Die idee dat mens vrywillig teen ’n steil heuwel afhol en jouself die lug inwerp met net ’n lapvlerk om jou bo te hou, het my maag laat draai. Maar ek kon nie teenoor my dogter of gryse moeder erken ek is vrek bang nie!
Vir haar was dit ’n wonderlikheid dat sy haar wêreld op so ’n manier uit die lug kon beskou: Sy het haar as jong bruid in die omgewing kom vestig en het die geografie net padlangs ervaar.
As mens die lanseerdery sit en dophou van die grond af, lyk die landslag nogal moeilik. Die ouens kom sit redelik vinnig op ’n klein stukkie gras tussen hoë bome.
Hy beheer die vlerk se spoed sekuur en ons land sag en netjies op ons voete. Hy trek sy vlerk grond toe en help gespes losmaak.
Vertoef mens ’n wyle daarbo op die bult, vind mens jouself amper in ’n parallelle heelal. Doer onder is die N2 waarop jy gewoonlik rondzoem. Vandag is dit irrelevant want die son bak op jou vel, jy ruik bloekomblare en die wind waai deur jou hare. Om jou is dit hemel-, see- en rivierblou. Vlerkswewers wapper soos helder vlinders om die lanseerbult.
Hou mens die proses dop, besef jy daar is ’n orde en tydsaamheid aan alles wat gebeur: vlerk op die grond, toue reguit, helm op, gespes vas, veiligheidsroetine, vlerk op, draffie... vlieg.
Helpers ontspan en kom gesels met die wagtende passasiers. Deurentyd met die oog in die lug om reg te staan vir die landing – vir die passasier ’n ewigheid of ’n asemteug van 20 minute later.
Die avontuur eindig gewoonlik met breë glimlagge en opgewonde gebare. ’n Ervaring wat jy in jou hart bewaar om later in jou gedagtes en deur jou foto’s te herleef.