Japanese cosmetic dentistry Auburn 46706
Ballwin cosmetic dental treatment
Spanish Speaking snap on veneers Pittsburgh Pennsylvania
Black dental health Virginia Beach
teeth bonding Fort Wayne IN Geskryf deur Susan Conlon en Kevin Lane
Oes koring in die Peruaanse Andes. Shutter.
Water is noodsaaklik vir die mens se lewe, maar in baie wêrelddele watervoorrade bedreig word van meer ekstreme, minder voorspelbare weerstoestande weens klimaatsverandering. Nêrens is dit duideliker as in die Peruaanse Andes, waar stygende temperature en dalende gletsers van die naderende waterskaarste gewaarsku word vir die gemeenskappe wat daar woon nie.
Peru hou meer as 70% van die wêreld se tropiese gletsers. Langs die 180 kilometer-uitspansel van die Cordillera Blanca (“wit berge”), meer as 250,000 mense is afhanklik van gletsers vir die hele jaar deur water. Smeltwater vanaf die gletsers lewer riviere aan 'n belangrike aanvulling na reënwater sodat die plaaslike bevolking deur die droë seisoen, van Mei tot Oktober, kan voortgaan om voedselgewasse te besproei.
Maar Peruaanse gletsers het gekrimp 25% sedert 1987, en die watertoevoer na riviere gedurende die droë seisoen neem geleidelik af. Terwyl nasionale en streeksregerings en nie-regeringsorganisasies reageer op die bedreiging van waterskaarste met moderne ingenieurswese-oplossings, is daar steeds kommer oor die gemeenskappe wat geraak word dat sulke pogings misplaas word.
Die moderne tyd misvuur
Neem byvoorbeeld die dorpie Huashao. Huashao is tussen die hoogste pieke van die Cordillera Blanca geleë, en is 'n tipiese boeredorp in die streek. Gletsersmelwater voed die Yurac Uran Atma-kanaal, wat besproeiingswater aan gesinne in Huashao lewer. In 2011 het 'n munisipale regeringsprojek hierdie kanaal omskep van 'n rustieke besproeiings sloot na 'n moderne PVC-pypleiding, met sluithekke om die vloei van water te reguleer en om gelyke verspreiding deur die hele dorp te verseker.
Die dorpie Huashao. ConDevCenter / Flickr., CC BY-NC-ND
Regerings en nie-regeringsorganisasies bevorder gewoonlik moderne maatreëls om water vir besproeiing op te vang en te bespaar - byvoorbeeld deur besproeiingskanale met beton te voed om lekkasies te voorkom. Alhoewel dit belangrik is om water te bespaar om voedselvoorraad te beveilig, is hierdie soort maatreëls is gekritiseer weens hul gebrek aan buigsaamheid en sensitiwiteit vir plaaslike behoeftes.
Terwyl die pypleiding in Huashao sekuriteit bied en die hoeveelheid tyd wat mense moes spandeer om water te versprei waar dit nodig was, verminder het, Conlon se volgehoue ​​etnografiese navorsing in die dorp het bevind dat plaaslike vroue besorg was oor die uitwerking daarvan op die plaaslike puquios (fonteine) - 'n gewaardeerde bron van besproeiing en drinkwater.
Hulle het minder water in puquios opgemerk, en hulle het die kanaalvoering die skuld gegee dat die water in die plaaslike geologie kon filter. Plaaslike gemeenskappe beskou hierdie proses as 'n integrale deel van die verspreiding van water, maar owerhede noem dit dikwels as 'lekkasie'.
Boonop het die plaaslike bevolking wat verantwoordelik is vir die instandhouding en bestuur van die nuwe kanaal, gevind dat nie alles soos beplan werk nie. Hulle was veral bekommerd toe die water die kanaalmure oorstroom en die ontwerp van die sluithekke beskuldig het.
Hier het die regering se voorkeur vir moderne ingenieurswese beteken dat hy die geleentheid misgeloop het om met tradisionele tegnologieë en plaaslike kennis te werk. Dit is skaars 'n verrassing: ou kennis was al gereeld ontslaan as minderwaardig deur staatsowerhede en welmenende (maar sleg ingeligte) NGO's. Tog bied tradisionele tegnologieë, soos die puquios, honderde jare buigsame maniere om water in Huashao te bestuur.
In Huashao besef die plaaslike bevolking die beperkings van moderne ingenieurswese. Maar regoor die Andes word baie ander gemeenskappe steeds verlei deur die belofte van kitsoplossings wat deur pypleidings van beton, staal en PVC aangebied word. Ongelukkig word aanvanklike, duur beleggings van hulp en kundigheid selde opgevolg, en aangesien gemeenskappe dikwels nie die nodige kennis en fondse het om hierdie stelsels te onderhou nie, het hulle uiteindelik afbreek.
Oud getroud met moderne
Stadigaan begin 'n terugslag. Daar is hernieude belangstelling in wat die samelewing kan leer uit tradisionele besproeiingstelsels nie. 'N Onlangse internasionale werkswinkel wat in Trujillo, Peru, gehou is, het sosiale wetenskaplikes, aardrykskundiges en klimaatwetenskaplikes bymekaar gebring om te bespreek hoe om probleme rondom watergebruik en skaarste aan te pak.
Dit lyk waarskynlik dat die beste oplossings gevind sal word deur ou en nuwe kennis te kombineer, eerder as om die een ten gunste van die ander te ontslaan. Parallel met die Cordillera Blanca is byvoorbeeld die Cordillera Negra ('swart berge'), wat uitkyk op die Stille Oseaan. Sonder die voordeel van gletsers het die antieke inwoners van hierdie gebied geleer om reënwater te benut om hulle deur die droë seisoen te sien.
Hierdie pre-colombiaanse kulture het millennia-lange ingenieursprojekte aangepak, wat gelei het tot groot damme en reservoirs wat teen die hange van die berge geplaas is. Hierdie strukture het water- en gronderosie beheer, ondergrondse waterafsettings gevoer en water vir gewasse en vee voorsien.
'N Antieke dam in die Cordillera Negra. Kevin Lane., skrywer met dien verstande
Ongebruik oor die afgelope paar eeue beteken dat min nog funksioneer, maar dit is wel 'n huldeblyk aan die ou kundigheid. In teenstelling hiermee moderne beton-mikro-damme 'n funksionele lewe hê van 40 tot 50 jaar, dikwels beperk deur seismiese aktiwiteit tot tussen 15 en 25 jaar.
Gelukkig planne is aan die gang om hierdie ou tegnologieë te hersien. Oplossings gewortel in respek vir gemeenskapskennis en plaaslike kennis, en verbonde aan buigsame moderne ingenieurswese - soos beter waterbehoudstegnologie - ondersoek maniere waarop ons die doeltreffendheid van hierdie antieke damme kan verbeter.
Om geld en hulpbronne in ingenieursprojekte in te gooi, waarborg nie altyd sukses as u probeer om die gevolge van klimaatsverandering te beveg en om kwesbare gemeenskappe te beskerm nie. Maar die huwelik van antieke en moderne tegnologieë bied belowende oplossings vir die bedreiging van waterskaarste in Peru, en plekke soos dit oor die hele wêreld.
Susan Conlon, navorsingsgenoot, Universiteit van Bristol en Kevin Lane, senior navorser in argeologie, Universiteit van Buenos Aires
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Aanpassing en mitigasie > Die ou waterstelsels in Peru kan gemeenskappe help beskerm teen tekorte wat deur klimaatsverandering veroorsaak word