Familie Rosyankovy-plante: lys, beskrywing, genera en spesies - Interessant
Die Venus-vliegvalblom (Latin Dionaea muscipula) is 'n soort vleisetende insekvretende plante van die monotipiese geslag van die Rosyankov-familie. In die natuur groei die roofplant Venus-vlieënval in die veenmoerasse van Georgia, New Jersey, Suid- en Noord-Carolina. Die spesie is gelys op die Amerikaanse lys van bedreigde plante.
10 wonderlike roofplante (10 foto's + 1 video)
Sarracenia, of Noord-Amerikaanse vleisetende plant, is 'n soort vleisetende plante wat in gebiede van die ooskus van Noord-Amerika, Texas, die Groot Mere, suidoos van Kanada voorkom, maar die meeste kom slegs in die suidoostelike deelstate voor.
Hierdie plant gebruik waterlelievormige blare as lokval. Die blare van die plant het verander in 'n tregter met 'n kapvormige vorming wat oor die gat groei, wat voorkom dat reënwater binnedring, wat die spysverteringskanale kan verdun. Insekte word aangetrek deur die kleur, reuk en afskeidings, soortgelyk aan nektar op die rand van 'n waterlelie. Die gladde oppervlak en die narkotiese voering van die nektar moedig insekte aan om na binne te val, waar hulle sterf en verteer word deur protease en ander ensieme.
Nepentes, 'n tropiese vleisetende plant, is 'n ander soort vleisetende plant wat vallelievormige blare vang. Daar is ongeveer 130 spesies van hierdie plante wat wydverspreid voorkom in China, Maleisië, Indonesië, die Filippyne, Madagaskar, Seychelle, Australië, Indië, Borneo en Sumatra. Hierdie plant het ook die bynaam "aapbeker" gekry, aangesien navorsers gereeld waargeneem het hoe ape reënwater daaruit drink.
Die meeste van die Nepentes-spesies is lang wingerdstokke, ongeveer 10-15 meter, met 'n vlak wortelstelsel. Blare is dikwels sigbaar vanaf die stam met 'n rank wat uit die punt van die blaar uitsteek en dikwels gebruik word om te klim. Aan die einde van die rank vorm die waterlelie 'n klein vaatjie wat dan uitsit tot 'n bak.
Die lokval bevat vloeistof wat deur die plant afgeskei word, wat 'n waterige of klewerige tekstuur kan hê, en waarin insekte wat die plant eet verdrink. Die bodem van die bak bevat kliere wat voedingstowwe absorbeer en versprei. Die meeste plante is klein en vang slegs insekte, maar groot spesies soos Nepenthes Rafflesiana en Nepenthes Rajah kan klein soogdiere soos rotte vang.
3. Roofplant genlisea (Genlisea)
Genlisea bestaan ​​uit 21 spesies, groei gewoonlik in vogtige landelike en semi-akwatiese omgewings en kom algemeen voor in Afrika en Sentraal- en Suid-Amerika.
Genlisea is 'n klein kruie met geel blommetjies wat 'n krapval gebruik. Dit is maklik om in sulke strikke te val, maar dit is onmoontlik om daaruit te kom as gevolg van die klein haartjies wat na die ingang groei, of soos in hierdie geval in 'n spiraal vorentoe.
Hierdie plante het twee verskillende soorte blare: fotosintetiese blare bo die grond en spesiale ondergrondse blare wat klein organismes soos protosoë lok, vasvang en verteer. Die ondergrondse blare dien ook as wortels, soos waterabsorpsie en aanhegting, aangesien die plant dit nie het nie. Hierdie ondergrondse blare vorm hol buise wat spiraalvormig is. Klein mikrobes kom deur die waterstroom in hierdie buise, maar kan nie daaruit ontsnap nie. Wanneer hulle by die uitgang kom, sal hulle reeds verteer word.
Kaliforniese Darlingtonia is die enigste lid van die Darlingtonia-geslag wat in die noorde van Kalifornië en Oregon groei. Dit groei in moerasse en fonteine ​​met koue lopende water en word beskou as 'n seldsame plant.
In teenstelling met baie vleisetende plante, gebruik dit nie vangblare om te vang nie, maar gebruik hy 'n krapklou-lokval. Sodra die insek binne is, word hulle verward deur die ligvlekke wat deur die plant gaan. Hulle beland in duisende dik, fyn hare wat na binne groei. Insekte kan die hare dieper in die spysverteringsorgane volg, maar kan nie teruggaan nie.
Pemphigus is 'n soort vleisetende plante wat uit 220 spesies bestaan. Hulle kom in vars water of klam grond voor as land- of waterspesies op alle vastelande, behalwe op Antarktika.
Dit is die enigste vleisetende plante wat die borrelval gebruik. Die meeste soorte het baie klein lokvalle waarin hulle baie klein prooi kan vang, soos protosoë. Die strikke wissel in grootte van 0,2 mm tot 1,2 cm, en groter strikke sal groter prooi soos watervlooie of paddavissies vasvang.
Die borrels is onder negatiewe druk in verhouding tot hul omgewing. Die opening van die lokval gaan oop, suig die insek en die omliggende water in, maak die klep toe, en dit alles gebeur in duisendstes van die sekonde.
Smeer is 'n vleisetende plant wat klewerige, klieragtige blare gebruik om insekte te lok en te verteer. Voedingstowwe van insekte vul minerale arm grond aan. Daar is ongeveer 80 spesies van hierdie plante in die Amerikas, Europa en Asië.
Die blare is sappig en gewoonlik heldergroen of pienk van kleur. Daar is twee spesiale soorte selle aan die bokant van die blare. Die een staan ​​bekend as die pedikelklier en bestaan ​​uit sekretoriese selle aan die bopunt van 'n enkele stamsel. Hierdie selle produseer 'n slymerige afskeiding wat op die oppervlak van die blare sigbare druppels vorm en soos 'n klittenband werk. Ander selle word sittende kliere genoem, en hulle sit op die oppervlak van die blaar en produseer ensieme soos amilase, protease en esterase wat help met die verteringsproses. Terwyl baie soorte berkwurms die hele jaar vleisetend is, vorm baie soorte 'n digte winterroset wat nie vleisetend is nie. As die somer aanbreek, blom dit en het nuwe vleisetende blare.
Die sundew is een van die grootste geslagte vleisetende plante, met ten minste 194 spesies. Hulle word op alle vastelande aangetref, met die uitsondering van Antarktika. Dauwdruppel kan wortel- of vertikale rosette vorm van 1 cm tot 1 m hoog en kan tot 50 jaar leef.
Sundews word gekenmerk deur bewegende klier-tentakels, bedek met soet klewerige afskeidings. Wanneer 'n insek op taai tentakels beland, begin die plant die res van die tentakels in die rigting van die slagoffer beweeg om dit verder in 'n lokval te dryf. Sodra die insek vasgevang is, absorbeer klein sittende kliere dit en word voedingstowwe vir plantgroei gebruik.
Aldrovanda bubbly is 'n wonderlike wortellose, vleisetende waterplant. Dit voed gewoonlik op klein waterwerveldiere met behulp van 'n lokval.
Die plant bestaan ​​hoofsaaklik uit vryswewende stamme wat 6-11 cm lank word. Valblare, 2-3 mm groot, groei in 5-9 krulle in die middel van die stam. Die strikke word aan die blaarsteeltjies geheg wat lug bevat wat die plant toelaat om te swem. Dit is 'n vinnig groeiende plant en kan tot 4-9 mm per dag groei en in sommige gevalle elke dag 'n nuwe krul oplewer. Terwyl die plant aan die een kant groei, sterf die ander kant geleidelik.
Die lokval van die plant bestaan ​​uit twee lobbe wat soos 'n lokval toeslaan. Die gate in die lokval is na buite gerig en is bedek met fyn hare om die slagoffer wat naby genoeg is, toe te maak. Die lokval sluit binne tien millisekondes, wat een van die vinnigste bewegings in die diereryk is.
Die Venus-vlieënval is miskien die bekendste vleisetende plant wat hoofsaaklik voed op insekte en arachnids. Dit is 'n klein plantjie met 4-7 blare wat uit 'n kort ondergrondse stam groei.
Vliegvanger teenoor ruspe
Die blaarlobbe beweeg skielik en klap toe as die sintuie van haar hare gestimuleer word. Die plant is so ontwikkel dat dit 'n lewende stimulus kan onderskei van 'n nie-lewende. Die blare val in 0,1 sekonde. Hulle word begrens deur silia, styf, soos dorings, wat die prooi vashou. Sodra die slagoffer gevang word, word die binneste oppervlak van die blare geleidelik gestimuleer, en die rande van die lobbe groei en smelt saam, sluit die lokval en skep 'n geslote maag waar die prooi verteer word.