Daar bly een taak vir Moses oor voor hy sou sterwe. Die Here wil hê dat die Israeliete die Midianiete straf vir wat hulle aangedoen is met die verleiding tot afgodery en onsedelikheid (Num. 25). Daarna sal hy by “sy volksgenote versamel word”, ‘n eufemisme vir die lewe na die dood.
Vyf van die Midianitiese konings sneuwel, waaronder Sur, die pa van die Midianitiese vrou Kosbi wat deur Pinehas doodgemaak is toe sy in die kamp met Simri gemeenskap gehad het, sowel as Bileam, die aanstigter van die aanvanklike versoeking. Hulle verwoes ook die stede. Midian is hiermee ‘n gevoelige slag toegedien, hoewel hulle tog later in die tyd van Gideon weer ‘n bedreiging geraak het (Rigt. 6).
Moses is egter glad nie tevrede met die feit dat die vroue teruggebring is nie, want dit was immers juis deur die vroue wat die probleme aanvanklik ontstaan het. Dit lei tot die tragiese uitwissing van al die seuntjies en alle vroue wat reeds gemeenskap met ‘n man gehad het. Die Israeliete kon die dogters en maagde laat lewe en vir hulle as vroue vat.
Omdat almal oorleef het, bring die bevelvoerders van die soldate ‘n ekstra offer aan die Here van al die goue sierade wat hulle gebuit het. “Dit sou die Here altyd aan Israel herinner.” Die soldate het egter hulle buit gehou. Let ook op hoe die reinigingswater hier sy doel dien, soos Moses in Numeri 19 gereël het.
Ek het reeds uitvoerig geskryf oor hoe ‘n mens die voorkoms van geweld in die OT moet beskou: Ekskursie – geweld in die OT. Ek herinner jou aan die feit dat dit nooit maklik is om dié geweld in die voorsiening van die Here te verklaar en verstaan nie, veral nie waar dit nie net die mans in die oorlog vernietig nie, maar selfs die kinders en vrouens raak.