Herwin jou Afrikaner-identiteitArgieffoto. Deur Leonard van der Dussen Om te wil behoort, is ŉ wesenlik menslike kenmerk. Mense wil deel voel van ŉ groep. Hierdie behoefte word byvoorbeeld in groepsdruk gesien, waardeur ŉ indiwidu iets doen wat nie uit eie gedagte kom of met goeie rede gedoen word nie, maar bloot omdat dit hom deel maak van ŉ groep. Die bestaan van volke raak in ŉ geglobaliseerde wêreld in verwarring, omdat die verband tussen woonplek en volkwees vervaag het, en die Amerikaanse idee dat ŉ volk uit baie steeds kenbaar verskillende volke kan bestaan maar een patriotisme kan hê, vandag se denke oorheers. Die geglobaliseerde wêreld met sterk media wat dieselfde inligting, temas, logo’s en voorkomste oombliklik universeel vertoon en opdring, het die grense van voorkoms en optrede laat vervaag. Die Afrikaner is ŉ unieke volk: in die ligging van sy woonplek op die aardbol as Westerse volk op Afrikabodem, in sy taal wat relatief klein in sprekerstal is en tog voluit ontwikkel is sodat dit alle vakgebiede en lewensterreine hanteer, asook die kwessie dat hierdie volk as minderheid in die hele Suid-Afrika se geskiedenis ŉ deurslaggewende rol gespeel het. Die Afrikaner het min uiterlik tipiese kenmerke. Sy protestants-christelike oorsprong en harde wordingsgeskiedenis geïsoleer van sy stamlande het, saam met die calvinistiese inslag, soberheid afgedwing, en die Afrikaner is dus eerder deur geestelike eienskappe soos geloof, dapperheid, deursettingsvermoë en inisiatief getipeer. Sy kulturele gewoontes was nog altyd maar afgelei van verskillende stamlande en hierdie koppeling word voortgesit deur hoe byvoorbeeld gewoontes vir troues en begrafnisse maar steeds neigings elders in die Westerse wêreld bly volg. Sy identiteit word getipeer deur Afrikaans as sy taal, en sy protestants-christelike herkoms. Die christelike karakter is oorspronklik spesifiek protestants en gereformeerd, wat ŉ afkeer in uiterlike vertoon het. Die hardheid van volkswording en die oopmaak en opbou van Suid-Afrika het in elk geval nie veel ruimte gelaat vir aandag aan uiterlike dinge nie. Die werklikheid dat Afrikaner-identiteit aan protestants-christelikheid, aan die gereformeerde belydenis, gekoppel is, beteken dat die Afrikaner sy identiteit verlaat as hy sy kerkwees-aard verlaat. Sy twee deurlopend tiperende kenmerke is sy kerkwees en sy taal. Sy kerkwees bepaal geloof in God ten eerste, dus is selfs Afrikaans tweede en die behoud van sy kerkwees deurslaggewend. Afrikaners wil behoort, en dis menslik om in sigbare groepering byeen te wil kom. Die Angus Buchan-byeenkoms in April vanjaar en die opkoms by die begrafnis van Eugene Terblanche ŉ paar jaar gelede het dit bewys. Die herwinning van identiteit en selfvertroue is egter moeiliker as dít: Dit eis ŉ terugkeer na die ware kerk in ŉ tyd waarin die gees van menseregte en godsdiensgelykheid sterk is. Die Afrikaner sal sy sterk greep aan die belydenis van die hervorming moet herwin om teen die wêreldgees staande te bly. Dis nie sy Afrikaanspratery wat hom primêr definieer en weer selfvertroue gaan gee nie. Dis sy geloof in die Drie-enige God en kerkwees in die belydenis van die hervorming wat hom tipeer. Dis waaraan hy moet behoort om te oorleef.