Dit is selfs voordat hulle onderhandel met die Republikeine begin het - wat steeds weier om belasting op die rykes in te samel, naby belastinggatgatte waarop die rykes afhanklik is (soos verskansingsfondse en private-ekwiteitsbestuurders se "belange"), kapitaal verhoog kry belasting op die welgestelde, hou hul belastingaftrekkings of belastingfinansiële transaksies.
Dit is nie die eerste keer dat die Demokrate met 'n kompromie gelei het nie, maar hierdie voorkonsessies is veral onverstandig.
Vir meer as dertig jaar het Republikeine die middelklas teen die armes ontplooi, op die frustrasies en rassevooroorde van gemiddelde werkende mense wat nie kan vorder nie, maak nie saak hoe hard hulle probeer nie. In die Republikeinse verhaal neem die regering van die hardwerkende middel en gee dit aan die behoeftige en afhanklike behoeftige.
In werklikheid is die gemiddelde werkers gestimieer omdat byna al die ekonomiese winste van die afgelope drie dekades tot die uiterste gegaan het. Die middel het bargaining power verloor as vakbonde het verkrimp. Amerikaanse politiek is oorstroom met 'n veldtog bydraes van korporasies en die rykes wat hul klagtes gebruik het om marginale belastingkoerse te verminder, skuiwergate uit te brei, regulasies los te maak, subsidies te bekom en regeringsbailouts te bekom wanneer hul verbintenis suur word.
Nou vyf jaar ná die ergste afswaai sedert die Groot Depressie en die grootste bailout in die geskiedenis, het die aandelemark sy verliese verhaal en korporatiewe winste is die grootste deel van die ekonomie sedert 1929. Tog gaan die werklike mediane loon voort om te val - lone eis nou die laagste deel van die ekonomie op rekord - en ongelykheid word steeds groter. Al die ekonomiese winste sedert die res van die resessie het gegaan na die rykste 1 persent van Amerikaners; die onderste 90 persent gaan voort om grond te verloor.
Wat lyk soos die aanvang van 'n meer lewendige herstel is 'n pyn omdat die oorgrote meerderheid Amerikaners nie die loon of toegang tot krediet het wat hulle toelaat om genoeg te koop om die ekonomie te verbeter nie. Behuisingspryse en -beginsels word aangevuur deur beleggers met maklike geld eerder as huiskopers met verbande. Die Fed se lae rentekoerse het bykans ander beleggers in aandele gestoot, en het 'n kunsmatige bulmark geskep.
As daar ooit 'n tyd was vir die Demokratiese Party om Amerikaners te werk en hierdie ontstellende tendense te omkeer, is dit nou 'n alliansie tussen die gefrustreerde middel en die armes. Dit hoef nie 'klasoorlogvoering' te wees nie, want 'n gesonde ekonomie is in almal se belang. Die rykes sal baie beter doen met 'n kleiner deel van 'n vinnig groeiende ekonomie as 'n ballonende deel van een wat groei in 'n slak se tempo en 'n aandelemark wat in 'n borrel verander.
Maar die moderne Demokratiese Party kan nie homself bring om dit te doen nie. Dit is te afhanklik van die korttermyn-eise van Wall Street, korporatiewe bestuurders en die rykes.
Dit was Bill Clinton wat streef na die herroeping van Glass-Steagall, die Noord-Amerikaanse Vryhandelswet en die Wêreldhandelsorganisasie sonder die nodige voorsorgmaatreëls vir Amerikaanse werk gespeel het en die Lincoln-slaapkamer gehuur het vir 'n bestendige stroom ryk bestuurders.
En dit was Barack Obama wat George W. Bush se Wall Street-bailout voortgesit het. 'n "Volcker Rule" gedompel (nog steeds vertraag) eerder as om Glass-Steagall te hernu; versuim het om 'n enkele Wall Street-uitvoerende hoof of -bank te vervolg omdat Wall Street volgens sy prokureur-generaal net te groot is vir die tronk; en het die Bush-belastingverlagings vir almal behalwe die top-2-persent permanent vasgelê.
Intussen het die Demokrate in die afgelope paar dekades toegelaat dat maatskaplike sekuriteitsbelastings groei en sy inkomstestroom word byna so belangrik as 'n bron van algehele staatsbefondsing as inkomstebelasting; hulle ruggedraai op georganiseerde arbeid en arbeidsreghervormings wat dit makliker sou maak om vakbonde te vorm; En toe hulle, selfs as hulle by Wall Street uitgeloop het, die laste van middelklashuiseienaars verwaarloos het wat hulself onder die water en hul huise minder gevind het as wat hulle vir hulle betaal het as gevolg van die straat se oorskot.
In regverdigheid kon dit erger gewees het. Clinton het opgestaan ​​na Gingrich. Obama het die bekostigbare sorgwet ontvang. Kongresdemokrate het taktiese oorwinnings teen sosiale konserwatiewes en teaterparty-radikale behaal. Maar Demokrate het nie op enige dapper of sinvolle manier gereageer op die toenemend gekonsentreerde rykdom en mag, die bestendige ondergang van die middelklas en verdere verarming van die land se armes nie. Die Party het nie 'n beweging geword om die ekonomie en ons demokrasie te herwin nie.
En nou kom hulle voor toegewings op sosiale sekerheid en Medicare.
Tegnies kan 'n "gekettingde VPI" regverdigbaar wees as seniors gereeld alternatiewe laer koste vervang as pryse styg, soos die meeste ander Amerikaners doen. Maar in werklikheid betaal seniors 20 tot 40 persent van hul inkomste vir gesondheidsorg, insluitende farmaseutiese produkte - die pryse styg baie vinniger as inflasie. Daar is dus geen praktiese regverdiging vir die vermindering van maatskaplike sekerheidsvoordele op die veronderstelling dat inflasie nie regtig wegbly by daardie voordele so veel as wat die huidige koste-van-lewende aanpassing dit toelaat nie.
Net so kan 'n saak gemaak word vir die vermindering van die Medicare-voordele van begunstigdes met 'n hoër inkomste. As 'n praktiese saak is hul spaargeld amper so kwesbaar vir die stygende gesondheidsorgkoste, asook die meer beskeie besparings van middelinkomste-afgetredenes. "Middel-toets" Medicare loop ook die risiko om dit te omskep in 'n program vir die "minder gelukkige" wat sy politieke ondersteuning kan ondermyn.
Kortom, Medicare is nie die probleem nie. Die onderliggende probleem is die koste van gesondheidsorg. Omdat Medicare se administratiewe koste 'n fraksie van dié van private gesondheidsversekering is, kan Medicare deel wees van die oplossing. Medicare vir almal, of selfs 'n openbare opsie vir Medicare, sou die program genoegsame aanstoot gee om te eis dat gesondheidsverskaffers van 'n fooi-vir-diens-stelsel beweeg na een wat eerder betaal het vir gesonde uitkomste.
Met gesondheidsorgkoste onder beter beheer sal afgetredenes nie 'n groot en groeiende deel van hul inkomste vir gesondheidsorg betaal nie - wat die druk op sosiale sekerheid sal verlig. Ek is nog steeds nie oortuig daarvan dat 'n "gekettingde VPI" nodig is nie. 'N voorkeur alternatief sou wees om die plafon op die gedeelte van inkomste onderhewig aan sosiale sekerheid belasting (nou $ 113,600) te verhoog.
Behalwe, Social Security en Medicare is die gewildste programme wat ooit deur die federale regering ontwerp is. Daarom het die Republikeine hulle so baie gehaat. As die gemiddelde Amerikaners die Demokratiese Party vertrou het om een ​​ding te doen, was dit om hierdie programme te beskerm teen die uitbarstings van die GOP.
Om hierdie twee programme op die tafel te plaas, is ook eintlik die mees verraderlike en oneerlike van alle Republikeinse bewerings: Die feit dat die meeste Amerikaners te lank geleef het, het te lank gegaan; dat ons vinnig 'n dag van afrekening nader, wanneer ons nie meer hierdie vrygewige "regte" kan bekostig nie, en dat omsigtigheid en verantwoordelikheid dikteer dat ons nou moet begin om binne ons middele te lewe en hierdie uitgawes te verminder, veral as ons moet enige geld wat oorbly om in die jong en die benadeelde te belê.
Die waarheid is die teenoorgestelde: dat die middel van die meeste Amerikaners vir drie dekades stagnant is alhoewel die algehele ekonomie meer as verdubbel het; dat omdat feitlik al die winste van groei na die top gegaan het, het die meeste Amerikaners nie genoeg kon spaar vir aftrede of die stygende koste van gesondheidsorg nie; en dat as gevolg hiervan, sosiale sekerheid en medicare is skaars voldoende soos dit is.
Paul Ryan's House Republikeinse begroting neem op Medicare, maar laat die sosiale sekerheid alleen. Hoekom moet die demokrate ook die aanklag lei?
Die Republikeine is alreeds hulp aan die jong en die benadeelde. Demokrate moet nie die leuen oorleef wat bejaardes en jonges in kompetisie is vir 'n gedeelte van 'n krimptaart nie, wanneer die taart eintlik groter is as ooit. Dis net dat diegene wat die grootste en vinnigste groeiende gedeeltes het, dit weier om dit te deel.
Ons is die rykste nasie in die geskiedenis van die wêreld - nou ryker as wat ons ooit was. Maar 'n toenemende deel van die rykdom word deur 'n kleiner en kleiner deel van die bevolking gehou, wat wetgewers omgekoop het om hul belasting te verminder en skuiwergate te bied sodat hulle nog minder betaal.
Die begrotingstekort "krisis" is deur hulle vervaardig om ons aandag van hierdie oorheersende feit af te lei en die res van ons teen mekaar te put vir 'n kleiner en kleiner deel van wat oorbly. Demokrate moet nie saamspan nie.
Moedige kinders moet baie meer hulp kry, beter voorskoolsorg, beter voeding. Seniors benodig beter gesondheidsorg dekking en meer sosiale sekerheid. Alle Amerikaners benodig beter skole en verbeterde infrastruktuur.
Die rykste nasie in die geskiedenis van die wêreld moet in staat wees om te reageer op die regmatige behoeftes van al sy burgers.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Verkoop van die winkel: Waarom Democraten Moet nie Sosiale sekerheid en Medicare op die tafel sit nie