Ek het lank gelede 'n man ontmoet. Sy naam was Aldo. Hy was anders as die mans wat ek geken het. In die o� van ander mense was hy alleenlopend, maar in sy eie o� nie: "Rome is my vrou. In haar verlustig ek my elke dag. Maar Kaapstad ... Kaapstad is my minnares - na haar verlang ek elke dag! Tussen hierdie twee liefdes lewe ek."
As jong meisie was ek aangegryp deur sy woorde. Ek kon my destyds vereenselwig met sy liefde vir Kaapstad, maar sy passie vir die stad was terselfdertyd vir my vreemd. En toe, in 1990, ses maande n� my geliefde Mama oorlede is, kom ek na Jerusalem vir die eerste maal. Ek kom van Mama hier afskeid neem. Hoekom hier? Nee, dis 'n ander storie vir 'n ander dag.
Maar ek kom na Jerusalem, want ek hoop om hier iets te vind. Wat, wis ek toe nog nie. Ek het net geweet dat daar vrae in my hart is, 'n onrustige soeke na iets sonder naam en vorm, en om die een of ander rede was ek oortuig dat ek dit hier sou vind. En mettertyd het ek die wysers wat my pad in 'n nuwe rigting sou stuur, hier herken.
In Mei 1967 skryf die Israeliese sangeres Naomi Shemer die lied "Jerusalem van Goud" en dit vind summier aanklank by die algemene bevolking. 'n Paar maande later, n� die bevryding van die Ou Stad tydens die Sesdaagse Oorlog, begin soldate dit spontaan te sing toe hulle n� baie geslagte die eerstes is om voor die Klaagmuur te staan:
So word dit spontaan die land se tweede volkslied - veel bestrede soos wel ook die eerste landslied. Maar ongeag wat die slim mense en politici s�, die mense op straat sing dit met trane in hul o�. Want ongeag die politiek van hierdie stad, bly sy die middelpunt van Joodse verlange en die simbool vir nasionale identiteit oor die afgelope twee en 'n half duisend jaar heen.
Vandag sit en skryf ek hier in Jerusalem in my geliefkoosde koffiewinkeltjie in Koning George-straat. Die stad is op high alert, wat kortom beteken dat hulle weet �rens loop daar 'n selfmoord-bomaanvaller rond, maar nie waar nie. My bus moes reeds omdraai vanwe� 'n verdagte voorwerp en ons moes verder te voet met 'n omweg stap.
Hoekom klim ek nie op die eerste bus huis toe nie? Die vraag kom eers by my op as ek aan hierdie nuusbrief begin skryf. Ek het dit nie eers oorweeg nie, want hierdie stad is vir my soos 'n minnares en mens los nie sommer jou geliefde nie. Dis in hierdie stad waar ek Aldo se woorde leer verstaan het - dat mens 'n plek lief kan kry soos 'n minnares. Dis na hierdie stad wat ek gevlug het toe ek besef het dat my huwelik ten einde loop. Dis hier waar ek my hart kom skoon huil het n� 'n mislukte verhouding. Dis hier waar ek Judy ontmoet het en die pad na geluk herontdek het. En nou is dit na haar, Jerusalem, wat ek vlug as die kleindorpie-mentaliteit van my tuisdorp dreig om my te verswelg.
Tog wil ek nie saam met haar woon nie. As ek in die sinagoge aanbid, wil ek nie die kerkklokke hoor lui en die muezzin uit die moskee hoor roep bo die alewige geskree van sirenes nie. Ek wil nie dra aan die gewig van soveel geskiedenis en begeerte nie. Ek wil nie verplig voel om verantwoording te doen vir haar godsdienswaansin nie.