Geskryf deur Vicky Jones
Vroeg in die 20e eeu, Alois Alzheimer beskryf eers 'n wanorde van progressiewe geheueverlies en verwarring in 'n 50-jarige vrou. Nadat sy gesterf het, het hy haar brein ondersoek en gesien dat dit vol ongebruike proteïenkolle was, bekend as plaques. Meer as 'n eeu later weet ons dat hierdie plate vol is van 'n proteïen wat beta-amyloïed genoem word en is 'n kenmerk van die siekte wat Alzheimer se naam ken. Terwyl ander kenmerke van Alzheimer se siekte ontdek is, het die teorie dat beta-amyloïed die hoofoorsaak van hierdie ongeneeslike siekte is, oorheers.
Daar is baie subtiele variasies van die "beta-amyloïede hipotese", maar oor die algemeen gaan die teorie dat beta-amyloïde in die brein ophoop en dan saam klou. Iewers in hierdie proses word senuweeselle in die brein beskadig, wat lei tot geheueverlies en ander simptome van Alzheimer se siekte. Die benadering tot die behandeling daarvan moet dus redelik eenvoudig wees. Stop die klont en stop die siekte.
Ongelukkig, dekades van navorsing, baie miljoene dollars van belegging en baie mislukte kliniese toetse later, blyk dit dat hierdie benadering nie werk nie. Die mees onlangse plaakbraakbehandeling om teleurstellende resultate te lewer, is aducanumab - 'n teenliggaam-gebaseerde terapie wat ontwerp is om vas te hou en te vernietig met beta-amyloïed.
Aanvanklike data het voorgestel dat die behandeling inderdaad beta-amyloïed uit die brein duidelik gemaak het. Maar hierdie week, Biogen en Esai, die dwelm maatskappye agter aducanumab, geëindig kliniese proewe met duisende pasiënte vroeg, verklaar dat die "proewe onwaarskynlik was om hul primêre eindpunt na voltooiing te bereik".
Dit het daartoe gelei dat baie gevra word of die amyloïede hipotese van Alzheimer se siekte verlaat moet word. In werklikheid onderskryf min neurowetenskaplikes steeds die standpunt dat dit die beta-amyloïede plate self is wat die simptome van Alzheimer se siekte veroorsaak.
Studies met muise wat die menslike Alzheimer se siekte naboots, het getoon dat geheueverlies plaasvind voordat plae in die brein vorm. Ander studies het voorgestel dat dit die kleiner fragmente ("oligomere") van beta-amyloïed is wat werklik giftig is vir senuweeselle. En dit is selfs voorgestel dat die vorming van plae 'n manier vir die brein is om al hierdie gevaarlike oligomere op een plek vir veiligheid op te rig.
Dit is baie moeilik om te sê sonder die volledige inligting uit die aducanumab-proef, maar miskien het die siekte te ver gevorder in die deelnemers vir die behandeling om effektief te wees. Miskien het die klein beta-amyloïede oligomere reeds hul skade gedoen en die siekte in werking gestel voordat die deelnemers selfs aan die verhoor gewerf is.
Amyloïed-beta-plate (geel) klonte om breinselle (blou). Juan Gaertner / Shuterstock
Alzheimer se siekte teen Alzheimer se demensie
By 'n onlangse Alzheimer se UK-konferensie, was daar byna universele ooreenkoms dat dit tyd is om die konsep van Alzheimer se siekte te skei van die bedreiging van demensie.
Alzheimer se siekte word gedefinieer as die opbou van beta-amyloïede plate en tangles van 'n ander proteïen, tau, gekombineer met 'n paar ligte geheue veranderinge. Dementie is 'n simptoom van hierdie siekte. Voorskotte in breinbeeldvorming beteken dat dokters hierdie aanwysers van Alzheimer se siekte baie vroeër kan spot (tot 25 jaar voor die dementie simptome in). 'N verbasend onder-gerapporteerde feit is dat die vordering tot demensie nie 'n gegewe is nie. Nie alle mense wat hierdie kliniese tekens van Alzheimer se siekte toon sal tot demensie in hul leeftyd vorder nie.
Ons begin eers om die redes te bestudeer dat sommige mense met Alzheimer se siekte Alzheimer se demensie vermy. Ouderdom is die enkele grootste risikofaktor vir hierdie progressie; hoe jonger jy is wanneer beta-amyloïd begin opbou in die brein, hoe groter is dit dat jy aan demensie sal ly. Dieet, opvoeding en kopbeserings kan ook in hierdie proses 'n rol speel, maar tot watter mate ons nie weet nie.
Nog 'n belangrike faktor wat ons net begin om te verstaan ​​is genetika. Klein variasies in ons gene lyk nie net of ons 'n opbou van beta-amyloïed in die brein sal kry nie, maar of dit akkumulasie tot demensie simptome lei.
Die proses om hierdie sogenaamde "risiko gene" te vind, is egter stadig. Vordering kom meestal uit "groot data" -studies wat klein veranderinge in die twee biljoen ongebruikelike DNA-basisse van die menslike genoom oor tien duisende individue opspoor en probeer om patrone tussen hierdie veranderinge en die tempo van Alzheimer's te vind.
Daar is rondom 30 areas van die menslike genoom wat verband hou met die risiko om Alzheimer se dementie te ontwikkel, alhoewel daar beslis meer ontdek kan word.
Aducanumab: regte behandeling, verkeerde tyd?
Soos met behandelings vir baie ander menslike siektes, kan dit wees dat behandelings soos aducanumab net effektief kan wees indien hulle vroeg genoeg gegee word voordat die siekte onomkeerbare veranderinge veroorsaak het. 'N Beter begrip van die omgewings- en genetiese faktore agter Alzheimer se siekte, gekombineer met al hoe meer sensitiewe breinbeeldingstegnieke, help dokters om waarskuwingstekens selfs vroeër te identifiseer, voordat selfs minder geheueverlies voorkom.
Terwyl die sifting en diagnose van mense - voordat simptome ingestel is - vir 'n tot dusver ongeneeslike siekte, baie etiese dilemmas veroorsaak, kan dit 'n nuwe geleentheid bied om beta-amyloïedemiddels, soos aducanumab, te toets. Uiteindelik moet ons ons navorsing fokus op die verstaan ​​van die vroeë stadiums van die siekte sodat ons die siekte van Alzheimer kan voorkom voordat demensie vat.