Verstarde eredienste - Die Hervormer
Reeds in die 1990's het die AKV opdrag aan die Raad vir Erediens gegee om te werk aan 'n liturgie wat die Kerk sal bewaar teen verstarring aan die een kant en verwarring aan die ander kant. Verskeie Erediensrade se diepgaande besinning en werk het in 2004 uitgeloop op 'n memorandum deur dr Elsabé Kloppers met liturgiese voorstelle om te dien by die AKV. Die vergadering het hierdie voorstelle aanvaar vir opname in die Diensboek (Besluitebundel AKV 67). Die nuwe Diensboek van die Kerk is amptelik op 5 Februarie 2009 in gebruik geneem. Die bedoeling van die besluit van die AKV met betrekking tot die erediens was dat die besluit uitgevoer word en dat die nuwe Diensboek gebruik sal word.
Dit is nou 12 jaar na die AKV van 2004. Het ons eredienste oor die algemeen gegroei tot dinamiese ontmoetings-gebeure waar God elke Sondag ontmoet en gedien word en die gelowiges hul saamwees gelowig vier? Is ons eredienste geleenthede waar 'n mens kan aanvoel God is hier teenwoordig? Is ons eredienste gebeurtenisse waar jy 'n boodskap vir jou pad vorentoe kry? Is ons eredienste ontmoetingsgeleenthede met God en mekaar wat so ingeklee word dat 'n mens sommer lus het om weer en weer te gaan? Of is dit maar elke week dieselfde eentonige patroon?
As ons agteruitgang wil stop en groei wil bevorder, sal daar veral by die predikante 'n liturgiese ontwaking en verdieping moet kom. Indien 'n predikant begin erediens maak en nie net preek maak nie, begin dinamiese afwisseling plaasvind wat lei tot groter gemeentelike betrokkenheid. Dit kan plaasvind sonder dat die wese en karakter van ons Hervormd wees in gedrang kom. (Brief verkort)