By die verskyning van sy eerste bundel, Angelliera, het D.J. Opperman gepraat van “koningskos”, dit is bekende geskiedenis, maar al ken ‘n mens die tegniek en styl van hierdie digter, bly dit die noukeurige leser steeds verstom hoe hy homself in en deur die poësie vernuwe. Die Nederlandse vertalings lewer dik-wels nuwe nuanses op, vergelyk die twee gedigweergawes van Coorte se Vier abrikozen op een stenen tafel (1698), die variasies op die Eurydice-beeld in die gedig oor Stilleven met asperges (1699), "kyker" teenoor "kunstliefhebber" in die gedig oor Druiventros (1705), "'n grypsel ou tabak" teenoor "pruimtabak" in die gedig oor Vanitasstilleven in een nis (1688) en "speel" teenoor "sluizen" in die ge-dig oor Mankes se skildery Lijster op tak (1910), om enkele variante aan te toon. 'n Vergelyking tussen die Afrikaanse en Nederlandse tekste verlang 'n afsonder-like studie. Die vertalings kan ‘n mens opnuut na ‘n gedig laat kyk – amper soos wanneer jy bo en onder die oppervlak van die see inbeweeg. Een so ‘n dimensie van die see het vir my oopgegaan met die lees van Johann Lodewyk Marias se bundel ‘In die bloute’.