’n OnderwyserDeur Carien Bloem, koördineerder vir onderwysveldtogte by AfriForum Foto: Pixabay.com Tussen 2009 en 2013 het ek die voorreg gehad om myself vir ’n paar jaar in die onderwys te bevind – as onderwyser, registervoog, redenaarorganiseerder, voog van die Verteenwoordige Leerlingraad (VLR), redakteur van die skoolkoerant en die tafelbeampte tydens hokkiewedstryde – ŉ titel wat ek destyds nie eens geweet het bestaan nie (die tafelbeampte van elke span hou, onder meer, tyd en telling tydens die wedstryd). Dis reg, ’n onderwyser moet min of meer alles kan doen. Ek was vars uit universiteit en gereed om alles wat voor my deur geland het, met ywer aan te pak. Min het ek geweet dat jou taak en verantwoordelikheid as onderwyser veel wyer as klasgee strek. Vinnig-vinnig het ek ook besef dat jou werk nie om 14:00 as die skoolklok lui, tot ŉ einde kom nie. Hoekom? Twee woorde: merkwerk en buitemuurs. En môre moet jy weer vars en wakker wees. Gereed om te leer, dissiplineer, grappe te maak en trane af te vee. En so lekker en bevredigend soos wat dit is om met kinders en tieners te werk, is dit eweneens uitputtend en wil jy soms die (klaskamer se) mure uitklim. Nietemin berus daar ŉ groot verantwoordelikheid op jou skouers. Jy moet bereid wees om jou hart en siel in jou werk, nee, roeping, te stort. Die klaskamer is nie soos ŉ fênsie lugverkoelde kantoor waar jy enige tyd kan uitglip om vir jou ŉ koppie koffie te gaan maak of na jou Facebook-blad te loer nie. Nee, dis bloot ŉ verhoog waar jy die geleentheid het om in ŉ kort, beperkte tyd ŉ belangrike rol in die slyp van elke leerder se toekoms te speel. Ek is al jare nie meer ŉ juffrou nie, maar steeds, as ek oudleerders raakloop, word ek met dié titel gegroet. ŉ Belangrike titel wat nie elke dag die nodig erkenning kry wat dit verdien nie. Vandag vier ons Wêreldonderwysersdag. En ŉ land waar geweldig baie uitdagings onderwysers toenemend in die gesig staar, wil ek net dankie sê. My wens aan elke onderwyser op hierdie dag, is dat jy moet weet jy is onvervangbaar en dat geen land sonder onderwysers kan funksioneer nie. Op hierdie dag dink ek aan Corné van Wyk, ŉ Afrikaanse onderwyser aan die Hoërskool Menlopark, se gedig, Windpomp: Windpomp (aan elke leerling wat my hart op ŉ spesiale manier aanraak) Jy is die droë Karoo-wind Wat fluitend deur die wiek van my siel gly, Suiwer water van kreatiwiteit laat opborrel Vanuit my diepste menswees Want, Ek wil volloop Oorloop Versadig wees Sodat wanneer ek ophou draai Daar steeds genoeg van my sal wees Om elkeen se gebarste dorre droë hart se roes te verwyder en liefde in oorvloed te laat bot (dis hoe dit is)