April | 2016 | Mal, dis al...EkWasHier...
Lus en lied van die…
…dis reg, van die sjokoladekoekvreters…
Sjokoladekoek is soos die dans van die feëtjies in die reën
'n soete nasmaak in die mond en smag na meer
My mond water as ek daaraan dink
smullekker soet en malvasag
bietjie suurlemoen om die soet te versag
kakao en botter gemeng met versiersuiker
maak die versiersel so romerig en watertand
Ek sny 'n klein stukkie, suiker maak nie vet nie, dit gee net erge hoofpyn…maar daar gelaat! Ek gaan sit vat 'n klein happie, sjoe! dis lekker. Nog 'n happie, gits, waarheen het die koek verdwyn? Goed, wat van nog 'n klein stukkie afsny? So gedink en so gedaan…ek het so lanklaas koek gebak, ja ek is lui!
Hierdie resep gebruik ek al vir oor die 35 jaar al en steeds die sukses soos altyd. Heerlik klam en sponserig. Vandag het ek vir die eerste keer botter gebruik i.p.v. olie…en dit het gewerk.
Die laaste koek wat ek geëet het, het 'n leerder se mama gebak. Absoluut heerlik, maar M, my seun, glo vas dat net sy Engelse juffie se moeder die beste koek bak. Vanaand loer ek so vir hom wat so smul aan die koek. Hy kry van sy vriende oor, dus was dit goed dat ek die eerste happie geneem het…maar as Mama glimlag ek, want my kind is nog hier en hy geniet nog sy ma se bak-en-brou.
Ek is dankbaar om nog die voorreg te kan hê om M by my te hê…sonder hom is dit soos sjokoladekoek sonder die icing…soos karamelkondensmelk sonder die karamel…my dogter is al op haar eie voete en het haar ma nie meer nodig nie. Mens maak soms keuses in die lewe, sy het hare gemaak en ek admireer haar vir dit. Sy is sterk, soos haar ma, en sal die hoogste sport nog bereik.
Ek lig my glasie wyn en klink oor 'n snytjie sjokoladekoek…
Skilpoppe, of het ek dit verkeerd
Die mens is 'n regte Skilpop. Nou vra jy my af, hoekom sê ek so???
Soos 'n ui afgeskil word en lagie vir lagie word die ui kleiner tot jy by die ui se kern uitkom, so is die mens ook. Elkeen reageer met 'n sekere lagie by iemand en ander lagie by iemand anders en veel ander lagie soos die persoon die lewe tegemoet stap.
Wanneer gaan ons by die kern van ons lewens uitkom en net wees wie jy is? Makliker gesê as gedaan. Dit is seker die rede waarom ons hier op aarde is…om ons lewenslesse te leer en onsself te ontdek. Om die skille van ons lewens af te gooi, lagie vir lagie weg te kap totdat die mees wonderlikste deel van ons oor is – die eie ek.
Ek dink ek het daardie lagie bereik. Miskien nog skaafplekke hier en daar, maar ek sal daarby uitkom. Ek lewe deesdae uit dankbaarheid uit, ek lewe met 'n glimlag en ek is gelukkig. Vir die eerste keer wat ek kan onthou, voel ek tevrede met my lewe. Nee, alles is nie 100% reg nie, ek het steeds skuld, steeds baie werk, steeds raas ek met M asook leerders by skool, steeds moet ek dinge aanpas ens. Maar ek is tevrede in my hart. Jy het mos al gehoor van die vrede wat die verstand te bowe gaan? Wel, ek het geen swaarmoedigheid meer op my hart nie, geen wroegings of haat nie, geen behoefte aan mededinging of om maer te wees nie. Geen behoefte om nou dadelik 'n man in my lewe te hê nie. Dit sal kom, en ek glo dat alles kom na die wat geduldig is en wag dat die regte goed hul lewens betree. Ek jaag niks na nie, ek is deesdae die geduld vanself. (behalwe as M my motor bestuur, nou nie vinnig nie, maar as daar baie slaggate in die pad is)
By die werk praat ek so sag en vloek nie, ek het nie nodig om dit te wil doen nie. Ek voel net eenvoudig rustig. Vrou, dis tyd om jou innerlike vrede te vind. Hoe? Dis 'n innerlike stryd, maar ek het myself vir 'n hele paar jaar gedwing en aan myself gewerk om hierdie vlak te bereik, en neeeeee!!!!! Ek gee dit vir niks en niemand op nie. Ek hoor die stem van God saggies en ek kan nou beter met Hom kommunikeer as ooit. My woorde rol uit in hierdie heelal en dit kom nie leeg terug nie. Al is tyd my beste maatjie, tyd is die heel beste geskenk aan jouself.
Wanneer jou skille afval en jou siel staan voor jou, besef jy waarom jy werklik lewe en hoe die lewe eintlik moet werk, en hoekom mense wie om jou is, in jou lewe is. Waarom dinge gebeur en dat alles is omdat jy in jou siel moet groei.
Hey, Skilpop, dit waar die lewe die seerste maak, of die moeilikeste, dis waar jy eers die lig begin sien. Hoe moet jy die lig sien as jy nie eers deur die diepste donkerste duisternis gegaan het nie? En dan is die lig in jou en om jou, en jy is dan vry.
Behoede tog die humeur…
Donderdag was ons op 'n uitstappie…hospitaal toe. Sommer vir die kindertjies gaan kuier. Swieties geneem en koekies vir die Mamas. Die Matrone was dierbaar en het ons buite weste geskrik vir SEKURITEIT! Die mees militaristiese vrou wat ons voorkeur. Ons meld aan, kwaad vir my omdat ek nie die matrone se naam onthou nie, maar wel die suster in beheer se naam. En ook omdat ek nie geweet het daar is meer as een matrone nie…Streng formeel word ons beveel om te gaan sit en wag. Ja, vir 20 minute wag ons…ek neem foto's van ons kids wat kom kuier as 'bewys' aand Rotary vir deelname se uitreikingsprogram.
Soos dit die leerders betaam, sit hulle doodstil en ek neem paar foto's van hulle. Sjoe, kom die samajoor en beveel ons streng om nie foto's te neem nie. Jinne, net daar vlam die humeur die hoogte in. Maar koel en kalm vertel ek haar dat ek wel 'n foto of paar neem as bewyse van ons uitstappie. En ook dat ons bewus is daarvan dat ons nie foto's van die kindertjies mag neem nie. Wonder of die vroutjie dalk 'n slegte oggend gehad het. Dalk is sy moeg vir die tipe werk. Dalk het sy met iemand baklei…die humeur het bedaar en toe kry ek die vrou eintlik jammer.
Die saalsuster het ons kom haal en weg is ons…vloer 5. Dis hartverskeurend om die kleine kindertjies daar te sien. Mens se hande voel so afgekap. Die kleintjies hou mens se vingers styf vas wanneer jy aan hul handjies raak. Die mamas was so vriendelik en die leerders het vir elke kindjie 'n suigstokkie gegee en elke mama het 'n pakkie koekies ontvang. Al het ons hierdie keer net ietsie kleins bygedra, was dit soveel sielsbevrediging want elke mama het bietjie moed gekry, en die leerders was so entoesiasties en mededeelsaam met hul tyd.
Ons was in tyd terug gewees by die skool en ek wil vir al die ouers bedank vir die pragtige kinders wat hulle grootmaak. Dit was 'n voorreg om saam met hulle, as 'n span, hospitaal toe kon gaan. Volgende uitstappie, ouetehuis…
Kyk, wanneer die selfoon lui, is my foon altyd op vibrate…ja, vibrate, sodat ek nie die foon hoef te hoor lui nie. Dis die moeilikste item om te antwoord en lui is nie die woord nie. Ek is doodweg sleg wanneer dit by die selfoon kom. Tuis, by die werk, winkels, diè foon is selde hard. Jhaaa!!! Stilte vir my!!!
Nou staan ek nog so in Checkers en rondloop, dartel van die een winkel na die ander om die vlaag reën te vermy. Kyk, Winter en reën is my gunsteling weer, maar ek was doodeenvoudig net nie lus om nat te reën vandag nie. In een klereafdelingswinkel lui hierdie foon, en dit vibreer, ek kyk na dit, sit dit in my handsak, tel die ding mos weer op…hello, prewel ek so sag as moontlik. Ek wil nie hê die mense moet vir my kyk nie. Die vroutjie wat aan die anderkant van die lyn is, is baie vriendelik en vra of ek 'n ene "Gerda V…" ken. Nee, kan nie so vinnig dink nie…en die pragtige stem verduidelik vir my dis iemand wat my ken en het my genomineer vir 'n geskenk…nou wonder ek, dalk een van my leerders se Mama…Yeah! Ek het 'n geskenk gewen…ek is genomineer! Ek is nie 'n kankerpasiënt nie, maar het familie en vriende wat kanker het. Ek is beslis 'n ondersteuner vir Kanker.
Gerda V… wie jy ookal is, kom sê net hello, ek wil jou bedank. Bedank dat ek in jou gedagtes was, dankie vir jou mooi gebaar. Al is die geskenkie hoe klein, ek is dankbaar en bevoorreg om 'n geskenkie te ontvang. Hierdie jaar is so vol blessings, veral na jare van ongeluk en hartseer. Jy is 'n wonderlike mens om vir my te nomineer vir hierdie geskenkie. Baie dankie!!
Ja, ek sal van nou af, hopelik, die selfoon beantwoord. Daar is nog wonderwerke en verrassings aan die anderkant van die lyn…
Woensdag…amper naweek. Dolle gejaag na wind. Hoe onderskei mens tussen emosionele uitputting of sommer net moeg? Die gejaag om alles klaar te kry, ekstra ure insit teen geen oortyd nie, die luister na eina-stories, luister na ietsie wat jou laat lag…soms is dit lekker om net moeg te wees, soms daardie gesleep van die lyf om net tuis te kan kom.
Vandag is een van daardie dae…ek is lam, maar nou moet ek nog gym toe ook. My seun gym en ek is die local taxi. Dis lekker om die seuns rond te ry, soms lag ek vir dit wat hulle kwytraak, soms hang my mond oop. Meestal is dit 'n gelag…gym aan die anderkant is 'n gestoei van my kant af. Beste is dat ek meestal maar net kyk hoe hulle gym…terwyl ek op die flexibility machine aan die slaap raak. Ernstig, dis waar ek insluimer vir so 10 minute en wakker skrik wanneer ek met beide bene in die lug lê. Verbeel jou jy lê daar …bene in die lug en dut bietjie in…en word slegs wakker wanneer jou voete dood raak en dan daardie aaklige steekpyne kry. Dis eintlik om van te lag.
Die heel lekkerste is wanneer ek tuis kom. Voete op die bed en net vir 'n rukkie sit en rustig verkeer. Geen langdradigheid nie, geen gejaagdheid nie, niemand wat pla nie. Net ek en my rekenaar, Poppie-Lief langs my, Orion wat soms die rekenaar weg druk met sy logge lyf en bo-0p my kom lê. Mooiste-Ding sal so af en toe net kom kyk of ek nog lewe. Ja, al drie is my katte. Wollie is die Pekingese wat op die matjie homself tuis maak. So bring ek soms 'n laat agtermiddag deur. Gister was 'n heel ander storie, my seun het ekstra klasse gehad en ons het eers half 6 tuis gekom, dus was die agtermiddag by die skool. Ja, baie besig, het opstelle gemerk en 'n paar kiddies het by my kom sit en sommer net vertel hoe hul daggie verloop het. Ja, natuurlik moet mens soms tyd maak om te luister na die leerders se besige dae, soms die moeilike tye wat hul deurbring en soms net die alledaagse sleur van die lewe. Vertroue is skaars, en dit is iets wat ek tog kan bied.
Ek sien nogal uit na môre, 'n vol dag en bietjie liefdadigheidswerk wat voorlê. Vanmiddag sal ek nog die lekkernye gaan koop om pakkies op te maak vir die hospitaal. 'n Uitstappie waarna leerders so uitsien…sjuut…tussen ons, ekke ook.