Vir diegene van ons wat deelneem, word alkohol dikwels gesien as 'n balanserende handeling wat die genot van drink teen die pyn weeg. Regeringsregulering word dikwels op dieselfde manier gesien, met die voordele van plesier en vryheid van die individu aan die een kant weeg teen die koste van misdaad en gesondheidskwessies aan die ander kant. Tog, terwyl so 'n eenvoud sy sjarme het, kan dit eintlik lei tot swak alkoholbeleid wat nie die beste balans tussen genot en pyn bereik nie.
Byvoorbeeld, in die oë van sommige - insluitend simplistiese weergawes van koste-voordeel-modelle wat deur sommige regerings gebruik word - elke keer as jy drink, maak jy 'n ten volle rasionele besluit om maksimeer jou eie nut. Dit ignoreer probleme van alkoholverslawing en die feit dat dit juis 'n stuk is om jouself te beskryf as 'ten volle rasionele' by 2am na tien pennies wanneer 'n vriend net 'n ronde tequila voorgestel het. Maar omdat genot nie oor die algemeen iets is wat alkohol navorsers ondersoek nie, word die alkoholdebat oorheers deur óf hierdie naïefmodelle óf optimistiese bewerings deur lobbyiste oor alkohol se gelukinducerende effekte.
In 'n nuwe artikel gepubliseer in Sosiale Wetenskappe en Geneeskunde, George MacKerron en ek ondersoek watter bewyse daar was om die verhouding tussen alkohol en geluk uit te dryf. Om te probeer om van die kompleksiteite te vang, het ons twee benaderings geneem:
Een studie het data van iPhone-gebruikers deur die Mappiness app app George geskep, wat mense 'n paar keer per dag opgewek het om te vra hoe gelukkig hulle was, wat hulle gedoen het, en met wie hulle dit gedoen het. Dit is 'n groot studie, met meer as 2m waarnemings van meer as 30,000 mense.
Die ander studie was meer tradisioneel, met behulp van die 1970 British Cohort Study om te sien hoe die kohort se lede se alkoholverbruik tussen die jare 30, 34 en 42 verander het, en watter skakels ons kan sien tussen veranderinge in hul lewensbevrediging en hul drink.
Wat ons gevind het, is dat alkohol jou gelukkiger maak in die oomblik, met ongeveer drie tot vier punte op 'n nul tot 100-skaal. Hierdie modelle kyk na veranderinge binne individue oor tyd, en ignoreer verskille tussen verskillende soorte mense. Daar is ook geen teken van 'n babelaas-effek op geluk nie, alhoewel mense geneig is om die oggend na drink minder wakker te wees.
Maar daar is verskeie belangrike voorbeelde van hierdie bewyse van 'n aangename uitwerking. Daar is 'n relatief klein oorloop van geluk in oomblikke wanneer mense nie drink nie ('n verskil van minder as 0.5 punte op 'n nul tot 100 skaal tussen daardie weke of maande waarin mense meer en minder minder drink). Wat meer is, kyk na jaar-tot-jaar veranderinge, mense is nie meer tevrede met die lewe in swaarder jare as in die jare van ligter drink nie. Inderdaad, as hulle 'n drankprobleem ontwikkel, word hulle merkbaar minder tevrede met die lewe (ongeveer 0.2 punte op nul tot tien skaal).
Dit is die uitwerking op die gemiddelde en daar is goeie rede om te dink dat verskillende drinkpatrone in verskillende instellings verskillende effekte op verskillende soorte mense sal hê. Die iPhone-gebruikers in die Mappiness-studie is byvoorbeeld baie jonger en ryker as die gemiddelde, en ons weet net of mense drink, nie die hoeveelheid wat hulle drink of wat hulle drink nie. Onsdekoties, die meeste van ons kan dink aan drankies wat ons veral geniet het, en ander wat in retrospek (of selfs destyds) ons minder gelukkig gemaak het.
Om terug te keer na alkoholbeleid, betwyfel hierdie bevindings die naïef aanname dat alle drink ons ​​op alle moontlike maniere gelukkiger maak en vra ons om noukeuriger te dink oor wat ons in hierdie konteks met plesier of geluk kan beteken. In plaas daarvan moet dit ons laat oorweeg of daar moontlike beleide is wat ons kan help om net die drankies wat ons nie gelukkig maak, af te sny nie. Dit kan selfs die geval wees dat - soos gevind vir sigaretbelasting - sekere regulasies kan ons gelukkiger en gesonder maak as wat ons voorheen was.
Meestal moet ons ophou om die hele spektrum van menslike plesier na naïef ekonomiese modelle of die gevestigde belange van regerings, maatskappye of lobbygroepe te verminder en eintlik te dink oor hoeveel ons verskillende aspekte van plesier en genot waardeer - insluitend hoe ons drink alkohol - en watter beleid balanseer algehele alkohol se genot teen sy benadeling.