Die verlamming van depressie | Netwerk24
Deur Francois Haupt, Universiteit Stellenbosch 05 Oktober 2020 18:06
Ek, nes vele my ouderdom, is onlangs getref deur die werklikheid van hoe dringend radikale verandering gaan moet plaasvind indien ons as 'n samelewing 'n kans wil staan.
Klimaatsverandering, polisiemagte die wêreld heen wat voel hulle kan enige en elke probleem oplos indien hulle genoeg geweld toepas, 'n wêreldwye krisis met geestesgesondheid, geslagsgeweld, kapitalisme se neiging om die rykes ryker te maak en dié wat die minste het harder en harder te laat werk om 'n mate van 'n ordentlike lewe te kan handhaaf.
Daar is baie fout in die wêreld, en dit is ons almal se plig om onsself op te voed oor die probleme en te help om ons samelewing te hervorm tot iets wat regverdig en volhoubaar is.
Ek voel baie sterk oor hierdie kwessies (dis taamlik ooglopend, ek het immers die tyd bestee om hierdie artikel te skryf), maar ek moet bieg: al voel ek hoe sterk daaroor, ek kan nie hierdie plig in dié verband nakom nie.
Ek haat dit om myself op te voed oor hierdie sake, want dit is ontstellend om te besef hoe erg die wêreld in sy tjops is. Veral sodra jy besef hoe diep die probleme loop en hoe lank en hard mense, wat baie slimmer is en veel meer mag en invloed het as jy, al dekades lank werk om hierdie kwessies te verstaan en beveg.
Hoe meer 'n mens lees, hoe meer besef jy ook dat daar nie so iets soos 'n eenvoudige oplossing is vir die meeste probleme nie. As daar was, sou die probleme lankal opgelos gewees het en sou ons almal maar net kon gaan lunch.
Ek ly aan depressie en angs en om na sulke realiteite te kyk, is nie my idee van "uitdagend en opwindend" nie, dit maak my moedeloos en histeries.
Ek beskou 'n week as 'n sukses as ek nie my graad opgeskop het nie en minstens een keer buite klasure vir 'n vriend kon kuier. As ek dit kan regkry sonder om meer as 'n dag te verloor aan in die bed lê of om 'n angsaanval te kry, was dit 'n fantastiese week.
Ek sukkel gereeld om hierdie lae vereistes wat ek vir myself gestel het te bereik en om die wêreld se probleme nog boonop my eie aan te pak, help glad nie die saak nie. Ek wil natuurlik verandering sien in die wêreld, maar ek sukkel genoeg om net deur my dag te kom.
Die volgende stap is nog meer uitdagend: om teorie in praktyk om te skep. Ek het onlangs eers genoeg moed bymekaar geskraap om goed te begin deel op sosiale media om my ondersteuning te wys.
Hoe is ek veronderstel om 'n verskil te maak wanneer ek skaars die krag of moed het om 'n "leunstoelaktivis" te wees? As 'n mens aan depressie ly of 'n swak selfbeeld het, is dit maar maklik om dan jouself af te kraak deur te lank hieroor te talm. Jy oortuig jouself jy's dom en lui en dan skree daardie selfde stemmetjie wat vir jou sê jy's niks werd nie op jou omdat jy deel van die probleem is deur niks te doen nie.
Jy is die oorsaak van ander se lyding. Hoekom doen jy niks nie? Jy's pateties.
Jy kan nie jouself 'n aktivis noem terwyl jy by die huis bly en niks doen nie, maar depressie laat die basiese goed, soos stort of eet, party dae onmoontlik voel. Angs laat net die idee om iets by te woon, aan 'n optog deel te neem of om magstrukture uit te daag, my bors styftrek van paniek.
Maar mense wat net probeer gemaklik bly en hierdie goed ignoreer, is die rede hoekom niks ooit verander nie. Om net aan te gaan met jou lewe is om die status quo te versterk en verandering te belemmer.
Ons is veronderstel om beter te wees, ons moet. Maar hoe is dit moontlik?
Dit raak op die ou end 'n siklus. Die moedeloosheid en angs veroorsaak dat jy onttrek, jy sien hoe situasies nie verander nie, mense daag nie op vir die kwessies wat saak maak nie, wat jou nog meer moedeloos maak en jou verder verhoed om normaal te kan funksioneer en dus kan jy nie ondersteun en opdaag nie.
Dit is wel my storie, maar ek weet vir 'n feit ek is nie die enigste een wat so voel nie. Ek gaan nie maak asof ek 'n oplossing het nie. Hopelik kan ons saam een vind.