Afhanklikheid van die samelewing, as die behoefte aan liefde - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Ons gaan voort om artikels te publiseer op die boekreeks People from the Cabinet. Waarom plaas die held van boeke, uitdruklik of verborge, die samelewing bo homself? En as verslawing is 'n siekte, wat om daarmee te doen? En as ons praat oor 'n gesonde behoefte, dan weerspreek dit die begeerte om jouself te wees?
Nota: Ten spyte van die gereelde vermelding van boeke in hierdie artikel, beklemtoon die skrywer dat die leser selfstandig met sy soortgelyke probleme op die aanvanklike stadium kan hanteer as hy hierdie artikels noukeurig lees. Die leser kan dieper manifestasies van sy gevoelens hanteer as hy gereeld Zen Boeddhisme beoefen (dit is reeds in vorige artikels geskryf).
Sommige sielkundiges gee aandag aan die onderwerp van 'n persoon se natuurlike behoefte aan liefde. Daar word geglo dat die kind hierdie behoefte duideliker uitgedruk het en afhanklik is van sy tevredenheid, of hy 'n toereikende lid van die samelewing word of altyd soek na 'n wederkerige gevoel in die oë van ander. Daar word geglo dat die behoefte aan aanhegting inherent is, maar die vermoë om dit te bevredig en te vestig, word geabsorbeer in die proses van sosialisering van 'n groeiende persoon. Dit is uit sy omgewing, van die opregte en warm gevoel van volwassenes teenoor die kind dat sy emosionele ontwikkeling afhanklik is.
Die belangrikheid van hierdie manifestasie kan deur baie faktore beoordeel word. So 'n baba wat nie genoeg emosionele warmte ontvang het nie, kan sterf. Ouer kinders, wat nie die geleentheid het om werklik vir iemand nodig te wees nie, lê agter in ontwikkeling. Dikwels is daar situasies wanneer 'n kind in 'n gelukkige familie verwerp word. Hulle gee nie aandag aan sy gevoelens nie, en herken hom nie as 'n volwaardige lid van die familie of gemeenskap nie (of weet nie hoe om te erken nie).
Is nie 'n persoon oordrewe afhanklik van die samelewing nie, dieselfde klein held wat in sy kinderjare minder warmte van sy eie ouers ontvang het? Was dit nie gister se voorval hierdie meisie of seuntjie nog in die kas nie, want hulle het in die verlede nie geweet nie en wou hulle nie sien nie? Vandag het hulle verander in tipiese verloorders wat kwaad geword het vir die samelewing omdat die samelewing hulle nie aanvaar het nie ...
Verwerp, misverstaan, misverstaan, hulle woon nou in hul donker, afwesige wêreld en is bang om buite te verskyn, want daar sal hulle weer bekende misverstand, onverskilligheid en soms selfs verwerping ontmoet. Hulle het hulself en hul gevoelens selfs van hulself weggesteek - want dit is gevaarlik om jouself te wees. Omdat daar, soos jy, 'n regte een is, is niemand (selfs jouself!) Nodig nie (ouers het nie geweet hoe om hul eie kind te aanvaar nie).
Hierdie en ander artikels, en natuurlik, is die bogenoemde boeke gewy aan die "mense uit die kas" wat hulle ongeluk besef het of nie besef het nie.
Die eerste artikel uit die reeks publikasies wat aan die boekreeks "Mense van die Kabinet" gewy word, toon sommige aspekte van die ongehoorsaamheid van 'n oormatige begeerte vir sukses. Kom ons draai na die reeds gepubliseerde materiaal en analiseer simptome van siekte deur punte.
Wat voel die held van die beroemde storie?
1. Gegooi binne.
Wat anders kan iemand voel wat hom nie ken nie? Die held van die storie het nie sy eie belange en stokperdjies nie, of hulle bestaan ​​nie, maar hulle voed nie genoeg van binne nie. As 'n gesonde individu rustig alleen kan wees met homself en 'n onbeperkte tyd van eensaamheid geniet, dan is die held van boeke en hierdie artikels bang vir eensaamheid, bang vir homself. En natuurlik, binne is dit nie 'n gesonde volheid nie, naamlik leegheid.
2. Gooi, die soeke na "eie plaat" afwisselend afwisselend met woede en wanhoop is die gevolg van "leegheid". Voorheen het die held probeer om hierdie leemte te vul met eksterne kommunikasie. Vandag was hy moeg van verwerping en weggesteek. Die gevoelens van so 'n persoon kan beskryf word as: "Hoe moet ek wees? En waar moet ek wees as ek nie kan wees nie!"
3. Die gebrek aan persoonlike implementering (soms, selfs ten spyte van die moontlike skynbare sukses). Hoe kan ek myself besef as ek myself verberg, en ek ken myself nie en selfs bang om uit te vind nie?
4. Onnodig - die aansoeker mag nie eens vriende hê nie (of nie min of nie). Die held self verwerp mense - om nie deur homself verwerp te word nie. As gevolg hiervan, die deelnemer van die gebeure het dalk nie regtig vriende of 'n kring van mense met wie daar 'n warm kommunikasie is nie.
5. Verstandeloosheid en nutteloosheid van die bestaan, sonder begrip van die betekenis van jou lewe. Die mens weet nie hoekom hy leef nie, asof dit tevergeefs is.
Hierdie item is 'n gevolg van die vorige. As ek myself dus verberg het, "Ek is nie", dan is dit logies om aan te neem dat daar geen lewe en betekenis is nie. Hoe om die betekenis van wat nie te vind nie?
Onopgeëiste, gebrek aan erkenning deur ander.
Hoe kan jy eis wat nie is nie? (Moenie vergeet nie, die held verberg al sy manifestasies "in die kas").
Vernedering is 'n gedragsmodel wat vanaf die kinderjare geleer is. Vernedering is 'n manier om te vra vir menslike warmte, waarsonder dit heeltemal onmoontlik is om te lewe.
8. Voel van "stagnasie", "moerasse", gebrek aan ontwikkeling.
Resultaat van "in die kas."
9. Nie verstaan ​​waar om jou kennis en vaardighede toe te pas en wat om daarna te doen nie.
Hierdie item kan as verwarring geïnterpreteer word. Hy bevestig en verduidelik al bogenoemde.
Die held kan soms probeer:
1. Om van ander te verdedig die reg op hul standpunt, wil gehoor en gerespekteer word, en ideaal vir die reg geneem word.
Die mens het nie geleer om homself te aanvaar, homself te wees en homself te hoor nie. Hy weet nie eens wat dit is om jouself te wees nie (of weet, maar nie genoeg nie, net gedeeltelik). As ons aanvaar dat die wortels van hierdie probleem uit die kinderjare geneem word, dan word die verband duidelik: die ouer aanvaar my nie - ek aanvaar myself nie. In vandag se weergawe word die rol van "ouer" uitgevoer deur die samelewing. Dit blyk dat die samelewing my nie aanvaar nie. Ek aanvaar nie myself nie.
2. Berei respek vir jouself.
Alle stereotipes van 'n persoon wat afhanklik is van die samelewing, word gebou op 'n poging om iets vir die samelewing te bewys. Hy glo dus dat jy eers hierdie respek van ander moet bereik om jouself te respekteer. Maar in 'n gesonde weergawe gebeur alles andersom: primêre selfbeeld, waardeur 'n persoon ander kan respekteer.
3. "Win" 'n soort spel wat voortdurend in die samelewing aangewend word.
Die spel word genoem "bewys aan ander." In analogie met die vorige paragraaf word absoluut alle aspekte van 'n gesonde persoonlikheid in 'n siek variant deur ander uitgewerk. Deur ander mense probeer die afhanklike 'n gevoel van selfwaarde, belangrikheid, oorspronklikheid, noodsaaklikheid, ens. Te verkry.
Daar kan dalk persepsieprobleme wees:
1. Oormatige oriëntasie na die menings van mense rondom. Hul standpunt bepaal bui, nie hul eie nie. 'N Afhanklike persoon het nie sy eie standpunt, bui of stokperdjies nie. En as daar is, dan is dit alles so afgeskryf dat dit absoluut geen betekenis het nie.
2. Enige weiering blyk 'n ontkenning van 'n mens se identiteit.
Nog 'n bevestiging van selfpersepsie deur ander mense. Hier, soos dit was, 'n klomp "Ek is hulle."
3. Verwerping van kritiek - enige.
"Kritiek is verwerping. Dit is die ontkenning van my persoonlikheid."
4. Pynlike persepsie van mislukkings.
"Mislukking" is altyd 'n evaluering vanuit die oogpunt van die samelewing.
5. Gebrek aan innerlike waardigheid en selfbeeld.
Hierdie konsepte van die gewonde psige is glad nie bekend nie. Al wat jy moet bereik deur die stryd met ander.
6. Voel van vyandigheid van die omliggende wêreld.
As ek die wêreld veg, veg die wêreld met my.
Die skrywer gee slegs 'n paar maniere om oppervlakkige, sigbare, verstaanbare gevoelens te bowe te kom, waarna die leser waarskynlik die ander sal ontmoet. Maar dit is 'n saak van ernstige werk op jouself, wat soveel as sewe dele van die beskrewe boeke beset het.
Oefening 1: Daar is altyd 'n nabye persoon langs my (ek)
Die eerste opsie: vereenvoudig.
Verwys na jou gevoelens wat ontstaan ​​op die oomblik van 'n spesiale intimiteit met 'n inheemse (of baie belangrik vir jou) persoon. Gaan deur jouself die "oomblik van samehang" - wanneer "daar is jy en ek" en dit kan vir 'n kort tyd 'n integrale "Ons!" Word. Moet egter nie te veel in die toestand van "Ons" wees nie, want jy moet uiteindelik leer om jouself te wees, dit wil sê om jouself van alle aanhangsels af te skei. Dit is genoeg om hierdie oefening slegs in sulke gevalle toe te pas wanneer 'n woelige gevoel van eensaamheid binnebly.
Nog 'n variant van hierdie oefening is meer "gevorderd" - die oorgang van die brandende "myself alleen" melancholie tot die heeltemal nuwe gevoel van "Ek is met myself". Deur die gevoel van "Ek is met myself" (ek is nie alleen as ek by my is nie!), Kan mens die gesogte en baie belangrike plesier van my wees:
Ek is my eie beste vriend
Ek is self die beste gesprekspartner
Ek is self die beste ondersteuning
Ek is self die beste luisteraar
Ek self is die beste redder
Gaan dan deur die sensasies wat voorheen net in intimiteit met ander mense verskyn het:
Ek het nodig
Ek is belangrik
Ek is wonderlik
Maar nou moet hierdie sensasies geassosieer word met die belangrikheid en noodsaaklikheid van jouself, eerstens vir jouself en nie vir ander nie.
Oefening 2: Beskerm jouself teen pyn
(Opgeroep om verhoudings te beëindig met diegene wat jou nie verstaan ​​nie en miskien beledig).
Hierdie oefening is logies om na die vorige een uit te voer. Aanvanklik voel jy warm en die plesier om met jouself te kommunikeer en eers dan kan jy jou eie grense in kommunikasie bou (ons het oor ons eie grense in vorige artikels gepraat).
Uit die vernietigende kontakte wat jou pyn veroorsaak, lyk dit as 'n ontkenning, jy kan net verlaat. Nou om nie te vasklou aan die denkbeeldige refleksie van menslike warmte waar hierdie hitte nie vir jou is nie, maar om dit in jouself te vind. Skeur jouself weg van onnodige kommunikasie! En voel jou eie warmte van jouself!
Oefening 3: Self Healing
Die eerste, vereenvoudigde weergawe van die oefening: Die hitte van my liggaam.
Soos in al die vorige oefeninge, gebruik ons ​​die taktiek van selfvoorstelle: ons spreek die woorde uit en probeer om soveel as moontlik hul effek op onsself te voel. Die hooftaak: om die gevoel te vang. Dan moet hierdie gevoel vervang word deur alles wat seer en hitte vra.
My menslike lewende hitte kom uit die hart. Dit is gerig op homself. Dit is die belangrikste, die mees verstaanbare, die mees regte, die regte en noodsaaklike vir my. Dit kom by my 100% - in bloed, in DNA, in alle parameters, soos geen ander nie, want dit is warm - myne.
Dit is my hitte wat my kan genees van my pyn (en geen ander nie, soos ek daarvan oortuig is). Net ek kan in myself glo, myself ondersteun, kalm en vind die verlangde harmonie en plesier langs my.
Ek voel die warmte van my liggaam. Ek kan dit aanraak om seker te maak. En dit is hierdie gevoel van lewende menslike hitte wat nou die mees teenwoordige, die naaste en mees noodsaaklike vir my is. Dit versprei uit die hart regdeur die liggaam en voed my almal.
'N Meer gevorderde weergawe van die oefening: Die warmte van my siel.
Die warmte van my siel is alles wat ek in verhouding tot myself voel. My belangrike genesende gevoelens behoort te wees: selfverhouding en aanvaarding: Voltooi selfverstand en akkoord met jouself, selfvergifnis. Die warmte van my siel is soos die son, maar net dit is myne en skyn van binne. Met sy lig, dit warm my, gee my die gevoel van die aanvaarding van ma wat van die kinderjare vergete is, en dit in sy eie te maak.
In al die oefeninge wat beskryf word, is dit belangrik om te onthou: nou moet ek en my gevoelens belangriker wees as die gevoelens van ander (omringende) mense. Daarom val die klem op my en myne. Dit is immers uiteindelik die verslaafde persoon wat van ander smeek: "let op my!" Maar, jy kan alleen in jouself en nie in die bewussyn van ander mense vind nie.