'n Verhaal vir die oujaar deur Ettie Buurman
JY LEES NOU 'n Verhaal vir die oujaar deur Ettie Buurman
Padkaarte en engele.
“Die Bybel is ’n padkaart, nie ’n handboek nie,” refrain haar ma se preweling deur haar geheue. Selfs goeie mense sondig en maak foute. Ek het ook. Veral ék ...”
“Eers, ja. Ons het saam geswot. Totdat ek agtergekom het ek het nie talent nie en huis toe gekom het. Bietjie op straathoeke en vlooimarkte van my prentjies verkoop ... Ek en Ramona het kontak verloor – todat sy ’n jaar gelede geskryf het om te sê sy is siek.” Sy draai haar kop skeef, asof dit haar sig sal verbeter. “Jy lyk half na haar.”
Sy is ’n aangenome kind. Hoe kan sy na haar ma lyk? Seker maar omdat sy ook blond is ...
“My ma het gesê jy het iets vir my. Inligting. ’n Koevert of iets ... Daar was ’n nota in haar Bybel op die bedkassie, met jou naam en adres daarop.”
“Die koevert, ja,” knik die vrou. “Ramona het gevra ek moet sê hoe jammer sy is oor dit wat in Parys gebeur het ... Ek het die koevert gebêre toe sy laat weet het van die nierkwaal.”Die sigarethand beduie binnetoe. “Ek is Magdaleen Meyer. Kom in, ek maak tee.Maar die suiker is op.”
“Ek gaan die huis verkoop en in ’n meenthuis bly. Ek is ’n rekenmeester en beheer my ouers se trustgeld.” Sy glimlag sinies. “’n Doodgewone, kleinerige meenthuis ... Dalk ontmoet ek dan ’n man wat lief is vir mý eerder as my geld.” Sy skrik amper vir haar ongevraagde familiariteit.
“Ek sien jy kyk na die armoede hier om jou – vergelyk dit seker met jou ma se baie geld. Sy het aangebied om te help, maar my Vincent was te trots, selfs toe hy sy werk verloor het. Nou is hy weg ... Die artritis vreet my op en my longe is gaar ... Ek moet kort-kort gaan lê.”
“Ja. Die sang, die opera, La Scala en Milaan was later. Ramona het die stem van ’n engel gehad. Maar in Parys het sy net in bistro’s gesing wanneer ons platsak was. Wanneer ons lus was vir feta-kaas en olywe ...”Magdaleen se skor stem is vol nostalgie. “Toe ons kamma hippie-kunstenaars was, geglo het ons gaan eendag beroemd wees.”
Magdaleen weet waarom. Omdat sy skuldig gestaan het, ’n sangloopbaan bo haar ongebore baba gekies het ...
“Dikwels, omdat ek eensaam was, sonder broers of susters. Alleen, sonder familie ...”
“Poor little rich girl,” voeg Magdaleen by. “Ramona was ’n goeie mens. Maar in Parys – die laaste klompie maande – het sy verander. In haar dop gekruip. Stiller geword. Die introvert geword wat jy geken het ... Op ’n dag is sy uit die bloute skielik terug Pretoria toe om jou siek ouma te gaan versorg. Sy was ’n klompie maande weg en met haar terugkoms het sy net gesê jou ouma is dood.”
Magdaleen hoes eers weer kortasem. “Ek het vermoed dit het te doen gehad met ’n man ... die een by die Sorbonne. So ’n Blink Stefaans, Jean-Pierre ...”
Simone se ore suis en haar gedagtes warrel. Iewers het sy ’n suster! ’n Halfsuster wat op Kersdag gebore is ... Dis ’n laaste geskenk van haar ma. Haar ma wat gesê het goeie mense maak ook foute en die Bybel is net ’n padkaart ...
“Dis jou suster se geboortesertifikaat, die naam van jou ma en die pa van die kind verskyn daarop. Ramona was jonk en weerloos en het nie kans gesien om as enkelouer sonder ’n behoorlike inkomste ’n kind groot te maak nie. Die baba sou met haar studies ingemeng het. Met haar sangloopbaan ... Dit was haar wens dat jy jou ousus moet opspoor. Leer haar ken en wees goed vir haar. Maak die onreg en foute van die verlede reg.”
“Nou sal jy my moet verskoon. Ek het nie asem nie, moet gaan lê ...”Magdaleen beduie Simone deur se kant toe. “Dankie dat jy gekom het. Dalk praat ons eendag weer ...”