Almal het gaan staan en vir oupa gekyk. Ek wou nie. Maar ek moes. Wou nie al die aandag op my hê as ek nie doen nie. En toe kyk ek. Wat ‘n fout!
Oupa se kop op ‘n kussing, sy oë toe agter die glas. Net toe ek weg wou draai, kan ek sweer, het oupa sy oë oopgemaak. En vir my geknik. So onthou ek dit.
Ek was lam van skok. Ek weet dit is onmoontlik. Maar dit is hoe ek dit beleef het. Ek kon nie luister wat die dominee sê nie, het soos lappop agter die kis aangestap in die kerkhof.
Ek het in my getroude lewe ook langs die grafte van my swaer, skoonma en skoonpa gestaan. Hartseer gegrafnisse, al drie is deur siekte weggeneem.
My grootse vrees was altyd dat ek sal gaan terwyl ek nog skool hou. En dat daar nie plek vir my gesin sou wees nie omdat skoolkinders die banke volsit.
Want sien, dit voel regtig vir my of die persoon wat begrawe word, daar in die kerk is om saam te groet.
Buitendien, kan werkgewers mense ook van begrafnisse weghou. Ek dink jy kan net gaan as dit baie naby familie was.