Die geheim van Zen is net twee woorde:
nie altyd so nie.
Dit verg 'n bietjie opleiding om die volledige vertrouding van vertroosting te vergelyk. Maar inderdaad, "niks om vas te hou nie" is die wortel van geluk. Daar is 'n gevoel van vryheid wanneer ons aanvaar dat ons nie in beheer is nie. Om ons onsself te rig op wat ons graag wil voorkom, maak ons ​​hindernisse en skilde deurlaatbaar.
Dit kan lei tot 'n nie-weet-wat-om-te-doen soort gevoel, 'n gevoel van tussenbeide gevang. Aan die een kant is ons heeltemal dapper om troos te soek uit wat ons kan eet, drink, rook of koppel. Ons is ook vol van oortuigings, idees en "isms" van alle soorte. Maar aan die ander kant wens ons dit was waar dat buitengewone troos blywende geluk kon bring.
Hierdie tussen-staat is waar die vegter baie tyd spandeer. Ons wil enigiets gee om die vertroosting te kry wat ons gebruik het om 'n pizza te eet of 'n video te kyk. Alhoewel hierdie dinge aangenaam kan wees, het ons gesien dat die eet van 'n pizza of 'n video kyk, 'n swak wedstryd is vir ons lyding. Ons sien dit veral as dinge uitmekaar val. As ons net geleer het dat ons kanker het, eet ons nie veel om 'n pizza te eet nie. As iemand wat ons liefhet net gesterf het of uitgestap het, voel die buitenste plekke wat ons gaan vir troos, swak en efemêr.
Jaag na plesier en hardloop uit pyn
Ons word vertel van die pyn van jaag na plesier en die nutteloosheid van pyn. Ons hoor ook oor die vreugde van ontwaking, om ons onderling verband te hou, om die openheid van ons harte en gedagtes te vertrou. Maar ons word nie soveel vertel van hierdie toestand van tussenbeide nie, ons kan nie meer ons ou gerief van buite af kry nie, maar nog nie in 'n voortdurende sin van ewewig en warmte woon nie.
Angs, hartseer en tederheid merk die tussen-staat. Dis die soort plek wat ons gewoonlik wil vermy. Die uitdaging is om in die middel te bly eerder as om in stryd en klagtes te koop. Die uitdaging is om dit te laat versag eerder as om ons meer rigied en bang te maak. Om intiem te word met die toevallige gevoel om in die middel van nêrens te wees, maak net ons harte sagter. Wanneer ons dapper genoeg is om in die middel te bly, ontstaan ​​medelye spontaan. Deur nie te weet nie, hoop nie om te weet nie en nie optree soos ons weet wat gebeur nie, begin ons toegang tot ons innerlike krag.
Tog lyk dit redelik om 'n soort verligting te soek. As ons die situasie reg of verkeerd kan maak, as ons dit op enige manier kan vasmaak, dan is ons op bekende grond. Maar iets het ons gewone patrone geskud en dikwels werk hulle nie meer nie. Verblyf met vlugtige energie word geleidelik meer gemaklik as om dit uit te druk of te onderdruk. Hierdie oop tenderplek word bodhichitta genoem. Om daaraan te bly is wat genees. Dit laat ons toe om van ons selfbelang te laat gaan. Dit is hoe die vegter leer om lief te hê.
Opleiding om ons hart oop te hou
Dit is presies hoe ons oefen elke keer as ons in meditasie sit. Ons sien wat kom op, erken dit met vriendelikheid en laat los. Gedagtes en emosies styg en val. Sommige is meer oortuigend as ander. Gewoonlik is ons so ongemaklik met die geknipte gevoel dat ons enigiets sal doen om dit weg te laat gaan. In plaas daarvan moedig ons onsself aan om by ons geroerte energie te bly deur terug te keer na die asem. Dit is die basiese opleiding wat ons nodig het om net vorentoe te bly, om net ons hart oop te hou.
Woon in die tussen-staat vereis dat leer die paradoks bevat van iets wat reg en verkeerd is, van iemand wat sterk en liefdevol is en ook kwaad, opdringend en stewig is. In die pynlike oomblik wanneer ons nie aan ons eie standaarde voldoen nie, veroordeel ons onsself of werklik die paradoks van menswees te waardeer? Kan ons onsself vergewe en in kontak bly met ons goeie en sagte hart? Wanneer iemand ons knoppies druk, stel ons uit om die persoon verkeerd te maak? Of onderdruk ons ​​ons reaksie met "Ek moet lief wees. Hoe kan ek hierdie negatiewe gedagte hou?" Ons praktyk is om met die ongerustheid te bly en nie in 'n oogpunt te stol nie. Ons kan mediteer, of net na die oop lug kyk - enigiets wat ons aanmoedig om op die randjie te bly en nie in 'n oogpunt te stol nie.
Wanneer ons onsself en ongesteldheid bevind, wanneer ons in 'n geskil is, wanneer die dokter sê dat ons toetse nodig het om te sien wat verkeerd is, sal ons vind dat ons wil blameer om ons kant te hou . Ons voel ons moet 'n oplossing hê. Ons wil ons bekende siening hou. Vir die kryger, "reg" is so ekstreem 'n siening as 'verkeerd'. Hulle sluit albei ons aangebore wysheid. Ons staan ​​by die kruispad en weet nie watter pad om te gaan nie. Die kruispad is 'n belangrike plek in die opleiding van 'n vegter. Dis waar ons soliede sienings begin oplos.
Om die paradoks te hou, is nie iets wat enigeen van ons skielik sal kan doen nie. Daarom word ons aangemoedig om ons hele lewens op te lei met onsekerheid, dubbelsinnigheid, onveiligheid. Om in die middel te bly berei ons voor om die onbekende sonder vrees te ontmoet; dit berei ons voor om beide ons lewe en ons dood in die gesig te staar. Die tussen-staat - waar die kryger oomblik vir oomblik die homself leer om los te laat gaan - is die perfekte oefenveld. Dit maak regtig nie saak of ons daaroor depressief voel of geïnspireer voel nie. Daar is absoluut geen manier om dit reg te doen nie. Daarom is medelye saam met moed noodsaaklik: hulle gee ons die hulpbronne om waar te wees oor waar ons is, maar terselfdertyd om te weet dat ons altyd in oorgang is, dat die enigste tyd nou is en dat die toekoms is heeltemal onvoorspelbaar en oop.
Soos ons voortgaan om op te lei, ontwikkel ons verder as die klein my wat voortdurend streke soek na troos. Ons ontdek geleidelik dat ons groot genoeg is om iets te hou wat nie leuen of waarheid is nie, nie suiwer of onrein nie, nie sleg of goed nie. Maar eers moet ons die rykdom van die grondlose staat waardeer en daar inbly.
Dit is belangrik om te hoor van hierdie tussen-staat. Anders dink ons ​​die vegter se reis is een of ander manier; óf ons is almal vasgevang of ons is gratis. Die feit is dat ons 'n lang tyd in die middel spandeer. Hierdie sappige plek is 'n vrugbare plek om te wees. Om hier heeltemal te rus - wat die helderheid van die huidige oomblik beleef - word verlossing genoem.
THy plekke wat jou skrik: 'N Gids tot vreesloosheid in moeilike tye
deur Pema Chodron.
Ons kan altyd kies hoe ons op die omstandighede van ons lewe reageer. Ons kan toelaat dat hulle ons verhard en al hoe meer beroerd en bang maak, of ons kan laat ons sagter word en toelaat dat ons inherente menslike vriendelikheid deurskyn. Hier bied Pema Chödrön noodsaaklike instrumente vir die hantering van die vele probleme wat die lewe in die weg ruim, en leer hoe om ons basiese menslike goedheid op te wek en diep met ander in verbinding te tree - om onsself en alles rondom ons te aanvaar met foute en onvolmaakthede. Sy wys die krag wat daaruit voortvloei uit om op die oomblik in kontak te bly met wat in ons lewens aangaan en help ons om die maniere waarop ons ego's veroorsaak dat ons die lewe kan weerstaan ​​soos dit is, ontmasker. As ons na die plekke gaan wat ons bang maak, stel Pema voor, sal ons moontlik die grenslose lewe vind waaroor ons nog altyd gedroom het.
PEMA CHODRON is 'n Amerikaanse Boeddhistiese non en een van die voorste studente van Chogyam Trungpa, die bekende Tibetaanse meditasie meester. Sy is die skrywer van Die wysheid van No Escape, Begin waar jy is, en die beste verkoop Wanneer Things Fall Apart. Sy is die inwonende onderwyser by Gampo Abbey, Kaap Breton, Nova Scotia, Kanada, die eerste Tibetaanse klooster vir Westerlinge.
Video / onderhoud met Pema Chodron: SuperSoul Sunday | Oprah Winfrey Network
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Mindfulness > Hoe om soliede uitsigte op te los en verder as die Klein Meie te ontwikkel