Wees gewaarsku: As jy jou kruis nie gaan dra nie, verpletter dit jou!
By die Sterkman se skuilplek, is alles in rep en roer. Vir Guilo en sy vier en twintig hemelse krygers wat die situasie dophou, is dit duidelik dat een of ander uittog aan die kom is. Die skare swart demone fladder en krioel soos 'n swerm bye.
“Hulle maak gereed vir iets,” sê een kryger ernstig.
“Ja,” stem Guilo saam. “Maar nogtans is alles nie lekker nie. lets is iewers fout en ek dink dit hou verband met haar.”
Rondom die geboue staan voertuie van alle soorte geparkeer. Almal is hoog gelaai met al die kantoorbenodigdhede, kabinette en selfs Kaseph se opgestopte trofeë en meubels. Die personeel is besig om die laaste persoonlike items aan te dra en die vertrekke op te ruim. ’n Atmosfeer van gespanne opwinding is voelbaar en die staf gesels gedemp met mekaar.
In die groot kliphuis, is Susan Jacobson in haar kamer besig om ’n hoop dokumente en papiere te sorteer. Sy probeer van alle oortollige materiaal ontslae raak, want sy het slegs een tas waarin haar goed gepak moet word. Met ’n dringende gebed in haar hart, begin sy die dokumente verdeel. Die helfte word netjies in die tas ingepak. Daar is ook foto’s, fotostate en onontwikkelde films.
Skielik klink voetstappe in die gang. Soos blits maak sy die tas toe, stoot dit onder haar bed in en die ander dokumente gooi sy in ’n kartondoos en druk dit in haar hangkas in. Sy rangskik die rokke wat nog daar hang so dat die karton nie van buite sigbaar is nie.
Haar kamerdeur gaan oop en Kaseph kom die vertrek binne. Hy is gemaklik aangetrek, want hy was ook besig om te pak. Sy stap dadelik nader en omhels hom.
“Hallo. Hoe vorder jy met die pakkery?”
Hy stoot haar terug en kyk fronsend in die kamer rond.
“Ons het gewonder wat van jou geword het,” sê hy eindelik. “Ons het ’n vergadering in die eetkamer en ons het gedink jy sou ook daar wees.” Sy stem klink dreigend.
“Natuurlik gaan ek die vergadering bywoon,” sê sy haastig. “Ek sal dit vir geen geld ter wêreld misloop nie.”
“Uitstekend.” Hy kyk steeds fronsend in die kamer rond. Dan sê hy: “Ek wil graag jou tas deurkyk, Susan.”
“Wat?” sê sy verbaas.
“Ek wil jou tas deurkyk?”
“Bring dit hier asseblief,” sê hy sonder om te verduidelik.
Sy stap na haar hangkas toe en haal ’n groot blou tas tevoorskyn. Sy plaas dit op die bed neer. Haastig maak hy dit oop en begin die klere uit te pak. Verslae staar sy hom aan. Alles word op die bed uitgegooi. Hy deursoek die sykante van die tas en elke moontlike wegsteekplek.
“Jy gaan darem regtig te ver?” protesteer sy. “Dit het my ure geneem om my tas te pak en kyk net hoe het jy alles deurmekaar gekrap.”
“Ek is seker jy kan jou tas die tweede keer nog beter pak,” antwoord hy eindelik en kom orent. ’n Breë glimlag vorm om sy mondhoeke. “Ek is jammer Susan, maar ek moet net seker maak dat alles nog reg is.” Hy begin stadig in die kamer op en af stap. “Dit blyk dat sekere belangrike lêers en dokumente vermis word — lêers wat jy, as my Diensmaagd, in die hande kan kry.” Hy breek af en glimlag weer, ’n koue, amper dreigende glimlag. “Maar natuurlik is jy waarlik een met my, nie waar nie, my liewe Susan.”
“Impliseer jy dan dat ek jou kan bedrieg?”
Hy kom nader en plaas sy hande op haar skouers. Susan besef dat sy hande maklik in ’n ystergreep om haar keel kan toevou.
“Dis moontlik dat iemand op hierdie oomblik besig is om my te probeer verraai.” Sy stem is koud. “Dit mag selfs jy wees.” Sy draai effens weg en fluister!
“Ek sal jou nooit verraai nie!”
“Ek hoop niemand anders sou dit ook waag nie,” sê hy sag. “Dit sal geweldig onverantwoordelik wees.”
Sy voel hoedat sy hande op haar skouers verstyf.
’n Boodskapper deurklief die hemelruim bokant Ashton op soek na Tal. Maar Tal is nie tussen die ander hemelse wesens nie.
“Hy is in Hank Busche se woonhuis besig om ’n gebedsessie te steun,” antwoord een van die engele die boodskapper se vraag.
By die pastorie is ongewone bedrywighede aan die gang. Hank en Andy Forsythe het ’n spesiale biduur aangekondig, maar hulle het nooit so ’n reaksie verwag nie. Die een na die ander voertuig hou voor die huis stil. Die Coleman’s is daar, Ron Forsythe en Cynthia, Bobby Corsi en sy ouers, die Jones gesin, die Cooper’s, die Barton’s, ’n hele paar studente en nog daag bidders op. Hank het alle beskikbare stoele nadergebring en party neem al op die vloer plaas. Tal huiwer in die huis, onsigbaar vir die menslike wesens, maar baie bedrywig om die engele buite te organiseer en te mobiliseer in hulle pogings om voorbidders nader te bring.
Eindelik is daar ’n klop aan die deur en ’n hele paar stemme roep uit: “Kom binne.” Maar die persoon kom nie in nie. Eindelik staan Hank op en stap deur toe. Hy maak dit oop. Op die drumpel staan Lou Stanley en sy vrou Margie. Lou hou haar hand vas.
Verslae staar Hank die egpaar aan. Is dit moontlik? Die man oor wie die probleme in die kerk begin het, versoen met sy vrou en gereed om saam te kom bid. Weer eens besef hy dat die Here God nog wonderwerke doen.
“Kom binne, Lou en Margie. Julle is baie welkom.”
Die twee aankomelinge word hartlik welkom geheet en dan is daar weer ’n klop aan die deur. Hank is nog naby en daarom maak hy dadelik oop. Hy herken nie die man en vrou wat buite staan nie, maar Cecil Cooper herken hulle dadelik.
“Loof die Here! Dis pastoor en mevrou Farrel!” roep hy uit. “Pastoor Farrel,” herhaal Hank ongelowig. “Die vorige pastoor van Ashton Gemeenskapskerk?”
Die predikant en sy vrou tree nader en stel hulleself bekend. Dan sê Farrell: “U is pastoor Hank Busche? Aangename ken- nis. Ons het gehoor hier word vanaand saam gebid, en daarom het ons by julle kom aansluit.”
“Baie welkom, kom binne asseblief,” groet Hank.
Intussen het die boodskapper Tal opgespoor en hy dra nou sy ’n boodskap oor.
“Kaptein, Guilo laat weet dat Susan se tyd kort is. Sy kan nou enige oomblik vasgetrek word. U moet dadelik kom.” Tal kyk vlugtig na die groepie biddende gelowiges. Hy voel tevrede.
“Vriende,” begin Hank verduidelik. “Ek het u almal hier byeengeroep omdat dringende gebed vir Ashton vanaand nodig is. Ons het vanmiddag sekere ontstellende ontdekkings gedoen en ons weet dat gebed absoluut noodsaaklik is. Ons moet bid dat die Here God die magte van Satan aan bande sal lê en dat Hy sy engele sal stuur om die bose magte te vernietig ...”
“Goed so,” dink Tal. “Miskien sal die gebedsdekking voldoende wees. Maar aangesien Susan se situasie riskant is, sal ons maar tot die stryd moet oorgaan.”
In die vallei is die demone vir aksie gereed. Guilo en sy makkers sien die miljoene geel oë wat onrustig heen en weer dartel.
“Wanneer kom Tal?” merk Guilo vir die soveelste keer op. “Hulle weet wat aangaan. Hulle weet.”
In die eetkamer is Kaseph se hele staf vir ’n informele buffet ete bymekaar. Dis die finale byeenkoms voor die groot skuif wat binnekort gemaak moet word. Kaseph is in ’n goeie bui en meng vrylik met sy onderdane, iets wat vir hulle almal te wonderlik vir woorde is. Susan is pal aan sy sy. Sy dra haar swart pakkie, die Diensmaagd se kenmerkende drag, en al die onderdane bejeën haar met liefde en agting. En sy glimlag vir almal wat gretiglik om haar guns meeding.
Mettertyd neem Kaseph en Susan hulle plekke aan die hooftafel in. Susan probeer haar bes om ontspanne te lyk en om die ete te geniet, maar daar is iets in Kaseph se glimlag wat haar onrustig stem. Hoeveel weet hy regtig?
Eindelik staan Kaseph op om sy slottoespraak te lewer en onmiddellik word die hele gehoor doodstil.
“Soos ons in ander wêrelddele gedoen het, staan ons ook nou gereed om hier tot aksie oor te gaan,” begin hy dramaties. “Omni Korporasie, ’n magtige wapen van die Universele Bewussyn Vereniging, is op die punt om nog ’n area in te palm sodat die New Age Christus se regering ingelui kan word. Die aankope wat ons in Ashton wil doen, sal teen Sondag gefinaliseer word, en ek sal persoonlik soontoe gaan om die transaksie te beklink. Dan is die dorp finaal ons s’n.” ’n Luide applous weerklink deur die saal.
Skielik tree ’n dramatiese verandering by Kaseph in. Sy gesig word strak en die verandering in sy houding, laat die hele gehoor onmiddellik stil word.
“Natuurlik het ons deur die jare besef hoe belangrik en groots ons ideale is en ook hoeveel dit kos. En ons het ook soms gewonder wat sou gebeur as een van ons vertrouelinge dalk voor een of ander druk sou swig en verraaier word ...” Hy kyk in Susan se rigting. Die saal is doodstil.
Susan word bewus van ’n aaklige vrees wat in haar binneste opwel, en sy weet dat dit wat sy die meeste gevrees het, besig is om haar in te haal.
“Slegs enkeles in ons midde weet dat ons onlangs agtergekom het sekere van ons mees sensitiewe lêers word vermis.” Kaseph praat dramaties. “Waarskynlik het iemand wat toegang tot daardie lêers gehad het, gedink dat hulle vir iemand anders van waarde sou wees.” Geskokte uitroepe weerklink deur die saal, maar dan vervolg Kaseph gerusstellend: “Julle hoef nie bekommerd te wees nie. Ons het die verlore lêers opgespoor.” Hy wink sekere van die wagte nader en een van hulle tel ’n kartondoos op.
Susan sidder! Dis die kartondoos wat sy in haar hangkas versteek het! Vrees spoel in vlae oor haar. Haar gesig word spierwit en verskriklike krampe skiet deur haar binneste. Sy is vasgetrek en daar is geen uitweg nie!
Die wag plaas die kartondoos op die tafel neer en Kaseph maak dit oop. Daar voor almal se oë lê al die dokumente wat sy so versigtig gesorteer het. Hy hou die lêers omhoog sodat almal kan sien. Stom van verbasing en ongeloof staar die teenwoordiges die bewysstukke aan!
“Hierdie karton is in die Diensmaagd se hangkas gevind,” kondig hy eindelik aan.
Niemand sê ’n woord nie. Almal is stomgeslaan. En Susan Jacobson bid soos sy nog nooit voorheen gebid het nie.
Die boodskapper kom eindelik in die vallei aan en Guilo wag hom in.
“Ja, wat is jou boodskap?”
“Tal is besig om gebedsdekking te organiseer. Hy sal binnekort hier wees.”
“Dan mag dit reeds te laat wees.” Guilo kyk na die geboue onder in die vallei. “Susan mag enige oomblik sterwe.”
Tal luister nog ’n paar oomblikke na die vurige gebede van die gelowiges. Hulle bid spesifiek dat die magte van die bose gebind mag word. Dit mag dalk voldoende wees. Hy glip uit die huis weg en vlieg dan die lug in. Hopelik sal hy betyds wees om Susan se lewe te red ?
Maar dan voel hy ’n pyn in sy been. Oombliklik is sy swaard uit en hy onthoof ’n bose gees wat aan hom vasgeklou het. Nog ’n bose gees suig aan sy rug vas. Hy slinger hom weg. Maar dan nog een en nog een.
“Dis Tal!” gil een van die bose geeste. Tal besef dat hy hulle sal moet verslaan voordat hulle Rafar se hulp kan inroep. Verwoed begin hy veg. Links en regs onthoof hy demone. Maar hulle word net meer en meer.
Tal veg so wat hy kan. Hy moet verhinder dat hulle Rafar se hulp inroep. Vanuit alle rigtings kom demone aangevlieg!
Twee sterkgeboude wagte sleep-dra Susan die groot huis binne, met die trappe op en na haar eie slaapkamer. Kaseph kom agterna gestap. Hy is kalm en beheersd, volkome in beheer van die situasie.
Hardhandig gooi die wagte Susan in ’n stoel neer en hou haar vas. Kaseph kyk haar deurdringend aan. “Ai Susan,” begin hy, “ek kan nie sê dat ek baie geskok is nie. Sulke dinge het al voorheen gebeur. Maar ons weet hoe om sulke probleme te hanteer.” Hy kom reg voor haar staan en dit voel asof sy woorde sweepslae is wat haar teister. “Ek het jou nooit regtig vertrou nie. Daarom het ek jou dopgehou en agtergekom dat jy weer jou vriendskap met my mededinger hernu het. Hy lag spottend. “Meneer Weed.”
Susan bewe van angs. Haar oë bly op Kaseph se gesig vasgenael.
“Ons weet alles van Weed af, ons het sy elke beweging gevolg en die oproep wat jy vandag na hom deurgesit het...” Hy lag weer. “Ai Susan, het jy dan gedink ons is onnosel. Nee, jy het ’n ernstige flater begaan, ’n baie ernstige flater. Jy het ons onderskat.” Hy leun vooroor en sy oë boor deur haar. “Maar ons kan sulke ontrou nie duld nie. Ons het gedink ons kan jou meneer Weed met ’n ligte afskrikmiddel[_1] afskud, maar nou blyk dit hy weet te veel. Daarom sal jy, sowel as hy, uit die weg geruim moet word.” Susan staar hom angsbevange aan. Sy weet dat haar smeking tevergeefs sal wees.
“Jy het nog nooit een van ons rituele bygewoon nie, nê Susan,” terg hy. “Die aanbidders van afgode soos Isis, of Molech, of Astoreth het geweet dat hulle gode die offer van ’n menslike wese aanneemlik vind. Hulle het in hulle onkunde mense geoffer, maar ons doen dit nie uit onkunde nie, maar met insig. Die nuwe kan nooit gebore word, sonder dat die oue sterf nie. So kan die goeie nie gebore word as die slegte nie sterf nie. En dit beteken Susan, dat jy gaan sterf, as ’n offerande aan een van ons gode.”
Bo in die berge wonder die hemelse wesens wat gaande is. Hulle luister na die vreemde dreuning, wat geleidelik in volume toeneem. Aanvanklik klink dit soos golwe, maar later word dit ’n sirene wat skril en deurdringend weerklink.
“Wat doen hulle?” vra een van die engele.
“Maak gereed,” se Guilo en trek sy swaard uit. “Ons moet ingaan. Die tyd het aangebreek.”
“Wat? Daar ingaan!”
“Hulle lag.” sê Guilo ernstig. “Ons het nie ’n opsie nie. Ons moet toeslaan.” Oral trek krygers hulle swaarde.
En die bose geeste in die vallei lag. Hulle het die geur van bloed gekry. Die naderende dood is vir hulle soos ’n heerlike parfuum.
Triskal en Krioni skiet uit die lug neer om Tal te kom help. Oral word demone uitmekaar geslinger! Mota kom ook nader en skaar hom by Tal. Sy swaard kap die een demoon na die ander van Tal af. Skielik, vir ’n breukdeel van ’n sekonde, is Tal vry van demone. In daardie oomblik verdwyn hy in die grond in en Mota neem sy plek.
Die bose magte kom nie dadelik agter dat Tal weg is nie. Hulle takel Mota toe. Maar eindelik dring die waarheid tot hulle deur. Tal is weg en hulle stel hulle lewens onnodig in gevaar. Geleidelik begin hulle wegvlieg en hulle uitroepe word minder en minder.
’n Paar kilometer buitekant Ashton skiet Tal soos ’n pyl uit ’n boog uit die grond op die lugruim in, ’n vurige gloed agter hom aan. Sy swaard is voor hom uitgestrek. Ver onderkant hom skiet plase, lande, velde en paaie verby. Aan sy sye is die wolke soos opgestapelde bergreekse.
Terwyl hy voortspoed, kan hy voel hoedat die krag in hom steeds toeneem vanweë die dringende gebede wat in Hank Busche se pas tone opgestuur word. Sy swaard begin gloei, ’n suiwer helder gloed. Vinniger en vinniger spoed hy voort, met een doel voor oë — die Sterkman se skuilplek.
’n Bebaarde goeroe met lang hare en ’n swart kleed, kom Susan se kamer binne en buig laag voor Kaseph neer.
“Kry die altaar gereed,” beveel Kaseph. “Ons gaan ’n spesiale offerfees hou om die sukses van ons onderneming te vier.”
Die heidense priester buig weer en verlaat die vertrek. Kaseph wend hom tot Susan. Skielik word hy woedend kwaad en klap haar met die agterkant van sy hand.
“Hou dadelik op bid, hoor jy my! Hou op!”
Susan se kop ruk agteroor en sy begin snik. Kaseph troon bo haar uit soos ’n oertydse oorwinnaar: “Jy het geen God nie. Noudat jy moet sterf, nou wil jy skielik bid en jou outydse geloof weer in herinnering roep. Dis onsin, godsdienstige gedweep!” Hy sug diep en vervolg amper simpatiek: “Jy besef nie dat ek jou eintlik ’n guns bewys nie. Wie weet, miskien sal jy in jou volgende lewe ’n dieper begrip van sake hê. Dan sal jou swakhede geëlimineer wees. Die feit dat jy jouself nou as ’n offer tot ons beskikking stel, sal vir jou veel verdienste in die volgende lewe verkry.” Hy wend hom tot die wagte. “Bind haar vas!”
Hulle gryp haar gewrigte en hou hulle agter haar rug. Sy hoor hoedat handboeie vasgeknip word. Sy voel die koue staal en sy ril. Toe skreeu sy!
Kaseph stap na sy kantoor wat nou leeg is behalwe vir ’n paar kratte en houers. Eenkant staan ’n klein kassie wat met leer oorgetrek is. Fronsend tel hy dit op en hou dit onder sy arm vas. Dan stap hy met die trappe af na die onderste verdieping en dan nog laer af tot in die kelder onderkant die groot huis. Die eienaardige priester is reeds daar, besig om kerse aan te steek. Terwyl hy werk, neurie hy onverstaanbare woorde. Sommige van Kaseph se ander vertrouelinge is ook teenwoordig en almal wag in stilte.
Kaseph stap na die priester toe en oorhandig die kassie aan hom. Hy plaas dit op ’n lae bankie in die kamer neer. Daarna maak die priester die kassie oop en haal die messe te voorskyn — Kaseph se messe — skerp en glimmend, met juwele versier!
Tal sien die berge voor hom. Dis nie meer ver nie. Hy mag nie opgemerk word nie.
Guilo en sy krygers vertoef in die duister, in ’n onverheerlikte toestand. Hulle mag hulleself nog nie openbaar maak nie. Hulle skuil agter rotse en kranse. Bokant hulle is die demoniese wolk van laggende demone steeds aan die beweeg. Guilo besef dat mense besig is om te bid. Hoe anders is dit moontlik dat hulle by die demoniese magte verby kon kom, sonder om opgemerk te word.
Onder in die parkeerterrein sien Guilo ’n vervoerwa. Hy soek ’n punt van waar hy die vervoerwa goed kan dophou. Dan stuur hy sy krygers uit om die hele area te monitor. Slegs een kryger word nadergeroep om spesiale instruksies te ontvang.
“Sien jy daardie boonste venster in die groot huis?” vra Guilo.
“Ja,” antwoord die hemelse kryger.
“Sy is daar. Wanneer ek die teken gee, moet jy haar gaan haal.”