Lesersbrief: ŉ Hartseer stilte in die klaskamerAmmiël Smith skryf: Ammiël Smith. “Môre meneer, môre juffrou.” Dis die woorde waarmee elke onderwyser se dag gewoonlik begin, maar die prentjie lyk effens anders die afgelope kwartaal. Daar is ‘n hartseer stilte in die klaskamer en op die speelgrond. Ek het ‘n boodskap van ‘n ma af ontvang wat sê haar seuntjie wil weet wanneer kan hy teruggaan skool toe. My hart breek, want ek besef vir soveel kinders is skool die plek waar hulle aanvaar word en onvoorwaardelike liefde ontvang. Ekself voel af in die afsonderingstydperk. Ek mis die kinders se stories, die sport, die eetgoedjies en, vreemd genoeg, die skoolwerk. Op skrif gaan skool voort. Ons het WhatsApp-groepe, digitale lesplanne, video’s en stemboodskappe, maar hoe wys mens oor die foon vir ‘n kind jy is lief vir hom of haar? Ons kan altyd weer skoolwerk inhaal, maar wat van die juffrou wat haar laaste jaar in die onderwys is? Die een wat meer as 40 jaar opgeoffer het en nou gaan sy dalk nie hierdie hoofstuk van haar lewe kan afsluit nie? Wat van die kind wat pouse ‘n broodjie kom haal het? Die matriekmeisie wat al haar sakgeld gespaar het vir haar matriekafskeidrok? Ek lees ‘n storie van ‘n jong man wat in die toekoms vir ‘n bejaarde vra hoe was 2020. Die bejaarde vertel hom toe van hierdie aaklige virus wat baie besighede laat toemaak het en wat veroorsaak het dat mense nie kon werk toe gaan nie. Die jongman antwoord: “Ek onthou nou, my ma en pa was heeltyd by die huis en ons het so lekker gespeel en ons was so gelukkig.” Hierdie virus is vir almal ongerieflik en die storie is nie dieselfde vir almal nie, maar hou moed, want op die ou end is die lewe self seker die beste onderwyser.