Die mites van die Middeleeuse oorlogvoering - Artikels - 2022
Die mites van die Middeleeuse oorlogvoering
Deur Sean McGlynn
Geskiedenis Vandag, Vol.44 (1994)
Inleiding: Die studie van Middeleeuse oorlogvoering het gely onder 'n benadering wat konsentreer op sy sosiale, regerings- en ekonomiese faktore tot nadeel van militêre metodes en praktyk. Die aard van die feodale samelewing is diepgaande geanaliseer, maar die toepassing daarvan op hoe oorloë eintlik gevoer is, is grotendeels geïgnoreer en gereeld verkeerd geïnterpreteer. Ondanks onlangse belangrike werk is hierdie verkeerde interpretasies hardnekkig aanhoudend, wat die lang mite dat die oorlogskuns in die Middeleeue sy hoogtepunt bereik het, volgehou het. John Keegan se nuutste boek, 'N Geskiedenis van oorlogvoering (Hutchinson, 1993), weerspieël die siening van sommige vooraanstaande militêre historici om te verwys na 'die lang interregnum tussen die verdwyning van die gedissiplineerde leërs van Rome en die verskyning van staatsmagte in die sestiende eeu'. In Die oorloë van die rose (Cassell, 1993), beskou Robin Neillands ridderoorlogvoering as geen groot vaardigheid nie, en is bloot 'n kwessie van die vernietiging van 'n teenstander op die grond. Terwyl hierdie en ander historici 'n aantal van die meer korrekte waarnemings oor Middeleeuse oorlogvoering geassimileer het, het die volledige prentjie frustrerend duister gebly.
Dat dit so moet wees, is hoofsaaklik toe te skryf aan die sukses van die baanbrekerswerk van historici in die negentiende en vroeë twintigste eeu, onder wie Henri Delpech, Hans Delbrück en sir Charles Oman. Die invloed van Oman is veral deurslaggewend vanweë die voortgesette beskikbaarheid van 'n werk wat as klassiek beskou word, The Art of War in die Middeleeue (die eerste uitgawe is in 1885 deur Blackwell uitgegee, met 'n negende druk deur Cornell University Press in 1990; die finale hersiene en verbeterde uitgawe in twee dele is in 1924 deur Methuen uitgegee, herdruk deur Greenhill in 1991). Alhoewel baie van Oman se omvattende werk van waarde was, het sy gevolgtrekkings oor 'feodale' oorlogvoering gebly. Ironies genoeg het hy en die vooraanstaande historikus, Ferdinand Lot, die belangrikste belang van versterkte plekke erken, maar hulle het eerder gekonsentreer op die aantrekkingskrag en drama van ridders en gevegte.
Gesamentlik het skadelike mites van die Middeleeuse oorlogvoering by hierdie historici ontstaan. Gevegte was almal belangrik, geveg deur teenstanders van ridders wat mekaar per ongeluk sou teëkom. Die daaropvolgende toneelstuk was 'n verwarring tussen individuele tweestryde deur glorie-soekende ridders wat daarop gerig was om 'n krygsreputasie te bewerkstellig. Die ridder was swak gedissiplineerd, te trots om te voet te veg, het net die mees rudimentêre taktiek gevolg en was swak gelei. Daar is nie aan logistiek gedink nie en verwoesting is gedoen weens 'n samehangende strategie. Infanterie en boogskiet was, as dit hoegenaamd was, slegs marginaal en oneffektief, onbeduidend tot die revolusionêre taktiek van die veertiende eeu. Die vroeë moderne tydperk het 'n nuwe era in oorlogvoering beleef, gekenmerk deur die groter doeltreffendheid en taktiek van die staande leërs en die voorkoms van beleg.
Ongelukkig is die studie van Middeleeuse oorlogvoering oorheers deur algemene historici (militêr en andersins), soldate en entoesiaste wie se verwaarlosing of onkritiese gebruik van die beskikbare primêre bronne gelei het tot uitsprake wat geformuleer is deur onvanpaste moderne en vergelykende interpretasies. Die groei in regeringsrekords in die latere Middeleeue het 'n magdom kwantitatiewe inligting oor militêre aangeleenthede verskaf, en die tydperk het gevolglik meer navorsing gekry as die elfde tot dertiende eeu; maar die potensiaal van kronieke uit hierdie vroeëre tydperk is nie ten volle benut nie.