PressReader - Sarie: 2018-04-01 - Laas­te sê deur Etienne Fou­rie
Laas­te sê deur Etienne Fou­rie
Sarie - 2018-04-01 - Inhoud - As re­gis­seur en skry­wer is hy be­kend vir die A­fri­kaan­se flieks (2014), (2015), (2016) en (2017).
Weens ’n ske­du­le wat maag­se­re en pre­ma­tu­re haar­ver­lies ver­oor­saak, was my teen­woor­dig­heid by die huis vir my ma se vo­ri­ge paar ver­jaar­dae maar yl ge­saai. Dit was dus hoog tyd dat ek en my twee sus­ters, Mar­cél en Clau­di, saam­span vir dié ge­leent­heid hier­die jaar. “Die vrou werk hard en sy ver­dien dinge,” sê Mar­cél en stig net daar ’n W­hat­sapp-groep. Al drie van ons is stil­le­tjies se­nu­wee­ag­tig – die laas­te ge­leent­heid wat ons saam be­plan het, was ons pa se be­graf­nis. Wat ’n fan­tas­tie­se tyd wat ek ge­kies het om op te hou rook. So, met ’n te­ma, ’n kleur­ske­ma en hoop in ons har­te, skop die be­plan­ning vir my ma se ver­jaar­dag­par­ty­tjie af. Ie­mand bak ’n koek, ge­sken­ke word toe­ge­draai, ’n ba­ba huil, die hond ver­slind iets kos­baars, my twee swa­ers blaas bal­lon­ne op in ’n vei­li­ge, af­ge­leë hoek waar rug­by in fluis­ter­stem­me be­spreek word, en ek koop, bring, skink en drink wyn. (“Het jy die pom­poms ont­hou?” vra Mar­cél.)
Die c­ha­os is ge­mak­lik, by­na troos­tend in hoe be­kend dit voel, want ons is skie­lik weer kin­ders in ons ou­er­huis, kruis­been op ’n mat, be­sig om ge­skenk­pa­pier te knip. (“Se­ri­ous­ly, waar’s die pom­poms?”) Ons is, vir ’n ruk­kie, weer wie ons was voor­dat die wê­reld ons vrae begin vra het – maar dan huil ’n ba­ba. O, ja, dís wat an­ders is nou: my sus­ters se pop­pe het in­tus­sen le­wend ge­word. “Die gas­te­lys is dus net ons?” vra Mar­cél. “Wat van San­tie? Sy waai al­tyd so vir ons?” “Sy’t blyk­baar vir die he­le ap­teek ver­tel dat Ma se gor­dy­ne soos ou la­kens lyk. Jy kan nie só ’n wond met Vicks red nie.”
’n Bal­lon bars ie­wers. Mar­cél bid stil­le­tjies vir ge­na­de ter­wyl haar man “Sor­ry, Lie­fie!” van ie­wers af skree. Twee bot­tels char­don­nay la­ter en die pom­poms skit­ter flou­e­rig op die cei­ling. Ons sit te­rug en aan­skou ons han­de­werk. Stil­te.
“Ma ver­dien be­ter,” kon­dig Mar­cél uit­ein­de­lik aan. “Die vrou skenk le­we aan ons en al wat sy kry, is glit­ter en pa­pier­drie­hoe­ke . . .”
Ek skink nog wyn. Dan, ter­wyl ek en die kat kyk hoe vier­ja­ri­ge Eli ’n la­ven­tel­bos in die tuin nat­pie­pie, kan ek nie help om te won­der of ons nie maar al­mal soms ef­fens te hard is op ons­self nie. Het ons reg­tig die ver­sko­ning van ’n ver­jaar­dag no­dig om be­loon te word vir die feit dat ons aan­hou be­weeg en ge­raas maak? Of vir ons be­won­de­rens­waar­di­ge self­be­heer­sing wanneer daai Bell­vil­le-tan­nie jou in jou maai stamp met haar trol­lie vir die laas­te vyf li­ter water, ten spy­te van die feit dat haar man, skoon­ou­ers en drie tin­ge­ri­ge maar ge­de­ter­mi­neer­de kin­der­tjies elk reeds met ’n trol­lie vol water by ’n till staan? (Ek moes daai aand dors en ge­kneus gaan slaap.)
Ter­wyl die drie van ons so­lank ver­jaar­dag­kol­wyn­tjies on­der me­kaar begin uit­deel, won­der ek of dit nie be­lang­ri­ker is om ons­self – nou meer as ooit – el­ke dan en wan met klein goed­jies te be­loon nie. Ek be­doel, is dit reg­tig so ver­skrik­lik om net nog één e­pi­so­de te kyk voor­dat jy in­kruip? Is dit só ver­keerd om in die ge­heim te kyk hoe Hannon men­se se ha­re blaas of om pas­sie­vol te wees oor die le­wens van se­pie­ka­rak­ters? (Pip­pa se honds­dol­heid-sa­ge was ’n don­ker tyd­perk.) Mis­kien is dit reg­tig ou­kei om saam met my sus­ters te sit en wyn drink op ’n Dins­dag, of om gim toe te gaan vir niks an­ders as die smoo­thie nie. Dalk is die ge­sond­ste stra­te­gie om jou­self – en die uit­ver­ko­re men­se op jou me­ta­fo­rie­se gas­te­lys – soms te be­derf. Bui­ten­dien, wie an­ders gaan dit doen?
So, bak ’n koek. Nooi die men­se. Hang ’n string blink­goed teen ’n muur saam met die men­se van wie jy hou. Vind ’n ver­sko­ning om hul­le te sien, of dit nou ’n ver­jaar­dag, ’n doop of at­le­tiek­by­een­koms is, want die al­ter­na­tief is ge­woon­lik ’n be­graf­nis – en dáár­voor is daar nie ge­noeg op­kik­ke­ren­de pom­poms in die wê­reld nie. “Waar­heen is jy op pad?” vra my sus­ters ge­lyk wanneer ek pro­beer weg­glip. “Gim,” ant­woord ek. Stil­te, dan: “G­re­at, sal jy vir ons ook smoo­thies bring?” Hul­le ken my ho­pe­loos te goed. “’ Kay.” “En maak vin­nig – dié par­ty­tjie wag vir nie­mand nie.”