Beskrywing van die skildery deur Rembrandt "Feast of Belshazzar" - Skilderye - 2022
Beskrywing van die skildery deur Rembrandt "Feast of Belshazzar"
Die skildery deur Pir Balthasar is tussen 1633 en 1634 deur Rembrandt geskilder. Op die oomblik word die doek in die National Gallery of London geberg. Die skildery is in die Baroktydperk geskilder en behoort tot die helderste werke van Rembrandt wat verband hou met die historiese erfenis van die mensdom.
Die plot van die foto is eenvoudig. Voordat die gehoor in al sy glorie verskyn, is die legende van die laaste koning van Babilon - Belshazzar. Belshazzar was 'n wrede veroweraar, hy en sy voorouers het daarin geslaag om baie nasies en lande aan hul wil te ondergeskik. Niemand kon die mag van Babilon weerstaan ​​nie, niemand behalwe die Perse wie se troepe destyds gelei is deur 'n baie bekwame vegter met die naam Kores.
Die Persiese leër het die verowerde mense bevry en hulle het in opstand gekom teen Babilon. Die raadgewers van Balthasar het hom aangeraai om uit die hoofstad te ontsnap en toevlug te neem in een van die skuilings, maar die trotse en hardkoppige koning het nie saamgestem nie en op die oomblik toe sy stad deur vyande beleër is, het hy 'n groot feesmaal gehou waar hy al die edele stadsmense en edeles uitgenooi het.
Te midde van die fees, toe die wyn ingegooi het, en die tafels letterlik uit die skottelstukke gekrummel het, verskyn 'n vreemde inskripsie teen die muur van die feessaal - Mene, teken, uparsin, wat die volgende beteken: U koninkryk is gemeet, gebalanseerd en aan die Perse gegee. Die oomblik toe hierdie inskripsie verskyn het, is deur Rembrandt vasgelê.
In die middel van die foto staan ​​koning Belshazzar self, skeur homself van 'n ryk tafel af om na die muur agter hom te kyk, waarop die hand van 'n onsigbare man in helder sonlig 'n sin gee vir sy koninkryk en vir homself. Die klere van die koning is luukse, goue kettings en juwele hang van oral op sy kop, toegedraai in 'n oosterse tulband, 'n kroon vonkel met edelgesteentes bedek.
Balthasar word omring deur banggemaakte hofmanne; op die gesigte van vroue en mans, wat duidelik vir die kyker sigbaar is, word misverstand en afgryse duidelik gelees. Die vrou, met haar rug na die kyker, is so bang dat die wyn wat sy veronderstel was om in die beker te skink, direk op die vloer geskink word.
Die prentjie se algehele voorkoms is taamlik somber, maar terselfdertyd is daar hoop vir 'n blink toekoms wat God belowe.