Solank as wat mens sukkel om ‘n smaak vir die onrealistiese te hê, so lank gaan mens sukkel om wat (moet/sou moes) gebeur (het) in die gesig te staar, want wat gebeur is nie mooi nie, maar daar is gelukkig ook dodelike snaakse voorbeelde (as jy noukeurig genoeg kan lees, oftewel bereid is om te sien wat jy lees en te lees wat sien) wat mens kan wys hoekom mens moet ligloop – soos ‘n “Vrou op duifpote” à la Stockenström in ‘Die stomme aarde’? – om die nie-snaakse voorbeelde te kan vermy. Johann Lodewyk Marais se bundel Diaroma (Protea) met die volgehoue gesprek met N.P. van Wyk Louw is ŉ bestendiging van ŉ sterk stem. Baie dankie! - Le-sheil E La Montagne Ek het lanklaas, indien ooit, nog so maklik akkommodasie gekry en bespreek. Terugskouend besef ek dat die digter dig omdat hy of sy die flardes van die lewe as gedigte versamel en bewaar. ’n Blik deur die ruit is die gedig wat momente van die verganklike lewensreis bewaar.