El caballero de Olmedo, Lope de Vega se stigtelike tragikomedie | Huidige literatuur
Die ridder van Olmedo dit is 'n toneelstuk wat 'n voor en 'n na binne die Castiliaanse dramaturgie aandui. Geskryf deur Lope de Vega tussen 1620 en 1625, word dit beskou as die fundamentele tragikomedie. Of ten minste die eerste stuk waarin beide elemente deur 'n skrywer "deeglik" gemeng word.
ook die teks stel die argetipe van gewone karakters duidelik binne die intrige van die Spaanse Goue Eeu vas. In 'n sekere mate bly hierdie kenmerke van protagoniste en antagoniste van die vertelling van krag - met sommige variasies - tot vandag toe.
1.1 'N Lewe vol warboel
2 El caballero de Olmedo, 'n minderjarige werk?
3 Definisie van tragikomedie
4 'N Voorspelbare werk?
4.1 Die argetipes
4.2 Sekondêre karakters
4.3 Die taal
4.3.1 Die narre
5 Moraliserende funksie?
Behalwe dat hy 'n uitstekende digter was, het hyLope de Vega Carpio se dramatiese werk het hom sy plek in die literatuurgeskiedenis besorg. Hy is op 25 November 1562 in Madrid gebore, dieselfde stad waarin hy 72 jaar later oorlede is, op 27 Augustus 1653. Saam met Tirso de Molina was hy verantwoordelik vir die definitiewe impuls aan die komedie van verwikkelinge, baie in mode tydens die Iberiese barok.
Hy het nie tussen sy tydgenote ongesiens verbygegaan nie, inteendeel, hy het altyd geweet hoe om in die konteks van sy tyd raakgesien te word. Intussen het hy het groot vriendskappe gesmee met Francisco de Quevedo en Juan Luis de Alarcón. Alhoewel hy 'n groot wedywering gehad het met Miguel de Cervantes, is respek tussen hulle gehandhaaf. Hy was egter onversoenbaar met Luis de Góngora in stryd.
Sy eie lewe lyk soos 'n dramatiese skrif: veelvuldige liefdesverhoudings, veroordeel om 'n tyd lank in ballingskap te bly, 'n wewenaar ... Die avonture van Lope de Vega is baie van sy karakters waardig. Na 'n lewe vol op en af ​​en baie "mal dinge", het hy uiteindelik gekies om homself as priester te orden.
Haar toewyding aan God het haar egter nie gekeer om haar 'twyfelagtige' gedrag voort te sit nie. Byvoorbeeld: verlief raak op Marta de Nevares, 'n 25-jarige vrou wat getroud is sedert sy 13 was. Natuurlik behou die 'amptelike verhaal' die 'eer' om beskou te word as die laaste minnaar van die digter.
Die ridder van Olmedo, 'N Geringe werk?
Die ridder van Olmedo.
U kan die boek hier koop: Die ridder van Olmedo
Lope de Vega hy het hierdie skepping van hom nie groter belang gegee nie. Hy kon nie die gedrukte weergawe sien nie (die eerste uitgawe sou eers ná sy dood verskyn). Verder het die oorspronklike manuskrip vir 'n tyd verlore gegaan, sonder dat die dramaturg hom daaroor bekommer het.
Kritici van haar tyd het haar ook nie waardig geag nie. In werklikheid, Tot aan die einde van die XNUMXde eeu was dit bloot nog een werk in die uitgebreide katalogus van die skrywer in Madrid. Die persepsie het eers in die 1900's verander. Daar is beweer dat die werk opgaan tot die kategorie noodsaaklik binne die universele kunsgeskiedenis.
Definisie van tragikomedie
Soos reeds op die boonste reëls opgemerk, tot die aankoms van Die ridder van Olmedo die konsep van tragikomiese teater bestaan ​​nie. Dramas - wat meestal tragedies was - of komedies is opgevoer. Om oor ongelukke te lag, was dus 'n idee waarvoor nie skrywers of die publiek voorbereid was nie.
Natuurlik Lope de Vega het daarin geslaag om albei elemente suksesvol te kombineer. Alhoewel, oor die algemeen, gaan elkeen tydens die ontwikkeling van die plot afsonderlik sonder om regtig 'n mengsel te lewer. Ten spyte van die feit dat die publiek van die begin af 'n nie baie gunstige einde vir die protagonis kan instel nie.
'N Voorspelbare werk?
Miskien is dit die rede waarom sowel die barok-kritiek - 'n heersende mening tot aan die einde van die romantiek - as die skrywer self oorweeg het Die ridder van Olmedo as 'n klein stuk. Uit die eerste reëls is dit duidelik dat die enigste moontlike bestemming vir die hoofkarakter die dood is.
Verder is die belangrikheid van verrassende eindes binne die verhaal van die Spaanse Goue Eeu onafwendbaar. Boonop is hierdie aspek binne die uitvoerende kunste as sensitief beskou. En, afgesien van die montages van hierdie werk (altyd onderhoudend), niemand is veral verbaas oor die finale resolusie nie.
Die ridder van Olmedo draai om drie perfek gedefinieerde karakters:
Die hoofrolspeler is Don Alonso, 'n edele ridder, dapper en geëerd; voorbeeld van al die eienskappe wat van 'n heer verwag word.
Doña Inés, beliggaam die liefdesbelang. 'N Klassieke dame, lojaal en gesagsvol (verteenwoordig deur haar vader, Don Rodrigo).
Don Rodrigo, is die antagonis van die verhaal, oneerlik en verraderlik.
Die trio protagoniste word vergesel deur ander karakters wat ook reageer op geslote argetipes. Tussen hulle: Tello, die dienaar van Don Alonso, is die buffel van die geskiedenis. Daarom is u dialoog en optrede verantwoordelik vir die lag van die gehoor.
Langs die harlekyn staan ​​Fabia, die pimp wat romanse vergemaklik. Alhoewel sommige van haar lyne komies is, word haar toestand as 'n towenares uiteindelik 'n donker en duiwelse karakter.
Aan die kant van die antagonis, Mendo, die dienaar van Don Rodrigo, is die sintese van die implikasies daarvan om saam met 'n slegte persoon te werkaan. In so 'n mate dat hy direk daarvoor verantwoordelik is om die dood van die hoofkarakter te veroorsaak.
Buiten die argetipes soos hierbo beskryf, een van die nuwighede van Die ridder van Olmedo dit is die afwesigheid van verskille tussen die karakters. Met ander woorde, in hierdie werk van Lope de Vega is die oorheersende patroon nie gedurende hierdie historiese periode gevolg nie. Waar "adellikes en gewone mense" op 'n duidelik gedifferensieerde manier voorgestel is.
Wat wesenlik bepalend is, is die rol wat die een en die ander in die ontwikkeling van die intrige speel. Die enigste verskille is in die maniere van praat. Met die werk wat in sy geheel in agtlettergrepe en konsonantrym geskryf is, wend die voorste egpaar voortdurend tot retoriese figure soos metafore en anaforas.
Tello en Fabia, verteenwoordigers van die 'laer klasse', praat op 'n plat en eenvoudige manier. Hierdie manier van uitdrukking beklemtoon hul rol as 'buffels' in die verhaal verder. Op hierdie manier het Lope de Vega die min belang getoon wat hy heg aan verfynde taal in Die ridder van Olmedo.
Selfs gedurende die sewentiende eeu, Iberiese kuns was verplig om 'n sekere moraliserende funksie te vervul. Om hierdie rede kon Lope de Vega, buite sy lewe vol verstrengeling en teenstrydighede, nie aan hierdie eis ontkom nie. Die ridder van Olmedo is geen uitsondering nie, ondanks 'n paar nuanses
Wel, die tragedie neem die protagonis se lewe (sonder om dit regtig te verdien), diegene wat verkeerd doen, kry uiteindelik hul straf. Diegene wat toorkuns gebruik om hul doelwitte te bereik, betaal ook 'n taamlike hoë prys vir waagmoed.