Nee wat, ek kan doen hiersonder: die gebruik van woorde soos “isiXhosa” ipv bloot “Xhosa” in ‘n Afrikaanse stuk (moet ek aanneem dat die skrywer ook bv “Français” ipv “Frans” gebruik?), die kontras wat doelbewus geskep word tussen die hatige, wit, Afrikaanse meisies aan die een kant, en die idilliese, meersoortige byeenkoms aan die ander kant, terwyl nog hatige, wit oë van buite af toekyk; in die middel, die onskuldige bruin slagoffers; en, natúúrlik, die skrywer, onbesmet deur die sonde van sy soort, of dalk júís só besmet dat sy skuldgevoel hom aandryf tot hierdie tipe dweperige geskryf – die messias van die verhaal. Wat ‘n wonderlike fees vir die oog! `heimwee’ (daardie onvertaalbare woord), eerder as nostalgie duidelik hierin. Om ‘n oorsig te gee van hoe die digkuns verander het: ‘n honderd van die mees betekenisvolle gedigte in Afrikaans, dit weet die samestellers, is ‘n saak van onmoontlikheid. ‘n Tradisie gewortel in Afrika en binne ‘n internasionale gesprek, danksy die internet, is hoe sake nou daar uitsien.