Anatomie van die landskap: wolke - Tekening - 2021
Anatomie van die landskap: wolke
Die lug kan die kroon van 'n landskapskildery wees, met 'n goed gedoen weergawe wat die harmonie van die algehele stuk versterk en 'n minder akkurate weergawe wat afbreuk doen aan die fokus van die elemente daaronder. Alhoewel daar wolkepatrone is wat nie noodwendig in 'n spesifieke kategorie pas nie, is die sewe wolkformasies in die natuur die algemeenste.
Dit is waarskynlik die wolke wat die meeste gesien word, en hulle is gewoonlik teenwoordig op mooi, helder, sonnige dae. Dit lyk soos groot massas pofferige wol en sweef op verskillende hoogtes deur die lug, met die kant van die wolk wat na die son kyk, gewoonlik baie helder en die kant wat verder van die son af is, gewoonlik donker met helder rande lyk. Die onderkant van hierdie wolke is gewoonlik plat, terwyl die pofferige dele hoofsaaklik aan die bokant en kante van die formasie voorkom.
Wolk en hoog in die lug, bestaan ​​hierdie wolke uit yskristalle wat gevorm word uit die bevriesing van supergekoelde waterdruppels en is gewoonlik teenwoordig op 'n helder dag. Daar word soms na sirkruswolke verwys as 'vere'wolke of' merrie-sterte 'en wys in die rigting van lugbeweging op hul hoogte, wat gewoonlik ongeveer vyf tot ses myl hoog is.
Hierdie wolke kan amper beskryf word as 'n sigblad van lae mis wat op grys dae, gewoonlik gedurende die winter, laag aan die horison hang. Hulle is dikwels in lae en het soms horisontale bande van vorms wat dui op die moontlikheid van reën. Kunstenaars vind hierdie wolke die maklikste om te verf vir hul eenvoudige vorm en patroon.
Nimbuswolke is neerslagwolke wat dik van tekstuur en donker van kleur is, terwyl dit amper sambreelvormig is. Hul donkerte weerspieël die hoeveelheid water wat hulle voer, en dat neerslag die aarde kan bereik as reën, sneeu of hael. Klein, lomp stukkies van hierdie wolke wat op 'n laer vlak dryf, word dikwels 'scud' genoem.
Cumulonimbus-wolke staan ​​ook bekend as donder- of stortwolke en verskyn gewoonlik op warm, somermiddae voor 'n storm. Hierdie wolke kan soos cumuluswolke lyk vir hul afgeronde, pofferige vorm, maar het 'n byna cirrusagtige voorkoms aan die bokant en meer van 'n nimbuswolk-voorkant aan die onderkant. Cumulonimbus-wolke kan baie laag na die landskap sweef en dikwels hoog opbou.
Soms word dit 'skaapformasies' genoem, altocumuluswolke is groot, sagte, wit groepe wat gereeld in lyne versprei word, op hoogtes wat wissel van drie tot vier myl. Dit kom gewoonlik voor op duidelike, waaghalsige dae en ook met sonop en sonsondergang. Kunstenaars vind hierdie soort wolk soms moeilik om te verf, aangesien die formasies gewoonlik in 'n sigsagpatroon oor die lug versprei word.
Soos hul naam aandui, is stratocumuluswolke 'n opeenhoping van stratuswolke en cumuluswolke met 'n donker, verdraaide voorkoms. Die wolke self lyk laag en klonterig en is nie baie dik nie. Hulle wissel van kleur van donkergrys tot liggrys en kan soms pouses helder hemelruim tussen hulle hê, selfs al dra hulle gereeld reën.
Kyk die video: Lewenswetenskappe GR10 Die Menslike Sirkulasiestelsel Les2 (Junie 2021).
Leslie Frontzs Waterverf Toolkit
Model in die spieël (selfportrette)
Copyright 2021 \ Kunstenaarsnetwerk - kreatiewe inhoud, opvoeding en produkte vir die kunstenaarsgemeenskap \ Anatomie van die landskap: wolke