Burokrasie in die Achaemenidiese ryk: leer uit die verlede - Inligting
In die vroeë dae van die Achaemenidiese Ryk (ongeveer 550-330 v.C.) het die konings besef dat hulle 'n 'n organisatoriese stelsel wat administrasie moontlik maak sonder om rebellie of wanorde te veroorsaak en, nog belangriker, die tydige en billike betaling van huldeblyk aan die hof te verseker.
Een van die belangrikste prestasies van die Achaemenidiese heersers was hul vermoë om die reeds gevestigde praktyke van die verowerde lande sowel as die regeringstelsels wat voor hulle gekom het, te herken en te gebruik; dus was die gesentraliseerde georganiseerde massa -burokrasie van die Achaemenidiese Ryk gebaseer op die voorheen bestaande Akkadiese, Assiriese en moontlik Mediane administrasiestelsels sowel as die Egiptiese regering.
Onder die bewind van Kores die Grote (rc 550-530 vC) en Cambyses II (r. 530-522 vC) was die verowerde gebiede Elam, Media, Lydia, Babilonië, Egipte en verskeie oostelike Iraanse stamme min of meer in 'n vorm van 'n los federasie van outonome entiteite. As dit oor huldeblyk kom, is hulle onreëlmatige belasting opgelê, indien enigsins. Die koning het sterk staatgemaak op die nie-Persiese amptenare wat in die reeds gevestigde vorm vir regerings in hierdie substate teenwoordig was. Hierdie organisasievorme, of die gebrek daaraan, het gelei tot botsings tussen die Iraanse edelmanne en ook tot 'nasionalisme' in die verowerde gebiede, wat uiteindelik tot chaos en opstand na Cambyses se dood gelei het.
Darius organiseer sy ryk
Toe Darius I (r. 522-486 vC) die Achaemenidiese troon bestyg, het hy 'n groot taak voor hom. Hy moes nie net die opstandige gebiede herower nie, maar ook om dit in 'n sistematiese ryk te integreer. Omdat hy geweet het dat die drie hoofkwessies wat onder sy beheer van sy ryk moes wees, 'n 'gesonde militêre, stabiele ekonomie en 'n regstelsel' was, het hy besluit om die ryk met hierdie aspekte in gedagte te organiseer.
Die stelsel van verdeling wat Darius gebruik het, kan op sy graf waargeneem word in die vorm van 'n reliëf op die boonste deel van die rotse. Hier word hy uitgebeeld op sy troon, wat "ondersteun word deur 30 figure van gelyke status"; dit simboliseer die onderwerp mense van die ryk. Die ander lande as Persië of Persis word gelys in geografiese volgorde.
Herodotus (3.89) noem dat "Darius die nasies wat bure was in een provinsie saamgevoeg het, maar soms het hy die nabye stamme verbygegaan en hulle plekke aan meer afgesonderdes gegee". Dr Shahbazi pas hierdie stelsel toe op die aangetekende lande in die genoemde reliëf en onderskei tussen die Persiese tuisland ses ander nasies. Hierdie 'sewe gevoude' verdeling van die ryk, wat blykbaar die tradisionele Iraanse verdeling van die wêreld in sewe streke herinner, illustreer die verdeling van die ryk soos volg:
die sentrale streek, Persis
die westelike streek wat Media en Elam insluit
die Iraanse plato wat Parthia, Aria, Bactria, Sogdiana, Chorasmia en Drangiana omvat
die grenslande: Archosia, Sattagydia, Gandara, Sind en Eastern Scythia.
die westelike laaglande: Babilonië, Assirië, Arabië en Egipte.
die noordwestelike streek: Armenië, Kappadokië, Lydië, oorsese Skithiërs, Skudra en Petasos-dragende Grieke.
die suidelike kusstreke: Libië, Ethiopië, Maka en Caria.
Binne hierdie streke het Darius 20 provinsies gestig, satrapies genoem (volgens die model van die Assiriese Ryk). Elkeen het 'n goewerneur of satrap gehad, wat direk teenoor die koning verantwoordelik was, en elke satrapie het 'n vaste jaarlikse huldeblyk. Herodotus gee ons 'n gedetailleerde lys van die satrapies van wes na oos wat begin met Ionia, en noem ook hul jaarlikse huldeblyk aan die hof.
Soos hierbo genoem, blyk dit dat die Assiriese administrasiestelsel een van die belangrikste modelle vir die Achaemenidiese burokrasie was. Die Assiriese administrasiestelsel is omvattend hervorm deur die Assiriese koning Tiglath-Pileser III (745-727 v.C.). Aangesien hy 'n provinsiale goewerneur was voor die staatsgreep wat hom koning gemaak het, het hy die belangrikheid daarvan verstaan ​​om hierdie administrateur se magte te beperk. Hy het wetgewing uitgevaardig wat die satrapies verdeel en die mag van die goewerneur gehalveer, sodat die provinsiale goewerneurs nie soos hy kon doen nie en teen hom in opstand sou kom. Deur amptenare te skep wat direk onder sy beheer was, en wat die plaaslike heersers ondersteun het, kon hy die plaaslike heerser in toom hou. Hy het ook 'n 'intelligensiestelsel' begin wat verslae deur middel van staatsposte stuur, om seker te maak dat die 'staatsamptenaar' lojaal en doeltreffend bly.
Hierdie Assiriese hervormings kan ook in die Achaemenidiese administrasie waargeneem word. Die meeste satrape wat deur Darius aangestel is, was Persiese edeles, wat die belastingdistrikte binne die satrapies sou administreer, en elkeen van hierdie distrikte kon weer onderverdeel word in "sub-satrapies" en weer in kleiner entiteite. Hulle het hul eie goewerneurs gehad wat óf deur die sentrale hof óf deur die satrap self aangestel is.
Die vertroude mans en regeringsamptenare
Om 'n regverdige evaluering van elke satrapie te verseker, het die koning 'n komitee van 'vertroude manne' gestuur om die inkomste en besteding van elke distrik in elke satrapie te beoordeel. Babiloniese dokumente uit daardie tydperk toon die bestaan ​​van gedetailleerde grondregisters met eiendomsgrense, eienaarskap en grondbeoordelings. Verder noem die Elamitiese tekste in Persepolis amptenare wat 'mense neerskryf' en 'navraag doen'. In wese is 'n sentrale volksregister in elke satrapie opgestel en is dit gebruik om belasting te bepaal en waarskynlik ook om regstreekse mans vir die weermagheffings te registreer. Die beleid van 'vertroude manne' wat deur die heerser gestuur is om aktiwiteite in die provinsies waar te neem en daaroor verslag te doen, is ontleen aan 'n ander vroeëre stelsel: dié van die Akkadiese Ryk (2334-2083 vC). Sargon van Akkad (2334-2279 vC), die stigter van die ryk, het hierdie presiese stelsel ingestel om orde te handhaaf en opstand te voorkom.
Om die konsentrasie van mag te vermy, het elke satrap 'n koninklike sekretaris, wie se taak was om die sake van die staat waar te neem en ook om met die koning te kommunikeer.
Die Persiese regering het nog 'n polis by Akkad geleen. Om die konsentrasie van mag by een persoon alleen te vermy, het elke satrap 'n koninklike sekretaris gehad, wie se taak was om die sake van die staat waar te neem en ook om met die koning te kommunikeer. 'N Koninklike tesourier het ook saam met die satrap gewerk om die provinsiale winste te beskerm. Uiteindelik was die Garnisoenbevelvoerder in beheer van die militêre eenhede wat in die satrapie gestasioneer was en was slegs verantwoordelik vir die koning. Bykomende inspeksies is uitgevoer deur "Royal Inspectors" wat as die koning se oë en ore gedien het; hulle het volle gesag oor die satrapy se aangeleenthede en het slegs aan die koning geantwoord.
Dit lyk asof die koördinering van die keiserlike administrasie die verantwoordelikheid was van die kanseliers waarvan die hoofkwartier in Persepolis, Susa en Babilon was. Die belangrikste stede van die ryk, soos Bactria, Ecbatana, Sardis, Dascylium en Memphis, moes dus ook hul eie afdelings gehad het. Dit is belangrik om te noem dat burokratiese organisasie diep gewortel was in die Midde -Ooste en ook in die vroeëre dae van die ryk deur Kores en Cambyses gebruik is; Darius hervorm dit egter in ooreenstemming met die behoeftes van 'n gesentraliseerde ryk en die substate.
Darius het ook 'n nuwe geldstelsel bekendgestel wat bestaan ​​uit silwer muntstukke van 8 g en goue muntstukke wat 5,4 g weeg, wat ooreenstem met 20 silwer muntstukke. Die goue munte is "Dareiko" of darics genoem. Dit is egter belangrik om te noem dat die meeste vaklanders hul eie muntstukke geslaan het en hul eie geldstelsels saam met die nuwe stelsel wat deur Darius ingestel is, gebruik het.
Die nuwe aangepaste administrasie het ook gehelp om die handel te verbeter en veilige handelsroetes aan die vakmense te bied deur nuwe paaie te bou en die padnetwerke te verbeter. Nuwe manierstasies is dwarsdeur die ryk gebou, wat reisveiligheid bied, en gemagtigde reisigers het toestemming gegee om proviand en berge te teken. Hy het ook die geboue van kanale en ondergrondse waterweë geborg. Die keiserlike vloot het die see en die kus van die ryk veilig en vry van seerowers gehou en sodoende vrye handel tussen die satrapies aangemoedig.
Die vroeë Achaemenidiese konings, wat die Achaemenidiese Ryk en sy leerstellings gevorm het, het 'n aantal van hulle praktyke en administrasie op vroeëre burokratiese stelsels gebaseer. Waar hulle werklik van die vroeëre ryke verskil, was hul verdraagsaamheid en respek vir die oorwonne mense en hul kulturele praktyke en oortuigings.
Alle vrygebore inwoners van die Achaemenidiese ryk is beskou as onderdane van die Persiese koning. In sommige elemente van die ryk het daar egter heelwat verskillende vorme van politieke organisasie geheers (bv. Monargies, oligargies, aristokraties, demokraties en teokraties), en die heersers geniet outonomie in interne aangeleenthede. (Dandamayev, M., 631-632)
Dit was die Achaemenidiese deurbraak: duidelik verstaan ​​wat moontlik en uitvoerbaar was met 'n bestaande praktyk of stelsel en verstaan ​​watter aksies nodig was om die ryk doeltreffend te bestuur, terwyl die Achaemenidiese leer van verdraagsaamheid en respek gehandhaaf word.
Was die wette van die Achaemenidiese Ryk permanent en onveranderd?
In Ester 8: 8 en Daniël 6: 8 van die Heilige Bybel is die wette wat in hierdie verse genoem word, onderteken met die ring van die Persiese koning, wat beteken dat dit nie verander kan word nie.
Ek wil graag 'n paar historiese bewyse hê om dit te ondersteun: beteken dit dat wette in Achaemenidiese Persië permanent was en nooit herroep of herroep is nie?
Die Achaemenidiese Ryk het 'n administratiewe burokrasie gehad wat oor 45 satrapies geheers het, wat beteken provinsies van verskillende nasies. Dit was die gasheer vir die helfte van die hele wêreld se bevolking. U kan dus u vraag 'n bietjie beperk. Maar dit was 'n tradisie onder die Persiese elite om 'n sekere mate van vryheid aan die satrapies te bied. Een van die drie belangrikste satrapies langs die oostelike kus van die Middellandse See, en wat nou Levant bekend staan, is Yehuda Medinata genoem. In Aramees het dit die provinsie van die Jode bedoel. Die Achaemeneniede het die Jode finansiële en sosiaal-politieke vryhede gegee, net soos enige ander satrapie van die Ryk. Dit word weerspieël in Cyrus the Great 's -silinder wat by die British Museum gehou is, wat 'n universele verklaring van vryheid van godsdienste en etnisiteite toon. Een manier om so 'n guns aan 'n nasie te verleen, was om hulle toe te laat om hul eie tempels te bou, tot hul eie gode te bid en hul eie wette te beoefen. Solank daar jaarliks ​​hulde gebring word aan die hof van die koning en die oë en ore van die koning en toesig hou oor 'n satrapiese, billike toestand van die provinsie, sal die Achaemenids nie inmeng in sake van die nasies nie. In die geval van wette, is dit opmerklik dat die achaemenidiese wette nie permanent was nie. 'N Koning kon nuwe regulasies en wette opstel tydens sy hemelvaart. Soos Darius gedoen het na die dood van Kores, Smerdis en Cambyses II. Die wette wat deur 'n monarg gestel is, kon slegs deur dieselfde monarg of in die geval van sy dood, sy opvolger, omgekeer en herroep word. Let op dat Artaxerxes I en Artaxerxes II ongeveer 'n eeu agtereenvolgens oor die Achaemenidiese Ryk geheers het. Elkeen vir byna 40 vreemde jare. Dit beteken dat die wette in hul eie lewens metafories permanent was. Ek het nie veel Bybelse kennis van die gedeelte waarna u verwys nie, alhoewel ek van 'n Joodse agtergrond kom. Ek het 'n doktorsgraad in die geskiedenis en ek het verskeie boeke oor die Achaemenidiese ryk geskryf. Daar gaan die bron.
3 mees invloedryke gebeure uit die antieke geskiedenis
Deur die menslike geskiedenis heen het baie gebeure ons wêreld gevorm in die komplekse maas van etnisiteite, kulture en beskawings wat dit vandag is. Met dit gesê, laat ons kyk na 'n paar van die invloedrykste en belangrikste gebeurtenisse in ons spesiegeskiedenis op aarde.
1: Die ineenstorting van die Bronstydperk
Die ineenstorting van die Bronstydperk ' waarna geleerdes, argeoloë en historici verwys, is een van die belangrikste gebeurtenisse in die vroeë geskiedenis van die mens. Omstreeks 1200-1100 vC is elke ontwikkelde beskawing wat die oostelike Middellandse See en die Midde-Ooste omvat, getref deur 'n reeks natuurrampe, oorloë, hongersnood, rebellie en roemryke hordes, bekend as die "Sea People ".
Bogenoemde is een van die vele, maar heel waarskynlik, teorieë rakende die totale vernietiging van byna elke koninkryk of ryk in die streke met die uitsondering van Assirië.
Hierdie gebeurtenis het die menslike kulture van die Midde-Ooste 'n hele eeu lank teruggesit voordat aktiwiteite weer gesien is, kort nadat die immer ambisieuse Assiriërs hul ryk weer gevestig het in 'n suksesvolle poging om die grootste deel van die ontwikkelde wêreld te verower.
2: Opkoms van die Achaemenidiese Ryk
Na die val van die Neo-Assiriese Ryk in 609 VHJ, het die Mediaanse Ryk hom as die oorheersende mag gevestig, met die Neo-Babiloniese koninkryk as 'n goeie aanspraakmaker. Alhoewel die Median -ryk egter redelik magtig was, sou dit maklik in 550 vC aan die Persiese opstand toegegee word, maar die opstand sou die eerste ware Persiese staat tot stand bring danksy Cyrus ' The Great ' van Persis. Kores sou die hele pad na Babilon en Anatolië verower, terwyl sy seun en opvolger Cambyses Egipte en Ciprus sou verower. Die Achaemenidiese Ryk sou die wetenskap van administrasie bevorder en die standaard stel vir die administrasie van 'n ryk deur die implementering van satrapies.
Die Achaemenidiese Ryk was die grootste ryk van sy tyd en sou ongeveer 300 jaar lank duur tot die val van Alexander 'The Great ' in 330 vC. Die Achaemenidiese Ryk was so belangrik omdat dit 'n bestuurstelsel ingestel het wat tot vandag toe gebruik sou word, ander prestasies soos die byna volledige verwydering van slawerny sowel as geslagsgelykheid en geregtigheid vir almal. Dit is ook die moeite werd om te noem dat die Achaemenid 'n nasionale identiteit vir Ariërs geskep het, en dit sou later deur die Partiërs en Sassanids gevorm word.
3: Alexander die Grote se ryk
In 330 vC was Alexander III of 'The Great ' die koning (Basileus) van Masedonië, wat sy vader Phillip II opgevolg het. Alexander sou die geheel van die Achaemenidiese Ryk verower en sy administratiewe stelsel aanneem, sowel as om dele van Indië te verower. Alexander sou egter nie so belangrik wees nie, maar as gevolg van sy lang verowering van die bekende wêreld.Alexander 's Empire het slegs 11 jaar geduur, van 336-323 vC, en is deur sy generaals verdeel in die Seleukiden Ryk, die Ptolemaïese Koninkryk Egipte en die Koninkryk van Masedonië. Die nalatenskap van Alexander sou nie die vorm wees van 'n groot verowering of die prestasies van sy opvolgers nie, maar sy dieper kulturele impak op die lande wat hy geannekseer het. Hellenisme het in baie kulture tot in Wes -Indië gewortel.
Hierdie uitbreiding en verstewiging van die Hellenisme het net sterker geword hoe langer die opvolgerstate verduur het. Die gevolge kan gesien word met die Arsacid -dinastie van die Partiese Ryk/Koninkryk in Iran, waar Grieks 'n tyd lank in die hof gebruik is en algemeen onder die mense gebruik is. In Sirië en Klein-Asië was die teenwoordigheid van etniese Grieke massaal en het steeds gegroei en het eers 'n afname beleef na die Arabiese verowerings aan die einde van die 600 's CE.
Let daarop dat die Romeinse Ryk in 'n ander artikel genoem word.
1. Inleiding tot die Ou Nabye Ooste
1.1. Perse in die Ou Nabye Ooste
1.3. Administrasie en kultuurbeleid
1.4. Persiese teenwoordigheid in die Ryk
1.5 Godsdiens van die Perse
1.6 Achaemenidiese kuns en argitektuur
1.7. Achaemenidiese bouwerke
2.1. Gebied, nedersettings en keuse van perseel
2.2. Die terras en die konstruksie daarvan
2.5. Honderdkolom -saalkompleks (+11,50)
2.6. Paleise en ander strukture
2.9. Komplekse buite die terras
2.10. Konstruksie tegnieke
3. Argitektoniese morfologie en proporsies
3.1. Morfologie van Persepolitiese geboue
3.3. Afmetings van die Apadana
3.4. Verwysingsrooster van die terras
3.5. Ontwerpskema van fasades
4. Die konsep van monument
4.1. Persepolis as monument
4.2. Funksies van die Royal Terrace
5. Betekenis van inskripsies
5.1. Betekenis van skryf
5.4. Erfenis en kontinuïteit
6. Betekenis en simboliek
6.1. Betekenis van podium
6.2. Betekenis van vierkant
6.3. Betekenis van ontwerpskema
6.4. Betekenis van beeldhoukundige versiering
6.5. Simboliek en metafoor
6.8. Respek vir die verlede en antieke waarde
7. Argeologie en herstel
7.4. Hipotetiese rekonstruksies
7.5. Begin van sistematiese opgrawings
7.6. Herstel en bewaring
Hoe is ryke so groot soos die Romeinse of Mongoolse onderhou en as 'n enkele staat bestuur in 'n era toe kommunikasie met die verre maande maande sou duur?
Hierdie GIF het onlangs op r/all gekom en dit het my laat wonder oor die groot ryke van die verlede (Romeins, Mongools, Brits, ens.) En hoe dit toegedien, onderhou en uitgevoer word in 'n tyd voor telefone, vliegtuie en ander vervoermiddels en kommunikasie.
Hoe behou u 'n ryk in wese en voorkom dit dat dit fragmenteer as dit weke of maande 'n boodskap aan die goewerneurs en burokrate neem?
Om met die ryke te praat wat u genoem het (Romeins, Mongools, ens.) Dan bind ons dit weer saam.
Vrywaring: Stokperdjie -navorser, inligting is moontlik nie 100% nie - dit word graag reggestel!
Die eerste van die 'Persiese ryke ' was die Achaemenidiese Ryk onder Kores die Grote. Dit was een van die vroegste regte ampere en een van die grootste in die geskiedenis wat 5,5 miljoen KM 2 beslaan (ongeveer 3,7% van die totale landmassa op aarde).
In die besonder was dit 'n ryk wat ons nog nooit vantevore gesien het nie. Die Masedoniese Ryk het byna 200 jaar later naby sy grootte gekom, maar dit sou 400 jaar duur voordat ons 'n ryk kon sien wat die skaal van die Achaemenidiese Ryk (die Xiongnu -ryk omstreeks 176 vC) oortref.
Daar word as 'n paar hoofredes beskou dat die Achaemenidiese Ryk so suksesvol was:
1) Sterk plaaslike outonomie:
Een interessante aspek van die ryk van ɼyrus the Great ' was die mag wat hy aan plaaslike heersers verleen het. Cyrus het na homself verwys as die ' Shahanshah ' of 'King of Kings ' wat hom as 'n heerser van meer van die geassosieerde state (Pasargadae, Babylon, Susa en Ecbatana) geplaas het.
Elkeen van hierdie state het 'n 'satrap ' wat 'n goewerneur en vasaalkoning was; hulle werk was streeksadministrasie. Ander regeringslede sal plaaslik verslag doen by die satrap, insluitend die plaaslike militêre generaal en administratiewe rekordhouers. Dit is anders as ander modelle wat ons gesien het waar die pikbevel direk by die sentrale owerheid aanmeld. Dit het beteken dat streke redelik outonoom kon wees.
Dit lyk miskien teen die logika dat outonome streke tot 'n sterk ryk lei, maar dit stel hulle in staat om vinnig plaaslike probleme te hanteer sonder dat kommunikasie 'n probleem word.
2) Kulturele aanvaarding:
Een van die ander fassinerende dele van die Achaemenidiese Ryk was die aanvaarding daarvan van ander kulture en godsdienste. Waar baie ander ryke (soos die Romeinse ryk) kulture probeer assimileer, het die Achaemenidiese ryk streke wat dit verower het aangemoedig om hul praktyke voort te sit. Die Perse sou selfs sommige van hulle aanneem.
In Herodotus ' & quot; The Histories & quot, skryf die Griekse historikus oor die Persiese praktyke (I.135):
& quotMaar die Perse verwelkom meer as alle mense buitelandse gebruike. Hulle dra die mediane rok, dink dit mooier as hul eie, en die Egiptiese cuirass in die oorlog. Hulle luukse praktyke is van alle soorte en almal geleen& quot
Behalwe dat hierdie praktyke aangeneem is, was Kores baie gelowig. In sy besetting van Babilon het hy die Joodse volk wat onder Nebukadnesar gevange geneem is, bevry en hulle na Jerusalem laat terugkeer om hul tempel te herbou.
As ons kyk waarom die vroeë samelewings onder 'n los reël nie gebreek het nie, kan dit wees omdat mense 'n rede moet hê om op te staan ​​om te breek. As u onder 'n verdraagsame reël was, was daar waarskynlik ook geen rede nie.
3) The Roads en Royal Post (Hoofpunt)
Uiteindelik is die hoofrede dat ryke groot afstande kon bestuur sonder moderne kommunikasie, bloot omdat hulle steeds massakommunikasie gehad het.
Die Persiese ryk is bekend vir die Royal Road, 'n goed onderhoude ou snelweg wat die belangrikste provinsies van die Achaemenidiese ryk verbind het. Wikipedia Foto van die Royal Road
Die reis van Susa na Sardis (2699 myl/2699 km) het 90 dae te voet geduur, maar dit kon binne slegs 7 dae deur berede koeriers voltooi word. [Kia, Mehrdad (2016). Die Persiese Ryk: 'n historiese ensiklopedie - p. 127]
Alhoewel dit volgens die huidige kommunikasiemetodes nog steeds lank lyk, was dit ongelooflik vinnig vir die antieke wêreld. U kan 'n versoek terugstuur na die hoofstad vanaf die verste punt van die ryk en binne twee weke terugvoer ontvang. Vir die meeste kwessies was hierdie tydlyn heeltemal aanvaarbaar, aangesien die sterk plaaslike owerheid gewoonlik probleme gedurende die tyd kon hanteer.
Om 'n konteks te gee van hoe nuut dit was, nog 'n aanhaling uit Herodotus: History VIII. 98:
& quotDaar is niks in die wêreld wat vinniger reis as hierdie Persiese koeriers nie. Daar word gesê dat mans en perde langs die pad gestasioneer is, gelyk aan die aantal dae wat die reis neem - 'n man en 'n perd vir elke dag. Niks keer hierdie koeriers om hul toegelate verhoog in die vinnigste tyd te dek nie - nie sneeu, reën, hitte of duisternis nie.& quot
Die Royal Road en die vervoer daarvan het 'n baie bepalende punt vir die Achaemenidiese ryk geword en het selfs in hul kultuur ingesypel. In die boek & quotA History of The World in 100 Objects & quot; deur die Britse museumdirekteur, Neil MacGregor, dek hy die 'Oxus Chariot Model ', wat 'n goue model is van 'n wa wat vermoedelik 'n belangrike hooggeplaastes uit 'n Achaemenidiese staat is. (Miskien selfs een van die satrap, maar dit is meestal spekulasie).
As ons hierdie ingewikkelde stuk in goud sien, en die grootte van die hooggeplaaste teenoor die grootte van sy bestuurder, kan ons na hierdie tydperk kyk en verstaan ​​dat om met so 'n wa te reis 'n simbool van status en mag was. Dit was 'n groot verdeler, nie net binne-in die ryk nie, maar ook waarskynlik in hoe die ryk homself beskou in vergelyking met ander buite.
Terug na ons hoofvraag:
Vir die Achaemenidiese staat blyk dit dus dat vinnige paaie die primêre metode was om hul groot ryk te behou. Maar u vraag was gefokus op 'n paar ryke wat 'n bietjie later gekom het!
En wat van die Romeine?
Die antwoord blyk weereens paaie te wees.
Paaie was 'n integrale deel van die Romeinse Ryk, soveel dat hulle drie verskillende padaanwysings gehad het, afhangende van die tipe pad, die doel daarvan en wie dit geskep het.
Roman Roads strek ver oor hul ryk, en terwyl ek hulle nie reg laat geskied nie, was die paaie wat hulle gebou het, wat ek verstaan, ver vooruit en baie bepalend vir moderne infrastruktuur. U kan meer hieroor op Wikipedia lees: Roman Roads
Dit is opmerklik dat 'n deel van die Persiese koninklike pad naby Gordium blykbaar deur die Romeine beplan is. (The Campaign of 1955 at Gordion: Preliminary Report & quot American Journal of Archaeology 60.3 (July 1956): 249-266))
En die Mongole?
Van die ryke wat ons hieroor bespreek, is die een waarvan ek die minste weet, maar 'n paar punte val by my op.
1) Weereens paaie!
Die Mongole het elke 20KM langs hul handelsroetes gebou. Hierdie stasies het as beskerming op die handelsroete gedien, maar ook as 'n poskantoor waar koeriers boodskappe van stasie na stasie sou stuur. Dit lyk baie soos die Achaemenid Royal Road, en aangesien die Mongoolse handelsroete langs die beroemde 'Silk Road ' I was glo dit was 'n redelik moderne en onderhoude 'pad '.
Perde was veral die sleutel tot die Mongoolse ryk. Die Mongoolse perd is 'n kort, stewige en stewige perd wat bekend is vir sy uithouvermoë, sterkte en uithouvermoë. Alhoewel ek meen dat hulle nie in snelheid met ander perde vergelyk nie, lyk dit of hulle dit vergoed in hul vermoë om groot afstande met 'n swaar vrag af te lê. Dit blyk weer eens goed by te dra tot 'n ryk wat doeltreffend boodskappe en voorrade oor 'n groot afstand kan vervoer.
3) Verhuising van mense
Anders as die Perse, het die Mongole 'n ander manier gehad om mense te hanteer wat hulle verower het. Hulle sou mense verdeel op grond van hul vaardighede en hulle in ander stede verhuis. Ander wat geen vaardighede gehad het nie, het basies die opsie gekry om lojaliteit te bewys en by die Mongoolse weermag aan te sluit of om 'n menslike skild voor die Mongoolse weermag te wees.
Opstande vereis dat baie bekwame individue met dieselfde ideologie op dieselfde plek weerstand bied. As jy die mense verdeel en die ontroue uit die weg ruim, is dit regtig moeilik vir iemand om terug te veg.
Literatuur van die Achaemenidiese Persiese ryk
Ek het baie klassieke Griekse dinge gelees wat rondom die Persiese ryk geskryf is, maar niks daarin geskryf nie. Volgens wat ek aanlyn gelees het, blyk dit dat daar 'n enorme mate van oorlewing is. Kan iemand verduidelik waarom dit so is, aangesien die paar verduidelikings wat ek gesien het, swak lyk. Kan iemand my ook iets aanbeveel wat die moeite werd is om te lees van wat oorleef het?
Welkom by r/AskHistorians. Asseblief Lees ons reëls voordat u kommentaar lewer in hierdie gemeenskap. Verstaan ​​dat reëlbreuk -opmerkings verwyder word.
Ons bedank u vir u belangstelling hierin vraagen u geduld om te wag vir 'n diepgaande en omvattende antwoord wat tyd neem. Oorweeg asseblief Klik hier vir RemindMeBot, deur ons blaaieruitbreiding te gebruik, of om die weeklikse opsomming te kry. Intussen bevat ons Twitter, Facebook en Sunday Digest uitstekende inhoud wat reeds geskryf is!
Dit is 'n fout om die antieke Griekeland te gebruik as 'n basis vir watter soort literatuur u kan verwag. Die hoeveelheid geskrifte wat uit die tydperk bestaan, is nie net buitengewoon hoog nie, maar die stadstaat Athene is veral sterk oorverteenwoordig. Dit is nie net te danke aan merkwaardige produktiwiteit nie, maar ook as gevolg van 'n baie lang tradisie om hierdie spesifieke stel manuskripte na die Middeleeuse era te kopieer, waaruit ons manuskripte kom.
Die Lingua Franca van die Achaemenidiese Ryk was Aramees, en Elamiet is in sy kern baie gebruik. Die administratiewe (& ampc) dokumente wat oorleef, is byna uitsluitlik in hierdie tale. Dareios I het wel 'n skryfstelsel vir Ou -Persies geskep, maar dit is nie baie algemeen gebruik nie; dit word slegs getuig in koninklike inskripsies en 'n enkele tablet, vergeleke met ongeveer tien duisend tablette in Elamiet en Aramees. In watter mate ook al literatuur in die verskillende dele van die ryk geproduseer is, sou die oorheersing van Grieks na Alexander se verowerings 'n baie ernstige knelpunt vir die voortbestaan ​​daarvan gewees het.
Die Achaemenidiese Ryk was natuurlik 'n baie uiteenlopende en kosmopolitiese staat, en hoewel 'n mens miskien kan wys op die oorheersing van mondelinge tradisie in die Iraanse kultuur, maak dit die produksie van & quotliteratuur & quot soos ons daaraan dink minder waarskynlik (die Zoroastriese en meer algemeen Iraanse mondelinge tradisie dit blyk te floreer), beteken die groot grootte van die ryk dat daar 'n aansienlike hoeveelheid literêre werke daarin moes wees. Tog was dit werke wat in 'n spesifieke konteks geskryf is, vir 'n spesifieke gehoor, wat net nie gebly het nie relevant na die verskuiwende heersende klasse in die verskillende opvolgerstate na die Achaemenidiese Ryk, op die manier wat Griekse geskrifte van dieselfde tydperk gedoen het (of soos die Chinese literatuur in sy omgewing relevant bly).
Alhoewel dit aanloklik is om katastrofes voor te stel, soos dat Alexander Persepolis verantwoordelik verbrand het (let op dat Persepolis 'n groot landgoed was, nie 'n stad nie), is dit net nodig dat daar nie meer 'n ontspanningsklas of professionele klas is wat daarin belangstel nie kopieerwerke, sodat hulle vergeet kan word.
Kan iemand my ook iets aanbeveel wat die moeite werd is om te lees van wat oorleef het?
Kan u 'n bietjie meer spesifiek wees, dit is nie vir my duidelik wat u soek nie. Amelie Kuhrt 's Bronne -korps is baie uitgebreid as u na bronne oor die Achaemenids soek.
Ek gaan 'n bietjie uitbrei oor die afdeling Achaemenid van hierdie antwoord wat ek verlede week geskryf het.
Eerstens, waarom oorleef so min. Geleidelik in die 8-7de eeu vC, en vinnig vanaf die 5de eeu, het die skryfmedia begin verander. Sedert die vroegste spykerskrifrekords van die Sumeriërs, is geskrewe rekords op harde, anorganiese platforms gemaak. Vir permanente strukture - gewoonlik monumente of geboue - sou dit direk in klip beitel word. Vir kleiner, minder permanente of meer mobiele dokumente word dit op kleitablette ingeskryf. As dit slegs 'n korttermyn -dokument was, kan die klei nat gelaat word en skoongevee word as u klaar is. As iemand wou hê dat dieselfde dokument moet hou, moet hulle net die klei afvuur en verhard. Spykerskrif is rondom hierdie stelsel ontwikkel. Die komplekse stelsel van hoeklyne en wiggies was baie geskik vir 'n beitel en klip of 'n pen en tablet. Hulle was minder geskik om in ink geteken te word.
Geleidelik vanaf die 10-6de eeu v.G.J., toe vinnig in die 5de begin, het Aramees die lingua franca van die ou Nabye Ooste. Die verspreiding van die Achaemenidiese Ryk, wat 'n groter gebied onder een regering as ooit tevore geplaas het, het die proses versnel. Anders as die ander tale in die Persiese hartland in Wes -Iran en Mesopotamië, is Aramees geskryf met behulp van 'n alfabetiese skrif wat volgens die Fenisiese alfabet geskoei is, wat self afgelei is van 'n vroeëre Egiptiese voorganger. Net soos ander geskrifte wat uit Egipte ontwikkel het (naamlik hiërogliewe), was hierdie alfabetiese skrifte baie geskik om met ink op velle papirus te skryf. Dit het sy verspreiding oor die gebied gehelp omdat papirus baie goedkoop, maklik om te beweeg en wydverspreid was (ten minste teen die tyd van die Achaemenids). Dit was alles voordele bo klei en klip. Aramees self was ook makliker om te leer; dit het slegs 22 eenvoudige letters vereis, eerder as die honderde simbole van Mesopotamiese Akkadies of die Elamiet wat tradisioneel gebruik is om rekords in Persië self te hou.
Die probleem is dat papirus nie net organies is nie, maar 'n baie bros organiese medium. Buiten die droogste plekke, soos Egipte, kan dit eeue lank nie oorleef nie, wat nog te sê millennia. Die afweging vir die algemeen geriefliker vorm van kommunikasie was om elke paar dekades al die Aramese dokumente op nuwe papirus te herhaal. As iemand ophou kopieer, kan die dokument verlore gaan.
Dit bring my by die tweede groot rede dat Achaemenidiese dokumentasie nie oorleef het nie. Alexander die Grote en sy opvolgers. Na die Masedoniese verowering van die Persiese Ryk, het die Geco-Masedoniese opvolgerkonings geen prioriteit gehad of selfs 'n spesiale behoefte om Achaemenidiese rekords by te hou nie. Hulle was besig om hul eie nuwe stelsels te vestig. Hulle het 'n mate van infrastruktuur in plek gehou, maar het baie administrateurs vervang en hul eie rekords begin hou. Die grootste deel van die Achaemenidiese gebied was die eerste dekade of wat nadat Alexander dood is, in 'n toestand van wanorde of semi-anargie. Dit was baie tyd om die Achaemenidiese rekords af te sien, en in daardie tyd het die politieke mag van Persis en Elymais na Babylonië en Sirië verskuif. In hierdie tyd het baie Achaemenidiese kontinuïteit verlore gegaan, en die Seleukiede het nooit in Persiese tradisies gedompel soos die Partiërs uiteindelik sou doen nie. Daar was dus 'n halfeeu van die keiserlike regering wat Persië in die algemeen verwaarloos het. Dit is nie eens die groot argiewe van papirus ingesluit wat vermoedelik onmiddellik verlore was toe Alexander Persepolis verbrand het nie.
Daar is ook 'n beduidende kultuurverskil tussen die Achaemeniede en kulture wat deur Griek beïnvloed word, insluitend ons eie. Reeds in die 8-7de eeu vC met die Illiad het die Grieke 'n noemenswaardige passie ontwikkel om lang vertellings neer te skryf. Hierdie passie het begin met vroeë kroniekskrywers soos Hecataeus, maar regtig met Herodotus ontplof, en het gedraai na gebeure in die lewende geheue en die onlangse opgetekende geskiedenis. In die Persiese wêreld was dit 'n grootliks Griekse verskynsel. Die dinamiese verhaalstyl van skrywers soos Herodotus of Thucydides was beslis 'n Griekse innovasie. Dit was nie die geval in baie ander kulture nie; in die moderne weste is ons geneig om op 'n baie soortgelyke manier as die Grieke oor die geskiedenis te dink. Dit is 'n verhaal, 'n vertelling van gebeure in die verlede wat in detail op verskeie weergawes van dieselfde gebeurtenis gekontroleer is. Die meeste kulture in die streek het eenvoudig nie hul eie geskiedenis op hierdie terme benader nie.
In Mesopotamië, gedeeltelik as gevolg van die kompleksiteit van spykerskrif, is skryf meestal gebruik vir rekordhouding. Soms het dit historiese gebeure ingesluit, maar gewoonlik in die vorm van koninklike inskripsies ter herdenking van 'n oorwinning of seremonie of as kronieke. Die Babylonian Chronicles het die gebeurtenis van elke jaar tot in die Seleukiede tydperk opgeteken, maar was meer 'n katalogus van dinge wat gebeur het as 'n verhaalgeskiedenis. In Persië self is die situasie nog minder nuttig. Die geskiedenis is beslis onthou en oorgedra, en stories is vertel, maar nie (dink ons) op skrif nie. Persies is eers vir die eerste keer neergeskryf nadat die Achaemenids aan bewind was. Darius die Grote beweer selfs dat hy die eerste was wat 'n Iraanse (Ariese) taal neergeskryf het, en sover ons kan sien, was hy reg. Persiese geskiedenis vir die Perse self was dus grotendeels 'n mondelinge geskiedenis, buiten 'n paar belangrike gebeurtenisse wat in monumente opgeteken is. Aangesien Persis dus sy belangrikheid, sy tradisionele leierskap en sy relatiewe rykdom en gemak verloor het, is baie van die verhale van die Achaemenidiese tydperk nie meer vertel nie, en die wat vertel is, het so sterk met ander tradisies verbind dat dit byna onherkenbaar was .
Antieke Nabye Oosterse kuns. University of California Press, Berkeley, 1995. Curtis
, John en Nigel Tallis. Vergete Ryk: Die wêreld van antieke Persië . Exh.
kat . British Museum Press, Londen, 2005. Feldman, Marian. Diplomasie deur.
Skrywer: Horst Woldemar Janson
Uitgewer: Prentice Hall Press
Kyk na belangrike bewegings en kunstenaars en bespreek skilderye, beeldhouwerk, foto's en argitektuur.
Onthou u miskien die verhaal van King Canute en die getye? Canute was 'n keiser - hy het saamgestel wat algemeen bekend staan ​​as die Noordsee -ryk wat Engeland, Noorweë, Swede en Denemarke verenig en indirek 'n aansienlike gebied verder beheer.
Die datum is net na 1000 nC, wat lank gelede is, maar nie heeltemal wat normaalweg met 'oud' bedoel word nie.
Die verhaal is dat sy hofdienaars hom gevlei het tot op die punt dat hulle vir hom gesê het dat selfs die getye sy wil gehoorsaam. Hy laat sy troon afneem na die see en beveel dat die gety moet stop. Dit het nie die geval nie, en hy het die punt gemaak dat hy nie God is nie, maar slegs 'n koning.
Sien die Wikipedia -artikel oor Canute en die getye.
Kort antwoord: die vraag is waarskynlik oor die verhaal van King Canute en die getye, maar dit kan dit vermeng met verhale oor Xerxes en Caligula.
Lang antwoord Deel een: Canute.
Die verhaal van King Canute en die gety is 'n apokriewe staaltjie wat die vroomheid of nederigheid van King Canute the Great illustreer, wat in die 12de eeu deur Henry van Huntingdon opgeteken is.
In die verhaal demonstreer Canute aan sy vleiende hofdienaars dat hy geen beheer oor die elemente (die inkomende gety) het nie, en verduidelik dat sekulêre mag tevergeefs is in vergelyking met die oppermag van God. Daar word gereeld na die episode verwys in kontekste waar die nutteloosheid van 'probeer om die gety te stop' van 'n onverbiddelike gebeurtenis, maar gewoonlik 'n verkeerde voorstelling gee van Canute as die oortuiging dat hy bonatuurlike kragte het, terwyl die verhaal van Huntingdon in werklikheid die teenoorgestelde het.
Canute the Great het egter geleef van ongeveer 990 tot 12 November 1035, wat nie presies oud is as dit gedefinieer word soos voor die Middeleeue ongeveer 500 nC begin het nie.
En ten spyte van wat Mark Olson in sy antwoord gesê het:
Canute was 'n keiser - hy het saamgestel wat algemeen bekend staan ​​as die Noordsee -ryk wat Brittanje, Noorweë, Swede en Denemarke verenig en indirek 'n aansienlike gebied daar buite beheer het.
Canute was nie 'n keiser nie, en die sogenaamde "Noordsee-ryk" was nie 'n ryk nie.
Niemand kan 'n keiser wees nie, tensy hy beweer dat hy 'n keiser is, en om te beweer dat hy 'n keiser is, is nie genoeg om iemand eintlik 'n keiser te maak nie. Sover ek weet, het Canute nooit die titel van keiser gebruik nie, en dit is nie nodig om te bespreek of hy dit reg gedoen het nie
Die sogenaamde "Noordsee-ryk" is slegs 'n term wat deur moderne historici losweg gebruik word om verskillende lande te beskryf wat min of meer onafhanklik van mekaar was, maar wat in 'n persoonlike unie met dieselfde koning was.
Noordsee Ryk en Anglo-Skandinawiese Ryk is terme wat historici gebruik om na die persoonlike vereniging van die koninkryke van Engeland, Denemarke [en] en soms Noorweë vir die grootste deel van die tydperk tussen 1013 en 1042 teen die einde van die Vikingtyd te verwys. Hierdie kortstondige Noorse-beheerde ryk was 'n thalassokrasie, waarvan die komponente slegs verbind en afhanklik was van die see.
Die eerste koning wat al drie koninkryke verenig het, was Sweyn Forkbeard, koning van Denemarke sedert 986 en van Noorweë sedert 1000, toe hy Engeland in 1013 verower het. Hy sterf die volgende jaar en sy koninkryk is verdeeld. Sy seun Cnut die Grote verower Engeland in 1016, Denemarke in 1018 en Noorweë in 1028. Hy sterf in 1035 en sy koninkryk word weer verdeel, maar sy opvolger in Denemarke, Harthacnut, erf Engeland in 1040 en regeer dit tot sy dood. Op die hoogtepunt van sy mag, toe Cnut al drie koninkryke regeer (1028–1035), was hy die magtigste heerser in Wes -Europa na die Heilige Romeinse keiser. [B]
Die Latynse woord imperium het twee betekenisse gehad:
1) Die gesag van 'n Romeinse landdros oor die hele Romeinse staat, of oor sy beperkte provinsie of heerskappy.
2) Die hele Romeinse republiek of ryk. Gedurende die tyd van die Romeinse Ryk het die keiser meerderwaardig geword imperium oor alle provinsiale goewerneurs in die Ryk, wat hom die goewerneur van oral maak. Aangesien die Romeine beweer het dat hy die regmatige heersers van oral was, het die keiser dus beweer dat hy die regmatige heerser van oral was.
Middeleeuse skrywers kon dus die woord gebruik imperium om 'n provinsie of die hele Romeinse Ryk te beteken.
In die tyd van Canute 990-1035 was die enigste keisers die Heilige Romeinse keisers, Otto III, Henry II en Conrad II, en die oostelike Romeinse keisers Basil II, Konstantyn VIII, Romanus II en Michael IV. In die nie-Europese beskawing het keiserekwivalente die heersende rykeekwivalente ingesluit: Abbasid-kaliefs al-Qadir en al-Qa'imh, Fatamid Calips al-Hakim en Az-Zahir, en ongeveer 15 kort regerende kaliefe in Spanje, Huangdi's van die Liao-dinastie Shengzong en Xingzong, Huangdis van die Song -dinastie Zhenzong en Renzong, en miskien 'n paar ander.
Trouens, op daardie tydstip was die konings van Denemarke gewoonlik vasale van die Heilige Romeinse keisers, so Canute was moontlik 'n vasaal van die keiser en sy koninkryke, deel van die Heilige Romeinse Ryk.
Lang antwoord Deel twee: Xerxes.
Toe hy woedend was, het die Achaemenidiese Persiese koning Xerxes I nie die toediening van lyfstraf beperk tot die lewering van voorwerpe nie. Tydens die tweede Persiese inval in Griekeland in 480 v.C. is die pont brûe wat sy leëringenieurs regoor die Dardanelle gelê het, deur 'n storm verwoes. In frustrasie het Xerxes ek beroemd "teruggekap" deur soldate met 300 wimpers in die waters van die reguit self te laat waai!
Xerxes se pontonbrue is in 480 v.C. gebou tydens die tweede Persiese inval in Griekeland op bevel van Xerxes I van Persië met die oog op die leër van Xerxes om die Hellespont (die huidige Dardanelle) van Asië na Thracië te deurkruis, dan ook beheer deur Persië (in die Europese deel van die moderne Turkye) .1
Die brûe is deur die antieke Griekse historikus Herodotus in sy geskiedenis beskryf, maar min ander bewyse bevestig Herodotus se verhaal in hierdie opsig. Die meeste moderne historici aanvaar die bou van die brûe as sodanig, maar feitlik alle besonderhede wat deur Herodotus verband hou, is onderhewig aan twyfel en bespreking.
Die verhaal om die Hellespont as straf te verslaan, kan dus vals wees.
Xerxes het nie die titel van keiser gebruik nie, wat nog nie uitgevind is nie. Sy titel was in plaas daarvan "The Great King, the King of Kings, the King of Lands and Peoples, the King of the World". En hoewel groot koning en koning van konings en koning van lande en volke nie noodwendig gelyk is aan keiser nie en gewoonlik nie, is koning van die wêreld (of van die heelal) gelykstaande aan keiser.
Na my mening is slegs Romeinse keisers ware keisers. Maar die Persiese Ryk onder die Achaemenidiese dinastie was beslis 'n keersekwivalent, wat Xerxes 'n keiserekwivalent gemaak het.
Lang antwoord Deel drie: Caligula.
'N Beroemde verhaal van "waansin van Caligula" wat deur ou skrywers vertel word, waaronder Suetonius in Lewe van die twaalf keisers, Life of Caligula, hoofstuk 46:
Uiteindelik, asof hy van plan was om die oorlog tot 'n einde te bring, het hy 'n geveg opgestel aan die oewer van die Oseaan, sy ballistas80 en ander artillerie gereël en toe niemand weet of hom kan voorstel wat hy gaan doen nie, het hy skielik beveel hulle om skulpe bymekaar te maak en hul helms en voue van hul toga te vul, en noem hulle "buit van die oseaan, vanweë die Capitol en Palatine." As 'n monument vir sy oorwinning het hy 'n hoë toring opgerig, waaruit daar snags ligte sou skyn om die loop van skepe te lei, soos uit die Pharos.81 Dan beloof hy die soldate 'n fooi van honderd denarii elk, asof hy hy het 'n ongekende vrymoedigheid getoon, en gesê: 'Gaan gelukkig, gaan ryk.'
Dit is 'n baie vreemde verhaal en niemand weet hoe waar dit is nie. Die vuurtoring kon gebou gewees het om vreedsame handel met Brittanje te bevorder en/of skepe te begelei tydens 'n beplande inval in Brittanje.
En moontlik om skulpe uit die see te versamel, kan oorweeg word om die Engelse kanaal te straf omdat hy tussen Caligula en sy beweerde beplande inval in Brittanje gestaan ​​het.
Dit lyk asof daar 'n noordelike veldtog na Britannia was wat afgebreek is.  Hierdie veldtog word bespot deur antieke historici met berigte oor Galliërs wat tydens sy triomf as Germaanse stamgenote geklee was en Romeinse troepe beveel om skulpe as "buit van die see" te versamel.  Die paar primêre bronne verskil oor wat presies gebeur het. Moderne historici het talle teorieë aangevoer in 'n poging om hierdie aksies te verduidelik. Hierdie reis na die Engelse Kanaal kon bloot 'n opleidings- en verkenningsmissie gewees het.  Die missie was moontlik om die oorgawe van die Britse hoofman Adminius te aanvaar. 
Nog 'n 'waansin van Caligula' verhaal wat deur ou skrywers vertel is, waaronder Suetonius in hoofstuk 19:
Daarbenewens bedink hy 'n nuwe en ongeëwenaarde soort kompetisie, want hy oorbrug die gaping tussen Baiae en die mol by Puteoli, 'n afstand van ongeveer ses en dertig honderd tree, 29 deur handelskepe van alle kante bymekaar te bring en in 'n 'n dubbele lyn, daarna is 'n hoop aarde op hulle opgehoop en gevorm soos die Appian Way. 2 Oor hierdie brug het hy twee opeenvolgende dae heen en weer gery, die eerste dag op 'n p433 gevange perd, self pragtig in 'n kroon van eikehoutblare, 'n gesp, 'n swaard en 'n kleed van goud op die tweede, in die rok van 'n strydwa in 'n motor getrek deur 'n paar beroemde perde, met 'n seuntjie met die naam Dareus, een van die gyselaars uit Parthia, bygewoon deur die hele praetoriaanse wag en 'n geselskap van sy vriende in Galliese waens. 3 Ek weet dat baie mense vermoed het dat Gaius hierdie soort brug bedink het in wedywering van Xerxes, wat nie veel bewondering opgewonde gemaak het deur die veel smaller Hellespont -ander te oorbrug nie, dat dit vrees in Duitsland en Brittanje, waarop hy ontwerpe gehad het, sou aanwakker deur die roem van 'n paar wonderlike werk. Maar toe ek 'n seuntjie was, het ek my oupa hoor sê dat die rede vir die werk, soos onthul deur die vertroulike hofdienaars van die keiser, was dat die astroloog Thrasyllus aan Tiberius verklaar het, toe hy bekommerd was oor sy opvolger en neig na syne. natuurlike kleinseun, 30 dat Gaius geen kans meer gehad het om keiser te word as om met perde oor die Baiae -kloof te ry nie.
Hierdie verhaal kan ook geïnterpreteer word as Caligula wat waansinnig heerskappy oor die oseane beweer deur diegene wat hom as kranksinnig wil voorstel.
Om op te som, onthou user3794648 waarskynlik die verhaal van Canute en die getye, moontlik vermeng met verhale oor Xerxes en Caligula.
Kontinuïteit van Ryk (?). Assirië, Media, Persië. Verrigtinge van die Internasionale Vergadering in Padua, 26-28 April 2001. Geskiedenis van die Ou Nabye Ooste. Monografieë, V.
Antieke Mesopotamië het 'n lang, vooraanstaande en baie geruite geskiedenis gehad. Die algemene patroon was vir 'n groot kulturele kontinuïteit, soos getuig van die gebruik om spykerskrifte op kleitablette te skryf, 'n tradisie wat meer as 3000 jaar lank bestaan ​​het, te midde van groot politieke diskontinuïteit. Verskeie etniese groepe en politieke instellings het gekom en gegaan, waarvan daar nooit weer van gehoor sou word nie. In die derde millennium vC was die belangrikste historiese en taalkundige verdeling tussen die Sumeriërs, wat 'n taal van nog onbekende taalkundige verwantskappe gepraat het, en die Akkadiërs, wat 'n Oos -Semitiese taal gepraat het. Ongeveer 2000 v.C. het albei hierdie tale opgehou om te lewe, gesproke tale en Mesopotamië is oorgeneem deur verskillende groepe wat dialekte van Wes -Semities praat. Die twee belangrikste groepe was die Assiriërs in die noorde, gesentreer rondom die stad Assur, hul politieke en kultus sentrum, en die Babiloniërs in die suide, met hul belangrikste stedelike sentrum in Babilon.
Geskiedkundiges erken drie belangrike tydperke van die Assiriese politieke eenheid: Ou-Assiriër (ongeveer 2000-1750), Middel-Assiriër (ongeveer 1450-1100) en Neo-Assiriër (ongeveer 900-600 v.C.). 'N Soortgelyke patroon bestaan ​​vir Babilonië: Ou Babiloniërs (ongeveer 1900-1600), Middel-Babiloniërs (1450-1200) en Neo-Babiloniërs (ongeveer 650-539 vC). Dit alles het tot 'n einde gekom met die skouspelagtige opkoms van Persië in die middel van die sesde eeu vC. Onder leiding van Kores II (die Grote), wat beweer het dat hy afstam van 'n skaduryke voorouer met die naam Achaemenes, verower Kores die Mede (ongeveer 550), die Lydiërs (547-546) en die Babiloniërs (539 v.C.) en stig 'n Achaemenidiese Ryk wat geduur het tot die verowerings van Alexander die Grote. Assirië is reeds in die laat sewende eeu vC vernietig deur 'n koalisie van Mede en Babiloniërs.
Kores het die grootste ryk geskep wat die wêreld nog ooit gesien het, maar hy was ook die leier van 'n nuwe taalgroep wat 'n Indo-Europese taal praat wat bekend staan ​​as Oud-Persies, 'n taal met 'n nabye verwantskap met antieke Grieks en wat tot 'n mate deur baie bekend is. Atheners uit die vyfde eeu (soos ons kan sien uit die komedies van Aristofanes). Maar vir administrasie het die Perse gebruik gemaak van Aramees, net soos die Assiriërs voor hulle, op leer of papirus geskryf en met 'n alfabetiese skrif. Daar was in werklikheid baie noue parallelle tussen Persiese en Assiriese administrasie, politieke ideologie en artistieke ikonografie. Maar hoe sou sulke parallelle verduidelik moet word, aangesien die Assiriërs in die laat sewende eeu feitlik van die aarde afgevee is en die Perse nuwelinge was wat hulle eers in die derde kwartaal van die Ou -Ooste gevestig het sesde eeu, ongeveer drie geslagte na die val van Assirië?
Om hierdie verskynsel te verduidelik, het moderne historici Herodotus gevolg deur groot aandag te skenk aan 'n mediane ryk, een wat Assirië gevolg het en die kulturele skakel tussen Assirië en Persië gelewer het. Maar wat weet ons werklik van hierdie Mediaanse Ryk, afgesien van die boeiende verslag wat Herodotus in die eerste boek van sy Geskiedenis gee? En watter bronne het Herodotus vir sy medikos -logo's gehad? Kan ons werklik praat oor die kontinuïteit van die ryk in die middel van die eerste millennium vC?
Om hierdie vrae te beantwoord, het 'n groep besorgde geleerdes besluit om die konferensie in Padua, Italië, in April 2001 te reël. Nou, slegs twee jaar later, het ons die gepubliseerde Verrigtinge van hierdie internasionale vergadering, onder redaksie van 'n Italianer, Engelsman onderrig in Duitsland, en 'n Oostenrykse. Ek kan aan die begin sê dat dit een van die beste, interessantste en uitdagendste konferensiebundels is wat ek nog ooit gelees het. Padua in April 2001 was 'n konferensie met 'n werklike doel, 'n fokus, 'n vergadering wat belê is omdat daar belangrike vrae beantwoord moes word en dit blyk die tyd te wees om te sien watter antwoorde geformuleer kan word. Hoekom? Omdat daar gedurende die tweede helfte van die twintigste eeu groot vordering gemaak is met die ernstige studie van alle periodes van die geskiedenis van antieke Mesopotamië, maar veral van die Neo-Assiriese tydperk.
Baie van hierdie vordering is behaal danksy verskeie langafstand internasionale navorsingsprojekte. Trots op die plek moet gaan na die CAD, die Chicago Assyrian Dictionary, geredigeer by die Oriental Institute of the University of Chicago. Die eerste bundel verskyn in 1956 en met meer as twintig massiewe volumes is die projek nou aan die einde. Ek twyfel of ons ooit weer so iets sal sien. Ons kan nou die betekenis van woorde in alle tekste uit alle periodes bepaal met 'n vertroue wat nooit in die verlede moontlik was nie.
Die volgende van belang was die RIM -projek, die Royal Inscriptions of Mesopotamia, geredigeer aan die Universiteit van Toronto, waarvan die eerste deel in 1987 verskyn het. RIM is besig met die verskaffing van teks en vertaling vir al ons basiese historiese tekste. Dit bied die moere en boute vir die studie van die geskiedenis van Mesopotamië. Dit verteenwoordig iets soos 'n "Loeb Library " vir die ou Nabye Ooste, maar op 'n baie meer uitgebreide skaal. Dit is nodig omdat die probleme by die redigering van spykerskriftekste soveel groter is as die probleme van enige klassieke geleerde wat met Griekse of Latynse tekste werk. Dan is daar die SAL, die Staatsargief van Assirië, 'n projek aan die Universiteit van Helsinki (Finland) wat daarop gemik is om allerhande tekste wat gedurende die Neo-Assiriese tydperk geproduseer is, te redigeer. Simo Parpola, die stigter en dryfveer agter hierdie projek, het Helsinki vandag die sentrum gemaak vir alle Neo-Assiriese navorsing ter wêreld. Die eerste deel van die SAL verskyn in 1987 en nou, na ongeveer 15 volumes in hierdie basiese reeks tekste in transkripsie en vertaling, het ons ook ten minste 12 volumes in die reeks bekend as Staatsargief van Assiriese Studies sowel as volumes in die staat Archives of Assyria Cuneiform Texts, the Prosopography of the Assyrian Empire, and the journal State Archives of Assyria Bulletin.
Dit hoef geen verrassing te wees om te verneem dat hierdie massa nuwe materiaal gelei het tot drastiese hersienings van byna alles wat ons al van antieke Mesopotamië geweet het nie. Ek het in detail hierop ingegaan, want dit is belangrik dat klassieke geleerdes die swaar gewonne vordering wat die afgelope dekades gemaak is, waardeer. Diegene wat skryf oor die Nabye Oosterse invloed op die Argaïese Griekeland en oor die "Orientaliseringsperiode " in antieke Griekse kuns en argeologie, sal ontdek dat daar baie is om te leer.
Vir die studie van die Persiese Ryk was die belangrikste ontwikkeling die afgelope paar jaar die reeks jaarlikse werkswinkels oor Achaemenidiese geskiedenis, gereël deur Heleen Sancisi-Weerdenburg. Die eerste bundel Proceedings verskyn in 1987, maar volume XIII, gepubliseer in 2003, is 'n bundel opstelle wat gepubliseer is ter nagedagtenis aan die ontslape stigter en redakteur van die reeks wat in Mei 2000 op 56 -jarige ouderdom gesterf het. Feitlik alles wat oor die Persiese Ryk gesê kan word, is te vinde in die massiewe geskiedenis van Pierre Briant, wat eers in 1996 in Frans gepubliseer is en in 2002 in 'n Engelse vertaling. Dit is 'n monumentale werk in elke sin van die woord, maar dit moet toegegee word dat dit ook 'n geskiedenis is wat byna geheel en al gebaseer is op klassieke bronne. Toekomstige vordering in die Achaemenidiese geskiedenis kom van geleerdes wat bereid is (en in staat is) om die ontsaglike taak te aanvaar om die ongelooflike ryk bronmateriaal wat in Neo-Babiloniese en Neo-Elamiet geskryf is, te gebruik. Een van die eerste klassieke geleerdes wat hierdie feit erken het, was wyle David Lewis.
Wat die volume onder oë gehad het, is om 'n uitgebreide inleiding te gee tot alles wat ons oor antieke Mesopotamië geleer het op grond van al die onlangse werk wat hierbo beskryf is. Vir die klassieke geleerde wat op soek is na 'n betroubare weergawe van die wêreld van die ou Nabye Ooste (insluitend Iran, maar Egipte uitgesluit), soos beskryf deur Herodotus en Xenophon, is dit die plek om te begin. Ek sou inderdaad sê dat elke klassieke geleerde, wat nou besig is met die lees en onderrig van die tekste van Herodotus en Xenophon, 'n afskrif van hierdie bundel byderhand moet hou. Is dit eenvoudig nie meer moontlik om die Anabasis van Xenophon te lees sonder konstante verwysing na die koerant deur Christopher Tulpin nie?
Waarom dan die vraagteken in die titel? In die voorlopige aankondigings vir hierdie konferensie was daar geen vraagteken nie. Na die konferensie was dit wenslik om een ​​by te voeg. Die rede was die ontwykende Mede. Een van die hoofdoelwitte van die konferensie was om die geleerdes met die meeste kennis oor antieke media bymekaar te bring, diegene wat veldwerk gedoen het in lande wat normaalweg deel uitmaak van die Median -ryk. 'N Spesiale poging is aangewend om geleerdes wat opgrawings uitgevoer het op plekke wat as Mediane beskou is, op te neem, dit wil sê deur die Mede in die sewende en sesde eeu vC beset is: Hamadan (antieke Ecbatana), Nush-i Jan en Godin Tepe (wat vorm staan ​​bekend as die "Median Triangle "). 'N Sentrale doelwit van die konferensie was om alle deelnemers te oorreed om 'n ernstige poging aan te wend om hul argumente op sowel die tekstuele as die argeologiese bewyse te baseer. Filologie en opgrawing sou saamgevoeg word om die werklikheid van die mediane kultuur en die historiese konteks van die mediaanryk aan die lig te bring.
Om 'n idee te gee van die inhoud van hierdie bundel, wil ek eenvoudig die skrywer en titel van 'n seleksie van die artikels daarin bevat: M. Liverani, "The Rise and Fall of Media " M. Roaf, &# 8220The Median Dark Age " R. Schmitt, "Die Sprache der Meder - eine grosse Unbekannte " J. Reade, " Waarom het die Mede Assirië binnegeval? " J. Curtis, "Die Assiriese hartland in die tydperk 612-539 vC " D. Stronach, "Onafhanklike media: argeologiese aantekeninge uit die vaderland " R. Rollinger, " Die westelike uitbreiding van die mediaan "empire ": 'n herondersoek ". Die koerant van Stronach verdien spesiale aandag omdat hy verslag doen oor onlangse opgrawings wat deur plaaslike Iraanse argeoloë uitgevoer is, veral op die plek van Hamadan, antieke Ekbatana. Hierdie opgrawings word ook behandel in 'n bydrae deur die graafmachine self, Mohammad Rahim Sarraf. Voordat hierdie bundel verskyn het, is hierdie opgrawings slegs in Persies bespreek, in publikasies wat nie buite Iran beskikbaar was nie.
Ek glo dat dit billik is om te sê dat voor die konferensie geen deelnemer die idee gehad het hoe moeilik dit sou wees om die Meders neer te pen nie. Die mate van woede wat hierdie situasie veroorsaak het, blyk duidelik uit die toon van baie van die gepubliseerde tekste. Michael Roaf moet byvoorbeeld tot die gevolgtrekking kom dat hierdie opname van die getuienis, beide tekstuele en argeologiese vir Media tussen 612 en 550 vC, byna niks onthul het nie. Media in die eerste helfte van die sesde eeu is 'n Dark Age " (p. 19). John Curtis betreur dat daar aan die begin erken moet word dat daar nie die geringste argeologiese aanduiding is van 'n mediane teenwoordigheid in Assirië na 612 vC nie (p. 165), en dit is natuurlik die tydperk waarvoor die Mede was veronderstel om 'n kontinuïteit en 8221 te verskaf.
Wat van die mediaanstaat wat ons altyd aanvaar het, na aanleiding van Herodotus en die Babiloniese kroniek, die sentrale rol gespeel het in die vernietiging van die Assiriese ryk aan die einde van die sewende eeu vC? David Stronach, wat beslis meer weet oor die Mede as enige ander lewende geleerde, verklaar vroeg in sy opstel dat dit genoeg kan wees om te beweer dat daar eenvoudig geen goeie gronde is om die bestaan ​​van 'n kragtige , aparte en verenigde mediaanryk op enige datum, aansienlik voor 615 vC " (p. 234). 'N Versigtige, baie noukeurig geformuleerde verklaring van 'n geleerde wat al te goed die verraderlike grond onder sy voete besef.
Sommige van sy kollegas moet aandag gee. In onlangse jare het Geoffrey Summers, graafmachine van die versterkte terrein van Kerkenes Dag, noord van Kayseri, vir sy werf aangevoer as 'n bewys van die teenwoordigheid van 'n mediaanryk in die ooste van Anatolië. Christopher Tuplin, een van die belangrikste bydraers tot die bundel wat hier ondersoek word, kom sterk ten gunste van hierdie identifisering (bl. 354). Ander bydraers, veral Robert Rollinger (p. 321-326) en David Stronach (p. 248) neem ernstige uitsondering op al die argumente van Summers ', insluitend dié wat verband hou met die beroemde verduistering van 585 vC, wat Thales onmoontlik kon voorspel het en wat in elk geval nie sigbaar was vanaf Sentraal -Anatolië nie (waarvoor Mosshammer 1981 sien).
Kan hierdie probleem op ander maniere benader word? In 1962 publiseer Richard Barnett, destyds Bewaarder van Westerse Asiatiese Oudhede in die British Museum, 'n artikel oor "Median Art ", waarin al die voorwerpe wat volgens hom die materiële kultuur van die ou Meders verteenwoordig, bymekaarkom. In 'n artikel uit 1987 oor "Median Art and Medizing Scholarship " het Oscar White Muscarella getoon dat nie een van die voorwerpe wat Barnett gelys het 'n uitgebreide konteks het nie. Hulle kom almal uit die oudheidsmark en was van twyfelagtige egtheid. Hulle is verklaar omdat hulle blykbaar nie tot die kuns van Achaemenidiese Persië behoort nie. Hulle kon nie 'n veilige kulturele en historiese konteks kry nie, en moet dus die kuns van die ontwykende Meders verteenwoordig.
Niks kan die "Black Hole " wat hierdie konferensie so hard probeer het, illustreer nie (met 'n noemenswaardige gebrek aan sukses). Dit is die lot van die Mede, wat kuns en ikonografie betref, om voorgestel te word deur voorwerpe wat onwettig opgegrawe is en dus deur twyfelagtige egtheid. Hierdie probleem het weer na vore gekom as gevolg van 'n vloed van voorwerpe wat in die 1990's op die kunsmark gekom het, wat almal gesê het dat hulle uit 'n grot in die weste van Iran, die 'Western ' -grot of die Kalmakarra kom Cave (sien Souren Melikian, "Cultural Ecology: Saving the Past, Debate Rages over Antiquities, " International Herald Tribune 10-11 January 1998, p. 7). Dit het gou duidelik geword dat baie stukke uit hierdie grot eintlik moderne vervalsings was. Wat nog meer ontstellend is, is dat 'n aantal 'Cave '-voorwerpe met spykerskrifte in kortskrif, in Neo-Assiriese en Neo-Elamiet sowel as alfabetiese inskripsies in Aramees ingeskryf is. Hierdie materiaal word in detail deur Wouter Henkelman behandel in sy bydrae tot hierdie konferensiebundel.
Is dinge so erg soos dit lyk? Het valsers nou die kuns om in spykerskrif te skryf bemeester? Is dit toevallig dat Bybelwetenskaplikes nou probeer besluit of 'n monumentale klipopskrif eintlik 'n koninklike inskripsie is van Yehoash, die seun van Ahasia, wat as koning van Juda regeer het van 835-801 vC, en sy herstelwerk aan die tempel van Salomo opneem 'n uitgebreide moderne vervalsing. Is dit in Bybelse Hebreeus geskryf of in 'n pastiche van Bybelse en Moderne Hebreeus? Hierdie klipopskrif is nie 'n geïsoleerde produk nie, aangesien talle ingeskrewe seëls of bullae en ingeskrewe ostraca die afgelope jare aan die lig gekom het, waarvan baie die name dra van mense wat prominent is in die Hebreeuse Bybel. Byna al hierdie materiaal kom uit die versameling van 'n enkele oudheidshandelaar in Londen (sien agtergrond Hershel Shanks, "Edom or Adam? New Reading Bolsters Case for Jehoash Tablet, " Biblical Archaeology Review 30/4 (2004) 46 -55).
Geleerdes wat probeer om die tydperk van die Ystertydperk in die Midde -Ooste te bestudeer, moet nou die probleem van die onderskeid tussen ware historiese dokumente uit die Ystertydperk en voorwerpe wat slegs van die Ystertydperk blyk te wees, die hoof bied. Museum-kurators het altyd beweer dat hulle die verskil kan onderskei, maar wat dit werklik beteken, is dat hulle die voor die hand liggende vervalsings en selfs die nie-voor-die-hand-liggende kan kies, maar die baie goeie vervalsings word onopgemerk en beland in die museums van die wêreld. Dit geld vir elke groot museum, sonder uitsondering. Die vroeë Ystertydperk, Wes -Iran, was nog altyd 'n gunsteling speelplek vir vakmanne met werklike vaardigheid en kreatiewe verbeelding. Dit is die rede waarom Median argeologie so 'n gemors is.
Dit was vroeër die doel om die kenners te dwaas, maar nou is dit nog belangriker om aan die welgestelde versamelaars te verkoop, individue wat bereid is om ernstige bedrae geld te betaal vir pragtige antieke kunswerke, veral as dit blyk dat dit 'n werklike historiese werk is. waarde, dit wil sê, dit is ingeskryf. Die stygende markprys is die belangrikste faktor in beide die hoeveelheid en die kwaliteit van die voorwerpe wat nou op die oudheidsmark te koop aangebied word. Volgens die New York Times (van 23 Februarie 2004, bl. A13) het Paula Cussi, wat beide 'n versamelaar en 'n kurator van die Metropolitan Museum of Art is, $ 950 000 betaal vir 'n pragtige silwer riton in die vorm van 'n griffioen, byna seker uit die Kalmakarra -grot. 'N Pragtige silwer beker met vergulde versiering van lotusknoppe en met 'n spykerskrif met opskrif "Ampirish, koning van Samati, seun van Dabala ", verkoop op 'n veiling te Bonhams in Londen (op 14 Mei 2003) vir 950.000 pond sterling. Teen vandag se wisselkoerse is dit $ 1,738,500. Is dit onder sulke omstandighede verbasend dat die vraag aan die vraag voldoen?
Hierdie silwer beker kom byna seker uit die Kalmakarra -grot. Daar word beweer dat dit 'n pre-Achaemenidiese datum is, en dit beteken gewoonlik 'Median', maar wat is die historiese waarde van so 'n voorwerp? Dit is moeilik om te argumenteer met Michael Roaf, wat sê oor bevindings uit die Kalmakarra -opgaardam dat die moontlikheid dat dit moderne is, vervals is dat hul datering en oorsprong so onduidelik is dat dit nie as bewys kan dien vir die artistieke produkte van die Mediaan tydperk " (p. 21). Ons begin eers die omvang van die probleme wat ons nou ondervind, waardeer. Ek het geen idee wat die Miho Museum in Shigaraki, Kyoto (Japan) betaal het vir die " Ashurbanipal beker ", in baie opsigte die merkwaardigste van al die stukke wat uit die Kalmakarra -grot kom, maar dit is veilig om te sê dat slegs hierdie museum sou so 'n verkryging kon bekostig. In die verlede sou hierdie silwer beker met vergulde versiering sonder twyfel as 'n ware voorwerp van groot historiese waarde aanvaar gewees het. Die vooraanstaande kunshistorikus dr. Erika Bleibtreu, van die Institute for Oriental Studies aan die Universiteit van Wene, het 'n hele monografie gewy wat in 1999 gepubliseer is, aan die beker. Die beker het sowel Neo-Assiriese as Neo-Elamitiese graftekste, en teken in 'n reeks registers wat om die liggaam van die beker loop, die oorwinning van Ashurbanipal oor Ummanaldas, koning van Elam, met behulp van 'n ikonografiese rangskikking met 130 ingesnyde figure. Dit is maklik om te sien waarom die ontdekking van hierdie voorwerp soveel opwinding veroorsaak het op die gebied van Neo-Assiriese studies.
Toe begin twyfel intree. Was dit eg (maar hoe kan so 'n ingewikkelde artefak nie eg wees nie)? Wat is die ware historiese waarde van so 'n voorwerp, een wat onder sulke twyfelagtige omstandighede aan die lig gekom het, net om te beland in 'n museum wat bekend is vir sy voorliefde vir die aankoop van spoggerige artefakte van twyfelagtige egtheid? Dit is natuurlik my eie mening. Ander geleerdes stem sterk saam. Dr Bleibtreu het nie net 'n groot monografie aan die beker gewy nie, sy het ook gereël dat die Kunsthistorisches Museum in Wene 'n spesiale uitstalling vir die skatte van die Miho -museum hou. Ander geleerdes, waaronder Oscar White Muscarella, R. M. Czichon en P. Albenda, het twyfel uitgespreek oor die egtheid van die beker. Wat egter waardeer moet word, is dat ons nie hier te doen het met klein meningsverskille tussen mededingende geleerdes nie. Ons praat oor hoe om voorwerpe te evalueer met die potensiaal om belangrike bronne te wees vir die geskiedenis van die ou Nabye Ooste in die eerste helfte van die eerste millennium vC.
Die toestand van die Italiaanse Neo-Assiriese geleerde Frederick Mario Fales illustreer die probleem baie goed. Sy aanvanklike entoesiasme vir die Ashurbanipal beker het gou getemper. In 'n ongekende noot, aan die begin van sy konferensiepapier, verduidelik hy waarom hy die hele afdeling oor die Ashurbanipal -beker uit sy koerant verwyder het. Hy sê dat, ondanks my oorspronklike entoesiasme vir hierdie beker, dit die feit is dat die egtheid van die stuk laat in twyfel getrek is uit verskillende oogpunte, en veral oor die talle elemente van ikonografiese eienaardigheid of onsamehangendheid. dit bied " (p. 131). Ek kan aan geen beter voorbeeld dink van die probleme wat so 'n voorwerp veroorsaak nie.
Dit wil voorkom asof niks goeds kan kom uit enigiets wat met die Kalmakarra -grot verband hou nie. Henkelman bestee 'n deel van sy konferensiebydrae aan die privaatversameling van Houshand Mahboubian (bl. 217, 220 en aantekeninge 131, 143,145,151,154 en 155) en sy privaatgedrukte uitstallingskatalogus, Treasures of the Mountains. The Art of the Medes (Londen 1995). Ek het hierdie publikasie nie gesien nie, maar ek het Mahboubian se uitbundige prenteboek gelees oor Art of Ancient Iran. Koper en brons (Londen 1997). Mahboubian beweer dat die meeste van die voorwerpe in wat hy The Houshang Mahboubian Family Collection noem, eintlik opgegrawe is deur sy pa, dr. Benjamin Abolghassen Mahboubian, wat in 1968 in die ouderdom van 100 in Teheran oorlede is. Henkelman is behoorlik skepties (bl. 217, n. 131), aangesien baie van die voorwerpe baie soos voorwerpe uit die Kalmakarra -grot lyk, en selfs identiese inskripsies het. Maar Henkelman besef nie die omvang van die probleme wat met Mahboubian verband hou nie. Hy is al lank bekend as 'n oudheidshandelaar met twyfelagtige integriteit, wat uit Teheran, Londen en New York City werk. Hy is ook toevallig 'n veroordeelde misdadiger wat in Junie 1987 een tot drie jaar tronkstraf opgelê is deur 'n regter van die appèlafdeling in New York, nadat hy skuldig bevind is aan versekeringsbedrog.
Die jurieverhoor van Mahboubian het maande geduur, en baie kundiges is geroep om te getuig. Dit is een van die merkwaardigste episodes in die hele geskiedenis van die plundering van argeologiese terreine en die handel in gesmokkelde oudhede. Tog is dit feitlik onbekend. Ons sou niks daarvan weet nie as dit nie die aandag getrek het van Calvin Trillin, wat 'n verslag oor die hele saak in "American Chronicles: Frenchy and the Persians, " The New Yorker, 29 Junie 1987 gepubliseer het , pp. 44-67. Wat gebeur het, is dat, hoewel Mahboubian en sy konfederate oënskynlik teregstaan ​​omdat hulle probeer het om Lloyd 's in Londen te bedrieg, die firma wat Mahboubian se versameling vir drie en twintig miljoen dollar verseker het toe dit van Teheran na New York gestuur is, die die verhore tydens die verhoor het spoedig gefokus op die kwessie van egtheid. Was die artefakte in die versameling van Mahboubian se ware oudhede ter waarde van drie en twintig miljoen dollar, of was dit moderne vervalsings? Besprekings in die hofsaal het weke geduur, met baie van die voorste kenners op die gebied om te getuig. Nog nooit was daar so 'n openbare, tegniese bespreking oor hoe om egte van nep te onderskei nie, hoe om 'n valse oudheid te maak, waar sulke voorwerpe vervaardig is en waarom. Hierdie getuienis behoort van groot belang te wees vir alle geleerdes wat in die veld werk, maar my kennis bly dat die New Yorker -stuk van Trillin die enigste gepubliseerde verslag van die Mahboubian -verhoor is. Hoekom?
En dit is nie die einde daarvan nie. Volgens The Art Newspaper (nr. 150, Sept. 2004, bl. 5) kom die griffioen -riton wat vir $ 950 000 vir Paula Cussi verkoop is, sekerlik uit die Kalmakarra -grot. Die betrokke handelaar, Hicham Aboutaam, is deur 'n federale hof in Manhattan 'n boete van $ 5,000 opgelê omdat hy op 'n Amerikaanse doeane -vorm verklaar het dat die riton uit Sirië kom (en nie uit Iran nie). Die rhyton self is nou onder toesig van die Amerikaanse departement van binnelandse veiligheid en dit lyk asof mev. Cussi 'n terugbetaling gekry het. Eerder 'n vieslike verhaal, maar Hicham Aboutaam, wat saam met sy broer Ali die Phoenix Ancient Art Gallery in Genève bestuur, het ook onlangs 'n bronsbeeld van Apollo Sauroktonos (die "hagedisdoder ") aan die Cleveland Museum verkoop ), na bewering die werk van Praxiteles self. Die standbeeld, in sy huidige toestand, is armloos, maar die stukke van wat aan die Cleveland Museum verkoop is, bevat 'n linkerhand sowel as 'n akkedis (sien foto's, Corpus, nr. 64 (Oktober 2004), bl. 14-15) ). Die hele onwaarskynlike verhaal oor hierdie standbeeld, wat na bewering uit 'n ou gesinslandgoed in die (voormalige) Oos-Duitsland kom, hou verband met The Art Newspaper (nr. 150, Sept. 2004, pp. 10-11). Daar word aangehaal uit die Grieks-Romeinse kurator van die Cleveland Museum dat die amptenare van die museum waarborg dat alles wat die Aboutaams ons vertel het te goeder trou en waar is.
Aangesien Hicham Aboutaam onlangs deur 'n federale hof in Manhattan skuldig bevind is en sy broer Ali (in afwesigheid) tot vyftien jaar gevangenisstraf deur 'n Egiptiese hof op aanklagte van smokkel van oudhede gevonnis is, is dit dalk tyd dat die stadsvaders van Cleveland stel ernstige vrae oor die behoorlike besteding van openbare fondse. Vir agtergrond oor Hicham en Ali en Phoenix Ancient Art, sou ek B. Meier en M. Gottleib, The New York Times, 23 Februarie 2004, pp. A1, 12-13 aanbeveel. Wat Houshand Mahboubian betref, is hy nog steeds in New York besig, met 'n groot versameling voorwerpe uit die Kalmakarra -grot. Median Art floreer steeds, ten minste op die oudheidsmark.
Dit lyk asof die situasie rakende historiese inskripsies in die staat Israel versleg. Daar word nou beweer dat ongeveer dertig tot veertig persent van die voorgeskrewe voorwerpe in die Israel Museum moderne vervalsings is (sien artikel deur Ann Byle, Biblical Archaeology Review 30/5 (Sept./Oct. 2004) 52-53). Dit is duidelik dat ons voor 'n krisissituasie te staan ​​kom, maar daar is geen groot entoesiasme om ernstige stappe te neem om die probleem te hanteer nie. Waarskynlik omdat niemand weet watter stappe hy moet neem nie. 1
1. Verwysings wat in die hersieningstekst genoem word, is almal te vinde in die uitstekende bibliografie van die konferensiebundel.
Burokrasie in die Achaemenidiese ryk: leer uit die verlede - geskiedenis
Ashk Dahlen is in 1972 in Teheran gebore en het die grootste deel van sy lewe in Swede gewoon. Hy is medeprofessor in Iraanse tale aan die Universiteit van Uppsala en sy studierigting dek Persiese letterkunde, Iraanse godsdiensgeskiedenis en filosofie. Ashk Dahlen is die skrywer van verskeie boeke en artikels oor die geskiedenis van Iran en onder sy onlangse publikasies Antikens Persien (in Sweeds).
Die Persiese Ryk regeer vanaf ongeveer 550 vC, toe Kores die Grote die Perse van die Mede bevry het tot ongeveer 220 jaar later toe Alexander die Grote Darius III verslaan en 'n einde aan die era maak. 'N Ander naam vir die koninkryk is die Achaemenidiese Ryk, aangesien die Achaemenids die regerende dinastie onder die Perse was. Die Achaemenidiese tydperk is veral bekend vir sy groot konings soos Kores, Darius en Xerxes, beroemde gevegte teen Griekeland en die bou van Persepolis, wat tans 'n wêrelderfenisgebied is. Die ryk was die grootste wat die wêreld gesien het, en het 5,5 miljoen km2 beslaan en strek van Indië en Sentraal -Asië in die ooste tot die Balkan en Libië in die Weste.
Die Persiese Ryk kry gewoonlik slegs 'n kort vermelding in die hoofstuk oor antieke Griekeland in algemene geskiedenisboeke. Waarom is dit so?
- Die Persiese Ryk het in die vergetelheid geraak omdat die grootste deel van sy gebied in Asië gelê het en die fokus van Westerse historici op Europa was, wat baie natuurlik is. Die sogenaamde Persiese oorloë was ook 'n ware keerpunt in die Grieke se eie geskiedenis. Toe hulle hul geskiedenis begin neerskryf, val dit saam met hul ontmoeting met die Perse. Daarom het die geskiedenis van die Grieke van die begin af betrekking op hul verhouding tot die Persiese Ryk. Uit die perspektief van Athene was die Perse 'n vyand, ten minste polities. Westerse historici het daarom dikwels in Griekeland begin, wat hulle beskou het as die bakermat van die Europese kultuur en eers die Perse aangeraak het toe die Grieke daarby betrokke was. Met verloop van tyd is die Perse teruggebring tot 'n 'Oosterse' vyand waarteen die Grieke geveg het. Niks kan histories gesproke meer misleidend wees nie.
- Die persepsie dat Grieke en Perse vyande was, is eenvoudig verkeerd. Die militêre konflik tussen hulle was kortstondig en daar was eintlik meer Grieke in die multi-etniese Persiese leër as in die Griekse leër. Boonop het daar geen verenigde Griekeland bestaan ​​nie, so om politieke en ekonomiese redes het baie Grieke verkies om die Perse in plaas van Athene te ondersteun. Die Griekse stadstate wat deel geword het van die Persiese Ryk, het, benewens vredeswaarborge, toegang tot 'n groot netwerk van handelsroetes en 'n geleentheid tot uitgebreide wetenskaplike en kulturele uitruilings gekry. In hierdie opsig dink ek byvoorbeeld aan die prestasies en innovasies van die Midde -Ooste op die gebied van tegnologie, medisyne, wiskunde en sterrekunde. Laastens, maar nie die minste nie, is Athene in die oë van baie Grieke beskou as 'n vreemde koloniseerder. Aangesien baie historici uit Athene afkomstig was of daar woon, het die ideologiese perspektief daarvan 'n blywende impak op die Griekse geskrifte gehad.
Dit moet problematies wees om sulke bevooroordeelde bronne te hanteer?
- Ongelukkig het die Perse ons geen geskiedkundige geskrifte gelaat nie, aangesien hulle hul historiese tradisies hoofsaaklik mondelings oorgedra het. Dit het daartoe gelei dat geskiedenis vermeng is met mites en legendes. In die 20ste eeu het argeoloë in Iran enorme argiewe ontdek met ekonomiese en administratiewe tekste van die Achaemenids wat belangrike inligting verskaf het oor baie sake wat ons voorheen nie geken het nie. Ons het nie net baie meer geleer oor die regte, finansies en bestuur in die ryk nie, maar ook oor die sosiale, kulturele en godsdienstige omstandighede daarvan. Sedert die 1980's het navorsing op hoë vlak gefokus op die vergelyking van hierdie nuwe bronne met die Griekse verslae. Die hoofdoel was nie om die verslae van Herodotus en ander Griekse historici oor die algemeen te vervals nie, maar om hul tekste met kritiese oë te ondersoek. Nuwe materiaal uit Babilon, Klein -Asië, Bactria en Egipte dra voortdurend by tot nuwe navorsingsbevindinge wat 'n meer genuanseerde beeld van antieke Iran bied. Laastens, maar nie die minste nie, kan belangrike inligting in die Ou Testament gevind word, waar die Perse genoem word, alhoewel baie van hierdie materiaal die beste as fiktief beskryf kan word.
Wat is die belangrikste kenmerke van die Persiese Ryk in enkele woorde?
- As ons begin met kyk na Kores die Grote, verskyn hy as 'n briljante militêre bevelvoerder en 'n hoogs pragmatiese heerser. Sy beleidsvorming word beheer deur politieke realisme sowel as humanistiese ideale. Kenmerkend omhels hy alles in ander kulture wat volgens hom nuttig was en kon bydra tot effektiewe bestuur en politieke samewerking. Die Perse was aanvanklik pastorale nomades, het nie 'n gesofistikeerde stedelike kultuur nie en het dus geleer om baie eienskappe van die beskawing van ander mense te erf en te erf. Hulle het die Ou Persiese spykerskrif onder invloed van die Elamiete ontwikkel. Hulle het geleer om muntstukke van die Lydiërs te slaan en het die mediane hoflewe, koninklike kostuum en stadsbeplanning aangeneem. Die Persiese Ryk is van die begin af gekenmerk deur kulturele pluralisme en, nog belangriker, 'n kosmopolitiese visie van interkulturele samewerking. Cyrus het die lewens van sy verslane vyande gespaar, soos Astyages of Media, Nabonid van Babylon en Croesus van Lydia, en het hulle as hofadviseurs behou deur hul politieke kennis en ervaring te benut.
- Na Kores is Darius die Grote die bekendste Pers. Hy het 'n reeks effektiewe staatshervormings uitgevoer wat die ryk sy administratiewe soliditeit en politieke stabiliteit gemaak het. Darius versterk die buitegrense van die ryk en skep vreedsame toestande binne sy koninkryke wat byna tweehonderd jaar lank duur, algemeen bekend as Pax Persica. Dit was geen geringe prestasie as ons vergelyk met byvoorbeeld Alexander wie se ryk onmiddellik na sy dood uitmekaar val nie. Darius het die militêre en burgerlike magte geskei, 'n koninklike wet ingestel en 'n internasionale geldeenheid ingestel. Maar die belangrikste is dat hy die sogenaamde satrapstelsel ontwikkel het waarvolgens elke provinsie beheer word deur 'n satrap wat dikwels van die plaaslike elite afkomstig was en ondergeskik was aan die sentrale regering. Die woord satrap kom van die Ou Pers xshathrap ā van wat vertaal kan word as 'goewerneur'. Daar was 'n hoë mate van selfbestuur in die satrapies, nie die minste ten opsigte van wetgewing nie, en dit was, volgens my, die sleutel tot die territoriale eenheid van die ryk.
Watter tale is hoofsaaklik gepraat in so 'n multikulturele ryk wat so 'n groot gebied dek?
- 'n Mens sou dink dat Oud -Persies die dominante taal was, maar dit was nie. Eintlik het Aramees as 'n lingua franca of algemene taal gefunksioneer, aangesien baie hofgeleerdes Arameërs was. Die Persiese Ryk was hoogs veeltalig, en byvoorbeeld Grieks is aangeneem in Masedonië, Thracië en die westelike dele van Klein -Asië, saam met Aramees en Ou -Persies. Moderne Persies is 'n voortsetting van Ou Persies, maar u moet 'n taalkundige wees om dit te verstaan. 'N Opgeleide Iraniër kan enkele woorde of stilistiese nuanses in Ou -Persies verstaan, maar nie meer nie. Die meeste woorde is gewysig of vervang, soos die Ou Pers baga ("god") wat vervang is deur khod ā in Moderne Persies. Ons kry die ou woord baie later in die Persiese stadsnaam Bagdad, wat 'die gawe van God' beteken. Ou -Persies het opgehou bestaan ​​'n paar honderd jaar nadat Alexander die laaste Achaemenid, Darius III, omvergewerp het en dit ontwikkel het tot Middelpersies, wat die direkte voorloper van die hedendaagse Pers is.
Was die ryk so heterogeen wat godsdiens betref?
- Ja, dieselfde pluralisme het ten opsigte van godsdienste bestaan. Die Iraanse volke het 'n ryk verskeidenheid gode en godsdienste gehad, of eerder kultusse. Hulle het verskillende gode aanbid vir verskillende doeleindes, net soos in die Oudnoorse godsdiens. Kenmerkend vir die Perse was dat hulle aangepas het by ander se godsdienstige gebruike en hulle in hul eie tradisies opgeneem het. Hulle was nie bang om hul etniese of godsdienstige identiteit te verloor nie, maar het inteendeel bewustelik brûe tussen kulture geskep en het dit as natuurlik geag om waardevolle tradisies van ander mense aan te neem. 'N Bekende voorbeeld is toe Kores die Grote se seun Cambyses Egipte verower het. Hy het homself tot Farao uitgeroep, Apis begin aanbid en geskenke aan die Egiptiese tempels geskenk. Die kulturele openheid van die Persiese elite getuig van 'n hoë mate van politieke realisme, die besef dat 'n mens by sy gebruike moet aanpas. Maar hulle fundamentele gesindheid was gewortel in die antieke Iraanse godsdiensfilosofie. Hulle het Ahura Mazda as die hoogste beginsel of gees van aanbidding beskou. Ahura Mazda beteken letterlik 'Majesteit Wysheid' en sy orde of skepping was dus 'n 'rasionele'. Dit het beteken dat die Perse nie vyandig was teenoor ander gode waarmee hulle in aanraking gekom het nie, solank die plaaslike heersers getrou was aan die Achaemenidiese koninklike mag. Toe Xerxes die Grote na Klein -Asië kom, begin hy om die godin Artemis te aanbid en hy doen dit steeds na die Griekse ekspedisie.
Wat het die burgers van die Persiese Ryk gemeen wat identiteit betref?
- Dit is heel natuurlik dat die inwoners van so 'n groot ryk min of meer geïsoleerd van mekaar geleef het, veral omdat die meerderheid nie hul eie tuisgebied verlaat het nie. Terselfdertyd het die Persiese Ryk vir die eerste keer alle streke van die Balkan en Libië in die weste tot Indië en Sentraal -Asië in die ooste verenig. Die kosmopolitiese beleid van die ryk het gunstige toestande vir internasionale handel en ook vir sosiale, kulturele en wetenskaplike uitruil geskep. Verskillende mense het op 'n tot dusver onsigbare skaal met mekaar begin meng deur reis en gemengde huwelike. Griekse ambagsmanne is na groot bouprojekte gebring en het as huursoldate in die Persiese leër gedien. Toe hulle na Griekeland terugkeer, het hulle nuwe ervarings en vaardighede saamgebring wat aan hul samelewing oorgedra is. Soos ek genoem het, is die regstelsel anders ontwerp in die verskillende satrapies. Die enigste ding wat werklik bepaal het of 'n samelewing deel was van die Persiese Ryk al dan nie, was as die plaaslike heerser die soewereiniteit van die Groot Koning erken en belasting en huldeblyk aan die sentrale administrasie ingevorder het wat beroemd was omdat hy noukeurige rekords op alle vlakke gehou het.
Persepolis is die webwerf wat ons vandag die meeste vertel van die Persiese Ryk. Wat weet ons oor die doel van die konstruksie daarvan?
- Dit is 'n kwessie wat al lank betwis word. Die Groot Koning het vier verskillende hoofstede gehad waarin hy gedurende die verskillende seisoene gewoon het. Hy het in die winter in Persepolis vertoef, aangesien dit die warmste streek was. Baie geleerdes glo dat Persepolis gebou is met die doel om die eenheid en diversiteit van die ryk in argitektoniese sin te toon. Alle etniese groepe wat deel was van die ryk word op die paleismure van die stad, porties, trappe en basreliëfs uitgebeeld. Die feit dat die multikulturele karakter van die ryk weerspieël word in sy monumentale argitektuur, was 'n doelbewuste beleid. Persepolis getuig van die kosmopolitiese houding van sy heersers en bevat artistieke elemente uit die verskillende kulture van die ryk, veral Media, Babilon, Egipte en Griekeland. Die fortifikasie- en skatkisargief bewys ook dat Persepolis die administratiewe hart van die ryk was. Toe Alexander die stad verower, het hy baie van die konstruksies afgebrand, veral die geboue wat deur Xerxes opgerig is. Dit kan verklaar word deur die feit dat Xerxes die solder -skiereiland binnegeval en Akropolis afgebrand het. Alexander het egter die paleis van Darius die Grote gespaar. Met al sy rykdom en weelde was Persepolis 'n kragtige simbool van die Achaemenides, en miskien het hy hom verplig gevoel om die stad te vernietig om homself as die nuwe heerser van Iran te laat geld.
- Dit is belangrik om te beklemtoon dat Persepolis relatief baie bewaar is in vergelyking met ander ou ruïnes. Benewens die paleis van Darius, is baie bas-reliëfs en ander beeldhoukuns, soos dubbeldiere, bewaar. Talle kunsvoorwerpe kan in museums in Chicago, Parys, Cambridge en Teheran gesien word. Die skade wat besoekers aangerig het, het nie by Alexander geëindig nie en dit het ongelukkig tot in die moderne tyd voortgeduur. Byvoorbeeld, tot onlangs is filmopnames op die plek gemaak wat die akteurs en voertuie vernietig. Tydens die Iraanse rewolusie het militante Islamiste met bulldozers na Persepolis vertrek met die doel om die ou terrein te vernietig. Plaaslike inwoners het hulle verhinder en UNESCO het dit in 1979 as 'n wêrelderfenisgebied genoem.
Het die simbole van die Persiese Ryk 'n rol gespeel in die moderne Iraanse politiek?
- Ja, baie Iraniërs in die diaspora sowel as in Iran het die Persiese Ryk as 'n simbool van 'egte' Persiese kultuur beskou. Byvoorbeeld, die Farvahar, die graf van Cyrus en die Cyrus-silinder word almal gebruik as motiewe op halssnoere, t-hemde, tatoeëermerke, ens. Dit het kragtige uitdrukkings geword van 'n hedendaagse nasionale identiteit, soms in teenstelling met Iran se Islamitiese erfenis. As sodanig word hulle ook omhels en misbruik deur ultranasionaliste wat 'n verdeelde samelewing wil skep wat gebaseer is op etniese purisme. Dit is baie betreurenswaardig, veral omdat Iran 'n klein Arabiese minderheid het wat net so Iraans is as die ander burgers van die land. Voor die revolusie was die Iraanse staat baie trots op die Persiese Ryk en skoolkinders is geleer oor die glorieryke prestasies van die Achaemenids. Die Sjah van Iran het hierdie historiese tydperk in sy keiserlike ideologie ontlok en homself uitgebeeld as 'n opvolger van Kores en Darius. Vandag word die Iraniërs oor die algemeen beter ingelig oor hul ou verlede, en die Persiese Ryk is toenemend teenwoordig in populêre kuns, letterkunde en musiek, sowel as feeste, films en TV -reekse.
Wat is die belangrikste tendense en uitdagings in kontemporêre navorsing oor die Persiese Ryk?
- Daar word vandag baie gefokus op filologiese en ikonografiese analise van argeologiese bevindings, soos reliëfs, seëls en spykerskrifttablette. Nuwe kulturele artefakte word in verskillende dele van die Persiese Ryk opgegrawe, veral die huidige Turkye, Sentraal-Asië en Afghanistan. Myns insiens bestaan ​​die mees opwindende navorsing tans uit interdissiplinêre studies wat kennis uit argeologie, geskiedenis, taalkunde, numismatika en historiese geografie kombineer. Daar is min navorsingsvelde wat navorsers uit soveel verskillende dissiplines betrek en soveel verskillende tipes geskrewe en materiële bronne dek as Achaemenid Studies. Ons werk nog steeds aan die Griekse tekste, maar hulle het hul sentrale belangrikheid verloor. Die aandag het verskuif na materiële kultuur en teksbronne uit Babilon, Bactria en Persië self. Hierdie transformasie het aanleiding gegee tot nuwe perspektiewe en leemtes in ons kennis oor samelewingsontwikkelinge, die alledaagse lewe van gewone mense en die posisie van vroue in die Persiese Ryk.
Het u aanbevelings vir ons lesers wat meer wil leer oor die onderwerp? Is u Sweedse boek "Antikens Persien" 'n goeie begin?
- Ja, dit is 'n inleiding vir almal wat meer wil ontdek oor hierdie belangrike tydperk van die geskiedenis van Iran. Aan die einde van die boek het ek 'n uitgebreide lys sekondêre literatuur verskaf vir diegene wat meer wil lees. Ek wil Maria Brosius aanbeveel Die Perse en Josef Wiesehefer Antieke Persië wat u in groter internetboekwinkels kan vind. Hulle is albei baie insiggewend en maklik om te verteer. En dan is daar natuurlik Pierre Briant se tour de force A Geskiedenis van die Persiese Ryk beslaan byna alles wat met die Achaemenids verband hou op 1200 bladsye. Daarbenewens bestaan ​​daar 'n aantal uitstallingskatalogusse met unieke materiaal wat dit makliker maak om met die Persiese Ryk in verbinding te tree en 'n lewendige beeld gee van hoe die burgers in die alledaagse lewe geleef het.
Enige laaste woorde aan ons lesers?
- Ek wil beklemtoon dat die Persiese Ryk nie net multi-etnies was nie, maar 'n werklike kosmopolitiese en inklusiewe wêreldmoondheid. Die Achaemenidiese elite het besef dat alle mense en kulture waardevolle bydraes gelewer het tot die ontwikkeling van die menslike samelewing, of in ou Iranse terme, die opknapping van die bestaan ​​(ō kereti , "uitstekend maak"). Ek vind dit interessant as ons kontemporêre besprekings oor byvoorbeeld die toekoms van die Europese Unie en teorieë en beleid oor Europese integrasie bestudeer, dat ons lesse uit die geskiedenis kan leer. Ons sien dat ultranasionaliste, in die hantering van verskil en diversiteit in hul eie veranderende samelewings, transnasionale samewerking verwerp en enige vorm van multikulturalisme beveg. In hierdie situasie moet ons onsself daaraan herinner dat globalisering net so werklik was vir die ou mense as vir ons vandag. Die Achaemeniede was die eerste mense wat op 'n werklik internasionale vlak opereer en interaksie onder mense gehad het, en hul bydraes tot die evolusie van die menslike beskawing herinner ons daaraan dat die mensdom altyd baie baat gevind het by transnasionale interaksie en samewerking op die gebied van kultuur, ekonomie, wetenskap, tegnologie , en filosofie.