Ek het in my kas, 'n 24-jarige feitroker, 'n uitgewery van glans en grootheid, skielik geskud toe ek die dokument lees wat my ma gestuur het. Dit het haar wens uitgespel dat ek belowe om nooit haar of my pa lewendig te hou met kunsmatige asemhalingstoestelle, IV-drupvoeding, of iets anders wat sy as "ekstreme" beskou het nie.
Ek was verskrik, en effens kwaad. My ma was 'n 54-jarige literatuurprofessor wat die 1970's deurgebring het om volgraan en downing vitamiene te eet. Sy was gesonder as enigiemand wat ek geweet het. Hoekom word nou so dramaties? Dit was ghoulish, om nie te vroeg te praat nie. Maar ek het my handtekening aan die onderkant van die bladsy geskroef en dit in 'n koevert, my ma se stem in my kop, geskuif en my geproduseer.
Soos met die hele koring en vitamiene, was my ma-rug in 1990 op iets lank voordat dit konvensionele wysheid geword het. Maar hierdie Amerikaners se benadering tot veroudering en dood is vinnig besig om te ontwikkel, wat beide deur die getalle en die grimmige werklikheid agter hulle gedruk word. In 40-jare sal 19 miljoen Amerikaners meer as 85 wees, almal met 'n hoë risiko om die vermoë om te sorg vir hulself of wegvlug as gevolg van orgaanversaking, demensie of chroniese siekte. (Die dae van 'n skielike noodlottige hartaanval verdwyn; by 2008 was die sterftesyfer van koronêre hartsiekte 72 persent af van wat dit in 1950 was.)
Dus, terwyl baie seniors nou lewenskragtige lewens in hul 80's leef, kry niemand 'n gratis slaag nie. Eet reg en oefen kan net 'n onvermydelike en ruïneuse daling verhoed. Deur 2050 word die koste van dementia sorg alleen geprojekteer om meer as $ 1 triljoen te verdien.
"Amerikaners tree op asof die dood opsioneel is. Dit is alles vasgemaak in 'n romanse met tegnologie, omdat ons onsself as sterf aanvaar. "
My ma se besluit om haar einde in die gesig te staar, kom nie van enige van hierdie feite nie, maar uit die nagmerrie om haar eie ma se woedende afname in 'n New York-verpleeginrigting te bekyk. "Jy is almal 'n klomp vrot appels," het ouma by besoekers gegroei, die woorde wat uit haar andersins stom lippe uitbars. En daar sit sy drie jaar lank en wag om te sterf. "Hoekom kan jy my nie net pille kry nie, so ek kan gaan?" Sy sal soms huil.
Die skuif na die dood was net effens minder vreeslik vir my pa se ma. Ouma Ada sou my met 'n dazed glimlag begroet - alhoewel dit onmoontlik was om te weet of sy die persoon wat voor haar rolstoel staan, voorgekom het - voordat hulle met onwillekeurige spasmas geslaan het. 'N Aid sal kom om haar te weerhou, en dan gaan my pa en ek weg.
Dit kan nie reg wees nie. Dit kan nie wees wat ons vir ons ouers wil hê nie - of onsself.
Ten spyte van ons talle tegnologiese vooruitgang, bestaan ​​die finale stadiums van die lewe in Amerika steeds as 'n skemering-vagevuur waar te veel mense net ly en wag, al die krag verloor het om enige effek op die wêreld of hul plek in dit te hê. Geen wonder ons is kwaad om dit te konfronteer nie. Die pasiënt se selfbepalingswet, wat in 1990 geslaag is, waarborg ons die reg om beheer oor ons finale dae te neem deur vooraf riglyne te skep soos wat my ma my laat teken het, maar minder as 50 persentasie pasiënte het dit gedoen. Dit verbaas my.
"Ons het 'n dodelike taboe in ons land," sê Barbara Coombs Lee, wie se voorspraakgroep, Medelye en Keuses, Washington en Oregon gestoot het om wette te laat slaag wat dokters toelaat om lewenslange medikasie vir die terminale siekes voor te skryf. "Amerikaners tree op asof die dood opsioneel is. Dit is alles vasgemaak in 'n romanse met tegnologie, omdat ons onsself as sterf aanvaar. "
Om dit te bewys, beskou as ondernemingskapitaliste die voorpunt nie meer rekenaars nie, maar lewensuitbreidende tegnologieë. Peter Thiel, die 45-jarige wat PayPal begin het en 'n vroeë belegger in Facebook was, het gegooi met 'n $ 3.5 miljoen-weddenskap op die beroemde anti-verouderende navorser Aubrey de Gray. En Thiel is nie 'n uitverkorene nie. Soos van 2010, was 400-maatskappye besig om menslike veroudering te keer.
Praat oor die dood
Die rede vir hierdie chroniese vermyding van veroudering en dood is nie net dat die Amerikaanse kultuur gelyk is aan die jeugkultuur nie. Dit is dat ons opgelei word om in selfbeskikking te glo - dit is presies wat verlore gaan met ons huidige benadering tot die proses van dood. Maar as elke keer as jy jou dokter vir 'n ondersoek gesien het, sal jy 'n paar basiese vrae oor jou wense vir die einde van die lewe moet beantwoord? Wat as die beplanning vir daardie dae gewoonte geword het - 'n bespreking van persoonlike voorkeure - in plaas van verlamming?
Dr Peter Saul, 'n dokter in Australië, het probeer om hierdie benadering te toets deur honderde sterwende pasiënte by die Newcastle-hospitaal in Melbourne te ondervra oor hoe hulle hul optrede tot die dood wou hanteer. Hy was geskok om te vind dat 98 persent het gesê hulle is lief vir gevra. Hulle waardeer die kans om hardop oor die onderwerp te dink. Hulle het gedink dit moet standaardpraktyk wees.
"Die meeste mense wil nie dood wees nie, maar ek dink die meeste mense wil beheer hê oor hoe hul sterwende proses gaan," sê Saul in sy wydverspreide TED-lesing "Let's Talk About Dying."
Desnieteenstaande, toe sy studie voltooi was, het Newcastle soos gewoonlik teruggekeer. Hy het die olifant in die lokaal ignoreer en opgetree asof hierdie pasiënte uiteindelik opstaan ​​en fluit. "Die kulturele kwessie het homself herbevestig," sê Saul dromerig.
Dit is amper verbasend dat mediese personeel hierdie herondersoeking van ons finale dae sal bestuur. Coombs Lee, wat 25 jaar as verpleegkundige en dokter se assistent spandeer, beskou haar huidige voorspraak-werk 'n vorm van versoening vir die ellende wat sy besoek het aan terminale pasiënte in die verlede, wat IV-buise dwing in ingewikkelde are, kraak oop ribbes vir hartresussitasie.
"Ek het een bejaarde pasiënt gehad wat ek in die ICU herleef het, en hy was lewendig," sê sy. 'Hy het sy vuis vir my geskud,' Barbara, doen jy dit nooit weer nie! ' Ons het 'n ooreenkoms gemaak dat die volgende keer dit gebeur het, sal ons hom net gemaklik hou en laat hom gaan, en dis wat ons gedoen het. "
"Wat is die laaste geskenk wat jy gaan gee aan jou familie? In 'n sekere sin weet dit hoe om te sterf. "
Dit dui egter op dat baie dokters nie hou van die uiteindelike vraag nie - of pasiënte toegelaat moet word om hul oomblik van dood te kies deur wettige lewenslange medikasie te verkry. Verskeie het my vertel dat die debat hieroor meer belangrike gesprekke oorskadu oor hoe om betekenis te gee aan die oorblyfsels van die lewe. In Europa is die termyn genadedood - die praktyk om pasiënte met lewenslankende middels te spuit - wat in die Verenigde State onwettig bly. Maar ongeag die metode, sou baie dokters verkies om die hele onderwerp te vermy.
"Ek dink nie genadedood maak saak nie," sê Saul. "Ek dink dit is 'n syskou."
Terwyl argumente hieroor vlam, het Dennis McCullough, 'n geriatrie in New Hampshire, opgemerk dat 'n stiler antwoord onder sy eie pasiënte pas. Baie is self dokters en verpleegsters wat afgetree het, en hulle het hul laaste dae beheer geneem deur die werklikhede van aggressiewe mediese ingryping versigtig te verlig. Eerder as om te gryp by elke moontlike prosedure om die onvermydelike te verhoed, fokus hulle eerder daarop om dit te aanvaar. In plaas van skedulering van nimmereindigende doktersbesoeke, konsentreer hulle daarop om met ander te skakel.
McCullough het hul filosofie "stadige medisyne" genoem en sy boek daaroor, My Moeder, jou Moeder, is besig om aandag te trek oor die wêreld.
"As jy na 'n dokter gaan om 'n aanbeveling te kry vir 'n prosedure, is dit waarskynlik wat gaan gebeur. Dokters word deur inkomste gedryf, "het hy in 'n onderhoud gesê. "Maar baie van die dinge wat ons kan doen aan ouer mense, gee nie die resultate wat ons belowe het nie. Medisyne kan nie alles regmaak nie. 'Stadige medisyne' is meer bedagsaam daaroor en bly weg van besluite gebaseer op vrees. '
Hierdie houding is besig om traksie te verkry. In November beplan 'n paar honderd dokters om in Italië te vergader om stadige medisyne te bespreek ('n naam wat van die soortgelyke anti-tegnologie-slow food-beweging opgeneem word), en McCullough se boek word in Koreaans en Japannees vertaal.
"Wat is die laaste geskenk wat jy gaan gee aan jou familie? In 'n sekere sin weet dit hoe om dood te gaan, "sê hy. "Om te bly lewe is nie noodwendig die doel nie."
Dood met waardigheid
Ek beskou my skoonmoeder, 'n praktiserende Katolieke en regsleunende politieke gematigde, 'n barometer vir hierdie stadige verskuiwing van die nasionale bewussyn. Sy is in haar mid-60s en gesond, maar het reeds geskrewe riglyne wat spesifiseer dat Bach by haar bed gespeel word, en parfuum geur die lug as haar gesondheid versleg tot die punt waar sy nie so self kan sê nie.
Persoonlik is ek verlig. Anders as my 24-jarige self, vind ek dit nou troosvol om hierdie dinge te beplan, eerder as om in vrees vir hulle te leef. Maar ek sal steeds in die ontkenning ontken word, was dit nie vir die voormalige Washington Gov. Booth Gardner nie, waaroor ek in 2008 geskryf het toe hy vir 'n Dood met waardigheidswet gestreef het en ek was 'n koerantverslaggewer.
Waar jy ook al op besluite oor die afloop van die lewe val, is die vraag een van die beheer-en wie gaan dit op die laaste oomblik oor ons liggame hê.
Hy het met die siekte van Parkinson geskud, en het probeer om gesprek te vonk oor die wettiging van dokter-bygestaan ​​hulp-in-sterf terwyl hy 'n middagete in die middestad bygewoon het met 'n klein kring van sakevennote: "Ek het 'n baie moeilike tyd om te verstaan ​​waarom mense soos ons, Hulle het moeilike besluite geneem om hul lewens te koop, te verkoop, te huur. Hulle het nie die reg om so 'n fundamentele besluit hieroor te maak nie, "het Gardner gesê. Hy het verwys na sy wens om lewenslange medikasie te neem wanneer sy siekte ondraaglik word om sy familie en sterf wanneer hy kies.
Die mans het hul sop gesap. Hulle het nie goedkeur nie. Hulle wou dit nie eens bespreek nie. Tog het daardie steenagtige opposisie - wat die posisie van die Katolieke Kerk, groepe wat gestremdes, en hospieswerkers wat toegewyde is aan die handhawing van "gestremde neutraliteit" - weerspieël, ironies genoeg begin praat van die dood in die ope.
Gardner het in my gedagtes die sentrale bekommernis geformuleer: Waar jy ook besluit op die einde van die lewe-besluite, is die vraag een van beheer - en wie gaan dit op die laaste oomblik oor ons liggame hê.
Tot dusver het slegs Washington en Oregon die dood met waardigheidswette geslaag, alhoewel 'n kiesersinisiatief geskeduleer is vir die November-verkiesing in Massachusetts. In Montana het die howe beslis dat dokters wat lewenslange medikasie voorskryf vir die terminale siekes nie onderworpe is aan 'n moorddodel nie; In Nieu-Mexiko het twee dokters 'n pak ingedien wat uitdagende verbod teen "selfmoord help." En in Hawaii het vier dokters wat bereid is om lewenslange medikasie voor te skryf, opgestel vir 'n soortgelyke stryd.
Maar na die 15-jaar van gewettigde hulp-in-sterf in Oregon, is die grootste nuus hoe selde mense eintlik hierdie reg doen. Sedert 1997 het minder as 600 terminale pasiënte doktersvoorgeskrewe medisyne ingesluk, wat hul doelwitte versnel het, alhoewel 935 voorskrifte geskryf het. Het 335-mense hul gedagtes op die laaste oomblik verander? Besluit in hul laaste dae om so lank as moontlik aan die lewe vas te hou?
As dit so is, kan dit die beste wees om uit die Medelye en Keuse-veldtog te kom: 'n gemoedsrus wat ons toelaat om soldaat te gebruik, omdat ons weet dat ons die manier van ons dood kan beheer, selfs as ons nooit daardie krag uitoefen nie.
My eie onmiddellike familie wissel van 3 tot 84 en ek voorsien 'n aandete in die nie-verre toekoms wanneer ons sal versamel, praat oor hoe om my ouers se finale reis so betekenisvol te maak as alles wat voorheen gekom het, en Bring 'n glas na die volgende stadium. Miskien by Thanksgiving.
Claudia Rowe het hierdie artikel geskryf vir It's Your Body, die Fall 2012-uitgawe van JA! Magazine. Claudia is 'n vryskutskrywer gebaseer in Seattle.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > 'N Gracevolle uitgang: neem koste aan die einde van die lewe