No Sex Men's Premium Longsleeve Shirt | Spreadshirt
Men's Premium Longsleeve ShirtNo Sex
No Sex, Funshirt
Tags: grin, love, bachelorette party, Carnival, carneval, Smiley, sex, teenie, Junggesellenabschied, teens, joke, Pleasures, sayings, enjoyment, groovy, flirt, humour, girlie, jokes, funny, fun, laugh
More designs by pokeronkel
Bull Coat of Arms
All designs by pokeronkel Desmond Painter. Tot lof van ou mans…
Vanoggend, drie dinge oor oud word — en oor ouer wordende mans spesifiek: ‘n Artikel van my oor Bob Dylan se 70ste verjaardag het gister in Rapport verskyn. Danie Marais verjaar vandag — ek sal nie sy ouderdom verklap nie, maar hy is gewis nie meer 39 nie… En Pieter Odendaal raps “die ouer garde” oor die vingers in sy jongste (!) bloginskrywing. Dus dra ek graag William Butler Yeats se “Why Should Not Old Men Be Mad?” op aan al die ou en ouerwordende mans wat hier lees! Soos Bob Dylan sing: “Time and love has branded me with its claw…”
Why Should Not Old Men Be Mad? – deur William Butler Yeats
Tags: Danie Marais, Pieter Odendaal, William Butler Yeats
Posted in Binneblik, Blogs | Comments Off on Desmond Painter. Tot lof van ou mans…
Desmond Painter. Ek, Danie Marais en Seamus Heaney
Ek en Danie Marais het gisteraand in die Sasol Kunsmuseum in Stellenbosch so ‘n bietjie gesels oor wat die digkuns en die sielkunde vir mekaar te sê het (of nie te sê het nie, of nie vir mekaar behoort te sê nie) oor die tema ouers en kinders. Danie het gedigte oor pa’s, ma’s en kinders voorgelees — van sy eie gedigte, maar ook klassieke uit die wêreldliteratuur — en ek het natuurlik woorde soos ‘Freud’, ‘Lacan’ en ‘Oedipus’ heel onverantwoordelik rondgegooi…
Soos dit hoort sal die aand onthou word vir die gedigte, nie vir die sielkunde nie. Onder die gedigte wat voorgelees is tel absolute meesterstukke, soos die vers van Seamus Heaney hier onder. Terloops, ek het Heaney meegemaak (en kortliks ontmoet!) toe hy ‘n paar jaar gelede ‘n eredoktorsgraad van Rhodes Universiteit ontvang het. Hy het ‘n openbare lesing oor die ‘gutteral tongue’ gelewer en in Grahamstad se katedraal ‘by candlelight’ voorgelees uit sy eie werk — regtig ‘n onthoubare geleentheid. Na die tyd by ‘n kaas-en-wyn het Heaney soos die Ierse boy next door gemaklik en belangstellend met die gaste gemingle. Laat ek dit so stel, ek het al Afrikaanse digters met ‘n groter sin van selfbelangrikheid as Heaney ontmoet — nee man, nie jy nie!
Follower – Seamus Heaney
Tags: Danie Marais, Follower, Seamus Heaney
Posted in Uncategorized | Comments Off on Desmond Painter. Ek, Danie Marais en Seamus Heaney
Desmond Painter. Liedjies vir Elvis – luister Sondagaand!
Elvis Presley is een van die groot popkultuur-ikone van die twintigste eeu. Is daar enigiemand anders (behalwe nou Jesus, natuurlik) oor wie daar al soveel liedjies gekomponeer is? Ek glo nie so nie. Daar is letterlik honderde songs vir Elvis, oor Elvis, of songs waarin daar op een of ander wyse na Elvis verwys word. Van country tot death metal, van pop tot avant garde klassiek, van Graceland tot Disgraceland, Elvis word oor musikale grense heen vereer en verag, opgehemel en (soms goedig, soms genadeloos) mee gespot. Ek en Danie Marais het oor die laaste paar weke ‘n hele streepsak vol songs oor Elvis versamel, en Sondagaand van 18h00 tot 20h00 speel ons die beste, mees interessante van hierdie songs op Bush Radio (89.5fm) se The Unhappy Hour — waar Danie natuurlik gereeld as DJ en musikale gids optree. Die van julle wat nie in Kaapstad woon nie kan ook aanlyn by ons aansluit, by www.bushradio.co.za. Komaan, julle is nie te grand vir ‘n bietjie Elvis nie, is julle?!
Tags: Danie Marais, Elvis Presley, The Unhappy Hour
Posted in Uncategorized | Comments Off on Desmond Painter. Liedjies vir Elvis – luister Sondagaand!
Desmond Painter. Iets oor Bob Dylan
Bob Dylan se Street Legal
Ek het vanoggend vroeg opgestaan en met ‘n koppie koffie (of twee…) op die rusbank gaan sit om doktorale navorsingsvoorstelle te lees. En twee CD’s geluister: ‘n opname van Stravinsky se religieuse werke deur James O’Donnel (“Symphony of Psalms”, “Three Sacred Choruses”, “Mass” en “Canticum Sacrum”; ek het dit laas Saterdag gekoop maar nog nie behoorlik geluister nie) en (op aanbeveling van Danie Marais), The Duke & The King se Long Live The Duke & The King. Vol fantastiese musiek, beide hierdie albums! The Duke & The King gaan beslis kar toe; dis die soort musiek waarmee mens werk toe en terug wil ry.
Maar vreemd genoeg is dit heel ander musiek (van ‘n album wat ek, omdat ek dit net op viniel besit, jare laas na geluister het) wat vanoggend pal deur my kop galop: Bob Dylan se lieflike “Is your love in vain?”, van die hopeloos onderskatte Street Legal uit 1978. “Do you love me, or are you just extending goodwill?/ Do you love me half as much as you say, or are you just feeling guilt?” begin dit mos — en Dylan vra daardie vrae met ‘n vernietigende gelatenheid… Ai, die man kan darem sing!
Daar is min mense in rock wat ‘n stem, ‘n blote stem, so verreikend musikaal kan aanwend soos Dylan; en onthou, ‘n stem hoef nie “mooi” te wees om musikaal te wees nie. Celine Dion en Josh Groban se stemme is dalk (dalk…) “mooi”, maar hulle aanwending daarvan as instrumente is nou nie juis iets om oor opgewonde te raak nie. Bob Dylan, daarenteen, het ‘n stem met (musikale) implikasies. Dit laat dinge gebeur: dit gee emosionele lading aan sy lirieke, ja, maar meer belangrik nog, Dylan dra deur middel van prosodie en frasering by tot die musikale struktuur (en soms, op briljante wyse, ook tot die musikale dekonstruksie) van sy liedjies. Gaan luister maar na sy verskillende weergawes van “Tangled Up in Blue”; van “Simple Twist of Fate”, of van “Maggie’s Farm”… Op sy beste is Bob Dylan selfs ‘n beter sanger as wat hy ‘n digter is.
Street Legal is ‘n fantastiese album. Dit maak sin om dit te sien as deel van ‘n trilogie wat ook Blood on the Tracks (1975) en Desire (1976) insluit. Wat ek veral van hou is die “smudginess” van die klank op Street Legal; die effense olierige, sweterige aard van die opname. Daar’s iets onmiddelliks, iets geïmproviseerd selfs, aan die projek, wat teenstrydige kwaliteite van aarseling en absolute dringendheid aan die musiek verleen.
Teenoor die fetisj wat rockgroepe toenemend van die ateljee en tegniese effekte gemaak het (veral na The Beatles se Revolver in 1966) spreek Street Legal verder ook van ‘n veel meer argelose houding: ‘n opname is maar net ‘n voorlopige weergawe van musiek wat op die langpad, op daardie nimmereindigende toer, weer en weer herskep word…
En watter sterk liedjies is daar nie op hierdie album nie! Dit skop sommer af met ‘n klassiek, “Changing of the Guards”, ‘n hermetiese liriek soos min ander: “The palace of mirrors/ Where dog soldiers are reflected/ The endless road and the wailing of chimes/ The empty rooms where her memory is protected/ Where the angel’s voices whisper/ to the souls of previous times.”
En wat van die rooiwarm, donker erotiek van “New Pony”?: “I had a pony her name was Lucifer (how much longer?) / I had a pony, her name was Lucifer (how much, how much longer?)/ She broke her leg and needed shooting/ I swear to God it hurted me more than it ever could have hurted her…”
Dis ‘n album vol liefde (“Baby please stop crying” en “Is your love in vain?”) en politiek (“Senor”), maar die meesterstuk, en ‘n hoogtepunt in Dylan se oeuvre, is sekerlik “Where are you tonight? (Journey through dark heat)”. Dit is die perfekte, desperate afsluiting van ‘n intense, gefolterde trilogie; ‘n eensame kreet wat, interessant genoeg, deur Dylan se gospel-trilogie opgevolg sou word… Ja, dark heat: die perfekte beskrywing van hierdie musiek.
Where are you tonight (Journay through dark heat) – Bob Dylan
Tags: Danie Marais, Stravinsky, Street Legal, The Duke & The King
Desmond Painter. Rock ‘n roll in Stellenbosch
Vanoggend word ek deur een van daardie skitterblink Stellenbosch oggende begroet; een van daardies wat jou skoon sleg laat voel oor jy so morrig is in die môre. Glashelder. Glinsterend. ‘n Honderd ander dowwe woorde en afgematte uitdrukkings skiet deur my kop, en ek besef weer waarom ‘n mens nie eintlik oor hierdie dorp gedigte behoort te skryf nie. Dit is te vanselfsprekend mooi; ‘n gedig oor hoe mooi dit is kan amper nie anders as om bloot versiersuiker te wees nie. Dit is makliker, dink ek, en meer wenslik, om ‘n gedig te skryf oor ‘n voorstedelike winkelsentrum se verlate parking lot op ‘n winderige Sondagmiddag in Januarie… Want dan besing jy nie hoe mooi, o hoe mooi dit is nie; jy probeer eerder ‘n engel uit die teer verlos. Maar soos James Bond ons geleer het, ‘n mens kan nooit sê ‘nooit’ nie. Danie Marais het dit reggekry om ‘n gedig oor Stellenbosch te skryf wat regtig tot my spreek — want ek was ook hier as student, het ook weggetrek en later teruggekeer, mixed feelings and all. Die gedig is onlangs in Danie se gedigtekamer op hierdie webblad gepubliseer, maar ek plaas dit hier ook: om Danie se soort rock ‘n roll-idioom in te span, ‘n single soos hierdie verdien die bietjie ekstra airplay!
Stellenbosch Revisited – Danie Marais
Stellenbosch is kastig ‘n classic,
maar ek het haar 20 jaar gelede
by die venster uitgesmyt –
“hopeloos oorskat” het ek gesê,
soos On the Road, Parys of die 60’s.
Liewer grinterig lewe en na hartelus vergaan
as ‘n versuikerde pilletjie elke dag
in dié aftree-oord van drome, dankie.
Maar dis 20 jaar later en ek weet nie meer lekker
waaroor ons provinsiale stryd destyds was nie.
Ek wantrou steeds Hollywood, Frankryk en kerkmusiek –
alles wat te geslepe, mooi of monumentaal is,
maar o, Stellenbosch, dis 20 subversiewe jare later en ek is besig
om weer ‘n swak te ontwikkel vir jou
bleddie beautiful Bolandse lentes jou teatrale
sonsondergange, jou selfingenome berge.
Jy lyk wragtig nie ‘n dag ouer nie, inteendeel,
jy’t laat werk aan jou gesig jou cappuccino’s
stoom onverstoord geborge
in die blaaie van ‘n Lonely Planet-gids.
Stellenbosch, bokkie, I’m not okay
and you’re not okay
maar dis oukei –
wat jy sien, is wat jy kry
en ek kyk nou sonder verwagtings,
sonder wanhoop of verweer na jou lanings,
jou akkers, jou wingerde, jou blakende, weselose studente
al jou edel sentimente.
Jy was eintlik onskuldig,
intellektueel misbruik soos meeste simbole
‘n magtige lugspieëling, erfsonde
van ‘n hulpelose rykmanskind.
Stellenbosch, on second thoughts,
jy is ‘n verkragte classic –
‘n bergie met ‘n gewel uit 1840
vir ‘n hoed, ‘n Picasso met ore
vir oë en monde vir ore; ‘n meer tragiese
verstrengeling van lig en donker, ‘n beter balans
tussen waarheid en digting
sal jy kwalik kry, maar ek bly
die period piece, ek is verby
nou eers kan ek jou argitektuur
in die skemering bewonder, nou eers
gaan ek vredig lê soos stof
om die fyngetrekte Kaaps-Hollandse lyne
van jou brose, jou wrede ou, barbaarse beskawing.
Posted in Uncategorized | Comments Off on Desmond Painter. Rock ‘n roll in Stellenbosch