Prentjies – Nie vir kinders
Ek onthou die reuk van my eerste vetkryte. En my eerste speelklei. Ook die reuk van my klaskamer in Sub A.
Juffrou Valerie was pragtig. Sy het ook lekker geruik as sy oor my gebuk het om te help met die saggies-op-en-hard-af. Sy was gaaf en sy het gehou van my. Sy was net so lief vir teken. Al was sy links kon sy baie mooi skilder. Sy het die plakate vir die skoolflieks gemaak. Dan moes twee van ons altyd vir Oom Basie by die winkel gaan vra het om die plakkate teen die winkeltoonbank vas te plak met kleefband.
Na Sub B, na die twee jare by Juffrou Valerie, het my liefde vir prentjies teken en inkleur tot stilstand gekom. In Standerd 1 het ek beland by Juffrou Valerie se man. Hy was effens befoeterd, ons was bang vir hom, en ons het geleer dat prentjies teken en inkleur net vir die kleintjies is. Hy het ons van ernstige goed soos tafels en is and are geleer.
Al het ek nie meer geteken en ingekleur nie, het ek nog altyd gehou van prentjies. Baie later in my lewe het ek eendag 'n Kodak Instamatic in die hande gekry en ek het weer begin prentjies maak met my kiekies. Die Kodak het net 12 kiekies op 'n rol toegelaat en ek moes uiters selektief wees met die kies van die prentjies. Ontwikkeling kon net by sekere besighede, wat almal sedertdien verdwyn het, gedoen word. Dit was 'n duur storie, foute het geld gekos. En teleurstelling.
Genadiglik het fotografie in die onlangse verlede deur 'n wonderlike digitale rewolusie, ongelukkig ten koste van Kodak, gegaan. Byna terseldertyd het tekens van kiekomania by my begin wys. Daar was 'n hele paar kameras met al-hoe-beter vermoëns, en kiekomania het gedy. Maar kiekomania het die sterkste uitgekom toe ek my geliefde Nikon begin vashou het. Deesdae dra ek 'n gatsak Canon, waarmee ek die prentjies van George Town kon kiek.
Maar laat ek darem die storie agter die prentjies van George Town vertel.
George Town is geleë op Penang Eiland aan Maleisië se weskus. Aan die einde van die 18e eeu het ene Francis Light namens die Brits-Oos-Indiese Kompanjie die eiland geannekseer, met die seën van Koning George III. Amper 'n eeu later word Penang Eiland 'n kroonkolonie van die Britse troon, en die Britte vernoem die nedersettinkie na Koning George.
Behalwe vir die uitvoer van speserye na Brittanje, word die hawe 'n belangrike vastrapplek vir Britse handel met Indië en China. Intussen het die Britte hul stempel deeglik afgedruk op die ontwikkeling van George Town – aan die een kant is die koloniale deel met sy herehuise en breë strate, die handelsbelange en hawe aan die ander kant, en die inheemse mense, slawe en nuwe inkommers soos die Indiërs en Chinese word in 'n beknopte woonbuurt in die middel van die nedersetting saamgebondel. 'n Netjiese, beplande apartheidstad, dus.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog neem die Japanese vir vier bloedige jare oor. Na die oorlog neem Brittanje weer oor, maar bestuur die eiland halfhartig en George Town verwaarloos. Agteruitgang duur voort, selfs nadat Maleisië onafhanklik raak van die Britse juk. In 'n poging om die proses om te keer, word eiendomsontwikkeling in die vroeë 2000s ingespan en heelwat historiese geboue bly in die slag.
Die nuwe ontwikkeling forseer mense uit die geboue wat hul al vir geslagte lank bewoon.
Totdat iemand met goeie oordeel ingryp en 'n verdere tragedie in die naam van vooruitgaan verhoed.
Die ou deel van George Town word gesoneer as 'n gebied met besondere geskiedkundige, kulturele en argitektoniese waarde. En so bly die ou woonbuurte en koloniale geboue, selfs met hul oorspronklike name, wonderbaarlik behoue. In 2008 word dié historiese deel van George Town as 'n Wêrelderfenisgebied geregistreer by UNESCO.
Hoewel die erfenisgebied 'n aantrekliker opsie vir toeriste geraak het, maak 'n spul verslete geboue op 'n afgeleë eiland naby die ewenaar nie alle toeriste rasend opgewonde nie. George Town is byvoorbeeld onsmaaklik warm in Juniemaand, vra vir ons. Iets moes gedoen word. Kunstenaars is betrek, en een van die kreatiefste vorms van toerisme vat vlam.
In 2012 skep die kunstenaar Ernest Zacharavic 'n reeks van 6 muurskilderye waarmee hy die gees van ou George Town vasvang.
Zacharavic se werke is 'n onmiddellike treffer en word uitgebrei tot 'n reeks van vyftien muurskilderye, verspreid oor die ou deel van George Town. Later word die reeks aangevul met meer as 50 stukke metaalwerkkuns.
Skielik is daar, behalwe ou verslete geboue, nog 'n goeie rede om George Town te besoek, ten spyte van die ondraaglike hitte. Die kunswerke op die mure van ou George Town sorg daarvoor dat toerisme bloei – deur die kunsstukke op die ou mure te soek, kry die ou geboue hul regmatige bewondering.
Orals is daar eet-, drink- en blyplekke tussenin. Toerismegetalle bly groei en deesdae is die hawe van George Town ook 'n gewilde ankerplek vir luukse passasiersbote. Die groei in toerisme het ook veroorsaak dat George Town stilletjies die koshoofstad van Maleisië geraak het.
Eintlik is die ou deel van George Town vol skilderye, wat mooi prentjies maak. Juffrou Valerie sou die prentjies ook waardeer het. En ons dogter wat ook lief is om prentjies te teken. As jy soos ons ook lief is vir prentjies, moet jy George Town eendag besoek.
Author oudoringPosted on Junie 14, 2017 Februarie 17, 2018 Categories Afrikaans, TravelTags Apartheid, Britte, George Town, Kiekomania, Nikon, Penang
One thought on "Prentjies"
Riana Scholtz sê:
Junie 21, 2017 om 3:16 vm
Ek was nog altyd beindruk met julle twee, maar sowaar, na die lekker lees, nog baie meer! Hoop ons hoor en sien nog baie van julle op julle reise! Groete