Panamakanaal oopgemaak - Geskiedenis Podcasts - 2021
Panamakanaal oopgemaak - Geskiedenis
Na 10 jaar se werk, en teen 'n koste van $ 366 miljoen, is die Panamakanaal voltooi. Die kanaal het die seereis tussen die oostelike en weskus van die Verenigde State met 7000 myl verminder. Sesduisend werkers sterf tydens die bou van die kanaal. Die eerste skip het op 7 Januarie 1914 deur die kanaal gegaan.
Na die Spaanse Amerikaanse oorlog het die Verenigde State met vloote in die Atlantiese Oseaan en die Stille Oseaan 'n hoë prioriteit geword. President Roosevelt het dit sy prioriteit gemaak om 'n manier te vind om 'n kanaal tussen die Stille Oseaan en die Atlantiese Oseaan te bou. In 1901 het die Hay-Pauncefote-verdrag die VSA die uitsluitlike regte gegee om die kanaal te bou. Op 19 Junie 1902 keur die Amerikaanse senaat die bou van 'n kanaal deur Panama goed. Sekretaris John Hays het ses maande later 'n ooreenkoms met die minister van buitelandse sake van Columbië onderteken om 'n kanaal te bou. Die Colombiaanse kongres het die aanbod van die hand gewys en geglo dat die prys wat die VSA bereid was om te betaal, te laag was.
President Roosevelt het Amerikaanse oorlogskepe na Panama City en Colon gestuur om rebelle te ondersteun wat veg vir onafhanklikheid. Die Colombiaanse troepe kon nie oor Panama oor land kom nie, en die opstandelinge verklaar Panama onafhanklik op 3 November 1903. Die VSA het vinnig 'n verdrag beding wat die VSA 'n strook land van 10 myl tussen die Atlantiese Oseaan en die Stille Oseaan gegee het in ruil daarvoor 'n eenmalige betaling van $ 10 miljoen en 'n jaarlikse betaling van $ 250,000. Die Verenigde State het ook die onafhanklikheid van Panama gewaarborg.
Die Franse het in 1881 begin om 'n kanaal te bou, maar die konstruksie was te moeilik vir die onderneming wat dit in 'n skandaal gewikkel het. Die VSA het op 4 Mei 1904 by die Franse oorgeneem en baat gevind by sommige van die werk en van hul toerusting. Na ondersoek na die werk wat tot dusver gedoen is, het president Roosevelt 'n plan goedgekeur om 'n kanaal met sluise te bou in plaas van die seevlakkanaal wat die Franse probeer ontwikkel het. Roosevelt het die eerste president geword wat die VSA verlaat het terwyl hy op kantoor was om die werk te ondersoek
Die werk is in 1908 ernstig begin. Die belangrikste uitdaging was om deur die Culebra Cut te gaan- die hoogste punt langs die roete.
Altesaam 75 000 mense het aan die kanaal gewerk. 'N Totaal van 238,8545,582 kubieke meter grond is opgegrawe. Die bou van die kanaal kos $ 375 miljoen.
Op 10 Oktober 1913 word 'n klein dam deur afstandbeheer deur president Wilson opgeblaas wat die kanaal voltooi het. Op 7 Januarie 1914 het die Alexandr La Valley die eerste skip geword wat deur die kanaal beweeg het.
Chronikering van Amerika is 'n soekbare digitale versameling historiese koerantbladsye van 1777-1963 wat gesamentlik deur die National Endowment for the Humanities en die Library of Congress geborg word.
Op die webwerf ingesluit is die Gids van Amerikaanse koerante in Amerikaanse biblioteke, 'n soekbare indeks vir koerante wat sedert 1690 in die Verenigde State gepubliseer is, wat navorsers help om vas te stel watter titels vir 'n spesifieke plek en tyd bestaan, en hoe om dit te bekom.
Die Panama Canal
K olumbus land eers op 6 Oktober 1502 in Panama tydens sy vierde en laaste reis.
In 1534 beveel die koning van Spanje, Karel V, wat die eerste wêreldryk regeer het, 'n opname van die landengte van Panama om die haalbaarheid van 'n kanaal te bepaal.
Dit sal bespaar om die lang en gevaarlike reis om Suid -Amerika te vaar Straat van Magellaan.
In 1658 word weer 'n kanaal oor Panama voorgestel deur sir Thomas Browne in Engeland, en deur Thomas Jefferson in 1788.
In 1869 voltooi Frankryk, onder leiding van die bouer Ferdinand de Lesseps, die Suez -kanaal wat skepe uit die verre ooste in staat gestel het om die Middellandse See te bereik sonder om in Suid -Afrika hoef te vaar.
Die Franse beeldhouer Frédéric-Auguste Bartholdi het oorspronklik die Statue of Liberty ontwerp om as 'n vuurtoring te staan ​​om skepe na die ingang van die Suezkanaal te lei.
In 1880 het Frankryk se Ferdinand de Lesseps begin met die bou van 'n seevlak-kanaal oorkant die landengte van Panama.
Frankryk moes die poging laat vaar weens grondstortings van swaar seisoenale reën en tropiese siektes van malaria en geelkoors, wat 25 000 doodgemaak het.
Na die Spaans-Amerikaanse oorlog, dokter van die Amerikaanse weermag Dr Walter Reed het in 1899 na Kuba gegaan om navorsing te doen. Hy het die vorige ontdekking van dr. Carlos Finlay bevestig malaria en geelkoors is deur muskiete gedra.
Hierdie kennis het gelei tot pogings van openbare sanitasie en die ontwikkeling van insekdoders wat duisende lewens gered en 'n kanaal in Panama moontlik.
Die Walter Reed Army Medical Center, wat in 1909 gestig is, is na hom vernoem.
Op 3 November 1903 het die Verenigde State Panama gehelp om sy onafhanklikheid van Colombia te verkry.
Ook daardie jaar, op 17 Desember 1903, het Wilbur en Orville Wright die eerste beheerde, volgehoue ​​vlug van 'n aangedrewe, swaarder as-lug-vliegtuig vier myl suid van Kitty Hawk, Noord-Carolina, gemaak, wat die era van lugreise bekendgestel het.
Op 23 FEBRUARIE 1904, het die Verenigde State op 23 FEBRUARIE 1904 die Canal Zone van Panama vir tien miljoen dollar gekoop, plus jaarlikse betalings van $ 250,000.
Die Panamakanaal is beplan deur president William McKinley, met die werklike konstruksie wat begin het President Theodore Roosevelt.
In plaas van 'n reguit kanaal op seevlak, het Roosevelt 'n belangrike ontwerpverandering voorgehou: het 'n stel van drie sluise styg van seevlak na 'n meer, dan het drie slotte aan die ander kant van die meer terug na die seevlak.
Op 17 Desember 1906 President Theodore Roosevelt het die kongres toegespreek:
'Die landgrond was 'n bywoord vir dodelike ongesondheid.
. Nou, na twee jaar van ons beroep, vergelyk die toestande met betrekking tot siekte en sterftesyfer. met redelik gesonde plekke in die Verenigde State.
. Spesiale sorg is bestee aan die vermindering van die risiko as gevolg van die teenwoordigheid van die muskiete wat gevind word om malaria- en geelkoors te versprei. "
Vir die bou van die kanaal, uitvindings gemaak is, soos:
-kraan aangedrewe krane,
-pneumatiese kragbore. en
-massiewe elektriese motors.
Hierdie tegnologie, wat grootliks in die Verenigde State ontwikkel en gebou is, is gebruik om die grootste dam en Gatun-meer-die grootste mensgemaakte meer ter wêreld op daardie tydstip.
Op 6 Desember 1912 President William Taft het die kongres toegespreek:
"Ons verdediging van die Panamakanaal, saam met ons enorme wêreldhandel en ons sendingposte op die grense van die beskawing, vereis dat ons ons posisie erken as een van die vooraanstaande in die familie van nasies,
en om onsself te beklee met voldoende vlootmag om krag te gee aan ons redelike eise, en om gewig te gee aan ons invloed in die rigtings van vordering wat 'n magtige Christelike nasie moet pleit. "
Op 23 Oktober 1913, President Woodrow Wilson het in sy Thanksgiving Proklamasie gesê:
'Ons het die praktiese gesien voltooiing van 'n wonderlike werk by die Isthmus van Panama wat nie net 'n voorbeeld is van die volksvermoë van sy staatsamptenare nie, maar ook die begin van 'n nuwe era van samewerking en vrede beloof.
'Geregtigheid verhef 'n nasie' en 'vrede op aarde, goeie wil teenoor mense' is die enigste grondslag waarop die blywende prestasies van die menslike gees gebou kan word. "
Die Panamakanaal is op 15 Augustus 1914 geopen, dieselfde jaar wat die Eerste Wêreldoorlog begin het.
Binne 10 jaar het meer as 5000 skepe per jaar deur die Panamakanaal gegaan.
Die grootste Amerikaanse ingenieursprojek tot op hede het die Verenigde State $ 375,000,000 (ongeveer $ 10 miljard vandag) gekos.
Die Panamakanaal het ook 5600 Amerikaanse lewens gekos.
Op 31 Maart 1976, goewerneur van Kalifornië Ronald Reagan verklaar:
"Wel, die Canal Zone is nie 'n koloniale besitting nie. Dit is nie 'n langtermynhuurkontrak nie. Dit is 'n soewereine gebied van die Verenigde State, dieselfde as Alaska en al die state wat uit die Louisiana -aankoop gesny is.
Ons het dit gekoop, ons het daarvoor betaal, ons het dit gebou en ons is van plan om dit te behou. "
Na omstrede openbare debat, Demokratiese president Jimmy Carter het die Panamakanaal in 1977.
Kommer het ontstaan ​​oor watter internasionale invloede die leemte sou vul sodra die Verenigde State beheer oorgeplaas het.
Diegene wat teen die oordrag gekant was, het hierdie kommer uitgespreek Admiraal Thomas Moorer, bevelvoerder van die Amerikaanse Stille Oseaan en Atlantiese vloot en voorsitter van die gesamentlike stafhoofde van 1970 tot 1974, wat in Die New American, 29 Maart 1999:
"Chinese is gereed om die Panamakanaal effektief te beheer. Die Panamakanaal is baie naby aan die huis en is een van ons belangrikste kommersiële en militêre bates.
. In 1996, terwyl China onwettig miljoene dollars in Clinton se herverkiesingspoging gestort het, het dit ook groot bedrae kontant na Panamese politici gestort om te verseker dat een van sy voorste maatskappye, Hutchison Whampoa van Hong Kong, kan intrek wanneer ons vertrek. "
Admiraal Moorer vervolg:
. In 1997 het Panama die Amerikaanse hawe in Balboa, wat die skeepvaart aan die Stille Oseaan kant beheer, en in Cristobal, wat die skeepsvaart aan die Atlantiese kant beheer, in die geheim aan Hutchison oorgegee.
. Ons beplan om die Rodman -vlootstasie, die Howard -lugmagbasis en ander belangrike militêre fasiliteite na Panama oor te dra, wat Hutchison 'n opsie op hierdie basisse gegee het. "
Admiraal Moorer afgesluit:
'President Clinton kan sê dat hulle ons vriende en bondgenote is, maar die Chinese militêre en Kommunistiese Party -literatuur verwys na die Verenigde State as' die belangrikste vyand '.
En ten spyte daarvan. Henry Kissinger, en die media vertel u moontlik van 'hervorming' in China, dit word steeds bestuur deur 'n brutale, totalitêre, kommunistiese regime wat ons skade sal berokken as en as hulle dink dat dit ons kan onderdruk. "
Strategiese VSA het ankerhawe aan weerskante van die Panamakanaal (Balboa en Cristobal), word bedryf deur Huchinson Port Holding - die wêreld se grootste seepoortoperateur.
In 2016 het die Panamakanaal het 'n nuwe stel slotte oopgemaak, wat die waterweg se kapasiteit verdubbel het en groter skepe kon huisves.
Panama het 'n gewilde toevlugsoord geword vir Amerikaanse expats wat verkies om nie in die Verenigde State te woon nie.
Theodore Roosevelt in syne geskryf Outobiografie:
'Verreweg die belangrikste aksie wat ek tydens buitelandse sake in buitelandse sake gedoen het, het betrekking gehad op die Panamakanaal."
3. Amerika wou oorspronklik 'n kanaal in Nicaragua bou, nie Panama nie.
Gedurende die 1800's het die Verenigde State, wat om ekonomiese en militêre redes 'n kanaal wou hê wat die Atlantiese Oseaan en die Stille Oseaan verbind, Nicaragua as 'n meer haalbare plek as Panama beskou. Hierdie siening het egter deels verskuif danksy die pogings van Philippe-Jean Bunau-Varilla, 'n Franse ingenieur wat betrokke was by beide Frankryk se kanaalprojekte. Aan die einde van die 1890's het Bunau-Varilla begin lobby met Amerikaanse wetgewers om die Franse kanaalbates in Panama te koop, en uiteindelik het 'n aantal daarvan oortuig dat Nicaragua gevaarlike vulkane het, wat Panama die veiliger keuse gemaak het.
In 1902 het die kongres die aankoop van die Franse bates goedgekeur. Maar die volgende jaar, toe Colombia, waaraan Panama toe deel was, weier om 'n ooreenkoms te bekragtig wat die Verenigde State in staat stel om 'n kanaal te bou, het die Panamese, met aanmoediging van Bunau-Varilla en stilswyende goedkeuring van president Theodore Roosevelt, in opstand gekom Colombia en verklaar Panama se onafhanklikheid. Kort daarna het die Amerikaanse minister van buitelandse sake, John Hay, en Bunau-Varilla, wat as 'n verteenwoordiger van die voorlopige regering van Panama was, onderhandel oor die Hay-Bunau-Varilla-verdrag, wat Amerika die reg op 'n gebied van meer as 500 vierkante myl gegee het wat dit 'n kanaal kon bou, sou die Canal Zone voortdurend deur die Amerikaners beheer word. Alles in ag genome, sou die Verenigde State ongeveer $ 375 miljoen opdok om die kanaal te bou, wat 'n betaling van $ 10 miljoen aan Panama insluit as voorwaarde vir die 1903 -verdrag, en $ 40 miljoen om die Franse bates te koop.
'N Eeu nadat die Verenigde State die Panamakanaal voltooi het, bly 'n navigeerbare skakel oor Nicaragua 'n moontlikheid: In 2013 het 'n Chinese onderneming aangekondig dat dit 'n ooreenkoms van $ 40 miljard met die Nicaraguaanse regering gesluit het vir die regte om so 'n waterweg aan te lê.
Hierdie dag in die maritieme geskiedenis: Panamakanaal maak oop vir verkeer
Op 15 Augustus 1914 is die Panamakanaal ingewy met die eerste skipvaart. 'N Amerikaanse vrag- en passasierskip en die Ancon & ndash het vandag 98 jaar gelede die Amerikaanse waterpad, wat die Atlantiese Oseaan en die Stille Oseaan verbind, oorgesteek.
Foto (duim): Ancon op die Panamakanaal, 1939
Toe Kalifornië en Oregon begin koloniseer, het die Verenigde State besluit om die mensgemaakte waterweg oor Sentraal -Amerika te bou. Aanvanklik is die bouregte verleen aan Ferdinand de Lesseps, die Fransman wat die Suezkanaal voltooi het. Bouwerk het in 1881 begin, maar 'n gebrek aan beplanning, siektes en finansiële probleme het Lessep uit die sak gejaag. Omstreeks 1892 het Philippe-Jean Bunau-Varilla, 'n voormalige hoofingenieur van die kanaalwerke en 'n Franse burger, die bates van die bankrot Franse maatskappy verkry.
Namate die 20ste eeu ingestap het, het die VSA dit nodig gevind om die enigste eienaar van die kanaal te wees wat oorlogskepe en goedere vinnig kon vervoer nadat hulle verkrygings uit die Spaans-Amerikaanse oorlog verkry het. In 1902 het die Amerikaanse kongres die aankoop van die Franse kanaalmaatskappy (in afwagting van 'n verdrag met Colombia) goedgekeur en befondsing vir die bou van die kanaal toegeken, volgens http://www.history.com. In 1903 het die VSA die gebied toegestaan ​​in ruil vir geldelike vergoeding. Die Amerikaanse senaat het die verdrag bekragtig, maar die Colombiaanse senaat het uit vrees vir magverlies geweier.
Onderskrif: Bouwerk aan die Gaillard Cut word op hierdie foto van 1907 getoon
Na 'n regeringsgeveg, op 6 November, kon die VSA die Republiek van Panama erken, en op 18 November is die Hay-Bunau-Varilla-verdrag met Panama onderteken. Dit het die Amerikaanse eksklusiewe en permanente besit van die Panamakanaalsone moontlik gemaak. In ruil daarvoor ontvang Panama nege jaar later $ 10 miljoen en 'n annuïteit van $ 250,000.
Drie jaar later besluit Amerikaanse ingenieurs oor die bou van 'n slotkanaal, en die volgende drie jaar word bestee aan die ontwikkeling van fasiliteite en die uitskakeling van tropiese siektes in die gebied. Die amptelike konstruksie het in 1909 begin. In een van die grootste bouprojekte van alle tye het Amerikaanse ingenieurs byna 240 miljoen kubieke meter aarde verskuif en byna $ 400 miljoen bestee aan die bou van die 40 myl lange kanaal (of 51 myl lank, as die verdiepte seebodem aan beide kante van die kanaal word in ag geneem).
Panama het later probeer om die Hay-Bunau-Varilla-verdrag te herroep, en in 1977 onderteken die Amerikaanse president Jimmy Carter en die Panamese diktator Omar Torrijos 'n verdrag om die kanaal aan die einde van die eeu oor te dra, wat op 31 Desember 1999 plaasgevind het.
Konstruksie van slotte aan die Panamakanaal, 1913
Terugblik in die maritieme geskiedenis: opening van die Panamakanaal - 15 Augustus 1914
(www.MaritimeCyprus.com) Die Panamakanaal het op 15 Augustus 1914 vir verkeer oopgemaak met die verloop van die SS Ancon. Die eerste konstruksiewerk is eers in die 1600's begin, maar 'n werklike bouwerk is eers in 1880 deur 'n Franse onderneming begin. Die poging is hoofsaaklik deur malaria en geelkoors verslaan. Die werk aan die huidige Panamakanaal is in 1904 begin, grootliks as gevolg van grootskaalse uitwissing van die muskiet wat geelkoors dra. Die eerste groot verandering aan die kanaal in 101 jaar, die kanaaluitbreidingsprojek om deur groter vaartuie vervoer te maak, is naby voltooiing.
Frankryk het in 1881 aan die kanaal begin werk, maar moes stop weens tegniese probleme en hoë sterftes weens siektes. Die Verenigde State het die projek in 1904 oorgeneem en 'n dekade geneem om die kanaal te voltooi wat amptelik op 15 Augustus 1914 geopen is. skepe om tussen die Atlantiese Oseaan en die Stille Oseaan te reis, waardeur hulle die lang, gevaarlike Kaapse Hoorn -roete om die mees suidelike punt van Suid -Amerika kan vermy via die Drake Passage of die Straat van Magellan. Die korter, vinniger en veiliger roete na die Amerikaanse Weskus en na nasies in en om die Stille Oseaan het toegelaat dat hierdie plekke meer geïntegreer raak met die wêreldekonomie.
Die Panamakanaal maak op 15 Augustus 1914 oop vir verkeer met die verloop van die SS Ancon.
Tydens die konstruksie was die eienaarskap van die gebied wat die Panamakanaal nou deurloop eers Colombiaans, dan Frans en dan Amerikaans. Die VSA het voortgegaan om die kanaal en die omliggende Panamakanaalsone te beheer totdat die Torrijos -Carter -verdragte van 1977 voorsiening gemaak het vir oorhandiging aan Panama. Na 'n tydperk van gesamentlike Amerikaans -Panamese beheer, is die kanaal in 1999 deur die Panamese regering oorgeneem en word dit nou bestuur en bedryf deur die Panamakanaalowerheid, 'n Panamese regeringsagentskap.
Die jaarlikse verkeer het gestyg van ongeveer 1 000 skepe in 1914, toe die kanaal oopgemaak het, tot 14 702 vaartuie in 2008, met laasgenoemde 'n totaal van 309,6 miljoen Panama Canal/Universal Measurement System (PC/UMS) ton. Teen 2008 het meer as 815 000 vaartuie deur die kanaal gegaan, die grootste skepe wat vandag die kanaal kan vervoer, word genoem Panamax. Dit neem 6 tot 8 uur om deur die Panamakanaal te gaan. Die American Society of Civil Engineers het die Panamakanaal een van die sewe wonders van die moderne wêreld genoem. Na die uitbreiding van die Panamakanaal kan dit selfs groter vaartuie huisves, soos hieronder getoon.
Op 15 Augustus 1914 het die Panamakanaal oopgemaak, wat die twee grootste oseane ter wêreld verbind het en Amerika se opkoms as 'n wêreldwye supermoondheid aangedui het. Amerikaanse vindingrykheid en innovasie het daarin geslaag waar die Franse vyftien jaar tevore rampspoedig misluk het. Maar die VSA het 'n prys betaal vir die oorwinning: 'n dekade van onophoudelike, slypende arbeid, 'n uitgawe van meer as 350 miljoen dollar - die grootste enkele federale besteding in die geskiedenis tot op daardie tydstip - en die verlies van meer as 5000 lewens. Onderweg was Sentraal -Amerika getuie van die brutale omverwerping van 'n soewereine regering, die instroming van meer as 55 000 werkers van regoor die wêreld, die verwydering van honderde miljoene ton aarde en ingenieursvernuwing op ongekende skaal. Die konstruksie van die kanaal was die toonbeeld van die mens se bemeestering oor die natuur en dui op die begin van Amerika se oorheersing van wêreldsake.
Panamakanaal bevat 'n fassinerende groep karakters, wat wissel van die ontembare Theodore Roosevelt, wat die kanaal as die verpersoonliking van Amerikaanse mag en vindingrykheid beskou het, tot kolonel William Gorgas, 'n weermagarts wat 'n revolusionêre veldtog vir volksgesondheid ingestel het wat Yellow Fever amper uitgewis het, tot die visionêre ingenieurs wat die oënskynlik onmoontlike probleem opgelos het om 'n sny van 50 myl lank deur berge en oerwoud te sny. Die film verdiep ook die lewens van die duisende werkers, streng geskei deur ras, wat hul huise verlaat het om aan te meld vir 'n ongekende avontuur. In die kanaalgebied is geskoolde posisies gereserveer vir blanke werkers, terwyl 'n oorwegend Wes -Indiese arbeidsmag die terugslae met die handewerk verrig, kwas sny, slote grawe en toerusting en voorrade laai en aflaai. Deur gebruik te maak van 'n buitengewone argief van foto's en beeldmateriaal, seldsame onderhoude met kanaalwerkers en eerstehands weergawes van die lewe in die kanaalgebied, Panamakanaal ontbloot die merkwaardige verhaal van een van die mees gewaagde en belangrikste tegnologiese prestasies ter wêreld.
Oorspronklike konsep Ontwikkel deur
Location Scout en Fixer
Prouction Assistant - Panama
Grip en elektries
Matthew Parker, skrywer Panamakoors
Na -produksie fasiliteit
DuArt Film en Video
Na -produksie projekbestuurder
Stills Animasie deur
Argieffoto's met vergunning van
Barbados Museum en Historiese Vereniging
Die Bridgeman Art Library
Dartmouth College -biblioteek
Franklin D. Roosevelt Biblioteek en Museum
Georgetown Universiteitsbiblioteek, Navorsingsentrum vir spesiale versamelings
Theodore Roosevelt -versameling, Harvard College Library
Historiese mediese biblioteek van die College of Physicians van Philadelphia
Die beeld werk
Linda Hall -biblioteek vir wetenskap, ingenieurswese en tegnologie
William P. McLaughlin - Panama -kanaalgeskiedkundige
Argief en spesiale versamelings, Thomas Jefferson University, Philadelphia
Special Collections Library, Universiteit van Michigan
Historiese versamelings en dienste, Claude Moore Health Science Library, Universiteit van Virginia
Kantoor vir mediese geskiedenis, mediese departement van die Amerikaanse weermag
Spesiale versamelings, US Military Academy Library
Die van Hardeveld -gesin
Virginia Military Institute Argief
Argiefmateriaal met vergunning van
DIGGERS: 'n Roman J. Foster -film
Penn Museum -filmargief Kate en Arthur Tode -versameling
Stroomlyn Films, Inc.
Thelen, Reid, Brown, Raysman, Millstein en Steiner
Silwer, Laski en Weisel
Direkteure van Insignia Films
Oorsig van die Canal de Panama
Huis van die Verlosser
Van Hardeveld Familie
Vir Amerikaanse ervaring
'N Insignia Films -produksie vir AMERIKAANSE ERVARING
Eksklusiewe korporatiewe befondsing vir AMERIKAANSE ERVARING word verskaf deur Liberty Mutual. Groot befondsing word verskaf deur die Alfred P. Sloan Foundation. Die Panamakanaal is deels moontlik gemaak deur 'n groot toekenning van die National Endowment for the Humanities: Omdat demokrasie wysheid vereis. Bykomende finansiering word verskaf deur die Arthur Vining Davis Foundations, die Corporation for Public Broadcasting en deur openbare televisiekykers.
Enige sienings, bevindings, gevolgtrekkings of aanbevelings wat in hierdie program uitgespreek word, verteenwoordig nie noodwendig dié van die National Endowment for the Humanities nie.
Verteller: Dit word een van die sewe wonders van die moderne wêreld genoem - 'n mensgemaakte waterweg, 50 myl lank - wat die oppervlak van die aarde vir ewig verander het.
Ovidio Diaz Espino, skrywer: Die Panamakanaal het enige land se kapasiteit oorskry. As u my in 1904 gevra het om geld te sit, sou ek gesê het 'Nee, dit kan nie gebou word nie'. Niemand het geweet hoe dit gedoen sou word nie.
Carlos E. Russell, skrywer: Die geografiese ligging van Panama, die landengte van Panama, was nog altyd gesog as 'n manier om die oseane te ontmoet. Met die bou van die Panamakanaal het die verwesenliking van 'n droom 'n uitdrukking geword van die krag, die krag, die mag van 'n groeiende nasie.
Verteller: Byna honderd jaar lank staan ​​die Panamakanaal op die triomf van tegnologie oor die natuur. Maar toe dit aan die begin van die 20ste eeu gebou is, was dit bloot 'n waaghalsige waagstuk - 'n kolossale ingenieursprojek waarvan die wêreld nog nooit gesien het nie.
Marco A. Mason, Panamese Raad van New York: Dit is 'n verhaal van inspirasie. Dit is 'n verhaal van die mensdom. Wat die mens met pik en graaf kan verduur om die kanaal te grawe.
Carol R. Byerly, historikus: Dit het wetenskap en ingenieurswese en die regering gebruik om die land te verbeter en die wêreld werklik te verbeter. Maar dit het ook 'n donker kant. Dit is ook 'n simbool van arrogansie, gesag en mag.
Matthew Parker, skrywer, Panamakoors: Die kanaal het die Verenigde State werklik aangekondig as die toonaangewende land ter wêreld. Dit het 'n buitengewone wil en vasberadenheid getoon. Hulle het daarin geslaag om die natuur te verower, soos niemand nog ooit gedoen het nie.
Verteller: Vroeg in Julie 1905 het 'n Amerikaanse stoomskip na die landengte van Panama gegaan - die smal lint tussen Noord- en Suid -Amerika en die twee grootste oseane ter wêreld.
Onder die passasiers aan boord was Jan van Hardeveld, 'n 30-jarige ingenieur van Wyoming. Hy het in die koerant gelees oor 'n nuwe regeringsprojek - 'n ambisieuse plan om die Atlantiese Oseaan en die Stille Oseaan met 'n kanaal te verbind - en hy was vasbeslote om deel daarvan te wees.
Jan was 'n gebore Nederlander, 'n pasgemaakte burger van die Verenigde State en 'n vurige kampioen van sy aangenome land. "In Amerika," het hy graag gesê, "enigiets is moontlik. "Die bou van die Panamakanaal sou geen uitsondering wees nie.
Jan van Hardeveld (Josh Hamilton): 'N Swaar tas in my hand ... die sweet wat oor my gesig rol, struikel ek langs die nat, gladde spoor wat ek aangesê is om te volg totdat ek 'n plek kry om af te draai. In die diep duisternis het dit gelyk asof ek kilometers ver geloop het, en ek het nooit gedroom dat daar sulke onaardse geluide kan wees nie. Vir my het dit geklink soos die gehuil van demone. Ek het besluit dat terugdraai amper net so moeilik lyk as om aan te gaan, so hier is ek.
Verteller: Jan van Hardeveld was net een van honderde jong Amerikaners wat nou op die landengte van Panama gewoon het. Hulle arriveer al maande - van San Diego, Cincinnati, Pittsburgh, Charlotte ... voormalige spoorwegingenieurs en lêers en onlangse gegradueerdes - almal was gretig om deel te wees van wat 'n waarnemer Amerika se 'magtige opmars van vooruitgang' genoem het. "
Jackson Lears, historikus: Op hierdie spesifieke oomblik is daar baie positiewe denke in die Verenigde State. Daar is hierdie soort ikoniese strukture, die transkontinentale spoorweg, die Brooklyn -brug, wat almal prestasies behaal het wat volgens naysayers nie voorspel kon word nie. Daar is dus die fassinasie met menslike triomf oor teëspoed. Amerikaners voel dat ons op die voorpunt is.
Matthew Parker, skrywer: Die idee om 'n Panamakanaal te bou, het die verbeelding van die Amerikaanse publiek aangegryp. Dit was die groot, onvervulde ingenieursuitdaging van die wêreld.
Verteller: Byna 400 jaar lank het mense gedroom om 'n kanaal te bou wat deur die skraal landengte van Panama sou sny en die wêreld se groot oseane kon ontmoet.
Die Franse was die eerste om te probeer. Die jaar was 1880, en Ferdinand de Lesseps, die legendariese bouer van die Suezkanaal, was op soek na 'n tweede bedryf.
Frederick E. Allen, redakteur, Amerikaanse erfenis: Ferdinand de Lesseps was 'n groot nasionale held wat hierdie wonderlike ding gedoen het om die Suez -kanaal te bou.
Matthew Parker, skrywer: Hy is 'Le Grand Francais' genoem. Hy verskyn eindeloos in die tydskrifte, saam met sy pragtige vrou en sy lieflike kinders. Hy is as ongelooflik viriel beskou. En hy toer eindeloos deur die land waar hy groot menigtes sou aantrek om dit te sien, die held van Suez.
Frederick E. Allen, redakteur, Amerikaanse erfenis: Die ding met die Suez -kanaal was dat dit 'n plat, gelyk gang deur 'n droë woestyn was. Dit kon nie anders gewees het as die Panamakanaal nie.
Matthew Parker, skrywer: Panama was in elk geval die moeilikste plek ter wêreld om 'n kanaal te bou. U het baie dik oerwoude vol slange en natuurlik muskiete wat u malaria of geelkoors sal gee. En dan het jy diep, amper bodemlose moerasse. Jy het die dik, swaar bergreeks. En miskien is die ergste van alles die Chagresrivier, een van die mees onstabiele riviere ter wêreld.
Verteller: Ondanks die waarskuwings van kenners wat gesê het dat dit nie gedoen kan word nie, het De Lesseps sy ingenieurs beveel om 'n kanaal deur die landmus te sny. Hulle het die volgende agt en 'n half jaar deurgebring in 'n verlore stryd teen die oerwoud.
Matthew Parker, skrywer: Alles wat verkeerd kon gegaan het, het vir die Franse in Panama verkeerd geloop. Daar was brande, daar was oorstromings, daar was 'n aardbewing. Daar was 'n voortdurende epidemie van geelkoors. Daar was 'n groot hoeveelheid korrupsie.
Verteller: Toe die ongeluk van de Lesseps se onderneming uiteindelik plaasvind, in 1888, was dit donderweer. In minder as 'n dekade was meer as 'n miljard frank - ongeveer $ 287 miljoen - amper uitgevee.
Intussen het ongelukke en siektes 'n ontsaglike 20 000 lewens geëis - die meeste van hulle was Wes -Indiërs wat ingevoer is om die swaar arbeid te verrig. De Lesseps, die eenmalige held van Frankryk, was bankrot en het net uit die tronk ontsnap.
Walter LaFeber, historikus: De Lesseps was stukkend. In die laaste jare van sy lewe het hy by 'n venster gesit en kyk met 'n driejarige koerant aan sy sy. Hy was in wese gek van die hele ervaring in Panama.
Verteller: Vir tien jaar lank het die skouspelagtige mislukking van die Franse 'n paal oor die landengte gegooi. In die oë van die grootste deel van die wêreld was Panama 'n ellendige sinkgat - 'n plek wat sinoniem is met korrupsie, siektes en die dood.
Die Amerikaners was anders. Geen nasie op aarde kon meer baat by 'n kanaal as die Verenigde State nie: die einde van die 19de eeu was 'n getuienis van sy verstommende opkoms - die skielike, dramatiese uitbreiding van sy bedryf, die versamelende ekonomiese mag, die verrassende aggressie teen Spanje. in die oorlog van 1898. Nou, op die drumpel van die nuut eeu was die briesende jong land - skaars 100 jaar bestaan ​​- gereed om een ​​van die groot moondhede ter wêreld te word.
Vir president Theodore Roosevelt, wat in 1901 sy amp aangeneem het, was die kanaal die voor die hand liggende pad na Amerika se toekoms.
Matthew Parker, skrywer: Roosevelt wou regtig hê dat Amerikaanse mag vir die eerste keer buite die Noord -Amerikaanse kontinent geprojekteer word. Die sleutel hiervoor was vir hom die bou van 'n Panamakanaal, wat die twee oseane kon verbind en 'n kanaal vir seekrag kon voorsien. Dit was vir hom die belangrikste ding.
Walter LeFeber, historikus: Hy beskou die kanaal in wese as die manier om Amerikaanse belange te beskerm, veral die Amerikaanse handel. Die Verenigde State was die grootste nywerheidsmag ter wêreld. En as u in hierdie terme na die wêreld begin kyk, waaraan u dan begin dink, hoe kom u van New York na die markte van Asië? Dit is die eerste keer in die Amerikaanse geskiedenis dat ons wêreldwyd begin dink.
Jackson Lears, historikus: Vir Roosevelt is die idee van 'n Ismiese kanaal 'n belangrike deel van die raaisel van die wêreldryk en 'n soort voorwaardelik geordende wêreldoorheersing wat die Verenigde State wil geniet.
Marco A. Mason, Panamese Raad van New York: Wie ook al kon verbind en die twee seë het - die Atlantiese Oseaan en die Stille Oseaan - sal die wêreldmag wees.
Verteller: 'As ons ons wil behou in die stryd om oppergesag', het Roosevelt aangedring, 'moet ons die kanaal bou.' Maar die regte op die grond in Panama was moeilik om te onderhandel.
Julie Greene, historikus: Panama was 'n klein provinsie van Colombia. En toe die Verenigde State besluit het om die kanaal in Panama te bou, het hulle probeer om 'n ooreenkoms met Colombia te bereik.
Matthew Parker, skrywer: Roosevelt het aangedring op 'n groot mate van beheer oor waar die kanaal gebou sou word. Die Colombiaanse grondwet verbied egter uitdruklik dat enige soewereiniteit vir enige deel van die land weggegee moet word. En dit is eintlik wat die Amerikaners geëis het.
Walter LeFeber, historikus: Die Colombiane verwerp dus die verdrag. Hulle het dit nie net verwerp nie - die Colombiaanse wetgewer het dit eenparig verwerp.
Ovidio Diaz Espino, skrywer: Roosevelt het gedink: 'Ons het een doel, en ons sal nie toelaat dat hierdie klein onbeduidende land ons in die pad steek nie.'
Matthew Parker, skrywer: En Roosevelt was van mening dat die Verenigde State die voortou moet neem in die verbetering van die wêreld, selfs al wil stukkies van die wêreld nie noodwendig verbeter word nie.
Hy het dus 'n opsie gehad. Of hy kan Panama eenvoudig binnedring en dit neem, wat hy oorweeg het om te doen - hy het spioene gestuur om te kyk of dit moontlik is - of daar was 'n ander opsie, en dit was dat Panama sy onafhanklikheid verklaar onder beskerming van die Verenigde State.
Verteller: Soos Roosevelt goed geweet het, was Panamese elites al jare besig om 'n rewolusie te beplan. Nou, met 'n knik van Washington, het hulle besluit.
Op die oggend van 3 November 1903 het die rebelle die landmus beslag gelê. Gehelp deur die tydige verskyning van 'n Amerikaanse geweerboot in die hawe in Colón, was hul revolusie verby teen sononder-die enigste slagoffers daarvan was 'n uitlandse winkelier en 'n ongelukkige esel. Drie dae later het die Verenigde State die nuwe Republiek van Panama formeel erken.
Ovidio Diaz Espino, skrywer: Die beste deel was die manier waarop hulle dit gedoen het. In plaas daarvan om teen die Colombia te veg, stuur hulle net sakke geld om al die Colombiaanse troepe terug te betaal om na Colombia terug te keer, so dit was 'n bloedlose revolusie.
Marco A. Mason, Panamese Raad van New York: Colombia, hulle het hulle nie die vermetelheid van Teddy Roosevelt voorgestel nie. Ons sal van Panama 'n nuwe onafhanklike land maak. Hulle sal ons van hierdie baan af teken, en dan sal ons 'n kanaal hê en hulle sal 'n nasie hê. En dit was die geboorte van die land Panama.
Edward Tenner, historikus: Dit was arrogant, maar dan was Amerika weer besig om in 'n internasionale orde te kom, om 'n selfrespekende mag te wees, maar jy moet arrogant wees. Die Britte was arrogant, die Duitsers was arrogant. God weet dat die Franse arrogant was. Hierdie self-bewering deur Amerika was dus deel van 'n sekere kultuur.
Verteller: Die verdrag wat later met die Panamese onderteken is, het aan die Verenigde State effektiewe soewereiniteit gegee oor die sogenaamde 'kanaalsone'-'n stuk van 500 vierkante myl wat oor die landmark duidelik gestrek en die nuwe nasie in twee gesny het.
Matthew Parker, skrywer: Die Panamese leierskap was die Amerikaners natuurlik uiters dankbaar vir hul ondersteuning in die rewolusie. Maar die wittebroodperiode was ongelooflik kort. Sodra die Amerikaners die grense van die gebied begin uiteensit het, het die Panamese besef dat hulle uitverkoop was.
Verteller: Wat Roosevelt 'een van die toekomstige snelweë van die beskawing' genoem het, moes Amerika nou beheer. Al wat oorgebly het, was om dit te bou.
Matthew Parker, skrywer: Toe die nuus van die Panama -rewolusie deurkom, was dit onmiddellik duidelik dat dit met die meewyding en met die steun van die Verenigde State uitgevoer is. En dit het die publiek baie verward en baie verdeeld gelaat. Daar was 'n gevoel dat die onderduimse en internasionaal onwettige wyse waarop die Amerikaners die revolusie gekonfronteer het, Amerika se reputasie op 'n manier verswak het. Daar was opskrifte wat sê: 'Kan reg maak'. Weet jy, ons is nou net soos die Europeërs wat grond gryp wanneer hulle wil. En daar was 'n gevoel dat iets wat die Verenigde State anders gemaak het, wat dit beter gemaak het as die ander groot moondhede, verlore gegaan het.
Verteller: Op 4 Mei 1904 het die Amerikaanse poging in Panama amptelik begin.Om toesig te hou oor die projek op die grond, het Roosevelt 'n ervare 51-jarige ingenieur uit Chicago met die naam John Findley Wallace gekies.
Maar die werklike gesag berus by die Isthmian Canal Commission, 'n presidensiële paneel wat verantwoordelik is vir die goedkeuring van feitlik elke besluit wat in die kanaalgebied geneem word. Terwyl die nasionale tesourie die rekening vir die projek betaal, was die kommissie vasbeslote dat nie 'n enkele sent verkeerd bestee sou word nie.
Matthew Parker, skrywer: Elke keer as u iets wou doen, elke keer as u 'n kar wou huur, moes u 'n vorm in drievoud invul en dit na Washington stuur. En dit het natuurlik alles wat Wallace probeer doen, heeltemal verlam.
Verteller: Tot dusver het die Amerikaners geen werklike plan gehad nie, behalwe om op te kom waar die Franse opgehou het en 'n massiewe sloot deur die landmus te grawe, ongeveer 50 kilometer lank en ongeveer 30 voet onder seespieël. Die kanaal moet van Colón, die hawe in die Karibiese Eilande, tot suidwaarts na Panama-stad in die Stille Oseaan loop, deur 'n digte oerwoud moet loop, oor die Chagres-riviervallei en dan deur die steil bergpas wat bekend is as Culebra.
Wallace het slegs 3 500 man tot sy beskikking gehad: ongeveer 1 500 van hulle nuwe rekrute uit die VSA, die res van die Wes -Indiërs het oorgebly van die Franse poging. Met so 'n sterk krag en tonne masjinerie wat baie herstelwerk nodig het, was hy onseker oor hoe hy te werk moet gaan. Hy wou tyd hê - minstens 'n jaar, om te eksperimenteer met toerusting.
Matthew Parker, skrywer: En die hele tyd was daar 'n groot geskreeu van die huis af om die vuil te laat vlieg. Roosevelt wou optrede hê. Dus moes Wallace natuurlik begin grawe die oomblik toe hy daar kom.
Verteller: In November 1904, onder druk van Washington, het Wallace beveel dat die opgrawing by Culebra moet begin. Om die uitdaging van die berge die hoof te bied, het hy twee Bucyrus-stoomskoppe ingevoer-95 ton tonge wat ongeveer agt ton rots en aarde met 'n enkele lepel kon opgrawe. Maar daar was nie genoeg treine om die buit weg te sleep nie, en watter treine daar het steeds van die spore af gehardloop.
Matthew Parker, skrywer: Dit was 'n onmoontlike situasie vir hom as hoofingenieur. Die sleutel tot die suksesvolle uitgrawing van die kanaal was om die buit wat van die terrein af gegrawe is, te skuif, anders stop alles. As die graaf niks het om die aarde op te laai nie, stop die graaf. 'Laat die vuil vlieg' was 'n rampspoedige benadering tot die groot ingenieursuitdaging wat Wallace in die gesig staar.
Verteller: Die probleme het net vermeerder. Net 'n paar weke nadat Culebra gegrawe het, het drie mans op die landting geelkoors opgedoen. In Desember was daar nog ses.
Carol R. Byerly, historikus: Geelkoors kan interne bloeding veroorsaak. Bloeding uit die tandvleis. En interne bloeding wat die swart braaksel of vomito neger wat skrikwekkend was.
William Daniel Donadio, afstammeling van die kanaalwerker: Die geelkoors. Die koors wat almal aanval en doodmaak. Die koors het almal bang gemaak. Niemand wil by die landmus kom werk nie.
Carol R. Byerly, historikus: Die vrees. Moenie na die projek gaan nie, want u mag nie terugkom nie.
Julie Greene, historikus: Die afgryse dat die dood ons miskien agtervolg, net soos die Franse.
Carol R. Byerly, historikus: Binne drie maande vlug 500 van die Amerikaners.
Verteller: In Januarie, toe die epidemie versprei het, het Wallace probeer om selfvertroue te toon en het hy saam met sy vrou 'n draai gemaak in die Canal Zone. Toe word dit bekend dat die egpaar stilweg twee metaalkiste ingevoer het.
'Ek is baie siek vir hierdie land en alles wat met die kanaal te doen het,' het 'n Amerikaner aan sy ma geskryf. 'Sê vir die seuns tuis om daar te bly, selfs al kry hulle nie meer as 'n dollar per dag nie.'
Teen Junie 1905 het byna driekwart van die Amerikaanse arbeidsmag uit die landvlug gevlug. Oorweldig en aan senuwee spanning, bedank Wallace spoedig sy pos.
Carol R. Byerly, historikus: Die projek lyk verdoem. Die projek gaan tot stilstand en Theodore Roosevelt raak mal.
Walter LaFeber, historikus: Dit het gelyk asof presies wat met Frankryk gebeur het, wat met die Verenigde State gaan gebeur. En dit is vir Amerikaners traumaties, hoe gevaarlik die hele Amerikaanse onderneming gevaarlik is.
Verteller: Die Amerikaners was al meer as 'n jaar in Panama, en $ 78 miljoen is reeds bestee. Maar tot dusver is slegs ongeveer 15 miljoen kubieke meter buit opgrawe, wat honderde miljoene nog moet verwyder. Teen 'n koers, raai een werker, sou die kanaal 50 jaar lank nie klaar wees nie.
Jan van Hardeveld (Josh Hamilton): Ek is daarvan oortuig dat daar nie 'n plek in die wêreld is wat hierdie asem kan verslaan vir reën nie. Dit reën so baie dat my hoed eerlik en wanhopig op my kop beskimmeld raak ... ek het in weke nie 'n droë skoene gehad nie.
Verteller: Jan van Hardeveld het in Panama aangekom net toe hoofingenieur Wallace vertrek, en die eerste paar weke was dit moeilik om nie te wonder of hy 'n fout gemaak het nie. Hy het meer as 2 000 myl tussen hom en sy gesin geplaas - sy vrou Rose alleen met die kinders gelos - en dit alles vir 'n projek wat verwoes het.
Jan van Hardeveld (Josh Hamilton): [Beste Rose,] die kos is aaklig en so gekook dat geen beskaafde witman dit langer as 'n week of twee kan verdra nie.
Ek het verlede week sorgeloos geraak en voor ek dit besef het, was ek 'n siek hombre - maag buite werking, en my bloed vol malariagoggas ... Ek waag nie meer kans as om huis toe gestuur te word nie, toegedraai in 'n hout oorjas.
Verteller: Die moraal in die kanaalgebied was op 'n alledaagse laagtepunt toe Wallace se plaasvervanger as hoofingenieur einde Julie 1905 uiteindelik opdaag.
Sy naam was John Stevens - en sy reputasie het hom voorafgegaan. 'N Paar jaar tevore, as landmeter vir die Great Northern Railroad, het hy honderde kilometers deur die Rockies geloop om die lyn se gang oor die Continental Divide te bepaal. Die woord het gesê dat hy sedertdien meer kilometers spoorweg gebou het as enige ander man wat lewe. Nou is hy gevra om die grootste regeringsprojek in die Amerikaanse geskiedenis te red.
Matthew Parker, skrywer: John Stevens was 'n absoluut briljante spoorwegingenieur. Baie grensman. Hy het teen wolwe en Indiërs geveg. Hy het in ongelooflike moeilike omgewings oorleef. En hy kom in Panama aan en kyk rond en sien oral ontnugtering en vrees.
Verteller: 'Ek glo,' het Stevens later geskryf, '[dat] ek 'n ontmoedigende voorstel gehad het soos ooit aan 'n konstruksie -ingenieur voorgehou is.'
Matthew Parker, skrywer: Stevens het dadelik opgemerk dat 'n deel van die probleem was wat hy 'die idiotiese gehuil' noem om vuil te laat vlieg. Hy het genoeg ervaring om te besef dat hy op 'n projek van hierdie enorme, ongekende omvang baie tyd sou moes bestee om die hele ding gereed te kry. Daarom, alhoewel hy geweet het dat Roosevelt en die pers in die Verenigde State verskrik sou wees, beveel hy dat die grawe moet stop.
Verteller: Vir Stevens was die eerste taak om die Panama -spoorweg, wat in die 1850's gebou is, te herontwerp en nou so vervalle was dat hy dit eens beskryf het as 'twee roesstrepe en 'n weg van weg'.
Frederick E. Allen, redakteur, Amerikaanse erfenis: Stevens het besef dat dit 'n groot logistieke oefening gaan wees. Die taak om die kanaal te bou, is net 'n taak om net duisende karwe vuil vuil te verwyder, te verwyder en uit te haal. Hy het besef dat die spoorweg die kern van die poging sou wees.
Verteller: In die stelsel wat Stevens uiteindelik ontwerp het, sou die spoorweg as 'n reuse -vervoerband funksioneer, en sy posisie sou voortdurend verander om die werk te akkommodeer soos dit vorder.
Om die verhuising te bespoedig, het hy 'n vindingryke innovasie aangegryp - 'n swaaiende spuitboom gemonteer op 'n platwa wat meters van die bestaande baan kon lig en beweeg sonder om dit eers uitmekaar te hoef te haal. Daarna het hy die spoorwaens verruil vir oop woonstelle met 'n ploeg wat 'n trein van 20 motors in ongeveer 10 minute kan leegmaak. Volgens Stevens se skatting sou die twee tuie 900 mense met die hand werk.
Matthew Parker, skrywer: Die slimste truuk wat hy gedoen het, was om die werk so te beplan dat die grawe aan weerskante van die nege myl Culebra Cut sou begin en na die middel beweeg, wat die hoogste punt was. Dit het beteken dat wanneer die leë buitetreine in die Cut kom, hulle tot by die grawe sou klim, en as hulle vol was, sou hulle die voordeel van die helling hê om hul enorme vragte weg te neem. Ingenieurswese op sy eenvoudigste en briljantste.
Verteller: Die grootste uitdaging van die projek was aanvanklik die bergpas by Culebra. Om die kanaal daar te grawe, sou die Amerikaners soveel as 300 voet deur rots, gruis, klei en aarde langs 'n gang van ongeveer nege myl lank moes afboor. Soos Stevens dit aan 'n kollega gestel het, "[by Culebra,] staan ​​ons voor 'n groter voorstel as wat ooit in die geskiedenis van die wêreld onderneem is."
Maar na 'n paar maande op die landmus, op die hoogtepunt van die reënseisoen, het Stevens begin besef dat die Chagres net so 'n hindernis was. Gedurende die somer en herfs van 1905 het hy gekyk hoe die geswelde rivier keer op keer oor die oewers spring en die werke oral op en af ​​oorstroom. Geleidelik begin dit vir hom opkom: as hy en sy manne 'n seevlak -kanaal bou - soos die Franse probeer het, en Washington het dit nou verwag - sou die Chagres meer as die helfte van elke jaar die werking daarvan bedreig.
Matthew Parker, skrywer: Stevens het besef dat die bou van 'n seevlak -kanaal die Amerikaanse kanaal byna beslis tot mislukking sou veroordeel, net soos die Franse. Stevens was heeltemal geskok hieroor. Hy is Washington toe. Hy het politici gehaat, hy het gehaat om op 'n boot te gaan, hy het vreeslik seesiek geword. Maar hy het na Washington gegaan, en hy het van aangesig tot aangesig met Roosevelt gepraat en hom oortuig, die president oortuig dat 'n seevlak kanaal totale waansin sou wees.
Marco A. Mason, Panamese Raad van New York: Hoe kan u 'n boot van die een kant na die ander kant laat beweeg en die berg oorsteek? Stevens en die res van Amerikaanse ingenieurs sou 'n nuwe manier moes vind om dit te doen.
Verteller: Die antwoord was 'n slotkanaal - 'n hoogs gemanipuleerde, gemeganiseerde waterweg wat die veelvuldige probleme van Panama tegelyk sou oplos. Eerstens, om die Chagres te beheer, sou 'n massiewe dam by Gatún gebou word - 'n kunsmatige meer, ongeveer 85 voet bo seespieël, ongeveer in die middel van die beplande roete van die kanaal.
Matthew Parker, skrywer: Om by hierdie meer te kom, word die skip deur 'n reeks sluise verhoog.
Frederick E. Allen, redakteur, Amerikaanse erfenis: Hierdie slotte gaan elkeen hierdie groot betonstrukture wees wat meer as drie voetbalvelde lank is. Hulle gaan tientalle miljoene liter water hou. Hulle gaan in werklikheid skepe oor die Amerikaanse vasteland verhoog.
Marco A. Mason, Panamese Raad van New York: Wat dit was, was om 'n reeks trappe op te stel, die skip hidroulies op te lig, waar die bote 'n trappie opkom, teëkom.
Matthew Parker, skrywer: Dit vaar oor die kunsmatige meer, gaan deur Culebra Cut, wat natuurlik nou nie so drasties hoef uitgesny te word nie, en dan weer in trappe, af in die Stille Oseaan en weg.
Verteller: Om die slotkanaal in Panama te bou, sou die Amerikaners nie net die onstuimige Chagres moes opdam en die grootste kunsmeer ter wêreld moes bou nie, maar ook sluise byna drie keer langer moes ontwerp as die langste wat ooit gebou is.
Die plan was baie ambisieus. Maar Roosevelt het dit ondersteun, en Stevens was vol vertroue dat dit moontlik sou wees. 'Daar is geen element van geheimsinnigheid daarin betrokke nie', het Stevens aan Washington gesê, 'die probleem is groot, nie wonderwerke nie.'
Vir Jan van Hardeveld het die kanaalgebied nou met 'n gevoel van doel gelyk. As taak om toesig te hou oor 'n werksbende in die Culebra Cut, het hy sy dae lank spoor bou vir die bederfstreine, terwyl paaie rondom hom gebaan word en straatligte aangebring word, werwe en pakhuise gebou is, slaapsale en eetsale aanmekaar geslaan het. Die tyd het aangebreek, besluit hy, om vir sy gesin te stuur.
Jan van Hardeveld (Josh Hamilton): [Beste Rose,] die traagheid van werk sou ontmoedigend wees, as ek nie seker was dat ons regering kan en sal bereik wat sy ook al wil doen nie. Daarom, omdat u geen beswaar gemaak het nie, het ek my besluit geneem om te bly, en ek is bly om u te kan vertel dat die kwartiermeester my uiteindelik in 'n huwelikskwartier toegewys het. Die huis is 'n ou huis in Las Cascadas, die dorp waar ek nou werk. Dit was die eerste huis wat deur die Franse hier gebou is, en is gemerk as "Huis nommer een."
Verteller: Dit was laat in die winter, 1906, toe Rose haar besittings opgepak het, afskeid geneem het van Wyoming en saam met haar kinders na Panama vertrek. Sy het haar man al meer as 'n half jaar nie die oog gehou nie. Sy het die grootste deel van die reis deurgebring wat deur seesiekte gebuig is. Maar toe hul bestemming nader kom, voel sy 'n skielike geesdrif: "Dit is ons kans," het sy vir haar kinders gesê, "om onder diegene te wees wat geskiedenis maak!"
Rose van Hardeveld (Carolyn McCormick): U Pa help om die groot kanaal te bou, die waterweg wat al eeue lank in die gedagtes van mense is. Dit sal die twee oseane, die Atlantiese Oseaan en die Stille Oseaan, verenig en die koers van die skepe wat daarop vaar verander. Hierdie kanaal sal die oppervlak van die aarde verander as dit klaar is.
Verteller: Van al die uitdagings waarmee John Stevens te kampe het, was nie een so dringend as die behoefte aan werkers nie. Volgens sy skatting sou die kanaalprojek slegs in 1906 ongeveer 20 000 werkgeleenthede genereer. Daarvan was 5 000 poste vir geskoolde werkers - smede, skrynwerkers, booroperateurs, loodgieters - en dit was gereserveer vir wit Amerikaanse burgers.
Maar die oorgrote meerderheid van die werksgeleenthede in die kanaalgebied was ongeskool. Duisende mans was nodig om kwas te sny, slote te grawe, toerusting en voorrade te laai en af ​​te laai. Die Franse het op Wes -Indiërs staatgemaak vir hande -arbeid. Stevens het ander planne gehad.
Matthew Parker, skrywer: Stevens, toe hy al sy spoorweggeboue in die Verenigde State gedoen het, het hoofsaaklik Chinese arbeid gebruik. Hy het dit as die beste beskou. Toe hy by Panama kom, het hy gesien dat die arbeidsmag hoofsaaklik Wes -Indiër was, en hy het glad nie van die Wes -Indiane gehou of daarvan vertrou nie.
Julie Greene, historikus: John Stevens was nie gelukkig daaroor om op die Wes -Indiërs staat te maak nie, omdat hy, soos jy weet, deel was aan die rasse -oortuigings van die dag, hy beskou dit as te lui, nie intelligent nie.
Verteller: Stevens het 'n deurlopende veldtog voortgesit om elders te werf. Hy het eksperimenteer met werkers uit Spanje en Griekeland en Italië. Maar uiteindelik moes hy mense neem waar hy hulle ook al kon vind, en nêrens meer as op die nabygeleë eilande van Wes -Indië nie.
Egbert C. Leslie, kanaalwerker: Ek land hier op 21 Januarie 1907. Met die voorkoms van die plek het ek gevoel ek gaan dadelik terug huis toe, want alles lyk so vreemd en daar is niks anders as om by die huis grootgemaak te word nie. terug by die huis, maar dit was nie so maklik om dit te doen nie.
Verteller: Werwing was veral suksesvol op die klein eiland Barbados, waar werk skaars was, lae betaling en jong mans 'n maklike teiken vir Amerikaanse advertensies was.
Marco A. Mason, Panamese Raad van New York: Hulle het die Panama -man geskep, wat iemand sou help om na Panama te gaan en hom terug te bring, en hy sal die adverteerder wees. En wat hy teruggekeer het - toe hy uit Panama teruggekeer het na Barbados, kom hy terug met 'n wit broek, 'n wit baadjie, goue tande, 'n Panama -hoed, 'n groot glimlag en geld in sy sak. En al die ander ouens in die plantasie kyk en sê: 'Seun, ek moet beter na Panama gaan en myne ook haal.'
John W. Bowen, kanaalwerker: Ek het 'n paar vriende gehad en hulle was altyd gereed om te gaan, en hulle wou hê ek moes gaan, en ek het by hulle aangesluit en ek het van St. Lucy vertrek. Ek het na die vervoerkantoor na Bridgetown gegaan en ek het daar aangemeld vir 'n reis na die kanaal.
Ek het geen erkenning gehad van wat gaan gebeur nie. Ek kon nie swanger raak nie. Ek het nog nie die kanaal gesien nie. Ek het nog geen deel van die operasie gesien nie, maar nadat ek werk gekry het, het ek begin besef wat 'n wonderlike saak dit sou wees.
Carlos E. Russell, skrywer: Panama word beskou as die manier om rykdom te kry, maar wat hulle nie geweet het nie, was die prys wat hulle moes betaal om dit te doen.
Verteller: Die reis van Barbados het gemiddeld agt tot tien dae geduur. Toe kom die skok van die kanaalgebied.
Julie Greene, historikus: Wes -Indiërs het met hul aankoms by die Canal Zone gevind dat dinge baie anders was as wat hulle in Barbados geweet het. Die Verenigde State het 'n baie geregimenteerde wêreld geskep.
Marco A. Mason, Panamese Raad van New York: Hulle het hutte en stapelbeddens op al vier die mure. Al vier die mure het stapelbeddens, drie lae stapelbeddens. Baie harde fasiliteite. Dit was deel van die tipe samelewing wat ontstaan ​​het.
Verteller: Soos die Barbadians gou geleer het, het alles in die kanaalgebied neergekom op hoe u betaal is. Ongeskoolde werkers - altyd wit - het hul loon ontvang in goud ongeskoolde werkers - wat grootliks swart was - in silwer. Sogenaamde Gold Roll-werknemers geniet voorregte soos betaalde siekteverlof en wasgoeddiens en vakansiedae. Vir Silver Roll -werknemers was daar niks van die aard nie.
Matthew Parker, skrywer: Hieruit het 'n stelsel van skeiding op die werke ontstaan ​​waarvolgens alles of silwer of goud gemerk was, of dit nou die toilette was, of dit nou die poskantoor was, of dit 'n winkel of 'n drinkfontein was.
William Daniel Donadio, afstammeling van die kanaalwerker: Ek onthou hoe my stiefpa daaroor gepraat het. Dit was 'n soort opgemaakte segregasie. Dit het nie swart en wit gesê nie, maar u het verstaan ​​dat as u nie 'n goue roller was nie en u 'n silwer roller was, was u aan die swart kant.
Marco A. Mason, Panamese Raad van New York: Dit het presies gewerk soos in die Verenigde State. In die state het hulle die stelsel vir swart 'gekleurd' genoem. In Panama noem hulle dit silwer. Met die segregasie was dit 'n hele ontmenslikende strategie en dit het die morele regverdiging gegee om dit as arbeidsdiere te beskou.
Verteller: In die Wes -Indiese Eilande het Stevens presies gevind wat hy nodig gehad het - 'n skynbaar onuitputlike voorraad mans wat bereid was om harde behandeling en swaar fisieke arbeid te ondergaan in ruil vir so min as 10 sent per uur.
Carlos E. Russell, skrywer: Hulle het geweet dat hulle geld huis toe moes stuur. Dit was die werklikheid. Tien sent per uur was baie meer as wat hulle in die Karibiese Eilande sou verdien.
Verteller: Teen die einde van 1906 het Stevens 'n arbeidsmag van ongeveer 24 000 man tot sy beskikking gehad.En hoewel hy dit nooit wou hê nie, was meer as 70 persent Wes -Indiërs.
Rose van Hardeveld het haar gesin weer gesond gemaak deur na Panama te kom. Maar sy was een van baie min Amerikaanse vroue in die kanaalgebied, en sy was nog nooit so eensaam in haar lewe nie.
Jan het meer ure op die werk gesit as wat hy ooit in Wyoming gehad het, en Rose het die ellendes van die oerwoud alleen laat hanteer. In die plaaslike winkels onthou sy: "nie een eetbare ding lyk bekend nie", en sy gee haar kinders 'n vaste dieet met vrugte, boontjies en pap koekies. Die huis ruik na vlermuismis, en dit is oorval met akkedisse en insekte. "My natuurlike sterkte het stadig maar seker ingegee," het Rose later geskryf, "en ek het 'n senuweeagtige, angstige vrou geword." Toe kry haar jongste, wat die gesin 'Suster' noem, koorsig.
Rose van Hardeveld (Carolyn McCormick): Haar ronde gesig was bleek, en die koue sweet het in krale oor haar hele lyf gestaan. Dit was malaria en disenterie, en ons het 'n sombere tyd daarvan gehad. Sy het 'n slap, koorsagtige bondeltjie geword en nag en dag gehuil. Die heeltyd het ek al hoe laer geword in my gemoedstoestand en was ek minder in staat ...
Verteller: Teen die tyd dat suster uiteindelik herstel het, was Rose op die punt om in duie te stort. 'Ek glo dit was die bewussyn van wat met die kinders sou gebeur,' het sy geskryf, 'wat my daarvan weerhou het om stukkend te gaan.' Die storie was dieselfde oor die hele kanaalgebied - malaria, disenterie, longontsteking. Maar niks was erger as geelkoors nie. Elke jaar het epidemies oor die landmus getrek deur mans honderde dood te maak, wat paniek aanwakker het en die werk heeltemal verlam het.
Matthew Parker, skrywer: Toe die Amerikaners in Panama aankom, was dit duidelik dat daar 'n mediese beampte moes wees. En een van die voorste spesialiste in geelkoors was 'n weermagarts genaamd kolonel William Gorgas. Gorgas het sy naam as grensdokter in die Verenigde State genoem. En op een van sy plasings kry hy geelkoors. En hy het herstel en daarna was hy immuun. En hy het besluit om dit sy lewenswerk te maak om hierdie verskriklike siekte te beveg.
Verteller: Al eeue lank word vermoed dat geelkoors veroorsaak word deur vuilheid, en pogings om die siekte te bekamp, ​​het geheel en al om sanitasie gegaan. Maar tydens 'n plasing in Havana het Gorgas 'n nuwe protokol ontwikkel. Uit 'n onduidelike teorie in 'n Kubaanse mediese tydskrif wat die oordrag van geelkoors op besmette muskiete gegee het, het hy 'n uitgebreide uitroeiingsveldtog in Havana uitgevoer. In die loop van 'n jaar het gevalle van geelkoors met meer as 95 persent gedaal. Maak die muskiete dood, het Gorgas aangevoer, en geelkoors sou verdwyn.
Matthew Parker, skrywer: Gorgas het in Panama aangekom en was 100% oortuig daarvan dat die muskietteorie van geelkoors -oordrag korrek was.
Carol R. Byerly, historikus: Gorgas het 'n voorstel saamgestel om 'n plan te implementeer soortgelyk aan dié wat hy in Havana gedoen het. Sy projek was egter baie groter, want in Havana moes hy net een stad skoonmaak, maar in Panama moes hy twee stedelike gebiede skoonmaak, geskei deur 500 vierkante myl moeras en oerwoud. Gorgas het 'n voorstel van $ 1 miljoen saamgestel en aan die Panamakanaalkommissie voorgelê. En hulle het $ 50,000 dollar goedgekeur. Vyftigduisend dollar. Hulle het net nie verstaan ​​wat hy probeer doen nie.
Matthew Parker, skrywer: Die here van die kommissie het eenvoudig nie die muskietteorie geglo nie. Hulle het dit die ware balderdash genoem. Daar was 'n gevoel dat ons 'n verstandige dokter nodig het, nie hierdie soort gekke Gorgas met sy wilde muskietteorieë nie. En eintlik het een van die leiers van die kanaalkommissie hom probeer afdank en vervang met 'n vriend van hom wat eintlik 'n osteopaat was en glad nie tropiese medisyne gehad het nie.
Verteller: Op die vooraand van die ontslag van Gorgas het president Roosevelt 'n besoeker by sy huis in Oesterbaai ontvang: sy persoonlike dokter, dr. Alexander Lambert. 'U staan ​​voor een van die grootste besluite in u loopbaan,' het Lambert aan hom gesê. "As jy terugval op die ou metodes, sal jy misluk, net soos die Franse misluk het. As jy Gorgas ondersteun, kry jy jou kanaal."
Carol R. Byerly, historikus: Lambert doen 'n beroep op Roosevelt se ego en hy sê: "Hierdie kanaal is jou projek en dit is jou keuse." En Roosevelt koop dit. Hy sê: "Kom agter Gorgas en gee hom die gesag en die hulpbronne wat hy nodig het." En so kan die uitwissing van muskiete ernstig begin.
Verteller: Met die seën en ondersteuning van hoofingenieur Stevens, het Gorgas die duurste veldtog vir openbare gesondheid in die geskiedenis geloods.
Carol R. Byerly, historikus: William Gorgas is 'n weermagoffisier. Die opruimingspoging is dus uitgevoer met militêre dissipline en presisie. Hy bestee $ 90 000 dollar aan vertoning. Hy ondersoek pasiënte sodat muskiete hulle nie kan byt en hul geval van geelkoors kan oordra nie. En hy gaan besig om die huise in die Canal Zone te berook om volwasse muskiete dood te maak. En dan is die meer uitgebreide poging om muskietlarwes in al die waterbronne in die stad op te spoor en die larwes dood te maak.
Matthew Parker, skrywer: Gorgas het ontdek dat as jy olie bo -op die water gooi, jy die muskietlarwes versmoor. Hy het hulle wrigglers genoem. Hy moes dus deur elke huis, elke shack in Panama City en Colón, langs die kanaal loop, elke watertenk, elke plas ontdek en dit met olie bedek.
Carol R. Byerly, historikus: Die span van Gorgas wemel oor die hele Panamakanaalsone. Hulle moes geute afskerm. Hulle moes deksels op waterbakke sit. Gorgas het selfs 'n wet aangeneem om 'n boete van $ 5 te maak om 'n wiggler in u huis te hê. Hy voer oorlog teen die muskiete. En hy gaan hulle tot die laaste doodmaak.
Verteller: Teen Augustus 1906 het die maandelikse aantal nuwe gevalle van geelkoors met byna die helfte gedaal tot 27. 'n Maand later was die telling tot net sewe. Toe, op 11 November, roep Gorgas sy personeel na 'n lykskouingskamer en sê dat hulle die lyk op die tafel moet bekyk. Dit was, het hy tereg voorspel, die laaste geelkoors -slagoffer wat hulle ooit sou sien.
Frederick E. Allen, redakteur, Amerikaanse erfenis: Die idee dat Gorgas hierdie probleem kon oorwin, is nog steeds vir my ongelooflik. Uiteindelik het hy individuele muskiete opgespoor, wat ongelooflik is in hierdie oerwoud waar dit in wese nooit ophou reën nie. En dit het gewerk en dit het duisende lewens gered, was werklik 'n groot deel van wat die grawe van die kanaal moontlik gemaak het.
Verteller: Teen die herfs van 1906 het Stevens se noukeurig ontwerpte uitgrawingsisteem op sy hoogste doeltreffendheid geloop. Dit het hom die grootste deel van 'n uitputtende jaar geneem om hom voor te berei. Hy het toesig gehou oor die bou van duisende geboue, duisende mans gehuur, duisende derduisende spandeer aan nuwe toerusting en voorrade. Uiteindelik was die werklike bouwerk aan die gang. In die komende maande en jare moet miljoene kubieke meter rots en aarde losgemaak en gegrawe en gelaai en weggesleep word - genoeg buit, om te sê dat daar 'n groot muur soos China is, regoor die Verenigde State .
Uit Washington kyk Theodore Roosevelt. Ten spyte van die vordering in Panama, het sy troeteldierprojek die afgelope tyd onder skoot gekom onder kritici wat beweer het oor beweerde oorplanting en korrupsie, en Amerikaanse seuns wat vermoedelik deur prostitusie en drank verwoes is. Wat die president nou nodig gehad het, was 'n nuwe verhaal vir die land se voorblaaie.
Walter LaFeber, historikus: Hy het 'n baie groot PR -probleem. Maar as iemand weet hoe om 'n PR -probleem te hanteer, was dit Theodore Roosevelt. En Roosevelt besluit dat hy na Panama sal gaan om te sien wat aangaan. Dit is die eerste keer dat 'n Amerikaanse president, terwyl hy in die amp is, die Verenigde State verlaat.
Verteller: 'Ek wil sien hoe hulle die sloot gaan grawe, hoe hulle die slot gaan bou, hoe hulle deur die snit gaan kom,' het Roosevelt aan die pers gesê. "Dit is 'n sakereis. Ek wil soveel as moontlik vir mense oor die kanaal kan vertel."
Jackson Lears, historikus: T.R. se reis na Panama vertel jou baie oor sy bemeestering van nuwe media. Hy weet dat as hy na Panama gaan, dit 'n mediageleentheid sal wees.
Julie Greene, historikus: Koerantverslaggewers doen stories oor presies hoe sy stalletjie op die skip lyk, waar hy langs die pad gaan stop. U weet, nog voordat hy by Panama kom, het dit die land se aandag getrek.
Verteller: Die presidensiële vaartuig het op 14 November 1906, 'n hele dag voor skedule, anker gelê by Limonbaai.
Matthew Parker, skrywer: Alles is geskrop en wit gewas en gereed gemaak vir sy besoek. Daar was kore in tou, daar was balle en partytjies, maar nog voordat die verwelkomingspartytjie hul liedjies begin het, was hy reeds op die landmusiek. Hy het van sy boot weggekruip en in die hospitale en in die kaserne rondgekuier. Roosevelt was vasbeslote dat niks vir hom weggesteek sou word nie.
Hy het doelbewus gegaan toe Panama op sy natste was. En dit reën en reën en reën soos dit net in Panama kan.
Julie Greene, historikus: Die reën val. En hy, weet jy, sê: 'Dit is wonderlik om soveel reën te hê', want hy wil Panama op sy ergste sien.
Matthew Parker, skrywer: Oral waar hy gegaan het, het hy impromptu toesprake gehou en die arbeidsmag aangespoor om mans te wees en om te veg vir hierdie fantastiese prestasie wat die Verenigde State met glorie sou bedek.
William Daniel Donadio, afstammeling van die kanaalwerker: Hy het die manne wat daar gebou het, laat voel dat hulle spesiale mense is. Gee hulle trots op wat hulle vir die Verenigde State gedoen het.
Matthew Parker, skrywer: Hy het hierdie wonderlike energie gehad. Die mense wat aangewys is om hom rond te wys, was heeltemal uitgeput na die eerste paar uur.
Verteller: Vir Roosevelt was die grootste trekking in die kanaalgebied die Culebra Cut, waar Stevens en sy bemanning elke maand 'n nuwe opgrawingsrekord opgestel het. Hy het vroeg op die tweede dag sy voorkoms gekry. Met 'n klomp koerantfotograwe hard op sy hakke, stap hy op na een van die reuse Bucyrus -stoomskoppe, vra die operateur om oor te gly en hys op in die bestuurdersitplek.
Julie Greene, historikus: Een van die bekendste foto's wat ooit van die president van die Verenigde State geneem is. Dit is 'n wonderlike foto wat die belangrikste temas van die Verenigde State in die Canal Zone werklik bekend gemaak het: ongeëwenaarde leierskap, Amerikaanse industrie, doeltreffendheid, tegnologie. Wetenskap gaan die kanaalprojek bemeester. Dit gaan doen wat Frankryk nooit sou kon doen nie.
Verteller: Die president het altesaam 12 dae op die landmurg deurgebring - 12 dae wat Rose van Hardeveld en baie ander Amerikaners sou onthou as die keerpunt vir die kanaal.
Rose van Hardeveld (Carolyn McCormick): Ons het hom eenkeer aan die einde van 'n trein gesien. Jan het klein vlae vir die kinders gekry en ons vertel van wanneer die trein sou verbygaan, sodat ons op die [voorste] trappe gestaan ​​het. Mnr. Roosevelt het vir ons een van sy bekende tande glimlagte geblaas en met sy hoed vir die kinders gewaai asof hy die heuwel wil opkom en 'Hallo' wil sê. ' Ek het Jan se vertroue in die man getref. Miskien sal hierdie sloot tog gegrawe word, het ek gedink.
Verteller: Laat die aand van 30 Januarie 1907-18 maande na sy ampstermyn en aan die einde van nog 'n 14-uur-dag-gaan sit John Stevens by sy lessenaar in sy kantoor naby Culebra en skryf 'n brief aan Theodore Roosevelt.
'Meneer die president', het hy geskryf, 'u was by verskeie geleenthede vriendelik genoeg om my opdrag te gee om u direk en persoonlik aan te spreek, en ek sal dit in hierdie geval doen. hierdie werk spreek my maar effens aan. Vir my is die kanaal net 'n groot sloot .... "
Matthew Parker, skrywer: Dit was 'n buitengewone ding om aan 'n president te stuur. Hy het gesê dat hy nie van Panama hou nie. Hy wou in die eerste plek nooit die werk hê nie. Hy het genoeg gehad en wou iets elders winsgewender doen.
Roosevelt kyk na hierdie brief en was absoluut woedend. Hy was in Panama en het met die arbeidsmag gepraat, dat hulle almal krygsoldate was; hulle moet by hul take bly. En nou bedank die leier wat hy gesteun het. Ek dink Stevens was heeltemal uitgeput. En die ongelooflike omvang van die probleme wat hy van Wallace geërf het - dit is regtig ongelooflik dat hy so lank as hy geduur het.
Frederick E. Allen, redakteur, Amerikaanse erfenis: Wallace het uitgeput en opgehou. Stevens het uitgeput en opgehou. Roosevelt het basies gesê: "Ek wil 'n militêre man hê wat nie kan ophou totdat ek vir hom sê dat hy kan ophou nie. Hy het absoluut geen keuse nie. En dit is wat hy in Goethals gekry het.
Verteller: George Washington Goethals was 48, 'n kenner van hidroulika, en een van die beste ingenieurs in die Army Corps. Hy was ook - soos Roosevelt nou duidelik gemaak het - die hoofingenieur wat die kanaal sou voltooi tot voltooiing. Soos Goethals aan 'n vriend gesê het: 'Dit is 'n eenvoudige taak.'
Hy kom op die landmus aan die einde van Maart 1907. 'n Maand later het die stoomgraafmanne - die ruggraat van die hele opgrawingspoging - gestaak en 'n loonverhoging van meer as 40 persent geëis.
Matthew Parker, skrywer: Hulle was reeds die bes betaalde mense op die landmusiek. En Goethals het basies die prop daaruit getrek. Hy het besluit dat hy geleidelik stakers gaan werf.
Verteller: Dit sal tyd neem om nuwe spanne aan te stel. Intussen het die grawe tot stilstand gekom. Twee weke het verloop, toe vier. Tog het Goethals geweier om te onderhandel. Hy het die stakers in plaas daarvan gestuur. Nie een van hulle mag na Panama terugkeer nie.
Matthew Parker, skrywer: Hy kon enigiemand van die landdros deporteer, wat dit op enige manier veroorsaak het, en dit veroorsaak ook geen probleme nie. Almal wat gekla het, meer geld gevra het, sou eenvoudig ontslae geraak word.
Verteller: Teen die tyd dat die Bucyrus -grawe uiteindelik in Julie weer aan die werk kom, beman deur nuwe operateurs, het Goethals sy mening gemaak. Soos hy dit later gestel het, "het die uitkoms beslis bewys dat afvalligheid deur enige klas mans nie die hele werk kon bind nie."
Matthew Parker, skrywer: George Goethals het bekend geword as die tsaar van Panama. Hy was nie net die ingenieurspoging nie, hy was ook die bestuur van die kanaalgebied, die poskantoor, die kommissarisse. Alles word direk aan hom gerapporteer. Hy het totale krag op die landmus gehad. En sy uitdruklike missie was dat alles onderworpe was aan die maak van die kanaal.
Verteller: Teen die tyd dat Goethals oorgeneem het, was die Amerikaners al drie jaar in Panama, en die grootste deel van die werk lê nog voor. Aan beide die Atlantiese en Stille Oseaan -kant van die landmus moes die sluisbekkies nog gegrawe en die sluise self gebou word.
By Gatún, die plek waar die Chagres opgedam sou word om die meer te vorm, moes 'n fondament van soliede rots gelê word voordat daar eers met die bouwerk begin kon word. Om te voorkom dat die rivier die werke by Culebra voortdurend oorstroom, moes 'n massiewe dijk by Gamboa aangebring word.
En dan was daar Cut self. Opgrawing het tot dusver daarin geslaag om dit met meer as 100 voet te vergroot, maar die enorme taak om te grawe af skaars begin het. Met Goethals in beheer, sou die Culebra Cut 'n 24-uur-operasie word, met soveel as 6 000 mans op 'n gegewe tydstip.
Matthew Parker, skrywer: As ons nou daar aankom, dink ek dat die eerste ding wat ons sou tref, die geraas sou wees. Daar sal miskien 300 oefeninge wees. Daar sou 60 of 70 grawe elk met drie of vier treine wees. Daar was konstante ontploffings. En al hierdie geraas weerklink van die mure. Behalwe die geraas, was dit geweldig warm, tot 120 grade. Baie gou het dit bekend geword as Hell's Gorge. En meer as enigiets anders was dit ongelooflik gevaarlik.
Frederick E. Allen, redakteur, Amerikaanse erfenis: Die Culebra Cut was die moeilikste deel om te grawe omdat jy deur soveel aarde moes kom wat soveel modder geword het as dit gereën het, soos dit nege maande van die jaar byna onophoudelik gedoen het. Daar was net konstante grondverskuiwings.
William Daniel Donadio, afstammeling van die kanaalwerker: Hulle sou hierdie toeter van die fluit hoor. Skreeuend, en hulle sal weet dat iets verkeerd loop, 'n glybaan. Hulle moes dus pik en grawe gebruik om dit uit te grawe. Hulle het geweet dat 'n volgende skyfie ook op hulle kan neerkom en hulle ook begrawe. Die berg wou nie verpletter word soos hulle dit gedoen het nie, en die berg het teruggeveg.
Verteller: Die skyfies kom sonder waarskuwing, keer op keer, en verwyder maande se werk in 'n oomblik, draai baan en masjinerie onherkenbaar, en begrawe mans letterlik lewendig. Byna al die slagoffers was Wes -Indiërs.
Marco A. Mason, Panamese Raad van New York: Daar was geen veiligheidsriglyne nie. Daar was geen arbeidsriglyne nie. Elke dag sterf mans. Dit was 'n gereelde situasie. So nou moet hulle meer mans en meer mans en meer mans inbring.
Verteller: Die Wes -Indiërs was toegewys aan die strafste en gevaarlikste werk in die Cut, en het hout en bande getrek, die aarde geskop en die dinamiet gelê wat deur die berge geblaas is.
Eustace Tabois, kanaalwerker: Hulle moes hierdie gate boor, weet jy, deur die rots. En nadat hulle tot 'n sekere diepte gekom het, vul hulle dit met dinamiet. As hulle dan gereed is, gee hulle u 'n waarskuwing, sodat u skuiling kan neem.
Granville Clarke, kanaalwerker: Drie, vier, vyf plekke begin skiet. Groot rotse gaan in die lug op. Wat soms gebeur, is dat iemand 'n fout maak en aan die draad raak, en die ou is ook op.
John W. Bowen, kanaalwerker: Dit het 'n Sondagoggend gebeur toe die betaalmotor daar was en mans betaal het. Betaalmotor en alles was in die ontploffing. 'N Paar honderd man, 'n paar honderd man. Soos jy stukkies mans hier sien, en die kop daarbuite, almal wat dit dae lank optel. Seun, dit was nie 'n maklike dag nie, sê ek jou, Sondagoggend.
Marco A. Mason, Panamese Raad van New York: My Oupa het vir my gesê die ouens wat die dinamiet aan die gang hou, dat hulle hul besittings by hul maatjies sou agterlaat, want hulle weet nooit of hulle terugkom nie. Dit was 'n daaglikse situasie dat u vandag, vanoggend, ontbyt eet, en dat iemand aan die tafel ontbyt moontlik nie die aand daar het nie, so dit is die tipe situasie.
Eustace Tabois, kanaalwerker: Noudat ek oud is en soms daar sit, en hierdie dinge onthou, weet u. En wat ek deurgemaak het op die Panamakanaal, en ek lewe nog. Ek steek my hande op na God. Ek sê: "Dank God, dankie." Omdat ek kon gewees het, kon ek verskeie kere dood gewees het.
Verteller: Soos die weke verloop het, het die dodetal gestyg. Uiteindelik het Goethals die spoorweë tot by die Mount Hope -begraafplaas laat verleng, sodat die liggame makliker begrawe kon word. Intussen het die snit by Culebra elke maand wat verbygaan, dieper geword.
Rose van Hardeveld (Carolyn McCormick): ... met die duisternis het geluide gekom wat so vreemd en vreemd was dat die vlees met die vreemdheid van alles gekruip het. Die ergste was die geween oor die dooies wat uit die arbeidskamp onder ons gekom het. Toe een van hul getalle sterf, sou die vriende en familie van die oorledene rum drink en huil en Ou -Engelse Evangeliesange sing. Maak nie saak hoe vas ek aan die slaap was nie, toe ek die eerste geluid van die skrikwekkende gil in die lug slaan, was ek wawyd wakker en uit die bed. Dit was soos die dans van die hekse ...
Verteller: As ek later terugkyk, sou Rose van Hardeveld verstom staan ​​dat sy en Jan ooit daaraan gewoond geraak het om in Panama te woon. Meer as een keer, onthou sy, het hul toewyding tot die projek gewankel. En nadat Jan se naaste vriend vermoor is, het hulle dit eintlik oorweeg om huis toe te gaan. "Waarom moet ons langer bly?" Rose onthou hoe sy gedink het. 'Uiteindelik kan die kanaal sonder ons gebou word.'
Matthew Parker, skrywer: Die Amerikaners het 'n baie ernstige probleem gehad omdat die blanke arbeidsmag grootliks opgedaag het en feitlik dadelik vertrek het. Hulle het nie daarvan gehou om in Panama te werk nie. En tot 1907 was daar iets soos 'n 100% omset in wit personeel. Dit was 'n probleem wat moontlik 'n ooreenkoms kon breek. En die antwoord daarop was om elke huislike gemak te bied wat hulle kon.
Verteller: Vir Rose en Jan was die aansporing om te bly in die somer van 1908 in die vorm van 'n nuutgeboude kothuis in 'n mooi, boomryke straat. "Die huis was skoon en gemaklik," onthou Rose, "omtrent die tipe huis wat 'n man in die Verenigde State sou probeer om vir sy gesin te sorg."
Met verloop van tyd was daar ook ander verbeterings: yskaste en elektrisiteit en YMCA -klubhuise - gebou deur die regering en toegerus met kaartkamers, pooltafels en biblioteke. Daar was danse op Saterdagaande en bofbalwedstryde op Sondag, meer as drie dosyn kerke en talle klubs en broederlike organisasies - die Brotherhood of Railroad Trainmen en die Odd Fellows, Sojourner's Lodge en die Knights of Pythias.
Soos Rose dit onthou, het al die voordele die gewenste uitwerking gehad. Amerikaanse mans het langer in Panama gebly, hul vrouens en kinders het by hulle aangesluit, en vriendskappe in die Canal Zone het verdiep. 'Ons het saamgetrek in 'n soort van 'n kompakte kliek,' onthou Rose. "En niks anders het so belangrik gelyk nie, aangesien hierdie enorme projek geleidelik en geleidelik na voltooiing beweeg. Dit was ons lewe."
Julie Greene, historikus: Amerikaners beskou die kanaalprojek toenemend as 'n utopiese voorstelling van die Verenigde State. U weet, daar is hierdie gloeiende joernalistieke verslae daarvan - die werkers is gelukkig, almal is goed gevoed, tevrede. Die werklikheid was dat dit 'n baie outokratiese staat was. Geen vryheid van spraak, geen regte op 'n vakbond nie, meer mag word by elke stap uitgeoefen. Die Amerikaanse regering het 'n doeltreffende fabriekspersoneel geskep vir hierdie ongelooflike aardverskuiwende projek op die eilandjie van Panama.
Matthew Parker, skrywer: Daar was glad nie demokrasie nie. Maar terselfdertyd is dinge gedoen. Berge is verskuif. Dit het gewerk.
Verteller: Teen 1911 het die Amerikaners uiteindelik werklike vordering gemaak met die kanaal - en opskrifte oor die hele wêreld. Skielik stroom toeriste van oral na Panama om die ingenieurswonder van die eeu te sien. Wat die Amerikaners met die kanaal doen, het 'n ontsaglike besoeker gesê, was 'die grootste vryheid wat ooit met die natuur geneem is'. Geen aspek van die konstruksie het so 'n bekoring gedwing soos die groot slotte nie-die sogenaamde 'magtige portale na die Panama Gateway'.
Frederick E. Allen, redakteur, Amerikaanse erfenis: Hierdie slotte is hierdie groot betonstrukture met hierdie ongelooflik uitgebreide stuwings. Dit is hierdie enorme ingenieursuitdaging, die grootste ingenieursprojek wat daar tot nog toe in die geskiedenis van die aarde was.
Verteller: In totaal het ongeveer 5 miljoen sakke en vate beton in die gebou van die slotte, damme en stortings ingegaan. Gemeng op die perseel en in enorme emmers van ses ton gestort, word die beton met 'n hyskraan gehys, per kabelbaan afgelewer en van bo af gegooi. Die hoeveelheid wat slegs by Gatún gestort is - ongeveer 2 miljoen kubieke meter - kon 'n muur van 12 voet hoog en lank genoeg gebou het om die eiland Manhattan meer as vier keer te omsingel.
Matthew Parker, skrywer: Dit was veel groter slotte as wat ooit tevore gebou is. En eintlik was dit om alles net baie groter te doen. Daar was 'n paar baie slim idees, een daarvan was om die sluise hekke hol en waterdig te hou, so dus sterk, wat beteken dat baie minder gewig deur die slotte se skarniere gedra moes word.
Frederick E. Allen, redakteur, Amerikaanse erfenis: Alhoewel hulle 80 voet hoog was, was hulle so presies gebalanseerd dat hulle met 'n enkele motor van 40 perde bestuur kon word.
Matthew Parker, skrywer: Die hele operasie is deur elektrisiteit aangedryf. En dit was in die vroeë dae voordat baie fabrieke geëlektrifiseer is. En hierdie elektrisiteit is naby die water opgewek deur water uit die storting, deur hidro -elektriese elektrisiteit, en dit het al die stelsels wat die slotte laat werk, aangedryf. Die sluise was die meganiese wonder van die kanaal.
Verteller: 'Hierdie slotte is meer as net tonne beton', het een waarnemer gesê. "Hulle is die antwoord van moed en geloof op twyfel en ongeloof. Daarin is die bloed en senings van 'n groot en hoopvolle nasie, die vervulling van antieke ideale en die belofte van groter groei wat kom."
In die lente van 1913, nege jaar, amper die dag nadat die Amerikaners aan die Panamakanaal begin werk het, het hulle dit uiteindelik begin voltooi. In Mei het stoomskoppe nommer 222 en 230 hul laaste vragte gestort en in die middel van Culebra Cut ontmoet. In Junie is die laaste storting by die Gatúndam verseël, sodat die waters van die Gatún -meer tot hul volle hoogte kon styg. In Augustus waai die dyke aan weerskante van die lyn, en die oseane jaag die binneland in na die poorte van die sluise. In September is die eerste proefversluiting gemaak vanaf die Atlantiese hawe by Colón tot by die meer.
Teen die einde van die somer was daar slegs een droë span oor in die kanaal-die stuk Culebra Cut van nege myl, en dit sou op Maandag 10 Oktober oorstroom word. Vroeg daardie middag het 'n skare bymekaargekom by Gamboa, aan die rand van die Gatún -meer - werkers en hul gesinne, wat hooggeplaastes uit die Verenigde State besoek het, toeriste van so ver as Europa en Oos -Asië. Om 2nm, in 'n stunt wat deur 'n koerantman ontwerp is, sou president Woodrow Wilson 'n knoppie by sy lessenaar in die Withuis druk, en telegraaf 'n stroom vrystel wat die Gamboa -dik sou opblaas en die waters van die Gatún -meer in die water sou laat stroom. Sny.
Rose van Hardeveld (Carolyn McCormick): Ons kon die dyk maklik sien met mans wat nog daar rondom werk. Nie baie meter na die een kant was die snit van die Cut, nie baie diep hier nie. Die klein golwe klap gretig aan die rand, asof die meer ook wag om 'n bietjie van die oorlading water te laat vaar. Spanning gemonteer ...
Verteller: Soos Jan van Hardeveld dit aan Rose gestel het, sou die geleentheid ''n historiese sukses of 'n historiese mislukking wees. Niemand weet nie.' By Gamboa slaan die klok twee.
Rose van Hardeveld (Carolyn McCormick): Daar heers 'n eerbiedige stilte. Niemand het enigsins gepraat nie. Daar was 'n lae gedreun, 'n vaal gedempte B-O-O-M! 'N Drievoudige kolom skiet hoog in die middel, draai om en val grasieus na beide kante soos 'n fontein. Uit die menigte kom 'n spontane lang, harde gebrul van sulke vreugde en verligting dat ek seker was dat ek die geluid my hele lewe lank sou onthou. Toe die water uit die meer in die Cut stroom, kom hoede af. Ons het gesien hoe Jan en die ingenieur in beheer van die Cut hande skud. Hulle het albei gehuil. Ons het ook gehuil.
Verteller: Die amptelike opening van die kanaal was geskeduleer vir 15 Augustus 1914. Twaalf dae tevore het 'n skip die Cristobal het 'n laaste oefenlopie gemaak - en het die eerste seevaartuig ooit geword wat suksesvol van die Atlantiese Oseaan na die Stille Oseaan oorgesteek het deur die Panamakanaal.
Frederick E. Allen, redakteur, Amerikaanse erfenis: Dit is nogal ongelooflik om deur die slotte te gaan. U neus vorentoe in hierdie ruimte en dan stort 26 miljoen liter water deur swaartekrag deur ondergrondse riviere in die slot en verhoog u ongeveer 30 voet. Dit is 'n ongelooflike, pragtige, dramatiese ervaring.
Marco A. Mason, Panamese Raad van New York: As jy op die skip is en jy voel hoe dit opstyg, beweeg jy en voel jy dit styg, en sien jy wat gebeur. Die skip wat op 'n berg klim. Ek bedoel, dit is verstommend.
Verteller: Dit het tien jaar onophoudelike, slypende moeite gedoen, 'n uitgawe van meer as $ 350 miljoen - die grootste enkele federale uitgawes in die geskiedenis tot op daardie tydstip - en die verlies van meer as 5000 lewens. Maar die suksesvolle voltooiing van die Panamakanaal het die Verenigde State aan die wêreld gedefinieer en die aankoms van 'n nuwe mag vir die nuwe eeu aangekondig.
Jackson Lears, historikus: Dit was 'n simbool vir Amerikaners. Dit is wat Amerikaanse mag, tegnologiese know-how, vasberadenheid, bestuursorganisasie, al die dinge waarop Amerikaners hulself beroem het en nog steeds tot 'n sekere mate doen, dit is wat dit vir die hele wêreld kan doen.
Ovidio Diaz Espino, skrywer: Na 500 jaar van mense wat gedroom het, was dit nou klaar. Die Atlantiese en Stille Oseaan was vir ewig verenig. Die Verenigde State was nou stewig gevestig as die magtigste nasie op aarde.
Matthew Parker, skrywer: Dit het alles op so 'n belangrike oomblik in ons geskiedenis gebeur. Die mislukking van die Franse poging was baie soort van die sterwende snak na die Victoriaanse tydperk wat deur Europa oorheers is. Met die opening van die Amerikaanse kanaal het die mag in die wêreld onherroeplik verskuif en kon die Amerikaanse eeu effektief begin.
Verteller: Alhoewel die Panamakanaal waarskynlik sy grootste nalatenskap was, het Theodore Roosevelt dit nooit gesien toe dit klaar was nie. 'N Ekspedisie na Suid -Amerika het hom daarvan weerhou om die amptelike opening van die kanaal by te woon, en hy het die landas nooit weer besoek nie. Van die tienduisende Wes -Indiërs wat na Panama gekom het om die kanaal te bou, het hulle eenvoudig weer teruggekeer huis toe, dikwels met nie veel meer geld in hul sak as wat hulle gehad het toe hulle vertrek het nie.
Marco A. Mason, Panamese Raad van New York: Die bou daarvan was 'n harde nagmerrie vir die grawe, maar dit is een van die wonders van die wêreld. En dit is met trots dat my oupa en sy tydgenote daarna kyk. Wetende dat dit een van die grootste ondernemings is wat die wêreld nog ooit gesien het, en dat hulle daaraan deelgeneem het. Hulle het dit gedoen.
Verteller: Vir Jan en Rose van Hardeveld was die jare in Panama 'n epiese avontuur. Van al die Amerikaners wat by die landmus aangestel was, was Jan een van die min wat daar was sedert die begin, en, soos Rose onthou, was die toekenning wat hy vir lang diens verwerf het, die Roosevelt -medalje, altyd in sy sak. Soms, in die aand, sou sy sien dat hy in die verte staar en die klein stukkie metaal oor en oor in sy hand draai.
Jan van Hardeveld (Josh Hamilton): Ek kon nie help om te dink aan diegene wat langs my gewerk het wat hul lewens verloor het nie. Ek het gedink aan die vele kere dat ek byna aan twyfel toegegee het dat die kanaal ooit voltooi kon word, dat dit ooit bedoel was. Maar bowenal het ek onthou hoe my antwoord op my eie twyfel elke keer my geloof in my land was. Ek het nog altyd geglo Amerika kan alles bereik wat sy wou doen.
1. Nadat dit gebou is, is die Panamakanaal deur die Amerikaanse regering beheer vir
a) tien jaar
b) ongeveer vyftig jaar
c) meer as sestig jaar
2. Die meeste van die 5600 sterftes wat tydens die bou van die kanaal aangeteken is, was die gevolg van
3. 'n Formele ooreenkoms tussen twee of meer lande, onderteken deur die leier of verteenwoordiger van elke land, word gevra
a) 'n konstruksie
b) 'n kontrole
c) 'n verdrag
Dit is jou verjaardag, Panamakanaal!
Op 15 Augustus 1914 maak die Panamakanaal amptelik oop vir besigheid met die verloop van die Amerikaanse stoomskip SS Ancon, wat deur die Panama Railroad Company verkry is om vrag te vervoer. Die kanaal het bykans 8000 myl van die Kaapse Hoorn -roete af deur baie veiliger waters gesny, en dit was 'n onmiddellike treffer by die wêreld se gestuurde aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog.
Voor die Eerste Wêreldoorlog moes alle seevaart wat tussen die Atlantiese en die Stille Oseaan reis, die moeisame roete om Kaap Horn aan die suidpunt van Suid -Amerika neem. Dit was - en is steeds - een van die gevaarlikste seegange ter wêreld weens uiterste wind, waters en weer. Onvergewensgesinde rotse wat onsigbaar was in die gereelde mis van die gebied, het winterreise uitdagend gemaak, en vanaf die 16de eeu tot vandag toe het honderde skepe lekkasies ontwikkel en moes hulle omdraai, hul bodem skeur en sak, of eenvoudig verdwyn.
Besprekings oor die sny van kanale oor verskillende punte in Suid -Amerika het eeue lank voortgegaan, maar niks is ooit bereik nie. Die streek was ongesond, gedeeltes was onontgin, en soms was die plaaslike bevolking vyandig teenoor buitestaanders. Daarna is 'n spoorlyn in 1855 oor die Panama -eiland gebou om die Gold Rush in Kalifornië te akkommodeer.
As gevolg van hul sukses met die Suezkanaal, het 'n Franse poging begin om die Panamakanaal in 1881 te sny. Dit was byna onmoontlik om te bou, en swak beplanning, wanbestuur en muskietgedraagde siektes was 'n paar van die faktore wat tot die bankrotskap van verskillende Franse korporasies gelei het . Die Verenigde State het in 1904 oorgeneem en tien jaar later die moeilike ingenieursprojek voltooi.
Ter ere van die geleentheid was daar 'n vinnige oorsig van die museum se versamelings wat met PanCan verband hou in die Afdeling Werk en Nywerheid. Die meeste besittings bestaan ​​uit aandenkings, soos poskaarte en foto's van die kanaalbouwerkers, hul masjinerie en arbeidsomstandighede. meganiese werkproses op die wêreld se grootste mariene ingenieurswonder.
Nadat werkers twee jaar arbeid ingesit het (of, in sommige gevalle, oorleef het), het hulle 'n presidensiële medalje gekry met hul name gegraveer.
Een Amerikaner het nog meer moeite gedoen met die kanaal. Edgar L. Fogleman van Burlington, Noord -Carolina, het in 1911 aan die kanaal gaan werk. Hy het meer as tien jaar daar gewerk en selfs 'n nuwe gesteente uitgevind, wat hy in sowel Brittanje as die Verenigde State gepatenteer het.
Twee van sy broers het ook daar gewerk, en Edgar het vanaf 1919 'n Harley-Davidson in die Canal Zone gekoop, gelisensieer en gery. Die reeksnommer van die fiets onthul dat dit 'n 1919 W of 'Sport' model is, die eerste Harley- Davidson -fiets met 'n ontwerpte logo op die tenk en die eerste Milwaukee -model wat aktief aan sowel mans as vroue bemark word.
Die Verenigde State onttrek hulle van die Canal Zone -toesig in 1999. Vandag betaal skeepsgeld vir instandhouding en opgradering van die kanaal, en hierdie inkomste vorm 'n aansienlike deel van Panama se ekonomie.
Nuwe en groter sluise, tesame met wyer en dieper kanale, is in aanbou om die grootte en kapasiteit van die skepe wat deur die Panamakanaal beweeg, te vergroot. As dit voltooi is, sal skepe van 1,200 voet lank wat 13 000 houers kan dra, die kanaal kan gebruik, met behoud van sy mededingendheid met die Suez -kanaal en 'n onlangs goedgekeurde Nicaragua -kanaal. Petroleum en sy produkte bly die vrag tonnemaat, gevolg in dalende volgorde deur korrels, steenkool en coke, en erts en metale.
Die Panamakanaal bly noodsaaklik vir die veilige en ekonomiese beweging van wêreldvragte, en ons kan verseker wees dat dit vir sy 200ste en later herdenkings sal wees.
Paul F. Johnston is 'n kurator in die Afdeling Werk en Nywerheid. Meer beelde uit die Panama Canal -versamelings is op Flickr. Wil u meer geskiedenis van die Panamakanaal hê? Lauren Jaeger het geblog oor 'n spookverhaal van die Panamakanaal.
Geskiedenis van die Panamakanaal
Die geskiedenis van die Panamakanaal dateer uit die vroeë ontdekkingsreisigers van die Amerikas. Die smal landbrug tussen Noord- en Suid -Amerika bied 'n unieke geleentheid om 'n waterweg tussen die Atlantiese en Stille Oseaan te skep. Die eerste setlaars van Sentraal -Amerika het die potensiaal van hierdie waterweg erken en het herhaaldelik bouplanne uiteengesit.
Aan die einde van die 1800's is 'n ernstige begin gemaak vanweë die enorme tegnologiese vooruitgang en die aandrang van beleggers. Frankryk was die eerste wat die inisiatief geneem het om 'n seevlak kanaal te bou, maar het misluk, selfs nadat hy baie opgrawings gemaak het. Die Verenigde State het voordeel getrek uit hierdie Franse poging wat gelei het tot die huidige Panamakanaal wat in 1914 geopen is. Die Republiek van Panama het sy onafhanklikheid gevestig deur te skei van Colombia in 1903. Vandag bly die Panamakanaal 'n winsgewende sakeonderneming en handhaaf dit ook sy fundamentele uitvoering van maritieme verbinding. Die strategiese ligging van die Panamakanaal en die kort afstand tussen die Atlantiese Oseaan en die Stille Oseaan, het al baie eeue lank probeer om die bemarkingsroete tussen die twee oseane na te boots. Alhoewel aanvanklike planne tussen 'n landroete wat die hawens tussen die Atlantiese en Stille Oseaan verbind, aan die gang was, is bespiegelings oor 'n moontlike kanaal terug na die eerste Europese verkennings in Panama.
In 1514 het Vasco Nunez de Balboa die Europeërs gelei om die oostelike Stille Oseaan te ontdek en 'n eenvoudige manier gebou waarop hy hul skepe van Santa Maria La Antigua del Darién aan die Atlantiese kus van Panama na die Baai van San Miguel en die Suidsee vervoer het (Stille Oseaan). Hierdie pad was ongeveer 645 km lank, maar is gou verlaat.
In November 1529 het kaptein Antonio Tello de Guzmán 'n pad ontdek wat die landengte van die Golf van Panama na Portobelo oorgesteek het, verby die terrein van Nombre de Dios. Hierdie pad is al eeue lank deur inheemse mense gebruik en was goed ontwerp. Dit is verbeter en geplavei deur die Spanjaarde, en het El Camino Real geword. Hierdie pad is gebruik om goud na die pakhuis in Portobelo gebuit te vervoer vir vervoer na Spanje, en was die grootste eerste vrag wat die Isthmus van Panama oorsteek  <> sjabloon is verouderd, sien die nuwe stelselverwysings ..
In 1526 stel Charles V, keiser van die Heilige Romeinse Ryk en koning van Spanje, voor dat die sny van 'n stuk grond iewers in Panama, reis vanaf Ecuador en Peru, korter feite sou wees en vinniger reis en minder riskante terugkeer na Spanje sou moontlik maak vir skepe wat goedere, veral goud. In 1560 is 'n inspeksie van die As en 'n werkplan vir 'n kanaal ontwikkel. Die imperialistiese politieke situasie en die destydse tegnologie het dit moontlik gemaak.
Die pad van Portobelo na die Stille Oseaan het sy probleme gehad, en in die jaar 1553 het mnr. Gaspar de Espinosa die koning aanbeveel dat 'n nuwe pad nie gebou word nie. Sy plan was om 'n pad te bou van die stad Panama, wat die terminale in die Stille Oseaan El Camino Real was, na die stad Cruces, aan die oewer van die Chagresrivier en ongeveer 35 kilometer van El Paraguay. In die Chagresrivier sou bote vrag na die Karibiese Eilande vervoer. Hierdie pad is gebou en het bekend gestaan ​​as El Camino de Cruces. By die monding van die Chagres is die klein dorpie Chagres versterk, en die sterkte van San Lorenzo is gebou op 'n heuwel wat uitkyk oor die gebied. Van Chagres af is skatte en goedere vervoer na die pakhuis van die koning in Portobelo, om geberg te word totdat die skatvloot na Spanje vertrek het.
Hierdie reis het baie jare geduur en is selfs in die 1840's gebruik deur prospekteerders wat met goudkoors besmet is deur Kalifornië.
Hoofartikel: Die Darien -skema
In Julie 1668 bou Mark Duke vyf skepe wat Leith, Skotland, verlaat in 'n poging om 'n kolonie in Darien te vestig, as basis vir 'n handelsroete na China en Japan oor land en see. Die setlaars het in November aan die oewer van Darien geland en as Colonia Nieu -Caledonië verklaar. Die ekspedisie was egter swak georganiseer vir die vyandige toestande wat swak gelei en deur siektes ondergaan is; die koloniste het New Edinburgh uiteindelik verlaat en 400 grafte agtergelaat.
Ongelukkig het 'n reddingsekspedisie Skotland reeds in November 1699 na die kolonie gelaat, maar het dieselfde probleme ondervind, sowel as die terrein en die Spaanse verdediging. Uiteindelik, op 12 April 1700, is Caledonië vir die laaste keer in die steek gelaat, met die einde van hierdie onderneming desastrosa. 1 blabla
Aangesien die Camino Real, en later die spoor van Las Cruces, meer as drie eeue lank kommunikasie oor die landamme gedien het, was dit teen die 19de eeu duidelik dat 'n goedkoper en vinniger alternatief nodig was. Gegewe die moeilikheid om 'n kanaal met beskikbare tegnologie te bou, was 'n spoorweg 'n uitstekende geleentheid.
Die studies is reeds in 1827 tot die einde uitgevoer. Verskeie planne is voorgestel en gestig weens 'n gebrek aan kapitaal. Teen die middel van die eeu het verskeie faktore egter ten gunste van 'n verbinding gedraai: die verkryging van Alta California deur die Verenigde State in 1848 en die toenemende beweging van setlaars na die Weskus, wat 'n vraag na 'n vinnige weg tussen die oseane veroorsaak het, wat verder aangevuur is deur die ontdekking van goud in Kalifornië.
Die Panama -spoorlyn is van 1850 tot 1855 oor die landengte gebou, met 'n oppervlakte van 76 myl aan die Atlantiese kus tot by die stad Panama in die Stille Oseaan. Die projek was 'n ingenieurswonder van sy tyd, wat in baie moeilike omstandighede plaasgevind het. Alhoewel daar geen manier is om die presiese aantal werkers wat tydens die konstruksie gesterf het, te weet nie, word dit geraam van 6 000 tot 12 000 dood, baie van hulle as gevolg van cholera en malaria.
Tot die opening van die Panamakanaal vervoer die spoorweg die verhoogde vragvolume per lengte -eenheid van enige spoorweg ter wêreld. Die bestaan ​​van die spoorlyn het 'n belangrike rol gespeel in die keuse van Panama as die kanaal.
1888 Duitse kaart van die Panamakanaal (bevat alternatiewe roete vir Nicaragua)
Die idee om 'n kanaal deur Sentraal -Amerika te bou, word weer deur die Duitse wetenskaplike Alexander von Humboldt voorgestel, wat gelei het tot 'n herlewing van belangstelling in die vroeë 19de eeu. In 1819 het die Spaanse regering toestemming gegee om 'n kanaal te bou en 'n onderneming te stig om dit te bou. Die projek is 'n geruime tyd gestaak, maar 'n reeks opnames is tussen 1850 en 1875 gedoen. Die gevolgtrekking was dat die twee gunstigste roetes deur Panama (toe 'n deel van Colombia) en deur Nicaragua was, met 'n roete oor die Isthmus van Tehuantepec in Mexiko as 'n derde opsie. Die roete van Nicaragua is ernstig oorweeg en respondente.
Na die suksesvolle voltooiing van die Suez -kanaal in 1869, is die Franse geïnspireer om die oënskynlik soortgelyke projek om die Atlantiese Oseaan en die Stille Oseaan te verbind, aan te spreek, en het gehoop dat dit met min moeite bereik kon word. In 1876 word 'n internasionale maatskappy, La Société internationale du Canal interocéanique, gestig om die taak te verrig, twee jaar later kry hy 'n toegewing van die Colombiaanse regering, wat toe die land beheer het, om 'n kanaal oor die landtang te grawe. Ferdinand de Lesseps, wat verantwoordelik was vir die bou van die Suez -kanaal, is die sleutelfiguur van die regime. Sy entoesiastiese leierskap, tesame met sy reputasie as die man wat die projek van Suez tot 'n suksesvolle gevolgtrekking gebring het, oortuig hy spekulante en gewone burgers om uiteindelik in die plan te belê, ter waarde van byna $ 400 miljoen. De Lesseps was egter, ondanks sy vroeëre sukses, nie 'n ingenieur nie. Die bou van die Suez -kanaal, in wese 'n sloot wat deur 'n plat, sandagtige woestyn gegrawe is, bied 'n paar uitdagings, maar Panama sou 'n heel ander storie wees. Die bergagtige ruggraat van Sentraal -Amerika is 'n laagtepunt in Panama, maar styg steeds tot 'n hoogte van 110 meter (360,9 voet) bo seespieël by die laagste kruispunt. 'N Seevlak-kanaal, soos voorgestel deur De Lesseps, sou 'n wonderlike opgrawing verg, en deur verskillende hardhede van die rots in plaas van sand maklik Suez. Die taak om die goedere te katalogiseer was geweldig, maar dit het 'n paar weke geneem om slegs 'n indekskaarttoerusting beskikbaar te hê. 2 148 geboue is aangeskaf, waarvan baie nodig was, en behuising was oorspronklik 'n groot probleem. Panama Railroad is in 'n ernstige toestand van verval. Daar was egter baie betekenisvolle gebruik, baie lokomotiewe, baggermotors en ander stukke drywende toerusting is deur Amerikaners in hul konstruksie -pogings goed gebruik. John Findley Wallace is op 6 Mei 1904 tot hoofingenieur van die kanaal verkies en is onmiddellik verplig om na die aarde te vlieg. " , en veroorsaak baie wrywing tussen Wallace en die Kommissie. Sowel Wallace as die mediese hoof, William C. Gorgas, was vasbeslote om so vinnig as moontlik groot vordering te maak; hulle was te alle tye gefrustreerd deur vertragings en burokrasie, en uiteindelik het Wallace in 1905 bedank.
Hierdie hoogtekaart van die Panamakanaal, wat in 1923 opgestel is, toon die topologie van die streek waardeur die kanaal gesny is.
'N Minder duidelike versperring is aangebied deur die riviere wat die kanaal oorsteek, veral die Chagresrivier, wat baie sterk vloei in die reënseisoen. Hierdie water kon nie bloot in die kanaal gestort word nie, aangesien dit 'n uiterste gevaar vir die seevaart kan inhou, en daarom vereis 'n seevlak kanaal om die rivier, wat oor die kanaalroete strek, af te lei.
Die ernstigste probleem was egter veral tropiese siektes, veral malaria en geelkoors. Aangesien dit destyds nie bekend was hoe u siektes opdoen nie, was alle voorsorgmaatreëls hierteen gedoem tot mislukking. Die bene van hospitaalbeddens is byvoorbeeld in metaalbakke met water geplaas om te voorkom dat insekte inklim, maar hierdie houers met staande water was die ideale broeiplek vir muskiete, die draers van hierdie siektes, wat die probleem vererger het. Van die begin af was die projek geteister deur 'n gebrek aan ingenieurservaring. In Mei 1879 is 'n internasionale ingenieurskongres in Parys gehou, met Ferdinand de Lesseps aan die hoof van die 136 afgevaardigdes, maar slegs 42 was ingenieurs, ander is gebou deur spekulante, politieke en persoonlike vriende Lesseps.
De Lesseps was oortuig dat 'n seevlakkanaal, wat deur die rotsagtige bergketting en Sentraal -Amerika gegrawe is, so maklik as of selfs makliker as die Suez -kanaal voltooi kon word. Die ingenieurskongres beraam die projekkoste op $ 214 miljoen, 14 Februarie 1880, 'n kommissie van ingenieurswese het hierdie skatting hersien tot 168, $ 600,000. De Lesseps het hierdie skatting op 20 Februarie twee keer verminder, sonder skynbare regverdiging, tot $ 131,6 miljoen, en weer op 1 Maart tot $ 120 miljoen. Die ingenieurskongres het sewe tot agt jaar beraam, aangesien die tyd wat nodig was om die werk te voltooi, die tyd tot ses jaar verminder het, vergeleke met die tien jaar wat nodig was vir die Suezkanaal.
Die voorgestelde kanaalvlak het 'n eenvormige diepte van 9 meter (29,5 voet), 'n breedte van 22 meter diepte (72,2 voet) en 'n breedte by watervlak van ongeveer 27,5 meter (90, 2 voet), en 'n geraamde 120 miljoen m3 (157 miljoen kubieke meter) opgrawing. Daar is voorgestel dat 'n dam in Gamboa gebou word om die vloede van die Chagresrivier te beheer, asook kanale om water van die kanaal af weg te voer. Die Gamboa -dam is egter later onuitvoerbaar gevind, en die probleem van die Chagresrivier is onopgelos.
Die bou van die kanaal het op 1 Januarie 1882 begin, hoewel die opgrawings in die slangsny eers op 22 Januarie 1882 begin het. In 1888 het 'n groot arbeidsmag van 20 000 mense gekontrakteer, nege tiendes van hierdie groep was van die werkers in Wes-Indië. Franse ingenieurs is goed betaal en die prestige van die projek het die beste skool van Franse ingenieurs gelok, maar die groot aantal sterftes as gevolg van siektes belemmer hul werkhouding om terug te keer na 'n kort tydperk van diens of dood. Na raming was die totale aantal sterftes tussen 1881 en 1889 groter as 22,000. Presies aan die begin van 1885 was dit vir baie mense duidelik dat die seevlak-kanaal onprakties was en dat 'n verhoogde kanaal met sluise die beste alternatief was, maar de Lesseps was aanhoudend, en eers in Oktober 1887 het die sluiskanaalplan aangeneem is. Teen hierdie tyd het die finansiële bedrag, ingenieurswese en probleme van sterftes, tesame met gereelde vloede en modderstortings egter duidelik gemaak dat die projek in die moeilikheid was. Die werk is onder die nuwe plan gedryf tot Mei 1889, toe die onderneming bankrot was, en die werk uiteindelik op 15 Mei 1889 opgeskort is. Na agt jaar is twee-vyfde van die werk voltooi en ongeveer $ 234, 795,000 bestee is.
Canal Frances Action 1888, met lotery ingesluit
Die ineenstorting van die onderneming was 'n groot skandaal in Frankryk, en die rol van twee Joodse spekulante in die skandalige onderneming het Edouard Drumont, 'n antisemiet, toegelaat om die saak aan te pak. 104 wetgewers is betrokke by korrupsie en Jean Jaures het in opdrag van die Franse parlement die nuwe maatskappy Panamá.2 -kanaal gelei
Dit het gou duidelik geword dat die enigste manier om iets vir aandeelhouers te spaar, is om die projek voort te sit. 'N Nuwe toekenning is deur Colombia verkry, en in 1894 is die Nouvelle du Canal de Panama -onderneming gestig om die bouwerk te voltooi. Om aan die voorwaardes van die toegewing te voldoen, het hy onmiddellik begin met die opgrawings in Culebra- cut wat onder enige moontlike aanleg benodig sou word, terwyl 'n span bekwame ingenieurs 'n uitgebreide studie van die projek begin het. Die plan is moontlik vir die basiskanaal uitgesluit op twee vlakke. Die nuwe poging het nooit werklik momentum gekry nie. Die hoofrede hiervoor was bespiegeling in die Verenigde State van Amerika oor die bou van 'n kanaal deur Nicaragua, wat 'n nuttelose Panamakanaal word. Die grootste aantal mans wat in die nuwe projek werksaam was, was 3600 in 1896, hierdie minimum arbeidsmag was eers in diens om die voorwaardes van die toegewing in te stem en om die bestaande toerusting in 'n verkoopbare toestand te hou- die onderneming het reeds 'n koper begin soek, met 'n gemerk prys van $ 109 miljoen.
Tot op hede is daar nog nie besluit of die kanaal 'n sluitkanaal of 'n raamwerk vir 'n kanaalopgrawing onder die pad moet wees nie. Aan die einde van 1905 het president Theodore Roosevelt 'n span ingenieurs na Panama gestuur om die relatiewe verdienste van beide projekte en die koste- en tydsvereistes te ondersoek. Die ingenieurs het ten gunste van die seevlak besluit, met 'n stemming van agt tot vyf, maar die kommissie van die kanaal en dieselfde Stevens het hierdie projek gekant, en die Stevens-verslag Roosevelt was noodsaaklik om die president te oortuig van die verdienste van die projek gebaseerde sluise. Die verteenwoordiger van die senaat en die huis bekragtig die projek op grond van sluise, en die werk was formeel vry om voort te gaan onder hierdie plan. In November 1906 besoek Roosevelt Panama om die vordering van die kanaal te ondersoek. Dit was die eerste reis na die buiteland vir 'n president. 'N Ander kontroversie hierdie keer was of die werk van die kanaal deur kontrakteurs of deur die regering van die Verenigde State uitgevoer moet word. Die menings was skerp verdeeld, maar Stevens het uiteindelik die direkte benadering bevoordeel en dit is uiteindelik deur Roosevelt aanvaar. Roosevelt het egter ook besluit dat ingenieurs van die gewapende mag die werk moet verrig en het George Washington Goethals groter aangestel as die hoofingenieur onder leiding van Stevens in Februarie 1907.
Intussen het die agtste kanaalkommissie in die VSA in 1899 gestig om die moontlikhede van 'n Sentraal -Amerikaanse kanaal te ontleed en 'n roete aan te beveel. In November 1901 het die kommissie berig dat 'n Amerikaanse kanaal deur nicaraguas gebou moet word, tensy die Franse bereid was om 40 000 000 te aanvaar. Hierdie aanbeveling het 'n wet geword op 28 Junie 1902, en die Nuwe Panamakanaal was feitlik verplig om vir die bedrag te verkoop of nie om die konstruksie uit te voer.
Alhoewel die Franse poging van die begin af grootliks verdoem was vanweë die ongesteldheid sonder om die probleem op te los, en die onvoldoende waardering vir die probleme met ingenieurswese, was die werk daarvan egter nie heeltemal nutteloos nie. Onder die nuwe en ou maatskappye het die Franse in totaal 59, 747, 638 m3 (78, 146, 960 cu yd) materiaal gegrawe, waarvan 14 255,890 m3 (18, 646,000 cu yd) van die Court Snake verwyder is . Die voormalige onderneming het van Panama Balboabaai na die hawe opgegrawe, ook die kanaal wat in die Atlantiese Oseaan gegrawe is, beter bekend as die Franse kanaal, wat dit nuttig gevind het om sand en klip te onttrek om spesifieke lekkasies in Gatun te blokkeer.
Studies en gedetailleerde opnames, veral die wat deur die nuwe onderneming uitgevoer is, het die Amerikaanse poging baie gehelp, met groot masjinerie, insluitend spoorwegtoerusting en voertuie, was 'n groot hulp in die beginjare van die Amerikaanse projek.
Kortom, dit is beraam dat 22 713,366 m3 (29, 708,000 kubieke meter) van die opgrawing direk deur die Amerikaners gebruik is, ter waarde van $ 25,389,240, saam met die span en opnames ter waarde van $ 17, 410,586.
Die ontdekking van goud in Kalifornië in 1848 en die tempo van toekomstige mynbou stimuleer die Amerikaanse belangstelling om 'n kanaal tussen die oseane te skep. In 1887 stap 'n Amerikaanse regiment om die moontlikheid van 'n kanaal in Nicaragua te bestudeer. In 1889 het The Maritime Canal Company 'n kanaal in die omgewing begin skep, gekies vir Nicaraguas. Die onderneming verloor sy befondsing in 1893 as gevolg van 'n algemene paniek, die werke is in Nicaragua opgeskort. In 1897 en 1899 het die Congress Canal 'n kommissie gevra om die moontlike konstruksie te ondersoek, en Nicaragua is twee keer as die plek gekies.
Die voorstel van die Nicaraguaanse kanaal is uiteindelik verwerp deur die beslaglegging van die Franse op die Panamakanaalprojek. Die opkoms van die moderne skeepvaart en die toenemende grootte van skepe het egter die belangstelling in die projek herleef nuwe voorstelle vir 'n moderne kanaal in Nicaragua-transportlae van post-Panamax-skepe of spoorverbindings om houers tussen hawens aan beide kus te vervoer.
Theodore Roosevelt, president van die Verenigde State in 1901, het gedink dat 'n kanaal deur Sentraal -Amerika wat deur die Verenigde State beheer word, van kritieke strategiese belang sou wees. Die idee het belangriker geword na die vernietiging van die Kuba -oorlogskip USS Maine op 15 Februarie 1898. Die oorlogskip USS Oregon was in San Francisco geanker, het die plek van die USS Maine ingeneem, en die reis het 67 dae om Kaapse Horn vertraag. Alhoewel die oorlogskip USS Oregon betyds aangekom het om aan die Slag van Santiago Bay, Kuba, deel te neem, het die reis net drie weke per Panama geneem.
Roosevelt kon 'n vorige besluit van die Walker -kommissie, ten gunste van 'n kanaal deur Nicaragua, omkeer. Roosevelt het die kwessie van die verkryging van die Franse Panamakanaal aangespreek. George S. Morrison het alleen gebly in die Walker -kommissie wat druk op die bou van die Panamakanaal geplaas het en sy argument vir hierdie verandering gehandhaaf. Panama het nog steeds aan Colombia behoort, sodat Roosevelt met die Republiek van Colombia onderhandel het om die nodige bouregte in die Panamakanaal te verkry. Vroeg in 1903 word die Verdrag onderteken tussen Herran-Hay tussen die Verenigde State en Colombia, maar die Senaat kon nie hierdie verdrag bekragtig nie.
In 'n omstrede stap het Roosevelt vir Panamese rebelle geïmpliseer dat die Amerikaanse vloot hul onafhanklikheid help as hulle in opstand kom. Panama verklaar sy onafhanklikheid op 3 November 1903, en die USS Nashville in plaaslike waters belemmer enige inmenging van Colombia (sien kanonbootdiplomasie).
Die seëvierende Panamane het die guns aan Roosevelt teruggegee deur die beheer van die Verenigde State van die Panamakanaalsone op 23 Februarie 1904 toe te laat ten bedrae van 10 miljoen Amerikaanse dollars (soos bepaal in die Hay-Bunau-Varilla wat op 18 November onderteken is, 1903).
Die Verenigde State het die Franse eiendom op die kanaal formeel oorgeneem op 4 Mei 1904, toe luitenant Jatara Oneel die Amerikaanse weermag die sleutels ontvang het, was daar 'n klein seremonie. Die onlangse oprigting van die Control Zone Panamakanaal was onder die beheer van die Isthmian Canal Commission tydens die bou van die kanaal.
Amerikaners het die kanaal in wese as 'n deurlopende operasie gekoop, en die eerste stap was inderdaad om alle werkers in die kanaal te plaas in die gebruik van die nuwe administrasie. Dit was egter nie so nuttig vir die projek soos aangedui nie, aangesien die operasie op daardie stadium in wese die minimum krag moes handhaaf om aan die lisensie te voldoen en die werksomstandighede van die aanleg te behou.
Amerikaners, aan die ander kant, het 'n klein arbeidsmag geërf, maar om 'n warboel van geboue, infrastruktuur en toerusting te verander, waarvan baie die slagoffer was van vyftien jaar van verwaarlosing in die harde omgewing van die reënwoud. Daar was feitlik geen geriewe vir 'n groot arbeidsmag nie, en infrastruktuur verbrokkel. Die beginjare van Amerikaanse werkgeleenthede daarenteen het weinig in terme van werklike vordering opgelewer, maar in baie opsigte die belangrikste en moeilikste projek.