Image deur Bruce Mewett
Doen sonder die beste bedoelings
doen met die beste bedoelings.
- DIE TALMUD
Dit is belangrik om te besef dat elkeen se proses - almal se gevoel van tragedie, verlies en hartseer - anders sal wees. Sommige voel asof hulle mal word, of hulle voel absoluut verlore. Sommige vind leunings - soos geloof, gemeenskap, 'n huweliksmaat - wat hulle gegrond hou. Daar is geen manier nie.
Tog lyk een aspek van treurigheid universeel: ons voel dikwels alleen. As ons treur, moet ons gemeenskap soek, 'n plek vind waar ons kan deel en praat en gehoor kan word.
Brandbestryders het 'n ingeboude gemeenskap; dit is wat ons red en ons verstandig hou. Op oproepe kom ons gereeld die ketels van pyn en lyding van ander teë, maar daarna sorg brandweermanne vir mekaar. Ons kom in. Ons skakel. Ons sleep mense middagete toe. Ons laat hulle praat. Ons drink 'n paar biere. Ons laat ou ouens donker grappies vertel. Ons laat jong brandweermanne huil: "Wat de fok?" Ons het hulle laat weet die volgende paar maande gaan suig, maar ons sal dit deurmekaar kry.
Dit is duidelik dat dit onvermydelik is dat ons uiteindelik sal verloor waarvoor ons lief is en dat ons dit sal verloor as ons liefhet, as ons omgee. Dit is deel van die geheel, deel van menswees. Ons is lief vir, ons treur en ons oorleef.
As u medelye weg is
Soms swem u uit die diepte en opwaarts na die oppervlak dat u gevoelloos voel, dat u niks voel nie, u medelye weg is, u vermoë om enige emosie te deel, verdwyn het.
Byvoorbeeld: ek het 'n vrou wat probeer selfmoord het gehelp om na ons ambulans te stap. Haar radelose dogter was by ons, en halfpad van die wandeling af, onverskillig teenoor haar emosionele toestand, draai ek om en vra haar: "Het u nie saam met my dogter dagkamp toe gegaan nie?" Die dogter het na my gekyk asof ek mal was, wat ek destyds vermoed ek was.
Op 'n ander oproep, en ek het 'n vreesbevange vrou gehelp wat pas beroerte gehad het, en ek het gedink: Koel! Klassieke beroerte simptome.
Dit word deernisvermoeidheid genoem - wanneer u "emosionele intelligensie-kwota" tot nul daal.
'N Ander keer het vyf van ons - ek en nog 'n brandweerman, my suster (wat 'n brandweerman-paramedikus in 'n naburige distrik is) en my broer en sy vrou - gesit en koffie drink. Ons het gepraat oor 'n noodlottige fietsongeluk wat pas gebeur het met 'n kennis van my broer, ook 'n ywerige fietsryer.
Wanneer siekte of besering nie vas kan wees nie - en sterf is reg
Leer hoe om te praat oor die einde-van-die lewe Care
Die ander brandweerman en ek het dadelik, tot die verskrikking van my broer en sy vrou, die werktuigkundiges van 'n fietsryer teenoor die treinbotsing bespreek en of dit selfmoord sou wees al dan nie.
My suster, toe ek sien dat ons nie die emosies van my broer en sy vrou raaksien nie, het na ons gewys en gesê: "Medelye-moegheid", en gesê ons moet stilbly.
Te veel slegte oproepe met vrot uitkomste kan mense in die diep kant van die swembad druk.
Na die tragedie voel dit eers asof u deur elke moontlike emosie geslinger word, van hartseer tot woede tot terreur en meer. As dit te veel uitputtend raak, is u gevoelloos, en dit sluit gevoelloosheid in vir die emosies van ander. Dit is asof u nie verstaan ​​waarom ander mense hartseer is, waarom hulle kwaad, gefrustreerd of gelukkig is nie. Jy kry dit net nie.
Vals dit totdat jy dit maak
Toe ek hierdie punt bereik, het ek 'n aanwysing begin neem van diegene rondom my. Al het ek niks gevoel nie, het ek dieselfde gedoen toe ander empatie getoon het.
Deur voor te gee, het ek 'n kundige geword om dit te verval. Ek het dit genoem aan 'n vriend, Mitch Litrofsky, wie se verrassende rabbynse wysheid al meer as 'n paar keer vir my 'n reddingsboei was.
Oor biere het ek aan Mitch erken: 'Dit lyk asof ek nou net deur die bewegings gaan. Dit lyk asof ek nie omgee vir die pasiënte wat ons sien nie. Dit lyk asof ek nie kan omgee nie. "
Mitch glimlag en antwoord: 'Dit is belangrik om deur die werk te gaan. In die Talmoed word die gedagte so uitgedruk, 'Om sonder die beste bedoelings te doen, lei tot die beste bedoelings.' U hou aan om die werk te doen, en uiteindelik sal die omgee weer terugkom. '
My pa het dikwels dieselfde ding op 'n ander manier gesê: 'Fake it until you make it.'
Ek het hul raad geneem. Vir maande na die ongeluk het ek dit byna 'n jaar lank vervals. Die volgende lente het ons 'n hartstilstand gekry.
As die omgee terugkom
Ek het 'n bietjie na ons ambulans aangekom. Die pasiënt was in die vyftig, met onbehandelde diabetes, hoë bloeddruk en 'n geskiedenis van beroertes. Sy vrou kyk verskrik, sy hande oor haar mond, terwyl ons hom van die bank af sleep, sy hemp afskeur, kompressies begin, die defibrillatorblokkies op sy bors plaas en 'n IV op sy arm begin. Sy het die teken van die kruis gemaak toe ons vir hom dwelms gegee het, dan een keer gedefibber, dan twee keer, dan 'n derde keer. Toe die paramedikus uiteindelik sy kop skud, sak sy snikkend op haar knieë in.
Ek was die naaste aan haar. Ek het outomaties by haar gekniel en my hand op haar arm gesit. Sy sit haar kop op my skouer en huil. Ek het niks gesê nie. Daar is niks wat u regtig kan sê nie. Dit is soms die beste om net stil te wees. Tog het ek op daardie oomblik sleg gevoel vir haar. Ek het weer hartseer gevoel.
Wat ek deur dit alles geleer het, is eerstens om dinge te benoem, is noodsaaklik. Nou, na 'n slegte oproep, as ek stadig gly en niks voel nie, kan ek vir myself sê: "Ek het weer medelye." Dit is presies soos om te sê: 'Ek het griep.' Ek weet dat ek 'n rukkie aan die simptome sal ly, maar ek het dit al gehad, en ek weet dit sal verbygaan. Ek weet dat dit nie 'n tekortkoming in my is nie, en dat dit nie permanent is nie.
Vervolgens het ek geleer om die individue wat ek naby is, familie en vriende te vertel wanneer ek dit ervaar. Weereens is dit vir my soos om vir iemand te sê dat u griep het. Dit is om twee redes nuttig. Eerstens help dit ander om te verstaan ​​dat u nie 'n gevoelige ruk is nie. Tweedens help dit om die stigmas oor geestesongesteldhede, selfs die tydelike soort, af te breek.
Uiteindelik het ek geleer dat dit soms goed is om dit te vals totdat u dit maak. Dit is in stryd met die feit dat u moet sê: moenie u outentieke self wees nie. Maar soms, veral na 'n tragiese gebeurtenis, is u letterlik nie in kontak met wie u is nie. Jy dryf in die ruimte. Wanneer dit gebeur, moet u dit vals maak totdat die skok verslyt, totdat u weer voel, totdat u kompas ophou draai, en u alleen kan staan.
© 2020 deur Hersch Wilson. Alle regte voorbehou.
Uittreksel met toestemming van die uitgewer.
Uitgewer: Nuwe Wêreld Biblioteek.
Brandweerman Zen: 'n Veldgids vir floreer in moeilike tye
deur Hersch Wilson
"Wees dapper. Wees vriendelik. Bestry brande. " Dit is die motto van brandbestryders, soos Hersch Wilson, wat hul lewens spandeer om gevaar en lyding na, eerder as weg van, weg te neem. Soos in die Zen-praktyk, word brandbestryders opgelei om ten volle op die oomblik te wees en aan te bied vir elke hartklop, elke lewe op hande. In hierdie unieke versameling ware verhale en praktiese wysheid deel Hersch Wilson die Zen-agtige tegnieke wat mense soos hy in staat stel om op die grond te bly terwyl hulle deur gevaar navigeer, ander vertroos en hul persoonlike reaksie op elke krisis hanteer. Brandweerman Zen is 'n onskatbare gids om elke dag met u beste kalm, veerkragtige en optimistiese self te ontmoet.
Hersch Wilson is 'n dertigjarige veteraan-brandweerman-EMT by die Hondo Brandweer in Santa Fe County, New Mexico. Hy skryf ook 'n maandelikse rubriek oor honde vir die Santa Fe Nuwe Mexikaanse.
Video / aanbieding met Hersch Wilson: Hoe om in moeilike tye te floreer
Die moeilikste daad van dapperheid is dikwels vriendelikheid. Daar is honderd redes om 'n ...
Die besonderse en belangrikste idee wat ons sal help om kalm te bly in 'n noodgeval - of by enige ander ...
Die storie eindig, of is dit?
As ek na die bome in my tuin kyk, sien ek hoe hulle die lewe ten volle uitdruk in hul veranderende seisoene...