Gedurende die middag van 18 April 1775 het ’n jong seun wat by ’n perdestal in Boston gewerk het, toevallig gehoor hoe een Britse weermagsoffisier aan ’n ander iets gesê het oor “môre is die hel los”. Die stalkneg het met dié nuus na Boston se North End, na die huis van die silwersmid genaamd Paul Revere, gehardloop. Revere het heel gewigtig geluister – dit was nie die eerste gerug wat hy daardie dag gehoor het nie. Vroeër is daar aan hom vertel dat ’n ongewone getal Britse offisiere by Boston se Long Wharf vergader het en op sagte toon met mekaar gepraat het. Daar is waargeneem hoe Britse bemanning gejaagd in die bote wat onderaan die HMS Somerset en die HMS Boyne in die Bostonse hawe vasgemaak was, rondbeweeg het. ’n Hele paar ander matrose is daardie oggend op die kus gesien, en dit het voorgekom asof hulle opdragte op die laaste oomblikke uitgevoer het. Later die middag het Revere en sy boesemvriend, Joseph Warren, meer en meer oortuig daarvan geraak dat die Britte op die punt gestaan het om oor te gaan tot die maneuver waarvan daar ’n hele ruk lankal gerugte oor rondgegaan het – om na die dorp Lexington, noordwes van Boston, toe te marsjeer om die koloniale leiers John Hancock en Samuel Adams te arresteer, en daarvandaan verder na die dorp Concord om daar beslag te lê op die gewere en ammunisie wat sommige van die burgerlike verdedigingsmag daar geberg het.
In die geval van Paul Revere se rit, lyk die antwoord op die vraag – hoekom sommige idees en neigings en boodskappe versprei en ander nie – maklik. Revere het ’n sensasionele stukkie nuus saam met hom geneem: die Britte was aan die kom.
Maar as jy mooi na die gebeurtenisse van daardie aand kyk, dan verklaar dié verduideliking nie die raaisel nie. Die selfde tyd wat Revere sy rit noord en wes van Boston af begin het, het ’n mederevolusionêr – ’n looier met die naam van William Dawes – die pad gevat en met dieselfde dringende opdrag na Lexington toe gery via die dorpe wes van Boston. Hy het dieselfde boodskap gedra, deur net soveel dorpe en oor net soveel myle as Paul Revere. Maar Dawes se rit het nie die land aan die brand gesteek nie. Die plaaslike burgerlike verdedigingsleiers het nie gewaarsku gevoel nie. Feit is dat daar so min mense in een van die dorpe waardeur hy gery het – Waltham – die volgende dag geveg het dat sommige geskiedskrywers tot die gevolgtrekking gekom het dat dit ’n sterk pro-Britse gemeenskap moes gewees het. Dit was nie. Die mense van Waltham het eers die volgende dag uitgevind dat die Britte aan die kom was, en toe was dit te laat. As dit net die nuus self was wat van belang was in ’n mondelinge epidemie, sou Dawes vandag net so beroemd soos Paul Revere gewees het. Hy is nie. Waarom dan was Revere suksesvol terwyl Dawes gefaal het?