemie sal ontvou nie, kan hul insigte waardevol wees om ons verbande met mekaar en die groter wêreld te verstaan. "Baie van die probleme waarmee ons nou te kampe het - en selfs in veerkragtigheid teen rampe in die algemeen - is nie net 'n funksie van die fisiese en lewenswetenskappe nie," sê DeSteno. “Baie van die dinge wat besluit is, is besluitnemingswetenskappe - dit is veerkragtigheid en hoe mense optree.”
DeSteno wys op navorsing wat wys dat die orkaan Sandy in 2012 New York City getref het, dat gebiede waar bure saamgewerk het en mekaar vertrou, vinniger aan die gang was as ander woonbuurte met soortgelyke skade. 'Menslike besluite, menslike gedrag hou net so veel verband met die oorlewende epidemies as om die mediese wetenskap en al die ander te probeer bereken,' het hy gesê. 'Dit is alles verweef.'
Hy het ook daarop gewys dat, soos inligting oor die medikasie wat gebruik word vir die behandeling van Covid-19, advies op enige wetenskaplike gebied sal verander namate die situasie ontwikkel. In beide sy op-ed en in ons gesprek het hy aanbeveel dat hy die jongste advies van openbare gesondheidsowerhede hou - net soos almal met wie ek gepraat het. 'Nooit ervare het ek gesê dat Covid-19 nie vir ons 'n groot kommer sou wees nie,' het hy my gesê.
Wat die moeite werd is, het ek die kolf-en-bal-vraag korrek beantwoord. (Die bal kos 5 sent.) navorsing toon dat mense soos ek, met 'n agtergrond in wiskunde, meer geskik is om die vraag reg te kry, ongeag geslag. Of miskien is ek as joernalis net skepties oor eerste indrukke en die maklike antwoord.
En hoewel ek nie paniekerig raak nie, is ek ook skepties oor raad wat my sê om te kalmeer. Met alle respek vir Travers - wat geweier het om kommentaar te lewer vir hierdie verhaal - lyk 'n mate van vrees geregverdig. “My pa is 79 en ek spandeer baie tyd aan hom om hom te bekommer,” sê Ritchie. Die bekommernisse vermeerder as u nadink oor die risiko vir uself, vriende, familie en ander in u gemeenskap, het hy gesê. 'Ek dink dit word redelik om redelik bang te wees.'
My stad Austin, Texas, is nie tans 'n hotspot nie, maar ek het tog vriende wat herstel van ernstige gevalle van Covid-19. My neef is 'n respiratoriese terapeut wat aan 'n intensiewe sorgeenheid vir Covid-19 pasiënte opgedra is. My stiefma word met 'n gebreekte heup in die hospitaal opgeneem - verward en alleen omdat besoekers die virus kon dra. Ek is nie seker wanneer ek haar - of my eie ma wat ook geïsoleer is - weer 'n drukkie sal gee nie. Wat het die koste van 'n bal te make met my gevoel daaroor? Nie 'n verdoemende ding nie.
Teresa Carr is 'n ondersoekende joernalis in Texas en die skrywer van die kolom 'Matters of Fact' van Undark.
Hierdie artikel is oorspronklik gepubliseer op Undark. Lees die oorspronklike artikel.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Waar sielkundiges moet bang wees om op Covid-19 te trap, doen hulle dit nie