My hartjie, my liefie | Mossel Bay Advertiser
My hartjie, my liefie
Cornelle Carstens | 20 February 2020
Dis seker mosterd na die maal, maar die agteros kom ook in die kraal. Vir meeste, het die sjokoladehartjies van verlede week se Valentynsdag al op die heupe loop sit en die roosblare word as confetti vir 'n voorgenome huwelik gedroog. Romantiese gees ten spyt, het die dag van die liefde my nog net stief behandel.
Alhoewel ek ander se geesdrif geniet, sal jy my nie sommer in rooi en wit vang nie. 'n Vriendin met 'n wrang sin vir humor sê verlede week: "Vir wat dra mense nog rooi en wit op Valentynsdag – wie wil nou soos 'n Vodacom-simkaart lyk?"
Ek dink my eerste knou was in standerd 6. Dat ek nou sou kon dink dat die kaptein van die eerste rugbyspan my waardering vir die woordkuns van Breyten Breytenbach sou kon deel, gaan my verstand te bowe.
In die uiterste geheimhouding en met die kranigheid wat 'n gesoute klouterdief my nie sou kon nadoen nie, glip ek my kaartjie op Valentynsdag 1987 in dié Adonis se skooltas. Teen pouse is daar 'n samedromming by een van die skool se kennisgewingborde. En daar, vir die wêreld om te sien, pryk my kaartjie met sy binnegoed, Breyten se mooiste liefdeslofsang, na buite.
Jare later, kry ek weer so 'n Valentynsdagbevlieging. Darem 'n bietjie meer straatslim dié keer, vang my oog 'n oulike yuppie. Ons drink soggens "saam" koffie in Melville en te oordeel aan sy goedversorgdheid, reken ek hy is 'n waardige kandidaat vir 'n uitdagende gebaar. Die feit dat dit skrikkeljaar was, kom toe handig te pas.
Gewapen met 'n yslike bos rooi rose, wat my studentesak behoorlik geruk het, daag ek die oggend by die koffiewinkel op. Groot is my oortuiging dat Cupido vanuit hierdie bos rose, die bron van my begeerte sekuur met sy liefdespyltjie sal tref.
Dapper stap ek tot by hom, sê wat ek geoefen het om te sê. Hy is verslae. Kolskoot reken ek. Maar dis toe nie van verliefde verbasing dat hy half verby my oor my skouer kyk nie. Dis van ongemak toe sy kêrel oomblikke ná my vir hulle afspraak opdaag.
Hierna was daar die keer toe ek my kêrel wat nog nooit in Kaapstad was nie, die sonsondergang op Cilfton se strand wou gaan wys.
Ore in die nek, studentemotortjie gelaai met eksotiese piekniekkos, jaag ons seelangs agter die sakkende son aan. Nou van haastig wees, wis die dierbare mens niks. Naderhand het ek hom so gespanne oor die son wat sink in die oseaan, dat hy die motor se sleutel in die kattebak toesluit.
Met die romantiese oomblik geruïneer, spandeer ons die tydjie in verwytende swye. 'n Versekeringseis later nadat ons by die karretjie moes inbreek, is ons liefdesboeke toe ook sommer opgemaak.
Die grootste ramp, was die dag toe ek 'n vliegtuig verpas het. Die hele besigheid was 'n Valentynsverassing, dié keer van 'n veel ernstiger vryer. Die destydse Jan Smuts-lughawe was 'n miernes. My kaartjie was bespreek vir 'n idilliese bestemming aan die Natalse noordkus. Met die vlugmissery, gaan ek op bystand en land laatnag in Durban. Met die tafel steeds gedek vir romanse, sit ons aan. Maar my twee oë kan ek nie oophou nie. Die aand eindig onbevredigend om dit sag te stel.
Lank daarna vind ek uit, dat my kop aan tafel beginne knik het nét soos die arme man die ja-woord wou vra. Ek is hom vandag nog 'n antwoord skuldig en die ring het hy later vir iemand anders gegee.
Ja-nee. Valentynsdag laat my herkou op die maat van My hartjie, liefie die son sak weg…daar anderkant die blou berge.