Vurrige waek sjreef ich euver mien zörg ómme zorg en besjreef ónger angere wie óngeluiflik väöl d'r is verangerdj tösse wie ich viefenvieërtig jaor geleje begós inne verpleging en vandaag d'n daag. 't Grótste deil van mien zörgverleje höb ich mit de henj inne gieps gezaete. En ouch dao is hieël get verangerdj. Ich woor nog giepsmeister wie giepsmeisters nog ech giepsmeisters wore. Wie nog mit echte gieps wórt gewerktj, wie v'r luuj nog mit 'n ech blok aan 't bein heives sjtuurdje. Sjterker mer veural sjtökke minder zjwaor kunssjtóffe höbbe allewiel breuke en hieël get orthopaedische aafwiekinge 'n sjtök draagliker gemaaktj.
Vanne waek kreeg ich nog 'ns heimwee nao die vervlaoge tieje. Nao 'n waekske sjlope, kappe, sjleuve, leidinge en kabels trèkke nao de centraal lasdoeës en es aafsjloeting 'n nuuj plefóng, kós alles opgeruumdj en aafgeveurdj waere veur 't baetere werk: 't aojerwètse plieëstere.
Óndanks det ich jaore mit mien vingers inne gieps höb gezaete, wól ich ze mich neet branje aan 't sjtucwerk. Ich höb 't altied 'n kuns gevónje óm 'n bein, 'ne erm of num mer op waat zoeë dun en zoeë gled meugelik 'gesjtuctj' te kriege, aan 'n moer of 'n plefóng aevel waogdje ich mich neet. Vol bewónjering höb ich mich alles sjtaon bekieke. De heimwee greujdje wie ich de klóddere gips oppe witte boeks zoog. Zoeë leep ich vreuger ouch róndj. De sjtucadoor hej 't vak nog gelieërdj van zie vader, 'ne dörpsgenoeët van miene laeftied. Nuujsjierig vroog ich 'm wie d'r 'n nuuëdige äöpening ging aafwèrke. "Dao höb ich 'n sjtucsjtöpke" veur leet d'r mich wete. Sjtucsjtöpke: ich hej neet allein twieë daag genaote van vakmansjap, ich kreeg d'r onnag 'ns 'n prachtig Limburgs wäörd bie geserveerdj.
© jan sjure, 14 november 2014