As ouer droom jy drome vir jou kind. Nie net oor die dinge wat jy glo sy of hy bewaarheid sal wil h� nie, maar oor dit wat jou ontdekkingsreise deur die lewe jou gekondisioneer het om in te glo. En net daar raak die heteroseksuele en homoseksuele w�relde so deel van mekaar dat al die redes vir debatte en gesprekke oor ouerskap in die gaygemeenskap al dan nie, onbenullig raak  ouer wees het niks te doen met wat agter my slaapkamerdeur aangaan nie; dit het te doen met wat in my hart aangaan.
Nee, nee, n duisend maal nee  dit is nie makliker as jy self gay is nie. Dit maak die wonder en selfverwyt nie minder nie. Ek weet ek is geneties gay gebore. Ek glo dat mens se seksuele ori�ntasie nie n struikelblok behoort te wees nie. Maar alles in my het ineengekrimp toe die erkenning uit hierdie skielike vreemdeling se mond my siel rou gesny het. Ja, dramaties oorgereageer; dis wat mas doen. Totdat jy besef: dit het niks aan haar menswees verander nie. Sy het vanoggend opgestaan net soos gisteroggend, aangetrek en dieselfde soort ontbyt gehad; sy is maar nog net soos sy altyd was: haarself  dis al wat sy weet om te wees.
Hoekom voel ek so? Ek wat n voorstander is van gelyke regte en van proaktief-uit-die-kas-leef-aanvaar-my-soos-ek-is? Omdat ek as ouer wil keer. Jy keer as hulle begin waggelstap al om die koffietafel; jy keer as die stoof nog warm is; jy keer as hulle om die swembad hardloop. Jy bly keer tot jy die dag jou kop neerl�. En dis hoekom ek so voel, want ek weet van die hartseer en totale eensaamheid wat maklik jou lot kan wees met hierdie alternatiewe leefstyl van jou as gay. Ek ken die kyke en die gegrinnik. Ek het die subtiele diskriminasie deurleef. Ek het die pad geloop. Hoe keer ek nou? Maar ons moet almal ons eie lewens leef  ek kan nie hare leef nie, sy nie myne nie; maar ek kan raad gee, en ek kan luister, en ek kan beskikbaar wees. Het ons werklik meer as dit nodig?