Blue Horses wat in Oktober 2014 vrygestel is, is Mary Oliver se vyf-en-twintigste digbundel. Daarbenewens het sy ook drie boeke met essays gepubliseer, waarin sy onder andere haar grootste invloed, Walt Whitman, bespreek. Verder het sy twee boeke oor prosodie die lig laat sien. Sy is ’n bewonderaar van Keats en Shelley en ’n vurige aanhanger van Schubert se musiek.
Oor die jare het Oliver se poësie oënskynlik eenvoudiger geword, minder literêr en meer toeganklik vir die breë Amerikaanse publiek. Die afgelope paar jaar het haar poësie so gewild geword dat sy gereeld gevra word om poësievoorlesings te hou en elke lesing word byna onmiddellik uitverkoop. Vroeër sou dit nie moontlik gewees het nie, want Oliver is essensieel ’n kluisenaar, wat byna geen onderhoude toestaan nie. Sy voel dat haar poësie die praatwerk moet doen, nie sy nie. Tog, na die dood van haar geliefde Molly, wie haar lewensmaat vir veertig jaar was en saam met wie sy in Provincetown, Massachusetts, gewoon het, het sy haarself meer toeganklik vir die publiek gemaak alhoewel sy steeds verkies om vir lang tye slegs aandag aan haar poësie te skenk.
In “What I can do” (3), skryf Oliver oor die tegnologiese wêreld wat allesoorheersend is. Die eenvoud van die gedig weerspieël die spreker se versugting na ’n nie-verwikkelde wêreld:
Oliver is ’n boorling van Ohio (gebore in 1935) en het in Cleveland grootgeword. Sy het van kindsbeen af haar toevlug in die natuur geneem en skool gebank om Walt Whitman in die woud te lees. In die sestigerjare vestig sy haar in Provincetown, Massachusetts, en meeste van haar digbundels handel oor dié gebied se natuurskoon wat woude, die see en ’n aantal kleinerige mere insluit. Provincetown is ’n magneet vir skrywers en kunstenaars wat soos sy, ook spirituele asiel daar gevind het.
Aandagtigheid (‘mindfulness’) sluit aan by die ervaring van die alledaagse en is die kern van haar boodskap aan lesers: skenk aandag aan die hede. Sonder aandagtigheid gaan die wêreld jou verby. Daar is dus ’n groot mate van Zen-belewenis wat deur haar digkuns vloei, ’n ervaring van kenshō wat ’n skielike deurbraak of verhelderende ervaring – veral gedurende meditasie – beteken. Oliver het Japan in die vroeë tagtigs besoek en akademici daar het haar gedigte in ’n Oosterse konteks geplaas, alhoewel sy dit nie altyd op ’n frappante wyse gebruik wanneer sy skryf nie: