Egiptiese mummie in omslag (illustrasie) - Inligting - 2022
Die balsemende 'resep' was redelik konsekwent in die meeste monsters, het die navorsers bevind. Dit bestaan ​​meestal uit dierlike vette en olies, gemeng met dennehars, aromatiese plantekstrak, suiker of plantgom en natuurlike petroleum. Die binneste laag van hierdie tekstiel, uit 'n vroeë predinastiese Mostagedda -graf, is bedek met balsemingsmiddels.
Hierdie stuk mummie -omhulsels is geweek met harse. Denhars sou uit die huidige Turkye ingevoer gewees het, wat daarop dui dat prehistoriese Egiptenare wye handelsnetwerke gehad het.
By 150x vergroting lyk dit hoe vlaslinne uit die vroeë predinastiese periode lyk.
Maak nie saak hoe 'n liggaam gemummifiseer is nie, die eindspel was die behoud van soveel as moontlik velweefsel, en die priesters van antieke Egipte word beskou as die kundiges in die proses. Die droë klimaat van Egipte het dit maklik gemaak om 'n lyk uit te droog en te mummifiseer, maar die Egiptenare het gereeld 'n meer uitgebreide proses gebruik om te verseker dat die dooies veilig na die hiernamaals kan gaan.
Die mummifikasieproses vir koninklikes en rykes het dikwels ingesluit:
die liggaam was
verwyder alle organe behalwe die hart en sit dit in flesse
die liggaam en organe in sout verpak om vog te verwyder
balsem die liggaam met harse en essensiële olies soos mirre, kassia, jenewerolie en sederolie
draai die gebalsemde lyk in verskeie lae linne
Ou Egiptenare van alle lewensterreine het oorlede gesinslede gemummifiseer, maar die proses was nie so ingewikkeld vir die armes nie. Volgens Egiptoloog Salima Ikram is sommige lyke eenvoudig met jenewerolie gevul om organe op te los voordat hulle begrawe is.
Die mummies van farao's is in sierlike klipkiste geplaas wat sarkofae genoem word. Hulle is daarna begrawe in uitgebreide grafte vol alles wat hulle nodig het vir die hiernamaals, soos voertuie, gereedskap, kos, wyn, parfuum en huishoudelike items. Sommige farao's is selfs begrawe saam met troeteldiere en bediendes.
Hoe werk mummies
Nadat die balsemers die organe verwyder het en die lyk weer gestop het, het hulle die lyk op 'n skuins plank neergelê en dit heeltemal bedek met natron poeier. Die Egiptenare versamel hierdie poeier, 'n mengsel van natriumverbindings, vanaf die oewers van Egiptiese mere in die woestyn wes van die Nyldelta. Anders as die warm sand wat die vroegste Egiptiese mummies gedroog het, het die sout natron vog geabsorbeer sonder om die vel ernstig te verduister en te verhard.
Die balsemers het die liggaam vir 35 tot 40 dae in die poeier gelaat om genoeg tyd te gee om die liggaam heeltemal te droog. Gedurende hierdie wagtydperk moes iemand waghou, aangesien die sterk reuk van die liggaam woestyn aasdiere lok. Nadat die 40 dae klaar was, is die lyk na die Wabet, die & quot In sommige tydperke het die balsemers ook materiaal onder die vel in die arms, bene en kop gestop om die uitgedroogde liggaam lewensgetrouer te maak. Toe die liggaam vol was, het die balsemers die insnydings toegewerk en die vel bedek met 'n harslaag om vog uit te hou. Die liggaam was toe gereed vir die toedraai, of verband, prosedure.
Verbinding was 'n baie betrokke proses, en dit neem gewoonlik 'n week of twee om te voltooi. Terwyl die oorledene in die woestyn drooggemaak het, het sy of haar gesin ongeveer 372 vierkante meter linne bymekaargemaak en dit na die balsemers gebring. Die rykes het soms materiaal gebruik wat heilige beelde gehad het, terwyl die laer klasse ou klere en ander huishoudelike linne versamel het. Toe die linne afgelewer is, het die balsemers die materiaal van die hoogste gehalte gekies en dit in lang bandjies van 3 tot 8 sentimeter lank gestroop.
Die balsemers het die liggaam toe in 'n doek toegedraai en metodes begin om die verbande om die verskillende dele van die liggaam te draai. Gewoonlik het hulle met die hande en voete begin, al die vingers en tone afsonderlik toegedraai en dan na die kop, arms, bene en bolyf gegaan. Sodra al die dele van die liggaam toegedraai is, het die balsemers die liggaam as 'n geheel begin toedraai. Terwyl hulle nuwe lae aangebring het, het die balsemers die linne met warm harsmateriaal bedek om die verbande vas te plak. Gedurende hierdie hele proses het die balsemers towerspreuke gelê en beskermende amulette op die liggaam gelê (vir beskerming in die volgende wêreld) en dit in verskillende lae toegedraai.
Die Egiptenare het hul mummies om 'n aantal verskillende redes verbind:
Eerstens het die verbande vog van die liggaam af weggehou sodat dit nie ontbind nie.
Tweedens laat die omhulsel die balsemers die vorm van die mummie opbou om dit 'n meer lewensgetroue vorm te gee.
Derdens het die verpakking alles bymekaar gehou. Sonder hierdie bindstelsel sou die brose, uitgedroogde mummies waarskynlik bars of uitmekaar val. Om die verbande die mummie effektief te bevat, moes hulle styf en noukeurig gewond word.
Nadat die mummie heeltemal toegedraai is, het die balsemers 'n styf vasgemaak kartonhok aan die liggaam en aangebring a begrafnismasker na die kop. Hierdie nuwe gesig, wat 'n gestalte van 'n oorledene was of 'n voorstelling van 'n Egiptiese god, het 'n belangrike rol gespeel in die oorgang na die hiernamaals. Dit het die gees van die oorledene gehelp om die korrekte lyk tussen die vele Egiptiese grafte te vind.
Toe die mummie voltooi is, is dit in 'n suhet, 'n kis wat versier is om soos 'n persoon te lyk. Die suhet is in 'n optog van rouklaers na die graf gebring. By die graf, die priester, geklee as die jakkalsgod Anubis, het die & quotceremonie van die mond uitgevoer, & quot 'n ritueel waarin heilige voorwerpe aan die suhet se gesig geraak is, wat die oorledene die spraak, sig, aanraking, gehoor en smaak in die volgende wêreld gegee het. Die suhet is daarna teen die muur in die graf geleun, waar dit toegemaak is met al die kos, meubels en voorrade wat die oorledene in die volgende wêreld sou benodig.
Die bes bewaarde liggame is uit die middelperiode van Egiptiese mummifikasie. In latere jare is Egipte oorstroom met buitestaanders wat ook op die tradisionele manier wou gemummifiseer word. Met hierdie groot aanvraag en die begeerte om geld in te bring, begin die Egiptiese balsemers meer aandag skenk aan die uiterlike voorkoms van die mummie as die innerlike bewaring daarvan. Die meeste van hierdie haastige mummies het vinnig in hul versierde grafte ontbind, maar die kliënte was nie wyser nie.
Die Egipte -obsessie
Europa se fassinasie met Egipte kan tot in die Romeinse Ryk teruggevoer word. Gedurende hierdie tyd is Egiptiese artefakte, soos obeliske, na Rome ingevoer, en Egiptiese werke, waaronder beeldhouwerke en piramides, is nageboots. Hierdie belangstelling het gedurende die Middeleeue afgeneem, aangesien min Europeërs die geleentheid gehad het om na die land van die farao's te reis, wat deel van die Islamitiese wêreld geword het. 'N Herlewing van' Egyptomania 'het plaasgevind tydens die Renaissance, toe die werke van klassieke skrywers ontdek is. 'Egyptomania' was aan die toeneem en bereik sy hoogtepunt teen die einde van die 18de eeu.
Plakkaat wat die 'afrol' van 'n mummie adverteer. 1864.
In 1798 het Napoleon Egipte binnegeval en verower. Die Franse invalsmag het 'n groot groep wetenskaplikes en geleerdes ingesluit wat die monumentale vervaardig het Description de l'Égypte , wat die rage vir alles wat Egipties is in Europa tot sy hoogtepunt bring. Die Franse het Egipte in 1801 verloor, hoewel Egiptiese artefakte in die daaropvolgende dekades steeds uit die land uitgevoer is om aan die eise van die Europeërs te voldoen. Daar kan gesê word dat een van die mees gesogte voorwerpe mummies was, soveel dat dit van minder besoekte plekke na meer gewilde plekke vervoer is om aan die eise van buitelandse toeriste te voldoen.
'N Ou Egiptiese mummie was toegedraai in 'n ongewone modderdop
CT -skanderings van 'n ou Egiptiese mummie (op die foto, met die kis wat dit binne was toe dit in die 1850's deur 'n versamelaar gekoop is) toon dat die liggaam onder sy linnedoeke omhul is in modder.
3 Februarie 2021 om 14:00
'N Ongewone mummie wat deur modder toegedraai word, laat argeoloë heroorweeg hoe nie-koninklike Egiptenare hul dooies bewaar het.
CT -skanderings van 'n Egiptiese mummie van ongeveer 1200 v.C. onthul dat die lyk in 'n modderdop tussen sy lae linnedoeke omhul is. Ou Egiptenare het moontlik hierdie bewaringstegniek, wat nog nooit in Egiptiese argeologie gesien is nie, gebruik om skade aan die gemummifiseerde liggaam te herstel en koninklike begraafgebruike na te boots, berig navorsers op 3 Februarie in PLOS EEN.
Terwyl die ma se bene met modder van ongeveer 2,5 sentimeter dik beklee is, is die modder oor sy gesig so dun soos 1,5 millimeter. Chemiese ontledings van moddervlokkies rondom die kop dui aan dat die modderlaag bedek is met 'n wit pigment, moontlik op kalksteen, bedek met 'n rooi minerale verf.
Beenbreuke en ander skade aan die mummie se liggaam dui daarop dat die modderwrap moontlik gebruik is om die liggaam te herstel nadat dit ontheilig is, moontlik deur grafrowers. Die herstel van die lyk sou verseker dat die oorledene in die hiernamaals kon voortbestaan.
Die modderdop was moontlik ook 'n arm man se weergawe van die duur harsbedekkings wat op koninklike mummies van hierdie era gesien is, stel die navorsers voor (SN: 8/8/14). "Die status in die Egiptiese samelewing is grootliks gemeet aan die nabyheid van die koning," sê Karin Sowada, 'n argeoloog aan die Macquarie Universiteit in Sydney. Die navolging van koninklike begrafnispraktyke was dus 'n bewys van sosiale status.
Die identiteit en sosiale status van die met modder omhulde individu bly 'n raaisel. Deur die ontleding van ander nie -koninklike mummies uit antieke Egipte kan dit blyk hoe algemeen modderdoppe was, wie dit gebruik het en waarom.
Oor Maria Temming
Maria Temming is die personeelverslaggewer vir fisiese wetenskappe, wat alles van chemie tot rekenaarwetenskap en kosmologie dek. Sy het 'n baccalaureusgraad in fisika en Engels, en 'n meestersgraad in wetenskapskrywing.
Is alle eertydse Egiptenare op soortgelyke wyse gemummifiseer?
Gewoonlik is die lyke van die farao's van Egipte en hul koninklike geslag op 'n spoggerige wyse gemummifiseer. Sommige gegoede mense in die samelewing, dit wil sê gesinne wat die hoë koste van mummifikasie kan bekostig, is ook flambojant gemummifiseer. Oor die algemeen was daar geen beperkings nie, en daarom kon enigiemand gemummifiseer word.
Die minder gegoede in die samelewing kon egter nie die enorme koste om hul dooies te mummiseer op 'n meer uitgebreide manier bekostig nie. Daarom het dit gelei tot goedkoper en minder uitgebreide mummifikasiemiddele. Hierdie metode van mummifikasie vir minderbevoorregtes was om die liggaam met sout of hars te bedek, en dan was die liggaam toegedraai met 'n paar linne en min amulette. Daarna is die lyk saam met 'n klein aantal besittings in 'n grot neergesit.
'N Stap -vir -stap gids vir Egiptiese mummifikasie
Mummifikasie is hoofsaaklik aan welgestelde mense gedoen, aangesien armer mense nie die proses kon bekostig nie.
Die hoofbalsem was 'n priester wat 'n masker van Anubis gedra het. Anubis was die jakkalshoof van die dooies. Hy was nou verbonde aan mummifikasie en balseming, daarom het priesters 'n masker van Anubis gedra.
Dit is die stap-vir-stap proses van hoe mummifikasie plaasgevind het:
Steek 'n haak deur 'n gat naby die neus en trek 'n deel van die brein uit
Maak 'n sny aan die linkerkant van die liggaam naby die maag
Verwyder alle interne organe
Laat die interne organe droog word
Plaas die longe, ingewande, maag en lewer in canopiese potte
Plaas die hart terug in die liggaam
Spoel die binnekant van die liggaam af met wyn en speserye
Bedek die lyk vir 70 dae met natron (sout)
Na 40 dae, vul die liggaam met linne of sand om dit 'n meer menslike vorm te gee
Na die 70 dae draai die liggaam van kop tot tone in verband
Plaas in 'n sarkofaag ('n tipe boks soos 'n kis)
As die persoon 'n farao was, sou hy met baie skat in sy spesiale grafkamer geplaas word!
*Sien 'n ander My Learning -bron: Maak my 'n mummie vir 'n meer gedetailleerde verduideliking van die mummifikasieproses. Balsemingswenke.
Vir meer inligting oor 'n Egiptiese verhaal van hoe mummifikasie begin het, sien Osiris en Isis: The Origin of Mummification.
Die Egiptiese mummie toegedraai in 'n manuskrip uit antieke Italië
In 1848 bedank Mihajlo Baric, 'n Kroatische amptenaar in die Hongaarse koninklike kanselary, sy pos en gaan reis. Sy reis het hom na Alexandrië, Egipte, geneem, en terwyl hy daar was, het hy 'n sarkofaag met 'n vroulike mummie as 'n aandenking gekoop, volgens Ancient Origins.
'N Groot deel van Europa was in die gedrang van die Egyptomania wat begin het toe Napoleon Bonaparte in 1798 'n militêre veldtog in Egipte geloods het, wat verskeie geleerdes en wetenskaplikes saam met sy leër gebring het. Toe Baric op reis was, was daar steeds 'n groot aanvraag in Egiptiese artefakte in Europa.
Mammie by die Argeologiese Museum in Zagreb. Foto deur SpeedyGonsales, CC BY 3.0
Toe hy terugkeer na Wene, pak Baric die mummie uit en wys haar regop in sy sitkamer. Die verpakking is in 'n glaskas gesit en ook vertoon. By die dood van Baric in 1859 het sy broer, 'n priester, die artefakte geërf.
Hy het op sy beurt die mummie en die verpakking daarvan aan die Staatsinstituut van Kroasië, Slavonië en Dalmatië, wat nou bekend staan ​​as die Argeologiese Museum van Zagreb, geskenk. Eers toe die mummie by die Instituut aankom, het iemand opgemerk wat geskrifte op die linne van die mummie se omhulsels was.
Argeologiese museum in Zagreb. Foto deur Suradnik13 -CC BY -SA 4.0
Heinrich Brugsch, 'n Duitse Egiptoloog, het die geskrifte opgemerk, maar aanvaar dat dit Egiptiese hiërogliewe was en niks verder gedoen het nie. Tien jaar later, in 'n lukrake gesprek met ontdekkingsreisiger Richard Burton, het Brugsch uiteindelik besef dat die taal heeltemal anders was. Die twee mans het verstaan ​​dat die skrif waarskynlik betekenisvol was, maar hulle het gedink dat dit moontlik 'n Arabiese vertaling van die Book of the Dead was.
Liber Linteus Zagrebiensis. Foto deur SpeedyGonsales, CC BY 3.0
Die omhulsels is in 1891 na Wene gestuur en 'n deskundige in die Koptiese taal het dit onder oë gehad. Die deskundige het uiteindelik tot die gevolgtrekking gekom dat die geskrifte in werklikheid Etruskies was en die verpakking in die regte volgorde kon plaas, maar kon nie 'n soliede vertaling maak nie.
Die linneboek van Zagreb, soos die omhulsels nou bekend staan, is die langste Etruskiese teks wat ooit ontdek is, en die enigste linneboek uit die 3de eeu v.C. Die meeste Etruskiese geskrifte is kort en gefragmenteerd, en baie van die taal bly onbekend.
Volgens die Encyclopedia Britannica verwys 'Etruskies' na lede van 'n volk wat afkomstig is van Etruria, Italië, wes en suid van die Apennyne, en tussen die Tiber en Arno.
Die Etruskers het die eerste groot beskawing op die Italiaanse skiereiland gehad. Baie van hulle gebruike is later deur die Romeine aangeneem, wat die volgende groot beskawing op die skiereiland geword het. Die Revolvy-bespreking van die linne-boek sê dat die boek, gebaseer op paleografiese bewyse, dateer uit 250 v.C., en dat die vermelding van spesifieke plaaslike gode dit sy oorsprong het iewers in 'n klein gebied in die suidooste van Toskane, naby die Trasimenomeer, waar bekend was dat dit vier Etruskiese stede was.
Alhoewel so min van die Etruskiese taal verstaan ​​word, is daar genoeg woorde uit die teks gekies om 'n algemene idee van die inhoud daarvan te gee. Daar is name van gode en datums regdeur die teks, wat daarop dui dat dit 'n godsdienstige kalender is wat datums vir verskillende godsdienstige rituele aandui. Hierdie idee is versterk deur kenners wat woorde en frases gevind het wat blykbaar liturgiese betekenisse het.
Dit alles laat die vraag ontstaan ​​hoe 'n Etruskiese godsdienstige dokument uiteindelik om 'n mummie in Egipte gedraai het. Ancient Origins dui daarop dat die moontlikheid bestaan ​​dat die mummie 'n welgestelde Etruskiese reisiger was, wat na Egipte gevlug het toe die Romeine hul huis binnegeval het.
Die vrou is voor haar begrafnis gebalsem, wat op daardie tydstip die norm was vir welgestelde buitelanders, en die teenwoordigheid van die boek kan verklaar word as deel van die Etruskiese begrafnisgebruike.
Die probleem met hierdie idee is egter dat 'n stuk papirusrol met 'n mummie begrawe is, wat die liggaam identifiseer as die van 'n Egiptiese vrou, Nesi-Hensu.
Die teenwoordigheid van die boekrol dui sterk daarop dat die mummie en die boek waarin dit toegedraai is, glad nie met mekaar verbind is nie, en dit was net so dat linne met die buitelandse skrif handig was toe die balsem dit nodig gehad het. Dit is miskien net toeval, maar dit het geleerdes steeds die langste Etruskiese teks gegee wat ooit gevind is.
Ontwikkeling van die verband tussen Egiptiese mummies en Maine -papiervervaardiging
PRESQUE ISLE, Maine-Het u lapdokumente, koerantpapier of muntstukke wat rondlê? Kyk gerus daarna, want die hoofbestanddeel kan heel moontlik mummielappies wees wat direk uit Egipte deur middel van suidelike Maine -papierfabrieke gekom het.
Net betyds vir Halloween, het die bekende kenner van mummies, Sue Wolfe, Vrydagaand gepraat oor 'Mummies in Maine? Curiosities, Commodities and Cultural Connections "by die Northern Maine Community College -biblioteek.
Volgens Wolfe word daar lank gedink dat dit stedelike legendes, mummielappies, uit lyke wat in die Egiptiese grafte in die middel van die 1800's gevind is, wyd gebruik is in die papiervervaardigingsproses in New England, volgens Wolfe.
"In hierdie land vanaf die tyd van die Amerikaanse rewolusie tot omstreeks 1900 was alle papier gemaak van lappe en was daar 'n tekort aan lap," het Wolfe Vrydag gesê kort voor haar toespraak by NMCC, wat deur die Haystack Historical Society geborg is. "Destyds was linne nodig om die vuurwapens in te stop, sodat daar nie veel stukkies papier was om te gebruik nie."
Dit was eers in 1854 toe die chemikus Isaiah Deck in New York na Egipte gereis het om Cleopatra se verlore smaragmyn te soek, dat 'n oplossing hom voordoen, het Wolfe gesê.
Deck het moontlik geen smaragde gevind nie, maar hy het wel oor groot gemeenskaplike begraafplase vol mummies gestruikel.
'Deck het voorgestel dat as daar 'n spesifieke hoeveelheid linne in die verpakking was, en dit meer as 5000 jaar se mummies was, daar baie goeie linne kon wees,' het sy gesê.
Soos die noodlot dit wou hê, was die spoorweg tussen Alexandrië en Kaïro omstreeks dieselfde tyd in aanbou, en terwyl werkers deur sandgronde tot by vaste grond gesteek het, het hulle steeds meer mummies en 'n skynbaar eindelose voorraad linne -lappe gekry.
Wolfe het gesê dat niemand wat die oorblyfsel mors nadat die omhulsels verwyder is nie, maar dat die Egiptenare uit die 19de eeu kleiner mummies gebruik het - insluitend katte en honde wat gemummifiseer is - en mummiestukke as brandstof vir die stoomenjins op die treine.
'Hulle was droog, bedek met olie en het tandvleis in hul neuse gestop,' het sy gesê. 'In 'n land waar daar nie veel hout, steenkool of [brandstof] olie was nie, was dit sinvol.
"Daar het 'n florerende onderneming in Alexandrië gegroei vir die uitpak van mummies, en dié wat nie vir treinbrandstof gebruik word nie, is eintlik tot kunsmis gemaal vir gebruik in Engelse roostuine," het Wolfe gesê.
Die plaaslike skrywer het jare lank gepraat oor mylle mummielinne wat in Maine gekom het om papierfabrieke in Gardner en Westbrook te verskaf, het Wolfe gesê. Die probleem was dat daar geen manier was om dit te bewys nie.
'Nêrens kon ons iets vind wat' mummielappies 'sê nie,' het Wolfe gesê. 'Al wat ek gevind het, was verwysings na papier gemaak van' Egiptiese lappe 'of' Uit die land van die Farao '.
'N Ander probleem was dat die papier nie altyd van 100 persent mummielappies gemaak is nie - dit is dikwels met ander lap gemeng.
'Niemand kon rekords vind oor mummies of omhulsels wat ingevoer word nie,' het sy gesê. 'Maar in 2006 het ek ondersoek ingestel na iets wat nie met mummies verband hou nie en op die breë kant van die  Norwich, Connecticut, Jubilee afgekom, en daar word gesê dat dit gedruk is op papier gemaak van omhulsels uit Egiptiese grafkelders. "
Volgens Wolfe was dit haar rookwapen en die soektog na verdere bewyse was aan die gang.
Sy kon later vasstel dat Samuel Dennis Warren teen 1850's besig was om mummiepapier vir papiervervaardiging in te voer en uiteindelik die stad Westbrook rondom die bedryf gebou het.
'U kan sê dat Westbrook die stadsmummies was,' het Wolfe gesê. 'Enige meulens in Maine waarmee Warren 'n verband gehad het - en hy het 'n verbinding met die meeste gebruikte mummielappies.'
Papier van die meulens is op en af ​​langs die Ooskus gestuur vir gebruik in koerantpapier, geldeenheid en ander dokumente.
'Daar is waarskynlik meer mummiepapier as wat mense besef,' het Wolfe gesê.
Toe cholera in meeldorpe rondom Maine ontstaan, het mense die mummielappers die skuld gegee en Warren is ingeroep om te getuig voor 'n senaatskomitee in die 1880's.
'Maar die enigste stad wat geen cholera gehad het nie, was Westbrook,' het Wolfe gesê. Warren - 'n stokperdjie vir netheid - het aan die senatore gesê dit is omdat hy nie die ander dorpe gebou het nie, het sy bygevoeg.
Ongeag, die mummielappies het niks met die cholera te doen gehad nie, het Wolfe gesê.
Volgens Wolfe is verhale dat die hele mummies deur die skeepsvrag na Maine gebring is, ongegrond en strydig met die ekonomiese sensitiwiteit van die streek.
'Daar was geen manier dat 'n kaptein van die Yankee -skip soveel gewig sou dra nie,' het sy gesê.
Om die papier te maak, het die lappe letterlik in reuse, nat stapels laat vrot word voordat dit in 'n gooi gesny word wat soos hawermout lyk, het Wolfe gesê. Dit is dan deur 'n skerm gegaan en in papier gedruk.
Toe Wolfe verlede jaar genooi is om op die Internasionale Mummiekongres in San Diego te praat, is die bekende mummiekenner Bob Brier genader en gevra of die proses nog sou werk.
'Ek het seker gesê, ek het 'n paar lappies as u 'n blender en 'n stukkie skerm het,' het sy gesê. 'Maar voordat hy iets kon sê, het sy vrou gesê:' Nie met my blender nie '.
Uiteindelik is die gebruik van mummielinne vir die maak van lappapier wat van Maine tot in die staat New York tot Wisconsin gestrek is, voordat die chemiese proses om pulphout in papier te verander, omstreeks 1900 vervolmaak is.
Wolfe is die skrywer van "Mummies in Nineteenth Century America, Ancient Egyptians as Artifacts" en werk as die senior katalogiseerder en reeks -spesialis vir die American Antiquarian Society in Worcester, Mass.
Sy hou 'n aanlyn databasis van mummies in Amerika en is altyd op soek na nuwe mummies. Net hierdie week het Wolfe verneem daar is 'n mummiekop by die Hudson Museum aan die Universiteit van Maine, wat sy beplan om te besoek. Sy kan selfs bly vir 'n praatjie oor die kop vir 6 uur. Dinsdag 30 Oktober by die Bangor Museum en Sentrum vir Geskiedenis by Union St.
Wolfe praat ook deur die loop van die jaar met kinders en volwasse groepe en verseker jong en oud dat, ondanks Boris Karloff en Hollywood se uitbeelding daarvan, mummies regtig taamlik sagte wesens is, wat nie die minste belangstel om uit die dood terug te keer en op die lewendes te vreet nie.
Wolfe erken dat die moderne fassinasie met mummies en antieke Egipte dikwels grens aan die makabere. Maar sy wys ook op hoe die ondersoek van mummies gehelp het met kulturele en mediese vooruitgang.
Tog het sy planne om haar eie liggaam te laat veras as dit tyd is, net vir ingeval.
'Ek wil nie hê dat iemand my duisend jaar van nou af opgrawe en my as voorbeeld van 'n bibliotekaris van die 21ste eeu kan gebruik nie,' het sy gesê.
Kyk die video: LIVE: Royal mummies moved to Cairo museum in Golden Parade - ENGLISH (Januarie 2022).