Saterdag gaan ons (weer) vir Ettienne mis
Ek ry elke dag twee keer by die plek verby waar Ettienne Botha verlede week die lewe gelaat het in 'n motorongeluk. Ek sien daagliks hoe daar vars blomme bykom en verwelktes weggeneem word en ek ervaar elke dag herinneringe van 'n senter wat 'n Springboktrui ontneem is.
Wanneer die Bulle Saterdag teen die WP op Loftus opdraf, sal Ettienne se plekkie le�r as ooit wees. Le�r omdat daardie gewillige linkervoet nie daar sal wees om vir Derick by te staan met die kantlynskoppe nie. Le�r omdat ek, soos die ander Bulondersteuners, altyd seker kon wees dat geen aanval wat WP kon loods, ons man sou ontsenu nie, en le�r omdat daardie bedrieglike blonde systapper nie meer daar is om ons aanvalle te lei nie.
As Ettienne nie veras is nie, sou Jake White se ongevleuelde woorde seker as 'n gepaste grafskrif kon dien: Die lewe is nie regverdig nie. Dit was Jake se standaardverskoning elke keer wanneer hy vir Et uit sy Bokspan weggelaat het. En die Bobo's en Juliese en Jacobse en Jouberts bo hom gekies het. Ons man kon maar net sy skouers optrek en hoop dat sy beurt eendag sou kom.
In verlede jaar se Curriebekerfinaal was hy briljant. Hy is selfs as Curriebekerspeler van die jaar aangewys. Teen die Stormers het hy so onlangs soos vier maande gelede vir die Springboksenters ore aangesit. Nie gewone ore nie. Groot blomkoolore. Maar dit was ook nie goed genoeg vir Jake nie. Die lewe �s nie regverdig nie. Veral nie as jy blond met blou o� is en nie in die Kaap skoolgegaan het nie.
Ek glo daar sal nie Saterdag 'n dro� oog onder die Blou Bul-ondersteuners op Loftus wees wanneer daar afgeskop word nie. In die middelveld sal sy plek altyd vorentoe leeg wees. Of die Bulle sonder hom sal regkom, sal maar gesien moet word. Ek hoop en vertrou dat sy sprankel en ondernemingsgees sal voortleef in die span waarvoor hy altyd bereid was om oorlog toe te gaan.