Formele prentjie van Kaiser Wilhelm II - Inligting - 2022
Formele prentjie van Kaiser Wilhelm II
Hierdie formele vooroorlogse foto van Kaiser Wilhelm II toon hom in militêre uniform aan, hoewel die klein fragment van die vlegsel sigbaar dit moeilik maak om die presiese tipe te identifiseer.
Die Kaiser se gesin wil sy goed teruggee. Duitsland is nie seker dat hulle dit verdien nie.
Dit is 'n volle eeu sedert die abdikasie van die laaste keiser van Duitsland, keiser Wilhelm II, maar die toekomstige erfgenaam van sy troon staan ​​steeds bekend as 'n prins. Tegnies het die titel in werklikheid sy van geword, maar vir Georg Friedrich Prinz von Preußen, die agter-agterkleinseun van die laaste monarg van Duitsland en die huidige hoof van die Pruisiese adellike familie, die Huis van Hohenzollern, het die koninklike vangs nog steeds 'n aantrekkingskrag.
Georg Friedrich is te midde van 'n skielike hoë profiel met die Duitse regering oor eiendom wat vroeër in besit was van die voormalige koninklike familie. 'N Deel daarvan is na die ontbinding van die monargie aan Duitsland afgestaan, en 'n paar is oorgeneem tydens die onstuimige 20ste-eeuse pad van die land van demokrasie na die Derde Ryk tot verdeeldheid tot hereniging. Nou wil die gesin sy goed terug hê. Op die onderhandelingstafel is duisende kunswerke en oudhede, $ 1,3 miljoen se vergoeding, en die reg van Georg Friedrich om in 'n voormalige familiekasteel te woon.
Dit alles het aan die lig gekom na die onlangse lek van verrigtinge uit onderhandelinge tussen die prins se familie en die state Berlyn en Brandenburg en die federale regering - onderhandelinge wat Georg Friedrich se oupa in die 1990's na die hereniging van Duitsland begin het. Baie van die items waaroor die familie beweer dat hulle eienaarskap is, is al dekades lank in openbare hande. Die meeste is deur openbare instansies bestuur en word in openbare museums vertoon. Sommige, insluitend die koshuis wat die prins wil beset, is self museums.
As hoof van die Hohenzollerns verteenwoordig Georg Friedrich die komplekse erfenis van 'n gesin wie se lede Duitsland honderde jare lank as konings en keisers regeer het.
Die onderhandelinge oor hierdie stukke geskiedenis het vrae laat ontstaan ​​oor die relevansie van 'n ou koning, die land se vermoë om die ongeregtighede van die verlede te versoen en, die ongemaklikste, wie verantwoordelik gehou kan word vir die opkoms van die Nazi's.
Hulle het ook 'n ongewenste kollig geplaas op Georg Friedrich, 'n private burger en sakeman. Alhoewel hy onlangs 'n biermerk bekendgestel het met die familienaam, Preußens Pilsener (met die byskrif "Majestic Pleasure"), speel hy geen openbare rol nie. Maar as hoof van die Hohenzollerns verteenwoordig hy die komplekse nalatenskap van 'n gesin wie se lede honderde jare as konings en keisers in Duitsland regeer het - 'n monargie wat Duitsland tot die Eerste Wêreldoorlog gelei het en die revolusies veroorsaak het wat die republiek 100 jaar gelede gebore het. .
"Die laaste ding wat ek nodig het om myself te definieer, is 'n kasteel," het Georg Friedrich op 28 -jarige wyse aan 'n Duitse politieke tydskrif gesê. Nou 43, getroud en met vier jong kinders, blyk dit dat sy prioriteite verander het.
'N Skildery van Anton von Werner beeld die opening van die Duitse Reichstag deur Kaiser Wilhelm II op 25 Junie 1888 uit. Universal History Archive/Universal Images Group via Getty Images
Die eise van die Hohenzollern -familie het hierdie somer aan die lig gekom toe besonderhede van die onderhandelinge onthul is deur Der Spiegelenkele weke nadat die howe Georg Friedrich die eienaarskap van 'n ander kasteel ontken het uit die verre verlede van die gesin. Ander nuusbronne het 'n uittreksel van die moontlike vergoeding wat onderhandel is, gepubliseer, insluitend besonderhede oor die permanente reg op verblyf in een van die drie paleise wat gedurende die tyd van die Duitse Ryk gebou is.
Baie in Duitsland was woedend. Stefan Kuzmany, 'n rubriekskrywer vir Stefan, sê: "Hierdie land is nie 'n enkele koppie te danke aan die eersgeborene van 'n gelukkig onoorwonne ondemokratiese regime nie, laat staan ​​kunsskatte of vaste eiendom. Der Spiegel, geskryf na die onthullings. 'Selfs die versoek is 'n belediging vir die Republiek.'
Maar versoeke soos hierdie was relatief algemeen in die 30 jaar sedert die val van die Berlynse muur, aangesien gesinne vergoeding vir grond, eiendom en nog baie meer van hul voorouers gevra het. Die besluit oor die verdienste van hierdie vergoedingsversoeke was deel van die voortslepende katarsis in 'n hedendaagse Duitsland wat die nalatenskap van 'n baie ingewikkelde 20ste eeu bereik.
Vergoeding sou nie toegelaat word in gevalle waar die betrokke voorouers in die donkerste fase van die Duitse geskiedenis medepligtig was deur 'aansienlike steun' aan die Nazi's te verleen nie - 'n vlak van ondersteuning wat die wet nie definieer nie.
Vir die Hohenzollern -gesin gaan dit oor die buit van baie geslagte op die hoogtepunt van die Duitse adel - paleise en kunswerke en oudhede wat die familie oorgegee het na die val van die keiser in 1918 en nog meer deur die Sowjets geneem is na die einde van die Tweede Wêreldoorlog en die stigting van die kommunistiese Oos -Duitse staat in 1949.
'N Wet wat uitgevaardig is na die hereniging van Duitsland in die negentigerjare, het die wetlike reg verseker dat mense vergoeding eis vir eiendom wat van hul voorouers geneem is. Die een ding is dat vergoeding nie toegelaat sou word in gevalle waar die voorouers in die donkerste fase van die Duitse geskiedenis medepligtig was deur 'aansienlike ondersteuning' aan die Nazi's te verleen nie - 'n vlak van ondersteuning wat die wet nie bepaal nie. Foto's van kroonprins Wilhelm, die seun van die voormalige keiser, saam met Adolf Hitler in die dertigerjare en die lidmaatskap van die Nazi -party van 'n ander prins het 'n punt geword in die vergoedingsversoek van Georg Friedrich. Prokureurs en historici wat deur die Hohenzollern -gesin en die Duitse regering gehuur is, probeer nou vasstel of dit wat uit die voormalige koninklike familie geneem is, teruggegee moet word.
"Wat volgens hierdie wet uitgevind moet word, is of die laaste kroonprins die Nazi -regime wesenlik ondersteun het of nie," sê Stephan Malinowski, 'n historikus aan die Universiteit van Edinburgh wat die rekords hersien het. 'En dit is 'n baie moeilike vraag om uit te vind.'
Cecilienhof -paleis op 30 Augustus 2018. Christoph Soeder/alliansie van foto's via Getty Images
Die onderhandelingskamer in die Cecilienhof -paleis in Potsdam, Duitsland, op 25 Junie 2015. Na die Tweede Wêreldoorlog het die geallieerde magte hier byeengekom om die naoorlogse orde van Duitsland en Europa te bespreek. Ralf Hirschberger/prentalliansie via Getty Images
Die stad Potsdam, 'n uur se treinrit wes van Berlyn, huisves 'n kompleks van paleise en tuine wat die afgelope paar eeue gebou is as somerhuise vir die konings van Pruise en Duitsland en wat nou erken word as 'n UNESCO -wêrelderfenisgebied. Aan die rand van 'n meer, 'n entjie van die hoogtepunt van die stad, Sanssouci-paleis, sit die Cecilienhof-paleis, 'n groot woning van 176 kamers wat volgens 'n Engelse landgoed gebou is en in 1917 voltooi is-die laaste paleis wat deur die Duitse Ryk gebou is. Die Cecilienhof -paleis, wat nou 'n museum is, is ook een van die drie opsies op die onderhandelingstafel, wat as die permanente woning van die Hohenzollern -gesin kan dien.
Vir die gesin sou dit 'n langverwagte terugkeer wees. Na die rewolusie van 1918 wat die keiser laat val het, was die gebou een van die vele koninklike eiendomme wat by die familie in beslag geneem is. Na jare se onderhandeling het 'n ooreenkoms van 1926 met die jong demokratiese Weimar -republiek in Duitsland die bates van die voormalige koninklike familie verdeel, en baie daarvan aan die staat, waaronder Cecilienhof, oorgegee. As deel van die ooreenkoms het die voormalige kroonprins die reg gekry om in die paleis te woon, 'n ooreenkoms wat drie generasies lank sou duur.
Na die rewolusie van 1918 wat die keiser laat val het, was die gebou een van die vele koninklike eiendomme wat by die familie in beslag geneem is.
Die paleis het vinnig die plek geword van belangrike gebeurtenisse in die wêreldgeskiedenis. Volgens historiese dokumente het kroonprins Wilhelm toegelaat om in Duitsland te woon op voorwaarde dat hy geen rol speel in die politiek nie. Die belangrikste van hierdie vergaderings was die sogenaamde Dag van Potsdam in Maart 1933, toe die nuutverkose kanselier Hitler en president Paul von Hindenburg 'n alliansie gesluit het wat gelei het tot die volledige oorname van die Nazi's. Na die Duitse oorgawe in die Tweede Wêreldoorlog, het die paleis sy betekenis voortgesit en die Potsdam -konferensie van die Amerikaanse president Harry Truman, die Britse premier Winston Churchill en die Sowjet -leier Joseph Stalin aangebied, waarin die bondgenote die land verdeel het vir die naoorlogse besetting en die uiteindelike verdeling in Oos- en Wes -Duitsland — vergaderings noem baie die begin van die Koue Oorlog.
"Die grootste deel van die voormalige landgoed was in die voormalige Sowjet -besettingsgebied en is dus onteien," het Markus Hennig, 'n prokureur van die gesin, gesê. Dit sluit die Cecilienhof -paleis in.
Na hereniging, sodra die wet wat vergoeding vir die verlies van bates deur onteiening of okkupasie moontlik maak in 1994 onderteken is, het die Hohenzollern -gesin 'n beroep ingestel. Meer as 25 jaar later word die besonderhede nog uitgewerk.
Georg Friedrich Prinz von Preußen by Hohenzollern Castle op 16 Augustus 2017. Patrick Seeger/picture-alliance/dpa/AP
'Daar is 'n verdeling in die Duitse bevolking,' het Malinowski gesê. 'U het natuurlik aan die regterkant van die spektrum en onder die konserwatiewes sou hulle sê:' Wel, hulle eis net terug wat altyd van hulle was, en daar is niks verkeerd daaraan nie, 'terwyl u het, ek sou sê, 'n meerderheid mense voel dat iets baie vreemd hier gebeur. "
Die kunswerke en oudhede wat onderhandel word, is al 70 jaar in openbare hande, en Malinowski sê dat dit vir baie mense in Duitsland 'n verrassing was dat dit alles moontlik iemand se privaat eiendom kan word. (Hennig beweer dat die Hohenzollerns geen voorneme het om items uit museums te verwyder nie.) "Ek dink selfs vir die meerderheid Duitse burgers is dit 'n verrassing dat daar iets soos 'n voormalige koninklike familie bestaan," het Malinowski gesê. Hy behoort tot 'n groep historici, waaronder Karina Urbach, wat 'n duidelike verband sien tussen die voormalige koninklike familie en die opkoms van die Nazi's. Hy is ook onder 'n groep historici, koerante en politici wat regsdruk van die Hohenzollerns in die gesig staar oor verklarings oor die onderhandelinge.
Anders as ander lede van die eens dominante adellike klas, is die voormalige koninklike familielede van Duitsland nie die doel van baie openbare aandag nie. Toe Georg Friedrich en sy gesin in 2018 na Potsdam verhuis, Gala, 'n Duitse tydskrif wat die koninklikes van Europa dek, het kortliks van sy primêre fokus op Britse hertogte en hertoginnen afgewyk om 'n kort artikel daaroor te publiseer, en dit in 'n afdeling met die titel 'Ander koninklike en prinslike huise' geplaas.
Die regsvoorregte van adellike gesinne is met die stigting van die Weimarrepubliek in 1919 afgeskaf, maar die meeste kon ten minste sommige van hul landgoedere behou, insluitend kastele, woude en groot stukke landbougrond.
Alhoewel die Duitse aristokrasie nog lank buite beheer was, bestaan ​​dit nog steeds. Die regsvoorregte van adellike gesinne is met die stigting van die Weimarrepubliek in 1919 afgeskaf, maar die meeste kon ten minste sommige van hul landgoedere behou, insluitend kastele, woude en groot stukke landbougrond. Sommige het daarin geslaag om hierdie erfenisse in florerende ondernemings te verander. Erflike aristokratiese titels word ook steeds oorgedra, meestal in die vorm van die deeltjie "von " in vanne, wat in die Duitse samelewing nie ongewoon is nie. President van die Europese Kommissie van die EU, Ursula von der Leyen, het byvoorbeeld die titel gekry toe sy in 'n gesin van voormalige Duitse adellikes trou. Daar is waarskynlik duisende wat sulke aristokratiese afstammelinge in Duitsland dra, maar slegs diegene uit 'n paar gesinne het die oorblywende rykdom om saam met die titel te gaan, insluitend die Huis van Beiere, die Huis van Fugger, die Huis van Hannover, die Huis van Hesse, en veral die Huis van Hohenzollern. Maar rykdom trek nie noodwendig die belangstelling van die publiek nie. Toe Georg Friedrich se troue in 2011 op nasionale televisie uitgesaai is, het die pers opgemerk dat daar geen entoesiasme onder die Duitse publiek was nie. " Onverskilligheid heers, en#8221 het een opgemerk.
Hennig voer aan dat die Duitse media nou eers baie aandag skenk aan die onderhandelinge van die gesin omdat die uitgelekte dokumente die verkeerde indruk wek dat geheime transaksies gemaak word. 'Hy is 'n baie diskrete persoon. Hy verkoop nie sy privaat lewe nie, "het Hennig oor Georg Friedrich gesê.
Die onderhandelinge is sedert 2014 aan die publiek bekend, en wat die afgelope paar maande in die pers behandel is, verdraai die familie se aansprake. Soos met enige regsgeding, voer hy aan, is dit heeltemal gepas dat onderhandelinge agter geslote deure plaasvind. "Die koninklike familie vra nie meer regte as 'n burger nie, maar ook nie om minder regte nie," het Hennig gesê.
Die federale kommissaris vir kultuur en media, wat saam met die deelstate Berlyn en Brandenburg aan hierdie onderhandelinge deelneem, het 'n onderhoudsversoek geweier.
Malinowski sê of die Hohenzollerns die kollig wil hê of nie, die grootte van die gesin en die rol in die geskiedenis van die land maak dat sy versoek om vergoeding aansienlik anders is as ander gevalle - en dat dit dus meer ondersoek moet word.
'Alles wat 'n kroonprins in die 1920's doen, het 'n simboliese belang, want baie mense, miljoene mense en bekende konserwatiewes, gaan hom waarneem. En as hy 'n boodskap stuur aan die regtervleuel en die bourgeoisie en die adel in die land deur te sê: 'Ek dra 'n hakekors, en ek ondersteun Hitler', het dit 'n impak. Maar vir historici is dit byna onmoontlik om dit te bewys, "het Malinowski gesê.
'As die vraag net was om uit te vind of hierdie man simpatie met die Nazi's het, dan was my antwoord 100 persent duidelik: Ja, hy het, en ja, hy het aan die begin van die Derde Ryk saamgewerk met Hitler en die Nazi's . Ek dink nie dat baie historici hierteen sal argumenteer nie, 'het hy gesê.
Vir sommige is die verband tussen die Hohenzollern -gesin en die Nazi's te duidelik om te ignoreer. Die Brandenburg -staatshoofstuk van Die Linke, die linkse politieke party in Duitsland, het standpunt ingeneem teen die Hohenzollerns se vergoedingsversoek. In Augustus het die party 'n inisiatief geloods om genoeg handtekeninge in te samel om die onderwerp van die familie se onderhandelinge voor die parlement te bring sodat verkose amptenare openlik oor die gevraagde vergoeding kan debatteer. Die oproep tot handtekening van die inisiatief voer aan dat "die groot rykdom van die Hohenzollern, wat oor eeue opgehoop is, deur die mense verdien is. Die voormalige eiendom en eiendom van die Hohenzollern was (afgesien van persoonlike besittings) eintlik staatseiendom wat deur belasting gefinansier is. "
Anja Mayer is die voorsitter van Die Linke Brandenburg, en sy noem die familie se bewerings "heeltemal verregaande", en merk op dat prokureurs vir die familie 'n skorsing-en-beëindigingbevel teen die party uitgereik het oor verklarings wat dit gemaak het oor die aard van die onderhandelinge. Sy sê die party het die inisiatief geloods bloot om die publiek na die onderhandelingstafel te bring. 'Dit is baie belangrik dat dit na die staatsparlement gaan om dit openbaar te maak, om die mense en die regering betrokke te hê,' het sy deur 'n tolk gesê. Mayer voer aan dat die staat die gesin niks skuld nie. 'Dit is duidelik dat die Hohenzollerns met die Nazi's saamgewerk het, en iemand wat dit gedoen het, het daarna geen reg op vergoeding nie,' het sy gesê.
Adolf Hitler groet saam met sy volgelinge in die Sportpaleis in Berlyn in September 1932. Links van hom is prins August Wilhelm, 'n seun van die voormalige keiser. Keystone/Getty Images
'Uit my oogpunt is die bespreking in watter mate die voormalige kroonprins die Nasionaal -Sosialisme sou ondersteun, misleidend. Al sy optrede is heeltemal gelei deur die idee om die monargie weer te installeer ten gunste van die huis van Hohenzollern, "sê Hennig, die Hohenzollern -prokureur. 'Dit is duidelik dat hy uiters versigtig moes wees met al sy optrede en met alles wat hy gesê het, veral om sy gesin te beskerm. Tog het die Nazi's hom altyd agterdogtig gevind. Hitler se sekretaris skryf in haar dagboek dat die eerste ding wat die Führer gesê het ná die mislukte sluipmoord [van hom in 1944] was: 'Die kroonprins sit agter dit alles.'
Hennig beweer dat die kinders van die voormalige keiser geen aanhangers was van Duitsland se nuwe demokrasie -eksperiment in die twintigerjare nie, en die enigste belangstelling wat die kroonprins vir iemand soos Hitler sou gehad het, was as 'n ontwrigter wat die gesin se pad na die bewind weer kon oopmaak.
En selfs al het die kroonprins Hitler probeer help om aan bewind te kom, sê sommige dat sy hulp nie veel sou beloop het nie. Die historikus Christopher Clark van die Universiteit van Cambridge het in opdrag van die Hohenzollerns in 2011 'n deskundige verslag geskryf oor die jare voor die Derde Ryk. In 'n onlangse onderhoud met Der Spiegel, Het Clark verduidelik hoe sy navorsing aan die lig gebring het dat kroonprins Wilhelm byna nutteloos vir Hitler was en hom 'n 'twiet' genoem het. 'Die kroonprins het te veel selfvertroue gehad wat grens aan die waan. As 'n mens Hitler se belangrikste ondersteuners sou noem, was hy nie een van die eerste 300 nie, 'het Clark gesê. 'Hy word terloops skaars genoem in die literatuur oor die Nazi -magsoorname.'
Die familie se bande met Hitler en die Nazi's is bekend en word selfs in die openbaar erken deur Georg Friedrich. Hennig sê eintlik dat die regering gevra het dat onderhandelinge met die Hohenzollerns moet voortgaan. Beide kante het volle toegang tot historiese verslae van beide Clark en Malinowski, wat uiteenlopende, maar relevante sienings van die gesin en sy verbintenisse bied, sê hy. 'Die inisiatief om ons kommunikasie te versterk en 'n tafelbespreking te begin, kom uit die openbare sektor. Van die begin af is dit deur die regeringsamptenare duidelik gemaak dat die gesprekke diskreet gehou moet word, maar ons het mekaar ook volle deursigtigheid gewaarborg oor ons kennisvlak en alle betrokke bronne, "het Hennig gesê.
Die hernieude polemiek oor die onderhandelinge wat deur die lek in Julie aangevuur is, is volgens hom waarskynlik deur die politiek gemotiveer. Staatsverkiesings is in September gehou in Brandenburg, een van verskeie state wat voorheen deel was van Oos-Duitsland, waar verregse groepe gewild raak. Die minister van finansies van die staat, Christian Görke, 'n lid van Die Linke, het hardop 'n beroep gedoen op die einde van 'geheime onderhandelinge' met die Hohenzollern -familie. Die Linke is swaar getref tydens die verkiesing, verloor sewe van sy 17 setels in die parlement en word uit die regerende politieke koalisie verdryf. Görke sal ook sy pos as minister van finansies verloor. Mayer is bekommerd dat die inkomende koalisie verder na regs neig en meer bereid is om 'n té vrygewige ooreenkoms met die Hohenzollern -familie te sluit.
Wat die regering in elk geval aan die voormalige koninklike familie skuld, moet nog beslis word. Dit lyk onwaarskynlik dat die inisiatief in Brandenburg die onderhandelinge in die parlementêre debat sal lok, gegewe die politieke verandering in die see, en sowel die familie as die regeringsentiteite wat by die onderhandelinge betrokke is, het hul belang gestel om formele hofverrigtinge te vermy. Maar die begeerte om onder geslote deure tot 'n onderlinge ooreenkoms te kom, vind sommige 'n gemiste geleentheid om openlik rekening te hou met hierdie komplekse en soms teenstrydige elemente van die Duitse geskiedenis - 'n geskiedenis wat nog steeds baie debatteer.
'Natuurlik het die gesin 'n belang om die familiegeskiedenis in 'n aangename lig weer te gee. Ongelukkig is daar nie soveel aangename dinge om te ontdek nie, hoe meer u daarna kyk, "het Malinowski gesê. 'Ek is vol vertroue dat die prentjie in die Weimarrepubliek en in die Derde Ryk van hierdie gesin donkerder en donkerder word, hoe meer u daarna kyk. Dit kan gesê word oor baie Duitse gesinne. "
Hennig sê die onderhandelinge sal voortgaan. 'Ons gemeenskaplike belang is 'n wye en vriendelike skikking,' het hy gesê.
Nate Berg is 'n joernalis wat fokus op stedelike ontwerp en argitektuur.
Die Hesse -byeenkoms
Victoria het in 1837 na die Britse troon gekom, grootliks danksy haar kwaai, maar wettig kinderlose ooms, maar sy het nietemin die langste regerende Britse monarg in die geskiedenis geword. Bekroon as die Kaiserin-I-Hind (keiserin van Indië), die weduwee van Buckingham, soos sy grappenderwys na die dood van haar man Albert geroep is oor die Ryk waarin die son vir 64 jaar nooit ondergegaan het nie.
Victoria was die voorsitter van wat bekend sal staan ​​as die Victoria -era, die tydperk van groot industriële, intellektuele en sosiale ontwikkelings. Sy het altesaam tien eerste ministers gehad tydens haar lang bewind en 'n onstuimige gesin, wat sou ontstaan ​​as klein rusies en rampspoedige oorloë sodra Victoria weg was.
Sy was die metaforiese Ouma van Europa. Al haar seuns en dogters trou in bykans alle ander heersende huise van Europa in dinastiese huwelike wat nie net onwaarskynlike bondgenootskappe in daardie tydperk van die ryke geskep het nie, maar ook hemofilie. Toe Victoria sterf, word haar begrafnis bygewoon deur elf bekroonde hoofde van Europa - almal verwant aan haar - insluitend die Kaiser van Duitsland en die tsaar van Rusland.
Bogenoemde foto wat geneem is, is in April 1894 in die hertogdom Hesse-Darmstadt geneem, die geleentheid was die huwelik van prinses Victoria Melita van Edinburgh, die kleindogter van die koningin en#8217, met Ernst, die groothertog van Hessen. Kaiser Wilhem sit aan die regterkant van die koningin en tussen hulle staan ​​die jonger suster Alix van Ernst, wie se lang vertraagde verbintenis met grootvader Nicholai Alexandrovitch Romanov, die Tsarevitsj van Rusland, ook op hierdie troue aangekondig is. Die vader van Nicholai, Alexander III, wou hê dat sy seun met 'n prinses van die House of Oreleans trou om die Frans-Russiese alliansie te versterk, en stem slegs in tot sy verlowing op sy sterfbed. Dit het beteken dat Nicholai binne ses maande na die neem van hierdie foto na die Russiese troon sou klim.
(Klik hier vir biografiese besonderhede oor mense wat gefotografeer is).
Kaiser Wilhelm II se onnatuurlike liefde vir sy ma 'het tot 'n haat teenoor Brittanje gelei'
'N Onnatuurlike liefde vir sy koninklike moeder was die kern van Kaiser Wilhelm II se haat teenoor Brittanje in die jare voor die Eerste Wêreldoorlog, volgens kenners wat nuwe bewyse van 'n bloedskande -obsessie blootgelê het.
Die disfunksionele verhouding kom na 'n gekwelde kinderjare, beweer die historikus agter die navorsing.
Wilhelm, die seun van koningin Victoria se oudste dogter (ook Victoria genoem, maar bekend as Vicky) en prins Friedrich van Pruise, is gestrem gebore. Koningin Victoria het een van haar dokters gestuur om haar kleinseun in 1859 te help bevrug, maar dit het erg gegaan, met Wilhelm wat 'n permanent verlamde arm opgedoen het as gevolg van senuweeskade tydens die geboorte.
Sy kinderjare het deurgebring om nuttelose behandelings te ondergaan, wat wissel van 'n nuut geslagde haas om sy arm, tot elektroterapie en metaalbeperkings om sy postuur regop te hou.
'Dit het gelees soos 'n gotiese gruwelverhaal, dit het regtig gelees, en dit het erger geword, hoe verder ek daarin geraak het,' het die Britse historikus John Röhl, emeritus -professor in geskiedenis aan die Sussex -universiteit, gesê.
Die Duitse koninklike het sy ma vasgehou in 'n poging om haar liefde te wen, voer professor Röhl aan. Hy het briewe ontdek wat in die privaat argief van die agterkleinseun, prins Rainer van Hesse, in die private argief was, wat die Kaiser se erotiese verlange na sy ma toon. 'Wilhelm kry 'n soort verliefdheid op sy ma. En hy begin vir haar skryf oor die droom wat hy steeds het, "het hy gesê.
In 'n brief skryf Wilhelm: 'Ek het gedroom oor u liewe sagte, warm hande; ek wag met ongeduld die tyd wanneer ek naby u kan sit en hulle kan soen, maar bid, hou u belofte wat u my gegee het om my alleen te gee sagte binnekant van jou hand om te soen, maar natuurlik hou jy dit as 'n geheim vir jouself. "
In 'n ander brief vertel hy haar: 'Ek het weer oor jou gedroom, hierdie keer was ek alleen saam met jou in jou biblioteek toe jy jou arms uitgestrek en my afgetrek het. Toe trek u u handskoene uit en lê u hand saggies op my lippe sodat ek dit kan soen. Ek wens jy wil dieselfde doen as ek saans alleen saam met jou in Berlyn is. "
Die inhoud van die korrespondensie word môreaand om 20:00 in 'n nuwe dokumentêr Queen Victoria and the Crippled Kaiser onthul op Channel 4.
Dr Brett Kahr, 'n sielkundige en kurator van die Freud Museum, het gesê: 'Wilhelm wy sy seksuele energie aan sy ma en veral aan 'n deel van sy ma se liggaam, haar baie mooi hande. Ek dink dus dat hy sy ma gebruik as 'n manier om hierdie erotiese gevoelens te toets op 'n manier wat amper grens aan die bloedskande. "
Sy ma het nie in natura gereageer nie. In plaas daarvan het sy gekies om die grammatika van haar seun reg te stel, en Wilhelm het bitter geword vir haar - en haar land. Sy haat het in 1888 vererger toe 'n Britse dokter onsuksesvol probeer het om sy pa, die Kaiser Friedrich, vir keelkanker te behandel - wat die uitbarsting veroorsaak het: ''n Engelse dokter het my arm verlam en 'n Engelse dokter vermoor my pa!'
Terwyl keiser Wilhelm II in 1901 die begrafnis van koningin Victoria bygewoon het, was Brittanje en Duitsland skaars 'n dekade later in oorlog. Maar teen 1918 het die Kaiser uit genade geval en in ballingskap geleef in Nederland, waar hy in 1941 gesterf het.
'N Traumatiese stuitgeboorte het Erb se verlamming tot gevolg gehad, wat hom met 'n verdorde linkerarm ongeveer 15 sentimeter korter as sy regter gelaat het. Hy het met 'n sukses probeer om hierdie talle foto's te verberg wat wys hoe hy 'n paar wit handskoene in sy linkerhand hou om die arm langer te laat lyk. In ander hou hy sy linkerhand met sy regterhand, sy kreupelarm op die swaard vas, of hou hy 'n kierie om 'n illusie te gee van 'n nuttige ledemaat wat op 'n waardige hoek gestel is. Geskiedkundiges het voorgestel dat hierdie gestremdheid sy emosionele ontwikkeling beïnvloed.  
As deel van die koninklike huis van Hohenzollern, is Wilhelm van jongs af blootgestel aan die militêre samelewing van die Pruisiese aristokrasie. Dit het 'n groot impak op hom gehad, en op volwassenheid word Wilhelm selde uit uniform aangetref. Die hiper-manlike militêre kultuur van Pruise in hierdie tydperk het baie gedoen om sy politieke ideale en persoonlike verhoudings te raam.
Op baie maniere was Wilhelm 'n slagoffer van sy erfenis en van Otto von Bismarck se bewerings. Toe Wilhelm in die vroeë twintigerjare was, het Bismarck probeer om hom van sy ouers (wat Bismarck en sy beleid gekant het) te skei met 'n mate van sukses. Bismarck was van plan om die jong prins as 'n wapen teen sy ouers te gebruik om sy eie politieke oorheersing te behou. Wilhelm het dus 'n disfunksionele verhouding met sy ouers, maar veral met sy Engelse ma, ontwikkel. In 'n uitbarsting in April 1889 het Wilhelm woedend geïmpliseer dat ''n Engelse dokter my pa vermoor het, en 'n Engelse dokter my arm kreupel - wat my moeder se skuld is', wat geen Duitse dokters toegelaat het om na haar of haar naaste gesin te kyk nie. 
Vanaf 1884 het Bismarck begin pleit dat Kaiser Wilhelm sy kleinseun op diplomatieke missies stuur, 'n voorreg wat die kroonprins geweier is. Daardie jaar is prins Wilhelm na die hof van tsaar Alexander III van Rusland in St. Petersburg gestuur om die ouderdomseremonie van die sestienjarige Tsarevitsj Nicholas by te woon. Wilhelm se gedrag het hom min by die tsaar gedwing. Twee jaar later het Kaiser Wilhelm I prins Wilhelm op reis geneem om keiser Franz Joseph I van Oostenryk-Hongarye te ontmoet. In 1886, ook danksy Herbert von Bismarck, die seun van die kanselier, het prins Wilhelm twee keer per week by die ministerie van buitelandse sake begin oplei. Een voorreg is aan prins Wilhelm ontneem: om Duitsland te verteenwoordig by sy ouma aan moederskant, koningin Victoria, tydens die Golden Jubilee -vieringe in Londen in 1887. [ aanhaling nodig ]
Namate die debat voortduur, het Wilhelm meer en meer geïnteresseerd geraak in sosiale probleme, veral die behandeling van mynwerkers wat in 1889 gestaak het. Hy het Bismarck gereeld in die raad onderbreek om duidelik te maak waar hy oor sosiale beleid staan. met die beleid van Wilhelm en gewerk om dit te omseil. Bismarck, onder druk van die jong keiser en ondermyn deur sy ambisieuse adviseurs, het geweier om saam met Wilhelm 'n proklamasie oor die beskerming van werkers te onderteken, soos vereis deur die Duitse Grondwet.
Die laaste breek kom toe Bismarck, met sy, na 'n nuwe parlementêre meerderheid gesoek het Kartell uit die mag gestem weens die anti-sosialistiese wetsontwerp. Die oorblywende magte in die Reichstag was die Katolieke Sentrumparty en die Konserwatiewe Party. Bismarck wou 'n nuwe blok saam met die Senterparty vorm en nooi Ludwig Windthorst, die parlementêre leier van die party, uit om 'n koalisie te bespreek. Wilhelm was woedend om te hoor van Windthorst se besoek.  In 'n parlementêre staat is die regeringshoof afhanklik van die vertroue van die parlementêre meerderheid en het hy die reg om koalisies te vorm om sy beleid 'n meerderheid te verseker, maar in Duitsland moes die kanselier afhang van die vertroue van die keiser, en Wilhelm het geglo dat die keiser die reg het om ingelig te word voor sy predikantsvergadering.Na 'n hewige rusie op die landgoed van Bismarck oor die keiserlike gesag, storm Wilhelm uit. Bismarck, wat vir die eerste keer in 'n situasie gedwing is wat hy nie tot sy voordeel kon gebruik nie, het 'n blitsige bedankingsbrief geskryf waarin hy die inmenging van Wilhelm in buitelandse en binnelandse beleid ontken, wat eers na Bismarck se dood gepubliseer is. 
Bismarck het belangrike wetgewing oor sosiale sekerheid geborg, maar teen 1889–1990 het hy ontnugter geraak oor die gesindheid van werkers. Hy was veral gekant teen loonverhogings, verbeterde werksomstandighede en die regulering van arbeidsverhoudinge. Boonop is die Kartell, die veranderende politieke koalisie wat Bismarck sedert 1867 kon bewerkstellig, het 'n werkende meerderheid in die Reichstag verloor. By die opening van die Reichstag op 6 Mei 1890 het die Kaiser verklaar dat die mees dringende kwessie dit was die verdere uitbreiding van die wetsontwerp oor die beskerming van die arbeider.  In 1891 het die Reichstag die Wet op Arbeidsbeskerming goedgekeur, wat die werksomstandighede verbeter, vroue en kinders beskerm en arbeidsverhoudinge gereguleer het.
In die buitelandse beleid het Bismarck 'n brose balans van belange tussen Duitsland, Frankryk en Rusland bereik - vrede was op hande en Bismarck het probeer om dit so te hou ondanks die toenemende gewilde sentiment teen Brittanje (met betrekking tot kolonies) en veral teen Rusland. Met die ontslag van Bismarck, het die Russe nou 'n omkering van die beleid in Berlyn verwag, sodat hulle vinnig met Frankryk ooreengekom het en die proses begin het wat teen 1914 Duitsland grootliks geïsoleer het. 
By die aanstelling van Caprivi en daarna Hohenlohe, begin Wilhelm met wat in die geskiedenis bekend staan ​​as 'die Nuwe Kursus', waarin hy hoop om beslissende invloed op die regering van die ryk uit te oefen. [ aanhaling nodig ] Daar is debat onder historici [ volgens wie? ] oor die presiese mate waarin Wilhelm in hierdie era daarin geslaag het om 'persoonlike heerskappy' te implementeer, maar wat duidelik is, is die baie uiteenlopende dinamika wat daar tussen die Kroon en sy hoof politieke dienaar (die Kanselier) in die "Wilhelmine Era" bestaan ​​het. [ oorspronklike navorsing? ] Hierdie kanseliers was senior staatsamptenare en nie gesoute politikus-staatsmanne soos Bismarck nie. [ neutraliteit word betwis] Wilhelm wou die opkoms van 'n ander Ysterkanselier, wat hy uiteindelik verafgekeer het as '' 'n lafaardige ou moordenaar '', verhinder wat geen predikant toegelaat het om die keiser te sien nie, behalwe in sy teenwoordigheid, en 'n wurggreep oor effektiewe politieke mag gehou het. [ aanhaling nodig ] By sy afgedwonge uittrede en tot sy sterfdag het Bismarck 'n bittere kritikus van die beleid van Wilhelm geword, maar sonder die steun van die opper arbiter van alle politieke aanstellings (die keiser) was die kans min dat Bismarck 'n beslissende invloed op die beleid sou uitoefen.
In die vroeë twintigste eeu het Wilhelm begin konsentreer op sy werklike agenda: die oprigting van 'n Duitse vloot wat die van Brittanje sou wedywer en Duitsland in staat stel om homself tot 'n wêreldmoondheid te verklaar. Hy het sy militêre leiers beveel om die boek van admiraal Alfred Thayer Mahan te lees, Die invloed van seemag op die geskiedenis, en het ure lank sketse geteken van die skepe wat hy wou laat bou. Bülow en Bethmann Hollweg, sy getroue kanseliers, het na binnelandse sake omgesien, terwyl Wilhelm begin alarm maak het in die kanseliere van Europa met sy toenemend eksentrieke sienings oor buitelandse sake.
Wilhelm het die kunste en wetenskappe, sowel as openbare onderwys en maatskaplike welsyn, entoesiasties bevorder. Hy het die Kaiser Wilhelm Society geborg vir die bevordering van wetenskaplike navorsing; dit is befonds deur welgestelde privaat skenkers en deur die staat en bestaan ​​uit 'n aantal navorsingsinstitute in beide suiwer en toegepaste wetenskappe. Die Pruisiese Akademie vir Wetenskappe kon die druk van die Kaiser nie vermy nie en verloor 'n deel van sy outonomie toe hy gedwing was om nuwe programme in ingenieurswese op te neem en nuwe genootskappe in ingenieurswetenskappe toe te ken as gevolg van 'n geskenk van die Kaiser in 1900. [21 ]
Die Duitse buitelandse beleid onder Wilhelm II het 'n aantal groot probleme ondervind. Die duidelikste was miskien dat Wilhelm 'n ongeduldige man was, subjektief in sy reaksies en sterk beïnvloed deur sentiment en impuls. Hy was persoonlik swak toegerus om die Duitse buitelandse beleid op 'n rasionele weg te stuur. Dit word nou algemeen erken dat die verskillende skouspelagtige dade wat Wilhelm op internasionale gebied uitgevoer het, deels deur die Duitse buitelandse beleidselite aangemoedig is. [ volgens wie? ] Daar was 'n aantal berugte voorbeelde, soos die Kruger -telegram van 1896 waarin Wilhelm president Paul Kruger van die Transvaalse Republiek gelukgewens het met die onderdrukking van die Britse Jameson -aanval, en sodoende die Britse publieke opinie vervreem het.
Tydens sy eerste besoek aan Istanbul in 1889 verseker Wilhelm die verkoop van gewere in Duits aan die Ottomaanse leër.  Later het hy sy tweede politieke besoek aan die Ottomaanse Ryk as gas van Sultan Abdülhamid II gehad. Die Kaiser het op 16 Oktober 1898 met Istanbul na Ottoman Eyalets begin, waarna hy op 25 Oktober per seiljag na Haifa gegaan het. Na 'n besoek aan Jerusalem en Bethlehem is die keiser terug na Jaffa om na Beiroet te gaan, waar hy die trein verby Aley en Zahlé neem om Damaskus op 7 November te bereik.  Tydens die besoek aan die Mausoleum van Saladin die volgende dag het die Kaiser 'n toespraak gehou:
Die Boxer Rebellion, 'n anti-westerse opstand in China, is in 1900 neergelê deur 'n internasionale mag van Britse, Franse, Russiese, Oostenrykse, Italiaanse, Amerikaanse, Japannese en Duitse troepe. Die Duitsers het egter enige aansien wat hulle vir hul deelname kon behaal, verbeur deur eers daar aan te kom nadat die Britse en Japanse magte Peking, die plek van die hewigste gevegte, ingeneem het. Boonop is die swak indruk wat die Duitse troepe laat laat kom het, vererger deur die keiser se ondeurdagte afskeidsrede waarin hy hulle beveel het om in die gees van die Hunnen genadeloos in die geveg te wees.  Wilhelm lewer hierdie toespraak in Bremerhaven op 27 Julie 1900, en spreek Duitse troepe toe wat vertrek om die Bokseropstand in China te onderdruk. Die toespraak was deurdrenk met Wilhelm se vurige en chauvinistiese retoriek en het duidelik sy visie op Duitse keiserlike mag uitgedruk. Daar was twee weergawes van die toespraak. Die ministerie van buitelandse sake het 'n geredigeerde weergawe uitgereik en seker gemaak dat 'n besonder aansteeklike paragraaf wat hulle as diplomaties verleentheid beskou het, weggelaat word.  Die geredigeerde weergawe was die volgende:
In die jare 1906–09 het joernalis Maximilian Harden onthullings gepubliseer van homoseksuele aktiwiteite waarby predikante, hofdienaars, weermagoffisiere en Wilhelm se naaste vriend en raadgewer,  Prins Philipp zu Eulenberg, betrokke was.  Dit het gelei tot 'n opeenvolging van skandale, verhore en selfmoorde. Harden het, soos sommige in die hoër klasse van die militêre en buitelandse kantoor, gegrief oor Eulenberg se goedkeuring van die Anglo-Franse entente, en ook oor sy aanmoediging van Wilhelm om persoonlik te regeer.Die skandaal het daartoe gelei dat Wilhelm 'n senuwee -ineenstorting opgedoen het en dat Eulenberg en ander van sy kring uit die hof verwyder is.  Die opvatting dat Wilhelm 'n diep onderdrukte homoseksueel was, word toenemend deur geleerdes gesteun: beslis het hy nooit sy gevoelens vir Eulenberg eens geword nie.  Geskiedkundiges het die Eulenberg -skandaal gekoppel aan 'n fundamentele verskuiwing in die Duitse beleid wat sy militêre aggressiwiteit verhoog het en uiteindelik tot die Eerste Wêreldoorlog bygedra het. 
Een van Wilhelm se diplomatieke foute het die Marokkaanse krisis van 1905 veroorsaak, toe hy op 31 Maart 1905 'n skouspelagtige besoek aan Tanger in Marokko gemaak het. Hy het met verteenwoordigers van Sultan Abdelaziz van Marokko vergader.  Die Kaiser het die stad op die rug van 'n wit perd getoer. Die Kaiser verklaar dat hy die soewereiniteit van die Sultan kom ondersteun het - 'n verklaring wat neerkom op 'n uitdagende uitdaging vir die Franse invloed in Marokko. Die sultan het daarna 'n stel regeringshervormings wat deur Frans voorgestel is, verwerp en groot wêreldmoondhede uitgenooi na 'n konferensie wat hom sou adviseer oor die nodige hervormings.
Die teenwoordigheid van die Kaiser word beskou as 'n bewering van Duitse belange in Marokko, in teenstelling met dié van Frankryk. In sy toespraak het hy selfs opmerkings gemaak ten gunste van die Marokkaanse onafhanklikheid, en dit het gelei tot wrywing met Frankryk, wat sy koloniale belange in Marokko uitgebrei het, en tot die Algeciras -konferensie, wat grotendeels gedien het om Duitsland in Europa verder te isoleer. 
Die skadelikste persoonlike fout van Wilhelm het hom baie van sy aansien en mag gekos en het 'n baie groter impak in Duitsland as in die buiteland.  Die Daily Telegraph Affair van 1908 behels die publikasie in Duitsland van 'n onderhoud met 'n Britse dagblad wat wilde verklarings en diplomaties skadelike opmerkings bevat. Wilhelm het die onderhoud as 'n geleentheid beskou om sy sienings en idees oor Anglo-Duitse vriendskap te bevorder, maar as gevolg van sy emosionele uitbarstings in die loop van die onderhoud, het hy uiteindelik nie net die Britte, maar ook die Franse, Russe verder vervreem nie. en Japannees. Hy het onder meer geïmpliseer dat die Duitsers niks vir die Britte omgee dat die Franse en die Russe probeer het om Duitsland aan te moedig om in te gryp in die Tweede Boereoorlog nie en dat die Duitse vlootopbou teen die Japannese gerig was, nie Brittanje nie. 'N Onvergeetlike aanhaling uit die onderhoud was: "You English are mad, mad, mad as March hares."  Die effek in Duitsland was redelik beduidend, met ernstige oproepe om sy abdikasie. Wilhelm het 'n baie lae profiel gehou vir baie maande na die Daily Telegraph fiasko, maar het later sy wraak geëis deur die bedanking van die kanselier, prins Bülow, te dwing, wat die keiser aan openbare minagting oorgelaat het deur die transkripsie nie voor die Duitse publikasie te laat redigeer nie.   Die Daily Telegraph krisis het Wilhelm se voorheen ongekende selfvertroue diep gewond, en hy het spoedig 'n ernstige depressie opgedoen waaruit hy nooit volkome herstel het nie. Hy verloor baie van die invloed wat hy voorheen in die binnelandse en buitelandse beleid uitgeoefen het. 
Niks wat Wilhelm op die internasionale arena gedoen het, was meer van invloed as sy besluit om 'n massiewe vlootbou te volg nie. 'N Kragtige vloot was die troeteldierprojek van Wilhelm. Hy het die liefde van die Britse koninklike vloot van sy ma geërf, wat destyds die grootste ter wêreld was. Hy het eenkeer aan sy oom, die prins van Wallis, vertrou dat sy droom was om 'n "eie vloot eendag" te hê. Die frustrasie van Wilhelm oor die swak vertoning van sy vloot tydens die Fleet Review by sy ouma, koningin Victoria se diamantjubileumvieringe, gekombineer met sy onvermoë om Duitse invloed in Suid -Afrika uit te oefen na die versending van die Kruger -telegram, het daartoe gelei dat Wilhelm definitiewe stappe gedoen het in die rigting van die bou van 'n vloot teen die van sy Britse neefs. Wilhelm het 'n beroep gedoen op die dinamiese vlootoffisier Alfred von Tirpitz, wat hy in 1897 as hoof van die keiserlike vlootkantoor aangestel het. 
In 1889 herorganiseer Wilhelm die hoogste vlak beheer oor die vloot deur 'n vlootkabinet te skep (Marine-Kabinett) gelykstaande aan die Duitse keiserlike militêre kabinet wat voorheen in dieselfde hoedanigheid vir sowel die weermag as die vloot funksioneer het. Die hoof van die vlootkabinet was verantwoordelik vir promosies, aanstellings, administrasie en die uitreiking van bevele aan vlootmagte. Kaptein Gustav von Senden-Bibran is aangestel as die eerste hoof en het so gebly tot 1906. Die bestaande keiserlike admiraliteit is afgeskaf en sy verantwoordelikhede is tussen twee organisasies verdeel. 'N Nuwe posisie is geskep, gelykstaande aan die opperbevelvoerder van die leër: die opperhoof van die hoë bevel van die admiraliteit, of Oberkommando der Marine, was verantwoordelik vir die ontplooiing van skepe, strategie en taktiek. Vise-admiraal Max von der Goltz is in 1889 aangestel en bly in die pos tot 1895. Die bou en onderhoud van skepe en die verkryging van voorrade was die verantwoordelikheid van die staatsekretaris van die Keiserlike Vlootkantoor (Reichsmarineamt), verantwoordelik vir die keiserlike kanselier en advies aan die Reichstag oor vlootaangeleenthede. Die eerste aangestelde was admiraal Karl Eduard Heusner, kort daarna deur admiraal Friedrich von Hollmann van 1890 tot 1897. Elkeen van hierdie drie departementshoofde het afsonderlik by Wilhelm verslag gedoen. 
Geskiedkundiges voer tipies aan dat Wilhelm tydens die oorlog grootliks beperk was tot seremoniële pligte - daar was ontelbare parades om te hersien en eerbewyse toe te ken. "Die man wat in vrede homself almagtig geglo het, het in die oorlog 'n 'skadu -Kaiser' geword, buite sig, verwaarloos en afgeskuif na die kantlyn." 
Wilhelm was 'n vriend van aartshertog Franz Ferdinand van Oostenryk, en hy was diep geskok oor sy sluipmoord op 28 Junie 1914. Wilhelm het aangebied om Oostenryk-Hongarye te ondersteun om die Swart Hand, die geheime organisasie wat die moord beplan het, te verpletter en selfs die gebruik van geweld deur Oostenryk teen die waargenome bron van die beweging - Serwië (dit word dikwels 'die leë tjek' genoem). Hy wou in Berlyn bly totdat die krisis opgelos is, maar sy hofdienaars het hom in plaas daarvan oorreed om op 6 Julie 1914 op sy jaarlikse vaart deur die Noordsee te gaan. Die Oostenryk-Hongaarse ultimatum is aan Serwië gelewer, en hy is vinnig terug na Berlyn. Hy het Berlyn op 28 Julie bereik, 'n afskrif van die Serwiese antwoord gelees en daarop geskryf:
. Want ek twyfel nie meer daaraan dat Engeland, Rusland en Frankryk onderling ooreengekom het nie-wetende dat ons verdragsverpligtinge ons dwing om Oostenrijk te ondersteun-om die Oostenrijks-Servische konflik te gebruiken as 'n voorwendsel om 'n oorlog van vernietiging teen ons te voer. Ons dilemma om geloof te behou by die ou en eerbare keiser, is uitgebuit om 'n situasie te skep wat Engeland die verskoning gee om ons te vernietig met 'n valse geregtigheid met die voorwendsel dat sy Frankryk help en die bekende in stand hou Magsbalans in Europa, m.a.w., speel alle Europese state af vir haar eie voordeel teen ons. 
Toe dit duidelik word dat Duitsland 'n oorlog op twee fronte sou beleef en dat Brittanje die oorlog sou binnegaan as Duitsland Frankryk deur neutrale België aanval, het die paniekbevange Wilhelm probeer om die hoofaanval teen Rusland te herlei. Toe Helmuth von Moltke (die jonger) (wat die ou plan van 1905 gekies het, gemaak deur generaal von Schlieffen vir die moontlikheid van Duitse oorlog op twee fronte) hom vertel dat dit onmoontlik is, het Wilhelm gesê: 'U oom sou my gegee het 'n ander antwoord! "  Wilhelm het ook gesê: "Om te dink dat George en Nicky my vals moes gespeel het! As my ouma gelewe het, sou sy dit nooit toegelaat het nie."  In die oorspronklike Schlieffen -plan sou Duitsland eers die (veronderstelde) swakker vyand aanval, wat Frankryk beteken. Die plan veronderstel dat dit lank sal duur voordat Rusland gereed is vir oorlog. Dit was maklik vir Pruise in die Frans-Pruisiese Oorlog in 1870 om Frankryk te verslaan. By die grens tussen Frankryk en Duitsland in 1914 kon 'n aanval op hierdie meer suidelike deel van Frankryk deur die Franse vesting langs die grens gestuit word. Wilhelm II het egter 'n inval in Nederland gestop.
Die rol van Wilhelm in oorlogstyd was 'n krag van toenemende krag, omdat hy toenemend prysuitdelings en erepligte hanteer het. Die hoë bevel het sy strategie voortgesit, selfs al was dit duidelik dat die Schlieffen -plan misluk het. Teen 1916 het die Ryk effektief 'n militêre diktatuur geword onder beheer van veldmaarskalk Paul von Hindenburg en generaal Erich Ludendorff.  Wilhelm word steeds meer afgesny van die werklikheid en die politieke besluitnemingsproses, en wankel tussen nederlaag en drome van oorwinning, afhangende van die lot van sy leërs. Desondanks het Wilhelm steeds die uiteindelike gesag behou in die aangeleenthede van politieke aanstelling, en eers nadat sy toestemming verkry is, kon groot veranderinge aan die hoë bevel aangebring word. Wilhelm was ten gunste van die afdanking van Helmuth von Moltke die Jongere in September 1914 en sy plaasvervanger deur Erich von Falkenhayn. In 1917 besluit Hindenburg en Ludendorff dat Bethman-Hollweg nie meer vir hulle as kanselier aanvaarbaar is nie en het 'n beroep op die keiser gedoen om iemand anders aan te stel. Op die vraag wie hulle sou aanvaar, beveel Ludendorff Georg Michaelis aan, 'n nie -eenheid wat hy skaars ken. Ten spyte hiervan aanvaar die keiser die voorstel. Toe hy in Julie 1917 hoor dat sy neef George V die naam van die Britse koningshuis na Windsor verander het,  het Wilhelm opgemerk dat hy van plan was om Shakespeare se toneelstuk te sien Die vrolike vroue van Saxe-Coburg-Gotha.  Die steun van die Kaiser het in Oktober - November 1918 heeltemal ineengestort in die weermag, in die burgerlike regering en in die Duitse publieke opinie, aangesien president Woodrow Wilson duidelik gemaak het dat die Kaiser nie meer 'n party in vredesonderhandelinge kon wees nie.   In daardie jaar het Wilhelm ook siek geword tydens die wêreldwye uitbraak van die Spaanse griep, hoewel hy dit oorleef het. 
Wilhelm was by die hoofkwartier van die keiserlike leër in Spa, België, toe die opstande in Berlyn en ander sentrums hom laat 1919 verras het. Mynslag in die geledere van sy geliefde Kaiserliche Marine, die keiserlike vloot, het hom diep geskok. Na die uitbreek van die Duitse Rewolusie kon Wilhelm nie besluit of hy wou abdikeer nie. Tot op daardie stadium aanvaar hy dat hy waarskynlik die keiserlike kroon sal moet prysgee, maar steeds hoop om die Pruisiese koningskap te behou. Dit was egter onmoontlik onder die keiserlike grondwet. Wilhelm het gedink hy regeer as keiser in 'n persoonlike unie met Pruise. In werklikheid het die grondwet die ryk gedefinieer as 'n konfederasie van state onder die permanente presidentskap van Pruise. Die keiserlike kroon was dus aan die Pruisiese kroon vasgemaak, wat beteken dat Wilhelm nie die een kroon kon verloën sonder om die ander te verloën nie.
Wilhelm se hoop om ten minste een van sy krone te behou, is as onrealisties geopenbaar toe kanselier prins Max van Baden op 9 November 1918 kondig dat Wilhelm se aftrede van beide titels in die hoop om die monargie te behou in die lig van groeiende revolusionêre onrus. was gedwing om later dieselfde dag te bedank, toe dit duidelik geword het dat slegs Friedrich Ebert, leier van die SPD, effektief beheer kon uitoefen. Later die dag het een van Ebert se staatsekretarisse (ministers), sosiaal -demokraat Philipp Scheidemann, Duitsland tot republiek uitgeroep.
Op 10 November het Wilhelm per trein die grens oorgesteek en in ballingskap gegaan in Nederland, wat gedurende die oorlog neutraal gebly het.  By die sluiting van die Verdrag van Versailles vroeg in 1919 het artikel 227 uitdruklik voorsiening gemaak vir die vervolging van Wilhelm "vir 'n hoogste oortreding van die internasionale sedelikheid en die heiligheid van verdrae", maar die Nederlandse regering het geweier om hom uit te lewer, ondanks appèlle van die Geallieerdes. Koning George V het geskryf dat hy sy neef as "die grootste misdadiger in die geskiedenis" beskou, maar dat hy die voorstel van premier David Lloyd George teëgestaan ​​het om "die keiser op te hang".
'Die straf van die voormalige keiser en ander Duitse oorlogsmisdadigers maak Groot -Brittanje min kommer, is gesê. As 'n kwessie van vorm, sou die Britse en Franse regerings egter van Holland verwag het vir die uitlewering van die voormalige keiser. Daar word gesê dat Holland weier op grond van grondwetlike bepalings wat die saak dek, en dan word die aangeleentheid laat vaar. Die versoek om uitlewering sal nie gebaseer wees op 'n opregte begeerte van Britse amptenare om die keiser te verhoor nie, volgens gesaghebbende inligting, maar word as noodsaaklike formaliteit beskou om die gesig te red van politici wat beloof het om te sien dat Wilhelm gestraf word vir sy misdade. " 
Wilhelm vestig hom eers in Amerongen, waar hy op 28 November 'n laat verklaring van abdikasie van beide die Pruisiese en keiserlike trone uitgereik het, en sodoende die Hohenzollerns se heerskappy van 500 jaar oor Pruise formeel beëindig. Aangesien hy die realiteit aanvaar het dat hy albei sy krone ten goede verloor het, het hy sy regte op "die troon van Pruise en op die Duitse keizerlijke troon daaraan verbonde" prysgegee. Hy het ook sy soldate en amptenare in sowel Pruise as die ryk vrygelaat uit hul eed van lojaliteit aan hom.  Hy koop 'n landhuis in die gemeente Doorn, bekend as Huis Doorn, en verhuis op 15 Mei 1920.  Dit sou sy huis vir die res van sy lewe wees.  Die Weimar-republiek het Wilhelm toegelaat om drie-en-twintig spoorwaens met meubels, sewe-en-twintig pakkies van allerhande soorte, een met 'n motor en 'n ander boot, uit die New Palace in Potsdam te verwyder. 
In 1922 publiseer Wilhelm die eerste bundel van sy memoires  - 'n baie skraal bundel wat daarop aangedring het dat hy nie skuldig was aan die aanvang van die Groot Oorlog nie, en sy optrede gedurende sy heerskappy verdedig het, veral op die gebied van buitelandse beleid. Gedurende die oorblywende twintig jaar van sy lewe het hy gaste onthaal (dikwels staande) en hom op hoogte gehou van gebeure in Europa. Hy het 'n baard gegroei en sy beroemde snor laat sak en 'n styl aangeneem wat baie ooreenstem met dié van sy neefs, koning George V en tsaar Nicholas II. Hy het ook die Nederlandse taal geleer. Wilhelm het 'n voorliefde vir argeologie ontwikkel terwyl hy in die Corfu Achilleion woon, en opgrawe op die terrein van die Tempel van Artemis in Corfu, 'n passie wat hy in sy ballingskap behou het. Hy het die voormalige Griekse woning van keiserin Elisabeth gekoop na haar moord in 1898. Hy het ook planne vir groot geboue en slagskepe geskets toe hy verveeld was. In ballingskap was een van Wilhelm se grootste passies jag, en hy het duisende diere, diere sowel as voëls, doodgemaak. Baie van sy tyd is daaraan bestee om hout te kap en duisende bome is tydens sy verblyf by Doorn afgekap. 
In die vroeë 1930's het Wilhelm blykbaar gehoop dat die suksesse van die Duitse Nazi -party belangstelling in 'n herstel van die monargie sou stimuleer, met sy oudste kleinseun as die vierde keiser. Sy tweede vrou, Hermine, het aktief 'n petisie namens haar man versoek.Adolf Hitler, self 'n veteraan uit die Eerste Wêreldoorlog, het net soos ander vooraanstaande Nazi's egter niks anders as minagting gevoel vir die man wat hulle vir Duitsland se grootste nederlaag blameer het nie, en die versoekskrifte is geïgnoreer. Alhoewel hy by ten minste een keer Hermann Göring by Doorn as gasheer gespeel het, het Wilhelm 'n wantroue in Hitler gekry. Toe hy hoor van die moord op die vrou van die voormalige kanselier Schleicher, het hy gesê: "Ons het opgehou om onder die oppergesag van die reg te leef en almal moet voorbereid wees op die moontlikheid dat die Nazi's hul pad sal binnedring en teen die muur sal sit!" 
Wilhelm was ook ontsteld tydens die Kristallnacht van 9–10 November 1938 en sê: "Ek het my standpunte nou duidelik aan Auwi [August Wilhelm, Wilhelm se vierde seun] in die teenwoordigheid van sy broers duidelik gemaak. Hy het die moed gehad om te sê dat hy dit eens het die Joodse pogroms en verstaan ​​waarom dit ontstaan ​​het. Toe ek hom vertel dat enige ordentlike man hierdie optrede as gangsterismes sou beskryf, het hy totaal onverskillig gelyk. Hy is heeltemal verlore vir ons gesin ".  Wilhelm verklaar ook: "Vir die eerste keer skaam ek my om 'n Duitser te wees." 
In die nasleep van die Duitse oorwinning oor Pole in September 1939, het Wilhelm se adjudant, generaal von Dommes [de], namens hom aan Hitler geskryf en gesê dat die Huis van Hohenzollern 'lojaal bly' en opgemerk het dat nege Pruisiese prinses (een seun en agt kleinkinders) was aan die voorkant gestasioneer en het tot die gevolgtrekking gekom "vanweë die spesiale omstandighede wat 'n verblyf in 'n neutrale vreemde land vereis, moet sy majesteit persoonlik weier om die voorgemelde kommentaar te lewer.  Wilhelm bewonder die sukses wat Hitler in die eerste maande van die Tweede Wêreldoorlog kon behaal, en het persoonlik 'n gelukwensende telegram gestuur toe Nederland in Mei 1940 oorgegee het: "My Fuhrer, ek wens u geluk en hoop dat dit onder u wonderlike leierskap, die Duitse monargie sal heeltemal herstel word. " Hitler was na bewering ontsteld en verbaas, en het vir Linge, sy bediende, gesê: "Wat 'n idioot!"  In 'n ander telegram na Hitler met die val van Parys 'n maand later, verklaar Wilhelm 'Geluk, jy het gewen met my troepe. "In 'n brief aan sy dogter Victoria Louise, hertogin van Brunswick, skryf hy triomfantelik:" So is die verderflike Entente Cordiale van oom Edward VII tot niet gemaak. " Tog, na die Duitse verowering van Nederland in 1940, het die verouderende Wilhelm heeltemal uit die openbare lewe getree. In Mei 1940, toe Hitler Nederland binnegeval het, weier Wilhelm 'n aanbod van Churchill van asiel in Brittanje, verkies om by Huis Doorn te bly. 
Hy het geglo dat die Vrymesselaars en Jode die twee wêreldoorloë veroorsaak het, met die oog op 'n wêreld Joodse ryk met Britse en Amerikaanse goud, maar dat "Juda se plan in stukke geslaan is en hulle self uit die Europese vasteland gevee het!"  Kontinentale Europa was nou, het Wilhelm geskryf, "konsolideer en sluit hom af van Britse invloede na die uitskakeling van die Britte en die Jode!" Die eindresultaat sou 'n 'VSA van Europa' wees.  In 'n brief van 1940 aan sy suster prinses Margaret, skryf Wilhelm: "Die hand van God skep 'n nuwe wêreld en verrig wonderwerke. Ons word die VSA van Europa onder Duitse leiding, 'n verenigde Europese vasteland." Hy het bygevoeg: "Die Jode [word] uit hul afskuwelike posisies verdryf in alle lande, wat hulle eeue lank tot vyandigheid gedryf het." 
Formele prentjie van Kaiser Wilhelm II - Geskiedenis
Kroonprins Wilhelm Sigarekas (Artikel WILHELM 7-1)
Pragtige gordelgesp van die Kaiser's Forestry Service (Artikel WILHELM 7-2 HUNT 6-4)
Kaiser Wilhelm II Handtekening op dokument (Artikel WILHELM 7-3)
Wilhelm II Gedenkmedalje (Artikel WILHELM 7-4 KJEWELRY 2-9)
Koninklike patent van edelheid aangebied en onderteken deur keiser Wilhelm II (Artikel WILHELM 7-5)
Boek Kaiser Wilhelm und Seine Zeit, Kaiser Wilhelm and His Times (Artikel WILHELM 7-6)
Kabinetkaartfoto van Kaiser Wilhelm II (periode) (Artikel WILHELM 7-7)
Pragtige kunsmedalje wat Kaiser Wilhelm II uitbeeld (Artikel WILHELM 7-8)
Kaiser -verjaarsdagprogram (Artikel WILHELM 7-9)
Asseblief! bel nie gedurende die oggendure nie. Die beste tyd om ons te bel is tussen 9 en 11 uur en tussen 9 en 23 uur oostelike tyd.
Dit is 'n album van baie hoë gehalte ter herdenking van Kaiser Wilhelm II se een-en-vyftigjarigste (1910) verjaardag. Die album spog met 'n fyn, witleer omslag. Die voorkant vertoon 'n pragtige reliëf Hohenzollern -kroon en ander verskillende items, saam met Kaiser Wilhelm II se Royal Cypher. Die album meet 9 1/4 ″ x 6. " Elke albumblad is beskerm deur 'n beskermende glasblad. (Ek sal elke bladsy fotografeer vir die foto's wat by die beskrywing vergesel word. Om ruimte te bespaar, gaan ek egter nie elkeen beskryf nie). Die eerste bladsy toon 'n Garde Star in hoë reliëf. Talle beelde van die Kaiser met reproduksiehandtekeninge is ingesluit. Dit het ook 'n spyskaart van die Kaiser se galadinee en musicale op 27 Januarie 1910. Dit is 'n boeiende album.
Dit is 'n album van baie hoë gehalte ter herdenking van Kaiser Wilhelm II se een-en-vyftigjarigste (1910) verjaardag. Die album spog met 'n fyn, witleer omslag. Die voorkant vertoon 'n pragtige reliëf Hohenzollern -kroon en ander verskillende items, saam met Kaiser Wilhelm II se Royal Cypher. Die album meet 9 1/4 ″ x 6. " Elke albumblaar word beskerm deur 'n beskermende glasblad. (Ek sal elke bladsy fotografeer vir die foto's wat by die beskrywing gepaardgaan. Om ruimte te bespaar, gaan ek egter nie elkeen beskryf nie). Die eerste bladsy toon 'n Garde Star in hoë reliëf. Talle beelde van die Kaiser met reproduksiehandtekeninge is ingesluit. Dit het ook 'n spyskaart van die Kaiser se galadinee en musicale op 27 Januarie 1910. Dit is 'n boeiende album.
Verandering in die gety:
Die Russiese rewolusie het gelei tot die val van die tsaar, en Rusland het om vrede met Duitsland gedagvaar.
Duitsland kon nou sy hele troepe op die westelike front konsentreer en kon vordering maak. Duitsland was nie in staat om die verloop van die oorlog te bestuur nie.
Om meer las by te voeg, betree die VSA die oorlog ten gunste van Brittanje. Toegang tot die VSA het die getye van die oorlog verander, aangesien die Amerikaanse nywerheid die weegskaal ten gunste van geallieerde magte sou laat kantel. Duitsland het desperaat 'n offensief gemaak met al sy krag teen die geallieerde verdediging, maar dit het jammerlik misluk.
Weens druk van die regering en die publiek het die Duitse weermag om vrede gedagvaar. Monargieë in Europa het begin verbrokkel. Die Duitse regering het Wilhelm Kaiser gedwing om die ontvoering te onderteken.
Kaiser Wilhelm wou ontsnap om deur die geallieerde magte gevange geneem te word. Sy basiskamp tydens die oorlog was naby die Nederlandse grens. Die Kaiser was nou verwant aan die Nederlandse koningin koningin Wilhelmina.
Aangesien Nederland 'n neutrale land was, het hy besluit om daar asiel te soek. Die Kaiser is 'n paar weke onder waarneming gehou voordat die Nederlandse regering ingestem het om hom asiel te verleen.
Die Nederlandse regering het die Kaiser asiel gegee met die voorwaarde dat hy hom nie in die plaaslike en Duitse politiek sal bemoei nie. Die Kaiser het saam met sy gesin in die weelderige villa Huis Doorn ingetrek.
Wilhelm II word Kaiser in 1888 toe hy 29 was. Hy het sy grootvader Wilhelm I. opgevolg. Wilhelm het verskillende idees gehad oor hoe Duitsland in die Nieu -Duitse Ryk bestuur sou word. Hierdie idees verskil aansienlik van dié van sy vader. Wilhelm I was bly dat die Duitse kanselier die verantwoordelikheid vir die regering van Duitsland aanvaar, terwyl hy die rol van seremoniële monarg speel.
Wilhelm II was vasbeslote om hom by die regering te betrek en gevolglik het baie van sy kanseliers nie die vryheid om te regeer geniet soos Bismarck gedurende sy tyd as kanselier gehad het nie. Daar was egter 'n probleem. Wilhelm II het nie die temperament gehad om effektief te regeer nie. Hy was geneig tot woede en 'n onstabiele bui. Hy was ook paranoïes oor sy verdorde linkerhand.
Wilhelm II het geglo dat Duitsland in 'n ander rigting moes gaan. Duitsland het onlangs 'n verenigde land geword en het 'n groot produksie- en nywerheidsbasis. Dit het 'n groeiende bevolking en 'n toenemende vertroue op die wêreldtoneel gehad. Wilhelm II wou hê dat Duitsland internasionaal moet kyk en moet ''n plek in die son' soek. Hy wou hê dat Duitsland 'n werkbeleid of wêreldpolitik moet hê. Die Kaiser kyk verlangend na die ryke van Frankryk en Brittanje in Afrika en die Verre Ooste en glo dat Duitsland dieselfde moet hê. Hy het geglo dat Duitsland 'n groot leër en 'n voortreflike vloot moes hê.
Argief van voormalige keiser Wilhelm II van Duitsland, 1918-1941
Aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog in November 1918 was die Duitse Ryk in 'n krisissituasie. Aan die westelike front was die leër reeds in September vir alle praktiese doeleindes verslaan en in Duitsland self heers 'n gemoed van dreigende revolusie, muitery en verbrokkende gesag. Reeds in Oktober voel Kaiser Wilhelm II verplig om 'n stap in die rigting van demokrasie te neem deur 'n parlementêre regering aan te stel onder prins Max von Baden as keiserlike kanselier. Sy strategie om die monargie te probeer behou deur die abdikasie van die keiser en kroonprins ten gunste van 'n regent, misluk weens die keiser se besluiteloosheid. Namate die nuus uit Berlyn vererger het, kondig die Kaiser, wat destyds in Spa in België was, uiteindelik aan dat hy bereid was om as Duitse keiser te abdikeer, maar wou koning van Pruise bly om sy leërs na die vaderland terug te lei. Sy troepe sou hom egter nie meer volg nie. Aangesien die Kaiser nie kon terugkeer na 'n Berlyn wat deur die dreigement van revolusie onveilig was of by sy onbetroubare magte in Spa kon bly nie, het hy geen ander keuse gehad as om na die nabygeleë en neutrale gebied van Nederland te vlug, waar hy met sy suite opgedaag het nie. 10 November 1918 reël die Nederlandse regering vir gasvryheid. Op die 11de onderteken die Kaiser die instrument van abdikasie. Dit was die begin van sy lang ballingskap in Nederland wat sou duur tot sy dood op 4 Junie 1941. Die grootste deel van sy verblyf was in die kasteelagtige woning wat hy gekoop het, bekend as Huis Doorn.
Planne om terug te keer
Vanaf die oomblik dat hy voet op Nederlandse bodem gesit het tot met sy dood in 1941, was die Kaiser self oortuig dat hy eendag na Duitsland sou kon terugkeer. Deur uitnodigings, byvoorbeeld, aan Herman Göring, wat Doorn twee keer besoek het, en deur self boeke en pamflette uit te gee of te laat publiseer, het die Kaiser probeer om sy heerskappy te regverdig en sy terugkeer na Duitsland as monarg voor te berei. Al hierdie pogings het egter baie min resultate opgelewer, want slegs 'n klein deel van die mense wou hom as heerser terugkry en met die opkoms van die Nasionaal -Sosialisme het die geledere van diegene wat lojaal was aan die Kaiser, nog meer verdun.
Die Kaiser self het altyd 'n ambivalente houding teenoor die Nazi's gehandhaaf. In een van sy argeologiese studies het hy byvoorbeeld die oorsprong van die hakekors behandel: een weergawe met die arms na links simboliseer die son, geluk en voorspoed, terwyl die ander, die een wat deur die Nazi's aangeneem is, ongeluk simboliseer en verval. Die negatiewe gesindheid van die Kaiser teenoor die Nazi's blyk uit die feit dat hy vlugtelinge van hul regime beskerm het. Nietemin het hy Adolf Hitler gelukgewens met die kapitulasie van Frankryk in 1940. Sulke teenstrydighede was tipies van die Kaiser se karakter.
Benewens sy aktiwiteite op politieke gebied, het die Kaiser nou tyd gehad om aan sy stokperdjies te wy. In die beginjare van sy verblyf in Nederland het hy byna daagliks hout gekap, en hy het ook dikwels lang wandelinge gemaak. Dit was egter argeologie wat sy grootste en produktiefste stokperdjie was. Boonop het die Kaiser ook baie godsdienstige preke saamgestel en gelewer.
Die finansiële situasie van die Kaiser was aanvanklik alles behalwe rooskleurig, aangesien die nuwe regering in Duitsland 'n groot deel van sy persoonlike fortuin gekonfiskeer het. Tog het die Kaiser genoeg geld gehad om Huis Doorn aan te skaf en om 20 boksies meubels uit die keiserlike besittings in Duitsland te voorsien. Sy verskillende inkomste het die Kaiser in staat gestel om 'n redelike grootte hof te onderhou, insluitend 'n vloot motors en personeel vir die hantering van korrespondensie en die huishouding.
Die daaglikse lewe by Huis Doorn was rondom die Kaiser, wat 'n konstante stroom gaste genooi het om hom te besoek. Hoogtepunt van die sosiale jaar was die Kaiser se verjaardag op 27 Januarie, waar baie prinses uit Duitsland gereeld teenwoordig was. Die ballingskapiser blyk 'n meer menslike figuur te wees as wat hy tydens sy bewind veronderstel was, hoewel hy 'n man was wat gebreek is deur innerlike konflikte, wat wissel tussen hoop en wanhoop oor sy uiteindelike terugkeer na Duitsland as monarg. Met verloop van tyd het die Kaiser al hoe meer 'n tragiese figuur geword totdat die dood hom op 82 -jarige ouderdom geneem het. Hy is begrawe in die tuin van Huis Doorn.