William Bradford tydlyn - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die lewe van William Bradford, 2de goewerneur van die Plymouth -kolonie.
William Bradford word gedoop in die St. Helena's Church in Austerfield, Engeland.
William Bradford woon by sy oom na sy ma se dood; lees die Bybel en omhels die Puriteinse visie.
William Bradford verlaat Engeland met die res van die gemeente na Nederland.
William Bradford trou met Dorothy May van die gemeente; die egpaar het een seun, John.
William en Dorothy Bradford verlaat Europa met die gemeente na Noord -Amerika; John bly agter.
William Bradford is die tweede persoon wat die Mayflower Compact onderteken het wat 'n demokratiese regering vir die Plymouth -kolonie tot stand bring.
Dorothy Bradford verdrink aan die kus van Massachusetts.
William Bradford word verkies tot goewerneur van Plymouth Colony na die dood van John Carver.
William Bradford trou met sy tweede vrou, Alice Southworth; die egpaar het drie kinders.
William Bradford sterf aan natuurlike oorsake in Plymouth Colony.
Daar word vermoed dat William Bradford in Maart 1590 in Austerfield, Yorkshire, Engeland, gebore is, met rekords wat aandui dat hy gedoop is. Sy ouers sterf vroeg in sy kinderjare, en laat Bradford in die sorg van verskillende familielede. By die bywoning van 'n godsdienstige diens in Scrooby voor sy tienerjare, het die jongeling by die Separatistiese denominasie aangesluit, 'n meer radikale tak van Puritanisme wat daarop gemik was om hom uit die Church of England te verwyder. Hy en ander gemeentes het uiteindelik na Nederland gevlug om vervolging te vermy, maar in hul aangenome land het hulle steeds aanvalle ondergaan weens die land se verbintenis met Engeland en koning James I.
Bradford het meer as 'n dekade in Nederland gebly, met die idee wat by die Separatistiese gemeente posgevat het dat hulle na die Nuwe Wêreld sou reis en hulle noord van die reeds gevestigde Virginia -kolonie sou vestig. Bradford was in 'n leiersposisie en het 'n groot deel van die administratiewe pligte behartig, insluitend die finansiering van die reis en verwante aansprake op grond. Nadat een van die twee opdragte se skepe as onwaardig geag is om te reis, het die groep van 102 passasiers in September 1620 later die naam "pilgrims " uit Engeland op die Mayflower. Die reisigers het bestaan ​​uit mense met die naam "Saints, " diegene wat Separatistiese ideologie gevolg het, en "Strangers, " diegene wat betaal het vir deurgang sonder inagneming van godsdienstige affiliasie.
Die moeilike reis het meer as twee maande geduur, en as gevolg van harde weer en van koers af, het die vaartuig 'n aansienlike afstand van hul beplande bestemming in Cape Cod aangekom, waar die vrou van Bradford en aposs oorboord geval en verdrink het. Kort daarna onderteken Bradford en die ander manlike reisigers die koloniale kontrak wat bekend staan ​​as die Mayflower Compact, 'n dokument waarin selfbestuur beklemtoon word.
Die Mayflower Voyage:
Die pelgrims het na 'n gehuurde vragskip, die Mayflower, na Noord -Amerika gereis. Die skip het Plymouth, Engeland, in September 1620 verlaat en uiteindelik in November aan die kus van Massachusetts geland.
Die koloniste was oorspronklik op pad na Virginia, waar hulle 'n grondpatent gehad het om die gebied te vestig, maar het tydens die seereis van koers afgedwaal en geland net toe die voorraad op was.
Alhoewel hulle nie amptelik toestemming gehad het om hulle te vestig in die hedendaagse Massachusetts nie, het hulle besluit om in elk geval te bly en die gebied te vestig omdat hulle nie meer voorraad gehad het nie en die winter was aan die kom.
Die pelgrims het eers geland by die huidige Provincetown. Na 'n paar skermutselings met die plaaslike inheemse Amerikaanse stam daar, het die pelgrims besluit om na die nabygeleë Plymouth te vaar.
Eerste gesig van die Indiërs. " Illustrasie gepubliseer in A Pictorial History of the United States circa 1852
Toe die pelgrims aankom, beland hulle in 'n verlate inheemse Amerikaanse dorpie, genaamd Patuxet, wie se inwoners in die berugte siekte-epidemie van 1616-1618 gesterf het.
Die landing. " Illustrasie gepubliseer in A Pictorial History of the United States omstreeks 1852
Daar het hulle baie koringlande gevind wat jare gelede deur die Patuxet geplant is en baie gebiede wat reeds deur die Patuxet skoongemaak is, waar hulle hul huise kon bou.
William Bradford Tydlyn - Geskiedenis
Die geskiedenis van Bradford bestendig en ontmoedig die mitiese status wat die hoofstroom Amerikaanse kultuur die "Pilgrims" van New England gegee het. Dit kan 'n nuttige plek wees om te begin: die maniere waarop die verhaal van Bradford die eerste generasie heroïsme mitologieer, en tog die al te menslike gekibbel, selfsug en hebsug van die Plymouth-setlaars blootlê.
Die spanning tussen Bradford se begeerte om 'n plek vir Plymouth in 'n goddelike historiese plan te bou, en sy uiteindelike, implisiete erkenning van die vermindering van Plymouth se status, leen hom tot bespreking van die aard van geskiedskrywing in die algemeen. Hierdie spanning, wat die pynlike onderhandeling van Bradford oor die korrekte lees van voorsorgontwerp behels, toon studente hoe die sogenaamde objektiewe genre van & quotistory, & quot, soos alle vorme van narratiewe, 'n konstruksie is van heersende ideologieë.
Soos in Winthrop's Journal, maak die verslag van Of Plymouth Plantation oor die quotidiaanse realiteite van 'n grenssamelewing die kwasi-Victoriaanse stereotipes wat studente tot die konsep van die & quotPuritan & quot (of, in hierdie geval, die Separatist) bring, af. Aangesien 'n teks vir alle doeleindes op die grens saamgestel is, kan studente oorweeg hoe hierdie historiese realiteit ook die behandeling van Bradford teen Amerindiërs vorm.
Die kwessie van Bradford se samestelling van sy geskiedenis kan probleme veroorsaak oor die samehang van die teks. Sien studente kenmerkende onderwerpe, tematiese motiewe of narratiewe toon in elk van die twee dele?
Belangrike temas, historiese perspektiewe en persoonlike aangeleenthede
Die konsep van gemeenskap deurdring die hele teks van Bradford. Die geskiedenis toon die problematiese handhawing van die nasionale verbond-die gemeenskap se gesamentlike toewyding om te lewe volgens die suiwerheid van God se verordeninge-as 'n parallel aan die genadeverbond, waardeur elke individu & quotsaint & quot (deur Christus) deur geloof self verlos is. Ironies genoeg was die logiese uitbreiding van 'n 'aangegane' volk 'n kommunitêre onderneming wat aanvanklik 'n soort sosialisme gesimuleer het, wat spoedig onhoudbaar geblyk het. In Bradford se verslag van hierdie klein krisis lê (soos in 'n goed vervaardigde roman) 'n voorafskaduwing van die uiteindelike verspreiding en fragmentasie wat die kolonie later geteister het. In hierdie konteks vertel Of Plymouth Plantation beide die interne (materiële hebsug, en kwaadheid) en eksterne (Thomas Morton, die Pequod-sover Bradford dit sien) dreigemente wat die gemeenskap voortdurend beleër het.
Die verhouding tussen heilige en sekulêre geskiedenis, as dit teologies versoenbaar is, veroorsaak 'n ander tematiese spanning in die teks. Bradford se aandrang op die & quot; spesiale voorsienings & quot; van God (dié wat vir uitverkorenes in krisistye gereserveer is) bestaan ​​in teenstelling met die gedetailleerde katalogusse van menslike onderhandelinge, versinneringe en bewerings wat die daaglikse lewe in Engeland en Amerika beskryf.
Sommige geleerdes meen dat Bradford se vrou selfmoord gepleeg het terwyl sy gewag het om van die Mayflower af te klim. Hierdie persoonlike tragedie, tesame met die siklusse van teleurstelling en sukses wat Bradford ondergaan het, en die voortdurende stryd om die kommunitêre ideaal te handhaaf, bring almal die kwessie van sy narratiewe toon aan die orde. Die teks moduleer tenore van vasberadenheid, hartseer en nederigheid.
Beduidende vorm, styl of artistieke konvensies
Of Plymouth Plantation is 'n voorbeeld van die estetiese deugde van die & quotplain -styl, miskien net soos die koloniale New England -teks. Die eenvoudige styl weerspieël teoreties die behoefte om die self uit te wis (wat Bradford ook bereik deur na homself as "die goewerneur" in die skeppingsdaad te verwys, deurdat 'n mens se woorde stilisties die Bybelse Woord van God benader. Die geskiedenis van Bradford toon egter aan studente hoe die teologiese strengheid van die Puriteinse meester desondanks toegelaat het dat kenmerkende & quotvoices & quot; in hierdie geval, die unieke deernisvolle, nederige en soms verbitterde van Bradford na vore kom.
Die kwessie van Puriteinse tipologie-wat die Ou Testament nie net as 'n voorafbepaling van die Nuwe Testament lees nie, maar ook oor die hedendaagse geskiedenis-is ook 'n bietjie problematies in die geskiedenis van Bradford. Die korrelasie, met ander woorde, tussen die Ou Testamentiese Hebreërs en die Plymouth & quotsaints & quot is nie stabiel nie. Wanneer Bradford byvoorbeeld in hoofstuk IX na Mount Pisgah verwys, stel hy in werklikheid 'n onderskeid voor tussen die Israeliete se beloofde land en die wilde verskrikkings van New England.
Die private aard van Bradford se geskiedenis en die vertraagde publikasie daarvan in die negentiende eeu bemoeilik die kwessie van die ontvangs van die teks. Maar 'n noukeurige lees dui daarop dat Bradford blykbaar verskeie gehore vir die teks voorgestel het. Soos sekere geleerdes opgemerk het, blyk dit dat die vertelling gerig is aan lou Anglikane tuis, die oorblywende Scrooby -gemeente, lede van die groter Massachusettsbaaikolonie, en miskien die sigbaarste aan lede van die tweede generasie wat van die stigters afgedwaal het oorspronklike visie.
Boonop kan studente daaraan herinner word dat, ondanks die vertraagde publikasie daarvan, die manuskrip 'n aantal latere New England -historici soos Nathaniel Morton, Cotton Mather en Thomas Prince aansienlik beïnvloed het.
Vergelykings, kontraste, verbindings
Alhoewel laasgenoemde gedeeltes van Winthrop se tydskrifte terugwerkend geskryf is, bied Of Plymouth Plantation 'n nuttige onderskeid tussen 'n terugskouende verhaal en 'n deurlopende kroniek van historiese gebeure.
Bradford se relatief sober prosastyl, sowel as sy problematiese oomblikke in die interpretasie van voorsienigheid-en dus die betekenis van New England-kontrasteer opvallend met die produksies van Cotton Mather. Hierdie onderskeidings help om te verhoed dat studente die neiging het om 'Puritanisme' as 'n monoliet te beskou. Daar is egter parallelle tussen Bradford se mitologisering van stigters van die eerste generasie soos Brewster en John Robinson en die soort biografie wat Cotton Mather in die Magnalia uitvoer.
Bradford se geskiedenis is 'n vroeë voorbeeld van temas wat voorkom in Amerikaanse immigrasie en grensliteratuur. Die siklusse van stryd, oorlewing en deklinasie kenmerk byvoorbeeld 'n veel later skrywer- soos Willa Cather, wat ver verwyderd was van die Puriteinse Nieu-Engeland. Die onstabiliteit van die gemeenskap in hierdie genres sorg vir 'n reeks tematiese kontinuïteit tussen Bradford en skrywers van grensromanse soos Catharine Maria Sedgwick en James Fenimore Cooper.
Cressy, David. Coming Over: Migrasie en kommunikasie tussen Engeland en New England in die sewentiende eeu. Cambridge: Cambridge University Press, 1987.
Daly, Robert. "William Bradford's Vision of History." Amerikaanse letterkunde 44 (1973): 557-69.
Howard, Alan B. & quotArt and History in Bradford's Of Plymouth Plantation. & Quot; William and Mary Quarterly, 3de reeks., 28 (1971): 237-66.
Levin, David. "William Bradford: The Value of Puritan Historiography." Major Writers of Early American Literature, red. Everett Emerson, 11-31. Madison: University of Wisconsin Press, 1972.
Wenska, Walter P. & quot; Bradford's Two Histories. & Quot; Early American Literature 8 (1978): 151-64.
William Bradford, gebore in Maart 1590 in Austerfield, Yorkshire, het die hoogtepunt van die Protestantse Hervorming in Engeland gesien. As jong seun het hy lid geword van die linkse Puriteinse beweging.
Op soek na godsdiensvryheid het hy by 'n nie -konformistiese groep aangesluit en na Holland verhuis.
Teen 1620 het hy 'n ekspedisie van pelgrims na die nuwe wêreld gelei. Sy groep het ongeveer die helfte van die Mayflower -passasiers uitgemaak.
Terwyl hy op die Mayflower was, was Bradford een van die opstellers van die Mayflower Compact, wat later die grondslag van die regering in Plymouth geword het.
MAYFLOWER EN DIE MAYFLOWER COMPACT
Die Mayflower was 'n skip vol pelgrims wat aan die begin van koloniale Amerika gevaar het. Hulle is van Engeland na Plymouth, Massachusetts, in die New World vervoer, waar die eerste permanente Engelse nedersetting gevestig is.
Terwyl hulle aan boord was, het die pelgrims en ander setlaars wat 'n nedersetting in die noorde van Virginia wou vestig, 'n ooreenkoms onderteken wat die reëls vir selfbestuur uiteensit. Toe die skip egter in Massachusetts land en nie Virginia nie, het die passasiers gevoel dat die kompak ongeldig was en buite die jurisdiksie van die Virginia Company val.
Op 11 November 1620 onderteken 41 van die volwasse manlike koloniste die kompakte. Een van die beroemde koloniste wat onderteken het, was Myles Standish.
BRADFORD IN DIE KOLONIE
By aankoms onderteken Bradford die eerste stel wette vir die kolonie, die Mayflower Compact.
Bradford was vrywillig om op die eerste ekspedisies te wees om 'n plek te vind.
Hy was deel van die groep wat die hawe van Plymouth ontdek het, waar die pelgrims die kolonie Plymouth gebou het.
Ongelukkig het Bradford by sy terugkeer verneem dat sy vrou van die Mayflower geval het en verdrink het.
Die eerste winter by Plymouth Colony was wreed omdat ongeveer die helfte van die oorspronklike setlaars die eerste jaar aan siektes of hongersnood gesterf het, waaronder die eerste goewerneur, John Carver.
Daardie lente is William Bradford verkies tot die nuwe goewerneur van Plymouth Colony. Hy het altesaam dertig jaar as goewerneur gedien.
Bradford se sterk leierskap was presies wat die kolonie nodig gehad het om te oorleef.
Hy het gewerk om die vrede met die plaaslike inheemse Amerikaners te behou en landbougrond aan al die setlaars toegeken.
Bradford was ook 'n skrywer. Hy het 'n gedetailleerde geskiedenis van die Plymouth -kolonie met die titel Of Plymouth Plantation geskryf. Hierdie dokument is een van die beste rekords van die pelgrims se stryd om te oorleef in die beginjare en gee ook 'n groot insig in die daaglikse lewens van die koloniste. Dit dek 'n groot deel van die geskiedenis van die pelgrims tot 1647, sewe en twintig jaar nadat hulle by Plymouth aangekom het.
Bradford trou in 1623 met sy tweede vrou, Alice Southworth, en hulle het saam drie kinders gehad.
Bekende afstammelinge van William Bradford sluit in die akteur Clint Eastwood, sjef Julia Child, uitvinder George Eastman, hoofregter van die Verenigde State William Rehnquist en akademikus Noah Webster.
Hy was die voorsitter van wat baie historici die eerste Thanksgiving -viering in die herfs van 1621 beskou.
Een van Bradford se vennote in die leiding van die kolonie was kaptein Myles Standish, wat die verdedigings- en militêre aspekte van die kolonie hanteer het.
Bradford het die eerste huwelikseremonie in Plymouth Colony in 1621 uitgevoer.
William Bradford is op 9 Mei 1657 in Plymouth oorlede.
Goewerneur William Bradford Werkkaarte
Dit is 'n fantastiese bundel wat alles bevat wat u moet weet oor die goewerneur William Bradford op 20 diepgaande bladsye. Hierdie is gereed-vir-gebruik goewerneur William Bradford werkkaarte wat perfek is om studente te leer oor William Bradford (1590-1657), wat 'n stigter en jarelange goewerneur van die nedersetting van Plymouth Colony was. Hy is in Engeland gebore en het as tiener saam met die Separatistiese gemeente na Nederland getrek.
Goewerneur William Bradford Feite
Bradford en die kolonie
In 'n vreemde land
Sê die Waarheid
Heiliges en vreemdelinge
Bradford se les
Uittreksels uit William Bradford's Van Plymouth Plantation Met teksafhanklike vrae
Studente sal beter verstaan ​​wat daartoe gelei het en wat gebeur het tydens die pelgrims se reis na Amerika nadat hulle hierdie uittreksels gelees het Van Plymouth Plantation.
William Bradford was een van die eerste pelgrims wat in Plymouth aangekom het Mayflower. Hy het gehelp skryf en ook die Mayflower Compact toe die skip in Cape Cod aankom. Bradford was die aangewese goewerneur van Plymouth van 1621 tot 1656, behalwe vir vyf jaar as die Govenor's Assistant. Hy het baie tekste oor Plymouth Plantation geskryf, waaronder 'n deel van Mourt's Relation, A Journal of the Pilgrims in Plymouth(geskryf in 1622 met Edward Winslow) en 'n reeks genaamd Dialoë oor kerkregering, wat later in die Massachusetts Historical Society's Publications gepubliseer is. Die volgende uittreksels is uit sy teks Van Plymouth Plantation, wat die geskiedenis van die kolonie van 1620-1647 weergee.
Die een kant [die Hervormers] het gewerk om die regte aanbidding van God en die dissipline van Christus in u kerk te vestig, volgens u eenvoudigheid van die evangelie, sonder die mengsel van menslike uitvindings, en om deur u wette van Godswoord, wat in daardie ampte uitgedeel is, en amp deur die amptenare van Pastore, Onderwysers, & amp Ouderlinge, & ampc. volgens julle Skrifgeleerdes.
Die ander party [die Kerk van Engeland], alhoewel hulle onder baie kleure en voorwendsels probeer het om u episcopall dignitie (nadat u popiese maner) met hul groot mag en ampse jurisdiksie behou het, nog steeds te behou by al die howe, kanonne en ampseremonies, saam met almal sulke lewens, inkomste, en ondergeskikte beamptes, met ander middele wat hulle antichristelike grotes voorheen gehandhaaf het, en hulle met heerlike en tiranese mag in staat gestel het om die arme dienaars van God te vervolg.
Vrae vir godsdienstige oortuigings
Waarin het die Hervormers geglo?
Wat beskou die Pelgrims (Hervormers) as die probleem met die Church of England?
Verhuis na die stad Leiden, Holland (1609)
Om hierdie en nog 'n paar ander redes het hulle na Leyden, 'n eerlike en wonderlike stad, en van 'n lieflike situasie, maar meer bekend geword deur die universiteite waarmee dit versier is, waarin baie geleerde mense laat was. Maar omdat hy die seehandel wou geniet, het Amerstdam dit geniet, was dit nie so bevoordeel vir hul uiterlike lewensmiddele en boedels nie. Maar toe hulle nou hoor, val hulle tot sulke ambagte en werk toe, aangesien hulle die beste vrede kan waardeer en hul geestelike troos bo enige ander rykdom kan waardeer. En mettertyd het hulle 'n bekwame en gemaklike lewenswyse opgebou, maar met harde en volgehoue ​​arbeid.
Aangesien hulle so gevestig was (na baie probleme), het hulle jare lank in 'n gemaklike toestand voortgegaan; hulle was bly in baie lieflike en heerlike samelewings en baie gemaklik om saam te gaan in die weë van God, onder julle bekwame ministerie, en verstandige regering van meneer John Robinson, en mnr. William Brewster, wat vir hom 'n assistent was in die plek van 'n ouderling, na wie hy nou geroep is en deur die kerk gekies is.
Namate hulle in kennis gegroei het en nog meer gawes en genades van u Gees van God, en saam geleef het in vrede, en liefde en heiligheid, en baie na hulle gekom het uit verskillende dele van Engeland, net soos hulle 'n groot gemeente opgebou het. En as daar ooit verskille ontstaan ​​of oortredings opduik (soos dit nie kan wees nie, maar 'n geruime tyd sal dit gebeur, selfs onder julle beste mense), was hulle ooit so aangepak en het hulle in die hoof geklim, of andersins so goed bestaan, soos liefde, vrede en nagmaal nog steeds voortgesit is, anders het die kerk gesuiwer van diegene wat ongeneeslik en onverbeterlik was, toe daar na baie geduld geen ander middele sou dien nie, wat selde gebeur het.
Vrae om te verhuis na die stad Leiden, Holland (1609)
Besluit om na Amerika te emigreer
Alle groot en eerbare dade gaan met groot probleme gepaard, en moet sowel ondernemend as oorweldig word met verantwoordbare moed. Die gevare was groot, maar nie wanhopig nie, maar die probleme was baie, maar nie onoorwinlik nie. Want alhoewel daar baie van hulle was, maar dit was nie kartaine nie, maar dit kan 'n groot deel wees van die dinge wat gevrees word, en dat u dit nooit deur die versorging van ander sou tref nie, en as u goeie middele gebruik, kan dit in 'n groot mate voorkom word en almal deur u hulp van God, deur sterkte en geduld, kan gedra word of oorwin word.
Dit was wel so dat sulke pogings nie sonder goeie grond en sonder rede of ligweg, soos baie gedoen het om nuuskierigheid of hoop om wins te maak, gedoen en onderneem moes word nie. Maar hulle toestand was nie normaal nie; hul eindes was goed en eerbaar, hul roeping wettig en dringend, en daarom kan hulle 'n seën van God verwag tydens hul prosedure. Ja, hoewel hulle hul lewens in hierdie aksie sou verloor, sou hulle tog miskien dieselfde troos gehad het, en sou hulle pogings eerbaar wees. Hulle het gehoor, maar as mense in ballingskap en in 'n arme toestand en soos groot ellende hulle moontlik op hierdie plek sou tref, want julle 12. jaar se wapenstilstand [die wapenstilstand tussen Holland en Spanje] was nou uit, en daar was niks anders as treffers en voorbereidings op oorlog, die gebeure is altyd onseker.
Vrae om te besluit om na Amerika te emigreer
Veilig by Cape Cod aangekom
Omdat hulle in 'n goeie hawe aangekom het en veilig op die land gebring is, val hulle op hul knieë en seën die God van die hemel, wat hulle oor die uitgestrekte en woedende oseaan gebring het en hulle uit al die gevaarlike situasies en ellende daarvan bevry het, weer om te gaan sit hul voete op julle vaste en stabiele aarde, hul regte element. En dit was geen wonder as hulle so bly was nie, omdat die wyse Seneca so geraak is om 'n paar kilometer aan die kus van sy eie Italië te vaar, soos hy bevestig het, dat hy eerder twintig jaar op die pad sou bly en dan per see na enige plek in 'n kort tyd, so vervelig en vreeslik was jy dieselfde vir hom.
Maar hoor, ek kan nie anders as om te bly en 'n blaaskans te maak nie, en staan ​​half verbaas oor die toestand van die armes, en ek dink ook die leser as hy dit goed oorweeg het. Aangesien u so 'n uitgestrekte oseaan en 'n see van probleme voorheen in die voorbereiding (soos onthou kan word deur yt wat voorheen was) verbygegaan het, het hulle nou geen vriende gehad om hulle te verwelkom nie, en ook geen herbergs om hul weerslae te vermaak of te verfris nie, geen huise of veel minder dorpe om ook te herstel, om hulp te soek.
Laat ons ook in ag neem watter swak hoop op aanbod en hoeveel hulle agtergelaat het, maar hulle kan hul gedagtes opdoen in hierdie toestand en die proewe waarin hulle verkeer het, en hulle kon nie anders as om baie skaam te wees nie. Dit is waar, inderdaad, die liefde en die liefde van hul broers in Leyden was hartlik en volhardend teenoor hulle, maar hulle het min of meer krag gehad om hulle te help, of hulle self, en hoe julle tussen hulle optree en die optoggangers by hul wegkom, het reeds verklaar. Wat kan hulle nie onderhou nie, behalwe julle, gees van God, en sy genade? Mag die kinders van hierdie vaders nie tereg sê nie: Ons gelowiges was Engelsmanne wat oor hierdie groot oseaan gekom het, en was gereed om te vergaan in hierdie wildernes, maar hulle het tot u Here geroep, en hy het hul stem gehoor en na hul teëspoed gekyk ...
Vrae om veilig by Cape Cod aan te kom
The Pilgrims 'Exploring Party Lands in Plymouth
Vandaar het hulle vertrek, en hulle het die hele tyd bymekaargekom, maar het geen plek waargeneem nie, en daarom het hulle na 'n plek gekom wat hul piloot (een meneer Coppin wat vroeër in die kontrei gehad het) vir hulle verseker het dat dit goed was hawe, waarin hy was, en hulle kan dit voor die aand gaan haal, waaroor hulle bly was, want dit het vuil weer geword.
Na 'n paar uur seëvier, begin dit sneeu en reën, en omstreeks middernag het die wind toegeneem, en die see het baie rof geword, en hulle het hul ruwer gebreek, en dit was soveel as wat twee manne kon doen om haar te stuur met 'n koppie oare. Maar hulle het nie 'n goeie moed nie, want hy het gesien hoe julle hawe, maar die storm neem toe en die nag trek aan, hulle dra die seil wat hulle kan om in te gaan terwyl hulle kan sien. Maar hiermee breek hulle hul mas in drie blikke, en hulle stoep val oor die bord, in 'n baie gegroeide see, sodat hulle, soos hulle graag deur Gods barmhartigheid weggegooi wou word, hulself teruggekry het; in die hawe.
Maar toe dit ook kom, is u pilott in u plek bedrieg en gesê: Here, wees hulle genadig, want sy oë het nog nooit 'n plek gesien nie en hy en die meneer. maat sou haar aan wal geloop het, in 'n inham vol brekers, voor julle ineenstort. Maar 'n wellustige seeman wat stuur, sleg die wat roei, as hulle mans was, saam met haar, of ells hulle is almal weggegooi wat hulle vinnig gedoen het. Hy het hulle dus goedgesind en opgewonde gemaak, want daar was 'n goeie geluid voor hulle, en hy het nie getwyfel nie, maar hulle moes die een of ander plek vind waarheen hulle in die saftjie sou ry. En al was dit baie lief, en dit het seer gereën, maar uiteindelik moes hulle onder die leeue van 'n geringe land bly en die hele nag in die veiligheid gebly het. Maar hulle het tot die oggend nie geweet dat dit 'n land sou wees nie, maar hulle was in hul gedagtes, en sommige sou julle laat vaar uit vrees dat hulle onder julle Indiërs sou wees, ander was so swak en koud dat hulle nie kon uithou nie, maar het 'n strand gekry, en met baie het vuur gekry (alles is so nat), en julle rus was bly om na hulle te kom;
Maar alhoewel dit 'n dag en nag van baie moeilikheid en gevaar vir hulle was, maar God het hulle 'n oggend van troos en verfrissing gegee (soos gewoonlik vir sy kinders), want julle was die volgende dag 'n mooi sonskyn dag, en hulle het gevind hulle verkoop hulle op 'n veilige plek vir die Indiërs, waar hulle hul goed kan verdroog, hul blik kan herstel en hulself kan bedank en God dank vir sy barmhartigheid in hul vele verlossings. En omdat dit die laaste dag van julle week was, het hulle daar voorberei om julle Sabath te bewaar.
Op Maandag klink hulle na die hawe, en hulle vind dit geskik om te vervoer en marsjeer in die land [Plymouth], en hulle vind verskillende mielievleis en klein stroompies, 'n plek (soos hulle vermoed het) is geskik vir 'n situasie, ten minste was dit die beste wat hulle kon vind, en julle seisoen en hul huidige behoeftes, het hulle bly gemaak om dit te aanvaar. Daarom keer hulle weer na hulle gestuur met hierdie nuus aan julle res van hulle mense, wat baie moeite gedoen het met hul harte.
Vrae vir The Pilgrims 'Exploring Party Lands in Plymouth
Waaraan skryf die pelgrims hul veiligheid en oorlewing toe?
Wat het met die pelgrims se verkenningsparty gebeur voordat hulle in Plymouth aangekom het?
Hoe het die pelgrims gereageer toe hulle van Plymouth gehoor het?
Ontmoet Squanto, die inheemse Amerikaner wat Engels gepraat het
Dit alles terwyl die Indiërs oor hulle kom en hulle soms afsydig was, maar as iemand naby hulle kom, hardloop hulle weg en gesteel hul gereedskap waar hulle by die werk was en gaan eet.
Maar omstreeks 16 Maart kom 'n sekere Indiër met vrymoedigheid onder hulle en praat met hulle in gebroke Engels, wat hulle goed kon verstaan, maar hulle was verwonderd daaroor. Uiteindelik het hulle deur 'n gesprek met hom verstaan ​​dat hy nie van hierdie dele was nie, maar behoort aan die oostelike dele waar 'n paar Engelse skepe kom visvang het, met wie hy bekend was, en dat hy verskeie van hulle kon noem onder hulle name. sy taal gekry het. Hy het vir hulle winsgewend geword deur hulle kennis te maak met baie dinge aangaande die toestand van die land in die oostelike dele waar hy gewoon het, wat daarna vir hulle winsgewend was, net soos vir die mense hier, van hul name, aantal en sterkte, van hul situasie en afstand van hierdie plek, en wie was die belangrikste onder hulle. Sy naam was Samoset. Hy het hulle ook vertel van 'n ander Indiër wie se naam Sguanto was, 'n boorling van hierdie plek, wat in Engeland was en beter Engels kon praat as hyself.
Na 'n tydjie van vermaak en geskenke ontslaan, 'n rukkie nadat hy weer gekom het, en nog vyf saam met hom, het hulle al die gereedskap wat voorheen gesteel is, teruggebring en het hulle plek gemaak vir die koms van hul groot Sachem, genaamd Massasoit. Wat, ongeveer vier of vyf dae daarna, saam met die hoof van sy vriende en ander bywoning, saam met die voormelde Squanto, gekom het. Met wie hulle na vriendelike vermaak en 'n paar geskenke aan hom 'n vrede gesluit het (wat nou hierdie 24 jaar voortduur) in hierdie terme:
1. Dat nie hy of enigeen van hulle iemand van hulle mense moet beseer of seermaak nie.
2. Dat as iemand van hom iemand van hulle seergemaak het, hy die oortreder moet stuur, sodat hy hom kan straf.
3. As hy iets van hulle wegneem, moet hy dit laat herstel, en moet hy dieselfde doen aan syne.
4. As iemand onregverdig teen hom oorlog voer, sal hulle hom help as iemand teen hulle oorlog voer, hy moet hulle help.
5. Hy moet konfederate na sy bure stuur om hulle hiervan te verklaar, sodat hulle hulle nie sou kwaad aandoen nie, maar ook in die voorwaardes van vrede kon wees.
6. Dat hulle manne na hulle toe kom, hulle boë en pyle agter hulle moet laat.
Na hierdie dinge keer hy terug na sy plek met die naam Sowams, ongeveer 40 myl van hierdie plek af, maar Squanto gaan saam met hulle en was hulle tolk en was 'n spesiale instrument van God gestuur vir hul beswil bo verwagting. Hy het hulle geleer hoe om hul koring op te sit, waar om vis te neem en om ander goedere aan te skaf, en hy was ook hul loods om hulle na onbekende plekke te bring vir hul wins, en het hulle nooit verlaat totdat hy gesterf het nie.
Hy was 'n boorling van hierdie plek, en daar was skaars lewendes behalwe homself. Hy het ons saam met verskeie ander meegevoer deur een Hunt, 'n meester van 'n skip, wat gedink het om dit vir slawe in Spanje te verkoop. Maar hy het na Engeland weggekeer en is deur 'n handelaar in Londen vermaak en in Newfoundland en ander dele in diens geneem, en laastens deur ene meneer Dermer, 'n heer in diens van Sir Ferdinando Gorges en ander vir ontdekking en ander ontwerpe, na hierdie dele gebring. in hierdie dele.
Vrae vir die ontmoeting met Squanto, die inheemse Amerikaner wat Engels gepraat het
Wat lui die ooreenkoms tussen Squanto en die pelgrims?
Waarom was die pelgrims aan Squanto dankbaar?
Die winter van 1621
In hierdie moeilike en moeilike begin het hulle sommige ontevredenhede en gemorste onder sommige gevind, en onder meer meneer toesprake en karre in die ander, maar hulle is eenkant onderdruk en oorweldig deur u wysheid, geduld en net so 'n groot hoeveelheid dinge deur u Govr, en beter nog, wat getrou klou om in die hoof te bly. Maar die hartseerste en treurigste was dat die helfte van hul geselskap in 2. of 3. geld, veral in Januarie, en in Februarie, in die diepte van die winter, en wil hê dat huise en ander geriewe besmet is met julle skurwe en amp ander siektes wat hierdie lang tydperk en hul ongemaklike toestand op hulle gebring het, soos wat dit soms 2 of 3 dae per dag geverf het, in die voorafgaande tyd, het die 100. en amper vreemde persone, skaars 50. oorgebly.