James Greenwood - Geskiedenis Podcasts - 2022
James Greenwood, die tweede seun in die gesin van elf kinders van James Caer Greenwood en sy vrou, Mary Ann, née Fish, is in 1831 in Londen gebore. Nadat hy die skool verlaat het, het hy as komponis geleer. Later is hy as graveerder werksaam.
Op 21 Desember 1851 trou Greenwood met Eliza Hayson (1824–1917), 'n kleremaker. Hulle het minstens drie seuns en vyf dogters gehad. Sy broer, Frederick Greenwood, was 'n joernalis en saam skryf hulle 'n roman, Under a Cloud (1860). Daarna is verskeie avontuurboeke vir seuns gevolg. Hy het ook verskeie verhale in gepubliseer Beeton's Boy's Own Magazine. Een van hierdie verhale, King Lion, is later deur Rudyard Kipling as 'n invloed beskou. Sy boeke en verhale is dikwels geïllustreer deur die kunstenaar, Ernest Griset.
Frederick Greenwood word uiteindelik redakteur van die Pall Mall Gazette. Hy het James in diens geneem om verskeie artikels vir die koerant te skryf. Sy biograaf, Alannah Tomkins, wys daarop: "Laat in 1865 het Frederick hom opdrag gegee om 'n nag in die toevallige saal van 'n Londense werkhuis te oornag. Hy was na bewering huiwerig, maar het ingestem tot die werk toe hy 'n fooi van £ 30 of £ 40 vooruitbetaling en verdere betaling indien die gevolglike artikels 'n beduidende impak op die Pall Mall Gazette se sirkulasie gehad het. Saam met 'n vriend genaamd Bittlestone, 'n aandelemakelaar, het hy in Januarie 1866 vir 'n nag in Lambeth se werkhuis ingegaan. die toevallige saal, waarin rondlopers gehuisves het, wat 'n nagskuiling soek. Hulle het veertien uur in die werkshuis gebly en die volgende oggend na vore gekom om deur Frederick se koets afgehaal te word. "
Greenwood het geskryf: "Geen taal waarmee ek kennis maak, is in staat om 'n voldoende beeld te gee van die skouspel wat ek toe teëgekom het nie. Stel jou voor dat 'n ruimte van ongeveer 30ft. By 30ft. Aan drie kante omhul is deur 'n slordige witgekalkte muur en bedek met naakte teëls wat gevul was met die klam en vuiligheid wat binne -in gestrek het. Wat die vierde kant van die skuur betref, was dit ingebed vir (sê) 'n derde van sy breedte; die oorblywende ruimte is opgehang met dun seil, waarin 'n gaping van 2 voet was wyd aan die bokant, verbreding tot ten minste 4 voet aan die onderkant. Hierdie veels te lugige skuur was met klip geplavei, die vlae so dik bedek met vuilheid dat ek dit eers as 'n vloer van natuurlike aarde beskou het. "
Hy het bygevoeg: "Die beddens is naby aan mekaar geplaas, en elke insittende is voorsien van 'n mat soos ek wat ek oor my skouers wou knuffel. In min gevalle het twee here beddens en matte ingekap en saam geslaap. In een geval, om nou verder genoem te word, het vier here so saamgekap: Baie van my mede -toevalliges was wakker - ander slaap of maak asof hulle slaap; en skokkend soos die wakkeres om na te kyk, was hulle baie aangenaam in vergelyking met die slapers. Om hierdie rede het die geoefende en goed deurwinterde toevallig 'n eienaardige manier om homself in die bed te sit.Hy rol homself in sy mat, steek homself in, kop en voete, sodat hy heeltemal omhul is; en lê heeltemal stil op sy palet lyk hy presies soos 'n lyk bedek vanweë die gruwel daarvan. spoorwegongeluk; hierdie aaklige figure wag op die lykskouer. Vanuit morele oogpunt was die wakkeres egter nog vreesliker. Gedwars, vuil, boosaardig, hurk hulle in hul beddens en rook vuil pype, sing stukke aaklige liedjies en maak grappe wat so onwelvoeglik is dat dit absoluut afgryslik is. Agt of tien het dit so geniet - die meerderheid met die tjekhemp aan en die fronsige mat om hul bene; maar twee of drie het glad nie hemde gedra nie, wat kaal na die middel gehurk het, hul liggame heeltemal blootgestel in die lig van die enkele opvallende gasstraal wat hoog teen die muur vasgemaak was. "
Die artikels oor die werkhuis verskyn in drie opeenvolgende uitgawes van die Pall Mall Gazette. Volgens Alannah Tomkins "het Greenwood se onthullings van slapeloosheid, verwaarlosing en agteruitgang en wanadministrasie deur die werkhuisowerhede, tesame met die skok van sy en sy metgesel se persoonlike ervarings (ondergedompel in die vuil badwater en die deel van 'n bed met armes) 'n sensasie veroorsaak . " Die artikels is volledig herdruk Die tye, en hulle is later in die jaar as 'n pamflet uitgereik. Daar is aangevoer dat Greenwood die eerste joernalis was wat die pioniertegniek gebruik het om tydelik die kleredrag en omstandighede van ander aan te neem en daarom 'n model vir opvolgers soos Jack London, Mary Higgs en George Orwell was.
Simpatiek vir die lot van die werkersklas, het Greenwood verskeie artikels geskryf wat die probleme van swak huisvesting en openbare heid vir die koerant beklemtoon. Sy ondersoek na armoede verskyn ook in die boeke, Unsentimental Journeys, of, Byways of Modern Babylon (1867) en Seven Curses of London (1869). Greenwood het idees ontwikkel wat daartoe gelei het dat hy probeer onderskei het tussen verdienstelike en onverdiende armes. Hy het ook emigrasie na die kolonies voorgestel as 'n middel vir armoede. Gedurende hierdie tydperk is Greenwood beskryf as "'n kort, vierkantige, humeurige man, geklee in 'n lang swart jas en swart das-die snit van 'n krotbuurt-sendeling".
In 1871 het Greenwood in opdrag van Michael Bass die werksomstandighede in die spoorwegbedryf ondersoek. Die artikels verskyn in die Daily Telegraph en onthul die toestande wat spoorwegwerkers ondergaan het. As gevolg hiervan het Bass gehelp om die stigting van die Associated Society of Railway Servants Union te finansier. Hy het ook ruim steun verleen aan die weeshuis van die Railways Servants in Derby. Vir 'n rukkie word Greenwood die redakteur van 'n nuwe tydskrif, die Railway Service Gazette.
Greenwood het in 1874 groot opspraak geskep deur 'n artikel vir die Daily Telegraph oor die bywoning van 'n geveg in Hanley, Staffordshire, waar 'n man 'n hond beveg het. Die verslag wek openbare woede en die Royal Society for the Prevention of Cruelty to Animals het probeer om die organiseerders van die geveg op te spoor. Greenwood kon egter nie meer besonderhede verstrek om sy verhaal te ondersteun nie.
In 1883 publiseer hy Odd People in Odd Places. Hy verklaar in die voorwoord dat die boek penportrette bevat van die "huise, spookplekke en gewoontes van sommige van die laer grade van die groot gemeenskap" van Londen. Greenwood het later by filantropie betrokke geraak en twee fondse vir kinders gestig om uitstappies na die platteland te bied en kersfees te voorsien. Greenwood het ook 'n boeke oor sy ervarings as waarnemer in die Londense polisiehowe gepubliseer. Sy laaste boek, wat in 1905 gepubliseer is, bevat onderhoude met die gevangenes van waansinnige asale.
James Greenwood het dit moeilik gevind om werk te vind in die laaste 30 jaar van sy lewe en het die soort armoede verduur wat hy in sy vroeëre geskrifte beskryf het. Hy sterf in die huis van sy dogter in Catford op 11 Augustus 1927, op die ouderdom van ses en negentig.
Om 9 uur die aand van Maandag, 8 Januarie, sou 'n netjiese en onpretensieuse koets gesien kon word wat versigtig van die Kennington -pad af in Princesweg, Lambeth, draai. Toe hy by 'n openbare huis kom wat 'n bietjie van die straat af terugtrek, trek hy op; maar nie so naby dat die ligte op die wa se deur moet val nie; nie so ver as om die gemoed van iemand te ontstel wat besluit het om hom voor te stel dat hy opgehou het om bier te drink voordat hy die kinders by 'n jeugpartytjie gaan roep het nie. Hy het nie afgeklim nie, en niemand het op die gewone manier afgekom nie; maar elke skerp waarnemer wat toevallig na sy intelligente voorkoms gekyk het, het moontlik 'n vuil blik op die verkeerde deur gesien - dit wil sê na die deur van die wa wat in die donker en modderige pad uitloop. Uit die deur kom 'n slinkse en onstuimige figuur, met elke teken van ywerigheid. Hy was geklee in wat vroeër 'n snuifbruin jas was, maar wat tot die kleur bakstene onvolmaak gebak het. Dit was nie streng 'n vetterige jas nie, alhoewel dit sy boeie verloor het - 'n rouw wat die arms van die draer verplig het om twee lang, onelegante duim deur die moue te steek. Die jas was te klein en moes slegs met 'n tou oor die bors ontmoet word. Hierdie ellendige kledingstuk word oorweldig deur 'n "voël-oog" sakdoek van katoen, gespot oor die keel-hangman-mode: bowenal was 'n gehawende hoed met 'n oplosbare rand. Tussen die halsdoek en die onderste rand van die hoed verskyn 'n deel van 'n gesig, ongeskeer en nie nougeset nie. Die man se hande is in sy sakke gedompel, en hy skuifel haastig saam in stewels wat die stewels van 'n rondloper is wat onverskillig tot mistige maniere is.
Hierdie geheimsinnige figuur was dié van die huidige skrywer. Hy was op pad na die werkplek van Lambeth, om daar deur die werklike ervaring te leer hoe toevallige armoeders ingevoer en gevoed word, en hoe die 'toevallige' is, en hoe die portier wat hom toelaat, en die meester wat oor hom heers; en hoe die nag verbygaan met die uitgeworpenes wat ons almal op koue en reënerige nagte by werksdeure sien saamdrom het. Baie is oor die onderwerp - namens die armes - namens die amptenare gesê; maar niks deur iemand wat, sonder enige motief om die waarheid te leer en bekend te maak, die eksperiment gewaag het om 'n nag in 'n werkhuis deur te bring en te probeer wat dit eintlik is om 'n toevallige mens te wees.
Die dag was winderig en koud - die nag was koud; en daarom het ek ten volle verwag om my ervarings te begin onder 'n tiental vieslike ellendes wat oor die trappe hurk en wag vir toelating. Maar my enigste metgesel by die deur was 'n ordentlik geklede vrou, wat hulle, soos ek later agtergekom het, geweier het om toe te gee totdat sy herstel het van 'n bedwelming waaruit sy die ongeluk gehad het om steeds te ly. Ek lig die groot klopper en klop; die deur is dadelik oopgemaak, en ek het ingegaan. Net binne, sit 'n gemaklike klerk by 'n gemaklike lessenaar, grootboek voor hom. Die ruim hael in elke opsig was so gemaklik soos netheid, goeie matte en baie gasligte.
Geen taal waarmee ek kennis dra, is in staat om 'n voldoende idee te gee van die skouspel wat ek toe teëgekom het nie. Hierdie veels te lugtige skuur was met klip geplavei, die vlae so bedek met vuilheid dat ek dit eers as 'n vloer van natuurlike aarde beskou het. Van die een kant van my slaapkamer na die ander, in drie rye, was daar sekere yster 'krukke', waarvan ek later die gebruik geleer het, met hul baie arms in verskillende houdings, terwyl die verstyfde arms van mans op 'n slagveld is. My bedmaats lê tussen die krukies, versprei oor die vlagstene in 'n dubbele ry, op smal sakke skaars gevul met hooi. In een oogopslag het my afgryse visie 30 van hulle ingeneem - dertig mans en seuns wat op vlak palette gestrek het, maar slegs ses sentimeter gemaklike hooi tussen hulle en die klipperige vloer. Daardie beddens is naby mekaar neergelê, en elke insittende het 'n mat soos dit wat ek oor my skouers wou druk. Dit was soos die gevolg van 'n spoorwegongeluk; hierdie aaklige figure wag op die lykskouer.
Vanuit morele oogpunt was die wakkeres egter nog vreesliker. Agt of tien het dit so geniet - die meerderheid met die tjekhemp aan en die fronsige mat om hul bene; maar twee of drie het glad nie hemde aangehad nie, kaal tot op die middel gehurk, hul liggame heeltemal blootgestel in die lig van die enkele opvallende gasstraal wat hoog teen die muur vasgemaak is.
My ingang het baie min aandag getrek. Daar was 'n perdemmer, drie dele vol water, by 'n paal in die middel van die skuur, met 'n blikkie pot daarby. Een van die naakte ruffiane het my as 'ou maat' aangespreek en my gesmeek om 'vir hom 'n swig te gee', want hy was 'amper 'n garspin'. So 'n aantrekkingskrag kon natuurlik geen 'ou maat' weerstaan ​​nie, en ek het vir hom 'n pot vol water gegee. Hy het homself dankbaar getoon vir die aandag. 'Ek sou daar lê as ek jy was,' sê hy en wys na die linkerkant van die skuur; "dit is meer uit die wind as wat hierdie ander kant is." Ek het die goedhartige raad gevolg en (teen hierdie tyd wat ek van koue ril) oor die klippe gestap waar die beddens of strooisakke opgehoop is, en een van hulle na die plek gesleep wat my kameraad voorgestel het. Maar ek het nie meer 'n idee van hoe om dit te reël as om 'n appelpoeding te maak nie, en 'n klein ontdekking het my verleentheid vererger. In die middel van die bed wat ek gekies het, was 'n bloedvlek groter as 'n man se hand! Ek het nie geweet wat om nou te doen nie. Dit was onmoontlik om op so 'n gruwelike ding te lê; maar om die bed terug te dra en dit vir 'n ander te verruil, kan 'n mate van vasberadenheid weerspreek teenoor die gevoelens van my mede -bewoners en moontlik die vermoede wek dat ek nie was wat ek gelyk het nie.
Greenwood, James, Sr. (1878 en ndash1949)
James Greenwood, Sr., neuropsigiater, is gebore in Seguin, Texas, op 18 April 1878, die seun van regter James en Corinna (Henderson) Greenwood. Hy het privaatskole en die John H. Bishop Academy for Young Men in Seguin bygewoon. In 1901 ontvang hy sy doktorsgraad aan die University of Texas Medical Branch in Galveston. Greenwood was van 1902 tot 1906 in die personeel van die San Antonio -staatshospitaal vir geestesiektes toe hy in die privaat praktyk in Seguin gaan. In 1908 keer hy terug na UTMB as instrukteur in kindergeneeskunde, kliniese medisyne en fisiese diagnose. Hy verlaat Galveston in 1912 om die Greenwood Sanitarium te vestig vir die behandeling van neuropsigiatriese siektes in Houston. Hy het sy praktyk daar voortgesit tot met sy aftrede in 1947. Van 1943 tot 1947 was hy ook professor in neuropsigiatrie aan die Baylor University College of Medicine.
Greenwood was 'n charterlid en eerste president van die Texas Neuropsychiatric Association en president van die Harris County Medical Society (1926). Hy was vise -president van die Texas State Medical Association (1926–27), sekretaris van die afdeling vir geestes- en senuweesiektes en mediese regsgeleerdheid (1910), en sekretaris van die afdeling vir staatsgeneeskunde en openbare higiëne (1918). Hy was agtereenvolgens lid van die mediese verenigings van Bexar, Guadalupe, Galveston en Harris County, sowel as die American Psychiatric Association en die Southern Psychiatric Association. Hy het 'n aantal artikels oor neurologie en psigiatrie geskryf. Hy het die Museum of Fine Arts, Houston, geborg en 'n patent op 'n ewigdurende kalender verwerf wat op dieselfde beginsel as 'n differensiële uitrusting ontwerp is.
Greenwood trou op 24 September 1906 met Ella Harris. Hulle het drie seuns en twee dogters. Hy sterf by sy huis op 22 Augustus 1949 aan serebrale arteriosklerose. Hy was 'n Episcopalian, 'n messelaar en lid van die Houston Chamber of Commerce, die Rotary Club en die River Oaks Country Club.
Verwysingsgids, Houston Academy of Medicine-Texas Medical Center Library, Harris County Medical Archive. Texas State Journal of Medicine, Oktober 1949.
[Portret van James Greenwood]
Portret van James Greenwood, glimlaggend en met pak en das aan.
1 foto: b & amp; 9 x 8 cm.
Hierdie foto is deel van die versameling getiteld: Rescuing Texas History, 2015 en is verskaf deur die Moody Medical Library, UT aan The Portal to Texas History, 'n digitale bewaarplek wat deur die UNT Libraries aangebied word. Dit is 12 keer bekyk. Meer inligting oor hierdie foto kan hieronder besigtig word.
Die Moody Mediese Biblioteek bied 'n plek vir mediese studente en fakulteite van UTMB om hul studie van medisyne te bevorder. Die biblioteek bevat 'een van die wêreld se grootste historiese versamelings boeke en manuskripte in die geskiedenis van medisyne' in die Truman G. Blocker, Jr. History of Medicine Collections.
Greenwood -geskiedenis, familiewapen en -wapens
Die van Greenwood is 'n naam van antieke Angelsaksiese oorsprong en is afkomstig van die ou Engelse woorde wat 'groen' en 'hout' beteken. Die eerste familie wat hierdie naam dra, was ongetwyfeld in of naby 'n digte woud of 'wie se woonplek was' die merrie green -hout. ' & quot 
Vroeë oorsprong van die Greenwood -familie
Die van Greenwood is die eerste keer gevind in Yorkshire, waar die naam 'n bekende Yorkshire-naam is. Natuurlik kan ander plekke aanleiding gee tot die van. Maar dit is absoluut seker dat 'n klein plekkie tussen Huddersfield en Slaithwaite geboorte gegee het aan die Greenwoods, wat so wonderlik in die graafskap getref het. & Quot 
Soos 'n mens kan verwag, bevat die Yorkshire Poll Tax Rolls van 1379, Johannes de Grenewode et Agnes uxor ejus, ffarmour de Graunge in Huddersfield Johanna de Grenewoode en Ricardus de Grenewode. 
Die Greenward -variant is interessant. In hierdie geval beteken die naam letterlik 'houer van die dorp groen' uit die Ou -Engelse woord & quotweard & quot; en die eerste rekord van die familie was Adam Grenewerde wat in die Hundredorum Rolls van 1276 in Yorkshire gelys is. Dieselfde rolle bevat ook John de Grenewode en het destyds ook grond in Yorkshire gehou. 
Vroeë geskiedenis van die Greenwood -familie
Hierdie webwerf toon slegs 'n klein uittreksel van ons Greenwood -navorsing. Nog 143 woorde (10 reëls teks) wat die jare 1275, 1593, 1593, 1592, 1609, 1558, 1561, 1737 en 1711 dek, word, waar moontlik, in al ons PDF Extended History -produkte en gedrukte produkte ingesluit onder die onderwerp Early Greenwood History.
Spellingvariasies van hierdie familienaam sluit in: Greenwood, Greenwoode, Greanwood, Greenewood, Grunewood, Greenwude, Greenewude, Greenwud en vele meer.
Vroeë bekendes van die Greenwood -familie (voor 1700)
Bekende familielede sluit in John Greenwood (oorlede 1593), 'n Engelse predikant en godsdienstige hervormer, wat in 1593 tereggestel is. & Quot Op 5 Desember 1592 is Greenwood en Johnson kort na middernag in die huis van Edward Boys in Fleet Street gearresteer en na die toonbank in Woodstraat, Cheapside, en die oggend het die aartsbiskop Greenwood weer aan die vloot toegewy. Op 11 en 20 Maart is Greenwood ondersoek en erken hy het die outeurskap van sy boeke erken (Egerton Papers, pp. 171, 176). Op 21 Maart is Greenwood en Barrow aangekla, en twee dae later het sir.
Nog 93 woorde (7 reëls teks) is, waar moontlik, onder die onderwerp Early Greenwood Notables opgeneem in al ons PDF -uitgebreide geskiedenisprodukte en gedrukte produkte.
Greenwood migrasie +
Greenwood Settlers in die 17de eeu in die Verenigde State
Richard Greenwood, wat in 1637 in Virginia aangekom het 
Judeth Greenwood, wat in 1651 in Virginia aangekom het 
Nathaniel Greenwood, wat hom in 1654 in Boston, Massachusetts, gevestig het
Armagall Greenwood, wat in 1656 in Virginia aangekom het 
Armagill Greenwood, wat in 1659 in Maryland geland het 
Greenwood Settlers in die 18de eeu in die Verenigde State
Greenwood Settlers in die 19de eeu in die Verenigde State
James Greenwood, wat in 1811 in Amerika aangekom het 
John Greenwood, wat in 1835 in New York aangekom het 
Meneer Greenwood, wat in 1850 in San Francisco, Kalifornië aangekom het 
J Greenwood, wat in 1850 in San Francisco, Kalifornië aangekom het 
JS Greenwood, wat in 1850 in San Francisco, Kalifornië, geland het 
Greenwood -migrasie na Kanada +
Greenwood Settlers in Kanada in die 18de eeu
Eliza Greenwood, wat in 1750 in Nova Scotia geland het
John Greenwood, wat in 1750 in Nava Scotia geland het
Phillis Greenwood, wat in 1750 in Nova Scotia geland het
Robert Greenwood, wat in 1750 in Nova Scotia aangekom het
John Greenwood U.E. gebore in Newcastle, Delaware, VSA, wat hulle in Saint John, New Brunswick, gevestig het. 1784 
Greenwood Settlers in Kanada in die 19de eeu
Greenwood -migrasie na Australië +
Greenwood Settlers in Australië in die 19de eeu
William Greenwood, Engelse veroordeelde uit Londen, wat op 22 April 1820 aan boord van die & quotAgamemnon & quot; vervoer is, en hom in New South Wales, Australië gevestig 
James Greenwood, Engelse veroordeelde uit Surrey, wat op 17 Mei 1823 aan boord van die & quotAlbion & quot vervoer is en hom gevestig het in Van Diemen's Land, Australië 
John Greenwood, Engelse veroordeelde uit Lancaster, wat op 21 September 1826 aan boord van die & quotAlbion & quot vervoer is en hom in New South Wales, Australië gevestig het 
George Greenwood, Engelse veroordeelde uit Gloucester, wat op 16 Oktober 1826 aan boord van die "Andromeda" vervoer is en hom in Van Diemen's Land, Australië  gevestig het.
Juffrou Eliza Greenwood wat vir 7 jaar in Middlesex, Engeland skuldig bevind is, het op 31 Desember 1831 aan boord van die & quotBurrell & quot vervoer, in New South Wales aangekom 
Greenwood -migrasie na Nieu -Seeland +
1839 - Geskatte geboortejaar.
1855 - 17 Oktober - In Preston skuldig bevind aan diefstal van 'n hemp. - Gevonnis tot 4 jaar strafstraf.
1856 - 19 Januarie - Ontvang by die Millbank -gevangenis.
1859 - 3 Mei - Ontvang by Woking Convict Ongeldige gevangenis. Gevangene nommer 8. Opgeteken as 'n 4 𔃻 ″ rooikop metodiste.
1859 – 15 ste Oktober - Vrygestel uit Woking Convict Ongeldige gevangenis.
1895 – 21 st November - Ontvang by HMP Wakefield omdat hy dronk en oproerig was en tot 82 dae gevonnis of 'n boete van 11,3.
1904 - 24 Oktober – Oorlede in Lambeth Workhouse. Ons is onseker oor wat hom na die werkplek, ouderdom, swakheid of insolvensie gebring het. Hy is op 65 -jarige ouderdom oorlede.
As u meer inligting oor hom of sy familie het, stuur 'n e -pos aan ons hier.
Nuusmakers met Jim Greenwood
James Greenwood, president en uitvoerende hoof van die Biotechnology Innovation Organization, het gepraat oor die prysbepaling van dwelmwetgewing wat ...
James Greenwood oor voorskrifmedisyne
James Greenwood van die Biotechnology Innovation Organization (BIO) het gepraat oor die prys van voorskrifmedisyne in die VSA.
Beraad beraad oor pandemie en biosekuriteit, deel 2
Hierdie gedeelte van die derde jaarlikse Pandemic and Biosecurity Forum bevat 'n reeks paneelbesprekings wat fokus op die ...
Biologiese bedreiging vir bedreiging
Getuies, insluitend lede van die Blue Ribbon Study Panel on Biodefense, het tydens 'n verhoor getuig oor hoe om voor te berei en daarop te reageer ...
Biologiese en chemiese bedreiging vir bedreiging, Irwin Redlener
Irwin Redlener het gepraat oor biologiese en chemiese bedreigings, reaksie en herstel van bedreigings. Hy het gesê dat die VSA nie gereed is vir 'n ...
Biologiese en chemiese bedreiging vir bedreiging, farmaseutiese reaksie
Panellede het gepraat oor biologiese en chemiese bedreigingsparaatheid, reaksie en herstel. Hulle het gepraat oor die vereistes vir ...
James Beckwourth en die goue oplewing in Kalifornië
James Beckwourth was al een keer in Kalifornië toe hy uiteindelik met Luisa Sandoval Brown geskei het, en in 1843 is hy weer daarheen. Encyclopedia bevestig dat die man die volgende paar jaar oor die suidweste na die Golden State sou ronddwaal, dobbel, perde verhandel, as gids vir die weermag sou werk en betyds in Los Angeles sou aankom om inwoners te help met hul pogings om Kalifornië amptelik te maak. deel van die Verenigde State. Beckwourth self verlig op sy reise, praat oor worstelende grizzlybere, handel met inboorlinge, ontgin en ontdek 'n pas wat vandag nog na hom vernoem is.
Beckwourth Pass, geleë in die Sierra Nevadas, lê op 5,221 voet, sê die California Office of Historic Preservation. Die aanlyn biografie van Beckwourth beweer dat hy die pas gedurende die lente van 1850 'ontdek' het. Nadat hy ongeveer 'n jaar lank die roete probeer verbeter het, kon hy 'n wa -treintjie na Marysville, ongeveer 200 kilometer daarvandaan, begin ry. T.D. Bonner, die amptelike biograaf van Beckwourth, het geskryf dat die pas 'emigrante baie vergemaklik het om Kalifornië te bereik'. Vermoeide reisigers stop gereeld by sy nabygeleë plek, wat volgens Legends of America bestaan ​​uit 'n plaas en handelspos. Sierra Nevada GeoTourism merk op dat Beckwourth ook drie ander passe opgerig het, maar slegs Beckwourth Pass is in 1939 'n amptelike historiese baken gemaak.
As James Greenwood die persoon was wat u gesoek het, kan u meer oor hulle ontdek deur na ons hulpbronne -bladsy te kyk.
Weet u meer oor James Greenwood?
Jenni Cook het op 6 November 2012 geskryf:
Vry deur serwituut 1853.
Verhuis na Castlemaine, Victoria om goud te ontgin.
Lizz Sullivan het op 28 Junie 2014 geskryf:
Ek is 'n familielid uit Engeland, sal graag wil weet wat met hom gebeur het en of ek familielede het!
D Wong op 29 Junie 2014 het geskryf:
James was 24 jaar oud met sy aankoms in VDL en is saam met James Elmer (ook aan boord) skuldig bevind.
James was 5 𔃽 1/4 " lank, bruin hare en oë, vars gelaat.
James was getroud, vrou Ann en 3 kinders op Poulstead.
15/5/1853: Passasier per 'Clarence ' Launceston na Melbourne.
1/10/1853: Passasier per 'Yarra River ' Launceston na Melbourne.
'N Hele paar James Greenwood's op dieselfde tyd kon hom nie in Victoria opspoor nie.
Lizz Sullivan het op 29 Junie 2014 geskryf:
Hy trou in 1879 met sarah bickley Thompson en sterf in 1872, volgens die telling van die volk was hy 'n landbouarbeider, en daarom het ek sy beroep verander -) hy was my oupagrootjie, sover ek weet, het hy 'n stiefseun gehad sarah se seun, maar ek is nie seker oor die naam nie.
D Wong op 30 Junie 2014 het geskryf:
Uit 'n berig op Rootsweb deur Sharon Finn March, 2006:
Op soek na die dood van 'n William THOMPSON, omstreeks 1859. Sy vrou Sarah Bickley Thompson (veroordeelde het VDL op Asië 2 gekry) hertrou met James GREENWOOD in
Victoria 1879 en woon in die omgewing van Castlemaine. Sarah het op die huweliksertifikaat gesê dat sy 'n weduwee was sedert 1859. Sarah (oorlede 1894) James
Greenwood en James Thompson (seun van Sarah en Wiliam) word begrawe by die Campbells Creek -begraafplaas.
Huwelik: nie beskikbaar nie
Sarah Greenwood (geb. Bickley)
Epitaf en amp beskrywing:
James greenwood 1814-1882 mynwerker en pastoor gebore Suffolk Engeland arriveer Tasmanië 1837 op Recovery sterf Ten Foot Hill Castlemaine sy vrou Sarah Greenwood nee Bickley c1823-1894 gebore Staffordshire Engeland arriveer Tasmanië 1847 in Asië sy stiefseun James Brison Thompson 1851-1899 smid van Castlemaine oprig deur sy nageslag in Engeland.
Jenni Cook skryf op 16 Augustus 2015:
Lizz Ek sal graag kontak wil hê, ek is James se 4x agterkleindogter. My pa het die grafsteen opgerig.
Helen Mckee het op 25 Februarie 2016 geskryf:
Huweliksertifikaat vir James Greenwood en Sarah (Bickley) Thompson sê dat hy in 1864 weduwee was sonder kinders. Hy sterf op 2 April 1882 in Castlemaine, Victoria, 68 jaar oud.
Hy trou op 18 Desember 1879 met Sarah Thompson by die Castlemaine Registrar Office.
Stephanie Thompson het op 14 Januarie 2019 geskryf:
James Greenwood getroud met Sarah Bickley was my ouma van my man. Sarah ' se seun James Brison (Bryson) Thompson was my man se oupa. William Thompson was die vader van James. Sal graag wil hoor van enige konneksies.
Jenni Cook het op 6 November 2012 die volgende veranderinge aangebring:
geboortedatum 1814, geslag, beroep, misdaad
Lizz Sullivan het op 28 Junie 2014 die volgende veranderinge aangebring:
D Wong het op 29 Junie 2014 die volgende veranderinge aangebring:
D Wong het op 30 Junie 2014 die volgende veranderinge aangebring:
sterfdatum: 1882 (voorheen 0000)
Hierdie rekord is ontdek en gedruk op ConvictRecords.com.au
British Convict transport register beskikbaar gestel deur die Staatsbiblioteek van Queensland
Ek is byvoorbeeld nie betaal omdat ek bygedra het tot die eerste reeks The Pets Factor nie, want dit was meer 'n waarnemende dokumentêr.
As gevolg hiervan was daar 'n tydperk van 18 maande toe ek sukkel om die verband en my basiese inkopiebehoeftes te dek. Ek was besig om te spaar net om die einde te ontmoet - en 'n dak oor my kop te hou.
Dit was finansieel die ergste tydperk in my lewe. Dit was super stresvol. As die geldskaal in die verkeerde rigting begin kantel, kan dit alles van u verhouding tot u huis beïnvloed - en dit kan algemene angs tot gevolg hê.
Ek wou die mediageleenthede wat ek aangebied word, benut, maar ek het besef dat 'n loopbaan in TV nie finansieel volhoubaar is as ek nie betaal word nie. Nou, my rol in The Pets Factor is anders. Ek is meer 'n aanbieder en word dienooreenkomstig betaal.
Is u ooit dom geld betaal?
Ja. Ek het een keer deelgeneem aan 'n handelsmerk -PR -veldtog om bewustheid rondom parasietbestryding te verhoog. Ek het 'n paar duisend pond verdien - 'n maand se loon vir 'n veearts - in ongeveer vier uur. Dit was mal. Ek val amper van my stoel af toe ek die e -pos kry. Ek moes dit verskeie kere lees, want ek het gedink dat hulle per ongeluk 'n ekstra nul op my fooi sou plaas.
Dit was nogal opwindend om soveel geld in so 'n kort tydjie te verdien. As veearts is die geld wat u verdien redelik laag vir emosionele spanning.
Veeartse se salarisse is nie naastenby vergelykbaar met dokters of tandartse nie. Die hoeveelheid finansiële toewyding wat dit verg om 'n veearts te word teenoor die beloning, in terme van salaris, beteken dat dit beslis 'n liefde is.
U verstaan ​​dat 'n veearts 'n beroep is - 'n absolute passie - eerder as iets waaruit u baie geld gaan verdien.
Wat was die beste jaar van u finansiële lewe?
Laas jaar. Ek het 'n groot waagstuk gedoen om 'n loonverlaging te doen om op TV te werk, maar ek maak nou soveel as wat ek sou maak as ek voltyds as veearts werk.
Ek hoop dat hierdie jaar nog beter sal wees, maar as gevolg van die koronavirus is dit moeilik om te weet.
Wat was die duurste ding wat jy net vir die pret gekoop het?
'N Natuurlike seegras tapyt vir my huis. Ek en my man het ons huis, wat nogal oud is, opgeknap, en ek wou nog altyd hierdie spesifieke tipe mat hê. Dit het ongeveer £ 5 000 gekos om twee kamers te tapyt.
Die hond het egter daarop gebraak, 'n lam met die naam Sprout het daarop urineer en ons het 'n lek uit die badkamer gekry - so dit moes alles vervang word.
Dit was so 'n belaglike oordadigheid, maar ek is nog steeds mal daaroor.
Wat was die beste geldbesluit wat u geneem het?
Klim op die eiendoms leer. Ons het ons eerste huis, 'n tweeslaapkamerhuis in Bristol, in 2012 gekoop. Ons het dit drie jaar later verkoop en £ 40 000 verdien. Dit het ons in staat gestel om ons huidige huis, 'n drieslaapkamerhuis, aan die buitewyke van die stad, te koop.
Spaar u in 'n pensioen of belê u op die aandelemark?
Ja, ek spaar in 'n pensioen en het dit gedoen sedert ek 29 was en as veearts begin het. My pa het my altyd aangemoedig om een ​​te begin.
Ek het ook 'n paar aandeelgebaseerde Isas-ek het advies van 'n finansiële adviseur ingeneem en ongeveer nege maande gelede 'n klein bedrag belê.
Ek dink dit is 'n goeie idee om 'n verspreiding van beleggings te hê - 'n pensioen, 'n eiendom en aandele en aandele - eerder as om al u geld op een plek te plaas.
Beskou u u huis as 'n belegging?
Ja. Ons huis was 'n projek toe ons dit koop, wat beteken dat ons ongelukkig al jare op braaistowe kook en in die bad opwas.
Maar dit kom uiteindelik tot die punt dat dit meer is soos hoe ek dit wil hê. Boonop is ons vervangende tapyt af - so dit maak my gelukkig.