Hoekom Republikeinse Mislukking is nie as gevolg van groeiende pyn
Huisspreker Paul Ryan, in sy perskonferensie na die onderbreking van sy rekening om Obamacare te vervang, het Republikeine geblameer wat nie kon verstaan ​​nie dat die GOP nou 'n "regerende party" was.
"Ons was 'n 10-jaar opposisiepartytjie, waar om teen dinge te wees, was maklik om te doen," het Ryan gesê. 'Jy moes net daardeur wees. Nou, oor drie maande, het ons probeer om na 'n regerende party te gaan, waar ons eintlik 216-mense moes kry om met mekaar te stem oor hoe ons dinge doen. "
Dit was, het hy gesê, "die groeiende pyne van die regering."
Blykbaar verstaan ​​Ryan nie dat hy 'n verskriklike wetsontwerp voorgestel het nie. Volgens die nie-partydige Congressional Budget Office, sou dit tot gevolg gehad het dat 24 miljoen Amerikaners die dekking van gesondheid dekking verloor het oor die volgende dekade, skaars 'n duik in die federale skuld maak en meer as $ 600 miljard na die rykste lede van die Amerikaanse gemeenskap oorplaas.
Die sogenaamde "Vryheidskoukus" van Huisrepublieke, wat geweier het om saam met die wetsontwerp te gaan, wou dit nog erger maak. In wese was hul doelwit (en dié van hul vetkatmakers) om die bekostigbare sorgwet te herroep sonder om dit glad nie te vervang nie.
Ryan is korrek oor een ding. Kongres is in die hande van Republikeine wat jare lank net "nee" gesê het. Hulle het deskundige geword om te stop wat 'n president wil doen, maar hulle het nie 'n idee hoe om beleid te inisieer nie.
Die meeste van die huidige lede van die Republikeinse Huis het nie die verantwoordelikheid vir die beheer van die nasie gedeel nie. Hulle het nog nooit 'n begroting in die wet geslaag nie.
Maar hulle werklike probleem is nie die "groeiende pyn" om buite werking te wees nie. In werklikheid hou die Republikeine wat nou die Huis beheer, sowel as die Senaat, nie soos die regering nie. Hulle is temperamenteel en ideologies georiënteerd om dit te weerstaan, nie om dit te lei nie.
Hul chroniese onvermoë om te regeer, het hulleself nie blootgestel solank 'n demokratiese party in die Wit Huis was nie. Hulle het president Obama probeer om te regeer, en het voorgegee dat hul opposisie gegrond is op 'n ander filosofie wat reguleer.
Noudat hulle 'n Republikeinse president het, kan hulle nie meer wegsteek nie. Hulle het geen filosofie van beheer nie.
Ongelukkig vir hulle - en vir die res van die land en die wêreld - die persoon wat hulle ondersteun het in die verkiesing van 2016 en wie nou president is, is 'n ongerymde narcistiese kind wat tweeledige leuens tweet en hou byeenkomste om sy brose ego op te hou.
Sy konflikte van finansiële belang is legioen. Sy hele presidentskap is onder 'n "grys wolk" van die vermoede dat hy met Russiese agente saamwerk om kantoor te wen.
Hier is 'n man wat deur sy dogter, sy skoonseun aangeraai word, en 'n vreemde bal wat een keer 'n wit supremacist-fake-nuus-uitset gehardloop het.
Sy kabinet is 'n verskeidenheid miljardêrs, uitvoerende hoofde, Wall Street veterane en ideoloë. Niemand het enige idee van hoe om te regeer nie, en die meeste van hulle glo nie in die wette wat hul departemente in elk geval in beheer is nie.
Intussen het hy afgegradeerde groepe professionele persone wat verantwoordelik is vir die voorsitters se professionele advies oor buitelandse beleid, buitelandse intelligensie, ekonomie, wetenskap en binnelandse beleid.
Hy kry die meeste van wat hy van televisie leer.
So ons het 'n kongres met geen regeringsvermoë en 'n president wat nie in staat is om te regeer nie.
Wat die mees kragtige nasie in die wêreld roerloos laat.
Die land op wie baie van die res van die wêreld staatmaak om reaksies te organiseer en te mobiliseer op die groot uitdagings wat die mensdom in die gesig staar, is leierloos.
Dit is natuurlik moontlik dat Republikeine in kongres leer om verantwoordelikheid te aanvaar vir die beheer. Dit is moontlik dat Donald Trump sal leer om te lei. Dit is moontlik dat varke sal leer om te vlieg.
Maar sulke dinge lyk twyfelagtig. In plaas daarvan, Amerika en die res van die wêreld moet ons kollektiewe asem hou, met die hoop dat die volgende verkiesings - die middelpunte van 2018 en dan die presidensiële verkiesing van 2020 - dinge reg stel. En in die hoop dat daar intussen niks onherroeplik vreeslik plaasvind nie.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Hoekom Republikeinse Mislukking is nie as gevolg van groeiende pyn