Dit is maar ’n paar publiseerbare verwysings wat die inwoners van Grammadoelaville altyd na die twee gegooi het.
Maar nes die Bybelse Jona, wat geweier het om na die stad van Nineve te gaan, het Do en Die hulle afgevee aan al wat ’n reël is. Maak nie saak of dit by die huis of by die kerk was nie.
Oumsie Katryn moes hulle toe maar op haar manier leer lees en skryf. Dit was ’n uiters moeilike saak.
Do en Die wou ook niks weet van stilsit en lees nie. ’n Potlood was ook nie vir hulle ’n skryfding nie. Dit was ’n wapen waarmee hulle mekaar aanhoudend gesteek het. Baiekeer was Oumsie Katryn se verrimpelde en krom hande onder bloed soos wat sy in die middel moes spring en keer.
Die waglys hiervoor was egter ’n paar elle lank en die eintlike waarheid is dat niemand kans gesien het vir Do en Die se stront nie.
Buite die einste dorpswyke was ’n grot wat oor die jare ingeval het. Die grootmense het die kindertjies altyd die dood voor oë gesweer sou hulle daar gaan speel.
Niks was ’n groter plesier as om deur die ekstra-nou gangetjies te kruip en elke grotkamer te ontdek nie.
’n Outydse, stowwerige lampie het hulle hul laat verbeel daar is ’n genie in wat elke wens van hulle waar sou laat word.
Terwyl die nuwe skooljaar vir elke kind afgeskop het – of jy nou lus was vir skool of nie – het die twins daar by die grot gespeel.
Hulle was al 15 jaar oud, toe speel hulle nog in daai grot karretjie-karretjie soos laities van vyf jaar oud. Dan het hulle so “gery” met die klippe wat hul karretjies was dat die spoeg spat.
Eendag, toe die twins al moeg was van met klippe soos karretjies rondry, val hul oë meteens op ’n lig wat in ’n gedeelte van die grot skyn waar hulle nog nie vantevore was nie.
Dit was ’n lig wat nie stilgestaan het nie. Die lig het rondbeweeg – so asof dit die twins se aandag wou trek.