Ek het dus nie hierdie helse visie gehad om ’n karakter te skep wat volksbesit sou raak nie. Maar Dolla is nou al vir baie jare my brood en botter en die meeste van die tyd geniet ek dit om haar te vertolk. Die afgelope sewe jaar het ons ook daaraan begin werk om Dolla te laat ‘mature’ – ten opsigte van onderwerpe en invalshoeke. Hoe lank nog? Wie weet? Twee jaar terug het ek ’n nuwe cameo in Dowwe Dolla se show geskep: Ouma Dowe Dolla. Dus dalk sien jy my eendag op 87 en ’n half op die verhoog met ’n bejuwelde zimmerframe!
Waaroor sal jy nie satiries wees en/of spot nie en hoe ver is jy bereid om grense oor te steek – sónder ’n wag voor jou mond?
Ek sal nie leuens vertel of opmaak oor werklike mense nie: skinder is nie my craft nie. Ek vermy ook godsdiens – mense is passievol en selfs fanaties daaroor. Siekte is nie snaaks nie. Maar selfspot en spot met ander se gebreke is aanvaarbaar, maar dit moet steeds met respek en tong in die kies gedoen word. ’n Mens moet tog nie jouself té ernstig opneem nie. Boonop het ek ’n verantwoordelikheid teenoor die liefdadigheidsprojekte waarby ek betrokke is: onder meer die Want ons kan help-projek (waarvoor ek die afgelope veertien jaar al help om geld vir verskillende organisasies in te samel), die Wes-Kaapse Vereniging vir Gestremdes en die Skool vir Blindes. ’n Gesonde humorsin is onkoopbaar en dit help ons om te cope met die lewe.
Ek is versigtig vir sosiale media. Soos hulle waarsku: dit is so goed jy sit ’n billboard langs die snelweg op. Weens die min karakters in Twitter moet jy seker maak dat jy nie misverstaan word nie.
Kyk, jy loop nie deur onder Dolla se lollietong as jy dit nie “verdien” nie. Ek sê verdien in aanhalingstekens, want partykeer beland ’n mens op die voorblad van ’n tydskrif of in die media – nie deur jou eie toedoen nie. Waarop dit neerkom, is: ek kan nie spot met iets wat die gehoor nie van weet nie. As ek hulle eers moet vertel hoekom hulle moet lag, verloor die storie die punch. Met ander woorde: die hoë bome vang die meeste wind.
Daar was eintlik nog net drie bekendes wat my al geroskam het. Ek swyg liefs oor wie hulle is. Ek dink nie hulle verstaan hóé satire werk nie.
Hennie van Greunen het dit elf jaar lank geskryf en nou doen my man, Jurgen Human, dit reeds die afgelope vyf jaar. En ja, dis lekker baklei en harde intense sessies van timmer en skaaf. Maar dis baie lekker om ’n “in-house”-skrywer as klankbord te hê. Jy moet die heeltyd op die hoogte bly en vars wees.
Gutzpa, tydsberekening, herkenbaarheid, waarheid en teenstrydighede. Die gehoor moet jou luv of haat. Maak nie saak wat nie; net ’n opinie oor jou hê. As almal jou like, is dit very middle of the road/girl next door. As jy sosiale kommentaar lewer, moet jy stir en iemand die “moer” in maak; anders doen jy nie jou werk reg nie. Ek glo daarin: soveel mense, soveel opinies.