On Maart 22, 2014 By baptistekerkkemptonparkIn Geestelike gawes
"1 En Petrus en Johannes het saam na die tempel opgegaan op die uur van die gebed, die negende uur. 2 En daar is 'n sekere man aangedra wat van sy geboorte af kreupel was; hulle het hom elke dag neergesit by die tempelpoort wat die Skone genoem word, om 'n aalmoes te vra van die wat in die tempel ingaan. 3 Toe hy sien dat Petrus en Johannes die tempel wou binnegaan, het hy om 'n aalmoes gevra. 4 En Petrus saam met Johannes het hom stip aangekyk en gesê: Kyk na ons. 5 En hy het sy oë op hulle gehou in die verwagting dat hy iets van hulle sou ontvang. 6 Maar Petrus sê: Silwer en goud het ek nie; maar wat ek het, dit gee ek vir jou: In die Naam van Jesus Christus, die Nasaréner, staan op en loop! 7 Toe gryp hy hom aan sy regterhand en rig hom op, en onmiddellik het sy voete en enkels sterk geword. 8 En hy het opgespring en gestaan en rondgeloop en saam met hulle in die tempel ingegaan terwyl hy rondloop en spring en God prys. 9 En die hele volk het gesien hoe hy daar loop en God prys. 10 En hulle het hom herken, dat dit hy was wat by die Skone Poort van die tempel gesit het om te bedel, en hulle is vervul met verwondering en verbasing oor wat met hom gebeur het." (Handelinge 3).
Die Jode het drie gebedstye per dag gehad: 09:00, 12:00 en 15:00 (Psalm 55:18). Petrus en Johannes is net voor 15:00 tempel toe vir gebed (v.1). 'n Verlamde man word deur sy vriende by die Skoonpoort neergelê. Alfred Edersheim beskryf hierdie poort soos volg: '[This gate] formed the principal entrance into the Temple. The ascent to it was from the terrace by twelve easy steps. The gate itself was made of dazzling Corinthian brass, most richly ornamented; and so massive were its double doors that it needed the united strength of twenty men to open and close them' (Temple, p.17). Heidene sowel as vroue kon deur hierdie poort gaan. Die meeste verkeer was by hierdie hek. Die verlamde bedelaar was slim om hier te sit. Hy het geweet dat hy op godsdienstige mense se gewetens kon teer. Hulle het immers geglo: 'almsgiving delivers from death and keeps you from going into the Darkness' (Tobit 4:10). Hulle het vir armes gegee in die hoop dat ander hulle sou raaksien en prys (cf. Matteus 6:2). Maar vandag sou hierdie man nie geld kry nie. Hy sou 'n baie groter skat ontvang.
Goddelike genesing is nie kanker wat in resessie is nie, maar 'n terminale gewas wat oornag verdwyn. Ek glo dat die Here nogsteeds gebede vir Goddelike genesing beantwoord. Maar nadat die apostels gesterf het, het geen mens meer die gawe van genesing nie. Hierdie gawe is gegee om te wys dat die apostels se prediking eg was. Toe die Nuwe Testament klaar geskryf is, het die noodsaaklikheid vir hierdie gawe verdwyn. Hebreërs 2:3-4 sê dat die evangelie "eers deur die Here verkondig is, aan ons bevestig is deur die wat dit gehoor het, terwyl God ook nog saam getuig het deur tekens en wonders en allerhande kragtige dade en bedélinge van die Heilige Gees volgens sy wil?" Nader aan die einde van die apostels se bediening het selfs húlle opgehou om mense te genees. Paulus sê vir Timoteus om wyn te drink vir die kieme in sy maag (1 Timoteus 5:23). Paulus is by Trofimus, en tog los hy hom siek agter in Miletus (2 Timoteus 4:20). Epafroditus se siekte het amper op die dood uitgeloop (Filippus 2:27, 30). Hoekom het Paulus hom nie genees nie?