Volg die voetspore van die voorouers: die rondloop van die koms van ouderdomseremonie - Inligting
Volg die voetspore van die voorouers: die rondloop van die koms van ouderdomseremonie
Australië word al meer as 50 000 jaar bewoon en die Aboriginale mense het 'n komplekse en fassinerende geestelike lewe. Hulle kultuur is gevul met tradisies en seremonies met spesiale betekenis, en hul kulturele identiteit is veral belangrik vir hulle vandag, noudat die vele stamme van regoor Australië as een eenheid bymekaargekom het.
Die Aboriginale mense is verskriklik behandel deur die Britte wat probeer het om die eiland te koloniseer. Baie van die kenmerkende kultuurgroepe is uitgewis toe hul tradisionele jagvelde oorgeneem is, of as hulle blootgestel is aan nuwe siektes wat vir hulle vreemd was. Ander is wreed vermoor of gevange geneem en in 'n lewe van slawerny gedwing.
Kinders is uit hul gesinne geneem en na residensiële skole gedwing - 'n praktyk wat doelbewus en metodies die Aboriginale kultuur uitgewis het. Hulle is nie toegelaat om hul eie tale te leer of tradisies en folklore oor te dra nie. Aspekte van die Aboriginale kultuur wat oor duisende jare oorgedra is, is binne 'n generasie uitgewis.
Die Aboriginale Australiërs streef daarna om hul kultuur vas te hou. ( Cristian Carotenuto / Adobe Stock)
En vandag nog is daar steeds mense wat trots is op hul erfenis en deelneem aan die seremonies wat oorleef het. Hierdie seremonies bevat waarskynlik die dinge wat die belangrikste was vir die Aboriginale samelewings, en deur dit te bestudeer, is dit moontlik om baie te leer oor hul kultuur en lewenswyse.
Die koms van ouderdomstradisies
Die 'volwassenheid' -seremonie is 'n belangrike ritueel onder baie kulture. Dit is 'n belangrike mylpaal en dit is 'n moeilike tyd vir baie jongmense. Hulle is te oud om as kinders beskou te word, maar hulle het nog nie hul plek in die volwasse wêreld gevind nie. Vir sommige kulture word dit as 'n gevaarlike tyd beskou.
Die ouderdom waarop 'n persoon tydens 'n volwassenheidseremonie begin word, wissel - Joodse Bar en Bat Mitzvahs vind plaas wanneer die jongmens 13 jaar oud is, en 'n Quinquennia word gehou op 'n meisie se 15 ste verjaarsdag. Ander seremonies maak staat op fisiese veranderinge, soos die begin van puberteit. Die manier waarop die gebeurtenis gemerk word, wissel ook per streek en kultuur - soms is dit 'n eenvoudige partytjie en ander kere is dit 'n godsdienstige seremonie.
In onlangse jare het daar selfs 'n toename in sekulêre ouderdomseremonies gekom, wat daarop gemik is om adolessente voor te berei op die volwasse lewe. Aangesien godsdiens nou 'n minder integrale rol in baie samelewings speel, was die transformerende adolessente jare moeilik om te navigeer en die behoefte om die tyd in ag te neem, het belangrik gebly. Hierdie sekulêre gesag vir volwassenheid is veral gewild in Skandinawië, maar dit begin meer algemeen word in Noord -Amerika.
Maar of dit nou geestelik, kultureel of sekulêr is, volwassenheidseremonies het almal 'n paar dinge gemeen. Hulle erken dat die drempel tussen kinderjare en volwassenheid 'n spesiale en dikwels moeilike tyd vir jongmense is, en hulle verseker hulle dat hulle as volwassenes 'n welkome toevoeging tot hul sosiale of kulturele groep is. Baie van hulle bied 'n leidende hand aan jongmense wat moontlik sukkel met hul identiteit en gee advies van 'n ouer figuur (byvoorbeeld 'n Rabbi of 'n stamouderling) wat die jongmens die vaardighede leer wat hulle nodig het om as volwassene te floreer.
Aboriginale koms van ouderdom
Die mondigwording -seremonie is ook 'n belangrike aspek van die Aboriginale kultuur, en om hierdie rede word daar vandag meer as een inheemse seremonie vir volwassenheid gehou. In Oos -Australië word 'n inwydingseremonie, 'n Bora, gehou vir jong seuns wat die status van mans bereik het.
Australiese Aboriginals - skeppingsmite
Hoe om na Australië te kom ... meer as 50 000 jaar gelede
Net soos die Aboriginal Bora -seremonie, is die Walkabout 'n 'mondigwording' -seremonie. (HappyWaldo / )
Alhoewel die aanvang wissel tussen die Aboriginale kulture en streke, is die seremonie intens. Die seuns word blootgestel aan fisies veeleisende aktiwiteite soos littekens, verwydering van tand en genitale verminking. Hulle word die tradisies van die stam se geestelike oortuigings geleer deur middel van tradisionele liedere, danse en lore. Die seremonie word gehou op 'n spesiale seremoniële terrein en dit word bygewoon deur 'n aantal mans.
Hierdie intense groepsinisiasie help 'n jong man om soos 'n deel van die mans te voel. Hulle word fisies deur die ander mans aanvaar en deel in groepservarings wat die band verbind tussen mense wat tradisioneel op veiligheid vertrou het tydens uitmergelende aktiwiteite soos jag en oorlogvoering. Die Bora moedig kameraadskap aan. Maar die Bora is nie die enigste mondigwording wat nog deur Aboriginale Australiërs beoefen word nie, en die tweede is die teenoorgestelde van die groepseremonie wat deur adrenalien aangevuur word.
Die Walkabout -seremonie
Die Walkabout-ouderdomseremonie is 'n oorgangsritueel vir jong mans tussen die ouderdomme van 10 en 16 (alhoewel meestal 12-13) jaar oud. Dit word dikwels verkeerd verstaan ​​deur diegene met min kennis van die Aboriginale kulturele praktyk, en die term is gebruik as 'n neerhalende manier om dwaalloos te beskryf.
Die term word selfs gebruik in ander Engelssprekende samelewings wat dikwels geen idee het van die oorsprong daarvan nie - u het waarskynlik gehoor dat iemand iets vra soos 'Het jy die Joe gesien? Ek was veronderstel om hom te ontmoet, maar hy het op 'n wandelpad gegaan, "of gefrustreerd gesê:" Ek het seker my sleutels hier gelos, maar hulle het op 'n wandeling gegaan. "
Om hierdie rede word die tradisionele naam 'Walkabout' nou algemeen vervang deur die term 'tydelike mobiliteit', sodat die geestelike betekenis van die gebeurtenis en die belangrikheid daarvan vir die jongmanne wat dit onderneem, nie ondermyn word nie.
'N Jong man op Walkabout, wat vir homself sorg terwyl hy die geestelike reis na manlikheid onderneem. (PawełMM / )
Dit is ongetwyfeld 'n fisiese oorgangsritueel - die jongman wat dit onderneem, moet 'n tydelike nomadiese leefstyl leef en alleen oorleef - maar dit is ook 'n geestelike. Dit is 'n geestelike en fisiese reis oor die voorvaderlike Aboriginale lande wat oor 'n tydperk van ses maande plaasvind.
Walkabout is fisies sowel as geestelik veeleisend, veral vir sulke jong mans, en hulle moet bewys dat hulle gereed is vir die taak voordat hulle goedkeuring kry vir die seremonie van Aboriginale ouderlinge.
In die jare voor die Walkabout word hulle voorberei deur die ouderlinge, wat hulle advies gee oor fisieke oorlewing en oor hul dreigende volwasse lewens. Hulle ontvang die geheime kennis van hul stamme, en kennis oor hoe om te oorleef in die onvergewensgesinde lande wat al soveel geslagte die tuiste van hul voorouers was.
Die fisiese seremonie
Jong mans wat hul Walkabout -seremonie onderneem, is kenmerkend geklee, sodat mense weet dit is wat hulle doen. Hulle lywe is versier met verf en ornamente. Net soos die Bora, wissel die manier waarop hulle versier word, afhangende van die streek - sommige seuns sal 'n permanente punt kry wanneer hulle vertrek, soos littekens of 'n tand trek. Tradisioneel trek 'n seuntjie op Walkabout slegs 'n lendoek aan.
Aboriginale tale kan wetenskaplike leidrade tot die unieke verlede van Australië onthul
Vyftig jaar gelede, by die Mungo -meer, is die ware omvang van die epiese verhaal van Aboriginal Australiërs onthul
'N Jong man is versier met verf en ornamente ter voorbereiding van die Walkabout -seremonie. (Fê / CC BY-SA 3.0 )
Die reis wat hulle onderneem kan tot 1000 myl aflê. Die Australiese landskap is beroemd gevaarlik en onvergewensgesind, met stygende temperature en giftige insekte en slange. Om die beproewing van 'n Walkabout -seremonie te oorleef, moet die jongman dus voldoende en veilig vir homself kan sorg. Hy moet weet hoe en waar om skoon water te kry, om veilige skuiling te bou en om kos te soek. Hy moet eetbare plante kan jag, hengel en identifiseer.
Die plante wat die jong man leer versamel, is tradisioneel. Hulle eet bossietamaties, Illawarra -pruime, quandongs, lillipille, muntari -bessies, wattelpitte, Kakadu -pruime en bunya bunya -neute. Hy moet ook weet watter plante medisinaal is en sy eie wonde en beserings kan hanteer, sodat hy nie gestremd is en nie kan voortgaan nie.
Vanweë sy veeleisende aard word die Walkabout -seremonie ook gesien as 'n toets van dapperheid. Die seuntjie loop die risiko om daagliks verlore of beseer te raak, en om alleen in die wildernis te slaap, is iets wat baie moed verg. Die fisies veeleisende uitdagings om alleen te oorleef, verskil van die moeilike aspekte van die Bora -seremonie, maar dit is meer geneig om 'n langtermyn effek op die jong mans te hê.
Geestelike doelwitte en deur die land te navigeer
Terwyl die fisiese aspek van die Walkabout -seremonie jong mans help om te bewys dat hulle bekwame lede van hul samelewing is, gaan die Walkabout nie net oor leer om alleen te oorleef nie. As die seun deur hierdie ritueel gaan, moet hy die tyd alleen gebruik om na te dink oor geestelike sake en te ontdek wie hy as individu is.
Die Walkabout gaan nie net oor leer om alleen te oorleef nie, maar ook oor 'n geestelike reis. ( Rafael Ben-Ari / Adobe Stock)
Daar word van hom verwag om na te dink oor sy verhouding met sy voorvaderland en met die natuur en om kontak te maak met diegene wat voor hom dieselfde ritueel deurgemaak het. Hy is veronderstel om aan sy voorouers te dink terwyl hy die Walkabout onderneem en hulle te eer.
Hy word geleer om tradisionele geestelike liedere te sing, bekend as 'liedlyne'. Hierdie liedjies is uiters spesiaal - dit is nie net 'n manier om die tyd deur te bring nie, maar 'n manier om deur die verraderlike landskap te navigeer. Die seuns kry nie moderne instrumente soos kompasse of getekende kaarte nie, en die liedjies beskryf die landskap en mylpale soos riviere en rotsformasies, so die seun maak sy reis met behulp van 'n gesproke kaart. Die liedjies lei die jong mans na jaggebiede vir prooi, soos wallabies, en beskryf die ligging van sade en wilde vrugte om te kook.
Die behoud van die natuur en respek vir die land is 'n integrale deel van die Aboriginale kultuur, en dit is belangrik om die liedjies te kan interpreteer. Om voedsel te kry sonder om hulpbronne te verminder, kan beteken dat jy lang afstande moet aflê terwyl voorrade nader aan die huis herstel en hergroei, en die liedjies weerspieël dit.
Die liedlyne beskryf ook gebiede van geestelike belang en beskryf belangrike historiese gebeure. Terwyl die jong mans hul reis met behulp van die liedlyne onderneem, leer hulle oor die belangrike plekke van hul voorouers en sien hulle die plekke eerstehands. Laastens bedank die liedjies die aarde vir haar hulpbronne en tydens Walkabout word die belangrikheid van respek vir die aarde en die hulpbronne wat dit bied, herbevestig en miskien duideliker verstaan.
Die Aborigines glo dat hulle gelei word deur 'n hoër geestelike krag wanneer hulle hul Walkabout -reis onderneem. As die seuns van die Walkabout -seremonie terugkeer, word hulle as mans beskou. Hulle het nie net bewys dat hulle alleen kan oorleef nie, maar dat hulle geestelik wakker is en gereed is om meer verantwoordelikhede te aanvaar en 'n belangriker rol in hul gemeenskappe te speel.
Die tradisionele Walkabout -seremonie is vandag nog bekend en daar is 'n paar Aboriginale seuns wat dit as 'n uiters belangrike deel van hul identiteit beskou en op 'n tradisionele wyse die oorgangsritueel onderneem. Soos die tye die afgelope paar jaar verander het, word die seremonie minder algemeen.
Vandag wil sommige jong mans Walkabout voltooi, maar voel dit nie gemaklik om dit te voet te doen nie. Ander is weens skool- of werksverpligtinge nie in staat om in die loop van baie maande tot 'n langtermyn Walkabout te verbind nie.
Dit het daartoe gelei dat die Walkabout -seremonie ontwikkel en aangepas het vir die moderne tyd. Jong mans kan kies om die Walkabout as 'n road trip te beleef, terwyl hulle deur hul voorvaderlike lande ry, eerder as om hulle te voet te ry.
Dit beteken dat hulle die fisies veeleisende aspekte van die Walkabout verloor, en tog is dit steeds 'n waardevolle oorgangsritueel wat hulle wil onderneem. Miskien is dit omdat die geestelike aspekte van die Walkabout -seremonie selfs nou so belangrik is. Die Aboriginale Australiërs het baie hard baklei om hul kulturele tradisies vas te hou, en vir jong Aborigine -manne is dit 'n manier waarop hulle kan deelneem aan 'n tradisionele seremonie wat hulle kan lei in 'n moeilike tyd in hul lewens.
Die Aboriginale Australiërs het hard baklei om hul kulturele tradisies soos die Walkabout vas te hou. ( thakala / Adobe Stock)
Sommige mense meen dat die gevoelens van hulpeloosheid van sommige jong Aboriginale mans, wat dit moeilik vind om hul plek in die Aboriginale samelewing en hul identiteit as Aboriginale mans in die hedendaagse Australië te bepaal, minder 'n probleem sou wees as die Walkabout -seremonie nog steeds wyd was beoefen. Die seremonie was altyd bedoel om seuns te help om met hul voorouers in verbinding te tree, en dit is miskien selfs belangriker vir jong mans vandag.
Machu Picchu was weggesteek in die rotsagtige platteland noordwes van Cuzco, Peru, en was vermoedelik 'n koninklike landgoed of heilige godsdienstige plek vir die Inka -leiers, wie se beskawing in die 16de eeu feitlik uitgewis is deur Spaanse invallers. Vir honderde jare, totdat die Amerikaanse argeoloog Hiram Bingham dit in 1911 teëgekom het, was die verlate sitadel se bestaan ​​'n geheim wat net aan die kleinboere wat in die streek woon, bekend was. Die terrein strek oor 'n indrukwekkende afstand van 5 myl, met meer as 3000 kliptrappe wat die verskillende vlakke verbind. Vandag loop honderdduisende mense elke jaar deur Machu Picchu, trotseer menigtes en grondstortings om die son te sien sak oor sy hoë klipmonumente en verwonder hulle oor die geheimsinnige prag van een van die wêreld se bekendste mensgemaakte wonders.
Geskiedenis van die onderwys
In Mesopotamië het die vroeë logografiese stelsel van spykerskrif baie jare geneem om te bemeester. Slegs 'n beperkte aantal individue is dus as skrifgeleerdes aangestel om opgelei te word in lees en skryf. Slegs die koninklike nageslag en seuns van die rykes en professionele persone, soos skrifgeleerdes, dokters en tempelbestuurders, is opgelei.  Die meeste seuns het hul pa se vak geleer of was in die vak as vakman.  [ bladsy benodig ] Meisies het saam met hul ma's tuis gebly om huishouding en kook te leer, en om na die jonger kinders om te sien. Later, toe 'n lettergreep meer algemeen geword het, het meer van die Mesopotamiese bevolking geletterd geword. Later nog in Babiloniese tye was daar biblioteke in die meeste dorpe en tempels, 'n ou Sumeriese spreekwoord het gesê: "hy wat sou presteer in die skool van die skrifgeleerdes, moet met die dagbreek opstaan." Daar het 'n hele sosiale klas skrifgeleerdes ontstaan, meestal in die landbou, maar sommige as persoonlike sekretarisse of prokureurs.  Vroue sowel as mans het geleer lees en skryf, en vir die Semitiese Babiloniërs behels dit kennis van die uitgestorwe Sumeriese taal en 'n ingewikkelde en uitgebreide lettergreep. Woordeskat, grammatika en interliniêre vertalings is saamgestel vir die gebruik van studente, sowel as kommentaar op die ouer tekste en verduidelikings van obskure woorde en frases. Massiewe argiewe met tekste is teruggevind uit die argeologiese kontekste van ou Babiloniese skrifgeleerdes, bekend as edubas (2000–1600 v.G.J.), waardeur geletterdheid versprei is. Die Epos van Gilgamesj, 'n epiese gedig uit Antieke Mesopotamië, is een van die vroegste bekende werke van literêre fiksie. Die vroegste Sumeriese weergawes van die epos dateer uit die derde dinastie van Ur (2150-2000 vC) (Dalley 1989: 41-42).
Ashurbanipal (685-ongeveer 627 vC), 'n koning van die Neo-Assiriese Ryk, was trots op sy skrifopleiding. Sy jeugdige opvoedkundige aktiwiteite sluit in waarsêery oor olie, wiskunde, lees en skryf, sowel as die gewone perdry, jag, wa, soldaatheid, vakmanskap en koninklike dekor. Tydens sy bewind het hy spykerskriftekste van regoor Mesopotamië, en veral Babilonië, versamel in die biblioteek in Nineve, die eerste stelselmatig georganiseerde biblioteek in die antieke Midde -Ooste,  wat vandag gedeeltelik oorleef.
In antieke Egipte was geletterdheid gekonsentreer onder 'n opgevoede elite van skrifgeleerdes. Slegs mense met sekere agtergronde is toegelaat om te leer om skrifgeleerdes te word, in diens van tempel-, faraoniese en militêre owerhede. Die hiërogliefstelsel was altyd moeilik om te leer, maar in latere eeue is dit doelbewus nog meer gemaak, aangesien dit die status van die skrifgeleerdes behou het. Die geletterdheidsyfer in die faraoniese Egipte gedurende die meeste periodes van die derde tot die eerste millennium vC word op nie meer as een persent,  of tussen die helfte van een persent en een persent geraam nie. 
In antieke Israel bevat die Torah (die fundamentele godsdienstige teks) opdragte om die Torah te lees, te leer, te onderrig en te skryf, en vereis dus geletterdheid en studie. In 64 nC het die hoëpriester veroorsaak dat skole oopgemaak is.  Die klem is geplaas op die ontwikkeling van goeie geheue -vaardighede, benewens die begrip mondelinge herhaling. Raadpleeg Geskiedenis van onderwys in eertydse Israel en Juda vir meer inligting oor die onderwerpe wat onderrig is. Alhoewel meisies nie formele opleiding in die yeshivah ontvang het nie, moes hulle 'n groot deel van die vakgebiede ken om hulle voor te berei om die huis na die huwelik te onderhou en om die kinders voor die ouderdom van sewe op te voed. Ten spyte van hierdie skoolstelsel, wil dit voorkom asof baie kinders nie leer lees en skryf nie, want daar word beraam dat "ten minste negentig persent van die Joodse bevolking van Romeinse Palestina [in die eerste eeue nC] bloot hul eie naam kon skryf of glad nie skryf en lees nie ",  of dat die geletterdheidsyfer ongeveer 3 persent was. 
In die Islamitiese beskawing wat gedurende die tyd tussen die 7de en 19de eeu tussen China en Spanje versprei het, het Moslems vanaf 622 begin skoolhou in Medina, wat nou 'n stad in Saoedi -Arabië is, en skool was eers in die moskees (masjid in Arabies) maar toe word skole apart in skole langs moskees. Die eerste aparte skool was die Nizamiyah -skool. Dit is in 1066 in Bagdad gebou. Kinders het vanaf die ouderdom van ses begin skoolgaan met gratis onderrig. Die leer van die Koran (die heilige boek van Moslems) beweer dat Moslems moet leer om die heelal te lees, skryf en te verken. Opvoeding en opvoeding het dus ontstaan ​​in die antieke Moslem -samelewings. Boonop het Moslems een van die eerste universiteite in die geskiedenis, die Al-Qarawiyin-universiteit in Fez, Marokko. Dit was oorspronklik 'n moskee wat in 859 gebou is. 
In antieke Indië is onderwys hoofsaaklik deur die Vediese en Boeddhistiese onderwysstelsel oorgedra.Sanskrit was die taal wat gebruik word om die Vediese onderwysstelsel te verleen. Pali was die taal wat in die Boeddhistiese onderwysstelsel gebruik is. In die Vediese stelsel het 'n kind op vyfjarige ouderdom met sy opvoeding begin, terwyl die kind in die Boeddhistiese stelsel op agtjarige ouderdom met sy opvoeding begin het. Die hoofdoel van opvoeding in antieke Indië was om 'n persoon se karakter te ontwikkel, die kuns van selfbeheersing te bemeester, sosiale bewustheid te bewerkstellig en om die antieke kultuur te bewaar en voort te sit.
Die Boeddhistiese en Vediese stelsels het verskillende onderwerpe gehad. In die Vediese studiesisteem het die studente die vier Vedas geleer - Rig Veda, Sama Veda, Yajur Veda en Atharva Veda, hulle het ook die ses Vedangas geleer - ritualistiese kennis, metrieke, eksegetika, grammatika, fonetiek en sterrekunde, die Upanishads en meer.
Vediese onderwys wysig
In antieke Indië is opvoeding oorgedra en mondelings oorgedra eerder as in geskrewe vorm. Onderwys was 'n proses wat drie stappe behels het, eerstens Shravana (gehoor), wat die verkryging van kennis is deur na die Shrutis te luister. Die tweede is Manana (refleksie) waarin die studente dink, ontleed en afleidings maak. Derde, is Nididhyāsana waarin die studente die kennis in hul werklike lewe toepas.
Gedurende die Vediese tydperk van ongeveer 1500 vC tot 600 vC was die meeste opvoeding gebaseer op die Veda (gesange, formules en beswerings wat deur priesters uit 'n pre-Hindoe-tradisie voorgedra of gesing is) en later Hindoe-tekste en geskrifte. Volgens die Vedas is die hoofdoel van opvoeding bevryding.
Vediese opvoeding het behoorlike uitspraak en voordrag van die Veda ingesluit, die reëls van opoffering, grammatika en afleiding, samestelling, versifikasie en meter, begrip van die natuurgeheime, redenasie, insluitend logika, die wetenskappe en die vaardighede wat nodig is vir 'n beroep.  Sommige mediese kennis het bestaan ​​en is geleer. Daar word in die Veda melding gemaak van kruie medisyne vir verskillende toestande of siektes, insluitend koors, hoes, kaalheid, slangbyt en ander. 
Onderwys, wat aanvanklik vryelik in die Vediese samelewing beskikbaar was, het mettertyd meer rigied en beperk geword namate die sosiale stelsels bepaal het dat slegs diegene van verdienstelike geslag die Skrif mag bestudeer, oorspronklik gebaseer op beroep, met die Brahman (priesters) die mees bevoorregte van die kaste, gevolg deur Kshatriya, wat ook die heilige draad kon dra en toegang tot Vediese opvoeding kon kry. Die Brahmane het voorrang geniet, selfs bo Kshatriya, omdat hulle hul hele lewe aan sulke studies sou wy.  
Die opvoeding van die vroue was in antieke Indië baie belangrik. Vroue is opgelei in dans, musiek en huishouding. Die Sadyodwahas klas vroue het geleer totdat hulle getroud was. Die Brahmavadinis klas vroue het nooit getrou en hulself geleer nie. Dele van Vedas wat gedigte en godsdienstige liedere bevat wat nodig is vir rituele, is aan vroue geleer. Sommige noemenswaardige vrouegeleerdes van antieke Indië sluit in Ghosha, Gargi, Indrani ensovoorts. 
Die oudste van die Upanishads - 'n ander deel van die Hindoe -geskrifte - dateer uit ongeveer 500 vC. Die Upanishads word beskou as 'wysheidsleringe' omdat hulle die dieper en werklike betekenis van opoffering ondersoek. Hierdie tekste het 'n ondersoekende leerproses aangemoedig waar onderwysers en studente medereisigers was in die soeke na waarheid. Die onderrigmetodes het redenasie en bevraagtekening gebruik. Niks is as die finale antwoord bestempel nie. 
Die Gurukula -onderwysstelsel ondersteun tradisionele Hindoe -residensiële skole, gewoonlik die huis van die onderwyser of 'n klooster. In die Gurukul -stelsel word die onderwyser (Guru) en die student (Śiṣya) as gelyk beskou, selfs al behoort hulle tot verskillende sosiale standpunte. Onderrig was gratis, maar studente uit welgestelde gesinne het "Gurudakshina" betaal, 'n vrywillige bydrae na afloop van hul studies. Gurudakshina is 'n teken van respek deur die studente teenoor hul Guru. Dit is 'n manier waarop die studente hul Guru erken, bedank en respekteer, wat hulle as hul geestelike gids beskou. By die Gurukulas het die onderwyser kennis gegee van godsdiens, Geskrifte, filosofie, letterkunde, oorlogvoering, staatskaping, medisyne, astrologie en geskiedenis. [ aanhaling nodig ] Die korpus van Sanskrit -literatuur bevat 'n ryk tradisie van poësie en drama, sowel as tegniese wetenskaplike, filosofiese en algemeen Hindoe -godsdienstige tekste, hoewel baie sentrale tekste van Boeddhisme en Jainisme ook in Sanskrit saamgestel is.
Twee epiese gedigte vorm deel van die ou Indiese opvoeding. Die Mahabharata, waarvan 'n deel uit die 8ste eeu vC kan dateer , bespreek menslike doelwitte (doel, plesier, plig en bevryding), met die doel om die verhouding van die individu tot die samelewing en die wêreld (die aard van die 'Self') en die werking van karma. Die ander epiese gedig, Ramayana, is korter, hoewel dit 24 000 verse bevat. Daar word vermoed dat dit tussen ongeveer 400 vC en 200 nC saamgestel is. Die epos ondersoek temas van die menslike bestaan ​​en die konsep van dharma (plig verrig). 
Boeddhistiese onderwys Redigeer
In die Boeddhistiese onderwysstelsel het die vakke Pitakas ingesluit.
Vinaya Pitaka Wysig
Dit is 'n Boeddhistiese kanon wat 'n kode van reëls en regulasies bevat wat die Boeddhistiese gemeenskap wat in die klooster woon, beheer. Die Vinaya Pitaka word veral aan Boeddhistiese monnike (Sanga) verkondig om dissipline te handhaaf tydens interaksie met mense en die natuur. Die stel reëls verseker dat mense, diere, die natuur en die omgewing nie deur die Boeddhistiese monnike benadeel word nie.
Dit is verdeel in 5 niyakas (versamelings). Dit bevat Boeddha -leerstellings wat hoofsaaklik as preke en.
Dit bevat 'n opsomming en analise van Boeddha se leerstellings.
Taxila (ook bekend as Takshashila), wat 'n vroeë leersentrum in Indië dateer uit die 5de eeu vC, het die drie Vedas en die agtien prestasies geleer.  Dit was 'n belangrike Vediese/Hindoe  en Boeddhistiese  sentrum van leer vanaf die 6de eeu vC  tot die 5de eeu nC.   ''n Ander belangrike leersentrum uit die 5de eeu nC was Nalanda. In die koninkryk Magadha was Nalanda 'n bekende Boeddhistiese klooster. Geleerdes en studente uit Tibet, China, Korea en Sentraal -Asië het na Nalanda gereis op soek na opvoeding. Vikramashila was een van die grootste Boeddhistiese kloosters wat in die 8ste tot 9de eeu opgerig is.
Volgens legendariese berigte het die heersers Yao en Shun (ongeveer 24-23 eeu v.C.) die eerste skole gestig. Die eerste onderwysstelsel is in die Xia -dinastie (2076–1600 v.C.) geskep. Tydens die Xia -dinastie het die regering skole gebou om aristokrate op te voed oor rituele, letterkunde en boogskiet (belangrik vir ou Chinese aristokrate).
Tydens die Shang -dinastie (1600 vC tot 1046 vC) het normale mense (boere, werkers, ens.) Rowwe opvoeding aanvaar. In daardie tyd het aristokrate se kinders in staatskole gestudeer. En normale mense studeer in privaatskole. Staatskole is altyd in stede gebou en privaatskole is in landelike gebiede gebou. Regeringskole het aandag gegee aan die opvoeding van studente oor rituele, letterkunde, politiek, musiek, kuns en boogskiet. Privaatskole het studente geleer om plaaswerk en handwerk te doen. 
Tydens die Zhou -dinastie (1045–256 vC) was daar vyf nasionale skole in die hoofstad, Pi Yong ('n keiserlike skool, op 'n sentrale plek) en vier ander skole vir die aristokrate en adel, insluitend Shang Xiang. Die skole het hoofsaaklik die Ses Kunste onderrig: rituele, musiek, boogskiet, strydwaens, kalligrafie en wiskunde. Volgens die Book of Rites het seuns op twaalfjarige ouderdom kunste geleer wat verband hou met ritueel (dit wil sê musiek en dans) en as hulle ouer is, boogskiet en wa bestuur. Meisies leer ritueel, korrekte deportasie, syproduksie en weef. 
Dit was tydens die Zhou -dinastie dat die oorsprong van die inheemse Chinese filosofie ook ontwikkel het. Confucius (551–479 v.C.) stigter van Confucianisme, was 'n Chinese filosoof wat 'n groot impak gehad het op latere geslagte Chinees en op die kurrikulum van die Chinese onderwysstelsel vir 'n groot deel van die daaropvolgende 2000 jaar.
Later, tydens die Qin -dinastie (246–207 vC), is 'n hiërargie van amptenare opgestel om sentrale beheer oor die buitegebiede van die ryk te bied. Om hierdie hiërargie te betree, was beide geletterdheid en kennis van die toenemende filosofie nodig: ". Die inhoud van die opvoedingsproses was daarop gemik om nie funksioneel spesifieke vaardighede te bewerkstellig nie, maar eerder om moreel verligte en gekultiveerde generaliste te produseer". 
Gedurende die Han -dinastie (206-221 nC) is daar op sewejarige ouderdom gedink dat seuns gereed was om basiese vaardighede in lees, skryf en berekening te begin leer.  In 124 vC stig die keiser Wudi die Imperial Academy, waarvan die kurrikulum die vyf klassieke van Confucius was. Teen die einde van die Han -dinastie (220 nC) het die akademie meer as 30 000 studente ingeskryf, seuns tussen die ouderdomme van veertien en sewentien jaar. Onderwys deur hierdie tydperk was egter 'n luukse. 
Die stelsel met nege rang was 'n staatsdiensbenoemingstelsel tydens die Drie Koninkryke (220–280 nC) en die Noordelike en Suidelike dinastieë (420–589 nC) in China. Teoreties het die plaaslike owerheid die taak gekry om talentvolle kandidate te kies en dit dan in nege grade te verdeel, afhangende van hul vermoëns. In die praktyk sou slegs die rykes en magtiges gekies word. Die Nege rangstelsel is uiteindelik vervang deur die keiserlike ondersoekstelsel vir die staatsdiens in die Sui -dinastie (581–618 nC)
In die stadstate van antieke Griekeland was die meeste onderwys privaat, behalwe in Sparta. Byvoorbeeld, in Athene, gedurende die 5de en 4de eeu vC, het die staat, afgesien van twee jaar militêre opleiding, min deel aan skoolopleiding gehad.   Almal kan 'n skool oopmaak en die leerplan bepaal. Ouers kon 'n skool kies met die vakke wat hulle wou hê hul kinders moes leer, teen 'n maandelikse fooi wat hulle kon bekostig.  Die meeste ouers, selfs die armes, het hul seuns vir 'n paar jaar na skole gestuur, en as hulle dit van ongeveer sewe jaar tot veertien kon bekostig, het hulle gimnastiek geleer (insluitend atletiek, sport en stoei), musiek ( insluitend poësie, drama en geskiedenis) en geletterdheid.   Meisies het selde formele opleiding ontvang. Op die skryfskool het die jongste studente die alfabet per lied geleer, later deur die vorms van letters met 'n stylpen op 'n wasagtige houttafel te kopieer. Na skoolopleiding het die seuns van arm of middelklasgesinne dikwels vak geleer deur vakleerlingskap, hetsy by hul pa of 'n ander handelaar.  Teen ongeveer 350 vC was dit algemeen dat kinders by skole in Athene ook verskillende kunste bestudeer, soos teken, skilder en beeldhouwerk. Die rykste studente het hul opleiding voortgesit deur met sophiste te studeer, van wie hulle vakke soos retoriek, wiskunde, aardrykskunde, natuurgeskiedenis, politiek en logika kon leer.   Sommige van Athene se grootste skole vir hoër onderwys sluit in die Lyceum (die sogenaamde Peripatetic-skool wat deur Aristoteles van Stageira gestig is) en die Platoniese Akademie (gestig deur Plato van Athene). Die onderwysstelsel van die welgestelde antieke Grieke word ook Paideia genoem. In die daaropvolgende Romeinse ryk was Grieks die primêre wetenskapstaal. Gevorderde wetenskaplike navorsing en onderrig is hoofsaaklik in die Hellenistiese kant van die Romeinse ryk in Grieks uitgevoer.
Die onderwysstelsel in die Griekse stadstaat Sparta was heeltemal anders, ontwerp om krygers met volledige gehoorsaamheid, moed en fisiese volmaaktheid te skep. Op sewejarige ouderdom is seuns uit hul huise weggeneem om in skoolkoshuise of militêre kaserne te woon. Daar is hulle met streng dissipline sport, uithouvermoë en gevegte geleer, en weinig anders. Die grootste deel van die bevolking was ongeletterd.  
Die eerste skole in antieke Rome het teen die middel van die 4de eeu vC ontstaan.  Hierdie skole was gemoeid met die basiese sosialisering en rudimentêre opvoeding van jong Romeinse kinders. Die geletterdheidsyfer in die 3de eeu vC word geraam op ongeveer een persent tot twee persent.  Daar is baie min primêre bronne of verslae van die Romeinse opvoedingsproses tot in die 2de eeu vC,  waartydens privaatskole in Rome toegeneem het.  Op die hoogtepunt van die Romeinse Republiek en later die Romeinse Ryk het die Romeinse onderwysstelsel geleidelik sy finale vorm gevind. Formele skole is gestig wat betalende studente bedien het (baie min in die weg van gratis openbare onderwys soos ons dit ken).  Normaalweg is seuns sowel as meisies opgevoed, maar nie noodwendig saam nie.  In 'n stelsel wat baie soos die in die moderne wêreld heers, is die Romeinse onderwysstelsel wat gereëlde skole in vlakke ontwikkel het. Die opvoeder Quintilianus het die belangrikheid erken om so vroeg as moontlik met die onderwys te begin, en merk op dat 'geheue ... nie net by klein kinders bestaan ​​nie, maar veral op daardie ouderdom'.  'n Romeinse student sou deur skole vorder, net soos 'n student vandag van die laerskool na die middelbare skool, dan na die hoërskool, en uiteindelik die kollege. Progressie was meer afhanklik van vermoë as ouderdom , met groot klem op die student se ingenium of 'n aangebore "gawe" vir leer,  en 'n meer stilswyende klem op die vermoë van 'n student om onderrig op hoë vlak te bekostig. Slegs die Romeinse elite sou 'n volledige formele opleiding verwag. 'N Handelaar of boer sou verwag om die meeste van sy beroepsvaardighede in die werk op te doen. Hoër onderwys in Rome was meer 'n statussimbool as 'n praktiese punt.
Geletterdheidskoerse in die Grieks-Romeinse wêreld was selde meer as 20 persent gemiddeld, miskien nie veel meer as 10 persent in die Romeinse ryk nie, maar met groot streeksvariasies, waarskynlik nooit meer as 5 persent in die westelike provinsies nie. Die geletterde in die klassieke Griekeland het nie meer as 5 persent van die bevolking oorskry nie.  
Hoe om uit te vind waar u voorouers in Ierland gewoon het?
Ons kan u van ons persoonlike reise na Ierland vertel dat 'in die voetspore van u voorouers loop' 'n baie emosionele en nederige ervaring kan wees. Dit sal emosies ontlok wat u hartsnare sal ontwrig terwyl u ontdek waarom u Ierse voorouers so 'n pragtige land verlaat het om 'n nuwe lewe in die Verenigde State, Kanada, Australië of ander uithoeke van die wêreld te begin bou.
Hier is ons wenke om uit te vind waar u voorouers in Ierland gewoon het.
Rekords en DNA
Dit is geen geheim dat die afgelope dekade meer en meer genealogiese rekords vir beide die Republiek Ierland en Noord -Ierland aanlyn beskikbaar geword het nie. Hierdie vrystelling van nuwe rekords gaan gepaard met 'n enorme toename in die aantal mense wat DNA-monsters indien in 'n poging om kontak te maak met verlore neefs. As gevolg hiervan was daar 'n toename in die aantal mense wat na Ierland reis in 'n poging om te vind waar hul Ierse voorouers woon.
Klap 'n baksteenmuur
Ongelukkig kan 'n werklike uitdaging wees om presies te bepaal waar die Ierse voorouers gewoon het, wat dikwels lei tot die spreekwoordelike baksteenmuur waar die jaagtog blykbaar 'n doodloopstraat raak.
Die primêre rede hiervoor is die byna volledige verlies aan sensusrekords in Ierland. Met slegs fragmente wat oorleef het, het die Ierse tellings wat in 1821, 1831, 1841 en 1851 geneem is, in vlamme opgegaan toe die Public Records Office op 30 Junie 1922 tydens die Ierse Burgeroorlog deur 'n brand verwoes is.
Om die saak nog erger te maak, is die sensusopgawes van 1861 en 1871 doelbewus vernietig en die sensusopgawe van 1881 en 1891 is verwoes in 'n tyd van ernstige papiertekorte tydens die Eerste Wêreldoorlog.
Die enigste Ierse sensusrekords wat aanlyn beskikbaar is, is die van 1901 en 1911. Stel u voor hoe moeilik dit sou wees om u voorvaders in die VSA of elders te jaag as sensusrekords slegs vir 1900 en 1910 beskikbaar was.
Werk agteruit - hul lewens
Die verlies aan sensusrekords in Ierland van 1821 tot 1891 het dit noodsaaklik gemaak dat u eers soveel as moontlik van u in die VSA of ander lande waarheen hulle geëmigreer het, moet uitvind oor u voorouers in Ierland woon. .
Voordat u met Ierse rekords begin soek, moet u inligting ontdek soos:
die naam van u immigrantvoorouer (s)
die geskatte jaar van geboorte en/of huwelik
die bestek van jare vir immigrasie
die name van een of albei ouers
die van van moeder 'n absolute pluspunt
die name van broers en susters of ander familielede
hulle godsdiens (Katoliek of Protestant)
die graafskap in Ierland waar hulle gewoon het.
Die vind van die feite
So hoe kan 'n mens hierdie inligting blootlê?
Die beste plek om te begin, is om inligting van familielede, ou gesinsfoto's, doodsberigte of sterfgevalle, grafstene, familiebybels, ens te versamel.
Die volgende stap sou wees om aanlynwebwerwe soos Family Search, Find A Grave, Billion Graves, Ancestry.com, Newspapers.com, My Heritage, Genealogy Bank, ens te gebruik. Sommige van hierdie webwerwe is gratis, terwyl ander slegs 'n intekening het.
Zero in op jou Ierse voorouers
Kom ons kyk hoe u die sewe stukkies inligting kan nul wat u ideaal sal ontdek oor u Ierse voorouers.
Name van u immigrantevoorouers
U moet ver genoeg teruggrawe in die tyd sodat u die name van u voorouers wat in Ierland gebore is, kan ontbloot.
Afhangende van wanneer hulle uit Ierland geëmigreer het, is u voorvader van immigrante waarskynlik 'n grootouer, 'n tweede grootouer of selfs 'n derde grootouer.
Wees bedag op verskillende byname en veranderinge in die spelling van vanne. Vanaf 1850 het die Amerikaanse sensusrekords die geboorteplek vir elke inwoner gevra. Vanaf 1880 het die Amerikaanse sensusrekords die geboorteplek van die ouers van elke inwoner (vader en moeder) gevra.
Geskatte jaar van geboorte en/of huwelik
Dit is altyd 'n interessante uitdaging. Moenie verbaas wees as die ouderdom van u voorouer mettertyd tot 10 jaar wissel nie.
U moet van elke rekord kennis neem, sodat u 'n tydsbestek kan kry vir die geboorte en/of huwelik van u voorvader in Ierland.
Byvoorbeeld, Kate se Ierse oumagrootjie se man is oorlede in 1865. Haar ouderdom in die Amerikaanse sensus van 1870 was dieselfde as in 1860. Op een of ander manier het sy 'n dekade lank gegaan sonder om ouer te word (ha, ha)!
Jare oor immigrasie
Vanaf 1900 het die Amerikaanse sensusrekords immigrante gevra om die jaar aan te meld wat hulle na die VSA immigreer.
Let op enige verandering in jare om 'n span moontlike immigrasiejare te skep. Probeer voor 1900 om die vroegste jaar waarin u 'n rekord vir u immigrantvoorouer kan vind, vas te stel.
U sal dan weet dat hulle gedurende of voor daardie jaar geïmmigreer het.
Besoek die saal op Ellis Island, buite New York, omstreeks 1880.
Name van een of albei ouers van u immigrantevoorouer
Dit is 'n kritieke stuk inligting.
Doodsertifikate is die beste bron vir ouers se name, terwyl doodsberigte, huweliksrekords en familiegeskiedenisnotas ook deursoek moet word.
Boonop kan konsepregistrasiekaarte, militêre rekords (bv. Amerikaanse burgeroorlog) en paspoortaansoeke name van ouers of selfs datums van immigrasie verskaf.
Van van moeder 'n absolute pluspunt
As u gelukkig is, sal die sterftesertifikaat van u immigrantevoorouer sy of haar ma se van gee.
Indien nie, kan u 'n broer of familielid van u voorvader identifiseer wat tot sy of haar ma se van kan lei.
Name van broers en susters of ander familielede
Sensusse, sterfkennisse, begraafplaaskaartjies, doop- en huweliksrekords is voorbeelde van rekords wat die name van die broers en susters, tantes, ooms of neefs van u immigrantvoorouer kan onthul.
Miskien kan u een van die familielede terugjaag na 'n spesifieke plek in Ierland en sodoende die tuisland of gemeente van u direkte voorouer vind.
Godsdiens (Katoliek of Protestant)
As u uitvind of u Ierse voorouer Katoliek of Protestant was, kan u die tipes kerkrekords identifiseer om in Ierland te soek.
Dit kan 'n aantal rekords wat u nie hoef te soek nie, uitskakel.
County waar hulle gewoon het
Die identifisering van die land in Ierland waar u voorvader van immigrante gewoon het, sal dit baie makliker maak om na hom of haar in Ierland te soek.
Moenie die gesinslewe ignoreer as dit by hierdie inligting kom nie. Ongelukkig identifiseer sensusrekords en sterftesertifikate gewoonlik net die geboorteplek as Ierland.
Soms verskyn die graafskap in Ierland waar 'n individu gebore of gewoon het, op 'n grafsteen of begraafplaas.
Skeepsmanifes, militêre rekords en paspoortaansoeke kan 'n land in Ierland insluit waar u voorouers gewoon het.
Dit is baie onwaarskynlik dat u al die inligting in hierdie artikel vir enige gegewe Ierse voorouer sal kan vind. Hoe meer inligting u egter kan ontdek, hoe groter is u kans om sy of haar tuisdorp in Ierland te bepaal. Sodra u dit gedoen het, moet u 'n reis begin beplan sodat u inderdaad 'in die voetspore van u voorouer' kan loop op die Emerald Isle.
*Oorspronklik gepubliseer in November 2019, opgedateer in Julie 2020
*Kate en Mike Lancor woon in Moultonborough, NH, VSA en het al verskeie kere na Ierland gereis. Hulle bedryf 'n genealogiese soektogonderneming en kan bereik word op hul webwerf www.oldfriendsgenealogy.com of per e -pos na [email protected] U kan ook hul Facebook -blad Old Friends Genealogy besoek. As u 'teen 'n baksteenmuur' getref het of eenvoudig nie tyd het om u voorvaders te 'jaag' nie, stuur dan 'n e -pos aan hulle om te sien of hulle kan help.
Ons word hierheen gestuur deur die geskiedenis
Die Brits-Barbadese jazzsaksofonis en sy Suid-Afrikaanse spelers vertel die apokalips uit 'n verre toekoms, wat daarop dui dat sommige dinge eers moet verbrand om nuut te bou.
In Wes -Afrika is die geskiedenis deur geslagte heen oorgedra deur griots, storievertellers wat die wysheid van die verlede versamel om ons lot te help vorm. Selfs na die koms van die geskrewe woord, was sulke storievertellers die veiligste manier om kennis op te neem - boekrolle kan verlore gaan en biblioteke kan brand, maar mondelinge geskiedenis word gedeel deur die kollektiewe bewussyn wat in ons gene geskryf is, wat individuele tragedies kan oorleef tot volhard deur die tyd. In die sin is griots meer as net historici - dit is die biblioteek.
Ons word hierheen gestuur deur die geskiedenis, die tweede album van Shabaka Hutchings and the Ancestors, is 'n rekord vol van daardie tradisie, 'n lewende geskiedenis wat in 'n nie-verre toekoms agteruit kyk in die tyd. Toevallig vrygelaat te midde van die verspreiding van 'n wêreldwye pandemie, kry dit nuwe betekenisse: 'n kollektiewe verslag van die apokalips, 'n soniese tydkapsule wat deur 'n toekomstige ontdekkingsreisiger in die sand begrawe kan word. Die groep se eerste LP, Wysheid van die ouderlinge, het gedien as 'n waarskuwing vir toekomstige dinge, maar hierdie verhaal lees as 'n feitelike verklaring, 'n verslag van die verkeerde en verkeerde stappe wat tot ons eie ondergang gelei het.
The Ancestors is slegs een van verskeie projekte onder leiding van Hutchings, waarskynlik die helderste ster van die opwindende jazz -toneel in Londen. Hierdie groep, wat meestal uit Suid-Afrika afkomstig is, is 'n jazz-sekstet van 'n ruimtetydperk wat die kolletjies tussen die verskillende hoeke van die Afrikaanse diaspora verbind. Daar is bewyse van Hutchings se Afro-Karibiese erfenis in sy sax se soca stylings ("They Who Must Die"), en Ariel Zamonsky se kontrabas-die ruggraat van die plaat-beweer afstammelinge van Hugh Masekela se jazz in die Suid-Afrikaanse township. Die frasering van die riete, van Mthunzi Mvubu se altsaks tot Hutchings se tenoor en klarinet, lyk dikwels soos 'n tag-span rap-duo, met tralies verweef soos 'n gedraaide tou. Die optredes is virtuoos, maar soms oorspronklik, soos die horings se geskreeu oor "The Beasts Too Spoke of Suffering" wat die album se reikwydte verder as die mensdom strek.
Maar die rekord is op sy mees oortuigende wanneer dit ons menswees ondersoek, of dit nou die wortels van vrouehaat ("We Will Work (On Redefining Manhood)") ondersoek of ruimte maak vir klaerlike introspeksie ("Teach Me How To Be Kular"). Die digkuns van die Suid -Afrikaanse performancekunstenaar Siyabonga Mthembu lê in die gedig, die liedtitels en konsep is gewortel in sy woorde, wat in Zoeloe, Xhosa en Engels gesing word. Die lirieke word kalm gelewer te midde van 'n storm van regverdige woede, 'n kalm vertelling tot die dood van Rome. 'You Been Been Called' begin met 'n uitgebreide vers uit Mthembu: 'Ons word hierheen gestuur deur die geskiedenis/Die aansteker het vuur gemaak en was by die brand/Die brand van die republiek/Die name verbrand, die rekords verbrand, gebrand die argief, die rekeninge verbrand, die verband verbrand, die studielenings verbrand, die lewensversekering verbrand/'n Handeling van vernietiging het tot skepping gekom. " Dit is minder 'n metafoor as 'n resep vir 'n sterk fondament, met die verstandhouding dat om iets nuuts te bou, eers moet word wat vrot is.
Ons word hierheen gestuur deur die geskiedenis is Hutchings se derde vrystelling vir die Impulse! etiket, na aanleiding van Sons of Kemet's Jou koningin is 'n reptiel en The Comet Is Coming's Vertrou op die lewensmag van die diep geheim. Die etiket was verantwoordelik vir die uitwissing van sommige van Hutchings se vormende invloede in die 1960's en 1970's, waaronder John Coltrane, Archie Shepp en Pharoah Sanders. Maar hierdie rekord lê in direkte opposisie teen die optimisme van Sanders. Die voorvaders probeer ons nie meer adviseer oor hoe om die apokalips te vermy nie, maar hulle vra, nou dat dit aangebreek het, wat sal ons dan doen?
Terwyl die wêreld spoel van die gevolge van die nuwe koronavirus, Ons word hierheen gestuur deur die geskiedenis Dit kan veral tydig voel, veral vir diegene in die Weste wat tipies beskerm word teen die rand van kapitalisme en die brutaliteit van kolonialisme. Maar die album, wat in 2019 in Johannesburg en Kaapstad opgeneem is, is nie so veragter as wat dit in die algemeen pas by die benarde situasie van gemarginaliseerdes nie. Soos Hutchings gesê het: "Vir die verlore lewens en kulture wat deur eeue se westerse ekspansionisme, kapitalistiese denke en wit supremistiese strukturele hegemonie ontmantel is, word die eindtyd lankal in hierdie wêreld aangewys as 'n verpersoonliking van 'n lewende vagevuur."
Ten spyte van sy onheilspellende toon, Ons word hierheen gestuur deur die geskiedenis is slegs gedeeltelik fatalisties, selfs al aanvaar dit die apokalips as onvermydelik, bied dit 'n weg weg van 'n 'tragiese nederlaag'. Dit is 'n herinnering dat enige verlossing eers die lesse uit ons geskiedenis moet versoen, om te leer uit die foute wat tot ongeluk gelei het. Dit is ook 'n bewys van die skoonheid van veerkragtigheid as 'n beskuldiging van mag, dit lok eerder inspirasie as depressie uit. Dit is musiek wat jou minder alleen laat voel in jou woede, 'n koor om by jou woede en frustrasie aan te sluit, 'n tregter om daardie energie te kanaliseer. Want soos met enige toekoms, is die voorafbepaalde uitkoms van Hutchings slegs 'n moontlike - indien waarskynlik - lot. As ons gene 'n rekord is van waar ons was, dan Ons word hierheen gestuur deur die geskiedenis vra waarheen ons wil gaan. Omdat selfs virusse rekords in ons gene agterlaat Hutchings en die voorouers maak die saak dat die toekoms bepaal sal word deur wat ons daarmee doen.
(Pitchfork verdien 'n kommissie uit aankope wat deur middel van aangeslote skakels op ons webwerf gedoen word.)
2016: Nuwe sypaaie
Die afgelope jaar het ek 1400 myl oor die steppe van Sentraal -Asië gestap. Ek het 'n delikate mot -kokonvesel gevolg wat eens van oos na wes gebind het. Die verdwene karavaanroetes van die Silk Road was 'n vroeë eksperiment in globalisering. Vandag het sy kamele -paadjies in pypleidings verander: Die 21ste eeu sy is gas en olie.
Dit was ontnugterend om deur hierdie ou handelsverband te loop in 'n tyd toe baie van die verloorders in die vryemarkstelsel blykbaar die beloftes van globalisme verwerp. Op die hoogtepunt van sy handelsroete in die vroeë Middeleeue was Sentraal-Asië 'n bloeiende sentrum van wêreldkultuur en innovasie. Maar eeue se oorlog, godsdienstige fundamentalisme en isolasie het die streek tot die kantlyn gedruk. Deur vandag se opskrifte te loop, leer ek dit: As dit kom by verhale van Silk Roads of Silicon Valley, is geskiedenis 'n kring. Om die nodige uitrithellings te vind, help dit om stadiger te ry. En wenners of verloorders, ons stap saam.
Paul Salopek is 'n joernalis en National Geographic-mede-bekroonde Pulitzer-prys. Volg hom op Twitter, Facebook en Instagram.
Herinneringe aan die onskuldige ouderdom
'N Reis terug in die tyd om die eenvoud, suiwerheid en onskuld van die lewe weer te ontdek deur die magiese kuns van tradisionele lutherie en musiek!
Volg die voetspore van 'n meester -luthier
Konstantis Gkelis bouzouki. Foto geneem deur N. Fronimopoulos 2009
Navorser, skrywer, meester luthier, en bowenal 'n persoon met 'n rustelose gees, Nikos Fronimopoulos is bekend vir die herstel en herstel van Makriyannis's historiese taboura, en die deurbraak-ontdekking van die luthier daarvan, Leonida Gaila.
Behalwe dat dit die eerste persoon is wat die vibrasiemetodes van tradisionele luitinstrumente beskryf het- met behulp van die Chladni kaarte (poeier diagramme),- Nikos Fronimopoulos beklee 'n prominente posisie van respek in my hart, vanweë sy belangrike rol in die artistieke tradisionele lutherie, sy vrygewigheid om sy kennis in die vervaardiging van instrumente te deel en die ongeëwenaarde kwaliteit en estetika van sy musiekinstrumente.
Na die herstel van Makriyannis ' historiese taboura, die herhaling van die presiese kopie daarvan, die herstel en herstel van Anastasios Stathopoulos ' en Zozef Terzivasian's unieke bouzouki -instrumente, die luthier verras my weer met sy nuutste projek.
Die herskepping (konstruksie gebaseer op) van die enigste oorlewende bouzouki-instrument wat deur die meesterluthier gemaak is Konstantis Gkelis.
Baie min is bekend oor die ou beroemde Syriano luthier, Konstantis Gkeli . Die paar inligting rakende sy werk kom van Markos Vamvakaris homself in sy outobiografie:
'Eerstens ontmoet ek die Syriano -landgenoot, wat al 8203 en 820320 jaar tronkstraf uitgedien het. Konstantis Ntelis .
Hy is die een wat die beste bouzouki -instrumente gemaak het. Hy was 'n 'aas' in bouzouki -maak.
Tot vandag toe is die grootste aanvraag vir bouzouki -instrumente wat hy gemaak het, soos die Stradivarius viole.
Hy het instrumente met uitgeholde bak (skaftos/gonato -konstruksie), maar ook met stafies.
Daar was baie ander wat musiekinstrumente vervaardig, soos kitare en bouzoukia.
ek het ontmoet Ntelis hier in Piraeus in 1930, nadat hy sy 20 jaar tronkstraf opgelê het.
Wanneer Ntelis uit die tronk gekom het, het hy 'n klein werkswinkel oopgemaak by Karaiskaki , waar was die kuierplek van die onderwêreld, die onwettiges, die hoere. Moenie my vra nie.
In daardie klein werkswinkel het hy musiekinstrumente begin maak.
Hy het 'n jong seun as sy helper gehad, Zozef ( Terzivasian ) was sy naam. Ntelis begin leer Zozef die geheim van die Lutherie Art. Vyf -tien jaar later wanneer Ntelis gesterf het, bly die kuns van lutherie by Zozef ' se hande.
. Ek het baie bouzoukia laat maak Nteli , maar ek het hulle almal verkoop!
Toe ek die bouzouki leer, het amateur -bouzouki -entoesiaste my kom vra
- Gaan jy my bouzouki leer?
-Ek sal jou leer!
- Moet ek 'n bouzouki koop?
-Ek het 'n ekstra een!
Ek het my Ntelis bouzouki en ek was besig om nog een vir myself te koop.
Ongelukkig het ek nie eers een gehou nie (van hierdie luthier)
Daar was baie ander wat bouzouki -instrumente gemaak het, maar soos Ntelis niemand!"
-Mnr. Fronimopoule, onthou jy die dag toe jy Konstanti Gkeli ontmoet het?
-Natuurlik! Die winter van 2009. Ek het 'n oud vir my goeie vriend, Alexandro Mpotonaki, gebou. Hy het my elke Saterdag by my werkswinkel besoek om die vordering van sy instrumentkepping te monitor. In een van sy besoeke het Alexandros my ingelig vir 'n vriend wat 'n skilder was en 'n ou, afgestemde bouzouki van sy grootvader laat koop het, êrens in 1918.
Ek het hom gevra om 'n foto van die musiekinstrument saam te bring tydens sy volgende besoek.
Die volgende Saterdag het Alexandros inderdaad 'n foto van die ou bouzouki gebring.
Onder die indruk van sy konstruksie, het ek hom gevra om uit te vind of die bouzouki 'n luthier -etiket in sy bak het.
Ek het 'n week later my gebel en my ingelig oor die teenwoordigheid van 'n etiket met 'n gedrukte stempel wat lui: ORGANOPOIEIO K. Gkeli!
Ek het dadelik besef dat dit miskien die enigste bouzouki -instrument is wat deur die beroemde bouzouki -luthier Kostanti Nteli geskep is, soos Markos Vamvakaris hom in sy outobiografie genoem het.
Ek het Alexandros gevra of die eienaar bereid was om my hierdie seldsame instrument vir 'n dag te leen om dit noukeurig te ondersoek.
Die volgende week het Alexandros by my werkswinkel aangekom en die Gkelis bouzouki gehou.
Ek onthou die dag baie duidelik. Ek was nogal opgewonde om uiteindelik vir die eerste keer 'n instrument te sien gemaak met die hand van 'n groot luthier!
Ek het ook my vriend en navorser van die Griekse tradisionele Lutherie Panagioti Kagiafa genooi.
Die instrument was in 'n goeie toestand, maar as gevolg van die losmaak van die klankbord se binneste stutte, het ek dit ongelukkig nie gewaag nie.
Ek het al die nodige metings geneem om later mettertyd 'n volledige studie te kon doen en uiteindelik 'n replika -model te kon ontwerp.
Die luthier N. Fronimopoulos hou vir die eerste keer die skaars Gkelis bouzouki in. Winter 2009
- Wat het u na 4 jaar gemotiveer om die besluit te neem en Gkelis bouzouki te laat herleef? Miskien 'n voorval?
-Die klank van die ou opnames is deels te wyte aan die spesifieke speeltegniek van die musikante van daardie era, maar word ook bepaal (in groot mate) uit die unieke klankkleur wat die ou bouzouki -instrumente vervaardig het.
Met dieselfde mentaliteit as die benadering tot die herskep van die barokmusiek, waar moderne luthiers soortgelyke musiekinstrumente van daardie era bou (bv. Viool in die ou vorm, boë, ens.), Het ek dieselfde behoefte gehad aan die bou van ou styl bouzouki, om herskep die geluid van die eerste Rebetiko -opnames
Die vakmanskap van die ou bouzouki -era het heeltemal verskillende tegniese eienskappe (in vergelyking met die moderne bouzouki -konstruksie), wat 'n heeltemal ander klank definieer.
Ek hou notas en afmetings van verskeie sulke ou buzouki -instrumente wat deur verskillende luthiers gemaak is (A Stathopoulos, I. Stathopoulos, D. Mourtzinos, K.Gkeli, E.Kopeliadi ens.). Sommige daarvan het ek herstel en 'n paar ander bouzouki -instrumente het ek van naderby ondersoek en bestudeer. Daarom was ek altyd in gedagte om aan so 'n ou bouzouki -model te werk.
Hierdie somer het ek gewerk aan die baie - moeilike - herstel van 'n uitgebreide D Mourtzinos, 1910 mandolien. Die vergelyking van die Mourtzinos mandolienprofiel met die van Gkelis bouzouki, het my die eerste motivering gegee.
Gkelis -model was byna identies aan die Mourtzinos -model, met ongeveer 2 sentimeter verleng.
Ek het begin kyk na die verhoudings van die twee ontwerpe en ek was betrokke by nuwe verrassings! Byna sonder om dit te besef, het ek voortgegaan met die ontwerp van die model, en die res was bloot 'n kwessie van tyd.
Die Gkelis -modelprofiel is byna identies aan die Mourtzinos -profiel, met ongeveer 2 sentimeter verleng
-Meneer Fronimopoule, kan u ons meer inligting gee oor die tegniese spesifikasies van u nuutste Gkelis bouzouki -skepping?
-In teorie was die herkonstruksie van die model gebaseer op die geometriese ontwerp (dws ontwerp met behulp van 'n kompas en 'n liniaal).
Deur die spore van die oorlewende instrument te bestudeer, het ek eerstens probeer om 'n balans te skep tussen 'n paar klein asimmetries. Toe probeer ek die middelpunte van die sirkels bepaal wat die model genereer. Dit het gelei tot die skepping van die finale model, wat baie simmetries is met baie gladde krommingsveranderings, byna identies aan die oorspronklike instrument.
Dit moet op hierdie punt duidelik wees dat my doel nie was om 'n presiese kopie te bou nie, maar om 'n bouzouki op 'n historiese Gkelis -instrument kreatief te bou.
Terwyl ek byvoorbeeld al die tegniese eienaardighede van die vooroorlogse tyd behou het (Napolitaanse trap op klankbord, V-gewrig van die nek met kopstuk, snare, oorspronklike rosetontwerp, ens.) volg die wye afmeting van die nek en fretboard.
Om hierdie rede het ek nie die nek as een stuk opgestel nie, maar ek het die versterkingstegniek met laminaathout gebruik. Met dieselfde mentaliteit gebruik ek ebbehout vir die fret-board en nie die gebruik van 'n sagter hout nie.
Vir die interne versterking van die klankbord (stut) het ek ook nie parallelle stutte gebruik nie, maar eerder skuins (in 'n hoek) stutte wat algemeen in mandoliene en bouzouki -instrumente van daardie era voorkom.
Met kreatiewe en artistieke vryheid het ek ook die ontwerp/versiering van die skoenlapper ontmoet.
Ek wil my opregte verskoning aan meester Luthier K. Gkeli uitspreek, maar ek moet daarop wys dat die oorspronklike vlinderontwerp nie funksioneel was nie, aangesien dit nie die belangrike deel van die klankbord bedek het wat die grootste skade aan die pluk kon veroorsaak nie.
Esteties glo ek ook dat die oorspronklike vlinderontwerp in stryd was met die algehele konstruksie.
In plaas daarvan gebruik ek 'n simmetriese vlinderontwerp met 'n klein sentrale motief, geïnspireer deur 'n D. Mourtzinos mandolien.
Die hele instrument is natuurlik gemaak met organiese kleefmiddels en natuurlike vernis op alkohol.
Meetkundige ontwerp van K. Gkelis bouzouki
-Die meester luthier N.Fronimopoulos bespreek met die meester luthier K.Gkeli deur hierdie pragtige integrasieproses van die bouzouki-konstruksie.Wat leer hy vir die luthier en die tradisionele lutherie van die 1920's-1930's? Wat sal hy onthou as herinnering aan hierdie ervaring?
- Eerstens let ons op dat die luthier K.Gkelis 'n vakman was met 'n baie talentvolle 'hand', wat die tegniese deel van sy werk betref. Beide die konstruksie en die afwerking van die bouzouki -instrument is op 'n baie hoë vlak.
Die volgende belangrike element handel oor die ooreenkomste van die Gkelis -model met mandolienmodelle van daardie era. Ons kan nie met selfvertroue sê of Gkelis 'n volwasse mandolienmodel van Mourtzinos kopieer nie, of dat albei modelle was wat gebaseer was op Italiaanse mandolieninstrumente.
Deur die Gkelis bouzouki te vergelyk met 'n mandoline van D. Mourtzinos uit 1910, toon dit egter baie sterk ooreenkoms!
Die geometriese verhoudings van die bak is ook baie belangrik: verhouding breedte tot lengte, 2/3, en ook diepte tot breedte, 2/3.
Die vervaardiging van musiekinstrumente uit daardie era gebruik uitsluitlik min handgereedskap en natuurlike materiale (lijm, vernis), wat ek in elk geval - as gevolg van my band met die klassieke Lutherie (vioolmaak) - ook by die maak van die tradisionele musiekinstrumente hou.
'N Ander kenmerk is die dik (wye) nekafmetings en die kleinste kopblok. Gkelis bouzouki het ook die kortste lengte wat ek nog ooit teëgekom het in bouzouki -instrumente (61 cm).
Tydens die bouzouki het ek die skaal en die klein behou grootte kopblok , iets wat ek nie sou durf implementeer as ek 'n bouzouki -instrument met 'n langer skaal bou nie, as gevolg van die groter kragte van die snare. Om funksionele redes het ek nie dieselfde breedte van die nek gehou nie, maar 'n meer smal een as die dik oorspronklike.
Die luthiers van daardie tydperk het nie maklike toegang tot spesiale, duur, moeilik vindbare bos gehad nie.
Gewoonlik werk hulle met die beste hout wat hulle destyds byderhand gehad het.
Hierdie feit het daartoe gelei dat ek besluit het om 'n paar 'spesiale' houtsoorte nie te gebruik nie, maar 'n eenvoudige, goeie esdoorn-, okkerneut- en mahoniehout, in teenstelling met die bord, waar ek die 'spesiale' ebbehout gebruik het.
-Wat is u mening oor die tradisionele lutherie van 1920's en vandag? Die bouzouki -instrumente van destyds en nou?
-My siening is dat ons praat oor twee afsonderlike musiekinstrumente: 'n voorouer en 'n afstammeling.
So. as ons 'n tipe musiekinstrument bou, moet ons noodwendig die tegniese eienskappe behou en dit natuurlik deur ons 'filter' laat gaan.
As twee sjefs wat 'n maaltyd kook op grond van dieselfde resep, bied elkeen 'n eie smaak aan voedsel (vanweë die klein, spesifieke besonderhede in die kookproses), en elke luthier sal ook sy eie spesiale kleur skep en timbre van die klank vir die musiekinstrumente wat hy vervaardig.
Na my mening gee die huidige tyd ons 'n unieke voordeel: ons kan 'n vertikale blik op die geskiedenis en elemente van ons kuns hê. Die moderne wetenskaplike navorsing en die 'gereedskap' om al hierdie data en inligting te registreer, wat eers empiries iemand kon bereik en ervaar, bied ons nog meer moontlikhede.
Aan die ander kant kan die groot aanbod en gebruik van meganiese gereedskap (in tradisionele lutherie) wat die menslike hand kan vervang, die produksie van musiekinstrumente na ander weë lei. Dit is die keuse van elke luthier watter pad hy sal volg.
-As die meester -luthier Fronimopoulos die tyd kon terugdraai, in watter jaar sou hy die tydmasjien stop, watter deel (land) hy sou wou besoek en woon, en watter musiekinstrumente hy hoofsaaklik sou wou skep
-Natuurlik in Cremona gedurende die 17de eeu, in die werkswinkels van die meester en grootste luthiers wat 'n sleutelrol gevorm en gespeel het in die vorming van die instrumente van die vioolfamilie.
Wat Griekeland betref, in die werkswinkels van Kolokotroni straat, die goue era van die Griekse instrument- tussenoorlog. Spesifiek in die werkswinkel van Dimitrios Mourtzinos, wie se kuns en vakmanskap niks om jaloers op te wees nie, van sy Europese kollegas.
Of selfs vroeër jare, by die werkswinkel van Leonidas Gaila wat die geleentheid gehad het om die konstruksie van sy "tabourades" van naderby te sien.
Maar ek het geen klagtes nie. In my tyd het ek die geleentheid om baie van die groot, ou mede -luthiers te ontmoet deur hul musiekinstrumente wat by hulle betrokke was, in 'n kreatiewe dialoog.
Ek kon ook my eie "kos" kook met behulp van die ou resepte. En dit is algemeen bekend dat die beste kos, gekook 'op die "bos".
My gesprek met die luthier eindig met 'n laaste foto, gevolg deur sy woorde:
En 'n prentjie wat nie ter sake is nie, maar. dalk relevant vir ons aangeleentheid. (Kook in die Maroudas -sel, Mount Athos).
Die konsep is ontleen as 'n persoonlike uitdaging in die genealogiese gemeenskap om 'n verhaal, 'n verklaring te ondersoek en een keer per week vir 52 weke van die jaar 'n foto te deel oor 'n familievoorouer. Die "hutsmerk 52ancestors" word op sosiale media gebruik om die stories en foto's te deel. Vir die Trafford History -webwerf is ek van plan om een ​​keer per week 'n foto te deel, of 'n plasing te skryf oor 'n persoon (of gesin) wat as 'n "stamvader van Trafford" beskou word. Die punt is om die navorser uit te daag om die kennis, feite of trivia oor 'n voorouer uit die laaie of fotoboksies te haal en met ander te deel. Hierdie foto's en artikels wat hier vertoon word, kan gedeel of kommentaar gelewer word deur die skakel te volg vir die datum waarop dit op Facebook gepubliseer is. As u 'n voorstel het, of u wil 'n artikel skryf of 'n foto oor Trafford of die vroeë nedersettings plaas, kontak ons ​​asseblief.
Die laaste pos van #52 skulpers vir 2019 dek die onderwerp van die Trafford High Voltage Laboratory. Daar is vandag nog baie mense wat u kan vertel oor die bywoning van 'n Westinghouse-gesinsdag en hierdie eksperiment beleef, waar 3 miljoen volt elektrisiteit 'n motor sou tref wat deur een van die Westinghouse-werknemers beset is. Hierdie eksperiment is die eerste keer uitgevoer deur die Westinghouse-ingenieur, dr. Gilbert D McGann (1912-2003).
Die grootste basketbalwedstryd wat ooit in die Trafford High School Gimnasium gespeel is!
Die mees ongewone, indien nie die grootste, basketbalwedstryd wat ooit in Trafford gespeel is, het op 24 Januarie 1961 plaasgevind. Die meeste van die beste afrigters, beide hoërskool en kollege, het die tradisionele spelstyl gevolg. Dit wil sê, afrigters het hul spanne geleer om na die beter hou te soek. Met beter bedoel ek nader aan die mandjie, ongeag hoeveel tyd dit geneem het. Dit het immers dikwels sin gemaak dat 'n hou wat nader aan die mandjie geneem is, 'n beter hou was as een wat op afstand geneem is, veral omdat alle velddoele destyds vir twee punte getel het. Hoërskoolspeletjies was geneig om taktiese, lae punte te wees. Die driepunt-velddoelwit en die skietklok sou eers teen die laat tagtigerjare aan basketbal op hoërskool bekendgestel word.
Die destydse hoofafrigter van Trafford was Donald Karanovich (1922-2015), 'n voormalige voetbalspeler van die Universiteit van Pittsburgh. Alhoewel Karanovich nie 'n basketbalagtergrond het nie, het hy strategieë gebruik wat op die voorpunt was. Hy moes maniere vind om sy span by hul teenstanders aan te pas. Die afstudeerklasse aan die Hoërskool Trafford was immers redelik klein, gewoonlik slegs ongeveer sestig of minder studente per graad.
Die Tomahawks uit 1961, met hul bruin en wit uniforms, was vol talent, en hulle het dit geweet. Die Trafford -span herinner my destyds aan die film "Hoosiers." As jy die fliek gesien het, weet jy waarvan ek praat. Afgesien van die ongewone spel self, was die Trafford -span op sigself nogal ongewoon, veral vir so 'n klein stad soos Trafford. Die eerste vyf bestaan ​​uit verskeie vooruitsigte vir die kollege van die afdeling I.
Tot niemand se verbasing nie, het Trafford die seisoen begin met 'n nederlaag teen Norwin. Dit was destyds vir die meeste begryplik omdat baie van die Trafford -spelers, wat toevallig ook in die onoorwonne 1960 -sokkerspan was, regtig nie veel tyd gehad het om voor te berei vir die komende basketbalseisoen nie. Wat hul eerste wedstryd nog meer uitdagend gemaak het, was die feit dat Norwin High op daardie stadium ongeveer 1500 studente op hul hoërskool gehad het, en die wedstryd is op hul baan gespeel.
Na die aanvangsverlies van die seisoen, het die Tomahawks 'n rits oorwinnings behaal, 'n paar wedstryde teen Edgewood en een teen Sewickley (nou Southmoreland High) verloor in 'n opskudding van 55-60. Die wedstryd is op die pad gespeel, en dit is onseker wat met rustyd in die kleedkamer gesê is, maar na die wedstryd het gerugte dat coach Karanovich, altyd die heer, ietwat kwaad was! Hy het geweet dat hy die volbloed het, en hy het geweet dat hulle die Sewickley -span ligtelik opneem, en hy het geweet dat sy Trafford -span nie goed speel nie. Die volgende wedstryd sou anders moes wees, en o seun, was dit ooit!
Wat ek die meeste van onthou, die grootste spel & rdquo was om 15:30 uit die skool te kom, huis toe te hardloop om 'n happie te eet en om klere aan te trek, en dan terug te hardloop na die hoërskool om 16:30 daar aan te kom net om plek te kry. Teen 17:00 was die gimnasium vol, slegs staanplek vir 'n wedstryd wat eers om 20:15 begin het. Die byna vier uur lange wag was die moeite werd. Min het ons destyds geweet wat ons gaan sien.
Die nuus was dat Sewickley vroeër die week ontsteld was, en as Trafford hul volgende teenstander, Ligonier, kon klop, sou dit beteken dat Trafford die afdelingskampioen sou word. Afrigter Karanovich het die groter en meer gespierde Ligonier Mounties -span geskok deur voordeel te trek uit die sterkte van Trafford en rsquos van voetspoed en balhantering. Die seuns wat bruin en wit gedra het, het hul verbysterde teenstanders uit die gimnasium gehardloop deur 'n strategie te gebruik wat op daardie stadium feitlik ongehoord was: 'N VOLLEDIGE HOFZONEPERS!
Dit was 'n vooraanstaande verdediging wat slegs gebruik kan word as u vinnige spelers het. Hierdie tipe verdediging het dit moeilik gemaak vir teenstanders, want elkeen wat die bal gehad het, het altyd dubbelspan gelyk. Die opponente was geskok en verward. Die spoed van die spel was mal, om die minste te sê. Al tien spelers op die baan hardloop op en af ​​in die baan teen 'n ontsaglike snelheid. Nie 'n sekonde is vermors nie: aangee, aangee, skoot, sprint, aangee, aangee, skoot! Die Tomahawks het hul wil op hul teenstander afgedwing en hulle gedwing om 'n wedstryd van Trafford en rsquos te speel! Jy kon amper die rubber ruik wat uit hul gimnasiumskoene brand. Toe die rook verdwyn, het Trafford High 62 punte in die eerste helfte.
Die groter en dikker teenstander het baie goed gespeel, maar hulle het nog nooit 'n wedstryd soos hierdie beleef nie. U kan die verwarring in hul oë sien, en coach Karanovich was nie op die punt om die gas te laat sak nie. Die Tomahawks gooi dit net aan. Die tweede helfte was net so mal, en toe die rook verdwyn het, het die telbord gelees: TRAFFORD 130 - LIGONIER 81.
Die toeskouers het pas die Tomahawks waargeneem in die grootste wedstryd wat ooit in die ou Trafford High School -gimnasium gespeel is. Ongelooflike 211 punte is in dié wedstryd aangeteken. Onthou, geen skootklok en geen driepuntskoot nie. Hoërskool basketbalwedstryde het destyds 32 minute geduur, wat beteken dat daar elke 9 sekondes 'n punt behaal is! Nodeloos om te sê, almal wat by die wedstryd was, het dit nooit vergeet nie en hulle het beslis hul waarde ontvang uit 'n toegangskoste van 25 sent! U moes berou hê oor die Mounties. Hulle behaal 81 punte, baie vir daardie era, maar verloor met 50 punte.
Tony Marokko, 'n vierjarige speler, het 48 punte in daardie wedstryd behaal, wat in die Latrobe Bulletin-koerant berig is as 'n enkele rekord vir die Hoërskool Trafford. Hoewel skoolstatistieke nie meer bestaan ​​nie, word Marokko beskou as die voorste puntemaker van alle tye van Trafford High. Senior speler Tim McHugh behaal 31 punte en junior Vic Cuda behaal 14. Selfs die teenstander en Joe Keslar het 'n indrukwekkende wedstryd van 35 punte gehad wat probeer om tred te hou met die Tomahawks.
Oorweeg hierdie feit: verskeie atlete in hierdie hoërskoolspan van 'n klein dorpie het beurse ontvang om in die beste universiteitsprogramme te speel na die gradeplegtigheid. Marokko en spanmaat David Culliver is albei aangewys as die 1961 Post-Gazette & rsquos All-WPIAL Quints-span. Marokko is gewerf deur verskeie kollege -afdelings I -skole en beland op die hoogste posisie in die staat Wichita en speel saam met die toekomstige NBA -speler Dave Stallworth. Terwyl Marokko aanvanklik in die staat Wichita begin het, het hy later na die Youngstown -staat oorgeplaas, waar hy by sy voormalige spanmaat Culliver van Trafford aangesluit het, wat later na die YSU Athletics Hall of Fame vernoem is. Culliver beklee steeds die 10de plek op hul lys van alle basketbal-tellings.
Vic Cuda was 'n natuurlike atleet wat basketbal en sokker gespeel het, en het die volgende jaar 'n rekord aangeteken in Westmoreland County met 'n indrukwekkende 43 punte. Selfs met hierdie vlak van basketbalvaardigheid, het Cuda 'n ACC -kontrak onderteken om voetbal te speel by die Clemson Universiteit. Marty Schneider, 'n Penn-Trafford Warrior Football HOF-aanhanger van 2019, het Clemson ook bygewoon om sokker te speel, wat 'n totaal van vier afdeling I-atlete in hierdie een span maak. Dis hoe goed hulle was.
Die Trafford-span van 1961 het in die uitspeelwedstryde in die staat gespeel en voor 4 800 aanhangers in die Pitt Field House deelgeneem, maar slegs met 'n telling van 55-52 teen die staatskampioen van Pennsylvania, Fort Cherry Rangers. Een van die spelers in die teenstander was die toekomstige professionele voetbalspeler en NFL -afrigter Marty Schottenheimer.
Dit is 58 jaar sedert die wedstryd gespeel is. Ek woon nou in Arizona, maar ek dink gereeld hoe gelukkig ek was om in Trafford groot te word en die GROOTSTE SPEL te beleef wat ooit in die Gymnasium Trafford gespeel is! - Dan Bugiski, Trafford High Class van 1964.
Clarence Verner Lloyd was 'n 22-jarige klerk wat in 1910 by die Westinghouse Foundry gewerk het toe hy die 17-jarige buurman, Mabel Hird, wat toe as stenograaf gewerk het, die hof gemaak het. Die egpaar trou in 1911 en woon langs Seventh Street Extension, waar Clarence in 1913 sy blommebedryf begin. Hierdie kaart van 1915 toon 'n oppervlakte van 7,41 hektaar aan die eienaar van Mable & rsquos, James Hird, en haar man, Clarence Lloyd. Slegs die buitelyne van die huidige Hirdweg kan op die kaart geteken word.
In Junie 1916 het die Lloyds 'n kontrak met die Trafford Oil & amp Gas Company aangegaan om na aardgas te boor, en in Julie 1916 is 'n houtbak gebou op die perseel, reg voor die huis van Lloyd. Op 'n tydstip was daar drie bakke op die perseel, waarvan twee vermoedelik in besit was van die Philadelphia Oil Company. gesien op die foto wat Charles Vitous geneem het.
Die Irwin Republican Standard -koerant berig op 22 September 1916 dat die gasput by die Lloyd & rsquos -eiendom Woensdag met 'n brul ingekom het, maar aan die brand geraak het voordat dit toegemaak is. Die bakkie is heeltemal vernietig en daar word bespiegel oor die toekoms van die put, aangesien dit so woedend gebrand het. bedoel) Clarence het sy kweekhuisruimte langs die uitbreiding van Seventh Street uitgebrei. Oorblyfsels van die ou tuinmure kan vandag nog gesien word.
Clarence was 'n gerespekteerde sake-eienaar in die Trafford-gemeenskap, en in 1922 is hy verkies as Trafford & rsquos Justice of the Peace. Maar die lewe was nie altyd 'n bed van rose vir Clarence nie. In 1926 is hy na die Columbia -hospitaal in Wilkinsburg gehaas nadat hy geskiet is in 'n huishoudelike geskil by hom. Sowel die Pittsburgh Daily Post as Pittsburgh Post-Gazette het oor die voorval berig dat Clarence 'n suster Elva gehad het wat in 'n rusie met haar man Harris Nobel Fritz was. Hierdie egpaar het onlangs geskei en 'n rusie het by die Lloyd -eiendom ontstaan ​​toe Harris Clarence daarvan beskuldig dat hy die oorsaak van die skeiding was. 'N Stryery het ontstaan ​​en Harris het na bewering twee skote op sy vrou Elva afgevuur en haar vermis, wat veroorsaak het dat Clarence met Harris sukkel. Toe Clarence uit die huis hardloop, het Harris een skoot afgevuur en Clarence getref en 'n koeël in sy buik gelê. Harris is later deur die polisiehoof, Michael Early, in hegtenis geneem.
Clarence het uiteindelik van sy beserings herstel en het jare lank sy blommebesigheid in Trafford bedryf. In 1930 is hy goed ontvang deur die Trafford Rotary toe hy 'n toespraak voorlê, en die huurders van my beroep, en praat hy oor die besigheid van 'n bloemiste en lewer 'n nuuswaardige voorlegging aan hierdie gemeenskapsgroep. Clarence is op 6 Desember 1969 op 82 -jarige ouderdom in Trafford oorlede. #52estors #fiftyyearsago
Hierdie week onthou ons Frank P. Wengrzyn wat op 5 Desember 1958 gesterf het in 'n tragiese ongeluk wat sy lewe en twee ander belowende jong ingenieurs se lewe geneem het.
Wengrzyn, 'n gegradueerde van 1951 aan Trafford High, het 'n atletiekbeurs ontvang om voetbal vir die Universiteit van Pittsburgh te speel. Die sokkervoetbalspeler van 240 cm het slegs twee weke saam met die Pitt Panthers gewerk toe hy skielik uit Pitt verhuis en by die Carnegie Institute of Technology (huidige Carnegie Mellon University) ingeskryf het. Die Pittsburgh Post-Gazette het berig dat die oordrag plaasgevind het nadat sy ma blykbaar 'n hospitaallys van 'n onlangse Steelers-49ers pro-sokkerwedstryd gelees het toe sy besluit het dat Frankie-seun in 'n minderjarige liga as moontlik sou speel. & Ondanks sy ma se beste bedoelings , en ldquo Frankie seuntjie, en haar student chemiese ingenieurswese, het steeds in die hospitaal beland as gevolg van sy spel op die Tartan -span toe hy sy been gebreek het in die laaste wedstryd van die 1954 -seisoen wat teen die Lehigh Engineers op Forbes Field meegeding het.
Wengrzyn was 'n opvallende voetbalspeler by Carnegie Tech, en word drie jaar agtereenvolgens deur die Pittsburgh Press erken as een van hul All-District Class B-spelers (1953, 1954, 1955). In twee van daardie jare het Wengrzyn sy eerbewyse met voormalige spelers van die Hoërskool Trafford gedeel. Klasmaat Ron Peduzzi, wat toe vir die Geneva College gespeel het, is in 1953 aangewys as die All-District-span, en John Lovre, wat vir Clarion University gespeel het, het die koerant en rsquos 1955 se toplys met Wengrzyn gedeel (Lovre was 'n 2016 Penn-Trafford Warrior Football HOF inductee ).
Na die gradeplegtigheid het Wengrzyn werk gekry by die Callery Chemical Company in Butler, PA. Hy was 'n paar jaar werksaam by die onderneming toe hy na Independence, Kansas, oorgeplaas is, waar die maatskappy 'n dryfmiddel vervaardig wat in interkontinentale ballistiese missiele gebruik is. Die koerante berig dat Wengrzyn saam met vier ander ingenieurs buite die rigting van die onderneming en op hul eie tyd besig was met die bou van 'n vuurpyl. Die mans het almal om die beurt 'n koperbuis van twee voet verpak met 'n plofbare materiaal om as dryfmiddel gebruik te word. 'N Kettingreaksie het binne die tuisgemaakte vuurpyl plaasgevind wat veroorsaak het dat dit spontaan verbrand het.Die ontploffing het die 24-jarige Wengrzyn, saam met William Reynolds (29) en Charles Salles (31.), doodgemaak. Die ander twee ingenieurs is ernstig beseer tydens die ontploffing. Een van die oorlewende ingenieurs, Elmer Boyd (38), kon uit sy hospitaalbed met verslaggewers praat oor wat hulle gedoen het voor die ontploffing. Boyd het gesê dat die vuurpyl brandstof bevat en 'n oksideermiddel. Die oksideermiddel was magnesiumperchloraat. Ek kan jou vertel wat die brandstof was en wat die water ingedeel het. Die ander ingenieur wat seergemaak het, was die 26-jarige Richard Wright.
Wengrzyn en rsquos se liggaam is na Pennsylvania terugbesorg en 'n begrafnismis is vir hom gesê in die Saint Ann & rsquos -kerk in Millvale, die tuisdorp van sy vrou Jean. Benewens sy vrou, word Wengrzyn oorleef deur 'n tweejarige seun Richard, ouers Frank en Clara Wengrzyn, en sy jonger broer Robert, wat lid was van Trafford High Class van 1958.
Die lug was op 1 Oktober 1943 helder oor Trafford, want twee bure was buite en het voordeel getrek uit die droë herfsweer. Marie Dubrava was besig om die sypaadjie voor haar huis in Edgewoodlaan 202 te vee. Sy het in die laaste huis aan die linkerkant van die straat gewoon, net voor die trap wat na 1st Street gelei het. Oorkant die pad was mevrou Anna Grace, besig om haar nou bederfde blombedding skoon te maak. Haar seun het meer as 'n jaar gelede by die weermag aangesluit, en terwyl sy verlig was dat hy nog aan die kant van die staat was, het sy ook geweet dat dit 'n kwessie van tyd was voordat hy oorsee gestuur kon word om aan die oorlog deel te neem. Sy versamel die stapel dooie blomme en gaan na haar agterplaas.
Marie kyk hoe sy buite sig loop en draai dan om om na haar eie voordeur te loop. Toe stop Marie. Toe sy 'n effense bromgeluid hoor wat vir haar onbekend was, het sy stilgehou en teruggekyk oor die straat na die Grace & rsquos -huis. Sy staan ​​'n oomblik stil en probeer die aard van die klank onderskei. Dit was 'n vaal dreungeluid, anders as die geraas wat sy gewoond was om te hoor van die Westinghouse -plant wat oor die heuwel loop. Die geraas word al hoe harder, so sy stap 'n paar tree terug straat toe. Namate die intensiteit van die neurie toeneem, kyk sy na Edgewood in die rigting van die geluid. Die afwagting bou op toe sy iets waarneem wat u nie in 'n woonbuurt moet sien nie. Sy het haarself afgevra, en is dit 'n vliegtuig? & Rdquo
Marie sien hoe 'n vliegtuig laag vlieg, net bokant die eikebome langs haar straat. Die vliegtuig volg 'n perfekte lyn, regs in die middel van Edgewoodlaan, en ritsel die oranje-gekleurde blare heftig in sy nasleep. Die gebeurtenis het skynbaar in stadige aksie plaasgevind, terwyl die vliegtuig op haar neergedaal het, maar toe skud die saak skielik haar sintuie en sy begin die voorval verwerk. Die vliegtuig nader haar, vinniger en vinniger, en toe brul 'n enorme donder oor haar kop. Sy was te verstom om presies te begryp wat aan die gebeur was, maar sy het nooit gewyk nie. Haar oë was gevestig op die middel van die vliegtuig, en in die kort oomblik van 'n yslike gedreun, het sy 'n beeld vasgevang wat vir altyd in haar geheue sou brand - 'n stel helderwit tande!
Marie gryp die gesig van 'n jong man wat van oor tot oor glimlag, 'n glimlag wat net soveel opwinding as onheil veroorsaak. Die glimlag behoort aan vlieënier Frank & ldquoBuddy & rdquo Detrick, 'n voormalige Trafford -skoolmaat van haar. Detrick het in die somer van 1942 by die Army Air Forces aangesluit en op 20 Maart 1943 sy vlerke by Randolph Field in Texas ontvang. Detrick vlieg na Pittsburgh vanaf 'n opleidingsentrum van die Army Air Force in Independence, Kansas. Hy was deel van die 32d Flying Training Wing en was te midde van 'n opleidingsprogram van nege weke by die Independence Army Airfield. 'N Deel van sy opleiding van nege weke bestaan ​​uit 'n langlaufreis.
Nadat hy in Edgewoodlaan afgevlieg het, verby sy ou laerskool, pronk Detrick vir die studente in sy voormalige hoërskool deur 'n tweede pas te maak tot die vreugde van die studente in die ou Fairmontlaan -gebou. Reynold Peduzzi, dan in die 6de klas, onthou die toneel goed. Rey onthou hoe hy die vliegtuig laag genoeg vlieg tot waar hy Detrick en rsquos se wit serp by die oop kajuitvenster kan sien wapper. Wie sou nie die opwinding van daardie dag kon onthou nie?
Detrick & rsquos se bynaam Buddy, of Bud, is spoedig verander na & ldquoBuzz, & rdquo deur elke student wat na hierdie vlieënier kyk & ldquobuzz & rdquo hul skool. Blykbaar het daardie dag ook die aspirasies van 'n aantal jong mans vasgemaak wat nie heeltemal seker was wat hulle met hul lewens na skool wou doen nie. Dit het geglo dat baie jong mans die dag deur & ldquoBuzz & rdquo ingeënt is en later by die Army Air Force sou aansluit.
'N Onbekende koerantknipsel wat in die versameling van die plakboek in die Trafford-biblioteek gevind is, lui: Die vliegtuig wat u verlede Saterdag oor Trafford en omgewing gesien het en oor die Wilmerding-hoërskoolstadion, waar die sokkerwedstryd Wilmerding-Trafford aan die gang was (2 Oktober 1943), is bestuur deur luitenant Frank M. & lsquoBuddy & rsquo Detrick, seun van mnr en mev CL Mitchell, 601 Sixth Street, Trafford. Die vliegtuig is Lt. Detrick & rsquos se eie en hy was gebaseer op die County Airport op 'n seevlugvlug vanaf Independence, Kansas. Die vlieënier, wat hoog op die gebied van akrobatiese vlieg is, het besluit om oor Trafford te vlieg om sy vriende en bure 'n intieme blik op vlieg te gee. Sodoende het hy 'n droom van alle lugkadette verwesenlik, om oor hul eie stad te vlieg. Lt. Detrick bedank H.E. Sevilla en L.A. Legory, sy skoolhoofde en sy vele vriende omdat hulle skuldbriewe gekoop het en gehelp het om hom as vlieënier op te lei. & Rdquo
Marie Dubrava Berklich (1919-2015) Trafford High Class van 1937. Hierdie foto is op 28 Mei 2019 gedeel op Ancestry deur gebruiker 'tracytom'.
Vlieëniers: Pittsburgh Post-Gazette, Pittsburgh, PA 30 Nov 1942. BT-14 vliegtuigfoto United States Air Force via Manning, Thomas A. (2005), History of Air Education and Training Command, 1942 & ndash2002. Kantoor vir geskiedenis en navorsing, hoofkwartier, AETC, Randolph AFB, Texas ASIN: B000NYX3PC.
Frank McKinley Detrick (1920-1996) Trafford High Class van 1938. Sy grafsteen lui Frank & ldquoBones & rdquo Detrick, luitenant-kol US Air Force. Bron: Onbekende koerant in die plakboek van die Trafford Community Public Library (verwysingsgedeelte Trafford History).
Trafford geniet 'n paar jaar kommersiële welvaart na die einde van die Tweede Wêreldoorlog. Gesinne in die gemeenskap beleef die na-oorlogse ekonomiese uitbreiding, en vir baie beteken dit die toevoeging van die eerste gesinsmotor. In 1948 het Frank Edward Caruso, 'n 31-jarige voormalige Westinghouse Airbrake-werknemer, 'n diensstasie geopen in 'n motorhuis wat aanvanklik in 1930 gebou is, maar byna 'n jaar lank stilgestaan ​​het. Namate die eienaarskap van motors toegeneem het, het die behoefte om brandstof te voorsien, asook voertuigherstelwerk toegeneem. Frank Caruso het sukses behaal met die aanbied van hierdie dienste in Brintonlaan 225, Trafford.
Let op die foto wat hier uit 1969 getoon is. Op die bord wat skaars sigbaar is agter die stapel bande, staan: & ldquoWe Give S & ampH Green Stamps. & Rdquo Caruso adverteer die & ldquogreen -seëls & rdquo wat gewild was vir supermarkte, afdelingswinkels en vulstasies om te lok kliënte by hul besigheid. Die seëls kan later gebruik word vir produkte wat in 'n katalogus beskikbaar is. Caruso het voordeel getrek uit S & ampH -koerantbemarking en het sy eie persoonlike & ldquohook & rdquo bygevoeg om mense te help om die naam van sy onderneming te onthou. Met die voordeel van die gewilde film uit 1951, en The Great Caruso, en sy handelsmerk was eenvoudig, en Trafford -diensstasie, CARUSO, Like the Great.
Onthou die verhaal van 'n paar weke gelede oor die diensstasie uit die twintigerjare waarin Walter Lesher 'n motorhuis in Trafford bedryf het toe hy op 33 -jarige ouderdom oorlede is, en in minder as 3 maande is sy broer James ook oorlede op 'n jong ouderdom. Die Caruso -verhaal het 'n paar ooreenkomste met die Lesher -verhaal. Frank Caruso het die diensstasie bedryf toe hy te vroeg in 1961 op 45 -jarige ouderdom gesterf het, en in minder as drie maande is sy jongste broer Robert V. Caruso Jr. op 23 -jarige ouderdom oorlede. Daar is min twyfel dat dit 'n moeilike tyd vir die Caruso -gesin. En hoewel die Lesher-gesin niemand in die posisie gehad het om die motorhuisonderneming oor te neem nie, kon die Caruso-gesin voortgaan om die onderneming te bedryf toe Frank & rsquos, die 26-jarige seun, John R. Caruso, die diensstasie oorgeneem en bedryf het die motorhuis tot 1977.
Laat my toe vir hierdie week se #52 skulptors, die verhaal van die Bolam -gesin uit Trafford en die artikel wat op TribLive Westmoreland verskyn het.
Die Lesher Auto Company het gedurende die twintigerjare in Duquesne Avenue 501 bedryf en hoofsaaklik Studebakers en Franklin Automobiles verkoop. James E. Lesher het die gebou in 1919 gekoop van Elmer Henderson, wat oorspronklik die motorhuis in 1916 gebou het om voertuie van Ford, Lincoln en Dodge en ander motoronderdele te verkoop.
James Lesher werk saam met sy jonger broer Walter om die handelaar en motorherstel te bedryf. Gedurende daardie tydperk het die Studebaker Automobile Company 'n nasionale advertensiepromosie behartig wat handelaars behels wat deelneem aan 'n betroubaarheidsloop van 100 000 myl, waar elke handelaar 'n voorraadmotor geneem het en gevra is om minstens 250 myl per dag vir vier dae af te lê. Elke handelaar het die resultate van hul loop aan Studebaker teruggegee. Die Lesher Auto Company het die resultate van hul betroubaarheidstoets bevorder deur 'n ononderbroke hardloop van 1000 myl in 32 uur en 40 minute (omstreeks 1920) voor te stel.
In 1923 verloor die Lesher -broers hul pa Frank op 60 -jarige ouderdom aan tuberkulose. Die volgende jaar verhuis James Lesher weswaarts na Denver, Colorado en begin 'n nuwe motorhandelaar in Fort Collins, Colorado. Vier jaar na sy verhuising het Walter Lesher, sy jonger broer wat die Trafford -onderneming bestuur, op 33 -jarige ouderdom tuberkulose opgedoen en is op 21 Augustus 1928 oorlede. Minder as drie maande later sou James self ook tuberkulose opdoen en hy sterf op 4 November , op die ouderdom van 38.
Beide mans was ten tyde van hul dood getroud. James het drie tienerdogters gehad, maar daar was geen ander Lesher -familielede wat die familiebesigheid kon oorneem nie. Grant Lesher, nog 'n broer of suster, is 15 jaar vroeër aan longontsteking oorlede, en die oudste broer, Earl Lesher, was reeds werksaam en werk as president van 'n houtbedryf in Lakewood, Ohio.
In 1929 trek Ivan Mikan en Walter Brown in die gebou in om 'n Chevrolet -handelaar te open. In 1930 het die voormalige sakevennoot van Mikan & rsquos, Joseph F. Schneider, die Trafford Motor Company geopen wat Chevrolets, Studebakers, Chryslers en Plymouths verkoop het tot met sy dood in 1961. Kenneth Schneider het die onderneming oorgeneem ná sy pa se dood en het die Trafford Motor Company bedryf tot 2015 Die gebou is intussen geslyp.
100 jaar gelede, 28 Oktober 1919, het die laaste Trafford -veteraan teruggekeer van die Groot Oorlog af. George Reitzel Huff, 'n 21-jarige spoorwegwerker wat eens op die hoek van Maple & Bluffstraat gewoon het, is in die weermag as 'n plaasvervanger in 'n mediese afdeling ingeroep. Toe hy in Frankryk aankom, was die Amerikaanse weermag besig om die Meuse-Argonne-aanval aan te val, wat beskou word as die dodelikste veldtog in die Amerikaanse geskiedenis, wat lei tot meer as 26 000 soldate en meer as 120 000 totale ongevalle.
As lid van 'n mediese afdeling sou Huff getuie gewees het van die brutaliteit wat gepaard gaan met die behandeling van siekes en gewondes. Die pligte van sommige lede van 'n mediese afdeling is 'n ontnugterende herinnering aan wat ons voorouers byvoorbeeld 'n eeu gelede verduur het, aangesien hulle die manne wat aan boord van die skip moes tuiskom, as huldig, armloos of waansinnig gewelddadig moet aanvaar. & Rdquo Ons moet nie die fisiese vergeet nie en emosionele letsels wat alle oorlewende gevegsveterane opdoen wanneer hulle uit die oorlog terugkeer.
Nadat hy sy jaar in Frankryk gedien het, was Huff aan boord van USS America toe hulle terugkeer in die Verenigde State op 28 Oktober 1919. Trafford was goed besig met die beplanning van 'n wonderlike en welkome tuisviering wat op Wapenstilstanddag plaasgevind het. Die Irwin Republican Standard -opskrif lui & ldquoBronze Tablet arriveer vir Trafford -viering. & Rdquo Die brons -ererol is aanvanklik in die Eerste Nasionale Bank vertoon, en sou later tydens die gemeenskapsherdenking gelys en onthul word. Die koerant berig dat die tablet 'n skoonheid is, en as dit op 'n granietblokkie in die park aan die hoof van Vyfde Straat geplaas word, sal dit 'n monument vorm vir die veterane van die onlangse oorlog waarop die mense van Trafford trots kan wees . & rdquo
Honderd jaar later kan ons gemeenskap getuig: ONS IS NOG TROTS! Die Tweede Wêreldoorlog -gedenkteken in Trafford word deur die Wêreldoorlog se Eeufeeskommissie in Washington DC as 'n amptelike gedenkwaardigheid van die Eeufees van die Eerste Wêreldoorlog onderskei. Op die komende Veteraan -en -dag -dag, 11 November 2019, sluit asseblief by die American Legion Post No. 331 aan vir die 100ste herdenking van sy toewyding en 'n huldeblyk aan ALLE VETERANE wat gedien het.
Hierdie verhaal ken die geanimeerde Disney-Pixar-film en ldquoUp & rdquo, waar die hoofkarakter Carl Fredricksen weerstaan ​​om sy huis aan die groot korporasie te verkoop vanweë die herinneringe. Die werklike weergawe behels die voorouer van Trafford, John Cavett McQuaid, wat die oorspronklike Cavett Homestead so lank as moontlik vasgehou het. Die ware verhaal het selfs die bladsye van die Los Angeles Times, 29 Oktober 1904 (verskyn eers in die Versending van Pittsburgh).
GEWAAR OM TE VERKOOP. Pennsylvania -onderneming word jare lank verbeter deur een man en weiering. Die Columbia Construction Company vir die Pennsylvania Railroad voltooi 'n klein taak in Cavittsville, tussen Stewarts en Larimer, wat in die geskiedenis opgegaan het, aangesien een man drie jaar lank 'n groot verbetering behou het en op een of ander manier die groot korporasie ten volle $ 50,000 gekos het, volgens skattings gemaak deur diegene naby die binnekant.
Toe die spoorwegonderneming 'n paar jaar gelede sy viersporingstelsel wes van Irwin verleng het, het die Ardara-tonnel uitgehaal en skerp krommes uitgeskakel [wat] deel was van die verbetering. Daar was baie nuwe weggange nodig, en die eiendomsmanne van die onderneming het besig geraak. Plase moes in twee gesny word, geboue moes geskeur word en hoeke van eiendomme moes hier en daar vir die lyn aangeneem word. Groot pryse is gevra en groot pryse is betaal, en daar was geen ernstige moeite om die gewenste reg van weg te beveilig nie, behalwe in 'n enkele saak, en hier was die groot onderneming gekant teen 'n goeie voorstel.
In die ou dorpie Cavittsville het die opname gevra dat 'n kromme van 5 persent verminder word tot een van minder as 1 persent. Om dit te bereik was ongeveer 200 voet grond nodig, waarop 'n ou kliphuis gestaan ​​het, met 'n geskiedenis van die stryd van die pioniers van Wes -Pennsylvania. Die huis is ongeveer 1790 opgerig deur John Cavitt, 'n beroemde jagter en Indiese vegter in sy tyd. Sy huis het op 'n bluf gestaan ​​en die land in alle rigtings oor die hoof gesien, en dit is by verskeie geleenthede as 'n toevlugsoord deur die blankes gebruik toe die rooi mans op 'n aanval was. Ou John Cavitt is oorlede en sy groot kliphuis, 'n baken, en sy vele breë hektare het oorgegaan in die hande van sy erfgename, wat 'n hektaar vir 'n hektaar die hele eiendom verkoop het, behalwe die ou opstal en erf waarop dit gestaan ​​het.
Die laaste erfgenaam en eienaar was Cavitt McQuaid, oud en kreupel, en hy was die man waarmee die spoorwegonderneming te doen gehad het. Hy het in een of twee kamers in die huis gewoon wat byna in verval geraak het wat die binnekant betref, 'n sombere, eensame, onuitnodigende woning. Die ou heer luister na geen voorstel om sy plek te verkoop nie. Spoorwegmanne, prokureurs en vriende het geen invloed gehad nie. Geld was blykbaar geen voorwerp nie, want $ 8000 kontant en 'n nuwe huis wat elders opgerig sou word, was 'n finale voorstel, maar die eienaar was verweer. Die ou heer kon ook nie beweeg word nie. Op 'n tydstip word dreigemente gemaak, en daar word beweer dat die kontrakteurs gereed was om die ou huis te dinamiseer, maar die teenwoordigheid van die kreupele eienaar het ook die verrigtinge opgehou, dit was sy opstal, en die reg op vooraanstaande domein was nie hier van toepassing nie.
Drie van die huise wat waarskynlik deur die spoorweg geneem is. Jane Cavett trou met Philip McQuade.
Die spoorwegmaatskappy was hulpeloos. Die verbetering daarvan word 'n paar maande vertraag, en die gekoesterde plan om meer as 'n miljoen dollar te bestee om 'n prakties reguit pad te maak, was op hierdie spesifieke plek verniet. Niks het oorgebly as om die kontrakteur te beveel om voort te gaan nie. Waar voorsiening gemaak is vir 'n kromme van minder as 1 persent, is 'n verandering na 4 persent gemaak. Die werk is ongeveer twee jaar gelede voltooi. Die verteenwoordigers van die onderneming het egter nie moed opgegee om die ou Cavitt -huis en -terrein te kry nie. Hulle het onderhandel, en vier weke gelede was hulle suksesvol. Die bedrag wat betaal is of die voorwaardes wat gemaak is, is nie bekendgemaak nie, maar die geldoorweging sou vir ou John Cavitt na 'n nasionale bank gelyk het. In elk geval, Cavitt McQuade het uitgetrek, en daar was geen tyd verlore om die ou huis te verwoes nie. Toe stuur die konstruksiemaatskappy sy groot stoomgraaf en bende mans na die toneel. Twee weke was al wat nodig was om deur die heuwel te gaan, en nou is die kontrakteur gereed om die spore te verskuif, en binne 'n paar dae sal hulle die oorspronklike opname in diens neem, soos die onderneming twee jaar gelede bedoel het. .
1915 G. M. Hopkins Company Map met die veelvoudige snitte. Let op die brug oor Brush Creek wat Wallace Ave eens met Mahaffey Hill Road verbind het. Let ook daarop dat die huidige roete 993 nog nie gebou is nie. Die trollie -lyn verskyn naby Irwin Ave. As u die geanimeerde film & ldquoUp & rdquo nie gesien het nie, illustreer hierdie kort snit die ooreenkomste in ons Trafford -verhaal. YouTube Movie Clip
Die opskrif in die Pittsburgh Sun-Telegraph, ses en sestig jaar gelede: & ldquoEx-Pitt Star Burns to Death. & Rdquo Die verhaal berig oor die tragiese dood van dr. Clyde L. Mitchell, 'n prominente Trafford-tandarts en eenmalige Pitt-voetbalster wat op 13 Oktober 1953 op 57 -jarige ouderdom in sy motor gesterf het. Die lykskouing het teorie gegee dat dr Mitchell moontlik 'n hartkwaal opgedoen het voordat sy voertuig aan die brand geslaan het. Mitchell was 'n 31-jarige inwoner van Trafford wat 'n privaat tandheelkundige praktyk op die hoek van Forest Ave en Sixth Street bedryf het. Hy is gebore in Clearfield County, Pennsylvania, en het die Vandergrift High School bygewoon en sy D.D.S. aan die Universiteit van Pittsburgh School of Dentistry in 1919. Terwyl hy 'n student was, het hy in Junie 1917 vir die Selective Service Draft geregistreer, en ses maande later het hy by die weermag aangesluit om tydens die Eerste Wêreldoorlog te dien. opgelei in 'n Army Medical Detachment en is in April 1919 eerbaar uit diens op Governors Island, NY ontslaan.
Hy het universiteitsvoetbal gespeel onder die legendariese afrigter Glenn Scobey Warner, beter bekend as & ldquoPop Warner, en rdquo wat drie nasionale sokkerkampioenskappe in 1915, 1916 en 1918 na Pitt gebring het.In die senior jaar van Mitchell & rsquos het Pitt slegs vyf wedstryde gespeel weens die Spaanse griep -pandemie van 1918 wat die land aangegryp het. Al vyf die wedstryde daardie seisoen is in November gespeel, met hul grootste wedstryd die hoë profiel wat op 23 November as 'n War Charities-voordeel bevorder is teen die verdedigende nasionale sokkerkampioene, die Georgia Tech Golden Tornados.
Georgia Tech is afgerig deur John Heisman, die nou legendariese afrigter vir wie die Heisman Memorial Trophy elke jaar toegeken word aan die mees uitstaande kollegiale voetbalspeler. Die wedstryd van 1918 teen Georgia Tech, waarin Mitchell 'n pak slae gespeel het, was die enigste wedstryd gedurende die seisoen wat 'n teenstander op die Golden Tornados aangeteken het. Pitt het Georgia Tech met 32-0 op Forbes Field suksesvol verslaan voor 'n skare van byna 30 000 toeskouers, en ook 'n eindstryd van 33 wedstryde vir Tech & rsquos beëindig. Die amptelike NCAA Division I Football-rekords het Michigan en Pittsburgh in 1918 as mede-nasionale kampioene.
Kort na die kollege trou Mitchell met Helen Cleveland van Wilmerding en die egpaar het twee seuns, Clyde en Jack, gehad. Hulle het in 1923 in hul huis in Sixth Street 601 ingetrek waar dr Mitchell sy tandheelkundige praktyk geopen het. Tien jaar later sou Helen Mitchell op 39 -jarige ouderdom sterf. Dr Mitchell trou later met Zorah Taylor Detrick, 'n weduwee uit Trafford wat drie kinders gehad het, Lois, Ferne en Frank.
Dr Mitchell was 'n aktiewe bydraer tot die Trafford -gemeenskap, dien 18 jaar lank in die Trafford School Board en was 'n voormalige bevelvoerder van die Trafford American Legion Post No. 331. Hy behoort aan die Bee Keeper Association of Western PA en het bye by hom grootgemaak plaas in Clearfield County, waar hy die was uit die korwe geoes het om in sy beroep te gebruik. Hy was ook lid van die Forty & amp Eight Veterans Society, die Braddock Elks en die Odonatological Society of Western Pennsylvania. Sy universiteitsjaarboek van 1919 lui: & ldquo Uitsonderlik geliefd by almal. & Rdquo Hierdie week onthou ons Clyde Laird Mitchell (1896-1953)
Sewentig jaar gelede, hierdie week, op 8 Oktober 1949, is 'n bronsgedenkteken opgerig in Marcus Hook, Pennsylvania, om die lewens van die mans wat gesterf het, te herdenk terwyl hulle aan boord van tenkwaens in besit was van die Sun Oil Company tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hierdie nege voet bronsbeeld van 'n koopvaarder eer 141 mans, waaronder John J. Radosh, Trafford High Class van 1940, wat op 21 Februarie 1942 sy lewe verloor het. Radosh, 'n koopvaardier, was aan boord van die S.S. J.N. Pew toe 'n torpedo van 'n Duitse U-boot die vaartuig ongeveer 225 myl wes van Aruba laat sak het. Drie-en-dertig mans op die skip het hul lewens verloor en slegs twee het oorleef. Een oorlewende het daarin geslaag om die kus van Venezuela op 'n reddingsboot te bereik, en die ander oorlewende het gesien hoe tien van sy metgeselle sterf van dors en blootstelling terwyl hy vir een-en-twintig dae op 'n reddingsboot op see dryf.
Die skip met Radosh is vernoem na Joseph N. Pew Sr. wat Sun Oil in 1890 gestig het en die Sunoco -raffinadery in Marcus Hook langs die Delaware -rivier gestig het. Joseph N. Pew Jr., wat in 1886 in Pittsburgh gebore is, destyds voorsitter van die raad vir Sun Oil, het die seremonie 70 jaar gelede gelei. In die jaar voor hierdie herdenkingstydperk het Pew en sy broers en susters The Pew Charitable Trusts gestig, een van die voorste filantropiese stigtings regoor die wêreld.
In hul studentejaarboek van 1942, genaamd die reflektor, het die studente van Trafford 'n lys gepubliseer van almal wat destyds diens gedoen het, en 'n memorandum vir John Joseph Radosh (1922-1942) bevat dit. Die Sun Seamen & rsquos -gedenkteken is geleë op die hoek van Delaware Avenue en Green Street, buite die Sunoco Refinery, Marcus Hook, PA.
Een van die donkerste tye in die vroeë geskiedenis van Trafford het in 1913 gekom toe 'n jong skoolmeisie vermoor is, en die booswig nooit geïdentifiseer het nie, wat jare lank 'n dekmantel van vrees oor die gemeenskap gelaat het.
Grace Johnston, 'n 13-jarige meisie wat in Level Green gewoon het, het gewoonlik saam met 'n groep van haar ander klasmaats na die Edgewoodlaan-skool geloop. Die gewone roete was die openbare pad, 'n kortpad langs die treinspoor naby Blackburn, en dan weer op die openbare pad om die skool te bereik. Op 'n oggend hardloop sy laat en loop alleen skool toe toe sy deur die bos gesleep, aangerand en deur 'n onbekende aanvaller doodgewurg is.
Toe Grace die aand nie by die huis kom nie, het haar pa na haar gesoek en gedink dat sy by 'n vriendin by die huis gestop het nadat sy geoefen het vir 'n komende skoolspel. Sodra hy verneem dat sy die dag nooit by die skool kom nie, is hy onmiddellik na die Trafford munisipale gebou. Die brandalarm is vir vyf minute afgeskakel om die gemeenskap op die hoogte te stel van die behoefte aan hulp. Vrywillige brandweerman en verskeie burgers het omstreeks 20:40 hul soektog na die meisie begin. Haar liggaam is gevind deur die vrywillige brandweerman Max Fulton, wat die meisie se liggaam van die pad af gevind en met takke weggesteek het. Sy is na die Johnston -huis geneem en doktor D.O. Todd is na die woning ontbied om die meisie te ondersoek. Hy het berig dat sy etlike ure dood was en dat sy geveg het om haar lewe te red, soos blyk uit die toestand van haar klere en die snye en kneusplekke op haar gesig. Die Pittsburgh Post-Gazette het berig dat Blackburn en Trafford vasbeslote is om hul eie geregtigheid uit te werk as die skuldige gevang word. & Rdquo
Die staatskonstabel is na die toneel ontbied en bloedhonde van Washington PA het laat die aand in Trafford aangekom. Die honde het die ondersoekers noordwaarts na Harrison City geneem, maar die reuk het uiteindelik verlore gegaan toe hulle Jeannette nader.
Twee dae na die moord is 'n 28-jarige man met die naam Poala Scimla [Paoli Scima] gesê dat hy & ldquodespondent & rdquo was net voordat hy homself met 'n rewolwer in die nek geskiet het nadat hy met ander oor die Johnston-meisie-saak gesels het. Hy is 'n maand later in die Westmoreland-hospitaal oorlede as gevolg van die self-toegediende wond, maar State Troopers het getoon dat die man niks met die aanranding te doen gehad het nie, want hy was voorheen 'n medelyder in 'n kranksinnige asiel, naby Washington, DC en terwyl verskeie ander mans is deur die polisie ondervra, en 'n plaaslike boer wat in hegtenis geneem is vir 'n geregtelike doodsondersoek, was nooit skuldig bevind aan die moord op Grace Johnston nie, wat die gemeenskap ongetwyfeld in vrees laat lewe het, sonder om te weet watter boosheid daar nog is. Grace Elizabeth Johnston (1900-1913)
Klasfoto van studente wat die Edgewood Avenue School vir die jaar 1912-1913 bygewoon het. Foto van Grace Elizabeth Johnston (1900-1913) Voorblad van die Pittsburgh Press, 20 Mei 1913. Onderskrif Bloodhound: & ldquoDie begin van die manjag. & lsquoIke & rsquo Walker, eienaar van die, Dick en Beauty, word getoon dat die diere in 'n leiband vasgekeer is aan die boom waar die meisie se liggaam gevind is. Die ander man is 'n staatsman. & Rdquo The Pittsburgh Press, 21 Mei 1913, Bladsy 1.
As u by die parkeerterrein van die Trafford Community Public Library instap, stel u voor dat u na die opstal van George Matlack Brinton kom na wie Brintonlaan vernoem is. Alhoewel dit moeilik is om die huis op hierdie erf te visualiseer, is hierdie gebied ons beste skatting vir die voormalige ligging van die huis, gebaseer op die geskrifte van 'n paar van die eerste inwoners van Trafford en rsquos. Brinton het grond van die Cavett (Cavitt) -familie gekoop om 'n huis te bou en die grond te bewerk. In 1850 wou Brinton voordeel trek uit die verkoop van die eiendom toe die Pennsylvania Railroad gebou word. Hy publiseer 'n advertensie in die Pittsburgh Gazette op 12 Oktober 1850:
& ldquoMILL EN PLAAS TE KOOP - Die meule bestaan ​​uit ses klippe, drie met water en drie met stoom, 4 uit braam en 2 uit plattelandse klip. Die meule is in 'n goeie toestand en kan handel dryf. Daar is 'n saagmeul aan. Die plaas bestaan ​​uit 208 hektaar, waarvan ongeveer 75 hektaar skoongemaak word, die res goeie houtgrond. Daar is 'n gemaklike woonhuis en skuur op die perseel met vyf of ses huise en drie goeie putte water, met verskeie fonteine ​​wat nooit faal nie. Daar is 'n paar steenkoolgrond, twee uitstekende steengroewe en 'n goeie vrugteboord. Die Pennsylvania Rail Road word nou deur die eiendom gemaak, wat dit baie gerieflik sal maak om meel oos of wes te vervoer. & Rdquo
Brinton sou nooit sy eiendom deur die Westinghouse Company sien verkoop en ontwikkel toe hy in 1895 sterf in die destydse Stewart Station nie. Hy word begrawe in die Miller United Methodist Church Cemetery, Route 30 North Versailles Township.
Die een foto hier is geneem omstreeks 1901, voordat die Trafford -brug gebou is, en voordat Westinghouse die grond ontwikkel het toe die Brinton -gesin geboer het. Die Brinton -skoolhuis kan in die linker boonste hoek van die foto gesien word. Die gebou is opgerig tydens die Burgeroorlog, en teen 1912, die raamwerk vir die verhaal van hierdie week, word gesê dat dit 'n beknopte en weerbestande gebied het. & Rdquo
In die herfs van 1912 is studente en hul onderwysers gekrenk deur 'n bisarre man wat drie keer by hul skoolhuis opgedaag het. Op 'n dag in November kom die man na die skool toe met 'n geweer na juffrou Tillie Anderson en haar studente. Die man skree: "Hou jou hande op, anders skiet ek jou kop af." Juffrou Anderson het gehoorsaam toe die kinders in snikke inbars terwyl die 'besetene' sy wapen van kant tot kant swaai en skreeu: "Hou jou gesigte stil, anders skiet ek jou kop af." 'N Tweede onderwyser in die skool, mev. Della Johns, het beplan dat die man na die skool kan terugkeer. Slegs dae tevore het sy 'n .32 kaliber pistool na die skoolhuis gebring om in haar lessenaar te hou. Toe die vreemdeling probleme ondervind, het mev. Johns haar pistool gehaal en probeer om dit op die vreemdeling af te vuur, maar die wapen het nie ontslaan nie. Sy het 'n paar dae na hierdie voorval 'n nuwe pistool gekoop.
Die oproer trek die aandag van die trafford -melkman, Clarence Noll, wat toevallig verby die skoolhuis in sy melkwa kom. Noll het, sonder inagneming van sy eie veiligheid, die man met die geweer gekonfronteer. Hoewel hy deur die man en sy geweer bedreig is, kon Noll die vreemdeling van die skool af wegjaag. Daar is berig dat Noll "die vlugteling drie keer verbygesteek het, maar deur die geweer teruggejaag is." Die polisiebeampte van Trafford, Charles Bolam, was aan die hoof van 'n ldquoposse van 35 mans in Trafford City wat die hele middag en aand die bos en heuwels oor Trafford City deursoek het, maar die man is nooit opgespoor nie. Clarence Emanuel Noll (1880-1940)
Die staat Pennsylvania het in 1931 'n groot padbouprojek aangepak om die reisafstand tussen Trafford en Larimer met 7 kilometer te verminder. Die projek het gebou wat ons vandag ken as Route 993 (destyds bekend as Route 639) deur die verwydering van die ou slangpad en die verkryging van 'n verlate spoorbed wat parallel was met die huidige spoorweë. Destyds het 250 inwoners 'n petisie onderteken om hierdie nuwe pad na Trafford te betree. Die kommissaris van die Westmoreland County reageer op die versoekers en sê: 'Dit is net gepas dat 'n eersteklas snelweg in en deur die poort [na die grootste industriële sentrum ter wêreld] ingebou moet word. & Rdquo Die Trafford Board of Trade het gesoek konstruksie van hierdie pad sedert ongeveer 1916. Die een foto hier (ongeveer 1931) toon die konstruksie van die pad op die hoek van First Street en Brintonlaan. Let op die landbougrond in die agtergrond voordat die & lsquoTerrance & rsquo gebou is.
Let ook op die baksteenhuis met een verdieping op die foto (huis aan die regterkant). Dit is gebou deur die Italiaanse immigrante Giorgio en Guiseppina Valmassoni. Hulle koop twee lotte in September 1926 van die East Pittsburgh Improvement Company. Die egpaar het toe reeds twee jong seuns gehad, Charles en Virgil, en in 1933 verwelkom die gesin 'n derde seun, George Alexander, die eerste Valmassoni wat in Trafford gebore is. George studeer aan Trafford High in 1951. Sy vaste gevoel van burgerlike plig was duidelik in die talle posisies wat hy beklee het terwyl hy in Trafford lifetime -lid en voormalige president van die Trafford Fire Company, 'n voormalige lid van die Trafford Borough Council, gedien het as president. en vise -president. Hy het president geword van die Trafford All Class -reünie waarin honderde voormalige klasmaats in die somer van 2001 byeengekom het om hul gemeenskap en vriendskap te vier. Hierdie foto van George is geneem toe hy hierdie week 18 was, dit is 18 jaar sedert die dood van hierdie nederige en gerespekteerde gemeenskapsleier, George A. Valmassoni (1933-2001).
Giorgio "George" Valmassoni (1889 & ndash1972) en Guiseppina "Josephine" Marnoni (1899-1978) foto gedeel deur Jim Federlein op Ancestry. George Alexander Valmassoni Jr. (1933-2001) foto van die Reflector Trafford High School 1951.
Hierdie voetbalspan van Trafford High School in 1928 was een van die beste voetbalspelers wat uit Trafford High gekom het, Arnold H.E. Koepka (1915-1993) uit die klas van 1932, wat later by die Philadelphia Eagles onderteken het vir 'n geleentheid om professionele voetbal te speel. Koepka was 'n eerstejaars in hierdie 1928 Trafford-span wat slegs 'n enkele wedstryd daardie seisoen gewen het (teenstander Pitcairn met 8-0 in die laaste wedstryd verslaan het). Terwyl die Trafford -span gesukkel het om oorwinnings tydens Koepka & rsquos vier jaar in die span, het sy vaardighede as speler nie deur die plaaslike sportskrywers ongemerk gebly nie. 'N Latrobe -papier het berig dat & ldquoKoepka & rsquos die gemiddelde moes hoër gewees het; telkens het hy die bal in die ontvanger en rsquos se hande geplaas, net om hom te laat demp. & Rdquo
Koepka is afgerig deur die hoërskoolonderwyser Paul Masters, 'n voormalige briefhouer van die universiteitsvoetbal van Waynesburg College. Coach Masters het ongetwyfeld 'n groot invloed op die lewe van Koepka en rsquos gehad. Na die hoërskool het Koepka self die Waynesburg College bygewoon om 'n onderwyser te word. Hy was die quarterback en spankaptein vir die Waynesburg Yellow Jackets en keer later terug na Trafford High om ses seisoene lank die Trafford High -sokkerspan te onderrig en af ​​te rig.
Koepka word op Waynesburg as 'n speler van bedreiging en 'n bedreiging beskou. In die somer van 1938 teken Koepka aan om saam met die Philadelphia Eagles professionele voetbalspan te oefen. Alhoewel hy nie die finale besnoeiing vir die voordele behaal het nie, keer hy terug na Western PA om op een van die beter semi-pro-spanne in die omgewing, die McKeesport Olympics, te speel. Koepka en die Olimpiese Spele het in die herfs van 1938 gekonfronteer met Art Rooney & rsquos Pittsburgh Pirates (nou die Steelers genoem). Koepka verhoed 'n uitsluitingswedstryd toe hy 'n raakslag vir die Olimpiese Spele in die 21-6-nederlaag teen die professionele span gooi. Die volgende jaar, 4 Oktober 1939, het die twee spanne mekaar weer ontmoet en moes die professionele span van Pittsburgh van agter af kom om die Olimpiese Spele met 9-6 te klop. 'N Week later het Koepka sy teenspan, die Trafford City Alumni, in Cycler Park in McKeesport gekonfronteer. Die Olimpiese Spele het die Alumni met 25-0 geklop voor 'n skare van 2 500 toeskouers.
Sit voorste ry (L-R) Theodore Shuda 1930, Edward P. Kelly 1930, William P. Malone 1930, John W. Clark 1931, Frank Yeargers 1929, Robert Bearer 1929, Jenkins H. Jordan 1931, Unidentified#01.
Middle Row (L-R) Robert Ferrari 1932, Coach Paul E. Masters, Aquilaro Colangelo, Thomas V. Gorman 1931, Edgar Nicely 1931, Unidentified#02, Charles Churchfield 1932, George A. Boyer 1929, Arnold Koepka 1932, Principal H.E. Sevilla.
Agterste ry (L-R) Jack E. Gorman 1931, Harry E. Corl 1930, Russell L. Richardson 1930, Unidentified#03, Unidentified#04, Sam Simmons 1932.
Aangesien die Pittsburgh Steelers hierdie week twee voorseisoense wedstryde (25 Aug. en 29 Aug. Dit was 'n voorseisoenwedstryd onder hul nuwe naam & ldquoSteelers & rdquo wat op 28 Augustus 1940 plaasgevind het. Die skakel na die volledige verhaal (en video) kan hier gevind word.
Hierdie week beklemtoon ons een van die spelers van Trafford City Alumni wat hierdie week 79 jaar gelede aan die Pittsburgh Steelers deelgeneem het aan die Pittsburgh Steelers. John Charles Lawrence (1919-1972), gebore en getoë in Trafford, het tydens sy jong volwasse lewe as 'n uitsonderlike atleet onder sy eweknieë opgetree en hom na verskeie sportbyeenkomste gedryf wat hom die geleentheid gebied het om by te dra tot 'n paar verskillende kampioenskapspanne. Lawrence verwerf die quarterback -posisie tydens sy senior jaar in die Trafford High & ndash -klas van 1937. Na die hoërskool sluit Lawrence aan by die Trafford City Alumni sandlotvoetbalspan wat in 1938 onoorwonne was.
Lawrence het by die Westinghouse Electric and Manufacturing Co. in East Pittsburgh gaan werk en het die geleentheid gevind om vir die sagtebalspan van die onderneming te speel, genaamd & ldquoApprentices. .E. Schumacher-trofee, maar ook vir die span 'n reis na New York betaal om die eerste twee wedstryde van die 1942-reeks tussen die New York Yankees en die St. Louis Cardinals te sien.
Twee jaar later, in September 1944, is Lawrence tydens die Tweede Wêreldoorlog in die weermag ingeroep. Hy is na Camp Fannin in Tyler, Texas, gestuur om opleiding te ontvang by die US Army Infantry Replacement Training Center. Die kamp het verskillende vorme van ontspanning georganiseer om die moraal van die soldate te versterk, en Lawrence het by een van die kampvoetbalspanne aangesluit. Lawrence is opgestel in die 13de Regiment -span onder leiding van kaptein Edwin Waszak, 'n voormalige speler van die Universiteit van Florida. Nie verrassend nie, het koerantuitknipsels uit die tyd aan die lig gebring dat Lawrence 'n belangrike bydraer was tot sy span wat die kampvoetbalkampioenskap in die herfs van 1944 gewen het. Vier maande later is Lawrence saam met die Amerikaanse weermag na die buiteland gestuur en was hy gelukkig om terug te keer na die Verenigde State in Augustus 1945. Hy is in April 1946 eervol uit die weermag ontslaan.
Thelma M. Williams van Trafford is gekroon as mej Pittsburgh 1926, en gee haar die geleentheid om deel te neem aan die Miss America Pageant wat in Atlantic City, New Jersey, gehou is. Die Pittsburgh -wedstryd is gereël deur die & ldquoGreater Movie Season & rdquo, wat Thelma ook die vooruitsig gegee het vir 'n & ldquoscreen -toets & rdquo voor medewerkers van Universal Pictures in Washington DC, sowel as & ldquomovie en verhoogtoetse & rdquo in New York City. Die kroning van Augustus 1926 van Miss Pittsburgh & rdquo het egter nie sonder omstredenheid gekom nie, en die toenemende aandag aan hierdie 19-jarige voormalige onderwyser het gelei tot besonderhede oor haar privaat lewe wat jare lank in koerante verskyn het, wat 'n dramatiese stel onthul het gebeure en 'n tragiese einde aan haar lewe.
Net 'n paar dae nadat sy in 1926 kroon en meisie Pittsburgh was, het ander aspirant -titels wat die wedstryd verloor het, deur 'n advokaat in Pittsburgh stappe geneem om te protesteer teen haar geskiktheid. Hulle het nie noodwendig opgetree om Williams uit die wedstryd te laat beland nie, net soos hulle teen die kwetsbaarheid van reëls betoog het wat toetreders van distrikte moontlik gemaak het wat ver van die kompetisie gehou is. & Rdquo
Thelma het aan 'n verslaggewer in Pittsburgh Post-Gazette gesê: 'Hoewel dit waar is dat ek in Port Matilda, Center County, gebore en getoë is, het ek die afgelope drie jaar egter by my suster in Trafford tuisgegaan. Verder het ek in April 1925 aansoek gedoen om 'n pos as 'n onderwyser in Pittsburgh. Dus, sien u, ek moet Trafford regtig as my woonplek en voorkeur vir 'n huis beskou, aangesien ek so baie daar gewoon het. om Thelma toe te laat om deel te neem aan die sesde Miss America -kompetisie wat op 10 September 1926 by die Million Dollar Pier in Atlantic City gehou is.
Lees die volledige artikel hier: Miss Pittsburgh 1926
Die Euwer -gebou (Brintonlaan 301), wat in 1902 gebou is, was een van die eerste kommersiële geboue wat in Trafford gebou is. Mathew N. Euwer, 'n 36-jarige meubelhandelaar, werk in die meubelwinkel van sy pa en Wilkinsburg, toe hy die geleentheid erken met die veelbekende nuwe stad & ldquoTrafford City & rdquo wat deur George Westinghouse beplan is. Euwer het 'n meubel- en vloerbedekkingsonderneming geopen om aan die behoeftes van sy toekomstige inwoners te voldoen.
Die derde verdieping, met sy onvoltooide mure, wat oorspronklik gebou is as 'n drieverdieping-struktuur, is deur Euwer aangebied as beskikbare ruimte aan die godsdienstige gemeenskappe van Trafford wat dienste aan hul aanbidders wil lewer. 'N Lutherse gemeente het die saal eers gebruik toe hulle 'n orreltjie na die derde verdieping vir hul Sondagdienste verhuis het. Op Kersoggend, 1904, is die eerste Katolieke mis wat ooit in Trafford gehou is, deur eerwaarde M. A. McGarey hier voor 'n gemeente van ongeveer 60 mense gesê. Mettertyd kon Euwer nie meer die ruimte aan die kerkgangers bied nie en die derde verdieping funksioneer soos hy oorspronklik bedoel het, 'n stoorkamer vir sy meubelonderneming. Mathew Euwer was 'n aktiewe burgerlike lid van die gemeenskap en het in Trafford gebly tot met sy afsterwe in 1960 op 92 -jarige ouderdom.
Blackburn Hill: Toe en nou. In 1910 was William G. Goughenour 28 jaar oud, ongetroud en woon in 'n losieshuis in Braddock. Hy het as kraanoperateur in een van die voormalige Carnegie Steel -aanlegte gewerk. Ses jaar later sou hy trou met Maude Bolam, die dogter van Charles Bolam, een van Trafford & rsquos se eerste uniform polisiebeamptes. Die egpaar het 'n huis in Trafford gehuur terwyl William hom tot 'n masjinis en later 'n klerk in die staalfabriek gewerk het. In Februarie 1920 koop die egpaar hul eerste huis in Edgewood Ave 510, net 'n paar huise van haar ouerhuis wat in Edgewood Ave 502 gewoon het.
Miskien het hy 'n klein elmboogkamer nodig, en William het in Augustus 1921 grond van die Blackburn-gesin gekoop om hul huis te bou wat op hierdie foto getoon word langs die baksteenpad wat van Trafford na Harrison City (huidige Route 130) gebou is. Die egpaar het drie kinders, twee seuns en 'n meisie gehad (heel moontlik een van die kinders wat op hierdie foto gesien kan word, gebaseer op die ouderdom van hierdie foto). Die kinders leun teen 'n betonloop wat gebou sou gewees het om die vloei van 'n klein stroompie onder die baksteenpad te lei (dieselfde stroom wat tans onder die middelstrook van die huidige Belleau Woods Blvd vloei).
Nadat hy in 1912 aan die agtste klas Trafford en rsquos gegradueer het, was Emmett H. Beswick 15 jaar oud toe hy by die Westinghouse Electric & amp Manufacturing Company begin werk het. Teen 1925 werk hy as werktuigmaker, getroud met Hazel Simmons, en die egpaar koop hul eerste huis in Edgewood Ave 220. Hul dogter Norma is 'n jaar later gebore. Hulle verhuis nog twee keer op Edgewood Ave, maar aan die einde van 1928 verkoop die egpaar hul huis en begin huur. In 1930 woon hulle in Third Street terwyl Emmett 'n winkelvoorman vir die onderneming was. Teen 1935 verhuis die gesin ooswaarts na Tinicum Township en woon hulle in & ldquo Westhouse Village, en 'n beplande maatskappy wat in die voorstede van Philadelphia woon. Emmett werk verder vir Westinghouse, en in 1943 word 'n uitvinding vir hom toegerus vir 'n apparaat wat hy gehelp het om te ontwerp. Ongelukkig sou Emmett Beswick op 10 Junie 1945 sy eie lewe op 48 -jarige ouderdom beëindig. Sy lyk is na die Wes -PA teruggegee en begrawe in die Grandview -begraafplaas, Noord -Versailles.
Ons kon nooit aannames maak oor die redes rondom hierdie noodlottige daad nie. Die probleem van selfmoord kom dikwels na vore terwyl die geskiedenis van ons voorouers ondersoek word. Die onderwerp kan vir sommige taboe wees, veral as lewende gesinslede 'n ander verhaal vertel word, of die feite rondom die oorledene nooit bespreek sou word nie. As historici en navorsers word ons uitgedaag om respek vir die lewende gesin te behou, terwyl ons ook die stryd waarmee baie gesinne in hul eie geskiedenis te kampe het, bekend maak. 'N Enkelvoudige episode kan nie al die ander gebeurtenisse in die individu se lewe oorskadu nie. Deur te skryf oor die mense wat die samestelling van ons gemeenskap uitmaak, verseker hulle dat hulle geheue nie vergeet word nie.
& ldquoCherry Coke, asseblief! & rdquo Dit was blykbaar die konsensus van verlede week se berig oor Weyandt en rsquos Apteek. Maar ter verduideliking, Weyandt & rsquos het eintlik drie belangrike plekke in Trafford gehad, sowel as drie vernaamste aptekers oor die jare. Samuel L. Weyandt het die onderneming begin en sou later Victor C. Dettis as 'n assistent -apteker in diens neem. Victor Dettis was 'n 1919 -gegradueerde aan die University of Pittsburgh & rsquos School of Pharmacy. In 1925 verhuis Weyandt Drug Company na Cavitt Ave 437. Victor Dettis en vrou Mary het blykbaar groot respek vir sy baas Samuel L. Weyandt gehad. In 1928 het die egpaar hul eerste seun Weyandt Henry Dettis genoem (die middelnaam Henry was Mary & rsquos nooiensvan).
In 1939 is die apteekwinkel en koeldrankfontein na Cavittlaan 435 verskuif. Samuel L. Weyandt sou tot by sy dood in 1941 by die Dettis -gesin woon. Weyandt H. Dettis (Trafford High Class van 1945) volg in sy pa & rsquos -voetspore en studeer aan die Pitt School of Pharmacy in 1951. Na die gradeplegtigheid volg die jong Dettis het by die Parke Davis Drug Company gaan werk, maar het in 1953 na Trafford teruggekeer toe sy pa voortydig op 55 -jarige ouderdom gesterf het. Weyandt H. Dettis het Cherry Cokes in 1974 bedien in Trafford toe die onderneming uiteindelik na meer as 70 jaar gesluit het. in Trafford. Weyandt Dettis verhuis na Ohio, werk in die apteekbedryf tot 2012 en sterf in 2016 op 88 -jarige ouderdom.
Weyandt Drug Company by Cavitt Ave 437 (hoek van Cavitt en Fifth Street). Victor Dettis staan ​​links van die deur. Die ouer heer aan die regterkant kan S.L. Weyandt. Daar staan ​​'n derde persoon binne die deur. Die portret van Victor Dettis van The Owl, 1919, Universiteit van Pittsburgh.
Die finale ligging van die Weyandt Drug Co. in Cavitt Ave 435. Die portretfoto van Weyandt Dettis uit The Owl, 1951, Universiteit van Pittsburgh.
As u bekend is met die ikoniese film, & ldquoIt & rsquos A Wonderful Life, en rdquo, kan u u net voorstel hoe die drogistery toneel weerspieël wat Weyandt & rsquos Apteek eens in Cavittlaan 432 gehad het. Samuel Logan Weyandt (1867-1941) het een van die eerste ondernemings in Trafford gestig. Benewens die nodige genesing vir u siekte, bied sy winkel ook die gewone soda -fontein aan, wat 'n belangrike sosiale byeenkoms geword het. S.L. Weyandt was ook 'n belangrike bydraer tot die dokumentasie van die vroeë dae van Trafford City, aangesien hy daarvoor verantwoordelik was dat baie van die vroeë poskaarte van Trafford in sy apteek gedruk en verkoop word.
By die vergelyking van die werklike apteek met die in die film verskyn, het Weyandt en rsquos egter nie die teenwoordigheid van die hoofkindkarakter in die film, George Bailey, gemis nie. Onthou die toneel toe die jong George sy oor deur die apteker, mnr. Gower, laat klap het. George het geskree, & ldquoIt & rsquos gif Ek sê vir jou, dit & rsquos gif! & Rdquo Wel, in Augustus 1919 het 'n ongeluk plaasgevind in Weyandt & rsquos Apteek en een van die klerke is daarvan beskuldig dat hy die gif en ldquocarbonic acid & rdquo aan 'n klant uitgegee het toe dit veronderstel was om te wees van kamfer. & rdquo As gevolg hiervan het 'n jong seuntjie met die naam Robert Mathias van Penn Township baie pyn gely toe hy die gif op sy hand gemors het. 'N Regsgeding is teen die S.L. Weyandt Apteek en die gesin het $ 10 000 skadevergoeding gevra vir die voorval. Gelukkig het die jong Mathias herstel van sy beserings en sou hy later sy eie gesin in Trafford, wat in First Street Ext, woon, oprig.
Weyandt & rsquos Apteek het herstel van die ongeluk en het jare lank steeds die gemeenskap van Trafford bedien. S.L. Weyandt het tot in die ouderdom van 73 in Trafford gewoon.
Somer liga bofbal in Trafford. Het jy gespeel? Was daar 'n professionele atleet in u span? Gedurende die somerseisoene 1954 en 1955 het Trafford 'n aktiewe professionele voetbalster gehad wat in hul sandkolf -bofbalspan gespeel het. Pittsburgh Steeler Ray Mathews, wat tans erken word as lid van die & ldquoSteelers Legends Team, en rdquo het bofbal vir Trafford gespeel. Mathews was 'n Pittsburgh Steeler van 1951-59 en is deur die Dallas Cowboys gekies in die uitbreidingskonsep van 1960. Hy is gestem vir die 1952 en 1955 NFL Pro Bowls. Mathews het in sy buiteseisoen linksveld vir Trafford gespeel terwyl hy nog onder kontrak by die Pittsburgh Steelers was. Toe Mathews nie vir Trafford gespeel het nie, het hy ook op 'n paar baseballspanne in die minderjarige liga (Anderson Rebels en Greenville Spinners) gespeel.
So, hoe loop 'n professionele voetbalspeler na Trafford? Ons sal graag die volledige verhaal wil weet, maar vir eers is ons beste raaiskoot dat dit moontlik 'n verband van die Clemson -universiteit was. Mathews, 'n gegradueerde van die McKeesport High School, is in die NFL aangestel nadat hy in 1951 by die Clemson -universiteit sokker gespeel het. Paul & ldquoLou & rdquo Bucar, Trafford High Class van 1950, het 'n sokkerbeurs aan die Clemson -universiteit ontvang (later afgestudeer aan die Clarion Universiteit). Hierdie twee Clemson -voetbalspelers, Mathews en Bucar, was opvallende bofbalspelers in die Eastern County League wat teen klubs van Ardara, Renton, Penn Township, Murrysville en Westmoreland City meeding. Die Trafford -span, bestuur deur Coach Mastroianni, het opvallende spelers soos Glen Bowser, Willie Feryak, Alex Kozubal, Tom Kozubal, Jim Leffler, John Lovre, Ralph Mocker en Jack Warden ingesluit.
Om 'n koue bier te geniet tydens 'n piekniek van 'Vierde Julie', is 'n goeie manier om ons land se onafhanklikheid te vier. Dit is egter bekend dat te veel insluk 'n goeie partytjie kan verwoes. Neem die geval van 'n bakleiery wat Joseph Savinski van Braddock amper doodgemaak het tydens 'n vakansie -piekniek naby Trafford. The & ldquoShades of Death "was bekend as 'n gewilde plek om aan die rook van die stad te ontsnap en te geniet van die koel skaduwee wat die groot Oostelike Hemlocks langs die Turtle Creek bied. Die & ldquoShades & rdquo is net langs die Westmoreland Heritage Trail geleë terwyl u die eerste kruis In 1911 het twee groepe besluit om na die & ldquoShades of Death & rdquo -piekniekbos te gaan, en 'n mens kan net vermoed dat daar te veel alkohol op daardie dag gedrink is.
Die Pittsburgh Daily Post het berig dat 'n groep buitelanders wat in die Edgar Thomson Steelworks werksaam was, gisteroggend in 'n groot wa na die bos gegaan het. Daar ontmoet hulle 'n skare mans van Irwin vir 'n vakansie. Die twee groepe het vreedsaam gemeng tot ongeveer vieruur die middag toe 'n geveg begin het. Die naaste polisieman was drie myl daarvandaan, en die geveg was ononderbroke totdat die boodskap gekom het dat beamptes nader kom. Die meeste van die vegters het gevlug en die beseerdes agtergelaat. Dr. O.D. Todd, van Trafford City, is ontbied en hy het die wonde van die seer aangetrek. & Rdquo
Clarence Raymond Blakeley (1871-1945) wat in 6th Street gewoon het en as 'n klerk by die Pennsylvania Railroad gewerk het, was Trafford & rsquos Justice of the Peace. Blakeley het bekend gemaak dat erge aanranding en batterykoste teen die oproeriges gemaak sal word, en 'n deursigtige lasbrief is uitgereik vir die inhegtenisneming. Vinnig vorentoe na vandag, laat almal 'n veilige en gelukkige onafhanklikheidsdag geniet! Cheers!
Hierdie maand is 35 jaar sedert die afsterwe van Daniel W. Schneider, Trafford High Class van 1964. Schneider is deur sy klasmaats gedoop (drie sport - bofbal, basketbal en voetbal). Hy was waarskynlik een van die beste voetbalspelers wat aan Trafford High gegradueer het, en is aangewys as All-Conference, All-County en die Post-Gazette WPIAL Top 33 All-Star in sokker. Schneider het die universiteit by Texas A & ampM gevolg en drie jaar lank in sokker geskryf. Hy was spankaptein vir die Aggies in die Cotton Bowl Classic in 1968 teen die beroemde Bear Bryant en rsquos Alabama Crimson Tide. Kenny Stabler was die quarterback vir Alabama in daardie wedstryd, maar dit was Schneider en sy Aggie & rsquos wat die Tide met 20-16 geklop het. Schneider is later aangewys as die All-Southwest Conference Team. Na die universiteit het hy teruggekeer na Trafford en was hy selfstandig as 'n titelsoeker in die verbandbedryf. Hy is op 38 -jarige ouderdom oorlede en is oorleef deur sy vrou Carol Mazzocchetti Schneider en seun Daniel M. Schneider.
Hierdie foto verskyn hierdie week 60 jaar gelede in die Jeannette News-Dispatch. Die span is geborg deur die J.F. Kingston Lumber Company as 'n toetrede tot die Jeannette Slow-Pitch Softball League. Voorry (links na regs): Albert Zuzki, John McCann, Ron Peduzzi, Fred Surmacz, Joe Draganac, Sam Draganac. Agterry (links na regs): Jim Divens, John Tarbuck, Bill Neala, George Valmassoni, Tony Banasik, Charles Noll, bestuurder Frank Ferraro.
11 Junie 2019 is nege jaar sedert die dood van Trafford se geliefde Robert James Fike wat vermoor is terwyl hy in Afghanistan gedien het. Hou asseblief sy gesin vandag in u gedagtes. Ons kan erken dat geen woorde hier hul verlies ooit sou verminder nie, maar as 'n gemeenskap kan ons die gesin laat weet dat hy onthou word. Dertien dae na sy dood is hierdie snit deur C-SPAN opgeneem tydens die verrigtinge van die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers in Washington, DC.
Stel jou voor een van die grootste uitvinders ter wêreld, George Westinghouse, wat in die nuutgestigte stad Trafford City gestap het, in sy geboue rondloop, ingelig is oor die aktiwiteite binne die bedrywighede en miskien selfs kyk hoe jou eie voorouer op die vloer van sy gietery werk. Trafford bestaan ​​vandag as gevolg van die genie van George Westinghouse. Hy het hierdie gemeenskap op die kaart geplaas, en dit is ons plig om sy nalatenskap te onthou. Die Trafford Historical Society werk aan pogings om sy verhaal te help vertel. Laat ons vir eers onthou dat hierdie week die 115de herdenking van die stigting van Trafford is deur die pogings van George Westinghouse.
Hier is 'n brokkie wat in 1904 in die New York Times verskyn het wat 'n tipiese dag in die lewe van George Westinghouse beskryf:
'Na middagete sal hy [George Westinghouse] die Westinghouse -gietery besoek, sy nuutste onderneming in Trafford City, 'n klein dorpie wat net buite Pittsburg opgebou is en met 'n sekere respek genoem word na Trafford Park, in Manchester, Engeland, waar die Britse Westinghouse werk twee of drie jaar gelede gebou is. Dan gaan hy per spoor terug na die stad, vyftien kilometer of meer, na sy eie kantoor. Saans is daar 'n aandete. Miskien is daar 'n gesiene wetenskaplike of besoekende ingenieur of spoorweg President, of Europese ambassadeur. As daar niks hiervan is nie, is dit 'n sake -ete van 'n halfdosyn, of miskien 'n dosyn en 'n half, van sy vernaamste manne, en die dinge waaroor daar nie gedurende die dag gepraat kon word nie, word bespreek noukeurig. "
Gelukkige 115ste verjaarsdag Trafford! Dankie, meneer Westinghouse.
George Westinghouse omstreeks 1910. Pittsburgh Press 4 Oktober 1901, bladsy 9.
Die gesigte van ons gevalle. Ons het nie 'n foto van almal wat vereer word as ons gevalle nie. Kyk na die lys en laat weet ons of u 'n afskrif kan gee vir enige van hierdie mans wat nie 'n foto hier het nie.
MEISIE WAT BLOEME OOR DIE KLIF VAL - Ledges breek haar val in 'n kronkelende krans. 'N Ongeluk wat by die & ldquoB.Y. Pond & rdquo soos berig in die Pittsburgh Press, 22 Mei 1933:
"Die tuimel oor 'n krans van 50 voet toe sy gister blomme pluk, het die 13-jarige Dorothy Brown, uit Trafford City, met 'n gebreekte arm en pols ontsnap. Dorothy het 'n wandeling Sondagmiddag saam met Dorothy Shields, 11. Op die kranse, gegaan. hoog bo die 'BY' -dam buite Trafford City het hulle begin blomme pluk. Die bruin meisie, wat oor die rand van 'n krans leun om daar blomme te versamel, gly en val. Sy tuimel ongeveer 10 voet voordat sy 'n klein randjie tref, wat weer val sy afwaarts, maar tref 'n ander rand, wat haar val weer vertraag het. Aan die onderkant van die krans beland die kind gelukkig op 'n bietjie sagte aarde aan die rand van die dam. Dorothy woon in Edgewoodlaan 320, Trafford City. Sy is in die West Penn -hospitaal. "
Minder as 'n jaar nadat hierdie artikel in die pers verskyn het, sterf Dorothy Brown by haar huis in Trafford op 27 April 1934. Haar doodsertifikaat onthul dat die oorsaak van die dood bronchopneumonie was. Sy was net 13 jaar, 8 maande oud.
Ek was vol trots toe ek verlede week in 'n straatjie in Frankryk instap en op twee vlae in die wind wapper. Die kleure van Pennsylvania was trots langs die Franse vlag. Ek het drie mense buite sien sit en op my & ldquoYinzer & rdquo -manier beide arms in die lug gelig en geskree & ldquoPENNSYLVANIA! & Rdquo Die reaksie terug, & ldquoOui, en Pennsylvanie! & Rdquo
Ek was daar om die laaste stappe van luitenant Frank Glendenning op te spoor, een van Trafford en rsquos WWI wat geval het. Ek trek my foon uit en wys die inwoners 'n foto van Glendenning. Die jong heer kyk na my foto, plaas sy hand op sy hart en spreek net een woord, & ldquoRespect. & Rdquo Dit bring byna trane in my oë. Hierdie gesin in Frankryk huldig elke dag die mans van Pennsylvania wat alles opgeoffer het om die stad Fismette van die Duitsers terug te neem.
Daar is 'n wonderlike staptoer wat vir die eeufees geïnstalleer is om besoekers deur die strate te lei en te leer oor wat daar tydens die Groot Oorlog plaasgevind het. Een van die toerplakkate beklemtoon 'n kort verhaal van William Hervey Allen uit Pittsburgh, wat geskryf het: "Na die vlam." Dit is in hierdie boek dat ek die verhaal van Glendenning en rsquos geleer het. Die bord is langs die Veslerivier geplaas. Toe ek langs hierdie rivier loop, het ek gewonder of Glendenning die grootte daarvan vergelyk met dié van die Turtle Creek. Is hy herinner aan sy dae toe hy swem by & ldquoThe Bend & rdquo langs Brickyardweg waar hy tydens sy jeug gewoon het? Ek sou waag om te sê dat dit 'n kortstondige gedagte sou gewees het, aangesien Allen skryf oor sy fokus op die missie, en ldquoGlendenning het die weg gebaan, 'n toring van krag in nood soos gewoonlik. & Rdquo
Die skilderagtige strate het dit moeilik gemaak om die vurige huis -tot -huis -geveg wat meer as 100 jaar gelede plaasgevind het, te visualiseer. Allen skryf oor die skerpskutters en masjiengewere wat die manne van die 28ste afdeling verslaan het terwyl hulle probeer het om enige voordeel bo die vyand te vind. Allen skryf weer, en dit was selfs onmoontlik om in die straat te verskyn.Luitenant Glendenning lê daar dood, skiet deur die hart, fyn dapper hart, ek kon nie help huil toe ek daarvan hoor nie.
Ek het die absolute plesier gehad om na hierdie gesellige binnehof genooi te word om 'n glas wyn te drink en die manne van Pennsylvania te rooster. Die jonger heer, Christopher, het 'n uitstekende vertaling gedoen terwyl hulle 'n paar besonderhede oor die geskiedenis van die geveg gedeel het. Ek was oorweldig met die hoeveelheid dankbaarheid wat hulle betuig het om hierdie mans te onthou.
Dankie, meneer Dominique Lacorde (historikus van Gesnes-en-Argonne) dat u ons gehelp het om Trafford & rsquos Fallen Veteran te eer en te onthou-Homer W. Earl wat oorlede is aan wonde op 10 Julie 1918. Laat ons nie vergeet nie. Meuse-Argonne Amerikaanse begraafplaas in Romagne-Sous-Montfaucon, Frankryk.
Kyk na die video hierbo, 'n aangrypende gebaar wanneer u die begraafplaas van 'n jong man uit Trafford besoek. Die sand wat gebruik word, kom van die strande van Normandië om die naam na vore te bring wat in die marmeren kruis gebeitel is. Die kruis word nie beskadig of bevlek nie, aangesien reën en wind die sand normaalweg sal verwyder. Die plaaslike historikus, Dominique Lacorde, het hierdie voorlegging gemaak en ook 'n kortverhaal vir sy plaaslike koerant geskryf oor drie Amerikaners om die gevalle mense te besoek en te eer. Ons drie het ook die voetspore van ons eie oupas opgespoor wat meer as 100 jaar gelede in Frankryk gedien het. Ons het ook 'n beroemde foto "herskep" wat tydens die Eerste Wêreldoorlog in 'n kerk in Exermont geneem is.
Hierdie week onthou ons Robert S. DiRinaldo, gebore te Trafford op 28 April 1932. Hy word nie net plaaslik erken as die beste skoenherstelbedryf in die omgewing nie, maar hy sou ook internasionaal bekend word as 'n elite -vakman in sy vak, en later deur die bedryf vereer met die naam van 'n jaarlikse toekenning ter ere van hom. DiRinaldo het op agtjarige ouderdom die skoenherstelbedryf aangeleer en het jare lank 'n suksesvolle onderneming in Trafford bedryf. Veranderinge in die samelewing het baie skoenherstelondernemings genoodsaak om te sluit toe skoene goedkoper geword het om te koop as hulle massa vervaardig. DiRinaldo het egter eenvoudig sy eie manier gevind om uit te blink in die onderneming, dit te bevorder en genadiglik tyd te gee om ander die vak te leer. Hy het die veranderende eise verstaan ​​en gee ons 'n goeie voorbeeld van hoe 'n sake -eienaar, so geliefd onder sy kliënte en gerespekteer deur sy eweknieë, 'n manier kan vind om suksesvol te wees in 'n onderneming, ongeag die veranderinge wat buite u beheer plaasvind. DiRinaldo was so bewonder in die bedryf dat die SSIA Shoe Service Institute of America jaarliks ​​'n toekenning gee, genaamd die & ldquoRobert DiRinaldo Grand Silver Cup, en rdquo aangebied as 'n simbool van die uitnemendheid in die vaartuig wat hierdie individue daarna streef om te bereik.
In April 1947 het meer as 700 studente van die Trafford High School gestaak in protes teen die gedwonge uittrede van hul geliefde toesighoudende hoof H.E. Sevilla. Die betoging het gekom nadat die Onderwysraad vir Sevilla gevra het om af te tree toe hy 65 jaar oud geword het. Die boodskap het vinnig versprei dat dit sy laaste termyn as studieleier sou wees, en baie van die studente, veral die seniors, was nie tevrede met die nuus nie.
Op 'n oggend het 'n student die brandalarm getrek, ondanks die gebrek aan vuur, en die hele studentegroep het uit die gebou gestap. Onderwysers het gou verneem dat hulle protesteer teen die besluit om Sevilla uit sy posisie te dwing en weier om terug te keer klas toe. 'N Paar koerantfotograwe het op twee verskillende dae by die skool opgedaag om die leerlinge te staak. Op aandrang van hoof Sevilla het die studente egter uiteindelik teruggekeer na die klas. 'N Petisie is deur die skool versprei en 'n burgerlike vergadering het gehou om die herstelling van mnr. Sevilla. Uiteindelik het die raad gegeld, aangesien regulasies op daardie tydstip voorsiening gemaak het vir gedwonge aftrede op grond van ouderdom (sonder regstappe), en Sevilla was verplig om af te tree. Sevilla beklee die pos as toesighoudende hoof vir 23 jaar, en tog, selfs met aftrede, sou hy later in die Trafford & rsquos Raad van Onderwys dien tot sy dood in 1955.
Toe Sevilla in 1924 die eerste keer na Trafford kom, was die hoërskool slegs 'n driejarige hoërskool. Sevilla het gehelp om die skool tot 'n vierjarige hoërskool te vorm en 'n manier te organiseer waarop 'n gegradueerde sonder 'n eksamen na enige skool of kollege sou kon gaan as sy grade in die aanvaarbare kwartiel van die toegelate skool was.
In die Trafford -jaarboek van 1944 lees dit gedeeltelik, en almal is dankbaar vir sy uitstekende samewerking om die gemeenskap te verbeter. Hy het baie gedoen in die rigting van die oorlogspoging. Ons maak van hierdie geleentheid gebruik om ons dank en waardering te betuig aan meneer Sevilla. & Rdquo
Hierdie foto gee ons 'n seldsame blik in die spoorwegtoring (of kajuit) langs die Pennsylvania Railroad in Trafford. William James Earl (1863-1906) word in die ldquoTower SZ & rdquo gewys wat eens die verkeersstroom langs hierdie besige spoorwegaansluiting beheer het.
As towerman sou hy die polisiebeampte gewees het om die skakelaars en seine aan te pas om die treine veilig langs die spore te laat beweeg. In 1906, terwyl hy in die spoorwegwerf by Wilmerding gewerk het, word William Earl dood toe hy uit die pad van 'n bewegende goederetrein stap en die pad van 'n snel bewegende Pennsylvania-passasiersversnelling betree. Earl was 43 jaar oud tydens sy dood en het 'n vrou en ses kinders agtergelaat. Earl het in Cavittsville gewoon toe hierdie foto van hom geneem is in Tower SZ (foto met vergunning van kleinseun Jim Earl). Tower SZ kan op die foto gesien word terwyl die trein daar verby is, op pad na Pitcairn PA. Trafford Borough sou aan die regterkant wees. Die hoek van Stewart -stasie is aan die regterkant. (Foto met vergunning van Chris Baker). Die toring is verwyder nadat die spoorweë die beweging van treine met gesentraliseerde verkeersbeheer (CTC) begin moderniseer het.
Hierdie week onthou ons die afgestudeerde Joseph E. Dahlstrom van die Hoërskool Trafford, klas van 1937, wat 75 jaar gelede tydens die Tweede Wêreldoorlog vermoor is. Hierdie somer is die 75ste herdenking van die grootste amfibiese inval in die militêre geskiedenis, D-Day, wat op 6 Junie 1944 begin het. Voor die inval het voorbereidings plaasgevind om die Duitse verdediging te verswak. Die Geallieerdes het voor-inval bombardemente uitgevoer en Dahlstrom, 'n 25-jarige tegniese sersant by die 445ste bomgroep, het in die boonste rewolwer van die & ldquoPaper Doll II gesit, en 'n B-24 Liberator vir een van die missies. Dit was net ses maande tevore dat hy in Pima, Arizona, getroud was met sy geliefde, Maude Leidy van Pitcairn.
Op 13 April 1944 is die vliegtuig van Dahlstrom & rsquos deur 'n Duitse vliegtuigvuur getref en neergestort en al sewe bemanningslede dood. Ongelukkig toon rekords dat sy oorskot in 1950 uit Saint Avold-Metz Frankryk gestuur is as deel van 'n groepbegrafnis wat in die Woodlawn National Cemetery, Elmira NY, plaasgevind het. Hy is begrawe in 'n gemeenskaplike graf en deel 'n grafsteen met Daniel Griffin wat in 'n aparte voorval op 16 Julie 1944 dood is toe Griffin & rsquos -vliegtuig oor Neuried, Duitsland, neergeskiet is.
Gold Star -ouers Hattie en Ernest Dahlstrom het ten tyde van hul seun en rsquos se dood in Gilmorelaan 429 gewoon. Hulle het later na Level Green verhuis en albei het in die middel van die 1960's geslaag.
Op 2 April 1841 is Robert Ekin Stewart gebore in Stewart Station, die vroeë nedersetting in Westmoreland County wat vandag bekend staan ​​as Trafford. Nadat hy op sy vader en rsquos -plaas grootgeword het, studeer hy net een jaar voor die aanvang van die Amerikaanse burgeroorlog aan die Jefferson College. In Augustus 1862 het Stewart aangesluit by die 123ste Pennsylvania Volunteers, 'n regiment van Christelike soldate en saamgekom onder bevel van 'n Presbiteriaanse predikant, eerwaarde John Barr Clark. Stewart is aangestel as 'n eerste luitenant en sal optrede sien in die Slag van Fredericksburg in Desember 1862 en die Slag van Chancellorsville in April-Mei 1863. Toe sy werwing verval het, keer hy terug na Pittsburgh om sy regsgraad te beoefen. In 1865 keer hy terug na militêre diens en kry die opdrag as majoor in die 24ste Regiment van Amerikaanse gekleurde troepe. Hulle leuse, & Laat soldate in oorlog, wees burgers in vrede. & Rdquo
Nadat hy sy diensplig voltooi het, is hy opgeneem in die Pittsburgh Bar in 1867. Stewart het in byna elke aspek van sy persoonlike en professionele lewe uitgeblink. Hy het gehelp om die Braddock National Bank te organiseer, waar hy 'n groot aandeelhouer was, en het as bankpresident van sewe jaar gedien.
Sy vasberade geloof was 'n pionier in die geskiedenis van Pittsburgh en het hom toegerus vir baie leiersrolle, waar hy probeer om sy gemeenskap te bevorder deur betrokkenheid by die Allegheny County Schools, United Presbyterian Churches, Western Pennsylvania School for the Deaf en die Carnegie Free Library. In 1903 dien hy as distriksprokureur vir Allegheny County en was hy bekend daarvoor dat hy die kwekers van bawdy -huise vervolg het in 'n poging om die kwososiale euwel in hierdie stede en in die hele provinsie te onderdruk. In 1860 word Stewart beskryf as 'n ware man, 'n dapper soldaat, 'n voorbeeldige burger, wat 'n hoë rang bereik het in sy gekose beroep, en hy was by uitstek groot in sy goedheid. & Rdquo
Terwyl ons die eeufees van die Eerste Wêreldoorlog herdenk, is hier 'n interessante feit om Trafford vas te maak aan die gebeure wat 100 jaar gelede in Frankryk plaasgevind het. Die eerste Amerikaanse baba wat 'n goue medalje in 1919 verower het, was van Trafford, Pennsylvania. Haar foto verskyn in koerante regoor die Verenigde State met die byskrif & ldquoPennsylvania Betty. & Rdquo Haar foto is deelgeneem aan 'n wedstryd wat deur 'n paar YMCA -werkers by die AEF in Saint Menge, Frankryk, geskep is. Die twee werkers van die YMCA -kantine, Mary G. Paxton en Anna T. Blanton, het voortdurend babafoto's van trotse soldate -vaders, broers of ooms gewys, en besluit toe om 'n babafoto -wedstryd te hou. Die Doughboys & ldquodug in hul OD -sakke en kakierame en rdquo met die vertroue dat hul baba in die Verenigde State die mooiste baba ter wêreld was. aan hul geliefdes na die oorlog. & Pennsylvania Pennsylvania Betty & rdquo was Elizabeth Guckelberg, die niggie van Private Oswald Friday, 'n soldaat by die 601ste Ingenieurs wat in diens geneem is van Larimer, PA. Private Friday het die foto ontvang van sy suster wat toe in Fairmontlaan in Trafford gewoon het.
Elizabeth "Betty" Guckelberg (1915-1968) studeer in 1937 aan die Chatham College in Pittsburgh. Haar biografie dui aan dat sy aktief was in die YWCA. Bron: Ancestry U.S., School Yearbooks, 1880-2012. Die YMCA -werker Mary G. Paxton (hierbo) word afgeneem saam met haar vriendin Bess Wallace, die toekomstige vrou van WW1 Veteraan en die Amerikaanse president Harry S. Truman. Krediet: Harry S. Truman Library & amp Museum. Koerant: Pennsylvania Betty wen goue medalje in Baby Show van A.E.F. en Pittsburgh Daily Post (Pittsburgh, Pennsylvania) op 13 April 1919.
Clyde Griffith Brandt (1891-1961) was 25 jaar oud toe hy in 1916 na Trafford verhuis het. Hy werk as 'n remman by die Pennsylvania Railroad, maar 'n staking van 5 maande in 1920 het hom daartoe gelei om sy loopbaankeuse te heroorweeg. Uiteindelik het hy sy weg gevind om 'n polisiebeampte te word in 'n tyd toe Trafford op die tweede plek was, net agter Greensburg, in die totale aantal hofdokette wat voor die regters in die Westmoreland County, PA gebring is. Die bloeiende stad 'Trafford City' trek sy deel van misdaad aan en dwing die leiers van Trafford Borough om meer polisiebeamptes by hul geledere te voeg. Brandt het gewerk tot polisiehoof en het 30 jaar lank die gemeenskap in hierdie hoedanigheid gedien. Nadat hy afgetree het as hoof, is Brandt deur die publiek verkies om as 'vrederechter' te dien, waar hy die amp vir ses jaar beklee het tot sy dood in 1961.
Verlede maand het u moontlik die verhaal gelees oor die kanonskep uit die burgeroorlog wat tans in Westmoreland Park sit. Dit is 'n opvolg van die verhaal. Hierdie foto is in 1940 geneem tydens die 50ste huweliksherdenking van John en Mary George van Cavittsville. Die gesin staan ​​langs die kanonbal wat vroeër byna 'n eeu lank voor hul huis gestaan ​​het. Die huis, die huidige Cavittsvilleweg 14801, Trafford, is in 1902 gebou.
In die vroeë 1900's, toe die Pennsylvania Railroad hul spore in die gebied uitgebrei het, het John O. George sy skoonpa, Richard Custer, gehelp om hierdie massiewe kanonskogel te verskuif van "die ou houthuis" wat toe langs die spruit geleë was, na hierdie huis op 'n heuwel in Cavittsville. Die kanonkogel het tot 1998 voor die huis gebly toe dit deur familie -afstammelinge aan die gemeenskap van Trafford geskenk is.
(LR) Dogter Rebecca Jean George, Mary Custer-George (die dogter van die burgeroorlog-veteraan Richard Custer), John Oliver George en hul seun Ralph W. George. Foto met vergunning van Richard Earl.
Ernest P. Whitten, 'n burgerlike ingenieur, was een van Trafford Borough se eerste beamptes en het as vrederegter gedien. Toe Trafford City in 1904 gestig is, het sommige van die grond wat deur Westinghouse verkry is, oorvleuel met naburige townships. In 1905 beveel 'n regter uit Pittsburgh dat die anneksasie van gedeeltes van Noord -Versailles en Patton Township (nou Monroeville) deel moet word van Trafford. Whitten was een van die kommissarisse wat die regter opgedra het om hierdie grondverkryging te bewerkstellig.
Hierdie 1902 -foto van Whitten was bekend as 'n & ldquoMultigraph, en rdquo het eens die & ldquoMystery of Photography & rdquo genoem, waar jy jouself kan stel soos ander jou sien. & Rdquo Met die gebruik van spieëls is jou foto vyf keer in een sitting geneem. 'N Advertensie uit 1910 vir Shapiro & rsquos Music Store in Fifth Avenue in Pittsburgh het aangekondig dat hulle die gierigheid na Pittsburgh gebring het vanaf die someroord Atlantic City en dat u 12 foto's vir 50 sent kon kry.
25 Februarie 1872, in Fredonia, New York, is Devillo Otis Todd gebore. Vir die mense van Trafford sou hy bekend staan ​​as Dr. D.O. Todd, MD, en sou dien as 'n belangrike leier in die vroeë dae van Trafford en rsquos. Hy studeer in 1896 aan die Baltimore Medical College en begin medisyne beoefen in Armstrong Country. Teen 1910 woon hy in die & ldquoGaley Flats, & rdquo (hoek van 5th en Cavitt) saam met sy vrou en 3 kinders. Hulle vierde kind is vier jaar later in Trafford gebore. As dokter in Trafford sou hy getuie gewees het van die beste en slegste dae wat 'n gesin kon beleef het, wat wissel van die geboorte van 'n pasgebore kind, tot die doodsertifikaat van 'n jong baba, soos in die saak van Aaron W Clausell wat hierdie maand 100 jaar gelede op 3 -jarige ouderdom oorlede is, die seun van Ada en ds James Clausell.
Dr. Todd beoefen medisyne vanaf Cavitt Ave 432, asook sy woning op Duquesne Ave. Benewens die sorg vir die fisiese welstand van sy bure, het hy 'n aktiewe leiersrol in die welstand van die gemeenskap in die algemeen beklee. Hierdie burgerlike gesindheid het posisies beklee by die Amerikaanse Rooi Kruis, die Trafford Board of Health, die Trafford Board of Trade, Trafford Rotary en die plaaslike verkenningsgroep. In 1946 is hy vereer deur die Medical Society of Pennsylvanian vir meer as 50 jaar praktyk.
As u in Westmoreland Park in Trafford was, het u moontlik 'n kanonskoot opgemerk op die hoek van East Edgewood Ave en Bruce Street. Hierdie oorblyfsel uit die burgeroorlog is gered deur 'n heer wat eens as vakbond in die burgeroorlog gedien het en Trafford jare lank sy tuiste gemaak het. Richard Custer is gebore op 20 Februarie 1843 in Somerset County. Hy het in Junie 1861 by die 39ste Infanterieregiment van Pennsylvania aangesluit en ten minste 3 jaar in die Unie -leër gedien. Hy trou met Sophia Cavitt (vroeë setlaars van die gebied voordat Trafford gestig is). Die kanonskogel is teruggevind vanaf die heuwel oorkant die huidige Cavittsville. Foto: Richard Custer 1843-1933 en Sophia Cavitt (Cavet) 1845-1932
Aan die einde van die 1800's het die Amerikaanse weermag 'n kontrak met die Fort Pitt Foundry in Pittsburgh aangegaan om hul artillerie (kanonne) te vervaardig en te toets. Die kanon is per spoor vervoer en gewoonlik afgelaai by die huidige Wall, PA. Die weermag het die kanon getoets deur 'n kanonskoot op die heuwel naby die huidige Mosside-brug te skiet. In een geval het hulle die kanon op die spoorwa gelos en die kanonskoot op die heuwel naby Mahaffey Hillweg geskiet. Richard Custer het hierdie massiewe stuk yster teruggevind in die hoop om dit aan die regering terug te verkoop. Gelukkig vir ons wou hulle dit nie terugkry nie, so hy het dit by sy huis gebêre, en jare later het die gesin dit aan die gemeenskap van Trafford geskenk, waar dit 'n fisiese herinnering is aan die vroeë geskiedenis van ons gebied.
Honderd jaar gelede in Trafford, terwyl gesinne in spanning wag vir die terugkeer van hul Doughboys uit Frankryk, het die gemeenskap voortgegaan om die Spaanse grieppandemie te beveg. 'N Jong predikant met die naam James Aaron Clausell het sy vrou Ada en hul twee kinders, Ruth en Walter, uit Monroeville, Alabama, verhuis om Trafford & rsquos se eerste Afro -Amerikaanse gemeente te stig. Die gesin het in Wilmerding gewoon terwyl eerwaarde Clausell die First Missionary Baptist Church in die ldquoportable -skool in Edgewoodlaan georganiseer het. Die ernstige uitbraak van griep het die gemeente genoop om die gebou te gebruik sodat dit as 'n hospitaal gebruik kon word. Die gemeente het later 'n vakante winkel in Brinton Ave 219 gebruik vir dienste.
Voordat hy na Trafford kom, registreer Clausell vir die konsep in sy tuisdorp. Let op hoe die registrasiekaart op die hoek geknip is. Die weermag is tydens die Eerste Wêreldoorlog geskei en Afro -Amerikaanse soldate in afsonderlike eenhede geplaas. Hoewel ds Clausell nie opgestel is nie, dien sy broer John wel in die weermag met die 332ste mediese afdeling.
In Februarie 1919 sterf eerwaarde Clausell se drie maande oue seun, Aaron Whittier, aan longontsteking. En dan, net drie maande later, net voordat sy broer John uit die oorlog teruggekeer het, sou ds Clausell en die driejarige seun Walter ook aan longontsteking sterf. In Julie is die sending herorganiseer in die Mount Pleasant Baptist Church, en aan die einde van die veertigerjare het die gemeente met Bethel Baptist Church saamgesmelt.
Hierdie jaar is die 100ste herdenking van die Mount Bethel Baptist Church in Trafford. #52estors #swartgeskiedenismaand #eeufees
Op hierdie datum, 6 Februarie 1935, is die onderwyser en stoeiafrigter van die Hoërskool Trafford, Ray Slick, in Trafford oorlede aan longontsteking. Hy was toe maar 25 jaar oud en het 'n vrou en 'n 2-jarige seun agtergelaat. Slick studeer onlangs aan die Indiana State Teachers College in 1934 (huidige IUP), waar hy kaptein van die stoeispan was, sowel as 'n universiteitsspeler in sokker en bofbal.
Na die skielike dood van Coach Slick, was daar een jong man in Trafford wat sy span deur die moeilike tyd getrek het. As 'n hoërskoolleerling het John & lsquoApey & rsquo Petrini die afrigtingsverantwoordelikhede oorgeneem sodat sy klasmaats die res van hul seisoen kon voltooi. Petrini het slegs een wedstryd in sy senior jaar verloor.
Die jong seun wat Ray Slick agtergelaat het, Roy Kessenich, sou saam met sy ma Trafford verlaat. Roy het later in die Koreaanse oorlog gedien en sy pa en rsquos se voetspore gevolg en 'n hoërskoolonderwyser en hoofafrigter geword. Twee van die kleinseuns van Coach Slick en rsquos het ook die nalatenskap voortgesit: Pace Kessenich was 'n hoërskoolstoeier, het die Naval Academy van die Verenigde State bygewoon en was ook aktief in afrigting. Quint Kessenich, aan die Johns Hopkins Universiteit, was 'n Amerikaanse lacrosse doelwagter en is 'n ESPN-verslaggewer wat onder meer oor NCAA-stoei handel.
Op hierdie datum, 1968, is Ralph D. Wheeler III in aksie dood terwyl hy gewonde mariniers te hulp gekom het tydens die Viëtnamese oorlog in die Quảng Trị -provinsie. Hy was 'n vlootkorpsman verbonde aan die 3de Bataljon, 4de Mariene Brigade, 3de Marines. Vir sy optrede is hy postuum bekroon met die Bronze Star en Purple Heart. Wheeler was 'n 1966 -gegradueerde aan die Trafford High School. Hy het in September 1966 by die vloot aangesluit en op Thanksgiving Day 1967 in Vietnam aangekom. Sy lyk is na die Verenigde State teruggegee en begrawe in die Arlington National Cemetery.
Ralph Drummond Wheeler III (1947-1968)
Op hierdie datum, 95 jaar gelede, is James Joseph Mastroianni, met liefde bekend as & ldquoChief, & rdquo in Trafford gebore. As u op soek was na 'n voorbeeld van waarom Tom Brokaw die term "grootste generasie" geskep het, dan moet ons eenvoudig na ons plaaslike geskiedenis kyk en Mastroianni in hierdie gevallestudie insluit. As 'n adolessent wat deur die Groot Depressie geleef het, sou hy getuie gewees het van die daaglikse ekonomiese stryd van 'n gesin wat net verby was. Dit sou sy eerste leer word om te leer hoe om op te offer of prys te gee en om dinge te verduur om swaarkry te verduur.
Mastroianni het op 'n jong ouderdom leierskap getoon en is aangewys as die president van sy junior klas op Trafford High. Onthou dat die graafskap destyds diep in die oorlogspoging was. Die regering het voedsel, brandstof en ander benodigdhede rantsoeneer. Gemeenskappe is gevra om omtrent alles te bewaar. Mastroianni en sy klasmaats moes selfs die druk van hul & ldquoClass van 1943 & rdquo hoërskooljaarboek laat vaar. Hierdie foto van die Junior klas van 1942 dien as nog 'n voorbeeld van 'n generasie wat opgeoffer het wat hulle na 'n luukse moes beskou het.
Na die gradeplegtigheid in 1943 het Mastroianni by die weermag aangesluit. Hierdie foto van Mastroianni en sy klasmaat Virginia Drost is geneem net voordat hy na Europa gestuur is. Twee jaar later is Mastroianni gewond terwyl hy geveg het in die Slag van Saint-L & ocirc en sou hy sy 21ste verjaardag in 'n Duitse kamp as 'n krygsgevangene deurbring.
Toe die oorlog eindig en Mastroianni vrygelaat is, keer hy terug na sy geliefde Trafford. Hy het voortgegaan om leierskap te toon en het sy gemeenskap 37 jaar lank gedien as polisiebeampte, en daarna as polisiehoof van die Trafford -stad. Mastroianni is in 2010 op 86 -jarige ouderdom oorlede.
Op 22 Januarie 1951 word Carl F. Foster vermoor terwyl hy in die Koreaanse oorlog gedien het. Hy woon saam met sy ouers Frank & Charlotte Foster in Stewartstraat 1 in Trafford toe Carl vir die eerste keer in Januarie 1943 tydens die Tweede Wêreldoorlog diens doen. Terwyl hy sy land gedien het tydens die Koreaanse Oorlog, was Foster getroud en het hy drie kinders. Hierdie foto van sy dogter Betty (7 jaar) verskyn in koerante regoor die land. Sy lees 'n verjaarsdagbrief wat sy ontvang het van haar pa wat geskryf het: "Ek hoop dat jy nog baie verjaarsdae het en dat pappa en ma die geleentheid in vrede en veiligheid van 'n gratis tuiste en land kan deel." Foster is dood in aksie net twee dae nadat hy die brief geskryf het.
Die ontvanger van die Silver Star en Purple Heart, sy liggaam is na Pennsylvania terugbesorg en is begrawe by die Cross Roads Cemetery in Monroeville. Sy Gold Star -ouers het in Trafford gebly tot hul dood in die 1960's en is ook begrawe in die Cross Roads Cemetery. Sy dogter Betty is in 2004 op 60 -jarige ouderdom oorlede. #52estors
Hierdie week is dit vyf jaar sedert die afsterwe van een van Trafford & rsquos se mees geliefde burgers, dr. Jackson S. Pogue. Hy is gebore in Trafford op 17 Januarie 1914 en is oorlede op sy 100ste verjaardag, 17 Januarie 2014. Hy studeer aan Allegheny College op 19 -jarige ouderdom en voltooi die mediese skool aan die Universiteit van Pittsburgh op 24 -jarige ouderdom. Hy trou met Dolerus McMillen , 'n verpleegster, en die egpaar trou in 1941. Hy beoefen medisyne in Portland, Maine, waar hy ook tydens die Tweede Wêreldoorlog in die Amerikaanse Openbare Gesondheidsdiens diens doen. Toe sy pa, dr. Frank M. Pogue, afgetree het, het hy sy seun gevra om te oorweeg om die plaaslike praktyk oor te neem. Dit was 'n groot fortuin van Trafford en rsquos dat dr. Jackson Pogue na sy geboortestad teruggekeer het en die gemeenskap 46 jaar lank gedien het tot met sy aftrede in 1996. #52ancestors
Bron: dspace.allegheny.edu digital.library.pitt.edu triblive.com/news/allegheny/5446728-74/pogue-doctor-family
Charles J. Vitous Sr. het sy huis gebou in 865 Street 865, Trafford, omstreeks 1915. Dit is in die kant van die heuwel ingebou en kyk uit oor die Blackburn Wye (vandag bekend as die B.Y. Park). Vitous het 'n foto van die B.Y. wat 'n stoomenjin illustreer wat op pad is na Trafford met die Turtle Creek -stroom regs van die spore, die B.Y. dam aan die linkerkant van die spore, en verskeie huise in die 8ste straat bo -aan die foto. Die Vitous -huis, gemerk met die pyl, is in die vroeë sewentigerjare geslyp.
Foto's met vergunning: Donald Vitous
Godich-gesin: (L-R) Dorothy, Ann, John, Marko, Danica, Mildred, Miller en Daniel.
Hierdie foto toon die Trafford Gold Star -familie van Marko en Danica Godich, wat in First Street 103, Trafford, PA gewoon het. Die Godich -gesin het twee van hul seuns verloor terwyl hulle ons volk tydens die Tweede Wêreldoorlog bedien het.
John Godich, die oudste seun, is op 5 Januarie 1943 deur 'n elektrisiteit ontwrig terwyl hy 'n radioantenne laat sak het tydens 'n oefenoefening in Camp Crowder, Missouri. Sy lyk is na Pennsylvania teruggebring en dienste is op 10 Januarie 1943 in die Saint Michael & rsquos Serbian Church gehou.
Miller M. Godich is byna twee jaar later oorlede terwyl hy in die buiteland by die Amerikaanse 5de leër gedien het. Hy sterf op 16 Desember 1944 aan wonde wat hy opgedoen het terwyl hy in Italië geveg het. Sy lyk is na Pennsylvania teruggegee en dienste is op 1 Augustus 1948 by die Saint Nicholas Serbian Orthodox Church gehou. Beide mans is begrawe op die Grandview -begraafplaas in Noord -Versailles.
Foto bron: Mark Godich Ancestry.com
Een van die vroegste poskaarte wat in 1906 in Trafford City geneem is, is onlangs aan die Trafford Historical Society geskenk. Daar is verskeie interessante items om op te let oor hierdie kaart. Die posstempel toon dat dit vanaf Stewart Station gestuur is. Trafford City het nog nie 'n amptelike poskantoor gehad nie. Die Trafford City P.O. Mei 1907 geopen.
Ek het gewonder wie die poskaart gestuur het (die voorletters F.M.J. is op die voorkant), en wie het dit ontvang? Verbasend genoeg het 'n eenvoudige aanlyn koerant -argief -soektog na die ontvanger se naam & ldquoViola Anderson van Parnassus PA & rdquo 'n Society Page -inskrywing uit 1907 teruggekeer waar Viola Florence Jones van Trafford City besoek het. Kan Florence Jones FMJ wees? Waarskynlik - daar was 'n Florence May Jones wat gedurende daardie era plaaslik gewoon het (tussen Irwin en Greensburg). Sy kon in die nuwe bloeiende stad Trafford City gewerk of gekoop het.
'N Nader kyk na die poskaart toon die ou Trafford Inn met die wonderlike afdakke wat die nuwe gebou destyds beslis ingeklee het. Let op die vuurvlug en watertoring, en die besonderhede bo -op die watertoring.
Die gebou op die agtergrond is Cavittlaan 512. Ten tyde van hierdie poskaart was dit 'n kruidenierswinkel en 'n kiosk in besit van John Oliver Blackburn. Die meeste mense vandag sou die gebou onthou as die plek van die voormalige DiRinaldo -skoenherstel. Dankie Kathleen McBride Gavlak dat u hierdie foto aan die THS geskenk het ter ere van u ma, Jane Behe ​​McBride - Trafford High Class van 1952.
Gedurende die eeufees van die Groot Oorlog, is dit belangrik dat ons die mense in ons gemeenskappe onthou wat nog 'n oorlog op die tuisfront gevoer het. Veral die dokters en verpleegsters wat siekes te hulp gekom het tydens die Spaanse griep-pandemie van 1918-1919. Meer mense sterf aan die griep -pandemie (50 miljoen) in vergelyking met diegene wat tydens die oorlog gesterf het (16 miljoen). Sarah Rosser Fulton sterf op 28 Januarie 1919 op 26 -jarige ouderdom nadat sy griep opgedoen het terwyl sy diegene in haar tuisdorp naby Indiana PA gehelp het. Sy woon in Trafford en werk as verpleegster in Pittsburgh. Haar man David M. Fulton van Trafford was saam met die 26ste Ingenieurs in die buiteland diens toe sy vrou oorlede is. 'N Foto van Sarah was nie beskikbaar nie.
Bron: The Indiana Progress, Indiana, Pennsylvania, Woensdag 29 Januarie 1919. Foto: Westmoreland Towns in die Wêreldoorlog, 1919.
Die volgende inskrywings het baie aandag op ons Facebook-webwerf gekry, en daarom is dit hier opgeneem as 'n 'opwarming' vir die #52ancestors-uitdaging in 2019.
Stel jou voor dat jy in 'n lugballon aan die rand van 'n slagveld dryf. U taak was om vyandelike aktiwiteite wat vanaf hierdie verhoogde platform waargeneem is, oor te dra. Deur die beskieting en die rook moet u die vyandelike troeposisies identifiseer of verslag doen oor die plek van vyandelike artillerie. Hierdie werk het groot risiko's meegebring. As u in 'n onbeskermde mandjie, gevul met hoogs ontvlambare waterstofgas, dryf, was u vatbaar om deur vyandelike grondvuur getref te word, of erger nog, deur vyandelike vliegtuie uit die lug geskiet.
In 1918 was dit die taak van Trafford & rsquos -veteraan van die Eerste Wêreldoorlog, Norman B. Detrick. In 1917 was Detrick slegs 23 jaar oud en werk as 'n patroonmaker in die Westinghouse -gietery, toe hy in die weermag ingeroep is. Hy het aksie in die Groot Oorlog gesien terwyl hy verbonde was aan die 5th Balloon Company. Die ballonfoto's wat hier getoon word, is werklike foto's uit sy eenheid. Detrick was gelukkig om die oorlog te oorleef en hy keer terug na die Verenigde State in 1919. Hierdie wonderlike telegram is deur sy gesin ontvang toe hulle in Fairmontlaan gewoon het. Enige ouer sou destyds gekoester het om hierdie boodskap te ontvang, & ldquoWel gelukkig. & Rdquo
Detrick keer terug na Trafford en Westinghouse om uiteindelik 'n tekenaar in die gietery te word. Hy trou met Elizabeth Gibson, en die egpaar het twee kinders. Hy het gehelp om die Trafford Legion Post 331 te stig. In Februarie 1934 het Detrick aansoek gedoen om sy WWI -diensvergoeding by die staat Pennsylvania. Ongelukkig is hy net vier maande later op 40 -jarige ouderdom in die VA -hospitaal in Aspinwall oorlede.
Jesse Walker Sr is in 1921 in Trafford gebore. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het hy van Augustus 1942 tot April 1946 in die Amerikaanse vloot gedien. In daardie dae was boks aan boord van 'n skip 'n algemene vorm van ontspanning, en dit was waarskynlik die oorsprong van Jesse Walker en boks boks. dae op die Pittsburgh -baan. Walker boks op plekke soos die Zivic Arena in Millvale en die Duquesne Gardens in Pittsburgh. Walker & rsquos se debuutwedstryd het plaasgevind vier maande nadat hy uit die vloot ontslaan is. Hy is gevra om 'n ander bokser te vervang, en hy is gekombineer met die veteraanbokser Johnny & ldquoRed & rdquo Cregan, wat reeds 32 gevegte onder sy gordel gehad het. Dit was die eerste geveg van Cregan & rsquos sedert hy uit die weermag ontslaan is, en hy verslaan Walker in 'n besluit van ses ronde in die Zivic Arena. Walker was 'n weltergewig vegter, en sy eerste professionele oorwinning kom net 40 dae nadat hy met Martha Vire getroud was. Dit was op 27 Maart 1947 toe Walker Nate Smith in 'n beslissing van ses ronde in die Aragon Gardens in Pennlaan in Pittsburgh verslaan het. Walker het 'n rekord van 8 professionele gevegte, en sy boksrekord is 2-6 volgens BoxRec, 'n aanlynforum vir die opneem van professionele wedstryde. Die webwerf is egter nie verantwoordelik vir ander gevegte waaraan Walker deelgeneem het nie, soos die plaaslike bokswedstryde Dapper Dan Charity. Wat die plaaslike Trafford -geskiedenis betref, is dit ook belangrik om daarop te let dat Jesse Walker agt kinders gehad het, lid van die Trafford Borough Council was en eens die voorsitter van die Deacon & rsquos Board by die Mount Bethel Baptist Church in Trafford was. Jesse Walker Sr is op 30 Januarie 1979 oorlede.
Daar is baie Aboriginale kulture en volke. Aboriginale kulture bestaan ​​en floreer in 'n wye verskeidenheid gemeenskappe in Australië. Die Aboriginale mense met wie u werk, is nie dieselfde nie: hul kultuur, wat hulle waardeer en waardeer, hoe hulle leef en besluite neem en hul verhoudings is uiteenlopend. Soos in Westerse en Oosterse kulture, het Aboriginale kulture eienskappe wat hulle deel en ander wat hulle onderskei, daarom is dit belangrik om aannames rakende Aboriginale kulture te vermy.
Alhoewel daar diversiteit in en binne Aboriginale gemeenskappe bestaan, is sommige Aboriginale kulturele kenmerke deel van alle Aboriginale kulture en verenig Aboriginale mense deur gedeelde geskiedenis en gedeelde ervarings. Om hierdie kulturele eienskappe te verstaan ​​en die impak daarvan op Aboriginale mense vandag te waardeer, is 'n hoeksteen van kulturele bevoegdheid. 4
'Die duisende jare lank het die oorspronklike inwoners van Australië, die Aboriginale en die Torres Strait -eilandbewoners die gronde beset met baie ander grense as vandag, gebaseer op intieme kulturele verhoudings met die land en die see.
Hierdie kaart is 'n poging om al die taal-, stam- of volksgroepe van die inheemse volke van Australië voor te stel. Aboriginal- en Torres Strait Islander -groepe is op die kaart ingesluit op grond van gepubliseerde bronne wat tussen 1988 en 1994 beskikbaar was, wat die kulturele, taal- en handelsgrense en verhoudings tussen groepe bepaal. 5
Aboriginale kulturele verbindings
Vir Aboriginale mense is kultuur die grondslag waarop alles gebou word.
Kultuur onderlê alle aspekte van die lewe, insluitend verbintenisse met familie en gemeenskap, verbinding met die land, die uitdrukking van waardes, simbole, kulturele praktyke en tradisionele en kontemporêre vorme van kulturele uitdrukking soos Aboriginale taal, seremonies, kulturele gebeurtenisse, storievertelling, dans, musiek en kuns. Die volgende diagram beklemtoon hierdie belangrike kulturele verbande:
Aboriginale mense beskou individue binne 'n gemeenskap holisties. Aboriginal begrip van die individu is in verhouding tot die gesin, die gemeenskap, die stam, die land en die geestelike wesens van die lore en drome. 'N Persoon se fisiese, emosionele, sosiale, geestelike en kulturele behoeftes en welsyn is intrinsiek verbind-dit kan nie geïsoleer word nie. Die persoon word nie as afsonderlik beskou nie, maar in verhouding tot en met ander. 'N Aboriginale perspektief:
die persoon se verhouding met hul hele gesin - nie net met hul ouers en broers en susters nie
die persoon se verhouding tot hul gemeenskap - nie net hul gesin nie
die persoon se verhouding tot die land en die geestelike wesens wat lore en betekenis bepaal. 6
Binne Aboriginale gemeenskappe is verwantskapsnetwerke gebaseer op verhoudings van bloed, huwelik, assosiasie en geestelike betekenis. 'N Aboriginale persoon het broers, susters, ma, vaders, ooms en tantes, wat bykomend is tot verhoudings deur bloed of huwelik. Aboriginale kinders verstaan ​​dat hierdie mense belangrik is in hul lewe - dit is mense wat hulle sal ondersteun en op wie hulle kan staatmaak - hulle is familie. Hierdie verhoudings word gehandhaaf deur betrokkenheid by die gemeenskap. Selfs as hulle mekaar selde sien, beskryf die Aboriginale mense 'n nabyheid wat bestaan ​​- 'soos ek haar gister gesien het'. Elke individu is belangrik, speel 'n rol in die gemeenskap en word aanvaar vir sy sterk punte en beperkings. Deel is 'n sterk bevorderde waarde. Daar is 'n sterk verpligting om te deel as ander dit nodig het. Die gesin en die verpligtinge teenoor die gesin en die gemeenskap is belangriker as materiële wins. 7 Die diagram hieronder toon die belangrikste kenmerke van 'n tradisionele Aboriginale gesinsstruktuur. 8
Respek vir ouderlinge
Vanaf 'n baie jong ouderdom word Aboriginale kinders vertel van hul verhoudings en bande met ander en word hulle geleer om respek te betoon aan hul ouderlinge. In Aboriginale gemeenskappe speel ouderlinge 'n belangrike leiersrol. 9
'N Ouderling is 'n geïdentifiseerde en gerespekteerde man of vrou in die gemeenskap wat die vertroue, kennis en begrip van hul kultuur het en toestemming het om daaroor te praat. Hulle word dikwels erken dat hulle op 'n vertroulike manier advies kan gee, ondersteuning kan bied en wysheid kan deel met ander lede van die gemeenskap, veral jonger lede.
Daar word na sommige ouderlinge Tante of Oom verwys, maar u moet hierdie titels slegs gebruik as u toestemming daarvoor kry - eenvoudig is om te vra of u dit kan doen of nie. 10
Aboriginale geestelike verhouding met die land
Aboriginale mense het 'n diep verbintenis met die land of land, wat sentraal staan ​​in hul geestelike identiteit. Hierdie verband bly ten spyte van die baie Aboriginale mense wat nie meer op hul grond woon nie. Aboriginale mense beskryf die land as volhoubaar en vertroostend, fundamenteel vir hul gesondheid, hul verhoudings en hul kultuur en identiteit.
Vir die Aboriginale mense gee hul tradisionele land en wat dit verteenwoordig in terme van hul geskiedenis, oorlewing, veerkragtigheid en kulturele en geestelike identiteit baie om trots op te wees. In die dominante Australiese kultuur word grond beskou as 'n goed wat gebruik moet word, geniet en besit - as 'n plek om 'n huis te bou of kos te kweek of 'n park te ontwikkel. Inheemse mense beskou die land anders.
Aboriginale geestelike identiteit en verbinding met die land word uitgedruk in die Dreamtime. In Aboriginale kulture vertel die Dreamtime van die begin van die lewe. Verskillende Aboriginale groepe het verskillende droomtydverhale, maar almal leer oor aspekte wat die daaglikse lewe beïnvloed. Droomtydverhale leer Aboriginals oor die belangrikheid daarvan om mense uit hul gemeenskap te deel en om te gee, om die land te koester en oor die belangrikheid van die land en sy wesens.
Droomtydverhale dra die geskiedenis van Aboriginale mense, hul verhouding met die land en hul geestelike verband oor. Vir Aboriginale mense is hul verbintenis met die Dreamtime vandag nog lewendig en noodsaaklik en sal dit ook in die toekoms bly. Die komplekse stel geestelike waardes wat deur Aboriginale mense ontwikkel is en wat deel uitmaak van die Dreamtime, sluit in 'selfbeheersing, selfvertroue, moed, verwantskap en vriendskap, empatie, 'n holistiese gevoel van eenheid en onderlinge afhanklikheid, eerbied vir land en land en 'n verantwoordelikheid vir ander. 11
Die volgende diagram toon hoe alle lewensaspekte vir Aboriginale mense met mekaar verbind is deur die sentraliteit van land en spiritualiteit. 12
Aboriginal en Torres Strait Islander Flags
Die vlae van die Aboriginal en Torres Strait Islander is veral belangrik vir Aboriginals. Die vlae kan trots aandui, groot respek en leierskap toon en genesing verbeter.Die krag van boodskappe wat deur die Aboriginal en Torres Strait Islander vlae oorgedra word, moet nie onderskat word nie. Hoofstroomorganisasies wat die vlae van die Aboriginale en Torres Strait -eilandbewoners vertoon, toon hul steun aan Aboriginale mense en diegene van die Torres Strait -eilande. Om die geskiedenis en betekenis van die vlae te verstaan ​​en die vlae behoorlik te vertoon, is 'n stap in die rigting van die skep van 'n kultureel veilige werkplek vir Aboriginale personeel.
Die Aboriginale vlag
Harold Thomas, 'n bekroonde kunstenaar, lid van die Stolen Generations en 'n Luritja -man uit Sentraal -Australië, het die Aboriginale vlag ontwerp. Die vlag is oorspronklik ontwerp as 'n protesvlag vir die landregtebeweging van Aboriginale Australiërs. Dit is 'n simbool van identiteit, eenheid en Aboriginale regte.
Die Aboriginale vlag word horisontaal verdeel in gelyke helftes van swart (bo) en rooi (onder) met 'n geel sirkel in die middel. Die swart verteenwoordig Aboriginale mense. Die rooi verteenwoordig die aarde en geestelike verhoudings met die land. Die geel verteenwoordig die son, die gewer van lewe en beskermer. Wees versigtig om die Aboriginale vlag behoorlik te laat swaai, want ernstige oortreding is veroorsaak wanneer vlae onderstebo vertoon word.
Die Aboriginale vlag is vir die eerste keer op 12 Julie 1971 in Adelaide gehys en is in 1972 nasionaal aangeneem toe dit bo die Aboriginal 'Tent Ambassade' in Canberra gewaai is. In 1995 word die vlag ingevolge die Flags Act 1953 tot 'vlag van Australië' uitgeroep, om sy toenemende belangrikheid in die Australiese samelewing te weerspieël.
Die vlag van die Torres Strait Islander
Die vlag Torres Strait Islander is geskep as 'n simbool van eenheid en identiteit vir mense in Torres Strait Islander. Dit is ontwerp deur wyle Bernard Namok, toe 'n 15-jarige student van Thursday Island. Dit is erken deur die Aboriginal and Torres Strait Islander Commission in 1992. In 1995 word die vlag ingevolge die Flags Act 1953 tot 'Flag of Australia' uitgeroep, om die toenemende belangrikheid daarvan in die Australiese samelewing te weerspieël.
Die vlag van die Torres Strait Islander bevat drie horisontale gekleurde strepe, met groen bo en onder en blou in die middel, gedeel deur dun swart lyne. Die kleur groen verteenwoordig die land, die blou die see en die swart verteenwoordig inheemse mense. 'N Wit dhari (hooftooisel) sit in die middel met 'n vyfpuntige wit ster daaronder. Die dhari verteenwoordig die mense van die Torres Strait -eilande. Die ster verteenwoordig die vyf groot eilandgroepe, en die wit kleur verteenwoordig vrede. Die ster wat gebruik word in navigasie, is ook 'n belangrike simbool vir die seevarende mense van die Torresstraat. 13
Volg die voetspore van die voorouers: die rondloop van die ouderdomsplegtigheid - geskiedenis
van die webwerf LostCivilizations
Die lig van idealisme blink in sy oë toe dr. Alberto Villoldo beskryf hoe 'n aardbewing in 1949 onder 'n klooster naby Cuzco, Peru, die grond geskeur het en 'n ou Inca -tempel van goud blootgestel het.
Dit vervul 'n teken dat die profesieë van Mosoq, die & quottime wat kom, & quot sou nou met die moderne wêreld gedeel word.
Dr Villoldo, 'n sielkundige en medisinale antropoloog, het geleef en opgelei by die Q'ero sjamane en het 'n sleutelrol gespeel om hul ritueel en profesie tot die bewustheid van die moderne wêreld te bring.
Die Q'ero is die laaste van die Inkas - 'n stam van 600 wat toevlug gesoek het op hoogtes bo 14.000 voet om die oorwinnende veroweraars te ontsnap.
Vir 500 jaar lank die Ouderlinge van Q'ero het 'n heilige profesie van 'n groot verandering bewaar, of & quotpachacuti, & quot, waarin die wêreld na regs gedraai sou word, harmonie en orde herstel sou word en chaos en wanorde eindig.
Die Q'ero het in hul dorpe hoog in die Andes in virtuele eensaamheid van die wêreld gewoon tot hul 'ontdekking' in 1949.
In daardie jaar, Oscar Nuez del Prado, 'n antropoloog, was op 'n fees in Paucartambo, in die suide van Peru, toe hy twee Indiërs ontmoet wat vlot Quecha praat, die taal van die Inkas.
Die eerste Westerse ekspedisie na die Q'ero -dorpe het toe in 1955 plaasgevind.
Vier jaar later, op die jaarlikse Fees van die terugkeer van die Pleiades wat in die Andes plaasgevind het, was die byeenkoms van 70 000 pelgrims uit Suid -Amerika ontsag, en die skare het geskei om die Q'ero, onaangekondig en met die Inca -embleem van die son, te laat vaar na die berg om te laat weet dat die tyd van die profesieë was op hande.
Hulle is deur die vergadering verwelkom en gesê,
"Ons wag al 500 jaar op u."
Onlangs het Q'ero -ouderlinge na Noord -Amerika gereis ter vervulling van hul profesieë.
In November 1996 besoek 'n klein groepie Q'ero, insluitend die stamleier en die hoofsjamaan, verskeie stede in die VSA, waaronder New York, waar hulle 'n privaat seremonie by die Cathedral of St. John the Divine gehou het.
Die sjamaanse ritueel 500 jaar lank nie uitgevoer is nie.
Maar in die huis van diegene wat die voormalige veroweraars van hul Inca -voorvaders gesimboliseer het, het hulle hul ritueel en kennis gedeel, nie net met belangstellende Westerlinge wat hul maniere leer nie, maar ook met die dekaan van die groot katedraal, wat die simboliese en geestelike koppeling van die twee kontinente van Noord- en Suid -Amerika.
Volgens antieke profesie, dit is die tyd van die groot byeenkoms genaamd die & quotmastay & quot en herintegrasie van die mense van die vier rigtings.
Die Q'ero stel hul leringe aan die Weste bekend, ter voorbereiding op die dag wat die Arend van die Noorde en die Condor van die Suide (die Amerikas) weer saam vlieg.
Hulle glo dat & quotmunay, & quot
liefde en deernis,
sal die leidende krag van hierdie groot wees
samekoms van die mense.
& quotDie nuwe versorgers van die aarde sal uit die Weste kom, en diegene wat die grootste impak op Moeder Aarde gemaak het, het nou die morele verantwoordelikheid om hul verhouding met haar te hervat, nadat hulle hulself herontwerp het, 'sê Don Antonio Morales, 'n meester Q'ero sjamaan.
Noord -Amerika sal die fisiese krag of liggaam voorsien
Europa sal die geestelike aspek, of hoof, voorsien
en die hart word deur Suid -Amerika verskaf
Toe die Spaanse die Inkas 500 jaar gelede verower het, was die laaste pachacuti, of groot verandering, plaasgevind het.
Die Q'ero wag sedertdien vir die volgende pachacuti, wanneer orde uit chaos sou ontstaan.
Gedurende die afgelope vyf eeue het hulle hul heilige kennis bewaar, en uiteindelik, in die afgelope jare, is die tekens vervul dat die groot tyd van verandering op hande was:
die hoë bergmeer het droog geword
die kondor is byna uitgesterf
en die ontdekking van die Goue Tempel het plaasgevind na die aardbewing in 1949 wat die toorn van die son verteenwoordig
Die profesieë is optimisties. Hulle verwys na die einde van die tyd soos ons dit ken - die dood van 'n denkwyse en 'n manier van wees, die einde van 'n manier om met die natuur en die aarde om te gaan.
In die komende jare verwag die Inka's dat ons in 'n goue era moet kom, 'n goue millennium van vrede. Die profesieë spreek ook van onstuimige veranderinge wat op die aarde en in ons psige plaasvind, wat ons verhoudings en spiritualiteit herdefinieer. Die volgende pachacuti, of groot verandering, het reeds begin, en dit beloof die opkoms van 'n nuwe mens na hierdie tydperk van onrus. Volgens die Q'ero sal die chaos en omwenteling wat hierdie tydperk kenmerk, nog vier jaar duur.
Die paradigma van die Europese beskawing sal aanhou ineenstort, en die weg van die aarde sal terugkeer. Nog belangriker, die sjamaanse ouderlinge praat oor 'n skeur in die weefsel van tyd self. Dit bied 'n geleentheid vir ons om onsself nie te beskryf as wat ons in die verlede was nie, maar as wie ons word.
Pachacuti verwys ook na 'n groot Inca -leier wat in die laat 1300's geleef het. Na bewering het hy Machu Picchu gebou en was die argitek van 'n ryk ter grootte van die VSA.
Vir die Inkas, Pachacuti is 'n geestelike prototipe - 'n Meester, 'n stralende een wat buite die tyd stap. Hy was 'n messias, maar nie in die Christelike sin van die enigste seun van Godbuite die bereik van die mensdom. Hy word eerder beskou as 'n simbool en belofte van wie ons almal kan word. Hy beliggaam die essensie van die profesieë van die pachacuti, soos Pacha beteken & quotearth & quot of & quottime, & quot en cuti beteken & quotto stel dinge reg. & quot
Sy naam beteken ook 'quottransformer of the earth'. & Quot
Die profesieë van die pachacuti is dwarsdeur die Andes bekend. Daar is diegene wat glo dat die profesieë verwys na die terugkeer van die leier Pachacuti om diegene wat die Inkas se grond ingeneem het, te verslaan.
Maar volgens dr Villoldo, die terugkeer van Pachacuti vind plaas op kollektiewe vlak.
& quot; Dit is nie die terugkeer van 'n enkele individu wat beliggaam wat ons word nie, maar 'n proses van opkoms wat vir alle mense beskikbaar is. & quot
Die Q'ero het gedien as die versorgers van die rites en profesieë van hul Inca -voorouers.
Die profesieë het geen nut nie, tensy 'n mens die sleutels, die oorgangsrites het. Die Sterrites, of "Mosoq Karpay" (The Rites of the Time to Come), is deurslaggewend vir die praktiese groei wat in die profesieë beskryf word.
Na die & quotdespachos & quot (ritualistiese aanbiedings van mesa, of medisynebondels) tydens die seremonie in New York, het die sjamane die Mosoq Karpay aan die mense wat teenwoordig is, die energie oordra wat afkomstig is van die voorouers van hul geslag.
Die oordrag van die Mosoq Karpay is die seremonie wat die einde van 'n mens se verhouding tot tyd verteenwoordig. Dit is 'n proses van die hart.
Hierdie proses van word word as belangriker geag as die profesieë self. Die Karpay (rites) plant die saad van kennis, die saad van Pachacuti, in die stralende liggaam van die ontvanger. Elke persoon moet die saad natmaak en versorg sodat dit kan groei en blom. Die rituele is 'n oordrag van potensiaal wat 'n mens dan aan die noodlot beskikbaar moet stel.
Die Karpays verbind die persoon met 'n antieke lyn van kennis en krag wat nie deur die individu verkry kan word nie. Dit kan slegs deur 'n stam ontbied word.
Uiteindelik kan hierdie krag die dryfveer bied om in die liggaam van 'n liggaam te spring Inca, a Ligte Een. Daardie persoon is direk met die sterre verbind, die Inkaanse son van die kosmologie.
Die Q'ero glo dat die deure tussen die wêrelde gaan weer oop. Gatjies in tyd wat ons deur en verder kan stap, waar ons ons menslike vermoëns kan ondersoek. Die herwinning van ons helder natuur is vandag 'n moontlikheid vir almal wat die sprong waag.
& quotVolg u eie voetstappe.
Leer uit die riviere,
die bome en die rotse.
Eer die Christus,
jou broers en susters.
Eer die Aarde Moeder en die Groot Gees.
Eer jouself en die hele skepping. & Quot
& quot Kyk met die oë van u siel en betrek die belangrikste, & quot
Kyk die video: PRH wegwijzer 1 - Kinderen en ouders leren van elkaar
Copyright © salvadoryoscar.com | Volg die voetspore van die voorouers: die rondloop van die koms van ouderdomseremonie...