Pandora Papers-verslag beklemtoon EU-ontoereikendheid in die aanpak van belastingparadys - EU Reporter
Europol se langverwagte Pandora Papers-verslag is uiteindelik verlede week gepubliseer, onthulling dat €7.5 triljoen wêreldwyd in buitelandse rekeninge gehou word, met sowat €1.5 triljoen van daardie syfer wat aan EU-belange behoort. Hierdie onthutsende onthulling kom op 'n tydstip dat Brussel probeer het om die stryd teen finansiële misdaad soos belastingontduiking, geldwassery en beleggersbedrog op te skerp, wat alles aangehelp word deur die soort komplots soos uiteengesit in die dokumente wat uitgelek is.
Die blok se belastingparadys "swartlys" was bedoel om 'n belangrike instrument in hierdie stryd te vorm, hoewel die verwydering van berugte toevlugsoorde soos die Kaaimanseilande van die lys die doeltreffendheid daarvan verswak het. Alhoewel die Caymans beslis vordering gemaak het om die probleem aan te spreek, is die besluit om hulle van die lys te laat vaar net agt maande nadat hulle aanvanklike toevoeging gemerk "buitengewoon" deur sommige toeskouers. Intussen het die EU sy eie vure om te blus wanneer dit by belastingontduiking kom: van 'n korporatiewe belastingwedloop tot onder tot die skaduryke aard van sy regulerende liggame, blyk baie dinge wat belastingverwant is, vrot te wees in die staat Brussel .
Demone uit Pandora se boks
Die Europol-verslag was oogopenend, nie net in terme van hoe dit die omvang van belastingontduiking wêreldwyd blootgelê het nie, maar ook binne die norme en strukture van die EU self. Volgens sy bevindinge is meer as 80% van die kriminele netwerke wat daarby geïmpliseer word, aktief binne die wettigheid van die EU se sakeraamwerk, terwyl hulle in 45.9 alleen verantwoordelik was om sowat €2016 miljard aan belastinginkomste af te haal. Soveel as 98% van kriminele bates word nooit teruggevind nie.
Die nuus is uiters verleentheid vir Brussel, wat nogal die Wys oor die klem op so 'n onderhandse reëling vir baie jare. Dit het 'n mate van vordering gemaak met die onderwerp, hoewel enige sukses beperk en gekwalifiseer is. Die Europese Staatsaanklaer se kantoor het byvoorbeeld verwerk meer as 1,000 XNUMX beweerde gevalle van die bedrieglike gebruik van EU-fondse in die eerste drie maande van die operasie, maar die enigste sake wat tot dusver gebring is betrokke onbeduidende somme, vermoedelik as gevolg van die karige daarvan € 44.9 miljoen begroting. Wat erger is, net een belastingparadys wat herhaaldelik in die Papers (Panama) genoem word, bevind hom op die EU se swartlys, wat daarop dui dat die meganisme niks meer as 'n papiertier is nie.
Die besluit om die swartlys te snoei net twee dae na die publikasie van die Papers was net so onverklaarbaar as wat dit nie betyds was nie. Die Kaaimanseilande was 'n omstrede weglating van die lys, ten spyte van die feit dat hulle was bygevoeg net agt maande tevore en dat dit byna universeel erken word dat hul hele ekonomie draai om beleggings te lok deur, en betrokke te raak by, finansiële chicanery.
Om regverdig te wees teenoor die Karibiese eilandgroep, het hulle gepoog om die afgelope tyd met Europa reg te maak, aangesien die vergadering tussen hul Minister van Finansiële Dienste en verskeie prominente EU-amptenare demonstreer. Onder andere die kwessie van die Caymans se raamwerk vir voordelige eienaarskap bespreek is, wat tans 'n hervorming ondergaan wat geskeduleer is om teen 2023 in werking te tree. Die bestaande opset is vir jare 'n doring in die EU se kant, want dit vereis nie plaaslik-gebaseerde firmas om te voldoen aan internasionale deursigtigheid en fiskale verslagdoening norme.
Sulke deursigtigheidskwessies het gelei tot nuuskierige gevalle van bedrog op die Kaaimans. Die saak van die Cayman-gebaseerde Port Fund (TPF) is een van die mees illustratiewe, aangesien sy voormalige bestuurder, Mark Williams, twee nuwe bestuurders in sy plek kon aanstel ná aanvanklike beskuldigings van bedrog teen hom. Verskeie groot belanghebbendes in die Port Fund – die Koeweit-hawe-owerheid (KPA) en die Openbare Instelling vir Maatskaplike Sekerheid (PIFSS) – wat as "onafhanklike direkteure" aangewys is, het beweer hulle is allesbehalwe, met die argument dat hulle nie bedrogbewerings ondersoek het nie en dat hulle hul optogbevele van Mark Williams, sowel as voormalige Port Link-bestuurders Marsha Lazareva en Saeed Dashti, albei reeds skuldig bevind van bedrog in 'n verwante aangeleentheid.
KPA en PIFSS het daarna toestemming gevra om TPF en die fondsbestuurder te dagvaar vir bedrieglike gedrag, wat 'n Cayman-hof uiteindelik toegelaat – die eerste keer dat die Cayman-howe beleggers in 'n fonds toelaat om afgeleide eise namens die fonds teen sy bestuur in te dien. Terwyl die saak as 'n smorgasbord dien vir baie van die Cayman se kwessies wat voortspruit uit sy rol as 'n belastingtoevlugsoord, kan die uitspraak 'n vloed van opvolgregsgedinge veroorsaak deur beleggers wat deur hul bestuur op labirint maniere bedrieg word - wat gedeeltelik moontlik gemaak word deur laks voordelige eienaarskap wette.
Om die huis in orde te kry
Die Caymans se stap om die wetgewing te hervorm, is toe in Brussel verwelkom, maar kritiek is volop dat die voorgestelde hervormings nie naastenby ver genoeg sal gaan nie. Erger nog, 'n saak kan gemaak word dat die EU hom skuldig maak aan die oorsig van ander oortredende partye weens geriefsredes. Lidlande Malta en Ciprus, byvoorbeeld, is die tuiste van 'n paar ernstig twyfelagtige belastingpraktyke, wat Brussel se passiewe-aggressiewe houding teenoor die Kaaimane taamlik skynheilig maak. Veral omdat sommige EU-wetgewing ook nie op peil is nie.
Die 1997 Gedragskode, die stuk wetgewing wat belastingaangeleenthede vanuit 'n EU-perspektief beheer, is byvoorbeeld uitroep vir hervorming vir dekades. In plaas daarvan het Luxemburg, Ierland en Nederland voordeel getrek uit wetlike skuiwergate om besighede te lok deur uiters lae belastingkoerse aan te bied. Dit was so doeltreffend dat meer as een derde van globale FDI nou deur Nederlandse dopmaatskappye vloei, terwyl die wetgewing se toesighoudende liggaam, die Gedragskodegroep, die praktyk herhaaldelik as "skadeloos", wat ander EU-lede aangespoor het om hul voorbeeld te volg in 'n belastingwedloop na die bodem.
Tog wys Brussel op sy voorspraak van 'n wêreldwye belastingminimum van 15% vir korporasies, wat in die komende maande ingestel sal word. Tog laat die inisiatief genoeg ruimte vir standaarde om verder te glip - en baie is oortuig daarvan dat selfs daardie "minimum" 'n wanbenaming sal blyk te wees. Dit beteken dat die kultuur van verdraagsaamheid en drif wat onder die status quo bevorder is, waarskynlik sal voortduur. As die EU geloofwaardigheid wil handhaaf in terme van sy houding teenoor belastingontduiking en beskuldigings van skynheiligheid moet vermy wanneer ander daarvoor sanksioneer, moet hy eers die Pandora Papers erken vir die alarmstelsel wat hulle is en toepaslike stappe neem om sy eie skoon te maak. daad.