Toshiro Mifune in Rashomon 2
Toshiro Mifune (三 船 敏 郎, gebore 1 April 1920 in Qingdao, Sjina, oorlede 24 Desember 1997 in Tokio, Japan) was 'n internasionaal bekende Japannese akteur wat veral van die Japannese film Die Sewe Samurais en 'n aantal van die ander Samurai-films onthou word.
Mifune se film debuut is 1947 in Ginrei geen haat ( Snow Trail). Vanaf 1948 het hy deelgeneem aan 'n aantal films deur die beroemde Japanse regisseur Akira Kurosawa, onder hulle Rashomon (1950), Die Sewe Samurais "(1954), Yojimbo (1961) en Sanjuro (1962). Ander films wat hy met 'n ster in sy hele loopbaan kan genoem word Slag van die Stille Oseaan (1968), rooi son (1971), Verskoon my, waar is Hollywood (1979), August 2015 – Mamma-luv
Die inspirasie van die see
Gelukkige verjaarsdag, Manèe ! 💟💟💟
My ou bederfie 💖
Andorize on Die inspirasie van die se…
Hier "blok" Ek! on Die inspirasie van die se…
Toortsie on Die inspirasie van die se…
Andorize on Gelukkige verjaarsdag, Manèe !…
oor die natuur
Gee iemand hoop
Ek gaan my sielkundige mis
Die begin van my gedagtenis-muur
Waar sal my hulp vandaan kom?
Wonders vir die siel
dromer777 on Gelukkige verjaarsdag, Manèe !…
travel460 on Gelukkige verjaarsdag, Manèe !…
Toortsie on Gelukkige verjaarsdag, Manèe !…
Andorize on Be the best of whatever you…
Hier "blok" Ek! on Be the best of whatever you…
travel460 on Be the best of whatever you…
Andorize on Ek gaan my sielkundige mi…
Hier "blok" Ek! on Ek gaan my sielkundige mi…
Mooi aanhalings (25)
Oor die lewe…. (78)
oor die natuur (2)
oor dogters (22)
oor geloof (1)
oor gesondheid (7)
oor ouervervreemding (3)
oor troeteldiere (2)
vervreemde ouer (12)
My lewe met vervreemding; depressie; menopouse; [on]geloof…. en gemaklik wees met ongemaklike dinge
Dis nie die berg wat ons oorkom nie, maar onsself
“It is hard to ascend a mountain but it is worth it when you see views from the top and enjoy descending,” writes Your Shot member Saku Okamoto, who captured this image while on a winter expedition to Alaska’s backcountry.
Ek het nog nooit ‘n berg uitgeklim nie. In elk geval nie ‘n berg soos Kilimanjaro of een van die groottes nie. Vir party van ons lyk dit sinneloos om so iets aan te pak, maar mense wat dit gereeld doen, beveel dit egter aan. Dis blykbaar goed vir fisiese gesondheid en wonderlike herinneringe en ervaring, maar dit verskaf ook meer in-diepte oorsig oor die wonderlike waarhede en realiteite van die lewe.
As ek dink aan my eie berge in my lewe, en die dikwels mismoedigheid en uitsigloosheid wat daarmee gepaard gaan, herinner ek myself aan diegene wat voor my die berg geklim het en die pad gelyk gemaak het. Hulle wat deur dieselfde (indien nie erger) beproewings moes gegaan het en die wyse lesse wat hulle daaruit geleer het, met ander kon deel. Ons almal staan vandag op die harde werk van hierdie mense wat ons vooruitgegaan het.
Ek is ook nie die laaste een wat hierdie berg moet uitklim nie. Daar gaan ander na my ook wees. Is dit nie my verantwoordelikheid om vir hulle wat na my kom, die pad boontoe met goeie gedagtes na te laat nie?
Buiten hierdie pad wat ek nou stap, is daar ook ander paaie in die lewe; nuwe paaie. Nuwe ontdekkings wat gemaak kan word. Nuwe horisonne wat bereik moet word. Wat doen ek vir myself om dit te ontdek? Wat los ek vir ander agter wat ook op ‘n lewenssoektog is, wat hulle kan help om hul nuwe paaie makliker te vind?
Soms is die pad wat ons stap, ‘n stil en alleenpad. Ek het geleer om dit te waardeer…. die stilte, die kalmte, die leemte. Dis in hierdie tye dat mens leer om werklik te luister – na jouself, na God, na ander – om die regte keuses te maak. Ek het twee keuses: gee moed op en draai om, of klim verder. As ek bo wil uitkom, moet ek kies om gedetermineerd te wees. Stap vir stap, een voet voor die ander, al raak die lewe hoe moeilik. Al is dit hoe swaar.
En terwyl ek stadig maar seker voortbeur, moet ek na myself kyk en gesond leef. Nie net liggaamlik nie, maar ook geestelik. Ek moenie net sorg ek leef en eet elke gesond nie, ek moet ook sorg my gees bly gesond. Raak ontslae van ekstra baggasie. ‘n Slim reisiger dra net wat nodig is op sy reistog. Hy is versigtig waar hy sy voete volgende gaan neersit, al beteken dit hy moet sy volgende paar treë vooruit bereken. Hoekom? Om onnodige gevaar te vermy. Die besluite wat ons daagliks maak; die besluite rondom die rigting waarin ons lewens moet gaan, moet met dieselfde presisie en versigtigheid gemaak word.
Ouderdom is net ‘n getal. Dit verteenwoordig slegs die hoeveelheid jare wat ek en jy sover lewe. Ouderdom is nie ‘n beperking vir enige geleentheid nie. Daar is kinders van tien jaar oud wat al hoë berge uitgeklim het, sowel as bejaardes van sewentig…. Ons moenie toelaat dat ouderdom ‘n beperking op ons potensiale en drome plaas nie.
Ek het nog nie bo uitgekom nie, maar ek kan my net indink hoe indrukwekkend dit vir enige iemand moet wees. Om bo uit te kom moet fisies, verstandelik en emosioneel baie vervullend wees. Wat ‘n vooruitsig! Dit sê net vir my ek kan belangrike dinge in my lewe bereik as ek hard werk en nooit opgee op my drome – en my geloof – nie.
Dus, liewe leser, klim daardie berg. Dit is die moeite werd.
August 18, 2015 Andorize	berge, bergklim, bo, determinasie	1 Comment
My lewe met vervreemding; depressie; menopouse; [on]geloof.... en gemaklik wees met ongemaklike dinge