Polisiebeamptes ná die dodelike skietery in Boulder, Colorado op 22 Maart. AAron Ontiveroz / The Denver Post
Die dodelike skietery van agt mense in Atlanta op 16 Maart en 10 mense in Boulder, Colorado, op 22 Maart 2021 het die gesinne en vriende van die slagoffers hartseer en hartseer gebring.
Hierdie gebeure eis ook ander, insluitend diegene wat die skietery gesien het, eerste reageerders, mense in die omgewing - en selfs diegene wat in die media van die skietery gehoor het.
Soos ander diere, raak ons ​​mense gestres of verskrik as hulle aan 'n gevaarlike gebeurtenis blootgestel word. Die omvang van daardie spanning of vrees kan wissel. Oorlewendes van 'n skietery wil dalk die omgewing waar die skietvoorval plaasvind, of die konteks wat verband hou met skietery, soos kruidenierswinkels, vermy as die skietery by een plaasgevind het. In die ergste geval kan 'n oorlewende posttraumatiese stresversteuring, of PTSV, ontwikkel.
PTSV kan vanself verbeter, maar baie mense het behandeling nodig. Ons het effektiewe behandelings beskikbaar in die vorm van psigoterapie en medikasie. Hoe meer chronies dit word, hoe negatief raak die impak op die brein, en hoe moeiliker is dit om te behandel.
Kinders en adolessente wat hul wêreldbeskouing ontwikkel en besluit hoe veilig dit is om in hierdie samelewing te leef, kan nog meer ly. Blootstelling aan sulke afgryslike ervarings of verwante nuus kan die manier waarop hulle die wêreld as 'n veilige of onveilige plek beskou, fundamenteel beïnvloed en hoeveel hulle op volwassenes en die samelewing in die algemeen kan vertrou om hulle te beskerm. Hulle kan so 'n wêreldbeskouing vir die res van hul lewens dra, en dit selfs aan hul kinders oordra.
PTSV kan ontwikkel nie net deur persoonlike blootstelling aan trauma nie, maar ook deur blootstelling aan ernstige trauma van ander. Mense word ontwikkel om sensitief te wees vir sosiale aanduidings en het as spesie oorleef, veral as gevolg van die vermoë om as groep te vrees. Dit beteken mense kan leer vrees en ervaar skrik deur blootstelling tot die trauma en vrees van ander. Selfs om 'n bang gesig in swart-en-wit op 'n rekenaar te sien, sal dit ons help amigdala, die vreesgebied van ons brein, verlig in beeldingstudies.
Ongelukkig sien ek hierdie vorm van trauma dikwels by asielsoekers wat blootgestel word aan marteling van hul geliefdes, vlugtelinge blootgestel aan oorlogsgevalle, gevegsveterane wat hul kamerade verloor het en mense wat 'n geliefde verloor het in motorongelukke, natuurrampe of skietvoorvalle .
'N Ander groep wie se trauma gewoonlik oor die hoof gesien word, is die eerste responders. Terwyl slagoffers en potensiële slagoffers van 'n aktiewe skieter probeer weghardloop, jaag die polisie, brandweermanne en paramedici die gevaarsone in. Ons staar gereeld onsekerheid in die gesig; bedreigings vir hulself, hul kollegas en ander; en verskriklike bloedige na-skiet tonele. Hierdie blootstelling kom te gereeld met hulle voor. Daar is berig oor PTSV tot en met 20% van die eerste respondente tot massageweld.
Mense wat nie direk aan 'n ramp blootgestel is nie, maar wel blootgestel aan die nuus ervaar ook nood, angs of selfs PTSV. Dit het gebeur na 9 / 11. Vrees, die komende onbekende - is daar weer 'n staking? is ander mede-samesweerders betrokke? - en 'n verminderde vertroue in die vermeende veiligheid kan almal hierin 'n rol speel.
Media: Goed, sleg en soms lelik
Die Daily Telegraph-voorblad van die skietvoorval in Las Vegas op 1 Oktober 2017. Hadrian / Shutterstock.com
Ek sê altyd Amerikaanse kabelnuusverkopers is 'ramppornografe'. As daar 'n massaskietery of 'n terroriste-aanval is, sorg hulle dat hulle genoeg dramatiese toon daaraan toevoeg om al die aandag te kry.
Behalwe om die publiek in kennis te stel en die gebeure logies te ontleed, is die taak van die media om kykers en lesers te lok, en kykers is beter vasgenael op die TV as hul positiewe of negatiewe emosies aangewakker word, en vrees is een. Dus kan die media, saam met politici, ook 'n rol speel om vrees, woede of paranoia oor die een of ander groep mense aan te wakker.
As ons bang is, is ons kwesbaar om terug te keer vir meer stam- en stereotiperende houdings. Ons kan vasgevang word in vrees om alle lede van 'n ander stam as 'n bedreiging te beskou as 'n lid van die groep gewelddadig optree. Oor die algemeen kan mense minder openlik en versigtiger word teenoor ander as hulle 'n hoë risiko vir blootstelling aan gevaar ervaar.
Aangesien ons gewoond is aan gelukkige eindes, sal ek probeer om ook positiewe uitkomste aan te spreek: ons kan dit oorweeg om ons wapenwette veiliger te maak en konstruktiewe besprekings te open, insluitend om die publiek in te lig oor die risiko's, en ons wetgewers aan te moedig om sinvol op te tree. As groepspesies kan ons groepsdinamika en integriteit konsolideer wanneer ons onder druk verkeer, sodat ons 'n meer positiewe gevoel van gemeenskap kan hê. 'N Pragtige uitkoms van die tragiese skietery by die Tree of Life-sinagoge in Oktober 2018 was die solidariteit van die Moslem gemeenskap met die Joodse. Dit is veral produktief in die huidige politieke omgewing, met vrees en verdeeldheid wat so algemeen voorkom.
Namate meer vroue hul verhale vertel en hul plek inneem op die verhoog van die geskiedenis, word daar toenemend ...