Whig Party - definisie, oortuigings en leiers - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Whig Party - definisie, oortuigings en leiers
Die Whig Party was 'n politieke party wat in 1834 gestig is deur teenstanders van president Andrew Jackson en sy Jacksoniaanse demokrate. Onder die leiding van Henry Clay is die naam "Whigs" afkomstig van die Engelse antimonargistiese party en was dit 'n poging om Jackson as "King Andrew" uit te beeld. Die Whigs was een van die twee groot politieke partye in die Verenigde State van die laat 1830's tot die vroeë 1850's. Terwyl die Jacksoniaanse demokrate Whigs as die party van die aristokrasie geverf het, het hulle daarin geslaag om steun van uiteenlopende ekonomiese groepe te wen en twee presidente te kies: William Henry Harrison en Zachary Taylor. Die ander twee presidente van Whig, John Tyler en Millard Fillmore, het die amp geword as ondervoorsitters in die opvolgingslyn.
Waarvoor het die Whig Party gestaan?
Die Whigs was 'n opposisieparty wat gestig is om die Jacksoniaanse demokrate uit te daag en daardeur die 'tweede partystelsel' in Amerika te begin, maar hulle was verre van 'n enkele kwessie. Hulle was lede van die Anti-Masonic Party en demokrate wat ontnugter was oor die leierskap van die sewende president Andrew Jackson. Hulle basis kombineer ongewone bedmaats: Evangeliese Protestante wat belangstel in morele hervorming, afskaffingskenners en diegene teen die harde behandeling van inheemse Amerikaners onder Andrew Jackson in sy haas om die landsgrense uit te brei. In 1830 het Jackson die Indian Removal Act onderteken, maar dan die beginsels daarvan geïgnoreer toe hy duisende Choctaw gedwing het om te voet na die Indiese gebied te reis in wat bekend gestaan ​​het as 'The Trail of Tears'.
Sommige Whig-leiers het anti-party retoriek gebruik, alhoewel hulle 'n politieke party was wat gelyk was aan die demokrate wat hulle teëgestaan ​​het. Hulle uiteenlopende basis het beteken dat die Whigs vir baie kiesers baie dinge moes wees - 'n delikate balans.
Whigs was verenig in hul steun aan die Tweede Bank van die Verenigde State ('n instelling wat Andrew Jackson betreur) en teenstanders van Jackson se geneigdheid om die beslissings van die Hooggeregshof te ignoreer en die Grondwet te betwis. Whigs het oor die algemeen hoër tariewe gesteun, grondinkomste aan state versprei en wetgewing oor hulp verleen in reaksie op die finansiële paniek van 1837 en 1839. Hulle was formeel nie 'n anti-slawerny party nie, maar afskaffing het meer gemeen met die Whigs as die pro-slawerny Jacksoniaanse demokrate (Jackson was 'n sterk voorstander van slawerny en persoonlik besit tot 161 slawe). Terwyl die land in die rigting van Westward -uitbreiding teruggekeer het, was dit die kwessie van slawerny wat die uiteindelike ondergang van die Whigs sou wees.
Leiers van die Whig -party
Henry Clay van Kentucky, 'n voormalige staatsekretaris, spreker van die huis en 'n kragtige stem in die senaat, bekend as die 'Groot kompromis', was die leier van die Whig Party. Ander prominente Whigs sluit in William Seward van New York, Daniel Webster van Massachusetts, Thaddeus Stevens van Pennsylvania en Horace Greeley.
Alhoewel Whigs dikwels gestereotipeer is as die party van die rykes deur hul Jacksonian Democrat opponente, is Whigs ondersteun deur 'n ekonomies uiteenlopende groep kiesers, wat presidentsverkiesings en staatswetgewende meerderhede gewen het vanweë hierdie massale ondersteuning.
Alhoewel hulle die verkiesing van 1836 verloor het, toe Jackson se demokratiese opvolger Martin Van Buren die Withuis ingeneem het, het die Whigs die gewilde stem gewen. William Henry Harrison het die eerste president van Whig geword toe hy die verkiesing van 1840 gewen het, maar hy het ook die eerste president geword wat in 1841, net 31 dae in sy ampstermyn, in sy amp sterf. Hy is opgevolg deur sy vise -president John Tyler. Clay hardloop en verloor amper vir James K. Polk in 1844. Die tweede Whig -president wat in die amp verkies is, Zachary Taylor, het die verkiesing van 1848 gewen. Hy word ook die tweede president wat in die amp sterf, en word opgevolg deur Millard Fillmore.
Ondergang en nalatenskap van Whig Party
Teen die middel van die 1850's het spanning binne die party toegeneem oor die verdeeldheid oor slawerny namate die land na 'n nuwe gebied uitgebrei het. Die laaste strooi was die ondertekening van die Kansas-Nebraska Act van 1854, wat die Missouri-kompromie omvergewerp het en elke gebied self kon laat besluit of dit 'n slawestaat of vry sou wees. Ontsteld, teen slawerny, het Whigs begin om die Republikeinse Party in 1854 te stig.
Abraham Lincoln, 'n Republikeinse president wat diep geïnspireer is deur Henry Clay, sou die presidentskap in 1860 wen en die land deur die burgeroorlog lei.
LEES MEER: Waarom die Whig -party in duie gestort het
Whig Party - definisie, oortuigings en leiers - GESKIEDENIS
Die Whig -koalisie trek sterkte by verskeie vroeëre partye, waaronder twee wat Amerikaanse politieke paranoia ingespan het. Die Anti-Masonic Party het in die 1820's gestig met die doel om die Vrymesselaars te vernietig. Later het anti-immigrante sentiment die Amerikaanse party gevorm, ook bekend as die 'Know-Nothings'. Die Amerikaanse party het in die 1850's regoor die land amp gesoek en gewen, maar nativisme was reeds 'n invloedryke mag, veral in die Whig -party, wie se lede nie kon agterkom dat stedelike Ierse katolieke sterk die neiging was om Demokrate te ondersteun nie.
Vrymesselary, 'n internasionale netwerk van sosiale klubs met aaklige tradisies en rituele, het blykbaar sy oorsprong in die Middeleeuse Europa as 'n handelsorganisasie vir klipmesselaars. Teen die agtiende eeu het dit egter sy verhouding met die messelaars se handwerk verbygegaan en 'n algemene sekulêre broederlike orde geword wat die nakoming van die ideale van die Verligting verklaar.
Vrymesselary was 'n belangrike deel van die sosiale lewe van mans in die elite van die nuwe republiek. George Washington, Benjamin Franklin, Andrew Jackson en Henry Clay het almal lidmaatskap geëis. Prince Hall, 'n gratis leerwerker in Boston, stig 'n aparte tak van die bestelling vir Afro -Amerikaanse mans. Die geheimhouding, elitisme, rituele en sekulêre ideale van die vrymesselaarsbroederskap het egter onder baie Amerikaners 'n diepe argwaan van die organisasie veroorsaak.
In die 1820's in die staat New York, wat vrugbare grond was vir nuwe godsdienstige en sosiale hervormingsbewegings, sou die vermoede van anti-vrymesselaars vir die eerste keer as 'n georganiseerde politieke mag ontstaan. Die oorsaak hiervan was die vreemde verdwyning en waarskynlike moord op William Morgan. Morgan het planne aangekondig om 'n uiteensetting bekend te maak Illustrasies van messelwerk deur een van die broederskap wat dertig jaar aan die onderwerp gewy het. Hierdie boek sou die geheime rituele van die orde onthul, en dit was woedend vir ander plaaslike Vrymesselaars. Hulle het 'n reeks pogings van stapel gestuur om te verhoed dat die boek gepubliseer word, waaronder 'n poging om die pers te verbrand en 'n sameswering om Morgan in die tronk te sit vir beweerde skuld. In September het Morgan verdwyn. Hy is laas gesien toe hy in 'n wa gedwing is deur vier mans wat later as messelaars geïdentifiseer is. Toe 'n lyk aan die oewer van die Ontariomeer afspoel, het Morgan se vrou en vriende aanvanklik beweer dat dit syne was.
Die Morgan -verhaal het baie mense oortuig dat messelwerk 'n gevaarlike invloed in die republiek is. Die publisiteit rondom die verhore het plaaslike verontwaardiging omskep in 'n politieke beweging wat, hoewel klein, 'n groot mag in New York en dele van New England gehad het. Hierdie beweging het die wydverspreide ontevredenheid van Amerikaners oor ekonomiese en politieke verandering aangespreek deur hulle 'n handige verduideliking te gee: die republiek is beheer deur 'n geheime samelewing.
In 1827 het plaaslike anti-vrymesselaarskomitees in die deelstaat New York begin vergader en hulle verbind om nie te stem vir enige politieke kandidaat wat aan die Vrymesselaars behoort nie. Hierdie boikot het toegeneem, en in 1828 het 'n byeenkoms in die stad LeRoy 'n 'Anti-Masonic Declaration of Independence' gelewer, die basis vir 'n Anti-Masonic Party. In 1828 het anti-vrymesselaars politici vir staatskantore in New York gehardloop en twaalf persent van die stemme vir goewerneur gewen.
In 1830 het die Anti-Masons 'n nasionale byeenkoms in Philadelphia gehou. Na 'n droewige vertoning tydens die presidentsverkiesings van 1832, het die leiers van die Anti-Masonic Party hul beweging in die nuwe Whig Party gevou. Die opname van die Anti-Masonic Party in die Whig-koalisie toon die belangrikheid van samesweringsteorieë in die Amerikaanse politiek aan. Net soos Andrew Jackson se volgelinge 'n groot buitelandse erf in die vorm van die Bank van die Verenigde State bespeur het, kon sommige van sy vyande dit in die vorm van die Vrymesselaars opspoor. Ander, wat nativiste genoem word, het immigrante die skuld gegee.
Nativiste het baie buitelandse bedreigings opgemerk, maar Katolisisme was moontlik die belangrikste. Nativiste kyk met afgryse hoe meer en meer Katolieke immigrante (veral uit Ierland en Duitsland) in Amerikaanse stede aankom. Die immigrante bely verskillende oortuigings, praat dikwels onbekende tale en neem deel aan vreemde kulturele tradisies. Net so belangrik onthou die inboorlinge die geskiedenis van Europa oor oorlogvoering tussen Katolieke en Protestante. Hulle was bang dat Katolieke godsdiensgeweld na die Verenigde State sou bring.
In die somer van 1834 val 'n skare protestante 'n Katolieke klooster naby Boston aan. Die oproeriges het gerugte in die koerant gelees dat 'n vrou deur die nonne teen haar wil aangehou word. Woedende mans het by die klooster ingebreek en dit tot op die grond afgebrand. Later het 'n jong vrou met die naam Rebecca Reed, wat tyd in die klooster deurgebring het, 'n memoires gepubliseer waarin sy die misbruik beskryf wat sy beweer het dat die nonne teenoor beginners en studente gerig het. Die aanval op die klooster was onder die vele uitbarstings van 'nativisme', veral in New England en ander dele van die noordooste gedurende die vroeë negentiende eeu.
Baie Protestante het die Katolieke geloof as 'n bygeloof beskou wat individue die reg ontneem het om self te dink en hulle tot slawerny aan 'n diktator, die pous, in Rome verslaaf het. Hulle het Katolieke priesters daarvan beskuldig dat hulle hul gemeentelede beheer en seksueel op jong vroue gepeuter het. Hulle was bang dat Katolisisme die potensiaal het om die Amerikaanse politieke stelsel te oorskry en te oorwin, net soos hul voorouers gevrees het dat dit Engeland sou verower.
Die skilder en uitvinder Samuel F. B. Morse het byvoorbeeld in 1834 gewaarsku dat Europese tiranne saamgesweer het om "Popery deur al ons grense te dra" deur Katolieke immigrante na die Verenigde State te stuur. As hulle daarin slaag, het hy voorspel, sou Katolieke oorheersing in Amerika "die sekere vernietiging van ons vrye instellings" beteken. Ongeveer dieselfde tyd het die Protestantse predikant Lyman Beecher in verskillende stede les gegee en 'n soortgelyke waarskuwing gelewer. 'As die potentate van Europa geen ontwerp vir ons vryhede het nie', het Beecher geëis, waarom stuur hulle dan 'sulke oorstromings van arm emigrante - die inhoud van die armhuis en die vee van die strate - vermeerdering van tumult en geweld en vul ons gevangenisse in? , en ons armhuise te druk en ons belasting vervierdubbel " - om nie eens te praat van stemme in Amerikaanse verkiesings nie?
Andrew Jackson, president van 1829 tot 1837, was bekend as "King Andrew" onder Whig -politici. 'N Gedeelde wantroue teenoor president Jackson het Whigs verenig. Beeld met vergunning van die North Carolina Office of Archives and History, Raleigh, NC. In 1836 was Edward B. Dudley die eerste Whig -goewerneur wat in Noord -Carolina verkies is. Die goewerneurs van die party sou tot 1850 aan die bewind wees. Beeld met vergunning van die North Carolina Office of Archives and History, Raleigh, NC. George Badger, 'n leidende figuur in die North Carolina Whig Party, ondersteun 'n aktiewe federale regering. Beeld met vergunning van die North Carolina Office of Archives and History, Raleigh, NC. In 1853 word William A. Graham verkies tot die Senaat op die Whig Party -kaartjie. Beeld met vergunning van die North Carolina Office of Archives and History, Raleigh, NC. Senator en ondersteuner van Henry Clay, een van die land se bekendste Whig -politici, het William P. Mangum gelei tot die regte van die state van die Whig Party. Beeld met vergunning van die North Carolina Office of Archives and History, Raleigh, NC. Ondanks die feit dat hy 'n inheemse Noord -Karoliër was, is die presidentskandidaat James K. Polk van 1844 gekant teen die vooraanstaande lede van die Whig Party in Noord -Carolina. Beeld met vergunning van die North Carolina Office of Archives and History, Raleigh, NC. Senator Thomas L. Clingman was 'n belangrike lid van die North Carolina Whig Party. Beeld met vergunning van die North Carolina Office of Archives and History, Raleigh, NC. Zebulon B. Vance, 'n Southern Whig, het later by die Demokratiese Party aangesluit. Beeld met vergunning van die North Carolina Collection, University of North Carolina in Chapel Hill Libraries.
Die term Whig het deur die Amerikaanse geskiedenis verskillende gebruike gehad. Tydens die Amerikaanse Revolusie het patriotte dit gebruik om hul verset teen die tirannieë van die Engelse kroon te simboliseer. Na die rewolusie het die term in onbruik geraak, en sommige het die term selfs op 'n pejoratiewe manier gebruik.
Die term is meestal tydens die Tweede Amerikaanse Party -stelsel gebruik. Hierdie partystelsel kristalliseer in die middel van die 1830's en duur tot in die burgeroorlog (1861-1865). American Whigs het die naam geleen van die Britse Whig -party, wat geglo het in die oppergesag van die wetgewer bo die koning. Vanaf 1832 het teenstanders van president Andrew Jackson saamgesmelt tot 'n opposisieparty. Hierdie vroeë teenstanders van Jackson het hom & ldquoKing Andrew & rdquo gebrandmerk vanweë sy skynbare magsmisbruik. In 'n toespraak van die Senaat van 1834 gebruik Henry Clay van Kentucky die term & ldquoWhig & rdquo om sy opposisie teen Jackson te identifiseer, en dit is vinnig aangeneem. As die mense nie daarin slaag om Jackson te stop nie, het Clay gewaarsku, sou koning Andrew moontlik 'n militêre despotisme tot stand bring en die vryhede wat tydens die rewolusie verseker is, bedreig.
Omdat 'n wantroue teenoor Andrew Jackson Whigs aanvanklik verenig het, bestaan ​​'n uiteenlopende kombinasie van Amerikaners uit die Whig -party. Whigs was vryhandelaars en proteksioniste, regerings en nasionaliste van state, en ondersteuners van papiergeld en harde geld.
Die Whig -party het ook Noordelikes en Suidelinge aangetrek. 'N Paar van die meer herkenbare name van die Whig -koalisie –John Quincy Adams, Lyman Beecher, Horace Greeley, Abraham Lincoln, William H. Seward, en Daniel Webster – afkomstig uit die noorde. Tog was Suidlanders ook sleutelfigure in die Whig -party. Southern Whigs was prokureurs en entrepreneurs wat kommersieel ingestel was. Suider -gemeenskappe en state wat die regering se ekonomiese hulp en belegging gesoek het, het gewoonlik die Whig -party ondersteun.
Die Whig -party het & ldquoconservative & rdquo en & ldquoliberal & rdquo beginsels gehad. Whigs het hulself uitgebeeld as die party van orde en stabiliteit. Hulle het probeer om eiendom te beskerm, die status quo te handhaaf en die Amerikaanse kultuur te behou. Hierdie konserwatiewe elemente word vergoed deur 'n progressiewe streep in Whiggish -denke. Whigs wou 'n dinamiese kosmopolitiese samelewing hê, en hulle was van mening dat kommersiële uitbreiding die ontknoping van die Amerikaanse rewolusie verteenwoordig.
American Whigs was die voorhoede van baie hervormingsbewegings uit die negentiende eeu. Deur hervormings van gevangenisse, ontmoediging van alkoholverbruik en verbod op die aflewering van pos op die sabbat, wou hervormers van Whig maatskaplike orde bring. Sowel die hervormingsimpuls as die ekonomiese filosofie van Whig, bekend as die & ldquoAmerican System & rdquo, sou hierdie geordende samelewing produseer. Die opkoms van die Jacksoniaanse demokrasie en die agteruitgang van gevestigde kerke het die elite -invloed van die publiek verswak. Die ontroerende hoër klas het 'n tuiste onder Whigs gevind en het weer 'n invloed op die samelewing en die politiek gehad.
In Noord -Carolina kom Whigs uit die westelike streek en die onontwikkelde dele van die noordooste naby Albemarle Sound. Glo die getywaterplanters het ekonomiese ontwikkeling in die wiele gery, het North Carolina Whigs 'n nuwe staatsgrondwet gevra in 1835. Die nuwe dokument het westelike Noord -Carolina meer mag en setels in die staatswetgewer gegee. Dit het ook die verkiesing van die goewerneur moontlik gemaak deur 'n algemene stemming. In 1836 word Edward B. Dudley die eerste Whig -goewerneur van Noord -Carolina. Whigs het die goewerneurskap vanaf daardie oomblik tot 1850 beheer. In die staatswetgewer het Whigs fondse bewillig vir die bou van spoorpaaie en spoorweë en ondersteun staatscharterige banke om die nodige kapitaal te voorsien. Hul doelwitte het in die 1850's verwesenlik, toe die Demokrate deur die staat gefinansier word en interne verbeterings ondersteun.
George Badger, William A. Graham en William P. Mangum was die leiers van North Carolina Whigs. Badger en Graham het 'n aktiewe federale regering ondersteun, terwyl Mangum die staats- en rsquo -regte -vleuel van die Whig -party gelei het. Al drie wat met Henry Clay verband hou, en kort voor lank het al drie, selfs Mangum, die Kentuckian in die openbaar ondersteun. Ander belangrike North Carolina Whigs was Thomas Clingman, Edward Stanly en Kenneth Rayner.
Die Whig -party in Noord -Carolina het tientalle koerante regoor die staat gestig om hul boodskap van orde en ekonomiese vooruitgang te versprei. Onder die invloedrykste was die Asheville Messenger, die Charlotte Journal, Fayetteville Waarnemer, Newbern Spectator, Noordstaat Whig (Washington), Raleigh Register, en Wilmington Chronicle. Die meeste van die redakteurs was Noordelikes, wat na Noord -Carolina gemigreer het. Die noordelike invloed het North Carolina Whigs in staat gestel om beleide soortgelyk aan die nasionale party te bepleit.
In 1835 het North Carolina Whigs sewe van dertien setels in die federale Huis van Verteenwoordigers gewen. Dit het getoon dat 'n lewensvatbare alternatief vir die Demokratiese party in die Ou Noord -staat gekom het. North Carolina Whig -setels in die kongres het gedaal tot ses, en dan tot vier, voordat hulle in 1841 na sewe teruggeklim het. 1847 met ses oorwinnings. Hulle het die ses setels aangehou totdat die staat nog 'n setel verloor het weens die sensus van 1850. In die 1853 -verkiesing het die Whigs slegs twee van die agt huisrenne gewen, en die party het daarna geen kandidate vir kongresverkiesings aangebied nie. Die Whigs het egter drie van hul lede na die Amerikaanse senaat gestuur: William P. Mangum, William A. Graham en George E. Badger.
Net soos Demokrate, het North Carolina Whigs openbare byeenkomste gehou, braai gehou en aan politieke debatte deelgeneem. Ongetwyfeld het goeie varkvleis en 'n openbare teenwoordigheid bygedra tot 'n toename in die aantal Tar Heel -kiesers nadat slegs 32 persent van die Noord -Caroliniërs in die presidentsverkiesing van 1832 gestem het, byna 85 persent het agt jaar later gestem.
Whigs het soveel oorwinnings in Noord -Carolina behaal as in ander state. Die Whig -party het in Noord -Carolina langer oorleef as waar ook al. So laat as 1860 het 'n Whig as goewerneur in die staat gehardloop. Whigs beheer die North Carolina House of Commons van 1838 tot 1842.Na 'n twee jaar lange rol as minderheidsparty, het Whigs die laer huis in 1844 oorgeneem en dit tot 1848 beklee. In die staats senaat het Whigs net so goed gevaar. Hulle beheer die liggaam begin in 1836 en verloor beheer in 1842. In 1846 het hulle weer beheer gekry om dit twee jaar later te verloor. Van 1836 tot 1848, elke keer dat die twee huise in Noord -Carolina gesamentlike stembriewe gehou het, het die Whigs 'n meerderheid gehad (behalwe in 1842).
Die Whig -party het drie presidentskandidate by die verkiesing van 1836 ingedien. Deur dit te doen, het hulle gehoop om te verhoed dat enige kandidaat 'n meerderheid van die verkiesingsstemme verkry en die Huis van Verteenwoordigers, wat die Whigs beheer het, dwing om die volgende president te kies. Demokrate het bespot dat hierdie slenter die mense sou ontneem om hul leiers te kies. Uittredende president Jackson beveel mede -demokrate om vise -president, Martin Van Buren, te ondersteun. Toe sommige Demokrate hulself ontneem, het Jackson teruggegee dat die weiering om Van Buren te ondersteun, gelyk is aan verraad. As gevolg van die outoritêre leierskapstyl van Jackson en rsquos, het sommige Demokrate, insluitend baie Noord -Karoliërs, van die partytjie gebout om die banier van Whig te laat waai. Van Buren het egter steeds 'n meerderheid van die kiesstemme gekry en het die land se agtste president geword. Met meer as drieduisend stemme het hy ook die gewilde stem van Noord -Carolina gedra. Tydens hierdie verkiesing het een van Noord -Carolina se gunsteling seuns, William Persons Mangum, alhoewel nie 'n kandidaat nie, Suid -Carolina en elf verkiesingsstemme gekry.
Nadat Jackson sy amp verlaat het, het die Whigs 'n ekonomiese program ontwikkel. Hul middelpunt was die bemarking van 'n derde nasionale bank. Hierdie bank sal die regering se finansies hanteer en die banke beheer wat die state gehuur het. Die Whigs het ook 'n beskermende tarief gevra. 'N Hoë tarief sal die baba -Amerikaanse vervaardigers help om teen gevestigde Britse vervaardigers mee te ding. Whigs ondersteun ook federale geborgde interne verbeterings. Wendings, kanale en spoorweë moet met federale dollars gebou word, meen Whigs, want dit sal die uiteenlopende dele van die Unie verenig en boere toelaat om gewasse vinniger en goedkoper na verre markte te versprei. Uiteindelik ondersteun Whigs 'n verdeling van die oorskot van die federale inkomste terug na die state. Elke staat kan dan sy deel van die surplus toewys vir interne verbeterings, opvoeding of slawe -kolonisasie. Die Whigs het hul ekonomiese program opgestel om voorsiening te maak vir 'n harmonie van belange. Alhoewel mense elites met gesag toevertrou het, het Whigs gehoop dat die voordele van boere, ambagsmanne en werkers sou val, dat alle dele van die samelewing baat by die industrialisering van Amerika en die opkoms van kapitalisme, het Whigs geglo.
In die presidentsverkiesing van 1840 het die Whigs William Henry Harrison as hul kandidaat aangewys. As gevolg van die verpletterende Paniek van 1837 en Harrison & rsquos 'n beroep op & ldquohard cider, het die Whigs indrukwekkend gewen. Alhoewel Whigs Noord -Carolina met meer as twaalfduisend stemme gedra het, was die oorwinning van korte duur. Nadat hy 'n lang intreerede gehou het op 'n koue Maart, word Harrison siek en sterf hy 'n maand later, wat sy presidentskap die kortste in die Amerikaanse geskiedenis maak.
John Tyler het die eerste vise -president geword wat die presidentskap aangeneem het na die dood van 'n president. Tyler is op die Whig -stembrief geplaas om die kaartjie te help balanseer. As 'n streng konstruksiewerker wat uit die wantroue van Jackson by die Whigs aangesluit het, het die Virginian as president Whigs woedend gemaak deur rekeninge teen die oprigting van 'n derde nasionale bank te veto. Nadat sy kabinet uit protes bedank het, het Tyler sommige van die vakante setels met Demokrate gevul. Tyler paai Whigs met die goedkeuring van die tarief van 1842. Hy beëindig sy administrasie as uitvoerende hoof sonder 'n party, maar in een van sy laaste amptelike handelinge onderteken hy 'n gesamentlike resolusie wat Texas geannekseer het.
In 1844 wend die Whigs hulle tot hul bekendste lid, Henry Clay, om James K. Polk teë te staan. In 'n noue verkiesing het Polk Clay met slegs 40 000 gewilde stemme verslaan. Clay het Polk & rsquos se geboortestaat van Noord -Carolina en sy tuisstaat Tennessee gedra. Anders as vorige verkiesings, het hierdie verkiesing nie net op ekonomiese vraagstukke gegaan nie, maar op die kwessie van uitbreiding. Terwyl Clay onomwonde was, ondersteun Polk sterk territoriale uitbreiding. Vier jaar later het die Whigs Zachary Taylor genomineer. Vir die Whigs maak dit nie saak dat Taylor, 'n held tydens die Mexikaanse oorlog, nog nooit gestem het nie. Hierdie verkiesingsveldtog hang af van die vraag of slawerny toegelaat sal word in die gebiede wat verkry is as gevolg van die wen van die Mexikaanse Oorlog. Taylor, 'n eienaar van meer as 200 slawe, het min gesê, maar sy teenstander, Lewis Cass, het hardop beweer dat die mense van elke gebied die slawerny en die lot moet bepaal. North Carolina Whigs het & ldquoRough and Ready Clubs & rdquo geskep om Taylor te bevorder as 'n vriend van slawerny wat respekteer vir die beperkings wat die presidensiële mag plaas. Gevolglik het Whigs aangevoer dat die mense en nie die president nie, die land moet regeer. Soos Clay vier jaar tevore, het Taylor die staat Old North hierdie keer met meer as agtduisend stemme gedra. Maar net soos Harrison voor hom, sterf Taylor in sy amp. Tydens sy sestien maande as president het Taylor byna 'n burgeroorlog veroorsaak deur te dreig om 'n veto te maak teen kompromievoorstelle. Sy dood verhef Millard Fillmore tot die presidentskap en Fillmore keur 'n reeks wetsontwerpe goed wat as die kompromie van 1850 bekend gestaan ​​het.
Fillmore was die laaste president van Whig. In 1852, op die 53ste stembrief, het die Whigs Winfield Scott genomineer. Die genomineerde van die Whig verloor toe in 'n grondverskuiwing vir die demokraat Franklin Pierce. Scott het slegs vier state gehad, maar het Noord -Carolina met slegs 745 stemme verloor. Scott & rsquos se sterk vertoning in Noord -Carolina kan toegeskryf word aan die feit dat North Carolina en rsquos William A. Graham op die kaartjie was as Scott & rsquos se hardloopmaat.
Whig -prestasies en die ekonomiese welvaart van die vroeë 1850's het die belangrikheid van die party ironies genoeg ondermyn. Die groeiende slawernykrisis het partylede verdeel, wat ná die Kansas Nebraska -wet van 1854 opgehou het om kandidate vir die presidentskap aan te bied. Sommige Whigs het by nativistiese partye aangesluit, soos die American of Know Nothing -party. Die meeste Northern Whigs het by die Republikeinse party aangesluit, wat 'n platform gehad het wat 'n einde sou maak aan die uitbreiding van slawerny na die nuwe gebiede. Southern Whigs, soos Thomas Clingman, het by die Demokratiese Party aangesluit, want dit ondersteun 'n burgerlike reg om slawe na die gebiede te neem. Tydens die afstigtingskrisis van 1860-61 het die oorblywende Southern Whigs by die beweging van die Constitutional Union aangesluit.
North Carolina Whigs hou nie van die beleid teen die slawerny van die nuwe Republikeinse party nie. Hulle het gehoop om 'n nuwe party van Southern Whigs en konserwatiewe Noord -Republikeine te stig. Hierdie pogings het nooit tot stand gekom nie. Goewerneur John W. Ellis het afskeiding gevra, en mede -Whigs in Noord -Carolina het die oproep van die afstigtingskonvensie van Desember 1860 ondersteun. Hulle hoop dat hierdie byeenkoms uit gematigde en konserwatiewe mans bestaan. Maar op die laaste dag van Februarie het die kiesers van Noord -Carolina die oproep tot 'n byeenkoms verwerp. Nadat die Konfederale State van Amerika op Fort Sumter in Charleston afgevuur het, het Whigs en Demokrate in Noord -Carolina tot die grimmige gevolgtrekking gekom dat daar 'n burgeroorlog gekom het. Op 20 Mei 1861 besluit 'n konvensie van Noord -Karoliërs eenparig dat Noord -Carolina moet afskei en ander suidelike state moet help verdedig teen dreigende inval.
Dit is hoogs waarskynlik dat Whigs Demokratiese teenstanders verslaan het omdat hulle hulle in hul eie wedstryd verslaan het. Die Demokrate het militêre helde gebruik om verkiesings te wen, en Whigs het hierdie suksesvolle benadering nageboots. Die presidentskandidate William Henry Harrison en Zachary Taylor het ook die presidentskap gewen vanweë hul militêre rekords. Vir 'n party wat gebaseer is op die opposisie teen 'n militêre hoof, lyk die keuses van Harrison, Taylor en Scott teenstrydig, want Whigs kritiseer wat hulle as vulgêre demokrasie bestempel het. Whigs het egter dieselfde veldtogtaktiek gebruik as wat hulle die Demokrate gekritiseer het omdat hulle dit gebruik het. Die Whig -party in Noord -Carolina was een van die suksesvolste takke van die nasionale Whig -party. As dit nie die slawerny -kwessie was nie, sou dit moontlik die ondersteuning van Tar Heel en rsquos behaal het.
Arthur C. Cole, Die Whig Party in die Suide (Gloucester, 1962) Congressional Quarterly & rsquos -gids vir Amerikaanse verkiesings (Washington, DC, 1975) Michael F. Holt, Die opkoms en val van die American Whig Party: Jacksoniaanse politiek en die aanvang van die burgeroorlog (New York, 1999) Daniel Walker Howe, Die politieke kultuur van die Amerikaanse Whigs (Chicago, 1979) John C. Inscoe, Mountain Masters: Slavery and the Sectional Crisis in Wes -Noord -Carolina (Knoxville, 1989) Thomas E. Jeffrey, Staatspartye en nasionale politiek: Noord-Carolina, 1815-1861 (Athene, 1989) en & ldquoThunder from the Mountains & rsquo: Thomas Lanier Clingman and the End of Whig Supremacy in North Carolina, & rdquo North Carolina Historical Review 56 (Okt. 1979) Marc W. Kruman, Partye en politiek in Noord-Carolina, 1836-1865 (Baton Rouge, 1983) Lynn Marshall, & ldquo The Strange Stillbirth of the Whig Party, & rdquo Amerikaanse historiese resensie 72 (Jan. 1967) Richard P. McCormick, The Second American Party System: Party Formation in the Jacksonian Era (Chapel Hill, 1966) en & ldquo Was daar 'n & lsquoWhig Strategie & rsquo in 1836? & Rdquo Journal of the Early Republic 4 (1984) James R. Morrill, & ldquo Die presidensiële verkiesing van 1852: Death Knell van die Whig Party in Noord -Carolina, & rdquo North Carolina Historical Review, 44 (Okt. 1967) Herbert D. Pegg, Die Whig Party in Noord-Carolina, 1834-1861 (Chapel Hill, 1968) Charles G. Sellers, & ldquo Wie was die Southern Whigs? & Rdquo Amerikaanse historiese resensie 59 (Jan. 1954) Arthur M. Schlesinger (red.), Geskiedenis van Amerikaanse presidentsverkiesings, 1789-1968 (New York, 1971).
The Whigs ' Ideologie
The Whigs was 'n politieke party wat in opposisie teen die Tories was, 'n ander politieke party in Engeland en Skotland wat ontwikkel het in reaksie op die behoefte aan hervorming gedurende die 18de en 19de eeu. Die groep bestaan ​​uit verskillende groepe van die samelewing wat die Britse politiek teëgestaan ​​het. Kringe bestaan ​​uit presbiteriane teen herstel en aristokrate wat gekant was teen die losbandige gedrag en die uitspattige uitgawes wat by die hof plaasgevind het.
Whigs was ook liberaliste wat gekant was teen die vervolging van die kerke teen Protestante wat geweier het om die Katolieke leer van die Koning te hervorm. Die Whigs het geveg teen die korrupsie van die Britse hof en parlement, sowel as die onderdrukkende bewind van Charles II. Whigs was bang vir 'n absolute Katolieke regime as Charles II, broer van die hertog van York, die kroon opvolg (Zuckert, 2011). Die basiese beginsels van die Whig -party is die geloof in 'n demokratiese politieke proses, 'n grondwet, vryhede en regte vir die burgers en die behoefte aan wetenskaplike ontdekking.
Whigs het geglo in die natuurlike regte van die burger en was gekant teen 'n gesentraliseerde regering wat bestuur word deur die monopolie van die koning. Om te verseker dat James nie die troon inneem nie, het die Whigs 'n wetsontwerp in die parlement ingedien wat deur Tories beheer word, en dit het misluk. Tories het geglo in die uiteindelike heerskappy van die koning. Alhoewel die Whigs nie suksesvol was in Engeland nie, het ideologie die basis geword vir die toekomstige Amerikaanse regering.
In Engeland het die Whigs geveg vir 'n regverdige parlementêre proses terwyl Whigs in Amerika vir 'n demokratiese regering en onafhanklikheid van Engeland geveg het, maar die einddoelwitte was dieselfde. Die Whig -ideologie het die dryfveer vir hervorming en verandering beïnvloed deur die opposisie van politieke prosesse soos die heerskappy van die koning. Omdat Amerikaners teen die belasting en onderdrukkende heerskappy van die koning gekant was, het die ideologie van die politieke oortuigings van die Whig die vonk laat brand wat nodig was vir die Amerikaanse volk om bymekaar te kom en te veg vir die reg op vryheid.
Whigs was patriotte, en deur hul ideologie het die oortuiging van billike politieke en geregtelike prosesse 'n bereidwilligheid om in die stryd om hierdie ideologie aan te gaan, die Amerikaanse rewolusie veroorsaak. Terwyl die term Whig ontwikkel van 'n neerhalende term wat 'Skotse veebestuurder' beteken, het die prestasies van die politieke party in Whig vir ewig verander hoe die politieke prosesse in Engeland en Amerika sou funksioneer.
Die Whig -party het ontstaan ​​as 'n koalisie van politici wat gekant was teen Andrew Jackson en Jacksonian Democracy. Sommige prominente Whigs, soos Daniel Webster, het hul politieke wortels teruggevoer na die ou federalistiese party, terwyl ander, soos Henry Clay, Jeffersonian Democrats was. Die meeste was ook Nasionale Republikeine en het as sodanig die presidente van James Monroe en John Quincy Adams ondersteun. Toe die Anti-Masonic-party in duie stort, het die meeste van sy lede Whigs geword. Sommige Suid-Afrikaners van die uiterste state se regte is kortliks verbonde aan die Whigs in reaksie op Jackson se hardhandige reaksie op Suid-Carolina in die nietigverklaring. 'N Paar Demokrate het by die Whigs aangesluit omdat hulle nie saamstem met Jackson oor die oewer van die Verenigde State of omdat hulle ontnugter is met die opvolger van Old Hickory, Martin van Buren. In die 1850's het die Whig -party in duie gestort. Die meeste noordelike Whigs het by die republikeinse party aangesluit, terwyl die suidelike Whigs niks of demokrate geword het nie.
Whigs het hoë tariewe, federale befondsde interne verbeterings, 'n nasionale bankstelsel, 'n relatief swak presidentskap en eerbied vir uitsprake van die Hooggeregshof oor grondwetlike kwessies bevoordeel. In 1832 het die Young Men's National Republican Convention, wat Henry Clay tot president benoem het, besluit "dat die Hooggeregshof van die Verenigde State die enigste tribunaal is wat deur die grondwet erken word om in die laaste instansie te besluit oor alle vrae wat onder die grondwet en wette ontstaan. van die Verenigde State, en dat die bestaan ​​van die Unie afhang van die behoud van die gesag en die jurisdiksie van die hof.
Die Whig -party vermy enige standpunt oor slawerny, en soek noordelike kompromie oor die kwessie in ruil vir suidelike steun aan noordelike ekonomiese belange. Northern Whigs, soos Daniel Webster, Abraham Lincoln, en William H. sewer, teen slawerny met verskillende passies. In die 1830's het sommige Whig -kongreslede, onder leiding van John Quincy Adams en Joshua Giddings, geveg vir die reg om 'n petisie oor die kongres oor slawerny te versoek. Adams beskou dit as 'n grondwetlike reg wat gewaarborg word deur die petisiebepaling van die eerste wysiging. Toe Whigs egter in die vroeë 1840's die kongres en die Withuis beheer het, het hulle ook reëlings vir stokperdjies aanvaar om te verhoed dat die afskaffing van versoekskrifte gelees word. Southern Whigs het slawerny ondersteun, maar hulle het nooit suidelike ekstremiste ondersteun nie. Inderdaad, die suide van Whigs was gekant teen die regte van die staat, die suidelike nasionalisme en afskeiding, maar in 1861 word die suidelike voormalige Whigs, soos Alexander Stephens, Robert Tombs en Juda P. Benjamin, konfederale leiers.
Whigs uit beide afdelings was gekant teen die anneksasie van texas, die Mexikaanse oorlog en ander aggressies van Manifest Destiny. Tydens die Mexikaanse oorlog het hulle aangevoer dat president James k. polk het sy grondwetlike gesag oorskry deur troepe na die suide van Texas en Mexiko te stuur om oorlog uit te lok.
Die Whigs het slegs twee presidentsverkiesings gewen. Generaal William Henry Harrison, wat in 1840 verkies is, sterf 'n maand nadat hy sy amp aangeneem het en word opgevolg deur John Tyler, 'n voormalige staat se regte -demokraat wat weinig simpatie vir baie Whig -posisies gehad het. Onder Tyler het die Whigs 'n groot, maar kortstondige bankrotskapswet en 'n hoër tarief goedgekeur. President Tyler het 'n veto teen twee wetsontwerpe geborg om 'n nasionale bankstelsel te herstel.
In 1848 verower die Whigs die Withuis saam met 'n ander oorlogsheld, generaal Zachary Taylor, deur te verhoed dat hulle standpunt inneem oor enige belangrike kwessies. Whigs het oor die algemeen die kompromie van 1850 ondersteun, wat as individuele wetgewing aanvaar is en onderteken is deur die oorlede Taylor se vise-president, millard fillmore, 'n gematigde Whig uit New York. Teen 1852 was die party egter diep verdeeld oor die kompromie en slawerny in die algemeen. Na 1850 het die Whig -party in die suide ineengestort, aangesien suidelike inwoners die party wat blykbaar oorheers word deur sterk antislawerheidsmanne soos senator William Seward van New York, laat vaar het. Na 1854 het die meeste noordelike Whigs ook die party laat vaar, hetsy vir die inheemse Amerikaanse (weet-niks) party of die Republikeinse party.
Konstitusioneel staan ​​die Whigs vir 'n sterk Unie en federale ingryping in die ekonomie. Whigs het aangevoer vir 'n breë lees van die federale mag ingevolge die handelsklousule en 'n uitgestrekte regterlike mag. Alhoewel nie een van hulle deur 'n Whig -president aangestel is nie, het die regters Joseph Story en John McClean die siening van Whig oor die Grondwet simboliseer. Die grootste simbool van die party se grondwetlike standpunt was egter nie 'n regter nie, maar die prokureur en politikus Daniel Webster.
Selfs voordat die Whig-party gestig is, het Webster 'Whig-agtige' argumente aangebied in die dartmouth college v. Woodward (1819) en gibbons v. Ogden (1824), waarin hy pleit vir 'n streng interpretasie van die kontrakbeding en 'n voorlesing van die Grondwet wat die Kongres eksklusiewe jurisdiksie oor interstaatlike handel gegee het. Hy het soortgelyke argumente gemaak in groves v. Slagting (1841), die lisensiesake (1847) en die passasiersake (1849). Die grondslag van die konstitusionele nasionalisme van Whig is die beste gestel deur Webster se antwoord van 1830 op die argument van senator Robert Young Hayne ten gunste van nietigheid en Webster se toespraak wat die kompromie van 1850 ondersteun. vir die Unie soos dit is. " Webster het aangevoer: "Dit is, meneer, die volksgrondwet, die volksregering, gemaak vir die mense, gemaak deur die mense en aan die mense verantwoordelik." Hy sluit af met die luidende pleidooi vir "Liberty en Unie, nou en vir ewig, een en onafskeidbaar. "In sy toespraak van 7 Maart 1850 ondersteun Webster die kompromismaatreëls en verklaar:" Ek wil vandag praat, nie as 'n man uit Massachusetts of as 'n noordelike man nie, maar as 'n Amerikaans en 'n lid van die Senaat van die Verenigde State. "Hy het aan sy kollegas gesê: 'Ek spreek vandag vir die behoud van die Unie.' Whigs-steun vir die Unie en kompromie bo alles-en die rede vir hul ineenstorting. Teen die middel van die 1850's was kompromie gebaseer op blinde trou aan die Unie nie meer moontlik in 'n land wat deur deeltjies gestry is en op die punt staan ​​om oorlog te voer nie. Dit is opmerklik dat die laaste Whig -president, Millard Fillmore, afskeiding gekant het, maar ook teen al Lincoln se beleid om afstigting te stop.Teen hierdie tyd het die ondersteuners van Whig -nasionalisme en konstitusionalisme egter Whigs soos Seward en Lincoln in die Republikeinse party gevolg.
Wie was die Whigs?
Die Whig Party is oorspronklik gestig in 1678, aan die begin van die moderne politieke geskiedenis van Brittanje. Die belangrikste beginsels van die Whigs was om die mense te verdedig teen tirannie en om menslike vooruitgang te bevorder. Na die versekering van die 'Glorious Revolution' in 1688, wat die voorrang van die parlement bo die kroon bepaal het, stig die Whigs die Bank of England in 1694, en stel dan die Uniewet op tussen 1707 en Engeland. Vir die volgende 150 jaar, die Whigs het die grondslag gelê vir 'n ordentlike en demokratiese moderne Brittanje. Gedurende hierdie tydperk was daar net twee politieke partye in Brittanje, die Whigs, wat vorentoe gedruk het, en die Tories, wat probeer het om dinge terug te hou.
Daar was sestien eerste ministers van Whig, en die belangrikste vorderingstydperke in Brittanje op hierdie tydstip was die Whig Supremacy (1714-60) en die Whig Revival (1806-34). Die Whigs het 'n aantal maatreëls en immigrasie-maatreëls getref om die volle deelname van godsdienstige minderhede aan die openbare lewe moontlik te maak. Die Whigs het die slawehandel in 1807 afgeskaf en slawerny in die hele Britse ryk in 1833 afgeskaf. Miskien het die Whigs in 1832 die Groot Hervormingswet goedgekeur, wat die kiesers uitgebrei het en die Parlement meer verteenwoordigend van die land as geheel gemaak het.
Die Whig Party is in 1868 ontbind, en die hervormende gees van die Whigs is geërf deur die Liberale en die Arbeidersparty. Baie van die groot hervormings van die 20ste eeu was in die gees van Whiggery, soos die Wet op Verteenwoordiging van die Mense van 1918, wat vroue die stem gegee het, die totstandkoming van die NHS en die welsynstaat deur die na-oorlogse arbeidsregering, en die hervormings van Roy Jenkins in die 1960's, wat homoseksualiteit gedekriminaliseer en doodstraf afgeskaf het. Hierdie Whiggish -gees is vernuwe deur die stigting van die Sosiaal -Demokratiese Party in 1981 en die bekendstelling van New Labour in 1994, maar teen die begin van die 21ste eeu was daar geen idee meer vir albei hierdie bewegings nie. Teen die tyd dat die wêreldwye finansiële krisis die Verenigde Koninkryk in 2008 getref het, was daar geen geloofwaardige progressiewe reaksie nie en kon die Tories weer die politieke agenda bepaal.
Return of the Whigs & gt & gt
Ek is 'n Whig, en ek is gereed om op te tree soos die groot Whigs in die ou tyd gedoen het, wat nooit toegelaat het dat hulle deur alledaagse frases verlei is as groot politieke gevare die hoof moes bied nie. "
Die Britse historikus Herbert Butterfield het die term "whig history" in sy kort, maar invloedryke boek geskep Die Whig -interpretasie van geskiedenis (1931).  [ bladsy benodig ] Dit het sy naam gekry van die Britse Whigs, voorstanders van die mag van die parlement, wat die Tories gekant het, voorstanders van die mag van die koning. 
Butterfield se gebruik van die term was nie met betrekking tot die Britse of Amerikaanse Whig-partye of Whiggism, maar het eerder gemik op "die negentiende-eeuse skool vir geskiedskrywing wat alle vordering geprys het en gewoonlik Protestantisme met liberale vryheidsbeskouings verbind het".  Die terme "whig" en "whiggish" word nou breedweg gebruik en word "universele beskrywers vir alle progressiewe vertellings". 
Toe HAL Fisher in 1928 'n Raleigh -lesing gee, het hy geïmpliseer dat die 'whig -historici' werklik Whigs was (dit wil sê verbonde aan die Whig -party of sy liberale opvolger) en dat hy sentristiese geskiedenis geskryf het, 'goeie geskiedenis', ondanks hul entoesiasme vir Gladstonian of Liberal Unionistiese oorsake "hierdie inleiding van die term was meestal prysenswaardig, anders as Butterfield se latere gebruik, aangesien Fisher Macaulay se" leersame en verhelderende "geskiedenis toegejuig het.  Teen die tyd dat Butterfield syne geskryf het Whig Interpretasie, het hy moontlik 'n dooie perd geslaan: P. B. M. Blaas, in sy boek uit 1978 Kontinuïteit en anakronisme, het aangevoer dat die geskiedenis self teen 1914 alle lewenskragtigheid verloor het.  Die daaropvolgende geslagte akademiese historici het die geskiedenis van Whig verwerp vanweë sy presentistiese en teleologiese aanname dat die geskiedenis na 'n soort doelwit ry.
Die Whig -interpretasie van geskiedenis Redigeer
Butterfield se doel met die skryf van sy boek uit 1931 was om kritiek op te veel vereenvoudigde vertellings (of 'afkortings') te bespreek wat gebeure uit die verlede in terme van die hede vertolk het met die oog op die bereiking van 'drama en skynbare morele duidelikheid'.  Butterfield merk veral op:
Dit is deel van die interpretasie van die geskiedenis van die geskiedenis dat dit die verlede bestudeer aan die hand van die hede. 
Butterfield het aangevoer dat hierdie benadering tot die geskiedenis die werk van die historikus op verskeie maniere in gevaar stel. Die klem op die onvermydelikheid van vooruitgang lei tot die verkeerde oortuiging dat die progressiewe opeenvolging van gebeure '' 'n oorsaaklyn '' word, wat die historikus versoek om nie verder te gaan om die oorsake van historiese verandering te ondersoek nie.  Die fokus op die hede as die doel van historiese verandering lei die historikus tot 'n spesiale soort 'afkorting' en kies slegs die gebeure wat uit die huidige oogpunt belangrik lyk. 
Hy het dit ook gekritiseer omdat dit die verlede gemoderniseer het: "die gevolg [van die geskiedenis] is dat vir baie van ons [historiese figure] baie meer modern lyk as wat hulle werklik was, en selfs as ons hierdie indruk deur nadere studie reggestel het, vind ons dit moeilik om die verskille tussen hul en ons wêreld in gedagte te hou ". 
Die geskiedenis van Whig word ook gekritiseer as 'n te dualistiese siening met helde aan die kant van vryheid en vryheid teen tradisionalistiese skurke wat die onvermydelikheid van vooruitgang teenstaan.  [ bladsy benodig ] Dit gee ook 'n oormatige negatiewe beskouing van teenpartye by helde wat beskryf word, en neem sulke partye "om niks bygedra het tot die totstandkoming van die hede nie" en in die ergste geval dit omskep in 'n "dummy wat dien as 'n beter foelie vir die deugde van grootvleugels. ".  Butterfield het dit geïllustreer deur kritiek op Martin Luther en die Reformasie te kritiseer, wat "soms geneig is om te skryf asof Protestantisme op sigself op een of ander manier saamgestel is om [die proses van sekularisasie] te help"  en wanopvattings dat die Britse grondwet geskep is deur Whigs wat deur Tories gekant is eerder as deur kompromie en samespel wat deur destydse politieke gebeurlikhede bemiddel word. 
Hy het ook gevoel dat die geskiedenis die wêreld beskou as 'n morele toneelstuk: dat "[die historikus homself verbeel] onoortuigend is, tensy hy in die 16de eeu 'n uitspraak kan lewer en protestant en katoliek kan bestudeer, voel hy dat los drade nog steeds hang. tensy hy kan aantoon watter party reg was ". 
Butterfield bevorder eerder die geskiedenisbeskouing, wat die toevallige en voorwaardelike aard van gebeure beklemtoon eerder as 'n soort onvermydelike en strukturele verskuiwing.  Boonop het hy 'n beroep op historici gedoen "om 'n sekere gevoeligheid vir die verlede op te wek, die gevoeligheid wat die verlede bestudeer 'ter wille van die verlede', wat verlustig is in die konkrete en die kompleks, wat 'uitgaan om die verlede ', wat soek na' ongelykhede tussen verlede en hede '".  [ mislukte verifikasie ]
'N Dekade later sou Butterfield egter onder druk van die Tweede Wêreldoorlog tydens die Tweede Wêreldoorlog kennis neem van die Whig -interpretasie dat "wat dit ook al met ons geskiedenis kon doen, dit 'n wonderlike uitwerking op ons politiek gehad het. In elke Engelsman is daar iets verborge van 'n sweep wat blykbaar aan die hartsnare trek ". 
Daaropvolgende aansigte Redigeer
Butterfield se formulering het daarna baie aandag gekry en die soort historiese skryfwerk waarteen hy in algemene terme aangevoer het, is nie meer akademies respekvol nie. Ondanks die polemiese sukses daarvan, word die gevierde boek van Butterfield deur David Cannadine gekritiseer as 'gering, verward, herhalend en oppervlakkig'.  [ bladsy benodig ] Van die Engelse tradisie in die breë, skryf Cannadine egter:
Dit was baie partydig en regverdig veroordelend en het die personeel van die verlede in goed en sleg verdeel. En dit het dit gedoen op grond van die duidelike voorkeur vir liberale en progressiewe oorsake, eerder as konserwatiewe en reaksionêre. Die geskiedenis van Whig was kortliks 'n uiters bevooroordeelde siening van die verlede: gretig om morele oordele uit te deel en verdraai deur teleologie, anachronisme en teenwoordigheid. 
E. H. Carr in Wat is geskiedenis? (1961) het die boek die kompliment gegee dat dit 'in baie opsigte' 'n merkwaardige boek 'was', maar dat dit opgemerk het dat, hoewel dit die interpretasie van die brief oor ongeveer 130 bladsye veroordeel het, dit nie 'n enkele snuif genoem het nie, behalwe Fox, wat geen historikus was nie, of 'n enkele historikus behalwe Acton, wat geen gril was nie ".  
Michael Bentley ontleed die whig-teorie van Butterfield met verwysing na 'n kanon van 19de-eeuse historici in en Engeland (soos William Stubbs, James Anthony Froude, EA Freeman, JR Green, WEH Lecky, Lord Acton, JR Seeley, SR Gardiner, CH Firth en JB Bury) wat in werklikheid min mense behalwe Thomas Carlyle uitsluit.  Die teorie identifiseer die algemene faktore en Bentley se opmerkings:
Carlyle uitmekaar, die sogenaamde Whigs was oorwegend Christelike, oorwegend Anglikaanse denkers vir wie die Hervorming die kritieke teater van ondersoek gelewer het by die oorweging van die oorsprong van die moderne Engeland. Toe hulle, soos so baie van hulle, oor die geskiedenis van die Engelse grondwet skryf, benader hulle hul verhaal vanuit die oogpunt om goeie nuus te hê . As hulle nie die grootsheid kon vind wat hulle ontwikkel het as hulle 'n halfeeu tevore geskryf het nie, kon hulle hul optimisme ook nie ondersteun het as hulle die barbaarse van die Somme en Passchendaele kon verduur nie. 
Roger Scruton is van mening dat die teorie wat die geskiedenis van die geskiedenis aan die lig bring, sentraal gemoeid is met sosiale vooruitgang en reaksie, met die progressiewe wat as oorwinnaars en weldoeners getoon word.  Volgens Victor Feske is daar te veel gereedheid om Butterfield se klassieke formulering uit 1931 as definitief te aanvaar. 
In Brittanje is die whig -geskiedenis 'n siening van die Britse geskiedenis wat dit beskou as 'n 'bestendige evolusie van Britse parlementêre instellings, wat goedgunstig deur die aristokrate van Whig opgepas word, en die sosiale vooruitgang en voorspoed geleidelik versprei'.  Dit beskryf 'n "kontinuïteit van instellings en praktyke sedert Angelsaksiese tye, wat aan die Engelse geskiedenis 'n besondere stamboom verleen het, wat 'n kenmerkende humeur in die Engelse nasie ingeboesem het (soos whigs dit graag noem) en 'n benadering tot die wêreld [wat] in die wet uitgereik het en 'n wettige presedent 'n rol gespeel het in die behoud of uitbreiding van die vryhede van Engelsmanne ". 
Paul Rapin de Thoyras se geskiedenis van Engeland, gepubliseer in 1723, het in die eerste helfte van die agtiende eeu 'die klassieke Whig -geskiedenis' geword.  [ verifikasie nodig ] Rapin beweer dat die Engelse hul antieke grondwet behou het teen die absolutistiese neigings van die Stuarts. Die geskiedenis van Rapin het egter sy plek as die standaardgeskiedenis van Engeland in die laat 18de eeu en vroeë 19de eeu verloor as dié van David Hume. [ aanhaling nodig ]
Volgens Arthur Marwick was Henry Hallam egter die eerste historikus wat gepubliseer het Grondwetlike geskiedenis van Engeland in 1827, wat "die belangrikheid van 'parlemente' of van liggame [wat historici] gedink het parlemente baie oordrewe het 'terwyl hulle neig' om alle politieke stryd te interpreteer in terme van die parlementêre situasie in Brittanje [gedurende] die negentiende eeu, in terme van, dit wil sê van die hervormers van Whig wat die goeie stryd voer teen die verdedigers van die status quo. 
David Hume Edit
In Die geskiedenis van Engeland (1754–1761), het Hume die opvattings oor die verlede uitgedaag en die historici het Hume op sy beurt aangeval, maar hulle kon nie sy geskiedenis ondermyn nie. In die vroeë 19de eeu het sommige historici Hume se sienings, wat die afgelope vyftig jaar oorheers het, opgeneem. Hierdie historici was lede van die Nuwe Whigs rondom Charles James Fox (1749–1806) en Lord Holland (1773–1840) in opposisie tot 1830 en het dus ''n nuwe historiese filosofie nodig' '.  Fox was self van plan om 'n geskiedenis van die Glorious Revolution van 1688 te skryf, maar het slegs die eerste jaar van James II se bewind reggekry. 'N Fragment is in 1808 gepubliseer. James Mackintosh wou daarna 'n Whig -geskiedenis van die glorieryke revolusie skryf, gepubliseer in 1834 as die Geskiedenis van die rewolusie in Engeland in 1688.
Thomas Babington Macaulay Edit
Hume oorheers nog steeds die Engelse geskiedskrywing, maar dit het verander toe Thomas Babington Macaulay die veld betree het deur Fox en Mackintosh se werk en manuskripversamelings te gebruik. Macaulay's Geskiedenis van Engeland is gepubliseer in 'n reeks volumes van 1848 tot 1855.  Dit was 'n onmiddellike sukses, deur Hume se geskiedenis te vervang en die nuwe ortodoksie te word.  Asof 'n lineêre progressiewe geskiedenisbeskouing bekendgestel word, die eerste hoofstuk van Macaulay Geskiedenis van Engeland stel voor:
Die geskiedenis van ons land gedurende die afgelope honderd en sestig jaar is by uitstek die geskiedenis van fisiese, morele en intellektuele verbetering.  
Terwyl Macaulay 'n gewilde en gevierde historikus van die whig -skool was, het sy werk nie in Butterfield se 1931 verskyn nie Whig Interpretasie van Geskiedenis.  Volgens Ernst Breisach "het sy styl die publiek boei, net soos sy goeie gevoel vir die verlede en vaste wankelrige oortuigings".  [ verifikasie nodig ]
William Stubbs Redigeer
William Stubbs (1825–1901), die konstitusionele historikus en invloedryke onderwyser van 'n generasie historici, was die outeur van die uiters invloedryke Grondwetlike geskiedenis van Engeland (gepubliseer tussen 1873–89)  en het 'n deurslaggewende figuur geword in die latere voortbestaan ​​en respek van die geskiedenis van die kuikens. Volgens Reba Soffer,
Stubbs was 'n ware gelowige wat sy vooroordele, selfs vir homself, verberg het agter die fasade van 'n passievolle historikus wat oorspronklike dokumente in landdrosprosa vertaal het. Sy retoriese gawes verduister dikwels sy kombinasie van hoë kerklike Anglikanisme, geskiedenis en burgerlike verantwoordelikheid. In die Church of England sien Stubbs die oorspronklike model vir die ontwikkeling en instandhouding van Engelse vryhede. 
Die geskiedenis van Stubb het begin met 'n verbeelde Angelsaksiese verlede waarin verteenwoordigende parlementêre instellings na vore gekom het en om die beheer van die absolutistiese kroon in verskillende stadiums (insluitend oorreikings tydens die Engelse Burgeroorlog) geveg het voordat hulle verenig het in 'nasie, kerk, eweknieë en mense' in die glorieryke rewolusie.  Hierdie siening van die gebeure is aansienlik uitgedaag: Maitland het in 1893 ontdek dat die vroeë "parlemente" nie 'n aanduiding het om as 'n verteenwoordigende liggaam te funksioneer nie, maar eerder 'n vergadering van die Koningsraad lyk, wat geroep is om aan die koning se doel te voldoen. 'wetgewing', maar eerder versoekskrifte of 'wetsontwerpe' beskou as asof dit 'n uiteindelike hof is '.  Albert Pollard, wat in 1920 skryf, het ook baie van Stubbs se idees oor die verteenwoordigende en wetgewende bevoegdhede van die vroeë Engelse parlemente deurskiet, wat die opkoms van 'n semi-onafhanklike Laerhuis tot in die 1620's getrek het. 
Robert Hebert Quick Edit
Politieke geskiedenis was die gewone plek in die geskiedenis van Groot -Brittanje, maar dit kom ook op ander gebiede voor. Robert Hebert Quick (1831–1891) was saam met G. A. N. Lowndes een van die leiers van die Whig -skool in die geskiedenis van onderwys. In 1898 het Quick die waarde van die bestudering van die geskiedenis van onderwyshervorming verduidelik en aangevoer dat die groot prestasies van die verlede kumulatief was en die boustene bevat wat 'ons na 'n hoër standpunt sou bring, waaruit ons baie kan sien' die regte pad vir ons duideliker ". 
Einde van die geskiedenis. Wysig
Frederic William Maitland word "nou universeel erken as die eerste beoefenaar van die moderne geskiedenisdissipline" en gebruik "middeleeuse reg as 'n instrument om die verstand van die Middeleeuse mans oop te maak".  Blaas, in Kontinuïteit en anakronisme (1978) onderskei nuwe metodes in die werk van J. H. Round, F. W. Maitland en A. F. Pollard Bentley meen dat hul werk "die oorsprong van [historiese] denke in die twintigste eeu in Engeland bevat het".  Marwick noem ook positief dat Gardiner, Seeley, Lord Acton en T. F. Tout die onderrig en studie van geskiedenis aan Britse universiteite in 'n herkenbare moderne vorm verander. 
Die Eerste Wêreldoorlog het egter aansienlike skade aangerig aan die fundamentele aanname van vordering en verbetering in die geskiedenis:
Versnel deur die skeptiese krag van 'n nuwe ras historikus wat toon in die glans van F. W. Maitland, het die neiging afwaarts begin draai (ons word vertel) en sy Waterloo op die Somme ontmoet . [T] wenstreke-aan die een kant kulturele wanhoop in die lig van 'n dooie beskawing, aan die ander kant 'n vasberadenheid om die geskiedenis iets anders vir die naoorlogse generasie te laat sê-het daaraan gewerk om die gevoeligheid tussen 'n rots en 'n harde te plaas plek. 
Bentley bespiegel ook dat die Britse geskiedskrywing uit die 19de eeu die vorm aanneem van 'n indirekte sosiale geskiedenis wat 'probeer het om die samelewing te omhels deur dit in die geskiedenis van die staat op te neem', 'n projek wat ernstig ontwrig is deur die Eerste Wêreldoorlog en hernude vrae oor 'die pretensies van die staat as 'n avatar van sosiale harmonie ".  Hy merk egter op dat die geskiedenis nie "buite die akademie" gesterf het nie en gedeeltelik voortleef in die kritiek op die geskiedenis as iets wat gepubliseer is in ''n reeks klein monografieë geskryf deur skrywers wat hulself' dokter 'noem, wie se lewe -ervaring en gevoel van Engelse kultuur strek nie verder as die neem van koppies tee in die Institute of Historical Research nie ". 
In die wetenskap Redigeer
Daar word aangevoer dat die historiografie van die wetenskap 'deurspek is met die Whiggish -geskiedenis'.  [ verifikasie nodig ] Net soos ander geskiedenis, is die geskiedenis van die wetenskap geneig om historiese akteurs te verdeel in 'goeie ouens' wat aan die kant van die waarheid is (soos nou bekend), en 'slegte ouens' wat die opkoms van hierdie waarhede teenstaan ​​weens onkunde of vooroordeel.  Die wetenskap word gesien as 'n reeks oorwinnings oor voorwetenskaplike denke.  Vanuit hierdie wispelturige perspektief sou Ptolemeus gekritiseer word omdat sy astronomiese stelsel die aarde in die middel van die heelal geplaas het, terwyl Aristarchus geprys sou word omdat hy die son in die middel van die sonnestelsel geplaas het. Hierdie soort evaluering ignoreer die historiese agtergrond en die bewyse wat op 'n spesifieke tydstip beskikbaar was: Het Aristarchus bewyse gehad om sy idee dat die son in die middel was, te ondersteun? Was daar goeie redes om Ptolemeus se stelsel voor die sestiende eeu te verwerp?
Die skryf van die Whig -geskiedenis van die wetenskap word veral aangetref in die geskrifte van wetenskaplikes  en algemene historici, , terwyl hierdie wispelturige neiging gereeld gekant word deur professionele wetenskaplikes. Nicholas Jardine beskryf die veranderende houding ten opsigte van wispelturigheid op hierdie manier: 
Teen die middel van die sewentigerjare was dit algemeen onder wetenskaplikes om die terme "Whig" en "Whiggish" te gebruik, dikwels vergesel van een of meer "hagiografiese", "internistiese", "triomfant", selfs "positivistiese", om groot narratiewe van wetenskaplike vooruitgang te verneder. Op een vlak is daar inderdaad 'n duidelike parallel met die aanvalle op die grondwetlike geskiedenis van Whig in die eerste dekades van die eeu. Want soos P. B. M. Blaas getoon het, was die vorige aanvalle deel van 'n meer algemene aanslag in die naam van 'n outonome, professionele en wetenskaplike geskiedenis oor gewilde, partydige en moraliserende historiografie. Net so,. Vir kampioene na die Tweede Wêreldoorlog in die nuut geprofessionaliseerde wetenskapgeskiedenis was die teikens heelwat anders. Hulle wou veral 'n kritieke afstand tussen die geskiedenis van die wetenskap en die onderrig en bevordering van die wetenskappe vestig. Hulle was veral agterdogtig oor die groot feestelike en didaktiese vertellings van wetenskaplike ontdekking en vooruitgang wat in die tussenoorlogse jare toegeneem het.
Meer onlangs het sommige geleerdes aangevoer dat die geskiedenis van Whig noodsaaklik is vir die geskiedenis van die wetenskap. Op 'n sekere vlak het "die term 'die geskiedenis van die wetenskap' baie ingrypende implikasies. Dit is redelik duidelik wat 'wetenskap' in die 19de eeu en die grootste deel van die 18de eeu beteken. In die 17de eeu het 'wetenskap' baie Chemie, byvoorbeeld, is toe onlosmaaklik met alkemie vermeng.  Die wetenskaplike historici se verwerping van grillerigheid is deur sommige wetenskaplikes gekritiseer omdat hulle nie die 'tydelike diepte van wetenskaplike navorsing' waardeer het nie. 
In die ekonomie Edit
Terugskoue oor moderne makro -ekonomie is oor die algemeen 'n wispelturige geskiedenis. Byvoorbeeld, die popularisering van wiskundige modelle deur Paul Samuelson Fundamente van ekonomiese ontleding, deur ekonome wat opgelei is in 'n wiskundige raamwerk, 'n belangrike mylpaal op die pad na die wiskundering van die ekonomie 'in 'n verhaal vertel wat deur die oorwinnaars vertel word.  Maar vir diegene wat nie saamstem dat sulke wiskunde 'n goeie ding is nie, kan die wiskundige ontwikkelinge beweer. verteenwoordig 'n regressie eerder as 'n progressie '.  Die bekendstelling van rasionele verwagtinge dra eweneens implisiete agteruitgangsperspektief voor: mense wat nie saamstem oor die werklikheid van agente wat besluite neem op die veronderstelde wyse nie (bv. 
Barrow beskou die Marxistiese geskiedenis, met sy '[veronderstelde] verwagte eindpunt waaruit dit sy morele en politieke punt put', as 'kenmerkend'. 
In filosofie Edit
Een baie algemene voorbeeld van die geskiedenis van Whig is die werk van Georg Wilhelm Friedrich Hegel, aan wie dikwels 'n teleologiese geskiedenisbeskouing toegeskryf word met 'n onverbiddelike baan in die rigting van vooruitgang. 
In die Kanadese geskiedenis Redigeer
Met betrekking tot Kanada voer Allan Greer aan:
Die interpretatiewe skemas wat die Kanadese geskiedskrywing deur die middelste dekades van die twintigste eeu oorheers het, is gebaseer op die veronderstelling dat die geskiedenis 'n waarneembare rigting en vloei het. Kanada het in die negentiende eeu 'n doelwit bereik, of dit nou die bou van 'n transkontinentale, kommersiële en politieke unie was, die ontwikkeling van die parlementêre regering, of die behoud en opstanding van Frans -Kanada, dit was beslis 'n goeie ding. Die rebelle van 1837 was dus letterlik op die verkeerde pad. Hulle het verloor omdat hulle gehad het om te verloor, is hulle nie net oorweldig deur superieure krag nie; hulle is tereg deur die God van die geskiedenis getugtig. 
In die opkoms van intelligente lewe Redigeer
In Die antropiese kosmologiese beginsel (1986), John D. Barrow en Frank J. Tipler identifiseer wispelturigheid met 'n teleologiese beginsel van konvergensie in die geskiedenis na liberale demokrasie. Dit strook met wat Barrow en Tipler die 'antropiese beginsel' noem. 
In die algemene geskiedenis en biografie Redigeer
James A. Hijiya wys op die volharding van wankelrige geskiedenis in geskiedenisboeke.  In die debat oor Britsheid prys David Marquand die benadering met die opmerking dat "vryheid en evolusionêre vooruitgang gelas het" het was een van die kenmerke van die moderne Britse geskiedenis, en hulle moet beveel respek ". 
Die historikus Edward J. Larson in sy boek Summer for the Gods: The Scopes Trial en Amerika se voortgesette debat oor wetenskap en godsdiens (1997) betwis 'n wispelturige siening van die Scopes -verhoor. Die boek het die Pulitzerprys vir geskiedenis in 1998 gewen. 
Persoonlikheid, nie party nie, oorheers die politiek in die Republiek van Texas. Sam Houston was die dominante persoonlikheid, en politieke groepe was gewoonlik vyande of ondersteuners van die held van San Jacinto. Terwyl die beeld en legende van Houston en ander beroemde leiers soos Andrew Jackson politieke partisane bly bind, het anneksasie meer komplekse politieke partye na die staat gebring. Politieke partye van Antebellum is bymekaar gehou deur gemeenskaplike belang, ideologie, trou aan 'n gewilde leier en die begeerte om politieke amp en politieke mag te wen. Antipatie gebore uit herhaalde politieke stryd het Whig ook van die demokraat geskei. Natuurlik het nuwe immigrante uit die Verenigde State hul politieke lojaliteit saamgebring en vinnig hul tradisionele partye begin stig. Teen die tyd van die presidentsverkiesing van 1848 het die toenemende aantal immigrante die Whig -party in Texas gestig. Die Whigs het hul politieke loopbaan in Texas begin met verskeie gestremdhede. Voordat hy na Texas gekom het, was Sam Houston, die invloedrykste politikus in Texas, 'n goeie ondersteuner van Andrew Jackson, 'n demokraat, en Houston het vinnig weer sy bande met die Demokratiese party hervestig. Miskien was die Whigs se langdurige teenkanting teen die anneksasie van Texas nadeliger. Whigs het ook dikwels die Mexikaanse Oorlog, wat wydverspreide steun in Texas gehad het, gekant en die Whig -kandidaat vir president, genl. Zachary Taylor, het tydens die oorlog die vyandskap van baie Texane verdien. Ondanks hierdie gestremdhede het die Whigs 'n staatsbyeenkoms gehou, 'n teel presidentsverkiesers gekies en 'Rough and Ready' klubs in verskeie dorpe in Texas georganiseer. Whig -koerante is gestig, en party -woordvoerders het deur die staat getoer. Taylor en Millard Fillmore, die partykandidate, het met 31 persent van die staatswye stemme geëindig. Hulle was die sterkste in die noordooste van Texas en langs die kus. Teen 1851 het kandidate vir staats- en plaaslike kantore deelgeneem. William B. Ochiltree was ook 'n kandidaat vir die kongres uit die oostelike distrik. Alhoewel Ochiltree en die Whigs wat vir die staatsamp gekies het, verloor het, het die Whigs in sommige provinsies, soos Harrison County, beskeie sukses behaal.
In die presidentsverkiesing van 1852 het die Whigs weer gely daardeur dat 'n kandidaat oor die algemeen ongewild in Texas was. Texas Whigs het Millard Fillmore in die nasionale byeenkoms ondersteun en was teleurgesteld toe Winfield Scott die benoeming ontvang het. Generaal Scott was nou verbonde aan die vleuel teen die slawerny van die party en is krities gekritiseer in die Demokratiese koerante van die staat. Weer het die Texas -party 'n georganiseerde veldtog gevoer onder leiding van hul presidentskiesers en redaksionele woordvoerders. Die kiesersbelangstelling was in 1852 laag, en die Whigs het slegs 26 persent van 'n geringe opkoms behaal. Hulle kon nie 'n enkele graafskap dra nie. Bitter nasionale debatte oor die slawerny -kwessie het 'n breuk veroorsaak tussen proslavery en anti -slawerny Whigs en het gou die afsterwe van die party in Texas tot gevolg gehad. Omdat die Texas Whigs nie op nasionale vlak kon organiseer nie, het hulle in ander politieke groepe gedryf. In 1853 trek William Ochiltree 'n paar stemme vir goewerneur, maar teen 1855 was die Whig -party dood in Texas.
Die einde van die party vernietig nie die impulse wat sy lede gedwing het om Whigs te wees nie. Ontleding van die sterkte van Whig in Texas toon aan dat partylede gewoonlik uit stedelike provinsies kom met sterk belangstellings in handel en verbeterde vervoer. Die grootste slawehouers in ander suidelike state was waarskynlik Whigs, maar dit was minder waar in Texas. Konserwatiewe Unioniste was egter sterk geneig om tot die party te behoort. Die party beklemtoon 'n eerbiedige agting vir die land en 'n pragmatiese besorgdheid oor die verbetering van sakeomstandighede. Dit het ook die Demokrate gekant. Baie immigrante na Texas in die tydperk van 1848 tot 1854 het die Demokratiese party lank gekant. Hulle het gewoonlik vir die Whigs gestem en, ten spyte van die ongewildheid van hul kandidate in 1848 en 1852, kon hulle nie self vir 'n demokraat stem nie. Die onvermoë van die Whigs om 'n sterk leier te vind om wie hulle kan saamtrek en hul onvermoë om verkiesings te wen, het hulle duur te staan ​​gekom. Sonder die belofte van politieke amp en beskerming kon hulle nie ambisieuse aanhangers lok nie. Uiteindelik is die Unionistiese ideologie van die Whigs, wat miskien hul grootste sterkpunt was, in die gedrang gebring deur die debat oor slawerny. Vir Texas Whigs was slawerny 'n wettige reg om in die Unie gehandhaaf te word, en almal wat daarteen opgehou het, het nie net die wet verontagsaam nie, maar die Unie bedreig. Texas Whigs beskou slawerny as 'n onderwerp wat begrawe moet word omdat dit humeur opgewek het en die teken van 'n burgeroorlog was. Toe die noordelike vleuel van die party weier om die slawerny -kwessie te begrawe, het die aard van die vakbond van Texas Whigs en hul geloof in die wettigheid en noodsaaklikheid van slawerny hulle genoop om hul party te laat vaar. In die loop van die 1850's en vroeë 1860's het prominente Whigs soos Ochiltree, James W. Throckmorton en Benjamin H. Epperson gesoek na 'n ander party wat die Demokrate kon verslaan en hul doelwitte kon bereik. Hulle het 'n mate van sukses behaal tydens die staatsverkiesings van 1859, maar hulle het erg verloor in hul stryd om te voorkom dat Texas in 1861 afskei.
Die term Republikein is in 1792 aangeneem deur ondersteuners van Thomas Jefferson, wat 'n gedesentraliseerde regering met beperkte magte bevoordeel het. Alhoewel Jefferson se politieke filosofie in ooreenstemming is met die uitkyk van die moderne Republikeinse Party, het sy faksie, wat gou bekend geword het as die Demokraties-Republikeinse Party, ironies genoeg ontwikkel deur die 1830's tot die Demokratiese Party, die hoofmededinger van die moderne Republikeinse Party.
Die Republikeinse Party het sy oorsprong in die 1850's, toe leiers teen slawerny (insluitend voormalige lede van die Demokratiese, Whig- en Free-Soil-partye) hul kragte saamgesnoer het om die uitbreiding van slawerny na die gebiede Kansas en Nebraska deur die voorgestelde Kansas-Nebraska-wet teë te staan. . By vergaderings in Ripon, Wisconsin (Mei 1854), en Jackson, Michigan (Julie 1854), beveel hulle aan om 'n nuwe party te stig, wat behoorlik gestig is tydens die politieke byeenkoms in Jackson.
Tydens hul eerste presidensiële nominasiebyeenkoms in 1856 het die Republikeine John C. Frémont genomineer op 'n platform wat 'n beroep op die kongres doen om slawerny in die gebiede af te skaf, wat 'n algemene opvatting in die noorde weerspieël. Alhoewel Frémont uiteindelik nie suksesvol was in sy presidensiële bod nie, het hy 11 noordelike state gehad en het hy byna twee-vyfdes van die kiesstem gekry. Gedurende die eerste vier jaar van sy bestaan ​​het die party die Whigs vinnig verplaas as die belangrikste opposisie teen die dominante Demokratiese Party. In 1860 skei die Demokrate oor die slawerny -kwessie, aangesien die Noordelike en Suidelike vleuels van die party verskillende kandidate (onderskeidelik Stephen A. Douglas en John C. Breckinridge) genomineer het. Partytjie. So kon die Republikeinse kandidaat, Abraham Lincoln, die presidentskap beklee, 18 Noordelike state wen en 60 persent van die verkiesings stemme kry, maar slegs 40 persent van die algemene stemme. Teen die inhuldiging van Lincoln as president het sewe suidelike state egter van die Unie afgestig, en die land het vinnig in die Amerikaanse burgeroorlog neergedaal (1861–65).
[ܝ] Hierna volg 'n bespreking van die gebruik van 'Whig' en 'Tory' as politieke etikette tydens die herstel en 18de eeu, nie 'n repetisie van die Whig- en Tory -politiek in die tydperk nie. Die twee vrae is natuurlik nie heeltemal skeibaar nie, maar my poging hier is om die opkoms en voortgesette gebruik van 'n bepaalde politieke terminologie, 'n politieke retoriek, op te spoor, om nie die lotgevalle van die politieke groeperings en beleid van Whig en Tory af te baken nie.
Korter uitwerking (gevolg deur 'n meer uitgebreide bespreking hier)
[ܞ] "Whig" en "Tory" is etikette van politieke partye wat sedert ongeveer 1681 in Engeland gebruik is-en die spesifieke betekenis daarvan verskil effens met veranderende historiese omstandighede. As politieke etikette kom die terme voort uit die faksiekonflik van die uitsluitingskrisis (1679-81), Whigs ondersteuners van uitsluiting (van die Katolieke Jakobus, hertog van York, broer van die koning en volgende in die ry vir die Engelse troon) en Tories hulle Royalistiese teenstanders is. By uitbreiding word die Whigs dus beskou as die voorrang van die parlement bo die monarg, terwyl die Tories die omgekeerde beweer. Hierdie faksie -verdeling van Engelse politieke elites weerspieël duidelik die verdeeldheid tussen parlementariërs en royaliste in die era van die burgeroorloë, en het dus meer as 'n eenvoudige meningsverskil oor 'n bepaalde (hoewel redelik belangrike) beleidsaangeleentheid voorgehou. Gedurende die res van die sewentiende en die vroeë deel van die agtiende eeu sou die terme "Whig" en "Tory" steeds die gewig van die konflik in die burgeroorlog dra, ten minste skuins, selfs al word die twee faksies omskryf en eers gedefinieer in die uitsluitingskrisis self, dan, in die nasleep van die rewolusie van 1688.
[ܟ] Tydens die uitsluitingskrisis is die Whigs beskou as politieke revisioniste, aktivistiese politici wat bereid was om politieke onrus in hul opposisie teen die wettige monarg te waag, terwyl Tories politieke lojaliste was. Na die rewolusie van 1688-89 het die Whigs egter die verdedigers van die (nuwe) status quo geword, en die Tories was die politieke wanbestande (en moontlike ondersteuners van die ontwrigting van die nuwe dinastiese orde). Onder die Hannoveriërs (vanaf 1714) het die Whigs die politieke mag gemonopoliseer, aangesien die Tories (as aanhangers van die ontheemde Stuart -dinastie) deur die nuwe monarge geanatiseer is. In hierdie nuwe omstandighede was Whigs verdedigers van 'vreemde' en dikwels ongewilde monarge (die Nederlandse Willem van Oranje en die Hanoveriaanse George I), terwyl die Tories partydig was van die Stuarts (gelukkig onder Anne, die laaste van die Stuarts, ongelukkig daarna). In die vroeë agtiende eeu word Whigs geassosieer met 'nuwe' rykdom, dit wil sê met die rente met geld (finansiers en handelaars), die uiteenlopende rente en stedelinge (in die stad Londen en elders), terwyl Tories verband hou met die "ou" eienaar van die landgenoot (die land) en met verdedigers van die voorregte van die Anglikaanse Kerk teen die "aantasting" van die dissenters.
[ܠ] Na 'n tydperk van politieke herskikkings in die middel van die eeu, het die terme teen die laat agtiende eeu weer ietwat verander: 'n Tory was 'n "konserwatief", 'n voorstander van die status quo met sy verskillende voorregte en uitsluitings, terwyl 'n Whig 'liberaal' of 'hervormer' was, wat hom daartoe verbind het om die stelsel van kerk en staat te moderniseer. Hierdie jongste verbuigings het gedurende die grootste deel van die negentiende eeu vasgehou, waartydens Tories of konserwatiewes die Katolieke emansipasie, verkiesingshervorming en die Ierse huishouding teëgestaan ​​het, terwyl Whigs of Liberals die oorsake daarvoor beywer het. Vervolgens het die term Tory oorleef as 'n etiket vir 'n konserwatiewe of reaksionêre politieke uitkyk, die term Whig het min of meer heeltemal gesterf nadat hy deur 'liberaal' verplaas is.
[ܡ] Meer algemeen verwys die terme fundamenteel na verdeeldheid oor opvattings oor soewereiniteit en politieke mag: Whigs dink dat mag uiteindelik in "die mense" (of by die volksverteenwoordigers) woon en beskou heersers as die wil en welsyn van die mense (soos beliggaam in die parlement) Tories wat soewereiniteit as heersers beskou en beskou 'die mense' as onderdane wie se plig dit is om te gehoorsaam. Tories word dus geïdentifiseer met 'n stelsel van oorerflike mag-veral uitgeoefen deur monarge en die gevestigde kerk-terwyl Whigs geassosieer word met 'n stelsel van volksmag, alhoewel meestal in die hande van die besete eerder as die algemene bevolking. In die Tory -visie is die politieke organisasie van die samelewing hiërargies en patriargaal, en goewerneurs het die verantwoordelikheid om na die welsyn van hul onderdane om te sien. In die Whig -visie is politieke heersers ook verantwoordelik vir die welsyn van 'die mense', maar hulle is ook verantwoordelik teenoor hulle (dit wil sê teenoor die parlement en die politieke nasie wat dit verteenwoordig). Beide die tradisies van Whig en Tory het dikwels 'n vooroordeel van die hoër klas gehad (alhoewel hulle albei in staat is om populistiese beroepe te doen, indien nodig), en kan nuttig onderskei word van 'n behoorlik demokratiese of 'radikale' tradisie in die Britse politiek en samelewing.
[ܢ] Die terme "Whig" en "Tory" het ook dikwels sterk sektariese (godsdienstige) verenigings gehad, en Tories word geassosieer met sentimente van die hoë kerk (insluitend die behoud van die voorregte en uitsluitings van die gevestigde kerk) en Whigs wat verband hou met breedtegraad en protestantse meningsverskil. Op verskillende tye word albei geassosieer met sterk anti-Katolieke sentimente. In die laat sewentiende en vroeë agtiende eeu het Whigs, as kampvegters van parlementêre regte teenoor die Stuart-monarge en as ondersteuners van Protestantse Dissent, 'n sterk anti-Katolieke, militant Protestantse politieke retoriek ontwikkel, terwyl Tories dikwels as 'besmet' beskou is hul steun aan die Katolieke Stuarts. Daarenteen was Whigs sedert die vroeë negentiende eeu kampioene van die Katolieke Emansipasie, en Tories word geassosieer met die behoud van die Anglikaanse oppergesag en voorregte.Die 'hoë kerk' neigings van Tories het gedurende hierdie era voortgeduur, wat in die negentiende eeu beide teenkanting teen die politieke emansipasie van die Katolieke gemeenskap in die Verenigde Koninkryk beteken het en 'n vereniging met die Tractarian Movement, net soos dit omstreeks 1688 beteken het, was dit ook verset teen die verplasing van Jakobus II en 'n toewyding aan die oppergesag van die Anglikaanse Kerk. In die vroeëre tydperk het Whigs hulself as militant anti-Katolieke verdedigers van die Protestantse godsdiens beskou, terwyl Whigs meer onlangs hulself as 'bo' die sektariese godsdienspolitiek van die Tories beskou het.
[ܣ] Ten opsigte van kerk en staat, godsdiens en politiek, is die terme Whig en Tory herdefinieer en getransformeer in hul assosiasies en verbuigings in die tydperk sedert hulle omstreeks 1681 die eerste keer munt gekry het. Veral met betrekking tot die vroeëre terrein (deur middel van die agtiende eeu), kan die moderne assosiasies van Whig en Tory met 'liberale' en 'konserwatiewe' misleidend wees of in elk geval nie die werklike spesifisiteit van politieke ooreenkomste en verdeeldheid registreer nie: geen party kan maklik word aangewys as 'progressief' en elkeen moet ondersoek word in terme van sy spesifieke verbintenisse in spesifieke kontekste.
Uitgebreide bespreking [terug na korter bespreking]
ڇ. Inleiding: "Whig" en "Tory" in Engels Political Language
[ܤ] In die 19de eeu meen Thomas Babington Macaulay dat die politieke etikette "Whig" en "Tory" twee byname is wat, hoewel hulle oorspronklik in belediging gegee is, spoedig met trots aangeneem word, wat nog steeds daagliks gebruik word, wat net so wyd versprei het as die Engelse ras, en wat so lank as die Engelse letterkunde sal duur "(Die geskiedenis van Engeland vanaf die toetreding van Jakobus die Tweede [1849-61], aangehaal in Willman 1974: 247). Maar teen sy tyd is hierdie terme uit die 17de eeu (self opvolgers van 'cavalier' en 'roundhead', 'Royalist' en 'Parliament-man') vervang deur meer moderne politieke terminologie soos 'liberaal' en 'konserwatief', "of" radikaal "en" reaksionêr ", of, uit die konteks van die Franse rewolusie," links "en" regs ". En ondanks Macaulay se suggestie van onveranderlike kontinuïteit in die betekenis van hierdie terme tot in sy eie tyd, het hulle in die loop van die anderhalf eeu eintlik verskeie verskuiwings en betekeniswysigings ondergaan sedert hulle in die Engelse politieke diskoers omstreeks 1681 ingebring is. (Boonop Ondanks Macaulay se klem op die 'Engelsheid' van die terme 'Whig' en 'Tory', is hulle eintlik afkomstig van die breër taalkundige wêreld van die Britse Eilande: Tory van Iers en Whig van Skotte af.) Vir ons vereis die gebruik van hierdie terme gedurende die lang 18de eeu 'n mate van toeligting.
[ܥ] Die terme "Whig" en "Tory" het nie altyd as politieke etikette gedien nie. Hulle is tydens die uitsluitingskrisis as 'partytjie' -etikette bewillig en weer ingebuig, maar hulle het 'n ouer geskiedenis in Engelse gebruik as algemene terme. Dus, by Maurice Atkins Cataplus (1672), 'n burlesque van die Aeneis, Anchises, "Ek sou baie aangename verhale vertel / Met betrekking tot hierdie dronk Tories" (reëls 1709-10), waar 'Tories' slegs ruffians beteken. Maar sedert die uitsluitingskrisis is hierdie vroeëre gebruike oorskadu deur die funksie van die terme as 'n sentrale deel van die Engelse politieke retoriek in die herstel en agtiende eeu.
[䜢] In hul Engelse politieke gebruik is die terme afkomstig van die faksiekonflik van die uitsluitingskrisis (1679-81), toe een faksie (die Whigs) probeer het om Charles II se broer, James, Hertog van York, uit te sluit 'n belydende Rooms -Katoliek, van die geskiktheid om die troon op te volg, en die ander faksie (die Tories) het aangedring op die onaantasbaarheid van die erfketting en die noodsaaklikheid van die aanvaarding van die wettige erfgenaam. Die Whigs beweer in werklikheid die reg van die parlement om die opvolging van die troon te bepaal en dus, in 'n groter sin, die reg van die parlement (en dus op sommige interpretasies van "die mense") om hul heersers te kies-- of hulle het in elk geval gepleit vir 'n onvervreembare reg op verset wanneer die fundamentele regte en voorregte van die mense (insluitend hul godsdiens) in gevaar is. Die Tories het die ouer opvatting gehuldig dat konings en koninginne God se regente op aarde is, of in elk geval deur God op die troon geplaas word en dat hulle onder alle omstandighede hulle onderdane moet gehoorsaam (leerstellings van passiewe gehoorsaamheid en nie-weerstand) . 'Tory' het dus 'n etiket geword vir politieke konserwatiewes en royaliste en 'Whig' vir politieke revisioniste en 'parlementsmanne'.
[䜣] Die faksie -verdeling van Engelse politieke elite tydens die uitsluitingskrisis weerspieël duidelik die verdeeldheid tussen parlementariërs en royaliste in die era van die burgeroorloë, en het dus meer as 'n eenvoudige meningsverskil oor 'n bepaalde beleidsaangeleentheid voorgehou. Gedurende die res van die sewentiende en die vroeë deel van die agtiende eeu sou die terme "Whig" en "Tory" steeds die gewig van die nalatenskap van die burgeroorlog dra, ten minste skuins, en die fundamentele ideologiese skeiding tussen tradisioneel ingestelde legitimiste en hervormingsgesinde aktiviste sou voortgaan om die politieke denke gedurende die grootste deel van die agtiende eeu in te lig. Die eggo's is baie tasbaar in die bewering van John Wesley in 1785 dat "hy, sy broer Charles en hul oorlede vader Tories was in die sin dat hulle God, nie die mense nie, as die oorsprong van alle burgerlike mag beskou het" (Sack 1993: 66), en die ideologiese onderskeid sou deur Edmund Burke in syne opgetel en herleef word Besinning oor die rewolusie in Frankryk (1790). Tories beskou die bestaande stelsel van hiërargie en ondergeskiktheid as deel van 'n godgegewe, beproefde orde, terwyl Whigs politieke reëlings in kwasi-utilitêre terme as veranderlike middele beskou het om die gewenste doelwitte te bereik (byvoorbeeld openbare welsyn).
[䜤] Na die revolusie van 1688 word die Tories geïdentifiseer met lojaliste van Stuart en die Whigs met ondersteuners van die nuwe Williamiet en later die Hannoveriese politieke orde. In die agtiende eeu, in sosiale terme, is Tories dikwels geïdentifiseer met die "ou" eienaar van die landgenoot (die landspanne), met die konserwatiewe omgewing van Oxford en met elemente van die hoë kerk in die Anglikaanse establishment, terwyl Whigs verbonde was aan die aristokratiese elite en met 'nuwe' rykdom, dit wil sê die geldgeld (of dit nou afkomstig is van finansies of handel), met die uiteenlopende belang en met stedelinge (in die stad Londen en elders).
[䜥] 'n Godsdienstige sektariese konflik was ongetwyfeld sentraal in die afdelings van Whig-Tory gedurende die hele herstel en die 18de eeu-met die Tories as toegewyd aan die noodsaaklikheid van 'n gevestigde kerk en sy verskillende voorregte, en die Whigs as toenemend skepties oor die belangrikheid of selfs die waarde van so 'n godsdienstige establishment-maar hierdie godsdienstige afbakening, soos die politieke onderskeid tussen Whigs en Tories, het nie 'n vaste, onveranderlike betekenis gehad nie. Die historiese onmiskenbaarheid van hierdie politieke etikette word duidelik as ons die hewige anti-katolisisme van Whig-retoriek in die laat 17de en vroeë 18de eeu in gedagte hou (wat sentraal was in hul teenkanting teen die Stuart-lyn met sy Katolieke verteenwoordigers)-en dit kontrasteer met die vroeë 19de eeuse assosiasie van die Tories met onwrikbare anti-Katolieke politiek in die konteks van die Ierse vraag en die Unie van Groot-Brittanje en Ierland en Whig-ondersteuning van Katolieke Emansipasie. In die nasleep van die burgeroorlog het die Tories hul teenstanders ook as 'fanatici' en 'sektariese' yweraars bestempel, terwyl die Tories in die 19de eeu hulself as die beleërde verdedigers van godsdiens en vroomheid teen die magte van ateïsme en libertinisme en deur hulle teenstanders as sektariese "fanatici" en godsdienstige "obscurantiste" beskou is.
[䜦] Sommige van hierdie verskuiwings in die godsdienstige verenigings van die twee partye moet verklaar word deur die feit dat die Tories in hul vroeëre fase onderskei is deur hul nakoming van 'n idee van voorskriftelike en oorerflike regte en politieke beginsels (wat was geneig om die nakoming van die Stuart-dinastie te impliseer), terwyl die Tories in hul 'post-Jakobitiese fase', met die afsterwe van die Stuart-saak na 1745, die voorskriftelike regte behou, maar hul sentrale toepassing van hierdie beginsels verskuif na die terrein van "kerklike sake" (Sack 1993: 50). Maar daar was ander verskuiwings in posisies wat op ander faktore reageer: 'n mens kan byvoorbeeld oplet dat die Tories gedurende die tydperk uitgesluit is van politieke mag (en van 'shire, judicial, Church, and militêre ampte onder die kroon') in die era van Whig -hegemonie onder die eerste twee Georges, het hulle 'korrupsie' afgemaak en 'deeglike herlewing van die kiesstelsel' ondersteun, terwyl die Whigs die status quo wou behou (Sack 1993: 146). Daarna volg 'n era van oorheersing van Pittiete en neo-Tory aan die einde van die 18de eeu (waartydens die Tories geensins eenvormig gekant was teen parlementêre hervorming nie), maar in die vroeë 19de eeu het die Whigs die voorstanders geword van parlementêre 'hervorming' teen die konserwatiewe verset van die ministeries van Canning en Wellington (wie se weerstand teen sulke hervorming die stelling van Lord North weerspieël het, in teenstelling met Pitt se hervormingsvoorstel in 1785, dat die grondwet in 1688-1714 verseker is "die mooiste stof wat, miskien, het ooit bestaan ​​van die begin van die tyd af. Hy sou nooit toestem tot enige poging om met so 'n stof te peuter nie ") (Sack 1993: 149).
[䜧] Maar ongeag die redes vir die verskuiwing van die waardes van die twee partyetikette, die punt is dat dit nie funksioneer as onveranderlike politieke etikette waarvan die betekenisse onafhanklik van die konteks van hul gebruik gedefinieer kan word nie. Daar was natuurlik gestereotipeerde "karakters" van Whigs and Tories in omloop vanaf die tyd van die uitsluitingskrisis, en veral in die later 18de en vroeë 19de eeu sien ons die ontwikkeling van ietwat veralgemeende, meer abstrakte opvattings oor hierdie affiliasies , sodat dit altyd moontlik was om te praat van 'Whig' en 'Tory' waardes, gesindhede, gevoelens asof dit bestaan ​​as vaste entiteite, onafhanklik van en voor enige spesifieke politieke kwessie of debat. Maar so 'n algemene gesprek oor Whigs and Tories weerspieël die opset van Whig en Tory -posisies wat op 'n gegewe oomblik van politieke twis heers, en gee 'n mens nie altyd 'n goeie venster op die konkrete betekenis van Whig en Tory -beleggings tydens verskillende oomblikke tydens die herstel nie. en tot in die 19de eeu.
ڈ. Toepassing van hierdie politieke etikette in die uitsluitingskrisis
[䜨] Dit lyk asof die terme omstreeks 1681 die woordeskat van die Engelse politiek betree het, geleen en aangepas uit hul vroeëre gebruik in Ierland en Skotland (Willman 1974: 251). In die oorspronklike Ierse (en Engelse) gebruik, die term Tories verwys na Ierse brigande wat 'popies geraak' is, dat outlawes, rowers, soos ons wet sê Caput Lupinum, fiks en gereed om vernietig te word en op die kop geslaan te word deur iemand wat hulle kon ontmoet " (Die karakter van 'n eerlike man, hetsy gestileerde Whig of Tory  aangehaal in Willman 1974: 251-52). Hierdie idee van die Tory (of brigand) is in Ierland gewild "in die geslag na 1660, na die verowering van Cromwell en die verwarring van die herstellingskolonie, wat 'n groot aantal voetlose mans, baie van hulle voormalige heidene, met geleentheid geskep het. en aansporing om tot brigandage te neem "(Willman 1974: 252).
[䜩] Die meeste van die Tories het 'Ierse kleinboere en kleinhandelaars' aangegryp, maar die hoof van die Tory, Redmond O'Hanlon, het aan die einde van die 1670's begin om die gelykheid van die Anglo-Ierse heerskappy te versteur deur laat op hulle te roof ' 1679 vermoor sy bende Henry St John van Tanderagee nadat hy hom vir losprys ontvoer het. 'Die gebeurtenis het nuus in Engeland', net soos die verraad en die dood van O'Hanlon in April 1681: 'O'Hanlon se vernederings is belangrik, want danksy hulle is die bekendheid van Ierse Toryisme verhoog op 'n oomblik van uiterste spanning en anti-Katolieke vrees in Engeland en die loopbaan van die grootste Ierse Tory bereik sy hoogtepunt net op die hoogtepunt van die uitsluitingskrisis "(Willman 1974: 252). (Hierdie "Tories" het nie maklik verdwyn nie: in 1707 het die Ierse parlement 'n "Wet vir die doeltreffender onderdrukking van tories, rowers en rappares" aangeneem [Ierse wet 6 Anne, c. 11].)
[䜪] Die term Whig, of sy vorige vorm Whiggamaire, "was sedert die 1640's in Skotland in gebruik as 'n term vir Covenanting rebels" (Willman 1974: 252), dit wil sê, dit is toegepas op aanhangers van die Presbiteriaanse saak in Skotland, wat tydens die Burgeroorloë die oorwinning behaal het, maar toe by die herstel eenkant toe gestoot toe die Episkopaalse Kerk hervestig is. "Engelse liberale protestantisme het simpatie gehad met die [Scottish Covenanting] rebelle van 1679," byvoorbeeld in "Monmouth se bekende toegeeflikheid om Bothwell Brig te hanteer", maar "Engelse mede-gevoel het nie tot die klein groepie gerek nie" van sektore wat die skikking van 1679 geweier het en in wapens voortgegaan het. Die Kameroense of 'Cargillite' -beweging het homself geregverdig in terme wat min Engelse Protestante kon aanvaar, wat die koning sowel as die hertogen van York uitskakel. en Monmouth uit die 'ware kirk' en verklaar dat dit geoorloof is om hulle en almal wat hulle gevolg het dood te maak "(Willman 1974: 253). Dus, teen 1681, toe die term Whig is toegepas op Engelse uitsluitingiste (soos in die verwysing na "these Engelse Whigs . . . sowel as hul broers van Skotland "in Heraclitus Ridens [aangehaal in Willman 1974: 262]), het dit 'n negatiewe waarde gehad, selfs vir die party wat so genoem is.
[䜫] Hierdie terme is toegepas in die taalkundige en politieke maalstroom van die uitsluitingskrisis. "Die passie vir die stigmatisering van byname het in 1679 begin toe uitsluitingiste, wat hulself 'ware protestante' noem, 'hul protestantse teenstanders as' Protestantse papiste 'of' Protestante in maskerade 'begin aanval" (Willman 1974: 254), het die Royaliste gereageer deur spottend te roep die uitsluitings "True Blues" of (volgens Roger North) "Birmingham Protestante, wat verwys na valse Groats wat op daardie plek vervals is "(Eksamen [kroeg. 1740] aangehaal in Willman 1974: 249). (Die ondertitel word verskaf vir John Dryden's Mac Flecknoe toe dit in 1682 gepubliseer is--'N Satir oor die ware-blaas-protestantse digter, T.S.-verwys na hierdie gebruik. ) "Toe die eksklusionistiese versoekskrifte vir die vergadering van die parlement [in 1680] teengewerk is deur Royalistiese adresse wat die petisies 'verafsku', reageer die uitsluitingiste met 'n veldtog van misbruik wat 'Yorkisties' en ' Tantivy '"na die taal, sowel as' Abhorrer '" (Willman 1974: 254).
[䜬] "Dit was eers na die afsterwe van die laaste uitsluitingsparlement [in Maart 1681] dat die eerste Royalistiese bynaam vir die uitsluitings in druk verskyn het toe die formule 'True Protestant' uitgebrei is na 'True Bromidgham Protestant' , 'ie ware nagemaakte een' (Willman 1974: 255). Oor hierdie ontwikkeling, Laurence Echard, in sy Geskiedenis van Engeland (3de uitgawe, 1720), sê dat 'Great Heats and Animosities' hierdeur geskep is Versoekers en Afskuwelikes . . . en omtrent dieselfde tyd. . . ontstaan ​​die verderflike voorwaardes en onderskeidings tussen WHIG en TORY, albei die eksotiese name, wat die partye mekaar in 'n verrassing gegee het "(aangehaal in Willman 1974: 247) en Roger North, in sy Eksamens: of 'n ondersoek na die kredietwaardigheid en waarheid van 'n voorgegee volledige geskiedenis (gepubliseer 1740), beskryf die uitsluitingiste dat hulle teenstanders 'n hele reeks etikette gee: 'Yorkist', die eerste so 'n term, 'dien vir meer onderskeiding, maar skandeer nie of weerspieël genoeg nie. Tantivy, wat impliseer Rypos na Rome . . . Toe, waarnemend dat die hertog [dit wil sê James] bevoordeel Iers Mans, al sy vriende, of diegene wat dit as gevolg van die uitsluiting beskou het, het dadelik geword Iers, en so wilde Iere, daarvandaan Bog-drawers, en, in die Copia van die feitelike taal, die Woord Tory vermaak is, wat die veragtelikste woeste onder die Wilde Iere, en omdat dit 'n klinkende, klinkende woord was wat maklik uitgespreek is, het dit sy houvas behou en besit geneem van die vuil mond van die faksie "(aangehaal in Willman 1974: 249). retoriek vir die Iere word hier toegepas vir binnelandse Engelse politiek.
[䜭] Die term Tories begin in 1680 verskyn met verwysing na die Iere wat vermoedelik begunstig is deur James, hertog van York en in 1681, word dit ook toegepas op Engelsmanne wat die hertog ondersteun (die uitsluiting Weeklikse pakkie advies uit Rome [geen. 49, 13 Mei 1681] veroordeel "al die L'Estranges, Thompsons, Club of Heraclitus-Scriblers, Tories, Papists, Masquerade- Protestants, and other Vermin of that Stamp" [aangehaal in Willman 1974: 260]). Die werk wat meer as enige ander gehelp het om die gebruik en samehang van die terme vas te stel Whig en Tory in die Engelse politieke diskoers was Roger L'Estrange Die waarnemer (begin op 13 April 1681). In nr. 29 (2 Julie 1681) verander L'Estrange die naam na Die waarnemer in dialoog en die publikasie, wat voorheen gewissel het tussen "Vraag" en "Antwoord", word nou (en vir die volgende twee jaar) aangebied as 'n dialoog tussen "Whig" en "Tory": "This moment, 2 July 1681, appears to was die tyd toe die Engelse politiek vir die eerste keer as 'n dialoog tussen Whig en Tory beskou is, dit lyk asof die twee woorde eers in een asem geuiter is, as 'n natuurlike komplement vir mekaar. Waarnemer en het die woorde meer gereeld en saam begin gebruik "(Willman 1974: 262).
[䜮] Die gebruik van hierdie verskillende partytikette en onderdrukkingsvoorwaardes het die partydige verdeeldheid van die eeu verdiep.In Oktober 1681 het Oliver Heywood ('n nie-konformis) opgemerk hoe "dit die onderskeid is wat hulle tref in plaas van Cavalier en Roundhead, nou word hulle Torys en Wiggs genoem, die voormalige dra 'n rooi ribband [in hul hoede], die ander 'n violet- -dat mans begin oorlog begin "(aangehaal in Willman 1974: 263). In sy proloog tot Absalom en Achitofel (November 1681), skryf John Dryden: "Hy wat sy pen vir die een party trek, moet verwag om vyande van die ander te maak, want verstand en dwaas is die gevolg van Whig en Tory, en elke man is 'n slaaf of 'n esel vir die ander teenoorgestelde kant "(aangehaal in Willman 1974: 262-63).
[䜯] Robert Willman se moderne weergawe van die aanneming van Whig en Tory in die Engelse politieke diskoers in 1681 en daarna, hierbo opgesom, minder kleurvol is as wat Daniel Defoe in sy Resensie (nr. 75, 16 September 1710)-waar hy Titus Oates erken dat hy die term gewild gemaak het Tories en die hertog van Lauderdale met die soortgelyke diens vir Whig-maar dit is duidelik meer oortuigend, alhoewel historici uit die agtiende eeu dikwels die verhaal van Defoe herhaal het. Die belangstelling van hierdie vroeë historici in die politieke terminologie van "Whig" en "Tory" spreek nie net tot kommer oor die verlede nie, maar ook tot konflikte wat nog in hul eie era geleef het-vir die partydige rampokker van die uitsluitingskrisis vyandighede wat nie maklik verdwyn het nie, alhoewel die oorspronklike kwessie en geleentheid relatief vinnig deur die optog van gebeure ingehaal is.
ډ. Gebruik van Whig en Tory -idioom deur die vroeë 18de eeu
[䜰] In sy Verhandeling oor partye (1735-38), merk Bolingbroke op dat met die rewolusie van 1688-89 en die effektiewe 'uitsluiting' van James II 'die werklike essensies van Whig en Tory dus [in 1689] vernietig is, maar die nominale behoue ​​gebly het' (OED, sv "Tory n. en a.," sense 3a). Maar die dinastiese kwessie is natuurlik nie heeltemal afgehandel in 1689 nie: die bestaan ​​van nie-jurielede en Jacobiete getuig van die komplikasies van die nuwe nedersetting, en die toetreding van Anne (laaste van die Stuart-monarge van Engeland) in 1702 hernu die emosies rondom die Stuart-aanspraak op die troon en die politieke taal van Whig en Tory het 'n nuwe lewe geniet tydens die partydige konflikte van Anne se bewind (1702-14). 
[䜱] Maar met die afhandeling van die opvolging in die Protestantse lyn na die Revolusie van 1688, en veral na die uiteindelike toetreding van die Hannoveriërs in 1714, het die veranderde politieke konteks beteken dat die politieke programme van die Whigs en Tories is radikaal verander: die Whigs het nou die grootste deel van die tyd uitgemaak, en beslis na 1714, aangesien die ondersteuners van die gevestigde politieke orde en die Tories die opposisie was (of hulle nou 'n terugkeer van die Stuart -lyn ondersteun het of nie) . In 1682, in 'n epiloog van die Hertog van Guise, Dryden stel 'n "Whig" gelyk aan 'n rebel: "As sugte en gebede hul dames nie kan beweeg nie, / Hulle spoor, skryf Verraad en verander Whigs in liefde" (OED, sv. "Whig n. En a.," Sin 3b). Maar ná 1688, en veral na 1714, was dit die Tories wat teer sou kon wees met die beskuldiging van "ontrouheid"-ten minste met betrekking tot die politieke skikking. Die vlug van die Tory -leier, Henry St. John, Burggraaf Bolingbroke, na Frankryk in 1715, het blykbaar die idee bevestig dat die Tories onbetroubare Jacobiete was en die onsuksesvolle Jacobitiese komplotte en opstande (veral in 1715 en 1745) het die Whig -hegemonie stewig gehou in plek-ondanks die feit dat "ongeveer 100 landsheren, wat hulleself as Tories beskou, lede van die Laerhuis bly gedurende die jare van die Whig-hegemonie ... [en] op die vlak van plaaslike politiek, administrasie en invloed, het sulke 'Tories' van groot belang gebly "(Encyclopaedia Britannica, s.v. "Whig en Tory").
[䜲] Die Tory -nakoming van die gevestigde voorregte van die Anglikaanse Kerk het hulle in staat gestel om 'n 'lojalistiese' identiteit op die terrein van kerklike aangeleenthede te behou en hul teenstanders te beskou as diegene wat die gevestigde orde in die godsdienstige sfeer sou versteur. Hierdie dinamika het 'n ingewikkelde situasie veroorsaak, waarin die Anglikaanse kerk verdeel was tussen diegene met Whig en diegene met Tory -neigings (alhoewel die hoër beheer van die hoër vlakke van kerklike beskerming die boonste hiërargie 'n Whig -kleur gehad het). Boonop, ongeag die persoonlike teenspoed tussen die Tories en Whigs wat deur 'n paar generasies sektariese twis veroorsaak is, namate die agtiende-eeuse vordering toegeneem het, aanvaar baie Tories die Revolusionêre Skikking van 1688-89 en die Whig-opvattings van 'n beperkte of grondwetlike monargie in toenemende mate. van die Tory -geveg van onbeperkte koninklike prerogatiewe. As gevolg hiervan het die ideologiese verskille tussen die twee kampe minder voorspelbaar geword.
[䜳] So ook kan individue in politieke aangeleenthede en van kerklike en godsdienstige aangeleenthede van een mening wees. In 1713 stel Richard Steele die persona van die Voog presies in hierdie terme: "Ek is, met betrekking tot die regering van die kerk, 'n tory, met betrekking tot die staat, 'n whig" (Die voog, geen. 1 [12 Maart 1713]). Steele se amfibiese Tory-cum-Whig-standpunt strook met die siening van Addison (wat van mening is dat ''n eerlike Engelsman 'n Tory in kerksake en 'n Whig in politiek' is) en Swift (wat in 'n brief aan Thomas Tickell van 7 Julie skryf 1726, "Ek is moeg daarvoor om onder predikante te woon wat ek nie kan bestuur nie, wat almal in die regering Tories is, en erger is as Whigs in die kerk, terwyl ek die eerste mens was wat die beginsel van direkte teenstelling geleer en beoefen het") (aangehaal in Stephens , red. 1982: 605n.10).
[䜴] David Hume, wat die nuwe situasie in die Hannoveriese tydperk in sy opstel "Of the Parties of Great Britain" (1741) in oënskou neem, ignoreer die kerkkwessie geheel en al en merk op dat "A Tory, ... sedert die revolusie [van 1688], kan in 'n paar woorde omskryf word as 'n liefhebber van monargie, maar sonder om die vryheid te verlaat en 'n deelnemer van die familie van Stuart, 'terwyl' Whig ''n minnaar kan wees van vryheid, maar sonder om afstand te doen van Monargie as 'n vriend tot die nedersetting in die protestantse lyn "(OED, sv "Tory, n. en a.," sense 3a "Whig, n. en a.," sense 4). Hume se definisie van "Tory" en "Whig" handhaaf die sentraliteit van die dinastiese kwessie, maar begin die assosiasies van die twee politieke etikette verander, sodat Tories as die party van "orde" en Whigs as die party van "vryheid."
[䜵] In so 'n getransformeerde konteks het die gebruik van die etikette "Whig" en "Tory" voortgegaan, maar dit was nie so duidelik in hul verwysing as in die era van Charles II en James II nie . Omdat die Jakobitiese bagasie by die Tories gehou het, die formele beskikking van die ministeriële mag onder die vroeë Hanoveriërs en die veranderende alliansies tussen opposisiegroepe (veral in die era van Walpole), was daar duidelike druk op 'n "modernisering" van politieke etikette, nie slegs deur die soort semantiese transformasie wat Hume bewerkstellig, maar ook deur die aanneming van nuwe politieke etikette. Die ideologiese relevansie van die ou opposisie tussen Whig en Tory is in die 1730's in die gedrang gekom, toe die ou idioom oordek en verander word deur 'n nuwer idioom waarin die opposisie tussen "hof" en "land" of tussen "hof" en " patriot-opposisie "het 'n meer belangrike politieke onderskeid geword-een wat deur die" Whig "-kamp gesny het, enersyds die hof Whigs geskei het, en die Whigs en Tories van die land saamgesmelt het (in die" patriot "groepering), aan die ander kant hand. Die tradisionele Tories was ondersteuners van Jakobus II (en soms van die Jakobitiese opvolging), hulle was nie-regters (of simpatiek met hulle) ten tyde van die rewolusie van 1688, was hulle vaste ondersteuners van die Anglikaanse establishment, teen beide Katolieke en Dissenters (Fabel 1974: 101)-die eerste twee van hierdie troue word toenemend verouderd namate die 18de eeu vorder en daarmee saam die tradisionele betekenis van "Tory" en gevolglik die tradisionele betekenis van die Whig-and-Tory opposisie.
[䜶] Die definisies van "Whig" en "Tory" wat in verskillende woordeboeke en ensiklopedieë vanaf 1699 tot en met die 1740's aangebied word, dui op die belangrikste belangrikheid van die hersteltydperk in die definisie van hierdie terme-en by implikasie die ruimte vir hul wysiging en aanpassing in die 18de eeu:
Van Abel Boyer Koninklike woordeboek (1699), "wat hy voorberei het vir die gebruik van die hertog van Gloucester om Frans te bestudeer":
Whig (in teenstelling met Tory, 'n bynaam wat aan die Fanaticks gegee is wat teen die Kings se belangstelling in King was Charles die tweede en James die tweede keer.) un Fanatique, un ennemy du Roy ou de la Cour, un Republicain.
Van dr. Adam Littleton Linguae Latinae Liber Dictionarius (4de uitgawe, 1703):
'N Whig vertaal word Homo fanaticus, factiosus Whiggism, Enthusiasmus, perduellio A Tory, bogtrotter of Ierse rower, Praedo Hibernicus A Tory gekant teen whig, Regiarum partium assertor.
Van die Kersey-Phillips Nuwe wêreld van woorde (1706 ['n hersiening van Edward Phillips Die nuwe wêreld van Engelse woorde, 1658?]):
Whig, Whay, of 'n baie klein bier, ook 'n bynaam, weerspreek Tory en word gegee aan diegene wat teen die hofbelang was in die tyd van K. Charles II. en James II: 'n Fanatik, 'n feitelike genoot.
Van Ephraim Chambers's Cyclopaedia (1728 5de uitgawe, 1741-43):
die tories, sê M. Rapin, lyk kwaai en hoogmoedig: hulle behandel die varkies met die laaste minagting, en selfs effens skaars, as hulle die voordeel bo hulle het. . .
(Hierdie voorbeelde word almal aangehaal uit Kolb & Sledd 1952: 882-85)
[䜷] Kolb en Sledd merk op dat "Nicholas Tindal, in sy geannoteerde vertaling van die Verhandeling sur les Whigs et les Torys deur Paul de Rapin-Thoyras, het Burnet gebruik om Rapin se etimologie van sweep [sien "'n Proefskrif oor die Whigs en Torys," Die geskiedenis van Engeland, deur Paul de Rapin-Thoyras, 3de uitg. (London, 1743-47), II, 798] "(Kolb & Sledd 1952: 883). Rapin was die hoofbron vir die artikel oor Tories in Ephraim Chambers's Cyclopaedia [1728 5de uitgawe, 1741-43]: Rapin en Chambers waarsku dat die terme Whig en Tory is "ewe onomwonde, deurdat dit beide gematigdes en ekstremiste verwys het, na politieke aangeleenthede en na kerklike aangeleenthede" (Kolb & Sledd 1952: 884). Rapin en Chambers waarsku ons dat 'Whig' en 'Tory' komplekse terme is wat oop is vir veelvoudige buigings. En, kan 'n mens byvoeg, die verloop van tyd en veranderende politieke kontekste het net daartoe bygedra dat die terme meer onomwonde is. As David Hume 'n deel van hierdie komplikasie oplos deur 'kerklike sake' te ignoreer in sy kort definisies van Whigs and Tories (soos hierbo genoem), Samuel Johnson, in sy inskrywings vir die terme in sy Woordeboek (1755), verwyder enige verwysing na die onderskeie dinastiese beginsels van die twee partye wat so prominent voorkom in Hume se definisie:
Van Samuel Johnson Woordeboek van die Engelse taal (1755):
Tory, n.s. [Ek neem aan dat 'n nie -term afgelei kan word van 'n Ierse woord wat 'n wrede beteken.]
Een wat die antieke grondwet van die staat en die apostoliese hiërargie van die Engelse kerk nakom, is gekant teen 'n sweem.
Die ridder is meer 'n tory in die land as in die stad, omdat dit sy belangstelling bevorder.
Om sy gehate munt te verwar, sluit alle partye en godsdienste by hulle aan, tories.xxxVinnig.
Die suidwestelike graafskappe van Skotland het selde koring genoeg om hulle die hele jaar deur te bedien, en die noordelike dele produseer meer as wat hulle nodig het. , wat gebruik word om hul perde te bestuur, word al wat gery het, die wiggamors genoem, en korter die whiggs. Nou in daardie jaar voordat die nuus van die nederlaag van hertog Hamilton afgekom het, het die predikante hul mense opgewek om op te staan ​​en na Edinburgh te marsjeer, en hulle het met 'n ongekende woede op die kop van hul gemeentes opgetrek en gebid en gepreek terwyl hulle het gekom. Die markies van Argyle en sy party het aan die hoof gekom, hulle was ongeveer sesduisend. Dit word die whiggamor's inroad genoem, en daarna het almal wat die hof gekant het, minagting genoem varkies: en uit Skotland is die woord na Engeland gebring, waar dit nou een van ons ongelukkige meningsverskille is.xxxBurnet.
Wie 'n ware waarde vir kerk en staat het, moet die uiterstes van sweep ter wille van eersgenoemde, en die uiterste van tory ter wille van laasgenoemde.xxxVinnig.
(Aangehaal uit Kolb & Sledd 1952)
[䜸] Johnson, wat in sy privaat lewe homself tot 'n Tory verklaar het, definieer die term in werklikheid na 'n lojalis, een wat koning-en-kerk ondersteun, en die Jacobiete-buiging van baie Tory-sentiment onder die vroeë negeer Hanoverians. Hy bied glad nie 'n substantiewe definisie van 'Whig' nie (in die politieke gebruik daarvan), maar verwerp dit bloot as 'The name of a faction' en vertrou op sy aanhaling van Burnet om aan te dui dat Whigs diegene is wat 'die hof teenstaan'. "-wat moontlik waar was in die regering van Charles II en James II, maar duidelik onvoldoende is vir die gebruik van die term in die 18de eeu. As hierdie oorsig van die veranderende kontekste waarin die terme in die middel van die 18de eeu gebruik is, ons iets wys, is dit noodsaaklik om te kyk wie praat (en met watter doel), as ons wil verstaan ​​wat dit beteken Whig en Tory en dienooreenkomstig die gevaar verbonde aan die veronderstelling dat die terme 'n vaste en vaste betekenis het.
ڊ. Verval van Tory Idiom teen 1760
[䜹] Alhoewel die terme "Whig" en "Tory" moontlik nuwe verbuigings gekry het, het hulle teen die 1730's beslis hul oorspronklike opvallendheid verloor-en dit was nog meer die geval teen die 1760's. Identifikasies van Whig en Tory het 'n groot deel van hul aankoop verloor op hedendaagse politieke ooreenkomste en kommer tussen die 1730's en 1760's, tydens die lang era van Whig -hegemonie en Tory -beskikking in die Britse politiek, eers onder die herkonfigurasie van partykonflikte in terme van 'hof' versus ' land- of "hof" teenoor "patriotiese" opposisies, en dan met die wanorde van partygroeperings. Dit wil nie sê dat die terme self heeltemal uit die gebruik verdwyn het nie, maar wat anders is oor die situasie na die middel van die eeu, in vergelyking met die vroeëre agtiende eeu, is dat slegs iemand op die arena die "Whig" -aanspraak opeis. formele politiek (alhoewel die etiket "Tory" steeds op ander as 'n term van smaad toegedien is). In 1767, byvoorbeeld, sê John Wilkes dat: "U kan nooit enige predikante in ons land vertrou nie. Die Whigs aan bewind maak Tories, helaas, die Tories word nie Whigs nie!" (aangehaal in Christie 1965: 62). Hier word die terme "Whig" en "Tory" nog steeds gebruik as die geldeenheid van politieke ruil, maar "Tory" beteken iets soos "Court Whig", terwyl "Whig" die opposisionele rol van die "Patriot" of 'Country' partytjie uit die vroeëre dekades van die eeu. Daar was inderdaad 'n herlewing van die "Whig" en "Tory" faksies aan die einde van die 18de eeu en daarna, soos ons sal sien, maar in die kwarteeu na die laat 1750's het hierdie etikette effens hol (en dikwels misleidende) bynaam.
[䜺] In die grootste deel van die 18de eeu was daar inderdaad nie net 'n alledaagse veroordeling van faksionalisme en partydigheid nie (selfs deur die mees dolle party-manne), maar daar was ook 'n wyd uitgedrukte gevoel dat daar min was beginsels, oortuigings of beleid wat die een kant van die ander onderskei het (ongeag die beduidende verskille wat daar in die verlede was). Steele s'n Voog en die aanhaling van Swift in Johnson's Woordeboek (albei hierbo aangehaal) is reeds 'n voorbeeld van 'n retoriek wat poog om verder te gaan as die gepolariseerde partydigheid van Whig en Tory -konflik. So ook Jonathan Swift se satire oor die 'big-enders' en 'little-enders' van Lilliput in Gulliver's Travels (1726) word weerspieël deur die satire van Tobias Smollett oor die "twee onverskrokke partye" in die fiktiewe "Japan" van sy Die avonture van 'n atoom (1769): "Die mense van Japan was lankal verdeel tussen twee onwankelbare partye wat bekend was onder die name van Shit-tilk-ums-heit, en She-it-kums-hi-til, die eerste wat beteken meer dwaas as kranksinnig, en die ander meer kranksinnig as dwaas"(aangehaal in Fabel 1974: 104). In sy politieke tydskrif, Die Brit (1762-63), het Smollett eweneens volgehou dat die 'oorlogswoorde Whig en Tory'was nie meer betekenisvol as' die kabalistiese terme Abraxas en Abracadabra"(Nr. 38) (aangehaal in Fabel 1974: 104).
[䜻] Hierdie idee dat politieke faksies of partye bloot kleinlike, eiebelangrike en korrupte konglomerasies van individue is-eerder as betekenisvolle ideologiese groeperings-lig die Namieritiese historiografie van die middel van die 20ste eeu in, wat 'alle geldigheid ontken' die name van whig en tory "in die 1760's (Fabel 1974: 102n.11). Maar omdat ons erken dat die oorgeërfde politieke woordeskat van 'whigs' en 'tories' op hierdie punt uitgehol is, nadat u kontak met die veranderende politieke konfigurasies van die 18de eeu verloor het, hoef u nie die idee te aanvaar dat daar geen betekenisvolle politieke onderskeidings in hierdie era (slegs 'n siniese maneuvering vir voorkeur, 'n 'politiek' van wie 'in' was en wie 'uit' was). Die veroudering en uiteindelike anachronisme van 'n gegewe politieke woordeskat (soos met ander kulturele idiome) kan 'n baie werklike verskynsel wees, maar die skepping, lewenskragtigheid en konflik van politieke idees, waardes en beleid is 'n meerjarige verskynsel-selfs as individuele politici bewys dat hulle bloot kansvatters is op soek na persoonlike gewin.
[䜼] Tydskrifte wat verband hou met die Tory-vooruitsigte gedurende die middel van die 18de eeu, sluit in die London Evening Post (wat die Jacobitiese neiging tot ten minste 1754 behou het) en wat "die belangrikste Engelse koerant was gedurende die tydperk tussen die administrasies van Walpole en North" (Sack 1993: 8) Tobias Smollett se "country" georiënteerde Kritiese oorsig, begin in 1756 as 'n mededinger van die latitudinarian van Ralph Griffiths Maandelikse oorsig (begin in 1749)-Samuel Johnson sê oor hierdie twee vooraanstaande maandelikse tydskrifte: "The Monthly Reviewers ... om die grondwet te ondersteun, beide in kerk en staat "(Boswell's Johnson se lewe).
ڋ. Die hiernamaals van Whig en Tory -idioom in die laat 18de en vroeë 19de eeu
[䜽] In die latere 18de eeu, na die ontbinding van samehangende partygroeperings in die vroeë deel van George III se bewind (hoewel nie noodwendig die ontbinding van die partydige "Whig" en "Tory" sentimente in die breër kultuur nie), het partygroeperings het weer vorm aanneem rondom William Pitt die Jonger, aan die een kant, en die markies van Rockingham en Charles James Fox, aan die ander kant. In hierdie tydperk was daar 'n Tory-herlewing en 'n hernieude definitiwiteit vir die politieke identiteite van Whig, aanvanklik vanaf die einde van die Oorlog van Amerikaanse Onafhanklikheid (1776-83) en die tyd van die Franse Revolusie (1789) en stoom in die vroeë begin 19de eeu. Die herlewing van die Tory en die herkonsolidasie van Whig-groeperinge gee 'n nuwe lewenskrag aan die polisiek van Whig-en-Tory, selfs as 'n nuwe politieke woordeskat van 'liberaal' en 'konserwatief', 'links' en 'regs', 'radikaal' en 'reaksionêr' het ontstaan.
[䜾] In hierdie era het die lot van Whig en Tory ook omgekeer, met 'n lang periode van Whig-uitsluiting van mag tussen 1783 en 1830 (met die kort uitsondering van die Grenville-Foxite-koalisie in 1806-07)- gevolg deur 'n nuwe periode van Whig -bewind, daarna konserwatiewe herlewing, gevolg deur liberale bewind tot in die laat 19de eeu. Die etiket "Tory"-met sy bagasie van Jacobiete, nie-jurielede, kripto-Katolieke, Laudiane en Hutchinson-was egter nooit heeltemal gemaklik as 'n partytiket nie, en beide "Whig" en "Tory" het toenemend gekom geassosieer word met algemene waardes en ingesteldhede (die een vir vryheid, die ander vir die een vir godsdienstige verdraagsaamheid en Katolieke emansipasie, die ander vir die behoud van die voorregte van die Anglikaanse establishment, die een vir hervorming, die ander vir die handhawing van die oorerflike status quo ). Die ou terme van "Whig" en "Tory", hoe gedateer ook al, is eenvoudig "oorgedra na die nuwe politieke ooreenkomste" van die Pittite "Tories" en die Foxite "Whigs":
Hierdie [oordrag van politieke etikette] is gedoen op die vlak van anti-ministeriële propaganda, beide in parlementêre toesprake en in openbare afdrukke, meer bepaald gedurende die latere jare van die Amerikaanse oorlog [1776-83]. Daar is geen twyfel nie dat Rockingham, Charles Fox en ander aan hulleself begin dink het as die ware verteenwoordigers van die Whig -tradisie, en die aura van whiggisme word beskou as 'n politieke voordeel om uitgebuit te word. Woordvoerders aan die regering kant, het hierdie bewering egter nie toegegee nie en. . . het hulself voorgehou as die handhawing van Whig -beginsels teen Tory -neigings in die kolonies. (Christie 1965: 61)
Hierdie onomwonde gebruik van die terme "Whig" en "Tory" sou voortgesit word as die terme nadruklik herleef het in die konteks van die konflikte oor die Franse Revolusie aan die einde van die 18de eeu (selfs as die nuwer politieke terminologie van "liberale" "en" konserwatief "in gebruik geneem). Die titel van Edmund Burke Appèl van die New to the Old Whigs (1791) is 'n voorbeeld van sowel die hersirkulasie van die ou terme as die gevoel dat dit nodig is om dit aan te pas by veranderende politieke omstandighede. (Net soos Swift in die vroeë agtiende eeu word Burke dikwels terugskouend as 'Tory' bestempel, maar hy het gedurende die grootste deel van sy openbare loopbaan die etiket van 'Whig' vir homself opgeëis-alhoewel hy in 'n ongedateerde private brief toegegee het, " dat dit hom nie veel daaraan gesteur het of sy beginsels as Whig beskou is nie. '
[䜿] Ian Christie merk op dat alhoewel hierdie ouer terme steeds gebruik word in die politieke polemiek van die latere 18de eeu, waarin hervormers hulleself as 'Whigs' beveg het teen 'n 'Tory -reaksie', maar die hervormers redeneer want nuwe, moderne uitbreidings van vryhede en die strydlyne was tussen "liberale" en "konserwatiewes" (Christie 1965: 75-76) en in hierdie era begin die terme "Whig" en "Tory" inderdaad in konflik kom 'liberaal' en 'konserwatief', onderskeidelik, en om sodoende 'n nuwe lewe te verkry deur middel van hierdie semantiese transformasie. Net so beweer J. C. D. Clark dat die sogenaamde Tories van die laat 18de eeu eintlik konserwatiewe Whigs was, hoewel die meeste historici dit eens is dat daar "'n Tory-herlewing soms in die laat agtiende of vroeë negentiende eeu was" (Sack 1993: 48).
[䝀] James Sack wys op die rol van die Pitt -regering in die oorlog tydens die bevordering van hierdie Tory -herlewing deur sy subsidiëring van koerante en tydskrifte: "Wat is opvallend aan die stigting van die Son ['n dagblad, est. Okt. 1792], die Ware Brit [nog 'n dagblad, est. Jan. 1793], en die Britse kritikus ['n maandblad in die middel van 1793] is dat met die steun van bronne binne of naby die regering 'n persmilieu geskep is, en nog belangriker volgehou is, wat op die lange duur opvallend dieselfde was in sy godsdienstige, sosiale en politieke appèlle, in sy retoriek en in die algehele wêreldbeskouing van die Tory-Jacobite-pers van die 1750's en die Northite-Bateian  pers van die 1770's. . . . Die Ierse rebellie van 1798 en die Unie van 1801 voorsien dit van die oorheersende tema van anti-katolisisme, 'n kwessie wat gedurende die 1750's en 1770's ontbreek het "(Sack 1993: 13-14).
[䝁] In die konteks van die herlewing van die terme "Whig" en "Tory" aan die einde van die agtiende en vroeë negentiende eeu, is albei etikette op verskillende maniere gebruik om te verwys na 'n reeks posisies wat heel moontlik affiniteit gehad het met mekaar, maar dit vorm beswaarlik 'n enkele, verenigde politieke siening. In hierdie era kan die etiket "Tory" verwys na "neigings wat so uiteenlopend is as laat -jakobitisme, hoë kerk -anglikanisme, pittitiese" toryisme "en ultra [of oranjistiese] protestantisme", dit verwys nie na 'n gekonsolideerde "vroeë ekwivalent van Israeliese konserwatisme nie of Chamberlainite Unionism "(Sack 1993: 2). Nietemin, voer James Sack aan, het hierdie verskillende groepe 'n paar "algemene drade", die belangrikste, gedeel, 'n duidelike aandrang wat teen die vroeë negentiende eeu toegeneem het op die geestelike, Christelike, Anglikaanse basis van die Engelse politieke lewe "(Sack 1993: 2) . Teen hierdie tyd, in die vroeë 19de eeu, word "Toryisme" 'n naam vir neigings teen teenligtheid in die Britse politiek en kultuur, vir reaksionêre verdediging van die Anglikaanse establishment in kerk en staat, selfs al het hulle nog nie saamgesmelt tot 'n georganiseerde politieke ideologie of beweging met 'n samehangende agenda. Toryisme dui op die verdediging en waardering van gebruiklike gebruike, oorerflike tradisies, die waardes van 'ons voorvaders', die Anglikaanse orde, 'patriotiese' lojaliteit teenoor die regering, xenofobiese en antisemitiese sentimente (veral in die 18de eeu), die idees ontvang wat ingebed is in die instellings en praktyke van die status quo-of dit dui op die politieke strategie van klem op sulke 'kulturele' waardes ter verdediging van rykdom, eiendom en die politieke mag van tradisionele elite. In 'n opstel in die Kwartaallikse oorsig van Januarie 1830 stel John Miller voor dat die Tory -partytjie
sou met meer behoorlikheid die konserwatiewe party genoem kan word, 'n party wat ons glo verreweg die grootste, rykste en intelligentste en eerbiedigste deel van die bevolking van hierdie land saamstel, en sonder wie se steun enige administrasie wat gevorm kan word, gevind sal word het 'n tekort aan karakter en stabiliteit. (aangehaal in Sack 1993: 5)
Ons sien hier hoe die 'Tory'-etiket verdring gaan word deur die taal van' konserwatisme ', en ons sien ook hoeveel Toryisme funksioneer as 'n hoër klas standpunt ter verdediging van die establishment teen die aanval van die' rabble "en hul politieke bondgenote, al gebruik dit die taal van kulturele identiteit, erfenis en patriotisme om soms 'n populistiese, chauvinistiese aantrekkingskrag aan te kweek. Bowenal is die Toryisme, teen die 19de eeu, gekenmerk deur 'n innerlike haat vir 'irreligie' en afwyking van 'regte' seksuele en geslagsnorme: histeriese uitroepe deur die regse pers teen 'enige suggestie van seksuele of godsdienstige afwyking van aanvaarde familiale of geestelike ortodoksies "het in hierdie era 'n kenmerkende deel van die Tory -politiek geword (Sack 1993: 39), waardeur die Tories simpatie kon kweek met al die mees reaksionêre elemente van die volksbewussyn teen die vermeende nederigheid van die Whig -elite. Die kweek van die grootheid van die massas (en van die elite)-hetsy godsdiens, geslag, etnisiteit, ras of seksualiteit-is sedertdien 'n sentrale kenmerk van Tory of regse politiek. (Maar soos die vroeëre geskiedenis van die anti-katolisisme van Whig of die "moderne" evangeliese gevoel van superioriteit teenoor "heidene" of die "liberale imperiale" gevoel van superioriteit teenoor "agtergeblewe" en "primitiewe" volke en kulture aandui, dwaasheid was nie die eksklusief eiendom van die regse Britse politiek.)
[䝂] In sommige 19de-eeuse gebruike van die terme word 'Whig' en 'Tory' ietwat verspreid en word hulle losgemaak van hul partydigheid in bepaalde politieke konflikte en funksioneer dit as etikette vir algemene neigings in die politieke en sosiale lewe. In hierdie gebruik word 'Whig' 'n sinoniem vir 'liberaal' en 'Tory' vir 'konserwatief'. So sien J. W. Croker, Tory -parlementslid en joernalis, byvoorbeeld "Toryisme as 'n sinoniem vir stabiliteit en Whiggism vir eksperiment" en stel voor dat die twee beginsels ten grondslag lê van alle regering. Net so beskou Thomas B. Macaulay "Toryisme as die bewaring van orde en Whiggism as die beskerming van vryheid." Samuel T. Coleridge stel eweneens twee deurdringende en wedersyds antagonistiese beginsels in die samelewing, "godsdienstige nakoming van die verlede en die antieke" en "die passie vir toename in kennis" (Sack 1993: 34). In so 'n gebruik begin Whig en Tory soos die terme 'klassiek' en 'romanties', as etikette vir 'universele' neigings in die menslike geskiedenis. Reeds in die middel van die 18de eeu het William Shenstone geskryf (in sy Briewe, 1746): "Wat die politiek betref, ek dink dat digters dit is tories van nature, veronderstel dat hulle deur natuurdigters is. Die liefde van 'n individuele persoon of gesin, wat al baie agtereenvolgens 'n kroon dra, is 'n neiging wat baie aangepas is by die fantasievolle stam. Aan die ander kant is wiskundiges, abstrakte redeneerders van geen manier om geheg te word aan persone nie, ten minste aan die sigbare deel daarvan, maar wonderbaarlik toegewyd aan die idees van deug, vryheid, ensovoorts. varkies. Dit gebeur aangenaam genoeg met hierdie maksimum, dat die swewe vriende is met die wyse, onstuimige, onpoetiese mense, die Nederlanders. "Hierdie opmerking is opgeneem en hersirkuleer deur William Hazlitt in sy opstel," On Paradox and Common-Place "(in syne Tafelgesprek, 1822) en weer in "On the Spirit of Monarchy" (gepubliseer in Die Liberaal, 18 Januarie 1823), aangesien dit aanklank vind by hierdie algemene neiging van die 19de eeu om die term "Whig" en "Tory" te skei van enige spesifieke politieke konjunktuur of kwessie en dit te omskep in etikette vir algemene menslike eienskappe of gedagtes of breë gewoontes. sosiale prosesse en waardes.
[䝃] Hierdie transformasie maak dit makliker om te sien hoe die terme hul spesifieke historiese oomblik kan oorleef, maar ironies genoeg, nadat hulle hierdie apoteose as algemene terme bereik het, het hulle nie te veel langer as belangrike dele van die politieke woordeskat oorleef nie ( oorbodig geraak het met terme soos 'liberaal' en 'konserwatief'). Die terme het gedurende die 19de eeu in informele gebruik voortgegaan, alhoewel dit nie as amptelike partyname gedien het nie (deur die etikette van konserwatief en liberaal verplaas). Die term "Tory" het in hierdie opsig beter gevaar as "Whig", aangesien dit in die 20ste eeu en tot vandag nog in verskillende kontekste gebruik is, maar dit lyk nie asof die term "Whig" die 19de eeu oorleef het nie. Beide terme leef egter skuins na -lewe in begrippe soos die van "tory radicals" en "tory radicalism" of "whiggish" en die "whig interpretation of history". Die opposisie "Whig-and-Tory" is lankal nie meer 'n fundamentele bousteen van politieke diskoers in die Engelssprekende wêreld nie, maar oor die hele herstel en (lang) 18de eeu-vanaf die tyd van die uitsluitingskrisis in 1679 -81, deur die partydige politiek van die later Stuart-era, deur die lang opkoms van Whig na 1714, en dan deur die tydperk van Whig-uitsluiting van mag tussen 1783 en 1830 (met die kort uitsondering van die Grenville-Foxite-koalisie in 1806- 07)-die taal van "Whig" en "Tory" was 'n noodsaaklike deel van die Engelse politiek en kultuur.
 Die moorddadige idee wat hier uitgedruk word, word uitgebrei in die Dagboek van Thomas Burton: lid van die parlemente van Oliver en Richard Cromwell (kroeg. 1828): in 1656 skryf Burton die opmerkings van een majoor Morgan op: 'Ons het drie diere om te vernietig [in Ierland], wat die laste op ons lê. 200l., en 40l. op 'n private Tory's. . . . 2d. dier, is 'n priester, op wie se kop ons lê 10l., as hy prominent is, meer. 3d. dier, die wolf, op wie ons gelê het 5l. 'n kop as 'n hond 10l. as 'n teef "(OED, sv "Tory, n. en a.," sin 1a). [terug]
 Die historiese lotgevalle van die idioom van "True Blue" Protestantisme getuig ook van die verskuiwing van waardes van politieke etikette. Tydens die herstel, in die konteks van die Popish Plot, die uitsluitingskrisis, die herroeping van die Edik van Nantes, en deur verwysing na die Skotse Presbiteriaanse party (wat blou as kleur aangeneem het, in teenstelling met koningsrooi), Whigs was bekend as die 'True Blues' en het hulself as die 'ware blou' verdedigers van die Engelse Protestantisme verklaar (teen die aanslag van die Katolisisme). Later in die 18de eeu was dit die "Koning-en-Kerk" -manne wat hulself as die ware blues verklaar het (soms selfs meer as die etiket "Tory"), in verwysing nou slegs na die figuurlike sin waarin " ware blou "beteken" getrou, standvastig en onwankelbaar (in 'n mens se geloof, beginsels, ens.): uitmuntend, eg, eg "(OED, sv "blou, adj.," sin 1e). Byvoorbeeld, in 1755, die Tory -koerant Felix Farley se Bristol Journal 'verwys na' die Blues 'of' die blou belang 'eerder as na die Tories' en Edward Ward British Weekly Intelligencer beskuldig "dat die True Blues van Bristol Jacobite -liedjies gesing het" (Sack 1993: 50, 54n.35). Die Tories in hierdie era het hulself beskou as die verdedigers van die Ou Belang en later veral van die "godsdiens", dit wil sê Anglikanisme (teen die aanslag van libertinisme en Ierse Katolisisme). Die assosiasie van die kleur blou met die Tories of konserwatiewes het gedurende die 19de eeu en daarna voortgeduur. So skryf Disraeli byvoorbeeld aan sy suster in 1835: "Ek ... het die opsteek van hande gekry, wat nog nooit 'n blou kandidaat gedoen het nie" en Anthony Trollope, in Farmley Pastorie (1860) state van 'n konserwatiewe buurt, "Daar was geen deel van die graafskap wat meer beslis blou was nie" (OED, sv "blou, adj.," sin 6a en 6b). [terug]
 Dit was nie net die geval in Engeland nie, maar ook in Ierland: "In Anne se bewind was die parlement in Dublin besmet met 'party'-politiek in die Engelse styl, aangesien Iere die gevegte van Whig en Tory so lustig as hul Engels gevoer het eweknieë ... Na 1714 breek die tweeparty-struktuur egter vinnig op in Ierland. Die Whig -meerderheid was so gemaklik terug by die algemene verkiesing van 1715 (en sonder 'n Ierse driejaar- of septennialwet het hierdie parlement die hele bewind gehou) dat die party die luukse van 'n skeuring in die eerste sessie kon geniet, terwyl ontevrede Whigs by Tories aansluit Die Tories het ook van mekaar geskei. Toryisme het in Ierland vlakker wortels geslaan, en sonder die vooruitsig dat hulle bondgenote in Engeland weer aan bewind sou kom, was die meer gematigde, ambisieuse en behoeftiger Tori es het na die hof gekom. Die grootste deel van Tories het waarskynlik gedurende die 1720's in die opposisie gebly, en hoewel partyonderskeidings selfs later nie heeltemal uit die oog verloor is nie, was die familie- of territoriaal-gebaseerde 'verbinding' binnekort die belangrikste eenheid van die parlementêre organisasie. -die 'stamme' van die hofparty in 1729, byvoorbeeld die 'Boyleites', 'Wynneites' en ander 'stamme' van die latere 1730's, die 'Cork eskader', die 'noord-landgenote', en selfs by een wys die 'toopees', afgesonder deur die sny van hul haarstukkies "(Hayton 1984: 99-100). Die afsterwe van Whig-Tory-partykonflikte in Hannover-Ierland het egter 'n ruimte geskep vir die herlewing van" nasionale "konflikte wat uitgespreek is deur Ierse "patriotte" teen die Engelse ondergeskiktheid van Ierland: "Soos die Engelsman Bishop Godwin in 1717 opgemerk het, 'nou word die Tories laag, vind ek dat die onderskeid tussen Engels en Iers groter word' (Hayton 1984: 100). [terug ]
 "Bateian" verwys na eerwaarde Henry Bate (later Dudley), "die vader van Engelse aggressiewe regse joernalistiek in die bewind van George III," wie se ampstermyn by die Morning Post in 1776-80 en die Morning Herald in 1781-82 'het 'n groot deel van die xenofobiese, antisemitiese, dikwels teenstrydige, dikwels hoë kerk, 'n baie vreemde, humanitêre, uiters aantreklike toon van die Tory- en Jakobitiese koerant en tydskrifpers opgewek (Sack 1993: 11). [terug]