10 golwe sal u nooit vind nie - Diverse
10 golwe sal jy nooit vind nie
Chris Burkard en die bemanning spandeer weke, maande, selfs jare aan ekspedisies wat lei tot 'n paar perfekte dae hier gevange. Moet hulle net nie vra om jou te vertel waar hulle is nie.
Ek was gyselaar van 'n groep golwende dorsers wat vir my 'n kaartjie na 'n geheime bestemming gekoop het. My eerste blik by die venster het vir my gesê dat ons in die Karibiese Eilande aankom, maar van die oomblik dat die vliegtuig die grond aangeraak het na ons eindbestemming, was dit 'n reeks draaie wat ek nie kon onthou of my lewe daarvan afhang nie.
By die strand aangekom, sien ek die vaag vorm van 'n perfekte blou vat, wat ons almal vir die volgende paar dae sou sien. Ek het geen idee gehad hoe ek daar aankom of om terug te keer huis toe nie, maar om na te kyk wat voor my was, was die laaste gedagte in my gedagtes.
Toe ons na twee vissers stap, het ons onsself voorgestel en probeer om ons soeke na golwe so goed moontlik te verklaar. Met honderde tale wat in Indië gepraat word, was die kanse om met iemand deur middel van gesproke taal te kommunikeer, gering. Gelukkig vir ons het een van die mans 'n vorm van Hinglish (Hindoe / Engels) gepraat. Probeer om aan hom te verduidelik dat ons op soek was na groot golwe wat ons gehoop het om te ry, en na ons branderplankies te wys asof dit enige hulp was. Toe hy verward staar, skud hy net sy kop en dan is hulle albei af strand toe.
Met geen leidings om te volg nie, het ons besluit om in elk geval in die rigting van die oseaan te loop en te kyk of daar 'n belofte van branding langs die kus was. Die geluid van 'n golf wat neerstort, lui in ons ore en skielik is ons almal 'n oomblik stil. Die tweede golf het neergestort en ons het vinnig na mekaar gekyk en ons tempo vinniger gemaak, terwyl ons uiteindelik 'n uitsig op die oseaan gehad het. Net op daardie oomblik het 'n perfekte vlamgolf langs die strand geskil. Die vissers staar verby die stelle en probeer uitvind waar hulle met hul boot verby die pouse kan gaan. Ek kan net glimlag en dink aan hoeveel dae per jaar hulle die dilemma gehad het om perfekte branders op hul oewer te vermy.
Die eerste ding wat ek in Nantucket aangekom het, is dat elke plek 'n sandverskuiwing is. 'N Vlek sonder een vorm een ​​maand is skielik 'n afskilferende A-raam die volgende. Op pad na die eiland vind ons dat die wind met die middag geskuif het - seker om buitelandse winde aan 'n bepaalde kant van die eiland te bring.
Terwyl ons deur die strandgras beweeg, kyk ons ​​af na 'n leë kus en 'n perfekte piek met die wind, net soos ons gesê het, begin om van die buiteland af te skuif. Ure later het die golf baie anders gelyk, en oor 'n paar dae sou die sand waarskynlik skuif. Die eensame golf sou net so vinnig soos dit gelyk het, verdwyn.
Die lug was koud en klam. Elke stap in die roete het 'n bietjie angs gebring. Miles later het die roete na die rotse en houtafval van die strand oopgemaak. Konifere het die rotsagtige kuslyn gevoer, en dit lyk asof daar meer draerspore as menslike voetspore was. Aan die een kant kan die aantal mense wat die beste omstandighede weet om hierdie plek te behaal, getel word.
As hy teen die kus opry, het die mis dik gebly. Twintig minute binnelands was die weer droog en warm, maar ek het nou in my winterbaadjie en broek gebly. Later die dag het die mis begin uitmekaar breek en ek het my eerste blik op die kuslyn gekry. Die water lyk koud soos altyd. Nie 'n motor in sig nie.
Ek het my weg deur die kwas gemaak soos gestel na stel wat gevorm is uit die diepwaterkanaal wat in die rotsagtige oewer instorm. Dit was die moeite werd om te wag. Nou moes ek net die moed opdis om uit te ry.
U kan 'n hele kuslyn in kaart bring en die beste swelhoeke en wind inskakel, maar eers voordat u opdaag, begin alles sin maak. Ek het die kus van Nieu-Seeland gery, en ek het elke moontlike pouse om te besoek uit te karteer en elkeen godsdienstig nagegaan. Ek het 'n paar punte aangeteken, maar ek het al hoe meer keer gesukkel.
Maar met al die beplanning kan die vorm van 'n golf in die hoek van jou oog op een oomblik alles verander. Dit is wanneer jy van die beplande na die onbeplande spring, en dit is dikwels die opwindendste oomblik van enige reis. Dit was net om hierdie golf te vind - ons trek 'n skerp u-draai, neem die wa in 'n veld en begin met die rotsagtige kranse afstap. Selfs al is hierdie plek voor vandag besoek, voel ons asof ontdekkingsreisigers op iets beter gaan as wat ons ooit beplan het. My kaart bevat notas wat elke dag dopgehou word en die golf wat ons branderplankry. Hierdie golf bly egter onbepaald.
As u branderplankry in Japan wil behaal, gaan dit oor wie u ken, en ons het die hele week daarmee gekuier om 'n plaaslike shaper- en branderlegende te hê. Dit was ongelooflik tyd om hierdie kultuur deur te bring, maar die golwe was nie goed vir ons nie. Ons laaste dag het aangebreek en ons het begin pak vir ons vlug, toe ons skielik verneem dat 'n tifoon in die buiteland 'n pols golwe stuur.
Net vinnig voor ons vlug het ons na hierdie plek gevlug totdat die storm te veel geword het. Terwyl ons deur die reën hardloop, spring ons in die bestelwa en vlieg lughawe toe.
Die Indiese Oseaan het baie wêreldklasgolwe. Alhoewel hierdie golf nie as een beskou kan word nie, breek dit meer kere per jaar so as wat u sou wou tel. Vir die kinders in die omgewing is die oseaan 'n speelterrein, en hulle het opgetree asof hulle hierdie toneel 'n miljoen keer gesien het. Almal op hierdie reis was mal oor hoe perfek ons ​​dit gekry het.
Die inwoners het op die vlak vlak geswem en die aand geniet soos 'n paar gewaste klere. Dit was surrealisties om sulke ongelooflike golwe te sien breek, met niemand anders as 'n paar branderplankryers om na hulle aandag te gee nie. Die Indiane het na ons gekyk terwyl 'n ander stel deur die buitekant van die rotsagtige baai gebreek het. Ek beduie en skree na een van die ouens op die reis: "Het jy die stel gesien!"
Nie vroeër het ek beduie nie, toe stap al die inwoners uit die water en begin soek na waarna ek wys. Dit lyk asof hulle na die golf kyk, maar ek twyfel dat baie van hulle van mening was om dit op ons manier te navigeer. Hulle draai om en glimlag, waai en wys na die golf. Dit is geen wonder dat niemand ooit van Indië se golwe hoor nie - die meeste inwoners het nog nooit iemand gesien wat op hulle ry nie.
Die kuslyn wat so gereeld met sterk winde oor die land heen is, sal die pasiënte elke jaar beloon met 'n paar glasagtige branderye. As die enigste wat naby genoeg was om dit betyds te besef, het ons die strand en golwe vir onsself gehad. Dit het jare geneem om hierdie kuslyn te skuur om selfs hierdie plek te vind, wat nie per straat toeganklik is nie en onder kranse versteek is.