Om te wys of nie te wys nieFoto: Geralt/Pixabay.com Deur Breytie Breytenbach Kleremodes verander gedurig, maar dit kom eintlik net daarop neer dat ŉ mens ŉ bostuk en ŉ onderstuk dra, soms aanmekaargewerk en soms apart. Oor die jare heen het klere al kleiner en kleiner geword en die help-my-sterk-lyk hempie en die sjoebroekie is al lank met ons. Deesdae is daar skynbaar ŉ dwingende behoefte om so veel as moontlik van die onderklere te wys. Wanneer ŉ mens aantrek met die doel om na ŉ openbare plek te gaan soos ŉ winkelsentrum, bestaan die ongeskrewe vraag of jy ŉ morele verantwoordelikheid het teenoor die mense by wie jy gaan verbyloop. As jy dink jy het nié so ŉ verantwoordelikheid nie, sal jy aantrek volgens jou oortuigings oor jou regte en hoe jy jou drome oor jou voorkoms wil uitleef. Andersins sal jy besef jy moet só aantrek dat jy aangenaam is om na te kyk. Die feit is immers dat jy nie heeltyd jouself kan bekyk nie en jy kan jouself beslis nie van agter af sien nie. Dis byvoorbeeld pynlik om na ŉ vet lyf te kyk wat ingeforseer is in klere wat vir ŉ slanke mens ontwerp en gemaak is. En wanneer iemand voor jou loop en moet afbuk, trek die eina-eina bostuk en die onderstuk noodwendig van mekaar af weg en dis nie vir jou ŉ strelende prentjie om te aanskou nie. Ongelukkig het ŉ mens nie, soos diere, ŉ stert om daardie deel van die lyf te versier nie. Ons wat te vet, te maer, te verwring of te oud is, moet onsself maar goed bedek en die voorreg geniet om te kyk na die klein minderheid wat goed gebou en aantreklik is en klere kan dra om vir ons ŉ bietjie mooi lyf te wys.