Eerstens, die ideë dat daar geen spesifiek filosofiese waarhede in die wêreld is nie, en dus dat filosofie die ontwikkeling en evaluasie van algemene denke en denkrigtings is. Die teiken van analitiese filosofie is dus nie 'n selfstandige vakrigting nie, maar as 'n aanvulling tot ander menslike projekte, bv. die natuurwetenskappe of moraliteit.
Tweedens, die oogpunt dat die verklaring van denke slegs kan plaasvind deur die analise van die logiese vorms van proposisies, d.w.s, wat bedoel word deur spesifieke stellings en hoe die wêreld moet wees as sulke stellings sou waar wees.