Ramey, Samuel (1942-), Amerikaanse bas-bariton. Ná studies aan universiteite in Kansas en Wichita en daarna in New York, het sy professionele debuut in 1973 by die New York Stadsopera as Zuniga in Carmen plaasgevind. Weldra het hy die eerste bas by dié operahuis geword. Verdere debute is gemaak by die Glyndebourne-fees (1976), die Nederlandse Opera en die Hamburg Staatsopera (beide in 1978), Chicago en San Francisco (beide in 1979), La Scala en Wenen (beide in 1981), Covent Garden (1982) en die Salzburg-fees (1987). In sy debuut by die Metropolitan Opera in 1984 het hy as Argante in Handel se Rinaldo gesing, en gedurende die 1980’s het hy in ‘n reeks Rossini-operas in Pesaro opgetree. Met sy ferm, behendige stem en gevoelvolle sang is hy wêreldbekend in die operas van Mozart en Rossini, hoewel sy repertorium veel wyer as dit strek. As veelsydige sanger-akteur blink hy uit in rolle soos Orovesco in Norma, Escamillo in Carmen, Raimondi in Lucia di Lammermoor, Koning Hendrik in Anna Bolena, Blitch in Susannah, Méphistophélès in Faust, Idreno in Armida, die Filosoof in Chérubin, Sarastro in Die Zauberflöte, Pimen in Boris Godoenof, die vier skurkrolle in Les Contes d'Hoffmann, Scarpia in Tosca, Basilio in Il barbiere di Siviglia, Douglas in La donna del Lago, Mustafa in L'Italiana in Algeri, Elmiro in Otello (dié van Rossini), Gaudenzio in Il Signor Bruschino, Lord Sidney in Il viaggio a Reims, Orestes in Elektra, Nick Shadow in The Rake's Progress, Claudius in Hamlet, Koning Filips in Don Carlos, Pagano in I Lombardi, Massimiliano in I Masnadieri, Zaccaria in Nabucco, en die titelrolle in Bloubaard se Kasteel, Mefistofele, Don Giovanni, Le nozze di Figaro,Maometto II en Attila.
Sleutelopnames: Debussy se Ibéria en La Mer (laat 1950’s); Moessorgski/Ravel se Skilderye op ‘n Uitstalling (1957); Prokofiëf se kantate AlexanderNevsky (1959); Ravel se Alborada del gracioso, Pavane pour une infante défunte, Rapsodie espagnole en Valses nobles et sentimentales; Rimski-Korsakof se Scheherazade (1956); ‘n versameling Rossini-ouvertures (1958); Schubert se simfonie nr. 8; Richard Strauss se Also sprach Zarathustra en Ein Heldenleben; Strawinski se toondig Le Chant du rossignol (1956). Verdere opnames: simfonieë van Beethoven (nrs. 3, 5, 6 en 7), Dvorák (nr. 9), Haydn en Mahler (nr. 4); ‘n beeldopname van Beethoven se simfonie nr. 2 en Mozart se simfonie nr. 39 (Chicago 1953/54); orkeswerke van Bartók, Borodin, Brahms, Glinka, Kabalefski, Liszt, Prokofiëf, Rachmaninof, Johann en Richard Strauss, en Tsjaikofski; Mahler se Das Lied von der Erde; Respighi se toondigte Fonteine van Rome en Denne van Rome; Verdi se Requiem (Wenen); en die operas Elektra, Der fliegende Holländer (Met 1950) en Die Meistersinger von Nürnberg (Wenen 1955).
Resnik, Regina (1922-), Amerikaanse mezzosopraan en sopraan. Sy het haar konsertdebuut in 1942 as mezzosopraan gemaak en in dieselfde jaar haar operadebuut in New York, in Dame Macbeth van Mtsensk. Verdere debute het gevolg in Meksikostad (1943), San Francisco (1946) en by die Bayreuth-fees (1953). Vanaf 1944 was sy vir dertig jaar lank aan die Metropolitan Opera verbonde. Intussen het sy in 1955 na sopraan oorgeslaan, met debute in dié stemtipe by Covent Garden (1957) en die Salzburg-fees (1960). Onder haar beste rolle het getel Dido in Les Troyens, die titelrol in Carmen, Klytemnestra in Elektra, Herodias in Salome, die Grafin in Pique Dame, Amneris in Aida, Ulrica in Un ballo in maschera en Brangäne in Tristan und Isolde. Vanaf 1971 het sy ook as operaregisseur opgetree, met ‘n Hamburg-debuut in Carmen. Opnames: Beethoven se negende simfonie (onder Monteux); die operette The Merry Widow (in Engels);en die genoemde operasvan Berlioz, Bizet, Richard Strauss, Tsjaikofski, Verdi en Wagner, asook Vanessa.
Reynolds, Anna (1931-), Engelse mezzosopraan. Sy het in 1961 haar operadebuut in Parma gemaak, as Suzuki in Madama Butterfly. Daarna het sy gedebuteer by die Glyndebourne-fees (1962), Covent Garden (1967), die Metropolitan Opera (1968), en die Bayreuth-fees en die Salzburg Paasmusiekfees (beide in 1970). Sy het in 1968 in die première van Tavener se kantate The Whale onder David Artherton gesing, met ‘n hoogstaande opname wat daarvan gemaak is. Naas haar operarolle soos Olga in Jewgeni Onegin en Federica in Luisa Miller is sy 'n begaafde konsertsangeres, veral in gewyde werke en die musiek van Mahler. Verdere opnames: Bach se Kantate nr. 63; Beethoven se negende simfonie (onder Giulini); Dvorák se Stabat Mater; Handel se Messiah; Mahler se agste simfonie (onder Bernstein), Das klagende Lied,Lieder eines fahrenden Gesellen enLieder und Gesänge aus der Jugendzeit; Prokofiëf se kantate Alexander Nevsky; en die genoemde operas van Tsjaikofski en Verdi.
Rolfe Johnson, Anthony (1940-2010), Engelse tenoor. Hy het in 1967 begin sing nadat hy aanvanklik ‘n plaasboer was. Ses jaar later is sy operadebuut in Tsjaikofski se Jolanta gemaak. Vanaf 1972 het hy vir vier jaar in die koor by die Glyndebourne-fees gesing, asook in kleiner operarolle daar. Verdere debute het gevolg by die Engelse Nasionale Opera (1978), die Walliese Nasionale Opera (1979), die Salzburg-fees (1987) en Covent Garden (1988). Hy was wêreldbekend in die ligter rolle van beide vroeë en moderne opera, onder andere as Polixenes in Wintermärchen, Kaptein Vere in Billy Budd, Hyllus in Hercules, Jupiter in Semele, Clotarco in Armida, en die titelrolle in Samson, Orfeo, La clemenza di Tito, Idomeneo en Oedipus Rex. Verder was hy ‘n uitmuntende konsertsanger oor ‘n wye repertorium. As lid van die Songmakers’ Almanac was hy ewe begaafd in Engelse, Franse en Duitse liedere. Vanaf 1990 was hy direkteur van sangstudies aan die Britten-Pears Skool in Snape Maltings. Sleutelopname: ‘n versameling Schubert-liedere (met Graham Johnson). Verdere opnames: Bach se Kersfeesoratorium; Beethoven se negende simfonie (2 weergawes, onder Brüggen en Hogwood) en Missa solemnis; Bliss se Rhapsody; Britten se 5 Canticles, Saint Nicholas, Hymn to Saint Cecilia, War Requiem en Serenade vir tenoor, horing en strykers (lg. met Michael Thompson);Coleridge-Taylor se Hiawatha’s wedding feast; orkesliedere van Delius; Elgar se The Dream of Gerontius; Handel se Acis and Galatea (as Acis), Belshazzar (in die titelrol), Messiah en Ode for St Cecilia's Day; Haydn se Die Jahreszeiten; Monteverdi se Vespro della Beata Vergine; Strawinski se Perséphone; Vivaldi se Beatus vir en Gloria in D; Weill se ballet Die sieben Todsünden; talle liedere van Butterworth, Gounod, Gurney, Hahn, Poulenc, Schubert, Vaughan Williams en Warlock; die operette The Mikado; die genoemde operas van Boemans, Britten, Handel, Haydn, Monteverdi, Mozart en Strawinski, asook Peter Grimes, Il mondo della luna, La vera costanza, Apollo et Hyacinthus, Lo sposo deluso en Otello.
‘n Verdere aanduiding van Slawa se grootsheid is geleë in die feit dat hoewel hy Bach se onbegeleide tjellosuites reeds sedert sy tienerjare gespeel het, hy tot 1991 gewag het voordat hy die hele siklus in ‘n filmweergawe in Frankryk opgeneem het. Hy was dus in sy sestigs toe die opnames gemaak is – nes sy groot voorganger Pablo Casals, wat by geleentheid Bach vir hom gespeel het. Op die persoonlike vlak was hy alombekend vir sy warmte en mensliewendheid, asook vir sy enorme kapasiteit vir kos en drank. Sleutelopnames (as solis): Bach se volledige onbegeleide tjellosuites (op DVD); Beethoven se 5 tjellosonates (met Richter, Aldeburgh 1964, DVD); Britten se tjellosuites nrs. 1 en 2, en sy tjellosonate (met die komponis); Dvorák se tjellokonsert (onder Karajan, 1969); Lutoslafski se tjellokonsert (onder die komponis); Prokofiëf se Sinfonia concertante (onder Kamu, DVD); Sjostakowitsj se eerste tjellokonsert (onder Ormandy 1959, Rozhdestwenski 1960 en Kamu 1961, lg. op DVD); (as dirigent) Sjostakowitsj se simfonieë nrs. 1 en 9 (Washington), en sy opera Dame Macbeth van Mtsensk (Londen); Tsjaikofski se Neutkraker, Doringrosie en Swanemeer balletsuites (Berlynse Filharmonie). Verdere opnames (as solis): Beethoven se Driedubbele Konsert (met Oistrach en Richter); Brahms se Dubbelkonsert (met Oistrach); tjellokonserte van C.P.E. Bach, Boccherini, Dutilleux, Elgar, Milhaud, Schnittke, Sjostakowitsj, Tartini en Vivaldi; tjellosonates van Brahms, Bridge, Chopin, Debussy, Liszt en Schubert; Messian se Vierdubbele Konsert (met Cantin, Holliger en Loriod); Richard Strauss se Don Quixote (onder Karajan); Tsjaikofski se Rococo Variasies; werke vir tjello en orkes van Britten, Glazoenof, Gubaidulina en Respighi; (as dirigent): Prokofiëf sekantate Alexander Nevsky enrolprentmusiek Iwan die Verskriklike; Sjostakowitsj se simfonieë nrs. 2, 6 en 14; en die operas Oorlog en Vrede (Parys), Leben mit einem Idioten, Jolanta (Parys 1984) en Pique Dame (Parys 1976/7).
Runnicles, Donald (1954-), Skotse dirigent. Sy loopbaan het in Duitsland begin, waar hy in 1980 in Mannheim met Les contes d’Hoffmann gedebuteer het. Daarna was hy as musiekdirekteur verbonde aan operahuise in Mannheim (1984-7), Hannover (1987-9) en Freiburg (vanaf 1989). In dié tyd het hy gereeld as assistent by die Bayreuth-fees gewerk en as gasdirigent wyd deur Europa opgetree. Verdere debute het gevolg by die Metropolitan Opera (1988), in Wenen (1990), en by Covent Garden en die Glyndebourne-fees (beide in 1991, in laasgenoemde geval met Don Giovanni).Sedert 1990 is hy musiekdirekteur van die San Francisco Opera, waar hy met Wagner se Ring-siklus gedebuteer het. Twee jaar later het hy hoofdirigent van die San Francisco Simfonie-orkes geword. Hy het in 1993 by die Bayreuth-fees met Tannhäuser gedebuteer, en sedertdien is hy ‘n gereelde dirigent by die groot Wagner-fees. Verder verskyn hy dikwels by die musiekfeeste in Edinburgh en Salzburg, asook by die Weense Staatsopera waar hy ‘n aantal Ring-siklusse gedirigeer het. Die Universiteit van Edinburgh het in 1995 ‘n ere-doktorsgraad aan hom toegeken, en in 2004 het hy die OBE ontvang. Verdere opnames: Beethoven se negende simfonie; en die operas I Capuleti ed i Montecchi, Billy Budd, Orfeo ed Euridice (in Berlioz se weergawe), Hänsel und Gretel en Capriccio (DVD).
RussellDavies, Dennis (1944-), Amerikaanse dirigent. Hy het in 1961 sy debuut as pianis gemaak, en vanaf 1968 het hy vir drie jaar aan die Juilliard Musiekskool onderrig gegee. Ook in 1968 het hy die Juilliard Ensemble met die komponis Luciano Berio gestig, wat hy tot 1974 sou dirigeer. Verder was hy musiekdirekteur van die Norwalk Simfonie-orkes (1968-73), die Sint Paulus Kamerorkes in Minnesota (1973-80), die Württemberg Staatsopera in Stuttgart (1980-87) en die Bonn Opera (1987-90). Verdere debute het intussen plaasgevind by die Bayreuth-fees (1978) en in Chicago (1987). Vanaf 1985 was hy vir drie jaar hoofdirigent van die Saratoga Kunstesentrum. Hy is sedert 1991 hoofdirigent van die Brooklyn Simfonie-orkes en musiekdirekteur van die Brooklyn Musiekakademie. As begaafde dirigent in moderne musiek het hy die premières van verskeie werke gegee, insluitend Berio se Opera (Santa Fé, 1970) en Glass se opera Akhnaten (Stuttgart, 1984). Van laasgenoemde is ‘n hoogstaande opname met Paul Esswood in die titelrol gemaak. Hy het in 1983 ‘n opvoering van dieselfde komponis se opera Satyagraha in Stuttgart gedirigeer, met ‘n DVD-opname wat daarvan getuig. As jarelange vriend van Glass het hy in 2002 ook die eerste uitvoering van sy sesde simfonie in New York gedirigeer. Verdere opnames: simfonieë van Glass, Harrison, Hovhaness en Ives (nr. 3); ‘n versameling Bach-verwerkings deur Reger; Beaser se Chorale variations; Braunfels se Verkündigung; Copland se ballet Appalachian spring; Kancheli se Trauerfarbenes Land en enkele gewyde werke; en Pärt se Arbos en Festina lente.
Rydl, Kurt (1947-), Oostenrykse bas. Hy het in 1973 sy operadebuut in Stuttgart gemaak as Daland in Der fliegende Holländer. Daarna het debute plaasgevind by die Bayreuth-fees (1975), Wenen en die Salzburg-fees (1976), en Covent Garden (1993). Met sy warm, sterk stem is hy ‘n voortreflike sanger in Duitse opera en konsertmusiek. Onder die verdere operarolle waarin hy uitblink, tel Sarastro in Die Zauberflöte, Baron Ochs in Der Rosenkavalier, Hagen in Götterdämmerungen Biterolf in Tannhäuser. Opnames: Penderecki se Sint Lukaspassie; Schmidt se Das Buch mit sieben Siegeln; en die genoemde operas van Mozart, Richard Strauss en Wagner.
Rysanek, Leonie (1926-98), Oostenrykse sopraan. Sy het in haar geboortestad Wenen studeer, en het later met een van haar leermeesters getrou. Nadat sy in 1949 haar operadebuut in Innsbruck as Agathe in Der Freischütz gemaak het, was sy verbonde aan die Saarbrücken Opera (1950-3). Met die heropening van die Bayreuth-fees in 1951 het sy Sieglinde in Die Walküre gesing. Sy sou oor die volgende drie dekades dikwels by Bayreuth verskyn, ook as Senta in Der fliegende Holländer, Elsa in Lohengrin, Elisabeth in Tannhäuser en Kundry in Parsifal. Sy was vanaf 1952 vir drie jaar ‘n lid van die München Staatsopera, met wie sy in die jaar daarop by Covent Garden sou debuteer. Vanaf 1954 het sy ook in Wenen gesing en twee jaar later is haar Amerikaanse debuut in San Francisco gemaak. Verdere debute het gevolg by die Salzburg-fees (1958) en die Metropolitan Opera (1959), in laasgenoemde geval as plaasvervanger vir ‘n olike Maria Callas (as Dame Macbeth). Oor die volgende 35 jaar sou sy meer as 200 optredes by die Met maak. Sy het in 1984 ook in Japan gesing. Met haar ferm stem, sensuele sang en treffende akteursvermoëns was sy uitmuntend in die swaarder rolle van Duitse en Italiaanse opera, veral dié van Richard Strauss en Wagner. Een van haar beste rolle was Sieglinde in Die Walküre, wat sy meesterlik vertolk het in opnames onder beide Wilhelm Furtwängler (1954) en Karl Böhm (1967). Naas die genoemde rolle het sy uitgeblink as die Keiserin in Die Frau ohne Schatten, Desdemona in Otello, Ortrud in Lohengrin, en die titelrolle van Medea en Salome. Later in haar loopbaan het sy mezzo-rolle soos Kostelnicka in Jenufa, Kabanicha in Kátá Kabanová en Klytemnestra in Elektra gesing, asook Herodias in Salome. Haar afskeidsoptrede by die Met het in 1995 plaasgevind, as die Hertogin in Tsjaikofski se Pique Dame. Verdere opnames: Verdi se Requiem; endie genoemde operas van Cherubini, R. Strauss, Verdi en Wagner.