Grootste demonstrasies teen oorlog - Geskiedenis Podcasts - 2021
Grootste demonstrasies teen oorlog
Corretta King by Moratorium
Toenemende protesoptogte teen die oorlog het gelei tot groter en groter betogings in die Verenigde State teen die oorlog. Op 15 Oktober 1969 is landwye stakings uitgevoer en honderde duisende het regdeur die VSA deelgeneem. Op 15 November 1969 is 'n optog in Washington gehou. Dit was die grootste betoging teen die oorlog met 500 000 bywoning. By die saamtrek sing Pete Seeger "Give Peace a Chance".
Standpunt: Waarom is die grootste protes in die wêreldgeskiedenis geïgnoreer?
Vandag tien jaar gelede het die wêreld gesien wat volgens sommige die grootste enkele gekoördineerde protes in die geskiedenis was. Maar waarom is die teenoorlogse beweging geïgnoreer?
Mense marsjeer buite Rome se Colosseum om die oorlog in Irak op 15 Februarie 2003 te protesteer
Vandag tien jaar gelede het die wêreld gesien wat volgens sommige die grootste enkele gekoördineerde protes in die geskiedenis was. Ongeveer 10 miljoen tot 15 miljoen mense (ramings wissel baie) het in meer as 600 stede vergader en opgeruk: tot 3 miljoen het die strate van Rome oorstroom, meer as 'n miljoen het in Londen en Barcelona geskat, na raming 200.000 in San Francisco en New York. Stad. Van Auckland tot Vancouver - en oral tussenin - het tienduisende na vore gekom en hul stemme saamgevoeg in 'n eenvoudige, wêreldwye boodskap: nee vir die oorlog in Irak.
Ek was een van die teenoorlogse kontingente wat op 15 Februarie 2003, 'n winterse Saterdag, in die middestad van Manhattan gewemel het. Ons versprei oor kilometers van stadsblokke en loop verby verlate polisversperrings terwyl ons probeer om na die VN te gaan, waar tien dae tevore toe die minister van buitelandse sake, Colin Powell, voorgehou het wat ons nou weet, illusoriese intelligensie is oor Irak se vermeende vernietigingswapens. Die menigtes in New York was uiteenlopend en legio. Daar was anargiste en militêre veterane, luidrugtige studente (ek was toe 'n eerstejaar op die universiteit) en 'n bont grys grys peaceniks. En daar was talle ander: 'n groep preppy -voorstede met baniere wat hulself aankondig - 'Soccer Moms Against the War' - musikante, straatkunstenaars en New Yorkers op die werkdag. My oom, 'n dokter met mediese praktyke in beide die Verenigde Koninkryk en Indië, het ingevlieg vir die betoging en was net nog 'n gesig in 'n groot menigte.
Die oorweldigende gevoel in die strate van New York, ondanks die grimmigheid van die NYPD en die byt van daardie middag in Februarie, was 'n eenheid en hoop. 'N Woord het deurgedring oor die omvang van die betogings elders, en dit was moeilik om nie te dink aan ons gevoel van kollektiewe doel nie. 'N Artikel in die New York Tye sou binnekort basuin: "Daar is twee supermoondhede: die Verenigde State en die wêreldopinie." Hier is Sofia Fenner, destyds 'n hoërskoolleerling in Seattle (nou 'n doktorale kandidaat aan die Universiteit van Chicago, wat tans proefskrifwerk in Kaïro doen): ek was net trots om saam met al die mense te staan, trots dat ons as andersdenkend was Amerikaners het nie tuisgebly terwyl die hele wêreld ons saak aangeneem het nie. " In Los Angeles het 'n swanger Laila Lalami 'n kilometer gestap met mede -betogers in Hollywood Boulevard. 'Ek het gedink honderde duisende mense in die VSA maak hul stem dik. Dit kan beslis nie geïgnoreer word nie, '' het die Marokkaans-Amerikaanse romanskrywer hierdie week aan TIME gesê. "Maar hulle was."
En daar was dit. Ons het misluk. 'N Bietjie meer as 'n maand later was die VSA skokkend en het hulle deur die Irakse stede en Saddam Hussein se verdediging en beddegoed gewaai - alhoewel hulle dit nog nie geweet het nie - vir 'n byna dekadelange besetting. Die protesoptredes, wat in elk geval 'n wêreldhistoriese gebeurtenis was, is deur die Bush-administrasie en 'n rubberstempelkongres wat die oorlog goedgekeur het, opsy geslaan. Die VN se Veiligheidsraad is omseil, en die grootliks onbesonne, vrymoedige Amerikaanse hoofstroommedia het min gedoen om die oorlogsoorloë van Washington te demp.
'N Dekade later is dit moeilik om te verstaan ​​waarom die vertoning van mense se krag op 15 Februarie so ondoeltreffend was. Die regverdigheid van Amerika na 9/11 het gewapen geslinger vir 'n nederiger Weste, belas met onoorwinlike oorloë, finansiële krisisse en 'n half permanente funksie van politieke disfunksie. Boonop het die ontploffing van sosiale media die afgelope jare die voorheen onduidelike episodes van onenigheid in staat gestel om die wêreldwye gesprek te bereik en te hervorm. Betogings maak weer saak. Openbare ruimtes - van die Tahrir -plein in Kaïro tot die Puerta del Sol in Madrid tot die klein Zuccottipark in New York - het 'n hernieude demokratiese lewenskrag geword. Tog kon die massiewe protesoptogte wat Europa of selfs die grootste optrede van Occupy Wall Street ontstel het, nie ooreenstem met die omvang van wat op 15 Februarie 2003 plaasgevind het nie.
Daar sal nog tyd wees om die regverdigings agter die inval deur die VS in Irak, tien jaar later, te herhaal. Die geledere van die cheerleaders van die oorlog het in die tussendeur minder geword, met 'n magdom joernaliste en kundiges in die VSA wat hul mening gee om die oorlog so ongetwyfeld te ondersteun. 'N Diktator is weg, maar meer as 100,000 Irakezen is dood, asook 4,804 Amerikaanse en koalisiesoldate. Die VSA het byna 'n triljoen dollar bestee aan 'n voorkomende oorlog wat nie hoef te gebeur nie en 'n nasiebou-oefening wat slegs brose, onseker winste behaal het. Die Amerikaanse avontuur in Irak is verreweg 'n sukses wat bereik is, en het 'n waarskuwende verhaal geword oor hubris en swak beplanning. Dit is duidelik dat die huidige onwilligheid van die Weste om meer direkte stappe te neem om die bloedige burgeroorlog van Sirië te beëindig, deels 'n erfenis is van die Amerikaanse ervaring in Irak, waar die verbrokkeling van 'n regime 'n hele nuwe fase van sektariese aanleiding tot gevolg gehad het. slagting en chaos.
Maar daar is geen bevrediging om terug te kyk en te sê: 'Ek het jou dit gesê' - nie met die bloed wat gemors is en steeds gestort word nie. Die diepgaande solidariteit wat ek 10 jaar gelede gevoel het, het verval in 'n vorm van berusting en hartseer. In 'n gebied wat so kompleks en polities onbestendig is as die Midde -Ooste, is vaste morele standpunte moeilik. Ons eise was eenvoudig [op 15 Februarie], en ons was reg, " sê Fenner, doktorale kandidaat aan die Universiteit van Chicago. Wat ek destyds nie besef het nie, was dat wanneer die oorlog voortgaan, niks ooit weer so eenvoudig sou wees nie. "
MEER: Is Irak besig om uitmekaar te val?
'N Groeiende Amerikaanse ongevallelys en die onseker vooruitsigte om Hanoi uit die oorlog te verdryf, het geleidelik die byna eenparige goedkeuring van die resolusie van die Tonkin-golf van 1964 omskep in 'n wydverspreide kongres en gewilde opposisie teen die oorlog. Doves het kwaad geword. In die stede San Francisco en Chicago het anti-oorlog demonstrasies plaasgevind.
Meer en meer studente het begin protesteer. Hulle wou hê dat die oorlog vinnig moes eindig. Doves het kwaad geword. In die stede San Francisco en Chicago het anti-oorlog demonstrasies plaasgevind. Meer en meer studente het begin protesteer. Hulle wou hê dat die oorlog vinnig moes eindig. Teenstand teen die oorlog en die regering se oorlogsbeleid het gelei tot groter en groter protesoptogte. Studies is gedoen om die mening van Amerikaners oor die kwessie te meet. In 'n studie in Julie 1967 het 'n bietjie meer as die helfte van die mense ondervra dat hulle nie die president se beleid goedkeur nie.
Na die demonstrasie in Oktober 1967 in die Pentagon, het die leier van die Demokratiese Huis, Carl Albert, gesê dat die optoggangers 'elke kommunistiese en kommunistiese simpatiseerder insluit wat die reis kon onderneem'. Hy het ook aangekla dat die betoging "basies deur internasionale kommunisme gereël is". Die Republikeinse vloerleier Gerald Ford onthul toe dat president Johnson tydens 'n Withuis -vergadering vir hom en ander Republikeinse leiers 'n geheime verslag voorgelees het wat onthul dat die betoging deur internasionale kommunisme gereël is. Hy het gevra dat die verslag openbaar gemaak word. Prokureur -generaal, Ramsey Clark, het Ford besoek en gesê dat die verslag nie onthul kan word sonder om inligtingbronne in gevaar te stel en 'n nuwe golf van 'McCarthyism' te skep nie. Hierdie eis is ook deur die minister van buitelandse sake, Dean Rusk, gemaak. Ford het aangevoer dat die Amerikaanse volk volwasse genoeg is om sulke inligting te ontvang sonder om histeries te reageer.
Onder druk van die Johnson en Nixon White Houses om te bepaal of daar 'buitelandse invloed' is agter protesoptogte en swart militante aktiwiteite, het die CIA begin met die insameling van intelligensie oor binnelandse politieke groepe. Joseph Califano, 'n hoofassistent van president Johnson, het op 27 Januarie 1976 aan die intelligensiekomitee van die senaat getuig dat hoë regeringsamptenare nie kon glo dat ''n saak wat so duidelik vir die land reg is, soos hulle dit sien, so wyd aangeval sal word nie as daar nie 'n [vreemde] mag daaragter was nie. " Die direkteur van die CIA, Richard Helms, het getuig dat die enigste manier waarop die CIA sy gevolgtrekking dat daar geen beduidende buitelandse invloed op die binnelandse meningsverskil was nie, ondanks ongeloof in die Withuis kon ondersteun, was om die dekking van CHAOS voortdurend uit te brei. Slegs deur te kan aantoon dat dit alle anti-oorlogspersone en alle kontakte tussen hulle en enige vreemde persoon ondersoek het, kon die CIA "negatief" bewys dat niemand onder buitelandse oorheersing was nie.
CIA berig 15 November 1967 "Diversiteit is die mees opvallende kenmerk van die vredesbeweging in die buiteland en in die buiteland. Dit is juis hierdie diversiteit wat dit onmoontlik maak om spesifieke politieke of ideologiese etikette aan enige belangrike deel van die beweging te heg. Diversiteit beteken dat Daar is geen enkele fokus in die beweging nie. Gesamentlike optrede op internasionale skaal is slegs moontlik omdat koördinasie hanteer word deur 'n klein groep toegewyde mans, waarvan die meeste radikaal georiënteerd is, wat hulself aangewend het vir aktiewe leierskap in die sleutelorganisasies. Kontakte met die amptenaar van Hanoi, Amerikaanse vredesaktiviste in die algemeen handel nie met buitelandse regerings nie. Moskou misbruik en kan inderdaad die Amerikaanse afgevaardigdes beïnvloed. hierdie Amerikaanse aktiviste en buitelandse regerings is beperk.
Die belangrikste meganisme vir die koördinering van binne- en buitelandse protesaktiwiteite met betrekking tot Viëtnam was die "mobiliseringskomitee" [die "mobe"]. Uit die Studentemobiliseringskomitee van 1966 ontwikkel die Spring Mobilization Committee (SMC), wat op sy beurt opgevolg is deur die huidige National Mobilization Committee (NMC). Die beamptes wat in die uitvoerende liggame van die NMC aangestel is, was talle, wat die breë basis van die koalisie weerspieël, maar die werklike verantwoordelikheid was blykbaar in die hande van 'n paar. Die name van hierdie sleutelkoördineerders het gereeld verskyn, waar die aksie ook al gebeur.
David Dellinger, die voorste Amerikaanse vredesaktivis, het in Mei 1963 gesê dat hy ''n Kommunis, maar nie van die Sowjet -tipe was nie', volgens 'n FBI -bron. organisasies sedert die 1930's en later met die Trotskyite Socialist Workers Party en verskillende kommunistiese frontgroepe. Hy is ook bekend vir sy betrokkenheid by pro-Castro-organisasies.
Noue persoonlike koördinasie tussen Amerikaanse aktiviste en die Noord -Viëtnamese het blykbaar in 1965 begin. Die destydse DRV nooi Herbert Aptheker, prominente CPUSA -teoretikus en direkteur van die American Institute for Marxist Studies, om Hanoi te besoek. Aptheker stel op sy beurt voor dat hy vergesel word van Staughton Lynd, voormalige professor in Yale en 'n leier van die Amerikaanse komitee vir nie -gewelddadige optrede (CNVA), en Thomas Hayden, 'n militante burgerregte -werker en 'n stigter van die SDS. Die drietal het Hanoi in Desember 1965 besoek.
Die NMC, hoofborg van die vredesdemonstrasie in Oktober 1967 in Washington, was 'n direkte uitvloeisel van die Spring Mobilization Committee om die oorlog in Viëtnam (SMC) te beëindig. SMC is gestig om die demonstrasie in April 1967 teen die Viëtnam -oorlog en die konsep te koördineer. Die NMC was nie 'n aksiegroep nie. Dit is 'n koördinerende uitrusting wat verantwoordelik is vir die verspreiding van inligting en literatuur aan ander vredesgroepe en aan die algemene publiek. Dit het demonstrasies gekoördineer, die nodige permitte verkry, met die burgerlike owerhede onderhandel vir geriewe en verleen regshulp indien nodig. Behalwe vir die min betaalde professionele bestuurders, kan die NMC eenvoudig as 'n versameling plaaslike vredesgroepe gekategoriseer word.
Kommunistiese penetrasie van die organisasie was op verskeie vlakke duidelik, maar die NMC was so uiteenlopend in sy samestelling en organisatories los, dat dit nie 'n maklike teken was vir klassieke kommunistiese manipulasie nie. Baie lede van die NMC-leierskap, waaronder voorsitter David Dellinger en ondervoorsitter Jerry Rubin, het deur die jare kennis gehad met en verbintenis met kommuniste en kommunistiese groepe. Beide Dellinger en Rubin was ook sterk ondersteuners van Castro en sy beweging.
Die "Amerikaanse vredesbeweging" was nie een nie, maar baie bewegings en die betrokke groepe is so uiteenlopend as wat hulle talryk is. Die mees opvallende kenmerk van die vredesfront is die diversiteit daarvan. Onder die vredesparaplu vind u pasifiste en vegters, idealiste en materialiste, internasionaliste en isolationiste, demokrate en totalitariërs, konserwatiewes en revolusionêre, kapitaliste en sosialiste, patriotte en subversiewe, prokureurs en anargiste, staliniste en trotskiete, muskoviete en pekingese, rassiste en universaliste, yweraars en ongelowiges, puriteine ​​en hippies, doogoods en kwaaddoeners, gewelddadig en baie gewelddadig. Een ding bring hulle almal bymekaar: hul verset teen Amerikaanse optrede in Viëtnam.
"As gevolg van hul infiltrasie in die leierskap van belangrike vredesgroepe, slaag die kommuniste daarin om 'n oneweredige invloed uit te oefen op die groepe se beleid en optrede. Dit bly egter te betwyfel dat hierdie invloed beheers word. Die grootste deel van die 'Viëtnam-protes aktiwiteit sou daar wees met of sonder die kommunistiese element. Die CPUSA benut met ander woorde baat by anti -regeringsaktiwiteit, maar dit blyk nie dat dit dit inspireer of lei nie. "
FBI-verslagdoening oor protesoptredes teen die Viëtnam-oorlog bied 'n voorbeeld van die manier waarop die inligting wat aan besluitnemers verstrek word, skeefgetrek kan word. In ooreenstemming met 'n uitspraak wat reeds deur president Johnson uitgespreek is, het die Buro se verslae oor betogings teen die oorlog in Viëtnam beklemtoon dat kommunistiese pogings om die anti-oorlogsbeweging te beïnvloed, beklemtoon word en dat die oorgrote meerderheid van die betogers nie kommunisties beheer word nie.
RL Shackleford, 'n hoof van die afdeling vir intelligensie -afdeling van die FBI, het op 13 Februarie 1976 aan die Senaat -intelligensiekomitee gesê dat hy nie 'aan baie' groot demonstrasies in hierdie land kon dink 'wat die afgelope jare nie' veroorsaak is deur 'die Kommunistiese Party of die Sosialistiese Werkers nie Partytjie. In reaksie op die ondervraging het die Afdelingshoof elf spesifieke demonstrasies sedert 1965 gelys. Drie hiervan was hoofsaaklik SDS -demonstrasies, hoewel sommige individuele kommuniste wel aan een daarvan deelgeneem het. Ses ander is gereël deur die Nasionale (of Nuwe) Mobiliseringskomitee, wat volgens die Afdelingshoof onderhewig was aan die "invloed" van die Kommunistiese en Sosialistiese Arbeidersparty. Maar die afdelingshoof het erken dat die mobiliseringskomitee 'waarskynlik' 'n wye spektrum mense uit alle elemente van die Amerikaanse samelewing insluit. Die FBI het nie beweer dat die Socialist Workers Party deur enige buitelandse regering oorheers of beheer word nie.
Die 1969 'valaanval' wat duisende betogers in Oktober en November 1969 na Washington gebring het, het vier organisasies betrek: Die Vietnam Moratorium Committee, die Student Mobilization Committee, die New Mobilization Committee [New MOBE] en die SDS. Die doel van die valoffensief was om die administrasie te druk tot onmiddellike, eensydige onttrekking van Amerikaanse troepe uit Viëtnam.
Vanaf geboorte was Student Mobe 'n verenigde frontorganisasie, 'n kombinasie van verskillende groepe, baie openlik kommunisties, wat hul pogings verenig om soveel moontlik jongmense by die anti-Viëtnam-oorlogsbeweging te betrek. In die middel van 1968 het daar egter 'n belangrike verandering plaasgevind. As gevolg van 'n lang pruttende vete, het die CPUSA-element in 'n geraas uitgestap en die jong "Trots" in bevel gelaat. Soos J. Edgar Hoover in 1969 gesê het, word Student MOBE "beheer deur lede van die Young Socialist Alliance, die jeuggroep van die Socialist Workers Party." Sedert die stigting daarvan, het Student MOBE gedien as die regterarm van die naamsveranderende volwasse MOBE, wat studente-ondersteuning gereël het vir die Vietnamweek, die Pentagon-konfrontasie, ens.
Meer as 500 000 Amerikaners het in Oktober 1969 by 'n 'moratorium' aangesluit om die Amerikaanse militêre betrokkenheid in Suid -Viëtnam teë te staan. 'N Maand later het die grootste demonstrasie teen oorlog in die geskiedenis van die Verenigde State, wat vir dieselfde doel opgevoer is, in Washington self plaasgevind. Die nasionale moratorium, met miljoene wat deelgeneem het aan die grootste demonstrasie teen oorlog in 'n westerse demokrasie, Die Amerikaanse vlag by die Departement van Justisie is afgetrek en - indien slegs kortliks - vervang deur die vlag van die Viet Cong. Op dieselfde dag, 15 November, het demonstrasies teen die VS-in-Viëtnam in baie lande plaasgevind. Dit was geen toeval nie. Dit is alles noukeurig gekoördineer.
Die Nuwe Mobiliseringskomitee, tegnies die borg van die demonstrasies in Washington op 15 November, het baie verklarings afgelê dat dit geweld ontken en slegs 'n vreedsame, ordelike betoging wil hê. Die studentemobilisasie het dieselfde gedoen. Die Moratoriumkomitee het nog altyd die standpunt ingeneem. SDS het ook belowe dat dit nie geweld sal aanhits nie.
Daar is net nie genoeg volwaardige kommunistiese partylede in hierdie land nie - selfs die Moskowiete, die Pekingese, die Trotskyiste en al die splintergroepe, saam - om 'n demonstrasie van so 'n omvang te toon dat dit nasionale en internasionale belang kan hê. Hulle het nie -kommuniste by hul optrede aangewend - baie van hulle: die 100 persent medereisigers wat altyd op die saak kan saamstem, sowel as die minder medereisigers wat reageer op sekere kwessies, die onafhanklike radikale en ekstremiste, die nie -party -marxiste, die pasifiste (veral handig vir 'vredes' -operasies), die wanbestandheid en enigiemand anders wat hulle kan lok, uitroei of laat dink om vir hul doel te werk. Dit moet egter beklemtoon word dat New MOBE nie 'n kommunistiese "front" was in die tradisionele sin van die term nie.
Die aankondiging deur president Nixon op die aand van 30 April 1970 dat hy 'n gesamentlike inval in die VS.-Suid-Viëtnam in Kambodja goedgekeur het, het 'n onmiddellike openbare terugslag veroorsaak en 'n anti-oorlogsbeweging herleef wat steeds steun onder die groter bevolking verloor het. as gevolg van studente se toenemend gewelddadige en vernietigende taktiek.
In Mei 1970 begin 'n periode van drie weke van protesoptogte en betogings op universiteitskampusse regoor die land, wat op 4 Mei 'n hoogtepunt bereik het met die dood van vier betogers aan die hand van National Guardsmen aan die Kent State University. Die uitbarsting van studente -protes in die hele land was ongekend. Met meer as die helfte van die meer as 2 500 universiteite en kolleges wat een of ander vorm van protesoptog teen anti-oorlog beleef het, en na raming 1,5 miljoen studente wat deelgeneem het, was dit die grootste reeks massademonstrasies in die Amerikaanse geskiedenis.
Ondanks die dood van betogers by Kent State en aan die Jackson State University in Mississippi tien dae later, was die betogings wat in Mei 1970 aan die kampusse geraak het, oorweldigend vreedsaam. Volgens 'n studie het slegs 1,350 kolleges en universiteite wat protesoptogte gedurende die maand beleef het, slegs drie-en-sewentig getuies van geweld gesien.
Die gebeure van Mei 1970 by universiteite regoor die land was die laaste groot snak na die anti-oorlogsbeweging van studente. Met studente wat die somer vertrek, het kampusse weer stil geword. Die Kambodjaanse inval en die gevolglike protesoptogte het nuwe lewe geblaas in 'n beweging wat lewensondersteunend was, maar die momentum wat so vinnig ontstaan ​​het, het ewe skielik tot stilstand gekom. Soos 'n historikus dit stel, het die studentebeweging "nooit herstel van die somervakansie van 1970 nie".
Die eerste protesoptogte teen die Amerikaanse betrokkenheid by Viëtnam was in 1945, toe Amerikaanse handelsvaarders van die Verenigde State die Amerikaanse regering veroordeel het vir die gebruik van Amerikaanse handelskepe om Europese troepe te vervoer om die inheemse bevolking van Viëtnam te onderwerp. 
Mei. Oorlogsbetogings teen Viëtnam in Engeland en Australië.
21 September organiseer War Resisters League die eerste Amerikaanse protesoptog teen die Viëtnam-oorlog en 'anti-Boeddhistiese terrorisme' deur die Suid-Viëtnamese regime wat deur die VSA gesteun word, met 'n betoging by die Amerikaanse sending by die VN in New York. 
9. Oktober WRL onder ander groepe het 300 optredes teen 'n spreekbeurt deur Madame Ngo Dinh Nhu in die Waldorf-Astoria-hotel in New York City. 
Maart. 'N Konferensie by Yale beplan demonstrasies op 4 Mei.
25. April. Die Interne Beskermer 'n belofte van konsepweerstand deur sommige van hierdie organiseerders gepubliseer.
2. Mei. Honderde studente betoog op die Times Square in New York en gaan van daar na die Verenigde Nasies. 700 het in San Francisco opgeruk. Kleiner betogings het in Boston, Madison, Wisconsin en Seattle plaasgevind. Hierdie protesaksies is gereël deur die Progressive Labour Party, met die hulp van die Young Socialist Alliance. Die Beweging van 2 Mei was die jeugmaatskappy van die PLP.
12 Mei. Twaalf jong mans in New York verbrand hul konsepkaarte in die openbaar om die oorlog te protesteer — die eerste sodanige oorlogsweerstand.  
Val. Free Speech Movement aan die Universiteit van Kalifornië in Berkeley verdedig die reg van studente om politieke organisasie op die kampus te doen. Stigter: Mario Savio.
Begin Augustus. Wit en swart aktiviste het naby Philadelphia, Mississippi, vergader vir die gedenkdiens van drie burgerregtewerkers. Een van die sprekers het bitter uitgespreek teen Johnson se gebruik van geweld in Viëtnam en dit vergelyk met geweld wat teen swartes in Mississippi gebruik is. 
19 Desember. Die eerste gekoördineerde landwye protesoptogte teen die Viëtnam-oorlog het protesoptredes in New York ingesluit (geborg deur War Resisters League, Fellowship of Reconciliation, Committee for Non-Violent Action, the Socialist Party of America en die Student Peace Union en bygewoon deur 1500 mense), San Francisco (1000 mense), Minneapolis, Miami, Austin, Sacramento, Philadelphia, Chicago, Washington DC, Boston, Cleveland en ander stede. 
2 Februarie - Maart. Betogings aan die Universiteit van Kansas in Lawrence, Kansas, gereël deur die RA Student Peace Union. 
12-16 Februarie. Anti-VSA betogings in verskillende stede in die wêreld, "insluitend 'n inbraak by die Amerikaanse ambassade in Boedapest, Hongarye, deur ongeveer 200 Asiatiese en Afrikaanse studente." 
15. Maart 'n Debat wat deur die inter-universiteitskomitee vir 'n openbare verhoor oor Viëtnam gereël word, word gehou in Washington, DC, radio- en televisiedekking.
16. Maart 'n 82-jarige Detroit-vrou met die naam Alice Herz is selfbeskuldig om 'n verklaring af te lê teen die gruwels van die oorlog. Sy is tien dae later oorlede. 
24. Maart Eerste SDS georganiseerde onderrig aan die Universiteit van Michigan in Ann Arbor. 3 000 studente woon dit by en die idee versprei vinnig.
Maart. Berkeley, Kalifornië: Jerry Rubin en Stephen Smale se Vietnam Day Committee (VDC) organiseer 'n groot protes van 35,000. [aanhaling nodig]
April. Studente in Oklahoma het honderde duisende pamflette met foto's van dooie babas in 'n gevegsgebied gestuur om 'n boodskap oor gevegte in Viëtnam uit te beeld.
17 April. Die SDS-georganiseerde Maart teen die Viëtnam-oorlog in Washington, DC, was die grootste demonstrasie teen oorlog in die VSA tot nog toe, met 15 000 tot 20 000 mense wat dit bygewoon het. Paul Potter eis 'n radikale verandering van die samelewing.
5. Mei. Etlike honderde mense wat 'n swart kis dra, het na die konsepbord van Berkeley, Kalifornië, opgeruk en 40 mans het hul konsepkaarte verbrand. 
21–23 Mei. Die Vietnam-dagkomitee het groot onderrig by UC Berkeley gereël. 10–30 000 bywoon.
22 Mei. Die Berkeley -konsepbord is weer besoek, met 19 mans wat hul kaarte verbrand het. President Lyndon B. Johnson is in beeld getrek. 
Somer. Jong swartes in McComb, Mississippi, hoor dat een van hul klasmaats in Viëtnam vermoor is en 'n pamflet versprei waarin gesê word: "Geen Mississippi -negers behoort in Viëtnam te veg vir die vryheid van die witman nie". 
Junie. Richard Steinke, 'n West Point -gegradueerde in Viëtnam, het geweier om aan boord van 'n vliegtuig te gaan wat hom na 'n afgeleë Viëtnamese dorp geneem het, en verklaar dat die oorlog "geen enkele Amerikaanse lewe werd is nie". 
27 Junie. Beëindig jou stilte, 'n oop brief in die New York Times deur die groep Kunstenaars en skrywers protesteer teen die oorlog in Viëtnam. 
Julie. Die Vietnam Day Committee het militante protesoptogte in Oakland, Kalifornië, gereël met 'n roemryke debakel, toe die organiseerders die optog van Oakland na Berkeley beëindig om 'n konfrontasie met die polisie te vermy.
Julie. A Vroue staak vir vrede- afvaardiging onder leiding van Cora Weiss ontmoet sy eweknie van Noord -Viëtnam en Vietcong in Jakarta, Indonesië.
30. Julie 'n Man van die Katolieke Arbeidersbeweging word gefotografeer terwyl hy sy konsepkaart in Whitehallstraat in Manhattan voor die Armed Forces Induction Center verbrand. Sy foto verskyn in Lewe tydskrif in Augustus. 
15. Oktober. David J. Miller het sy konsepkaart verbrand tydens 'n saamtrek wat weer naby die gewapende magte se induksiesentrum in Whitehallstraat gehou is. Die 24-jarige pasifis, lid van die Katolieke Arbeidersbeweging, word die eerste man wat gearresteer en skuldig bevind is onder die wysiging van die Wet op Selektiewe Diens van 1965. 
Europa, 15-16 Oktober. Eerstens Internasionale dae van protes. Anti-VSA betogings in Londen, Rome, Brussel, Kopenhagen en Stockholm.
20. Oktober Stephen Lynn Smith, 'n student aan die Universiteit van Iowa, het tydens 'n saamtrek by die Memorial Union in Iowa City, Iowa, gepraat en sy konsepkaart verbrand. Hy is gearresteer, skuldig bevind en drie jaar proeftydperk opgelê. 
30 Oktober. Pro-Viëtnam-oorlogsmars in New York bring 25 000 mense.
2 November Voor die Pentagon in Washington, toe duisende werknemers laatmiddag uit die gebou stroom, staan ​​Norman Morrison, 'n twee-en-dertigjarige pasifis, pa van drie, onder die vensters op die derde verdieping van die minister van verdediging, Robert McNamara, met kerosine besprinkel en homself aan die brand gesteek en sy lewe prysgegee uit protes teen die oorlog. 
6. November Thomas C. Cornell, Marc Paul Edelman, Roy Lisker, David McReynolds en James Wilson het hul konsepkaarte verbrand tydens 'n openbare saamtrek wat deur die Committee for Non-Violent Action in Union Square, New York City, gereël is. 
27. November SANE-geborgde Maart in Washington in 1965. 15 000 tot 20 000 betogers.
16–17 Desember. Hoërskoolleerlinge in Des Moines, Iowa, word geskors omdat hulle swart armbande gedra het om 'aan beide kante te sterf' en ter ondersteuning van die oproep van Robert F. Kennedy om 'n Kersfeesstilstand. Die studente het die Des Moines -skooldistrik gedagvaar, wat gelei het tot die Amerikaanse beslissing van die Hooggeregshof in 1969 ten gunste van die studente, Tinker v. Des Moines.
Van September 1965 tot Januarie 1970 is 170 000 mans opgestel en nog 180 000 aangestel. Teen Januarie het 2 000 000 mans verseker uitstel van die kollege.
Februarie. Plaaslike kunstenaars in Hollywood bou 'n toring van 60 meter lank op Sunset Boulevard. 
25–26 Maart. Tweedens Dae van internasionale protes. Georganiseer deur die nasionale koördinerende komitee om die oorlog in Viëtnam te beëindig, gelei deur GESOND, Vroue staak vir vrede, die Komitee vir Gewelddadige Aksie en die SDS: 20,000 tot 25,000 alleen in New York, betogings ook in Boston, Philadelphia, Washington, DC, Chicago, Detroit, San Francisco, Oklahoma City. In die buiteland, in Ottawa, Londen, Oslo, Stockholm, Lyon en Tokio.
31. Maart David Paul O'Brien en drie metgeselle verbrand hul konsepkaarte op die trappe van die South Boston Courthouse. Die saak is deur die Hooggeregshof in Verenigde State teen O'Brien.
Lente. Predikante en leke wat bekommerd is oor Viëtnam gestig.
15 Mei. Maart teen die Viëtnam -oorlog, gelei deur SANE en Women Strike for Peace, met 8 000 tot 10 000 wat deelgeneem het. (Cassius Clay) het geweier om oorlog toe te gaan en het beroemd gesê dat hy 'geen twis met die Viet Cong' het nie en dat 'geen Viet Cong my ooit 'n neger' genoem het nie. Ali het ook gesê dat hy nie '10 000 myl' sou gaan om ander mense te help vermoor, dood te maak en aan die brand te steek om net te help om die oorheersing van wit slawemasters oor donker mense voort te sit nie.  In 1967 is hy tot 5 jaar gevangenisstraf gevonnis, maar is in appèl deur die Amerikaanse hooggeregshof vrygelaat.
Somer. Ses lede van die SNCC val 'n induksiesentrum in Atlanta binne en word later gearresteer. 
3. Julie Menigte van meer as 4 000 betoog buite die Amerikaanse ambassade in Londen. Botsings ontstaan ​​tussen die betogers en die polisie, en minstens 31 mense word gearresteer. 
10–11 September. Eerste nasionale oorlog Mobilisering Komitee gestig as die Mobiliseringskomitee van 8 November.
7. November Protes teen sekretaris McNamara aan die Harvard Universiteit.
26. November. Die 8 November Mobiliseringskomitee word die Spring Mobilization Committee om die oorlog in Viëtnam te beëindig, geformaliseer tydens die Cleveland -konferensie. Nasionale direkteur is dominee James Bevel.
Einde Desember. Studente -mobiliseringskomitee gevorm.
29 Januarie - 5 Februarie Angry Arts Week deur die Kunstenaars protesteer groep.
4. April praat Martin Luther King Jr. in die Riverside -kerk in New York oor die oorlog: "Beyond Vietnam: A Time to Break Silence". King verklaar dat "op een of ander manier hierdie waansin moet ophou. Ons moet nou stop. Ek spreek as kind van God en broer met die armes van Viëtnam. Ek spreek vir diegene wie se grond verwoes word, wie se huise vernietig word, wie se kultuur Ek praat namens die armes van Amerika wat die dubbele prys van gebroke hoop tuis en dood en korrupsie in Viëtnam betaal. Ek praat as 'n Amerikaner met die leiers van my eie nasie. Die groot inisiatief in hierdie oorlog is ons s'n. Die inisiatief om dit te stop, moet ons s'n wees. " 
15 April. In Sheep Meadow, Central Park, New York, het ongeveer 60 jong mans, waaronder 'n paar studente van die Cornell -universiteit, bymekaargekom om hul konsepkaarte in 'n Maxwell House -koffieblik te verbrand.  Meer sluit by hulle aan, waaronder die uniform van die Green Beret Army Reservist Gary Rader. Tot 158 ​​kaarte word verbrand. 
15 April. Lente Mobe protes in New York (300 000) en in San Francisco.
20–21 Mei. 700 aktiviste tydens die Spring Mobilization Conference, Washington, DC Die Spring Mobilization Committee om die oorlog in Viëtnam te beëindig, word die National Mobilization Committee om die oorlog in Vietnam te beëindig (die Mobe). , Swede (Mei) en Roskilde, Denemarke (November_. Internasionale Oorlogsmisdaadtribunaal (Russell Tribunal) unanimously finds the US government and its armed forces "guilty of the deliberate, systematic and large-scale bombardment of civilian targets, including civilian populations, dwellings, villages, dams, dikes, medical establishments, leper colonies, schools, churches, pagodas, historical and cultural monuments".
In the summer of 1967, Neil Armstrong and various other NASA officials began a tour of South America to raise awareness for space travel. Volgens First Man, a biography of Armstrong's life, during the tour, several South American college students protested the astronaut, and shouted such phrases as "Murderers get out of Vietnam!" and other anti-Vietnam War messages.
Sweden, December 20. Seventh Year of the Viet Cong (the Front National de Libération du Vietnam du Sud, of FNL) celebrated with violent clashes in Stockholm. Demonstrations in forty Swedish towns.
October 15. National Moratorium against the War demonstrasies. Huge crowds in Washington and in Boston (100,000). Anti-war Senator George McGovern gave a speech to the large crowd in Boston. 
November 15. San Francisco. [verduideliking nodig]
April. New Mobe, Moratorium en SMC protests across the country.
March 1. Weathermen plants a bomb in the Capitol building in Washington, D.C., causing $300,000 in damage, but no casualties. [aanhaling nodig]
April. Die Vancouver Indo-Chinese Women's Conference (VICWC), a six-day protest, gathers close to a thousand women in Vancouver, British Columbia, Canada.
April 22–28. Veterans Against the War (and John Kerry) testify before various congressional panels. [aanhaling nodig]
April 26. More militant attempts in Washington, D.C. to shut down the government are futile against 5,000 police and 12,000 troops. [aanhaling nodig]
May 3–5, May Day Protests. Planned by Rennie Davis and Jerry Coffin of the War Resisters League, later joined by Michael Lerner militant mass-action tries to shut down the government in Washington, D.C. 12,614 arrested, a record in American history. [aanhaling nodig]
August. A group of nuns, priests, and laypeople raid a draft board in Camden, New Jersey. They came to be known as the Camden 28. [aanhaling nodig]
December. VVAW protests across the USA. [aanhaling nodig]
April 15–20. May. New waves of protests across the country. [aanhaling nodig]
April 17. Militant anti-ROTC demonstration at the University of Maryland. 800 National Guardsmen are ordered onto the campus. [aanhaling nodig]
May 21. Emergency March on Washington, D.C., organized by the National Peace Action Coalition and the People's Coalition for Peace and Justice. 8 to 15,000 protest in Washington, D.C. against the increased bombing of North Vietnam and the mining of its harbors. [aanhaling nodig]
June 22. Ring around Congress demonstration, Washington, D.C. [aanhaling nodig]
In July. Jane Fonda visits North Vietnam and speaks on Hanoi Radio, earning herself the nickname "Hanoi Jane". [aanhaling nodig]
December. Protests against Hanoi and Haiphong bombings. [aanhaling nodig]
There are many pro- and anti-war slogans and chants. Those who used the anti-war slogans were commonly called "doves" those who supported the war were known as "hawks" [ aanhaling nodig ]