Dié was ’n ander gimnasium, ’n larney een. Jy kan TV kyk terwyl jy draf en daar is ander Eerstewêreldse onnodighede.
Ek het by ’n masjien gaan sit wat ek aangeneem het is vir die bene. Daar is prentjies op die toestelle wat vir die gimongeletterdes presies wys hoe om die bepaalde liggaamsdeel te straf.
My gesig het ’n leuke uitslag gekry. Dit was vir spierslawe duidelik dat ek nie ’n gereelde besoeker is nie. Die lug het gestink van vernedering.
Ná so tien minute van mislukking het ek besluit om my sorge weg te drink by daardie fonteinkraan – waar ’n mens ’n knop druk en die water met jou bek moet vang.
Terwyl ek op die roeimasjien was, het ’n spierslaaf gaan water drink en ek het toe gesien dat die knoppie lewensgroot aan die kant sit.
Toe die kêrels begin kuier, was haar pa se eerste opdrag vir hulle om die smidswinkel se aambeeld op te tel.
Toe ek hulle op ’n keer weer besoek, sê sy haar dogter het nog nie die stoele kom haal nie. “Sy kan nou maar voertsek. Dominee kan een van die stoele vat,” sê sy.