Die kroning van Marie de Medici - Inligting
Die kroning van Marie de Medici
Titel: Die kroning van Marie de Médicis in Saint-Denis, 13 Mei 1610
Datum getoon: 13 Mei 1610
Kontak kopiereg: RMN-Grand Palais (Louvre museum) / Christian Jean / Hervé Lewandowski Fotografiese agentskap
Prentverwysing: 89-001831 / INV1778
Die kroning van Marie de Médicis in Saint-Denis, 13 Mei 1610
© RMN-Grand Palais (Louvre museum) / Christian Jean / Hervé Lewandowski
Skilder die koningin in majesteit
Hierdie skildery sluit die linker gedeelte van die galery wat deur Rubens opgedra is Marie de Medici. Sy volg Die oorhandiging van die regentskap en voorafgaan Die apoteose van Hendrik IV en die regentskap van Marie de Medici. Met hierdie twee ander komposisies vorm dit die keerpunt in die lewe van die koningin sowel as die van haar skilderagtige opvoering in die Luxemburgse paleis.
Marie de Médicis, vrou vanHendrik IV en moeder van Lodewyk XIII, wou inderdaad hê dat die beroemde Antwerpse skilder Rubens vir sy nuwe Paryse paleis 'n reeks groot doeke moes vervaardig wat die belangrikste episodes in sy openbare lewe gevier het, vanaf sy geboorte tot sy terugkeer in guns by sy seun in die vroeë 1620's - die orde dateer uit 1622. Die kroning daarvan in 1610 is een van die belangrikste gebeure van 'n gedroomde lewe en word tegelykertyd geskilder as 'n avontuur, 'n allegorie van mag en 'n bevestiging van soewereiniteit.
Om hierdie groot werk lewendig te maak, is Rubens, wie se owerste portrette gehelp het om bekendheid in kuriale en artistieke kringe te vestig, geïnspireer deur die gravures wat net na die kroning gedruk is, en in die besonder dié van Léonard Gaultier uit uit 'n komposisie van Nicolas Bollery. Die skildery is in 1625 afgelewer en vir die eerste keer bewonder deur 'n gehoor wat gekies is tydens die viering van die troue van Henriette, suster van Louis XIII, met Charles Ier van Engeland.
Die kroning van 'n koningin
Die toneel vind plaas op 13 Mei 1610 in die abdijkerk van Saint-Denis, die Mekka van die Franse monargie. Rubens verteenwoordig sy argitektuur en ruimtes getrou.
Aan die regterkant, voor die altaar, op 'n platform en onder 'n luukse afdak, omring 'n groep prelate (kardinale in pers - Sourdis, Gondi en du Perron -, biskoppe en aartsbiskoppe in goud) die offisier (kardinaal de Joyeuse) wat ter plaatse geskilder word, terwyl hy die koningin met die koninklike kroon omgord. Marie de Médicis word voorgestel as 'n gebedsleier, knielend, hande vas en kop regop. As 'n bevoorregte getuie, lyk dit asof sy seun Louis hom met 'n handgeswaai bemoedig. Agter haar nooi haar oudste dogter, Madame Élisabeth, die toeskouer om aan die toneel deel te neem. Die stert van die kroningsmantel skei hierdie groep, voorbidder met die goddelike, van die ander akteurs van die gebeurtenis, 'n uiteenlopende en kleurvolle skare wat op verskeie vliegtuie ontvou en waaronder ons Marguerite de Valois, die eerste vrou van Henri IV, kan onderskei en 'n geslote kroon, twee gelegitimeerde kinders van Henri IV, César en Alexandre de Vendôme, wat die regalia, onderskeidelik die septer en die hand van geregtigheid, van die prinsesse van die magtige huis van Lorraine ... Die groot gehoor bestaan ​​uit die hoë adel en die hoë voorlopigheid, soms verward en altyd noukeurig hiërarchies (slegs die prinsesse van die bloed, hier die prinses de Conti, die hertogin van Guise en die hertogin van Montpensier, is byvoorbeeld gemagtig om die stert van die koninklike mantel vas te hou), ambassadeurs, offisiere, musikante ... Al die gevolg wat die koningin in haar hemelvaart ondersteun het, is aanwesig om haar status as soewerein te vier.
Hendrik IV word op 'n balkon voorgestel in die boonste posisie van 'n buite-waarnemer; sy teenwoordigheid-afwesigheid gee sy wettige waarborg vir die geleentheid. Hy bevestig die dinastiese band met die Kerk en sy lojaliteit teenoor die Romeinse godsdiens, selfs al is hy gereed om die wapen teen 'n Katolieke heerser op te neem deur Protestantse vorste te steun.
Die enigste opoffering van allegorisering, twee engele oorhang die trein en strooi goue muntstukke deur 'n oorvloed. Hulle kondig die welvaart en die geluk wat met die kroning gepaardgaan, aan en dui op die finansiële vermoë van 'n monargie wat sy mag ook deur die prag bevestig.
Die kroning om soewereine mag te sê
In 1610, om groter legitimiteit aan die koningin te verleen binne die raamwerk van die regentskap van afwesigheid wat opgelê is deur die dreigende vertrek van koning Hendrik IV vir oorlog, is daar besluit om 'n kroningsplegtigheid vir Marie de Medici te hou. Die Florentynse prinses het egter in 1600 koningin van Frankryk geword en haar kroning is herhaaldelik uitgestel weens die toestand van die koninklike finansies. Dit is dus 'n toewyding wat tegelyk geskik is en met 'n simboliese lading des te kragtiger, aangesien dit die koningin se posisie kon konsolideer om soewereine waardigheid uit te oefen gedurende 'n tydperk wat van nature vir die mag (afwesigheid van die koning).
Rubens sê dit alles in sy werk en maak gebruik van wat hy van die volgorde van gebeure weet (die sluipmoord op Henri IV die dag na die kroning) om die toneel 'n media-gebeurtenis te maak, 'n salwing wat 'n nuwe dimensie gee aan 'n koningin wat bestem is om regent te word. Soos tydgenote terugwerkend bevestig het, het Rubens die kroning 'n 'inhuldigingskroning' gemaak, wat hierdie 'verdraaiing van betekenis' (J.F. Dubost) 'n antisiperende waarde gegee het. Meer ernstig met betrekking tot die Saliese wet wat vroue van toegang tot die troon uitgesluit het, word die kroning van Marie de Medici dus 'n kroning van koms, alhoewel die koningin nie in staat is om te regeer nie. Die vermetelheid van hierdie skildery is dus meer politiek as kunstig, want dit manifesteer op subtiele wyse die aanspraak van 'n vrou om regmatig oor Frankryk te regeer en deur die wil van die ontslape koning.
Jean HUBAC, "Die kroning van Marie de Médicis"
Medici: Florentynse familie van bankiers, versamelaars en beskermers van die kunste. Sy lede het in die 15de eeu geleidelik die mag in Florence aangeneem. Twee groot Renaissance-pouste kom daaruit: Leo X (1475-1521) en Clement VII (1478-1534). In die 16de eeu veredel, het die familie Medici hulle twee keer met Frankryk verbind deur twee koninginne en regente daaraan te gee: Catherine (1519-1589), vrou van Henri II, en Marie (1575-1642), vrou van Henri IV. .