Brein basiese beginsels: Neuroplasticity | Beloning Stigting
Die woord neuroplastisiteit breek af as neuro vir "neuron", die senuweeselle in ons brein en senuweestelsel. Plastic is vir "veranderlik, smeebaar, veranderlik." Neuroplastisiteit verwys na die brein se vermoë om te verander in reaksie op ervaring. Die brein doen dit deur die verbindings tussen sommige senuweeselle te versterk terwyl die bande tussen ander verswak word. So onthou die brein herinneringe, leer, ontleed en pas by 'n veranderende omgewing. Twee beginsels bepaal breinplastisiteit:
Eerstens, 'n senuweeselle wat saam brand saam ' beteken dat twee gebeurtenisse sterk verbind kan word indien hulle terselfdertyd voorkom. Byvoorbeeld, 'n kleuter wat vir die eerste keer 'n warm stoof aanraak, aktiveer albei senuweeselle wat die beeldmateriaal van 'n stoof- en senuweeselle wat pyn ervaar, verwerk. Hierdie twee voorheen nie-verwante gebeurtenisse word permanent deur die senuweeselle takke in die brein verbind. As jy die eerste keer seksueel stimulerende beelde sien, sal dit 'n vaste geheue in die brein van 'n kind veroorsaak en sy en haar seksuele opwindingskerm begin vorm.
Tweede, 'gebruik dit of verloor dit' is die beste in sekere vensters van ontwikkeling. Daarom is dit baie makliker om bepaalde vaardighede of gedrag op sekere ouderdomme te leer. Ons sien nie Olimpiese gimnaste wat begin op ouderdom 12 of konsertmusikante wat op ouderdom 25 begin nie. Nie anders as die kleuter verbind 'n porno-tiener buite-voorwerpe met sy aangebore kring vir seksuele opwinding. Adolessensie is die tyd om te leer oor seksualiteit. Die senuweeselle wat betrokke is by die navigeer van die internet, en klik van toneel tot toneelbrand saam met dié vir seksuele opwinding en plesier. Sy of haar limbiese stelsel doen net sy werk: aanraakstowwe = pyn; surf porn sites = plesier. Die ophou van 'n aktiwiteit help om die verenigings te verswak.
Ons brein is deel van 'n verlengde senuweestelsel. Dit bestaan ​​uit die sentrale senuweestelsel (CNS) en die perifere senuweestelsel (PNS). Die SSS bestaan ​​uit die brein en die rugmurg. Dit is in wese die beheersentrum wat al die sensoriese inligting van regdeur die liggaam ontvang wat dit dan kan dekodeer om die relevante response-benadering te aktiveer, onttrek of 'soos jy is'. Wat spesifieke reaksies betref, stuur dit seine via die PNS. So 'n erotiese beeld-, reuk-, aanraking-, smaak- of woordvereniging sal in 'n breuk van 'n sekonde die seksuele opwekkingspaaie van die brein na die geslagsdele via die senuweestelsel opwek.
Die brein het ongeveer 86 miljard senuweeselle of neurone. Die neuron of senuweesel het 'n selliggaam wat die kern bevat met DNA-materiaal. Wat belangrik is, bevat ook proteïene wat vorm verander, aangesien hulle by die insette van inligting van elders aanpas.
Neurone verskil van ander selle in die liggaam omdat:
1. Neurone het gespesialiseerde selonderdele genoem dendriete en aksone. Dendriete bring elektriese seine na die selliggaam en aksone neem inligting weg van die selliggaam.
2. Neurone kommunikeer met mekaar deur middel van 'n elektrochemiese proses.
3. Neurons bevat enkele gespesialiseerde strukture (byvoorbeeld sinapse) en chemikalieë (byvoorbeeld neurotransmitters). Sien onder.
Neurone is die boodskapperselle in die senuweestelsel. Hul funksie is om boodskappe van een deel van die liggaam na 'n ander te stuur. Hulle vorm ongeveer 50% van die selle in die brein. Die ander ongeveer 50% is gliale selle. Dit is nie-neuronale selle wat homeostase behou, myelin vorm en ondersteuning en beskerming bied vir neurone in die sentrale senuweestelsel en perifere senuweestelsel. Gliale selle doen die instandhouding soos die opruim van dooie selle en die herstel van ander.
Die neurone vorm wat ons as 'grys materie' beskou. Wanneer die akson, wat baie lank of kort kan wees, deur 'n wit vetterige stof (myelien) geïsoleer word, laat dit die seine toe om vinniger te beweeg. Hierdie wit bedekking of myelinasie word dikwels as 'wit materie' genoem. Dendriete wat inligting ontvang, word nie gemylineer nie. Die adolessente brein integreer breinstreke en paaie. Dit versnel ook verbindings deur myelinasie.
Elektriese en chemiese seine
Ons neurone dra boodskappe in die vorm van elektriese seine genaamd senuwee impulse of aksiepotensiale. Om 'n senuwee-impuls te skep, moet ons neurone opgewonde genoeg wees om as gevolg van 'n gedagte of 'n ervaring 'n golf te stuur wat die lengte van die sel afstoot om die neurotransmitters op die eindpunt van die akson op te wek of te inhibeer. Stimuli soos lig, beelde, klank of druk almal opgewonde ons sensoriese neurone. [/ X_text] [/ x_column] [/ x_row]
Inligting kan vloei van een neuron na 'n ander neuron oor 'n sinaps of gaping. Neurone raak nie eintlik mekaar nie, die sinaps is 'n klein gaping wat neurone skei. Neurone het oral tussen 1,000 en 10,000 verbindings of 'sinapses' met ander neurone. 'N Herinnering sal geskep word met 'n mengsel van neurone wat reuk, sig, klank en aanraking saamvoeg.
Wanneer 'n senuwee-impuls of aksiepotensiaal beweeg en die einde van die akson by sy terminale bereik, lei dit tot 'n ander stel prosesse. By die terminale is daar klein vesikels (sakke) gevul met 'n verskeidenheid neurochemikalieë wat veroorsaak dat verskillende tipes reaksies plaasvind. Verskillende seine aktiveer die vesikels wat verskillende neurotransmitters bevat. Hierdie vesicles beweeg na die rand van die terminale en laat hul inhoud in die sinaps vry. Dit beweeg van hierdie neuron oor die kruising of sinaps en verwek of inhibeer die volgende neuron.
As daar 'n afname is in óf die hoeveelheid neurochemiese (bv. dopamien) of aantal reseptore, word die boodskap moeiliker om deur te gee. Mense met Parkinson se siekte het swak dopamien seinvermoë. Hoër vlakke van neurochemikalieë of reseptore vertaal in 'n sterker boodskap of geheuepad. Wanneer 'n porno gebruiker op baie emosionele stimulerende materiaal binges word, word hierdie paaie aktief en versterk. Die elektriese stroom slaan hulle baie maklik af. Wanneer 'n persoon 'n gewoonte verlaat, is dit 'n poging om die pad van die minste weerstand en maklike vloei te vermy.
Modulatie is die fisiologiese verwerk deur watter 'n gegewe neuron gebruik een of meer chemikalieë om verskillende populasies van neurone te reguleer. Dit is in teenstelling met klassieke sinaptiese oordrag, in watter een presynaptiese neuron direk 'n enkele postsynaptiese vennoot, een-tot-een-oordrag van inligting, beïnvloed. Neuromodulators afgeskei deur 'n klein groep neurone diffundeer deur groot areas van die senuweestelsel, wat verskeie neurone beïnvloed. Groot neuromodulators in die sentrale senuweestelsel sluit in dopamien, serotonien, asetielcholien, histamien, en norepinefrien / noradrenalien.
Neuromodulasie kan beskou word as 'n neurotransmitter wat nie herabsorbeer word deur die voor-sinaptiese neuron of afgebreek word in 'n metaboliet. Sodanige neuromodulators beland uiteindelik 'n beduidende hoeveelheid tyd in die serebrospinale vloeistof (CSF), beïnvloed (of "modulerende") die aktiwiteit van verskeie ander neurone in die brein. Om hierdie rede word sommige neurotransmitters ook beskou as neuromodulators, soos serotonien en asetielcholien. (sien Wikipedia)
<< Evolusionêre ontwikkeling van die brein Neurochemicals >>