Wat van Danie Craven so ŉ besondere mens gemaak het, was dat hy in alle aspekte van rugby ŉ belangrike en besondere bydrae gelewer het. Eers as ŉ Springbokspeler wat ŉ uitstaande skrumskakel was. Sy sukses as speler is ongelukkig kortgeknip met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog. In 1949 het hy afrigter van die Springbokspan geword, die posisie vir sewe jaar beklee en ongekende sukses behaal. Wie sal dan ooit kan vergeet dat Danie Craven die afrigter was toe die Springbokke in 1949 die All Blacks ná hulle toer in Suid-Afrika met die kous oor die kop huis toe gestuur het sonder ŉ enkele oorwinning? Hy het ook as rugby-administrateur ŉ ongekende bydrae gelewer en was president van die Suid-Afrikaanse Rugbyraad van 1956 tot sy dood in 1993. Daarby was hy ook die voorsitter van die Internasionale Rugbyraad in 1962, 1973 en 1979. Sy naam word tot vandag toe gekoppel aan die Cravenweek, ŉ jaarlikse rugbytoernooi vir skoolseuns in Suid-Afrika waarin jong spelers die geleentheid kry om hulle rugbytalent ten toon te stel.
Een van die sportverslaggewers wat ŉ lang pad saam met dr. Craven geloop het, is Gerhard Burger. Gerhard lag en sê ŉ mens het gou geleer dat jy nie Dok Craven se tyd moes mors nie. Met sy kenmerkende bry sou hy jou sonder meer die kop behoorlik was indien jy probeer vis het vir feite. Tog was hy altyd bereid om stories vroegoggend te deel, gereed vir die middagkoerant. As jy dit sou waag om hom nié die oggend te bel nie, en daar breek ŉ lekker storie daardie dag, was jy behoorlik in die moeilikheid, sê Gerhard. Hy onthou ook hoe Dok Craven altyd wanneer daar ŉ perskonferensie op die lughawe was ná een van sy oorsese besoeke, gevra het vir ŉ blikkie Fanta Grape.
Herman le Roux, wat meer as 40 jaar lank as sportskrywer vir verskeie publikasies gewerk het, het ook ŉ lang en interessante pad saam met Dok Craven geloop. Hy was op verskeie van die oorsese toere waar Dok Craven saamgetoer het. Hy lag en sê gelukkig het Dok Craven later toe hy eenmaal in Londen gekom het, vir Tom van Vollenhoven vir ŉ ete genooi om te wys dat hy nie meer só kwaad is vir hom nie.
“ŉ Storie wat my helder bybly, het gebeur tydens die Springbokke se 1965-toer na Nieu-Seeland. Terwyl die Springbokke daar getoer het, het min. HF Verwoerd sy uitlating gemaak dat die All Blacks nie welkom sal wees indien daar Maori’s in die span is nie. Dit het geweldige reaksie by die oorsese pers uitgelok. Almal wou met hom praat om te hoor wat sy siening van die saak is en het gebel na die hotel waar ons tuisgegaan het. Ek was die dag in die voorportaal toe Dok met die trappe afgestap kom. ‘Kom saam met my,’ het hy gesê en ons is toe daar weg na ŉ Turkse stoombad om van die lastige joernaliste ontslae te raak. Hy het gedink hy gaan daar in die stoom onsigbaar wees, maar selfs daar tussen die stoomdampe het mense hom nog genader vir kommentaar,” sê Herman.
Hy het egter die grootste agting vir Dok Craven gehad en ná laasgenoemde se dood het hy in ŉ huldeblyk gesê om ŉ vriend te wees van Dok Craven, en vir meer as 40 jaar gereeld met hom kontak te kon maak om sy rugbystories te skryf, troon uit bo al die ander loopbaanhoogtepunte.