Mark Ruffalo speel Robert Bilott, korporatiewe verdedigingsadvokaat in Dark Waters (2020). Fokus Kenmerke
As u in die VSA of Australië woon, sal u waarskynlik weet van PFAS (of perfluoroalkyl- en polyfluoroalkylstowwe). Maar in die Verenigde Koninkryk het min mense daarvan gehoor, ondanks een wetenskaplike wat ek ken wat die teenwoordigheid van hierdie besoedelende stowwe in die grondwater van die Verenigde Koninkryk beskryf as "'n tikkende tydbom".
Dark Waters, geregisseer deur Todd Haynes en met die hoofrol van Mark Ruffalo, het gehelp om die verhaal van PFAS-besoedeling in die VSA te populariseer. Dit fokus op ware gebeure in die Amerikaanse stad Parkersburg, Wes-Virginië, waar 'n plaaslike fabriek in die 1950's Teflon begin maak het. Ondanks die bedryf na bewering die risiko's te ken van hierdie verbindings, meer as 1.7 miljoen pond PFOA - 'n spesifieke soort PFAS - is tussen 1951 en 2003 aan die omgewing vrygestel.
Navorsing dui daarop dat die veiligheidsdrempel vir PFOA in drinkwater kan so laag as 0.1 dele per triljoen wees. Dit is 700 keer laer as die veilige vlak is aangehaal deur die Environmental Protection Agency in die VSA. Sedert 1951 meer as 50,000 XNUMX inwoners van Parkersburg is beïnvloed deur PFAO-besoedeling in hul drinkwater.
Dit was nie 'n onbekwame kleutertyd wat by die skandaal betrokke was nie, maar die multinasionale DuPont. Die saak het in die negentiger- en vroeë 1990's voortgeduur, wat uiteindelik tot gevolg gehad het 'n klasaksie 'n paar honderd miljoen dollar werd. Maar die giftige invloed van PFAS strek verder as Parkersburg en DuPont. Vandag is die hele planeet met hulle besmet.
Ek het 'n groot deel van my loopbaan as 'n forensiese ondersoeker in die omgewing gewerk, waar ek bronne van besoedeling geïdentifiseer het en die blootstelling aan mense en wilde diere gemeet het. As wetenskaplikes is ons normaalweg gereserveer in ons keuse van woorde, maar PFAS kan beskryf word as een van die gevaarlikste groepe besoedelende stowwe ter wêreld.
PFAS is 'n groep sintetiese organiese chemikalieë wat bestaan ​​uit veelvuldige fluooratome wat aan 'n koolstofraam vasgemaak is. Dit is ongelooflike bruikbare verbindings met 'n uitstekende waterdigte eienskappe. Dit word by lae en koffiekoppies gevoeg om te voorkom dat vloeistowwe in- of uitlek. Dit word ook in voedselverpakking gebruik om te voorkom dat die deurvloei van vet en die pannetjies vergemaklik word om die opwas te vergemaklik. PFAS kan ook effektiewe skuim vorm wat deur brandbestryders gebruik word om van die mees uiterste brande, soos op olieriggame en in lughawens, te bestry. Wat is die probleem?
Wel, vir een, is PFAS baie giftig. Hulle bly in die omgewing en versamel in diereweefsel so effektief dat hulle die bynaam "vir ewig chemikalieë". PFAS-blootstelling was gekoppel aan verskillende siektes, Met inbegrip van testikel- en nierkanker. Hulle is ook oplosbaar in water, wat beteken dat hulle baie vinniger deur die omgewing kan beweeg as ander aanhoudende organiese besoedeling, soos PCB en dioxinen.
PFAS word al dekades gebruik, en die vlak daarvan in die omgewing neem toe. Dit is eers onlangs dat ons dit ontdek het hulle is selfs teenwoordig in afgeleë Arktiese streke, waar daar geen plaaslike bron bestaan ​​nie. Alhoewel navorsing die besoedelingsvlakke in die VSA en Australië help bepaal het, is daar baie minder bekend oor die Verenigde Koninkryk, waar PFAS al dekades lank gebruik word. Hulle moet êrens in die omgewing ophoop.
PFAS word in voedselverpakking gebruik - insluitend pakkies wat wegneem word. Maxx-Studio / Shutter
Dit is een ding om die omvang van die kwessie te verstaan, en dit was 'n belangrike eerste stap om die PFAS-verbindings PFOS en PFOA by te voeg die Stockholm-konvensie, 'n internasionale verdrag wat daarop gerig is om die aanhoudende organiese besoedelingstowwe uit te skakel, onderskeidelik in 2009 en 2019.
Die vervaardiging van hierdie twee chemikalieë word nou uitgefaseer, maar ander PFAS-verbindings word op hul plekke gebruik. Dit sal waarskynlik steeds giftig en aanhoudend wees en in die ekosisteme ophoop. In 'n onlangse studie Na raming is daar tans meer as 4,700 XNUMX verskillende PFAS-verbindings in die wêreld. Eerder as om hoë konsentrasies van 'n klein aantal PFAS te hê, is daar 'n hoë totale konsentrasie van 'n wye aantal PFAS. Die probleem het nie verdwyn nie, dit het net ingewikkelder geword.
Hoe ons die waarheid ontbloot
In forensiese ondersoeke na besoedeling moet wetenskaplikes identifiseer wie verantwoordelik is. Die geval wat in Dark Waters uitgebeeld is, was redelik duidelik, maar daar is soveel verskillende moontlike bronne van PFAS, aangesien hulle al dekades lank in baie verskillende produkte gebruik word. Dit kan die identifisering van een bron van PFAS van 'n ander moeilik maak.
Ek ondersoek nuwe tegnieke vir die meting van besoedeling in die omgewing wat tussen bronne kan onderskei. Een tegniek, wat chemiese vingerafdrukke genoem word, kan bronne van besoedeling identifiseer deur die chemiese samestelling van 'n vermeende bronmateriaal te vergelyk met die chemiese handtekening wat op die besoedelingsplek gevind is. Dit is soortgelyk aan tradisionele forensiese vingerafdrukke, waar die polisie die vingerafdrukke van 'n verdagte vergelyk met dié wat op 'n misdaadtoneel gevind is. Hierdie handtekeninge kan mettertyd verander, aangesien die chemikalieë in die omgewing afgebreek en verander word, maar ons het metodes ontwikkel om dit te hanteer.
Forensiese ondersoekers kan nou op soortgelyke wyse besoedeling by die bron pas soos speurders wat skuldiges by hul vingerafdrukke op 'n misdaadtoneel pas. Viicha / Shutter
Wetenskaplikes word gereeld as kundige getuies gehuur en na die hof geroep om getuienis voor te lê en te verduidelik wie verantwoordelik is vir 'n besoedelingsinsident. Hoewel ons betaal kan word deur 'n maatskappy wat ons verdedig, is ons plig om 'n gebalanseerde beoordeling van die getuienis aan die hof te gee. Dit is die enigste manier waarop diegene wat deur omgewingsbesoedeling geraak is, 'n soort geregtigheid kan verkry.
Dark Waters kan die publieke bewustheid van PFAS in die Verenigde Koninkryk en ander lande verhoog wanneer dit op 28 Februarie begin, maar kan dit navorsing dryf om besoedeling in die omgewing te ontdek? Wetenskaplikes het al die instrumente tot hul beskikking om hierdie taak te onderneem. Dit is net 'n kwessie van befondsing en openbare steun.
David Megson, senior lektor in chemie en omgewingsforensika, Manchester Metropolitan University
Jy is hier: Tuis > Sosiale en Politieke > omgewing > Waarom die film Dark Waters 'nie Hollywood Hysteria is nie, maar 'n tikkende timebom