Gebruikers op dit forum: jampy, NadinexJip, NinaCharlie, StillAngel en 16 bezoekers
[ Sleipnir | Time: (App: 103ms DB: 46ms) | 14 Queries ] 'N sagte doef gevang my aandag. Hierdie geluid vreemd bekende. Soos 'n voël liefhebber, besef ek onmiddellik wanneer 'n mens is tydelik verblind deur weerspieëling van die son, wat veroorsaak dat dit te crash in een van die vele vensters in my huis. Ek gegradeerde hierdie klank soortgelyk, maar ligter, wat herinner aan 'n mens se vinger plasing van 'n enkele skerp rap op 'n paneel van glas.
Ek het gou na die kombuisvenster gegaan wat hom om die regterste hoek van my huis toegedraai het, en het 'n pragtige uitsig op die boom-gevulde agterplaas. Om die bosse en gras naby die huis te skandeer, het ek niks buitengewoon gesien nie. Ek het onder die trappe gehardloop en onderaan gekom, net soos my border collie, Charlie, wat van 'n dutjie by die geluid wakker geword het, daar aangekom het. Ons het in dieselfde rigting gesit, stop by die hortensia-bosse wat die blombedding onder die venster plaas. Daar, op 'n enkele blaar, lê 'n kolibrie.
Ek het die klein voëltjie opgetel voordat Charlie die idee kon kry om dit self te doen, en het die trappe in die veiligheid van die huis teruggegee. Charlie het daar vir 'n geruime tyd daar gebly en snuif vir die bron van die vreemde reuk wat in die lug gelê het.
Eens binne, het ek my hand oopgemaak. Daar was een van die mooiste skoonheid van Moeder Natuur, klein en stil. Die voël se oë was gesluit. Dit was verstom deur die impak, maar dit het nog geleef. Ek het gesien asemhaal, en met een vinger liggies teen sy bors gedruk, het ek die vinnige klop van sy hart gevoel.
Deel die skoonheid
Om getuies van hierdie geleentheid te kry, het ek langs my gehardloop en die kans gegun dat ek 'n ander uitnodiging moes weier om my verouderde bierbottelversameling te toer. Op die ring se tweede ring het Marie, die ou man se vrou, die deur stadig oopgemaak. Deur die skerm het sy voorgestel dat ek binnekom.
"Dankie, Marie, maar nee. Ek wil hê jy moet buite kom om te sien wat ek in my hande. "
"Robert, kom hier en kyk wat Regina het," het Marie terug oor haar skouer teruggekeer in die holle gange van die huis.
Binnekort het Robert verskyn, van ore tot oor, klaar met sy uitnodiging vir die toer. Maar Marie het gepraat voordat hy kon.
'Kyk,' sê sy en wys na die klein massa metaalgroen vere.
"Wel, sal jy daarna kyk," het Robert geantwoord. Verrassing het oor sy gesig versprei toe hy die klein voël sien. Hy het seker gekom om my te groet met gedagtes van bekende dinge - die weer, hoe hoog het die gras gegroei, en wanneer hy dit sou kry om dit te sny. Wat hy gevind het toe hy die skermdeur oopgemaak het om by ons aan te sluit op die stoep was waarskynlik nie in die koninkryk van sy verbeelding nie. Ek het sy gesig gekyk toe hy uitgekom het in die pragtige lentedag. Rimpels wat hy as ereplekke gedra het, het alles wat hy gedurende sy vyf-en-tagtig jaar van die lewe gesien het, gelyk om te ontsag vir wat hy nou gesien het.
Ek het hulle die storie vertel en hulle vrae so goed as moontlik beantwoord. Toe hulle tevrede was, het ons almal stil geword - 'n nuwe gebeurtenis in die ses jaar wat ons mekaar geken het.
Inhoud en waardering in die oomblik
Die voël het stil gebly, sy oë gesluit, aangesien beide Marie en Robert beurtelings liggies en liefdevol die klein lyfie getref het. Om die voël aan te raak, het elkeen van ons toegelaat om te begryp wat ons as werklik beleef het. Dit was so sag en dun, klein en hulpeloos, maar sy kragtige hartklop was 'n bewys van sy volharding en wil om te oorleef.
Na 'n paar minute het ek my bure gesê totsiens. Ek het so 'n verband met hulle gehad om die ervaring met my te deel. Maar nou het iets my geroep om alleen met die voëltjie te wees. Ek het teruggekeer na my voorportaal en het gemaklik geword in een van die stoele.
Ek was huiwerig om dit uit te los, gevrees dat dit sou ten prooi n dwaal kat geword. Dit was 'n pragtige, klein, kwesbaar, en tog is dit vertoon 'n pragtig sterk ontwerp in so 'n petite pakket. Ek is verskeur tussen wil om dit te hou en te bid vir sy volkome herstel.
Dit was 'n manlike robyn-throated, die wydste verskeidenheid van alle Noord-Amerikaanse kolibries. Ek onthou as 'n kind wat in Suid-Texas grootword, en hulle was deurlopend besoekers gedurende die lente en val. Die klein voël was ook algemeen in Sentraal-Alabama. Ek het dikwels drie of vier gekyk by my voeder. Byna onsigbaar, hulle duik, dartel en duikbombei, en op een of ander manier vermy botsing met mekaar.
Op die stoep wat die voël hou, was ek tevrede. Ek het soveel keer kolibries gesien, maar nooit so naby nie. Hul vlerke het so vinnig geslaan dat hulle dikwels meer geloofwaardig was as werklik. 'N Druppel van kleur van hier af tot so vinnig kan my oë nie volg nie. Nietemin, hier was een, werklik en nog in die palm van my hand. Ek was in staat om naby te kyk hoe sy klein gekloofde voete effens gekrul het en die manier waarop sy perfekvormige vere sy klein lyfie bedek het. Die lewendige, iriserende kleure van sy vlerke en keel was werklik wonderlik.
Die Magie van Genade
Ons sit saam vir 'n paar minute. Met elke oomblik, ek het gewonder of dit gaan om dit te maak. Teer ek streel sy bors, gekyk, en gewag.
Skielik het dit wakker geword. Opkom van sy kant, dit het tot lewe gekom. Dit aarsel vir 'n gesplete sekonde, wat sy laers lyk. Toe was dit af, vinnig opwaarts gedryf deur sy ontwaking. Soos dit die stoep skoongemaak het, het dit 'n halfsirkel gemaak en teruggekeer waar ek gesit het. Dit het voor my gebuig, sowat twee voet van my stoel, en gebly vir wat 'n volle minuut was. Sy oë op my bly, dit bly terug, maar was naby genoeg dat ek 'n effense briesie kon voel van die vinnige klop van sy vlerke. Soos dit na my gekyk het, het ek seker gedink dat dit dankie was om dit uit die blaar te pluk en dit vir die afgelope halfuur veilig te hou.
Ek sal nie presies weet wat die klein voël dink nie, want dit het een finale sirkel bokant my kop gemaak en gevlieg. Later het ek 'n paar vere gevind op die stoep wat van sy vlerk of stert afgeval moes word. Hulle was nie groen soos sy lyf nie, of rooi soos sy keel nie, maar wit en swart en grys. Vandag het ek nog die vere in 'n baie spesiale bak.
Die gawes van die natuur en besoek die Hummingbird se
Om die kolibrie te hou was 'n geskenk. Dit was 'n geleentheid wat my geleer het om die dinge wat ek liefhet te waardeer, elke oomblik te koester en om moed terug te kry wanneer die lewe gooi. Dit was 'n wonderlike voorreg om dertig onvergeetlike minute te gee wanneer die tyd stil staan ​​en ek het die mooiste wesens in my hande gehou, sy warmte gevoel en my verbaas oor sy wonderlikheid.
Ek het nog altyd die lewe liefgehad in al sy wonderlike vorme. Ek was nie die klein dogtertjie wat nie paddas, slange of die snaakse slak gehou het nie, wat 'n bietjie toebroodjie gevind het wat ek vir die voëls gelos het. Ek is verlief op die wonderlike verskeidenheid van lewe op ons pragtige planeet, van blomme en bome tot akkedisse en insekte aan soogdiere en waterwese. Omring deur so 'n skoonheid het my gehelp om die verbindings tussen alle lewende dinge te waardeer.
Die vreedsame huidige band ek voel wanneer ek my tone sink in die gras, hang onderstebo van 'n lae-hangende boom tak, of kyk na 'n eekhoring steel nageslag van my voël voerder maak my hart sing. Elke dag van my passie vir die natuur groei sterker, net soos my pogings om aktief te beskerm.
Jy en ek is slegs 'n deel van die lewe op aarde. Wanneer ons met ons hart lei, herken ons die waarde van die wysheid van Hoof Seattle:
Die mensdom het nie die web van die lewe geweef nie. Ons is maar een draad daarin. Wat ons ook al doen op die web, doen ons vir onsself. Alle dinge word saam gebind. Alle dinge is verbind.
Ons vreugde en vrede is grootliks afhanklik van die waardering van ons verbintenis met ander vorme van lewe. Dit is gesond vir ons om gereeld tyd in die natuurlike wêreld te spandeer en om te groei in waardering vir ons buitehuis. Om vir ander mense en ons natuurlike wêreld te sorg, is een van die belangrikste hartverantwoordelikhede wat ons het.
Waar is sommige van jou gunsteling plekke in die natuurlike wêreld?
Wat doen jy om te help beskerm ons aarde en ander vorme van lewe? Maak 'n lys.
Watter emosies kom op as jy kyk hoe diere speel, 'n sonsonderstel, 'n kolibrie drink van 'n blom of 'n vlinder dryf op die briesie?
Is jy bewus van insekte, diere en die natuurlike wêreld in jou daaglikse wederkoms?
Hier is 'n oefening wat jou sal help om met die natuur en die hele lewe te verbind:
Wees 'n deel van elke dag om jouself stil te maak in die natuurlike wêreld. Laat jou gedagtes stil word. Laat die wonderlikheid van die natuurlike wêreld jou hart uitbrei, want wat jy koester, jy is lief. Wat jy liefhet, respekteer jy. Wat jy respekteer, sal jy beskerm.
Die volgende keer as jy alleen in jou tuin is, op 'n stap in die bos of elders in die natuurlike wêreld, let op jou asemhaling. Let op die spiere in jou nek, jou bors, jou arms en jou bene. wat is jou gedagtes?
Hoe verskil hulle van jou gewone mind-set? Hoe werk die natuurlike wêreld vir jou? Hoe gaan jy gekoppel aan jou omgewing?
Regina Cates is die mede-stigter van Romancing Your Soul, en haar Romancing Your Soul Facebook-bladsy het meer as 150,000-betrokkenes. Regina bedryf werkswinkels, teleklasse en een-tot-een-sessies om mense te help om liefde en sinvolheid in hul lewens te ontbloot. Sy woon in Los Angeles, CA. Besoek haar webwerf by: romancingyoursoul.com
Kyk na 'n video: Drop die vergelyking en kompetisie (met Regina Cates)
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Dankbaarheid & Service > Watter sportsterre kan ons leer oor die voordele van dankbaarheid