by Elizabeth Hartney, PhD; Reviewed by Richard N. Fogoros, MD
Alhoewel in die mediese gemeenskap algehele bewustheid van substansgebruiksversteurings toeneem, word stigma verminder, wanneer jy stowwe soos alkohol of dwelms gebruik, kan dit soms moeilik wees om gesondheidsorgdienste te kry. Dokters weet soms dat hulle diskrimineer teen pasiënte wat stowwe gebruik, diegene wat 'n geskiedenis van substansgebruik het, of mense wat ander verslawings het.
Hierdie diskriminasie kan op verskeie maniere voorkom.
Toegang tot 'n dokter kan moeilik wees. Baie mense wat stowwe gebruik, vind dat hulle by die dokter se kantore moet aansoek doen om 'n pasiënt te word, en dan moet hulle nooit weer van hulle terugkom nie. Ander is in staat om die dokter te sien, maar hulle vind dat indien hulle hul gebruiksgeskiedenis bekend maak, hulle nie voorskrifte kan kry vir medisyne wat hulle benodig nie, of hulle word die nodige behandeling geweier, selfs vir toestande wat nie verband hou met hul substansverbruik nie, tensy Hulle verbind hulle om eers skoon en nuwer te word.
Selfs wanneer u 'n dokter kan sien en hulle u behandel, kan u dokter soms 'n ontstellende en selfs traumatiese ervaring ervaar. Die dokter kan vra hoekom jy stowwe begin gebruik het - 'n veel langer storie as wat jy binne 10 minute kon pas, en dalk een wat jy nie wil vertel nie. U kan dalk deur u dokter gedruk word om substansgebruik te stop, aangesien dit dikwels iets waaroor u gesondheidsorgverskaffer betrokke sal wees.
Hulle mag vra of u weer dink om weer te gebruik, sodra u abstinent geword het. Vir sommige mense met 'n geskiedenis van substansgebruik, kan dit genoeg wees om hulle glad nie te besoek nie.
Waarom diskrimineer dokters teen verslaafde pasiënte?
Diskriminasie teen pasiënte het al dekades binne die gesondheidsorg plaasgevind.
Hoe meer tyd en moeite 'n pasiënt nodig het, hoe meer waarskynlik sal hy of sy diskriminasie ervaar. Hoe meer die dokter gevra word om iets te doen wat hy of sy nie gemaklik kan voel nie, hoe meer waarskynlik sal die pasiënt gediskrimineer word.
Dit is nie 'n verskoning nie, en dit is nie 'n voorstel dat hierdie praktyke reg is nie. As jy jou dokter se standpunt beter verstaan, kan jy beter verstaan ​​hoe om te kry wat jy nodig het.
Die manier waarop die huidige gesondheidsorgstelsel ingestel word, is baie gevalle waar dokters en gesondheidsorgverskaffers nie betaal word om meer tyd saam met jou te spandeer nie. Hulle betaal dieselfde bedrag geld of hulle vyf minute saam met jou of 'n uur met jou spandeer. Maak nie saak of jy openbare of private versekering het nie, en onderhandel elke jaar vir die verskaffing van elke tipe diens wat hulle lewer. En histories oor die afgelope paar jaar het daardie bedrag van betaling afgeneem.
Kyk dit so: In jou werk gaan jy voort om die werk te doen wat jy veronderstel is om te doen. U bly werk al die ure wat u veronderstel is om te werk, maar u baas besluit om u minder vanjaar te betaal as wat u verlede jaar betaal is, wat minder was as die vorige jaar, ensovoorts.
Is dit reg of regverdig? Nee. Maar dit is werklikheid vir dokters.
As u selfstandig is, weet u dat u ook huur moet betaal, u personeel moet betaal (insluitend gesondheidsversekering), betaal vir alle materiaal wat gebruik word om die dienste wat u aanbied, te lewer, maar u word minder betaal as wat u voorheen betaal is. Dit is wat dokters gesig het.
Die oplossing? Jy benodig steeds die inkomste wat jy voorheen gekry het, moontlik meer as die koste gewoonlik styg, dus die enigste manier om die verskil te maak is om meer pasiënte in die dag te sien. Om meer pasiënte te sien, het jy minder tyd by elke pasiënt. As jy minder tyd het, moet jy 'n manier kry om te skerm watter pasiënte te veel tyd sal neem.
Daarom is dit so moeilik vir pasiënte wat enige soort probleme ondervind met hul mediese sorg om 'n dokter te sien. Ironies genoeg het diegene met goeie gesondheid makliker toegang tot gesondheidsorg. Hoewel dit nie reg of regverdig is nie, is dit hoe ons Amerikaanse gesondheidsorgstelsel werk, en tot 'n mate hoe gesondheidsorg ook in ander lande werk.
Jy mag dink dat dit nie saak maak nie. Miskien kan jy nie werk nie of wil jy nie werk nie, en jy kan nie daarmee verband hou nie. Jou dokter mag dalk ryk en suksesvol lyk in vergelyking met jou. Maar hulle kan werklike besorgdheid hê oor of hulle hul praktyk kan onderhou. Dit kos baie tyd en geld om gekwalifiseerd te word, om 'n praktyk op te stel, 'n praktyk uit te voer, vir die gebou en die personeel te betaal, en hulle moet baie pasiënte sien om dit te laat werk.
Diskriminasie verwant aan pynmedikasie
Daar is ook 'n spesifieke soort diskriminasie teen mense wat pynmedikasie benodig, veral dié wat afhanklik is van pynstillers . Daar is federale en staatswette wat oorreed wat 'n dokter graag wil gee teenoor wat as wettig beskou word. 'N Dokter wat pynpasiënte met dwelms behandel, kan maklik in die grys area val - en hulle kan in hegtenis geneem word voordat iemand vir verduidelikings vra.
Dokters wat oorskryf, wat volgens die federale standaarde hulle meer pynmedikasie voorskryf as wat hulle veronderstel is (wat nie altyd sin maak nie) sal hul lisensies verloor. Selfs as hulle nie hul lisensies verloor nie, kan enige soort onderbreking in hul praktyk probleme veroorsaak, en nie net vir daardie dokter en sy of haar personeel nie, maar vir al sy of haar pasiënte. So, die meeste dokters sal net weier om pasiënte te sien wat hulle nie weet wie pynmedikasie aanvra nie, eerder as om alles anders te waag.
Nog 'n rede dat dokters diskrimineer teen pasiënte wat pynmedikasie aanvra, is uit die ware besorgdheid dat daardie medikasie deur die pasiënt oorgebruik word, of aan iemand anders verkoop word, wat moontlik benadeel of selfs doodgemaak kan word. Oor die afgelope paar dekades het meer en meer mense verslawing en ander probleme met betrekking tot voorgeskrewe pynmedikasie ontwikkel, en daar is meer mense wat aan oordosse sterf, van te veel van hierdie medisyne as ooit tevore.
Moeilikhede in die terapeutiese verhouding
Dokters het ook 'n terapeutiese verhouding met hul pasiënte. Vir die verhouding om wedersyds voordelig te wees, en vir die dokter om die pasiënt te help, moet daar wedersydse vertroue wees. Baie dokters voel nie in staat om mense met verslawings te help nie, en sommige is eintlik deur mense met verslawings self benadeel.
Alhoewel niemand op grond van geïsoleerde voorvalle moet diskrimineer nie, is mense met verslawings in sommige gevalle aanstootlik en selfs gewelddadig teenoor dokters of hul personeel. Hulle kan lieg oor die erns van hul verslawing of ander simptome, wat dit vir die dokter moeilik maak om hulle behoorlik te help. Verslaafde pasiënte kan soms manipulerende gedrag toedien , soos dubbel dokter , medisyne onwettig verkoop, oor hul simptome lieg om meer voorskrifmedisyne te kry, en mediese voorrade en persoonlike besittings van personeel en ander pasiënte steel.
Alhoewel dit dalk nie jou gedrag is nie, en daar mag geen omstandighede wees waar jy hierdie dinge sal doen nie, dit versterk elke keer die stereotipe dat mense met verslawings of wat stowwe almal gebruik, hierdie dinge doen. Wanneer die dokters voel dat die verslaafde nie regtig hul hulp wil ophou nie, maar net van hulle voordeel wil trek, kan pasiënte wat stowwe gebruik, meer probleme lyk as wat dit die moeite werd is. Totdat mense wat stowwe gebruik, hul onbetroubare beeld kan verander, sal hierdie diskriminasie waarskynlik voortduur.
Wat om te doen as jy jou dokter moet sien
Die sleutel tot die oorkoming van die stigma dat mense wat stowwe gebruik en diegene met verslawings gesig is, is die uitsondering op die stereotipe. Toon respek vir jou dokter en haar of sy personeel. Dit beteken dat jy die tyd moet neem om seker te maak jy is skoon en netjies in jou voorkoms, jy luister voor jy praat, en jy praat met betrekking tot die personeel en dokters.
Alhoewel jy dalk gefrustreerd of selfs deur die houding van die dokter of personeel voel, moet jy versigtig wees om nie beledigend of selfs sarkasties te wees wanneer jy praat nie. Substansgebruik kan mense se selfbeheersing beïnvloed, maar dit is een keer wanneer dit regtig die moeite werd is om die moeite te doen. Onthou, jy is die deskundige op jou persoonlike ervaring, maar die dokter is die kenner op wat jou kan help om goed te kan.
As u besoek aan die dokter nie direk verband hou met u substansgebruik nie, en hy of sy nie vra oor u gebruiksgeskiedenis nie, mag dit nie nodig wees om dit met hom of haar te bespreek nie. Dikwels is jou stofgebruikgeskiedenis egter belangrik, so maak seker dat jy hulle hieroor vertel as jy gevra word, asook waar jy in die proses is om na te dink oor die behandeling.
Baie dokters beweeg na nie-medikasiebehandelings vir 'n verskeidenheid toestande, beide as gevolg van probleme wat mense ontwikkel as gevolg van medikasie, insluitend newe-effekte en verslawings. En omdat ander behandelings volhoubaarer en gesonderer kan wees in die langer termyn. So moenie dit persoonlik neem as jou dokter 'n nie-medikasie-benadering aanbeveel om jou toestand te bestuur nie, en gee dit 'n regverdige probeer, eerder as om dadelik te besluit, werk dit nie.
As jy ly aan chroniese pyn en jy het 'n geskiedenis van substansgebruik of verslawing, moet jy verstaan ​​dat jou dokter dalk 'n paar alternatiewe metodes van behandeling moet ondersoek wat jou nie in gevaar stel vir terugval nie . Probeer om oop te hou, en erken dat chroniese pyn moeilik is, maar nie onmoontlik is om sonder medikasie te behandel nie. In sommige gevalle kan 'n vaste dosis metadoon 'n manier wees om pyn te bestuur en om terugval aan ander opioïede te voorkom. In ander gevalle kan gedragsveranderinge en die gebruik van alternatiewe behandelings, soos stresvermindering op grond van bewustheid, effektief genoeg wees om te bestuur. Hierdie benaderings sluit nie pyn op dieselfde manier as dwelms nie, maar hulle sal nie jou skade veroorsaak nie. Niemand kan pyn heeltemal vermy nie, en 'n nie-medikasie-benadering kan die lewe draaglik maak sonder verslawing.