Elmari, hierdie ineenskakeling van drie afsonderlike inisiatiewe tot één projek is sekerlik ‘n moeisame (en dikwels frustrerende?) proses. In teenstelling met die Freudiaanse siening van die skadu as negatief, wys Jung daarop dat die skadu ook die setel van kreatiwiteit is – dink ook aan D.J. Opperman se bekende opstel “Kuns is boos”! Hierdeur vind klemlegging plaas op die ambivalente verhouding tussen stilte en “Ripping to bits the silence of the night”, soos dit in die bundelmotto staan en soos dit telkens elders in die bundel verwoord word. ‘n Verdere oënskynlike teenstrydigheid is die siening dat alles gedig is: daar is geen buite-teks. Die gelowiges in die platteland van Efese, wat vroeër die doop van Johannes ontvang het, het dit ook so ervaar. Hulle word met die “Jesus-doop” gedoop en ontvang die Heilige Gees (Hand 19:1-6). F.E.J. Malherbe, wat kritiek die “purgeermiddel” van die letterkunde genoem het. Hierdie twee betekenisse open dus verskillende moontlikhede vir die lesing van die bundel. Eerstens word die spoorwegtema geaktiveer, wat aansluit by die temas van die gesprek met die gestorwe vader (’n spoorwegman) en die reis, maar ook spoedig geskakel word aan die gedagte van om uitgeskuif te word.