Die voorste ruiter kom tot stilstand – kyk op na die hoë rots voor hom, na die gat in die rots wat soos ‘n oog oor die omgewing uitstaar. Hy weet natuurlik goed dat dit deur sy toedoen was dat hierdie gat in die berg ontstaan het. Was dit dan nie hy wat sy geweer vir die duiwel aangebied het om ‘n teurg daarvan te nem in die vaste geloof dat dit ‘n gewone pyp met tabak was nie? Terwyl die duiwel nog so lekker aan die loop gesuig het, het hy die skoot afgetrek en die duiwel se kop het soos ‘n koeël deur die kranse getrek en die gat veroorsaak.
Agter hom kom die tweede ruiter ook tot stilstand. Hier, feitlik op die kruin van die berg, saal hulle af. Terwyl die tweede ruiter ‘n vuurtjie aansteek, sit die eerste met ‘n verkyker die wêreld om hom en aanskou. Die dorpie waar hy woon lê onder hom uitgestrek, maar hy spits hom toe op die buurdorp sowat 35 km ver. Dit is Sondagoggend en hy kan mooi sien hoe die kerkgangers die kerk binnestap. Sy verkyker is egter so sterk da thy baie duidelik die orrelmusiek sowel as die gesan wat hulle aanhef hoor!
Terwyl die son se laaste strale deur die oog weerkaats keer die ruiters na hulle tuiste in die dorpie terug.
By hulle aankos word hulle deur ‘n klompie kinders omsingel wat om ‘n stories meek. Nie ongeneê vertel hy hulle wat die oggend gebeur het toe een outjie skepties vra of dit dan waar is, was die tweede ruiter gou om te antwoord: “nou dink jy nou die oubaas hy sal hom galieg?”