Bronzwaer, in die genoemde Lessen in lyriek, meen derhalwe dat die behoefte aan ikonisering van betekenisse ’n dieptepsigologiese kenmerk van die mens is, wat die droom ken om deel te hê aan die wese van wat hy kan aandui, die droom om alles wat hy hom kan voorstel, ook te wees. (’n Vorm van daardie begeerte terug na intieme imaginêre orde waarvan Lacan gewag maak?) Israel sou uiteindelik as ballinge na al die nasies weggevoer word: “En die Here sal jou verstrooi onder die volke, van die een einde van die aarde tot by die ander einde van die aarde. … En onder dié nasies sal jy geen rus hê nie, en vir jou voetsool sal daar geen rusplek wees nie; maar die Here sal jou daar ᾿n bewende hart gee en smagtende oë en ᾿n kwynende siel” (Deut. Hartklop en horlosietyd kom saam voor, bv in die gedig “die uil”, waar die horlosies van die hart “soos ŉ duisend miere” klop. Indien die hart sy eie tyd het, hoe betroubaar is geheue?