Die vlieënde Hollander – Storiewerf
“Daar bestaan nie so 'n ding soos spoke nie, man,” grom ek vies. “Maar boetie, ek het regtig gisteraand een gesien. Hy was in my kamer,” neul die sesjarige Tanya eenstryk deur.
“Daar bestaan nie so ‘n ding soos spoke nie, man,” grom ek vies.
“Ag oukei, ek sal vanaand by jou kom sit tot jy slaap en die spook wegjaag, maar dan moet jy nou loop. Ek kan nie graad tien wiskunde probeer deurkom en na jou luister nie.”
Doodtevrede omdat sy haar sin gekry het, swaai Tanya om en trippel die kombuis uit.
“Thinus, ek en pa gaan vanaand uit. Jy moet asseblief mooi na jou sussie kyk vanaand. Ons sal vir julle roomys bring na die vertoning.” My ouers was lanklaas vir ‘n aandjie alleen uit en ek gun hulle dit.
“Gaan jy vir my storie lees?” vra Tanya en hou ‘n groot prenteboek met ‘n breë glimlag na my toe uit. Ek vat die boek by haar en loop saam met haar na haar kamer toe. Na sy uiteindelik vir haar ‘n gemaklike posisie gekry het om te lê gaan sit ek langs haar en slaan die boek oop. Toe sy uiteindelik aan die slaap raak, staan ek so saggies as moontlik van die bed af op. Hopelik droom sy nie weer van spoke vanaand nie.
Ons huis se ou houtvloere kraak onder my terwyl ek traag na my kamer toe loop waar ‘n hoop huiswerk vir my wag. Teen twaalf uur maak ek uiteindelik klaar met die laastes. Nie lank daarna nie lê ek in my bed en alhoewel ek baie moeg is, raak ek nie aan die slaap nie. Eers op die een sy en toe op die ander, dan my maag en laastens my rug, maar al wat kom is slaap. ‘n Plank wat skielik kraak in die gang laat my my ore spits, maar toe ek niks verder hoor nie, raak ek weer rustig. ‘n Rukwind laat my kamerdeur met ‘n slag toeslaan. Ek sit regop in my bed en kyk na my deur, maar ek sien niks. Skielik kraak ‘n plank hier reg langs my bed asof dit enige oomblik gaan breek. ‘n Swart gedaante toring oor my bed. Al wat ek kan sien is twee rooi oë wat soos kole gloei. Ek steek my hand uit om my bedlamp aan te sit, maar die gedaante gooi dit van my bedkas af.
Die gedaante se stem klink soos ‘n donderstorm en ek verbeel my dat ek veraf branders teen rotse hoor vasslaan.
Ek probeer braaf klink, maar faal liederlik, want my stem klink soos die van ‘n muis.
“Wat de ongeluk is jy? ‘n Spook?”
“Ek is nie ‘n spook nie, ek is ‘n regte mens. Waar kom jy daaraan dat ek ‘n spook is?”
Hierdie moet ‘n mal man wees, maar hoe op aarde het hy in ons huis gekom. Was dit hy wat gisteraand by Tanya was?
“Al die legendes sê dat jy ‘n spook is.”
“Wel ek is nie, voel hier.” Hy gryp my hand en druk dit onder sy baadjie in. Teen my hand voel ek yskoue been… ribbes! Ek ruk my hand weg en val byna van my bed af soos ek gril. My skrik spring ook sommer by die deur uit.
Die storie is geskryf deur Inge Rina de Klerk. Rina is ‘n skryfkunsstudent aan die Noordwes-Universiteit (Potchefstroomkampus) 2016.
Kopiereg Rina de Klerk
PrevVorigeWillemien en die Hê-monster