Ek is jammer, ek was verkeerd… | iindidi ngeendidi
Gaan dit in ander huise ook so? →
…toe ek onlangs (wat teen diè tyd soos 'n ander leeftyd voel) foutiewelik berig het dat die Belge se verhouding met kos diskreet, gedemp en oppervlakkig is. En dat hulle nie groot etes by hulle huis hou nie. En dat hulle nie soms oorboord gaan nie.
Maar ek word verkeerd bewys. Soms. En selfs met die persoonlikheidstipe wat blykbaar altyd glo dat hulle reg is (nodeloos om te sê stem ek nie daarmee saam dat ek in diè kategorie val nie), hou ek daarvan om verkeerd bewys te word. Soms. My Vlaamse vriend, Piet, se afskeid so 'n maand gelede, was een van hierdie gevalle…
Ek het nie geweet dat die Belge fisies, emosioneel en moreel in staat is tot die vertering van die hoeveelheid vleis wat ek die Saterdagmiddag sien verdwyn het in (met die uitsondering van ons 3 Suid-Afrikaners) Belgiese monde nie. En ek praat nie van die gebruiklike tpp (tjop per persoon) nie. Nee, waarmee ons hier te doen gehad het was die
Laat-middag het ons met ons stoele al agter die son aangetrek.
somtotaal van 15kg vleis wat vir 30 mense aangebied is. En, as jy wiskunde op skool gehad het, sal jy saamstem dat dit neerkom op omtrent 'n halwe kilogram per persoon…nogals 'n verrassing as jy aanvanklik onder die wanindruk verkeer het dat diè mense versigtig met slaggoed omgaan. Goed, bygesê dat dit 'n paar rondtes van aanbieding en bietjie aanmoediging van die gasheer gekos het, maar nietemin. Die toneeltjie het bietjie herhinner aan 'n tipiese Suid-Afrikaanse bring-en-braai (behalwe dat die gasheer in diè geval meeste van die bring- en braaiwerk self gedoen het):
iindidi ngeendidi slaaie wat op die tafel agtergebly het, met (bykans) leë vleispotte wat die aandag op die voorgrond getrek het. Hulle het langtand aan die chakalaka geëet – wat op versoek gemaak is omdat die naam kwansuis so snaaks is, sonder dat daar noodwendig geweet is wat die inhoud behels. Ek vermoed die chakalaka was bietjie sterker as hulle…
Dis ook nie net die etery wat nie so diskreet was soos verwag nie. Die kuier met familie en vriende om die braaivleisvuur (in hierdie geval, braaivleischarcoal) was vrolik, jolig en uitbundig. En nie versigtig nie. Dit het ons (die Suid-Afrikaanse geselskap) 'n rukkie geneem om te besef dat dit nie per abuis was dat daar herhaaldelik vir die ouma
vertel is dat ons van Suid-Afrika is nie. Aanvanklik het ons vermoed dat die gehoor eenvoudig vergeet het dat hulle dit reeds genoem het, en dan ewe beleef ons herkoms weer beaam…totdat ons agtergekom het dat daar 'n patroon is, en dat die ouma Alzheimer's het…en toe het alles sin gemaak. Elke keer is daar vir haar gevra of sy gehoor het waar ons vandaan kom, en elke keer het sy verbaas begin vertel dat sy so 40 jaar terug in die Kongo gewoon het, en daarna deur S.A. getoer het. Tot groot vermaak van die toeskouers het
Ons almal weet die lekkerste vleis is dit wat pas van die rooster kom.
dieselfde scenario hom 'n paar keer afgespeel, natuurlik meer tot die vermaak van diègene wat dan nie weer oor en oor na dieselfde storie hoef te luister, en op die regte plekke hoef te knik nie. Maar laat niemand sê dat die ouma se geselskap nie geniet word nie. Die mense het baie gelag. Amper so baie soos toe Rezel in haar poging tot Nederlands per abuis gesê het dat ons baie 'gevogelen' in die park gesien het. Tot haar ongemak, en die vermaak van die toeskouers, het sy agtergekom dat daar 'n groot verskil tussen 'gevogelen' en 'gevogelte' is (soek dit op as jy ouer as 18 is).
Die aand slaap ons 3 Suid-Afrikaners toe oor by Piet se ouers, wat 'n gastehuis uit hul familihuis bedryf in Michielbeke, 'n kleinerige dorpie digby Gent. Gelukkige ons. Hier is ons met die grootste hartlikheid en huislikheid ontvang, die soort wat sinoniem is met ma's wat baie kinders grootgemaak het. En ons het selfs sjokolade vir ontbyt gekry. Weereens, gelukkkige ons. En weereens was ek in daarvoor om verkeerd bewys te word. Want toe die familie begin opdaag, besef ek dat dit nie 'n klein familie is nie. En toe die kos laat-middag uitgedra word, besef ek dat die hulle aptyt groter as die familie self is. Die tafel het swaar gekreun onder die rooivleis, gestoofde varkwangetjies (defnitief 'n gunsteling) en natuurlik…frietjes. En daar is gesels. En geëet. En gelag. En geëet. En gedrink. En geëet. En nog geëet (baie soos ek groot krismisetes ken, sonder daardie 'basaar-naar' gevoel wat na die tyd by jou spook). Maar iets het geskort: Die chakalaka (of chakamaka soos verskeie Belge dit uitgespreek het), wat teen diè tyd al 'n vermaaklike punt van bespreking was. Toe Piet se pa oomblike later met een reuse bak 'chakamaka' opdaag, ritmies en luid op die maat van sy verwerking van 'n chakalaka-liedjie…het ek besluit dat, wanneer ek eendag groot is, ek 'n Vlaamse grootmens wil wees. Die tipe wat nie vergeet hoe om pret te hê nie. En nie stop na net 2 biere nie. Wat vrolik en jolig laat-aand kuier. Wat nie vervelig is nie. En ook nie die kinders dwing om al hulle groente op te eet nie…
En as jy Vlaams is, en tot hier gelees het, moet ek jou gelukwens. Jou prys? Soos belowe, sal ek nou mooi stadig verduidelik waar my naam vandaan kom:
An – my pa se naam, Andrè
Tussendeur al die etes was daar tyd vir kinderspeletjies
re – my ma se naam, Regina
z – randomly van my ma se nooiensvan, DeyZel
a – Van der Merwe (hoewel ek vermoed dat dit gedoen is bloot omdat 'Anrez' biejie snaaks klink)
En ek belowe dat alle Suid-Afrikaners nie sulke moeilike name soos Anreza, Rezel en Alismi het nie. Maar julle is natuurlik baie welkom om self te kom kyk – Januarie 😉