Ek sien egter die dokter frons en ek weet wat kom. Reguit oor die pad na die radioloë toe vir longplate. Ek is vreesbevange vir masjinerie wat my binnegoed bekyk. Ek haat dit om my klere uit te trek, net om bibberend van die koue daar rond te sit in ‘n dun jassie terwyl ek wag dat my plate geneem word. En ek haat dit nog meer om daar rond te sit en wag vir die uitslae. Elke keer as een van die personeel by die wagkamer se deur inkyk, verwag ek hulle gaan my roep vir ‘n ernstige bespreking (soos in Grey’s Anatomy) en my maag draai in die rondte. Wanneer hulle geselsend verbyloop in die gang, wonder ek of dit mý longplate is wat hulle bespreek en watter vreeslike nuus ek gaan ontvang.
Dit was egter nie die einde van die drama nie, want just in case is ek by die dokter se deur uit met ‘n ‘n botteltjie in die hand vir ‘n sputum-monster wat ek by die laboratorium moes inlewer om te toets vir tuberkulose.
“Dokter”, sê ek, “ek is net nou die dag getoets vir HIV en die toets was negatief. Ja, ek weet dis nie dieselfde ding nie. Ek sê maar net, just in case, jy weet?” Ek sê maar liewer niks oor my historektomie nie, want op my ouderdom sal ek darem seker nie gestuur word vir ‘n vir ‘n swangerskap-toets ook nie?
So is ek toe huis toe met die botteltjie, want ek kan nie hoes op aanvraag nie en buitendien, ek verkies om my dogter in die nag te irriteer. Die ding is nou net, in die donkerte van die nag is my korrel nie so goed nie. Ek dra immers nie my bril in die bed nie. Ek reken toe daar was nou net een uitweg: ek sou moes oefen om te spoeg soos die destydse gunslingers in die Wilde Weste. Jy weet, terwyl jou hand dramaties stadig afbeweeg na die rewolwer wat op die heup hang, rol jy eers die pruimtwakkies so in die kies, dan draai jy jou kop so effens skuins en zierts! die bruin spuugseltjie so by die kant van jou mond uit.
“Ma!”, sê my dogter, gryp die botteltjie en sit dit onder my kussing. Hier rond mag jy mos nie pret hê met jou eie siektes nie.