“Ek het ‘n droom gedroom laasnag” is die woorde van ‘n Deense volkslied. Dit is in runeskrif aangeteken in die Codex Runicus – ‘n transkripsie van die Skåne – ‘n wet wat rondom 1300 geskryf is. En met die beloning van R10 000 vir die wengedig, asook ’n betaling van R300 vir elke gedig wat op die webwerf verskyn, is dit lonend vir die digter. ’n Mens lees dikwels met nostalgie hoe sommige gevestigde digters se digloopbane dekades gelede begin het ná die instuur van ’n gedig na tydskrifte soos Rooi Rose of Huisgenoot. Die jongste seun is ook net gehoorsaam in die sin dat hy doen wat die kat hom beveel. Die kat self lieg en bedrieg van begin tot end. Die digter kyk wyer as die persoonlike geskiedenis en beeld ook die lot van ander misdeeldes in die tradisioneel verdeelde Suid-Afrikaanse samelewing uit, byvoorbeeld in “Surplus” (p.77). Die digter kyk fyn en raak die kwessie van die magteloosheid van die werklose man aan: “’n man sonder werk / is ’n arend sonder vlerk”, ’n beeld wat, ten spyte daarvan dat dit nie soseer vernuwend is nie, tog sekuur is in die blootlegging van ’n brandende sosiale kwessie. Hier herinner Du Plessis aan Karin Brynard wat in Onse Vaders (2012) – volgens Kerneels Breytenbach (2012)“die beste betrokke roman in Afrikaans sedert John Miles se Kroniek uit die doofpot ” – via die karakter van Maaike die magteloosheid van mans as gevolg van die apartheidserfenis as een van die kernprobleme van die Suid-Afrikaanse samelewing blootlê (“Die wond van armoe … eeuen se geweld.