Desember 16, 2016 in Uncategorized
Vandag is Beethoven se verjaarsdag.
Ek het al baie gewonder hoe dit moes wees om 'n gewigtige naam soos Ludwig van Beethoven te dra. Stel jou voor hoe jy as laerskoolkind vorentoe sou geloop het om jou boek te gaan haal as Juffrou "Ludwig van Beethoven!" uitlees. Man, ek sou geloop het soos 'n baas. Van heel agter die klas uit tot heel voor en weer terug.
Mens kry natuurlik sy moderne gelyke onder die Afrikaanses: die Barnhoorns, die Philipusse (of is dit Philippi?), die Veldermans, die Servase, die Zoltans, die Severiusse… daar is net nie 'n manier hoe 'n mens só 'n naam smalend kan probeer sê om die jafel te verkleineer nie.
Hierdie soort van swierige name kom, lyk dit vir my, meer dikwels hier in die Kaapwêrelde voor. Dis half of die droë grasvelde en swaarkry van die ou Noorde al hierdie geite uit ons mense uitgedroog het. Daar is jy Tom, Dick of Pietie, soos die gees die vaad're maar lei.
Maaind joe, daar was 'n onlangse tyd toe name met 'n "é" bitter gewild was in ons volk. Dit was die tyd van die Ziané's, die Angené's, die Marené's, asof die volk alles op die "é's" wou plaas. In 'n onlangse studie deur die Sarie-tydskrif of só iets, was die wenner hoeka iets soos Ansjané.
Volgens Shakespeare so 'n roos met enige ander naam net so soet geruik het, maar ek verskil wanneer jy dit met 'n "k", 'n "d" of selfs 'n "v" spel. Name máák saak. Ek kan nie onthou hoevele kere mense al vir my gevra het waar die naam "Koot" vandaan kom nie. Hoe moet ek weet?
In die 1500's was daar byvoorbeeld in Oostenryk 'n vername wetenskaplike met die name (onder andere!) van Aureolus Theoprastus Bombastus von Hohenheim. Vir 'n gewone man sou dit waarskynlik genoeg wees, maar toe hernoem hy homself na Paracelsus, wat blykbaar nog 'n trappie hoër is.
Dit laat my dink aan die storie van die nooi wat haarself by die tennisklub voorstel: "My naam is Annetjie, maar my vriendinne noem my sommer Chauvenet."