Afrikaans: Toe die Eerste Wêreldoorlog in 1914 uitbreek was Jan Christoffel Greyling Kemp 'n onverskrokke en talentvolle Boerekrygsheld uit die Anglo-Boereoorlog, 42 jaar oud en 'n majoor in die pasgestigte unle-verdedigingsmag. Onder sy militêre kollegas was heelwat gewese wapenbroers uit die jare 1899·1902 soos luit-kol. Manie Maritz en andere. In die vredestent by Vereeniging, twaalf jaar tevore, het Kemp enduit bittereinder gebly en daarna het die republikeinse ideaal nooit vervaag nie. Met die uitbreek van die oorlog was die toestand gespanne en gevoelens het opgevlam. Groot ontevredenheid het geheers omdat genl. Louis Botha se regering dit as 'n kwessie van eer en plig beskou het om as Brittanje se bondgenoot aan die oorlog teen Duitsland deel te neem. Nog groter vlam die verontwaardiging op oor die Regering se planne om Duits-Suidwes-Afrika aan te val. Vir meer as een eertydse republikein was die felt dat Brittanje se volte aandag by 'n Wêreldoorlog betrek was, 'n gunstige geleentheid om 'n paging aan te wend om die republikeinse vryheid te herstel. Kemp volg die voorbeeld van genl. C.F. Beyers en lê sy offisiersrang op 13 September 1914 neer as protes teen die Botha-regering se oorlogsbeleid. Hy reël egter met genl. Koos de le Rey dat indien die Suid-Afrikaanse parlement die Duits-Suidwes-Afrika-ekspedisie goedkeur, 'n staatsgreep by Kemp se militêre kamp op Potchefstroom van stapel gestuur sou word om die Bothabewind omver te werp en 'n republiek uit te roep. Die vreedsame protesbeweging loop egter op niks uit nie. Dit, en die besluit van Maritz om te rebelleer, tesame met die afkondiging van krygswette, laat Kemp en andere besluit om aktief op te tree. Beyers besluit om Kemp na Maritz te stuur, wat bevelvoerder by Upington was. Op 2 November 1914 verlaat Kemp Vleeschkraal met 'n swak toegeruste mag van 610 man. Dit word 'n merkwaardige tog, aangesien sy kommando nie alleen die ontberings van 'n gebrek aan voedsel en water en die moeilikhede van 'n tog deur die Kalahari verduur nie, maar ook die lastige aanvalle van regeringsmagte wat hulle agtervolg het. Die tog op 26 November 1914 toe Kemp en sy kommando by Maritz uitkom. Saam met Maritz behaal Kemp militêre welslae by Nous en Lutzputs, maar 'n aanval op Upington misluk. Op hierdie stadium ly Kemp aan swartwaterkoors en dit, tesame met die ineenstorting van die Rebellie in Suld·Afrlka, laat hom besluit om op 2 Februarie 1915 aan die regeringemagte oor te gee. Vir sy aandeel aan die Rebellie word Kemp verhoor en op 23 Julie 1915 gevonnis tot 'n boete van £1000 en sewe jaar tronkstraf, die swaarste straf wat enige rebelleleier opgelê is. Op 22 November 1915 word Kemp uit die tronk vrygelaat. Alhoewel die voorwaarde van sy vrystelling was dat hy nie aan die politiek mag deelneem nie, hou hy reeds in 1911 'n reeks vergaderings saam met Tielman Roos in die Wes-Transvaal. Met sy kenmerkende vuur en geesdrif beywer hy hom vir die Nasionale Party van genl. J.B.M. Hertzog en word hy in 1920 verkies tot Volksraadslid vir Wolmaransstad, 'n kiesafdeling wat hy tot sy dood in 1946 verteenwoordig het. Met die samestelling van die eerste Hertzogkabinet, na die oorwinning van die Pakt in 1924, word Kemp Minister van Landbou. Dieselfde portefeulje word weer in 1929 en 1933 aan hom toevertrou. As Minister van Landbou vir sowat 10 jaar het hy naam gemaak. In hierdie uiters moeilike departement was hy nie net baas in naam nie, maar ook in daad. Hy het die hele Departement van Landbou gereorganiseer en nuwe afdelings in die lewe geroep, om sodoende die departement in diens van die landbou te stel. Deur middel van wetgewing en deur regeringsbesfulte het hy alles in sy vermoë gedoen om die landbou en veeteelt op die hoogste peil te bring. Hy het 'n dryfkrag en energie besit wat deur min van sy kollegas geêwenaar kon word en hoewel die boeregemeenskap soms oor sy outokratiese op trede gekla het, was die algemene mening onder die boere dat hy 'n uitstekende minister was. In 1933 steun hy Hertzog toe daar tot 'n koalisie met Smuts ooreengekom word. Gedurende die jaar was hy as gevolg van gesondheidsredes, verplig om Hertzog te versoek om hom vanaf die portefeulje van landbou oor te plaas na 'n ander minder veeleisende pos. Gevolglik is hy as Minister van Lande aangestel, 'n pos wat hy tot 1939 behou het. Hy het hom in die tyd in die besonder beywer om die nedersettings op te bou en die Armblankevraagstuk te verlig. Binne die geledere van die Verenigde Party het hy homself in 'n kabinet bevind van politici wat nie die Afrikanersaak gedien het nie en tree Kemp in 'n versoenende gees op. Hy vergoeilik selfs vir Smuts, vir wie hy vantevore nie 'n goeie woord gehad het nie en spreek homself gematigd uit oor die verwesenliking van 'n republiek. Dit het tot gevolg dat hy by 'n greet deel van die Afrikaanssprekendes onder verdenking gekom het en by tye as 'n verraaier gebrandmerk was. Met die aanbreek van die heuglike Eeufeesjaar in 1938 word 'n simboliese Ossewatrek georganiseer, waarvan die hoogtepunt by die Voortrekkermonument eindig. Tydens die feesvieringe in Pretoria was Kemp waarnemende Minister van Verdediging. In die hoedanigheid neem hy 'n leidende rol in die herdoping van Roberts Heights tot Voortrekkerhoogte - iets wat greet ontsteltenis onder sekere groepe veroorsaak het. Op 4 September 1939 het Jan Kemp weer aan Hertzog se sy gestaan en gestem dat Suid-Afrika neutraal sou bly in die Tweede Wêreldoorlog. Smuts het met 'n meerderheld van 13 stemme teen die voorstel daarin geslaag om aan bewind te kom. Kemp was weer 'n gewone Volksraadslid. In 1940 met die stigting van die Herenigde Nasionale Party, word hy en adv. J.G. StriJdom gesamentlike leiers in die Transvaal. Ten spyte van sy klimmende jare het hy aktiewe parlementariër gebly. Gedurende die oorlogsjare bepleit hy steeds 'n beleid van neutraliteit en 'n republikeinse regeringsvorm vir Suid-Afrika, hoewel hy dikwels waarsku teen 'n beleid van geweld om hierdie Ideaal te verwesenlik. In 1946 het sy gesondheid baie verswak, maar tot die einde het hy sy volk aangespoor tot groter opoffering terwille van die ideaal waarvoor hy en sy geesgenote sedert 1914 opgeoffer het. Op 31 Desember 1946 is hy op Plet Retief oorlede. Kemp het as mens daardie ondefinieerbare gawe wat as persoonlikheid beskrywe word, In 'n hoë mate besit. In sy politieke loopbaan het hy net so maklik vyande as vriende gemaak, want in Suld-Alrlka se politieke geskiedenis was daar selde iemand soos hy wat hom minder aan die gevolg van sy optrede gesteur het. Hy was 'n groot politikus. Sy doelgerigte stryd het met menslikheid gepaar. Hy was 'n sterk oortuigende en onstuimige, maar beminlike mens.