Watter was die algemene tale in die menslike geskiedenis? - Inligting
Watter was die algemene tale in die menslike geskiedenis?
Dit lyk asof my vraag op rpg.stackexchange.com 'n punt bereik het waar 'n 'geskiedenis-persoon' baie geskik sou wees om dit te beantwoord. Laat ek dit dus herformuleer om ten minste marginaal geskik te wees vir hierdie webwerf.
Wat was die algemene tale van die hele kontinent gedurende die menslike geskiedenis (ek dink aan Engels, Latyn, Grieks in omgekeerde tydsorde)? Hoeveel persent van die bevolking het daardie tale gepraat? Watter persent van die geletterde mense het daardie tale gepraat?
Nou ja, deesdae sou ek sê Spaans tel beslis. Dit word in ongeveer elke land in die suide van die Rio Grande as eerste taal gepraat (Brasilië is die prominentste uitsondering). Noord daarvandaan het Engels ongeveer dieselfde status.
Histories is die beste analoog waarvan ek weet Mongool, wat op 'n stadium in Asië van Rusland tot Mantsjoerije (ook China, maar slegs deur die heersers) gepraat is. Ek het nie getalle oor Asiatiese geletterdheid uit die 13de eeu nie, dit is jammer om te sê. Ek sou raai dat min Mongole geletterd was. Hulle alfabet was ten tyde van hul ryk splinternuut, en as kultuurbeheerders sou die meeste van hulle min nut gehad het daarvoor. U tipiese Chinese of Europese boer het in die 13de eeu ook nie veel gebruik vir geletterdheid nie. (Ek moet hier daarop let dat Mongolië se geletterdheidsyfer deesdae 'n aansienlike 97,5%is, wat heelwat beter is as die naburige China, en dit effens meer geletterd as Griekeland plaas)
Ek gaan my definisie van "kontinentale" grootte bekendstel as 'n entiteit met minstens 1 miljoen vierkante myl en 100 miljoen mense in die moderne bevolking.
Engels is een van die tale wat in 'Noord -Amerika' gepraat word, spesifiek Kanada en die Verenigde State. Om nie eers te praat van 'n aantal lande waaruit die voormalige 'Indië' en die huidige Indiese subkontinent bestaan ​​nie.
Spaans word in die grootste deel van die Suid -Amerikaanse vasteland (behalwe Brasilië) gepraat. Portugees word in Brasilië gepraat, wat voldoen aan my definisie van "Kontinentale grootte.
Grieks is nie net in Griekeland gepraat nie, maar ook in die 'subkontinent' van Klein -Asië, basies die ryk van Alexander die Grote. Ditto vir Persies, in Klein -Asië, toe hulle voor Alexander regeer het.
Onder die Romeinse ryk is Latyn in die suide van Wes -Europa gepraat, genoeg van Europa om aan my definisie van 'kontinent' te voldoen.
Chinees word in China gepraat, 'n 'konfederasie' van land en mense van kontinentale grootte. Rusland, waar Russies gepraat word, is groter as die meeste kontinente.
Uit die vraag:
Ek en jy praat "Common" - dit word Engels genoem. Maar dit is die gevolg van die onlangse globalisering wat met die koms van die internet moontlik gemaak is.
Dit is verkeerd. Dit is die gevolg van Imperial Conquest, en ek dink dit is die eintlike kern van die saak.
As u na Common kyk as 'n keiserlike taal - 'n amptelike regeringstaal - dan ja, menserykings in oorlog en 'nie -mense' (en laat ons eerlik wees, die idee is stewig gegrond in Tolkien se sonderlinge Victoriaanse rasbegrippe) praat dit en hul eie taal, selfs al is die ryk 'n vervaagde geheue.
Neem byvoorbeeld nie 'n vasteland nie, maar twee subkontinente: Indië en Europa.
In die Middeleeuse Europa, as u Latyn kon, kon u in die algemeen iemand in die stad vind wat dit ook ken - predikant of klerk - en u sou deur 'n gesprek val op 'n plek wat 'n romantiese taal praat, as jy raak jou taalrolle. Dus, Latyn as 'algemeen' sou nog steeds vereis dat 'n speler 'n paar statistieke in tale laat sak as hy met willekeurige inwoners wil praat.
In die moderne Indië het u die taal van Empire, Engels - as u sake doen of met die wet of die regering handel, praat u dit. U het ook die geloofstaal - Hindi - wat selfs nie -Hindoes leer om met ander in die gemeenskap te kommunikeer. Dan het u een en twintig "moedertale" - tale wat u van u moeder geleer het, dit is die amptelike taal van die plek waar u woon. Natuurlik is daar selfs meer nie -amptelike "moedertale", die taal van u etnisiteit, van u sosiale kaste, van u spesifieke dorp wat anders is as die van die provinsie.
U sou dus 'n imperiale taal of twee hê, "Common1, Common2", en sommige NPC's ken dalk een beter as ander NPC's, maar die meeste ken almal 'n paar. Moedertale kan dan verdeel word volgens ras (etnies-sentriese taal) en belyning (kaste-sentriese taal).
Die manier om die veldtog uit te voer, is om die spelers die taal te laat rol om algemeen te praat, om te sien of hulle werklik kan kommunikeer. As u 'n ander fantasietaal van 'moedertaal' ken, elf of boos, verbeter dit die vermoë om met die NPC's te praat wat hulle ook ken, selfs in die verbygaan.
Jacques Cousteau het 'n verhaal van sy vrou, Fransman, wat 'n Griekse kaptein op 'n seiljag naby probeer haal, en albei partye probeer groet in elke taal wat hulle ken - en hoewel Frankryk en Griekeland net 'n paar honderd kilometer van mekaar af is, praat uiteindelik in Japannees! Op hierdie manier moet die aanleer van tale die karakter se vermoë om in die algemeen met ander te praat, verbeter.
Sien ook, Lingua Franca, 'n 'derde taal' waarin mense wat nie mekaar se tale ken nie, swak kommunikeer.
Almal ken Common. Niemand ken die gemeenskap baie goed nie.
Eerstens, wat bedoel u met 'kontinent'? Is Europa 'n kontinent? Is Indië?
Onthou dat nou baie mense in dieselfde land (hoër en laer klas) praat ongeveer dieselfde taal. Dit was egter nie altyd die geval nie. U kan dit op sommige plekke sien waar minderhede met baie min mag nie die taal van die regering sou praat nie. bv. diensknegte in die veld praat Oud -Engels en die Normandiese here praat Normandies Frans.
Mense in verskillende klasse/beroepe kan ook verskillende tale ken. bv. Katolieke priesters en ander opgevoede mense sou Latyn ken, Ortodokse preïste sou in die middeleeuse Grieks kon ken. In latere eeue kan geleerde mense moontlik Frans ken. Maar dit beteken nie dat die gewone man op die grond Latyn of Frans kan ken nie.
Hier is 'n lys van ENIGE "kontinente wye tale in die menslike geskiedenis":
a. Die Griekse taal is in die grootste deel van die Middellandse See- en Swartsee -gebiede begin, wat begin in die 700's vC/BCE. Grieks is gedurende antieke tye wyd in die Suid- en Suidoos -Europese streke gekommunikeer.
b. Met die opkoms van Alexander die Grote, het die Griekse taal werklik geïnternasionaliseer deur na Egipte en die Midde-Ooste te streef, en sodoende Grieks verder uit te brei as Suid-Europa en Anatolië- (huidige Turkye).
Latyn: Met die nederlaag van die Kartagoense en verskillende Griekse keiserlike dinastieë, het die Romeinse Ryk ook die Latynse taal na groter afstande binne 'n groot deel van die kontinentale Europa versprei-(in vergelyking met die antieke Grieke). Die Latynse taalkundige erfenis het geleef na die val van Rome en tot in die Middeleeue.
Arabies: Die Arabiese taal is sedert die Middeleeue die nasionale taal van die hele Noord -Afrika, sowel as 'n groot deel van Wes -Asië/die Midde -Ooste.
Spaans: Elke land in Suid-Amerika-(met die uitsondering van Brasilië), is sedert die middel van die 1500's 'n Spaanssprekende staat. Elke deelstaat in Sentraal -Amerika spreek ook al byna 500 jaar lank Spaans. Selfs 'n aansienlike deel van die Verenigde State, tydens ons vroeë geskiedenis, was hoofsaaklik Spaanssprekend.
Engels: die Engelse taal is waarskynlik die mees gesproke taal ter wêreld in die laat -moderne tyd en in die hedendaagse tyd. Engels is die sentrale taal van die Verenigde State, sowel as die meerderheid van Kanada. Engels, is 'n tweede taal in baie dele van Europa en is die sentrale taal van Australië. Die kontinentale nalatenskap van die Engelse taal was te wyte aan die massiewe teenwoordigheid van Britse kolonialisme gedurende die moderne tyd, gevolg deur die wêreldwye teenwoordigheid en invloed van die Verenigde State sedert 1945.
Rusland: Die Russiese Ryk, gevolg deur die Sowjet "Unie"/(of Ryk), het Russies as sentrale of sekondêre taal in groot dele van die vasteland van Asië gehad. Lande, soos Kazakstan, Oesbekistan, Tadzjikistan, die Baltiese lande en Oos-Europa (tydens die Koue Oorlog), hetsy in Russies as primêre of sekondêre taal gekommunikeer.
Net om hierdie wyd uitlegbare vraag 'n antwoord te gee wat spesifiek is vir China, word daar vandag 'n algemene taal genoem putonghua dit is gebaseer op die Beijing -dialek van Mandaryns. Terwyl miljoene Chinese mense die Beijing -dialek as hul eerste dialek praat, spreek plaaslike mense in 'n groot deel van China (sien kaart) 'n dialek van Mandaryns wat ietwat anders is as putonghua, en soms nie onderling verstaanbaar is nie. Dit kan wees soos iemand uit Skotland wat leer om Engels te praat, en 'n Amerikaner wat mense in Skotland leer verstaan. (Ek het dit moeilik gevind) Volgens my ervaring is almal in hierdie gebiede onder die ouderdom van 50 ook in Putonghua vertroud.
Verder is daar 'n klomp mense in China (~ 300 miljoen?) Wat putonghua praat as 'n tweede taal, met hul eerste taal wat heeltemal anders is as mandaryns, dws Wu, Min, Gan, Xiang, Hui, Yue (Kantonees) , Ping, ens. Interessant genoeg het sommige van hierdie tale ook dialekte wat nie onderling verstaanbaar is nie. Ek het onlangs 'n persoon uit Guangdong ontmoet wat 3 Yue -dialekte en twee mandaryns -dialekte en Engels gepraat het. Sou dit 6 tale wees, of 3? Dit kan in elk geval aangevoer word (hy is 'n rekenaarwetenskaplike).
Hier is 'n uitstekende blogpos van die ekonoom oor die verskil tussen tale en dialekte in China.
Putonghua, saam met vereenvoudigde karakters en Hanyu Pinyin, is in die 1950's deur die CCP -regime gestandaardiseer met baie hulp van Sowjet -adviseurs wat baie ervaring gehad het met taalbeleid en geletterdheid. Sommige van u sal dalk belangstel om te weet dat die voorganger van hanyu pinyin, genaamd Latinxua Sin Wenz, in die Sowjetunie ontwikkel is om die geletterdheid van Chinese trekarbeiders wat in die Sibera in Shandong -provinsie woon, aan te moedig. Die motiewe van die KKP -regime om die Beijing -dialek landwyd af te dwing, het 'n interessante verhaal, maar dit is te lank en te raak om as 'n antwoord op hierdie vraag ingesluit te word.
Voor die 1950's het China baie ouer standaardisasies gehad. Ek weet nie te veel daarvan nie, maar hierdie vraag oor hierdie webwerf bevat 'n klomp besonderhede oor gestandaardiseerde Chinese omslae tot ongeveer 500 vC.
Wie was Kelte
Die Kelte was 'n versameling stamme met hul oorsprong in Sentraal -Europa wat 'n soortgelyke taal, godsdienstige oortuigings, tradisies en kultuur gedeel het. Dit het geglo dat die Keltiese kultuur reeds in 1200 v.C. Die Kelte het versprei oor Wes -Europa, insluitend Brittanje, Ierland, Frankryk en Spanje en migrasie. Hulle nalatenskap bly die prominentste in Ierland en Groot -Brittanje, waar spore van hul taal en kultuur vandag nog prominent is.
Die bestaan ​​van die Kelte is die eerste keer gedokumenteer in die sewende of agtste eeu v.C. Die Romeinse Ryk, wat destyds 'n groot deel van Suid -Europa regeer het, het na die Kelte verwys as "Galli, " wat barbare beteken.
Die Kelte (uitgespreek met 'n harde 𠇌 " of "k " klank) was egter allesbehalwe barbare, en baie aspekte van hul kultuur en taal het deur die eeue oorleef.
Bewaarde tatoeëermerke op ou gemummifiseerde menslike oorskot toon dat tatoeëring al eeue lank oor die hele wêreld beoefen word.  In 2015 het wetenskaplike herbeoordeling van die ouderdom van die twee oudste bekende getatoeëerde mummies Ötzi geïdentifiseer as die oudste voorbeeld wat toe bekend was. Hierdie liggaam, met 61 tatoeëermerke, is gevind in die ys in die Alpe, en dateer uit 3250 vC.   In 2018 is die oudste figuurlike tatoeëermerke ter wêreld op twee mummies uit Egipte ontdek wat tussen 3351 en 3017 vC gedateer is. 
Ou tatoeëring is die algemeenste onder die mense van die Austronesië. Dit was een van die vroeë tegnologieë wat deur die Proto-Austronesiërs in Taiwan en aan die kus van Suid-China voor minstens 1500 vC ontwikkel is, voor die Austronesiese uitbreiding na die eilande van die Indo-Stille Oseaan.    Dit het moontlik oorspronklik verband gehou met hoofjag.  Tatoeëringstradisies, insluitend tatoeëring in die gesig, kan gevind word onder alle Austronesiese subgroepe, waaronder Taiwanese Aborigines, Islander Southeast Asians, Micronesiërs, Polynesiërs en die Malgassiese mense. Austronesiërs gebruik meestal tatoeëringpunte wat loodreg op die hak vasgemaak is deur 'n houthamer te gebruik om die handvatsel te tik en die tatoeëermerke in die vel te dryf. Die handvatsel en hamer was meestal van hout, terwyl die punte, enkel, gegroepeer of gerangskik om 'n kam te vorm, gemaak is van Sitrus dorings, visbeen, been, tande en skilpaaie en oesters.    
Oude tatoeëringstradisies is ook onder Papoane en Melanesiërs gedokumenteer, met die gebruik van kenmerkende obsidiaanse velpencers. Sommige argeologiese terreine met hierdie werktuie hou verband met die migrasie van Austronesië na Papoea -Nieu -Guinee en Melanesië. Maar ander terreine is ouer as die Austronesiese uitbreiding, en dateer uit ongeveer 1650 tot 2000 vC, wat daarop dui dat daar 'n bestaande tatoeëringstradisie in die streek was.  
Onder ander etnolinguistiese groepe is tatoeëring ook beoefen onder die Ainu -mense van Japan  sommige Oostenrykers van Indochina  Berber -vroue van Tamazgha (Noord -Afrika)  die Yoruba-, Fulani- en Hausa -mense van Nigerië  Inheemse Amerikaners van die Pre-Columbian Americas    en die Walliese en Pikte van Brittanje uit die Ystertydperk. 
Begraafplase in die hele Tarim-kom (Xinjiang van Wes-China), insluitend die terreine van Qäwrighul, Yanghai, Shengjindian, Zaghunluq en Qizilchoqa, het verskeie getatoeëerde mummies onthul met Wes-Asiatiese/Indo-Europese fisiese eienskappe en kulturele materiaal. Dit dateer tussen 2100 en 550 vC. 
In antieke China word tatoeëermerke beskou as 'n barbaarse praktyk wat verband hou met die Yue -mense van suidoostelike en suidelike China. In die literatuur word gereeld na tatoeëermerke verwys wat bandiete en volkshelde uitbeeld. So laat as die Qing -dinastie, [ wanneer? ] Dit was 'n algemene gebruik om karakters soos 囚 ("gevangene") op die gesig van veroordeelde misdadigers te tatoeëer. Alhoewel dit relatief skaars was gedurende die meeste periodes van die Chinese geskiedenis, was slawe soms ook gemerk om eienaarskap te toon.
Dit lyk egter asof tatoeëermerke deel uitgemaak het van die suidelike kultuur. Marco Polo het oor Quanzhou geskryf: 'Baie kom hierheen uit Bo -Indië om hul liggame met die naald te laat skilder op die manier wat ons elders beskryf het, en daar is baie kundiges in die stad'. Ten minste drie van die hoofkarakters - Lu Zhishen, Shi Jin (史 進) en Yan Ching (燕青) - in die klassieke roman Watermarge word beskryf as tatoeëermerke wat byna al hul liggame bedek. Wu Song is gevonnis tot 'n gesigstatoeëring wat sy misdaad beskryf nadat hy Xi Menqing (西門慶) vermoor het om sy broer te wreek. Daarbenewens beweer die Chinese legende dat die moeder van Yue Fei ('n beroemde lied -generaal) die woorde "Betaal die land met pure lojaliteit" getatoeëer het (精忠 報國, jing zhong bao guo) langs haar seun se rug, voordat hy vertrek om by die weermag aan te sluit.
Die vroegste moontlike bewyse vir tatoeëring in Europa verskyn op antieke kuns uit die Bo -Paleolitiese tydperk as ingesnyde ontwerpe op die liggame van humanoïde beeldjies.  Die Löwenmensch -beeldjie uit die Aurignaciaanse kultuur dateer uit ongeveer 40 000 jaar gelede  en bevat 'n reeks parallelle lyne op sy linkerskouer. Die ivoor Venus van Hohle Fels, wat tussen 35 000 en 40 000 jaar gelede dateer , vertoon ook gesnyde lyne langs albei arms, sowel as oor die bolyf en bors.
Die oudste en bekendste direkte bewys van antieke Europese tatoeëring verskyn op die lyk van Ötzi die Iceman, wat in die Ötz -vallei in die Alpe gevind is en dateer uit die laat 4de millennium vC.  Studies het aan die lig gebring dat Ötzi 61 tatoeëring met koolstof-ink gehad het, bestaande uit 19 groepe lyne, eenvoudige kolletjies en lyne op sy onderste ruggraat, linker pols, agter sy regterknie en op sy enkels. Daar word beweer dat hierdie tatoeëermerke 'n vorm van genesing was vanweë hul plasing, hoewel ander verduidelikings aanneemlik is. 
Die Picts is moontlik getatoeëer (of geknip) met uitgebreide, oorlogsgeïnspireerde swart of donkerblou geweefde (of moontlik koper vir die blou toon) ontwerpe. Julius Caesar het hierdie tatoeëermerke in boek V van hom beskryf Galliese oorloë (54 vC). Tog is dit moontlik dat dit eerder geverfde merke as tatoeëermerke is. 
In sy ontmoeting met 'n groep heidense Skandinawiese Rus -handelaars in die vroeë 10de eeu beskryf Ahmad ibn Fadlan wat hy onder hulle sien, insluitend hul voorkoms. Hy merk op dat die Rus s'n baie getatoeëer het: "Van die punte van sy tone tot by sy nek is elke man in donkergroen getatoeëer met ontwerpe, ensovoorts."  Opgevoed in die nasleep van die Normandiese verowering van Engeland, beskryf William van Malmesbury in sy Gesta Regum Anglorum dat die Angelsakse getatoeëer is met die aankoms van die Normanders (. "arms bedek met goue armbande, getatoeëer met gekleurde patrone."). 
Die betekenis van tatoeëring was lank oop vir Eurosentriese interpretasies. In die middel van die 19de eeu het baron Haussmann, terwyl hy aangevoer het teen die verf van die binnekant van Paryse kerke, gesê dat die praktyk 'my herinner aan die tatoeëermerke wat barbaarse mense in plaas van klere gebruik om hul naaktheid te verberg'. 
Griekeland en Rome Edit
Griekse geskrewe rekords van tatoeëring dateer uit ten minste die 5de eeu vC. : 19 Die ou Grieke en Romeine het tatoeëring gebruik om slawe, misdadigers en krygsgevangenes te straf. Terwyl dit bekend is, is daar neergesien op dekoratiewe tatoeëring en godsdienstige tatoeëring is hoofsaaklik in Egipte en Sirië beoefen. : 155 Volgens Robert Graves in sy boek Die Griekse mites, tatoeëring was algemeen onder sekere godsdienstige groepe in die antieke Mediterreense wêreld, wat moontlik bygedra het tot die verbod op tatoeëring in Levitikus. Die Romeine van die Laat Oudheid het ook soldate en wapenvervaardigers getatoeëer, 'n praktyk wat tot in die negende eeu voortduur. : 155
Die Griekse werkwoord stizein (στίζειν), wat beteken "om te prik", is gebruik om te tatoeëer. Die afgeleide daarvan stigma (στίγμα) was die algemene term vir tatoeëringmerke in beide Grieks en Latyn. : 142 Gedurende die Bisantynse tydperk het die werkwoord kentein (κεντεῖν) vervang stizein, en 'n verskeidenheid nuwe Latynse terme vervang stigmata insluitend signa "tekens" karakters "seëls" en kikatriese "letsels." : 154–155
Britse en ander pelgrims na die Heilige Lande gedurende die 17de eeu is getatoeëer met die Jerusalem Cross om hul reise te herdenk,  waaronder William Lithgow in 1612. 
In 1691 het William Dampier 'n Filippynse man met die naam Jeoly of Giolo na Londen gebring van die eiland Mindanao (Filippyne) wat 'n getatoeëerde liggaam gehad het en bekend geword het as die "Painted Prince".
Tussen 1766 en 1779 het kaptein James Cook drie reise na die Suidelike Stille Oseaan onderneem, die laaste reis wat eindig met die dood van Cook in Hawaii in Februarie 1779. Toe Cook en sy manne terugkeer na Europa van hul reise na Polynesië, vertel hulle verhale oor die ' getatoeëerde wilde mense wat hulle gesien het. Die woord "tattoo" self kom van die Tahitian tatau, en is in die Engelse taal ingebring deur Cook se ekspedisie [ aanhaling nodig ] (alhoewel die woord 'tattoo' of 'tap-too', wat verwys na 'n drumbeat, sedert minstens 1644 in Engels bestaan ​​het) 
Dit was in Tahiti aan boord van die Doen moeite, in Julie 1769, dat Cook die eerste keer kennis geneem het van sy waarnemings oor die inheemse liggaamsmodifikasie en die eerste gebruik van die woord tatoeëring is wat verwys na die permanente merk van die vel. In die logboek van die skip is hierdie inskrywing opgeteken: "Beide geslagte skilder hul lywe, Tattow, soos dit in hul taal genoem word. Dit word gedoen deur die kleur van swart onder hul velle in te lê op 'n manier wat onuitwisbaar is." Cook het verder geskryf: "Hierdie metode om te tatoeëer, sal ek nou beskryf. Aangesien dit 'n pynlike operasie is, veral die tatoeëring van hul boude, word dit slegs een keer in hul leeftyd uitgevoer."
Cook se wetenskapbeampte en ekspedisie -plantkundige, sir Joseph Banks, het met 'n tatoeëermerk na Engeland teruggekeer. Banks was 'n hoog aangeskrewe lid van die Engelse aristokrasie en het sy posisie by Cook verwerf deur die destydse prinsdom van ongeveer tien duisend pond in die ekspedisie op te stel. Op sy beurt het Cook 'n getatoeëerde Raiatean -man, Omai, saamgeneem wat hy aan King George en die Engelse hof voorgehou het. Baie van Cook se manne, gewone seemanne en matrose, het teruggekeer met tatoeëermerke, 'n tradisie wat binnekort met mense van die see in die gedagtes van die publiek en die pers van die dag geassosieer sou word.  In die proses het matrose en seemanne weer die gebruik van tatoeëring in Europa bekendgestel, en dit het vinnig versprei na hawens oor die hele wêreld.
Teen die 19de eeu het tatoeëring na die Britse samelewing versprei, maar dit was steeds grootliks verbind met matrose  en die laer of selfs kriminele klas.  Tatoeëring was egter op amateur -wyse beoefen deur openbare skoolseuns van ten minste die 1840's   en teen die 1870's het dit mode geword onder sommige lede van die hoër klasse, insluitend koninklikes.   In sy luukse vorm kan dit 'n lang, duur  en soms pynlik  proses wees.
Tatoeëring het in die 19de eeu onder die hoër klasse oral in Europa versprei, maar veral in Brittanje, waar in Harmsworth Magazine in 1898 geraam is dat soveel as een uit elke vyf lede van die heersers getatoeëer is. Met die leiding van die Britse hof, waar George V die leiding van Edward VII gevolg het om koning Frederick IX van Denemarke, die koning van Roemenië, keiser Wilhelm II, koning Alexander van Joego -Slawië en selfs tsaar Nikolaas II van Rusland te laat tatoeëer, het almal tatoeëermerke gehad, baie van hulle uitgebreide en sierlike weergawes van die Royal Coat of Arms of die Royal Family Crest. Koning Alfonso XIII van die moderne Spanje het ook 'n tatoeëring gehad.
Die opvatting dat daar 'n duidelike klasverdeling is oor die aanvaarbaarheid van die praktyk, was 'n gewilde mediatema in Brittanje, aangesien opeenvolgende geslagte joernaliste die praktyk as nuutmodies beskryf het en nie meer vir 'n gemarginaliseerde klas nie. Voorbeelde van hierdie cliché kan gevind word in elke dekade sedert die 1870's.  Ten spyte van hierdie bewyse, bestaan ​​daar 'n mite dat tatoeëring van die hoër en laer klasse aantreklik is en dat die breër middelklasse dit verwerp. In 1969 het die House of Lords 'n wetsontwerp bespreek om die tatoeëring van minderjariges te verbied, omdat dit die afgelope paar jaar "nuwerwets" geword het by die jongmense, maar dat dit verband hou met misdaad. Daar is opgemerk dat 40 persent van die jong misdadigers tatoeëermerke gehad het en dat die merk op hierdie manier geneig was tot selfidentifisering met kriminele groepe. Twee eweknieë, lord Teynham en die markies van Aberdeen en Temair, het egter beswaar gemaak dat hulle as jongmense getatoeëer is, sonder dat dit 'n negatiewe uitwerking het.  Sedert die sewentigerjare het tatoeëermerke meer sosiaal aanvaarbaar en modieus geword onder bekendes.  Tatoeëermerke is minder prominent by gesagsfigure, en die gebruik van tatoeëring deur bejaardes word steeds as opmerklik beskou. 
Maleise argipel wysig
Verskeie stamme in die insulêre dele het tatoeëring in hul kultuur. Een noemenswaardige voorbeeld is die Dayak -mense van Kalimantan in Borneo (tradisionele Bornoe -tatoeëring). 'N Ander etniese groep wat tatoeëer, is die Mentawai -mense, sowel as die Moi- en Meyakh -mense in Wes -Papoea. 
Daar word vermoed dat tatoeëring vir geestelike en dekoratiewe doeleindes in Japan tot ten minste die Jōmon- of Paleolitiese tydperk strek, en was wydverspreid gedurende verskillende periodes vir beide die Yamato- en inheemse Jomon -groepe. [ aanhaling nodig ] Chinese tekste van voor 300 nC beskryf sosiale verskille tussen Japannese as aangedui deur tatoeëring en ander bodi -Japannese.  Chinese tekste uit die tyd beskryf ook dat Japannese mans van alle ouderdomme hul gesigte en liggame versier het met tatoeëermerke. 
Tussen 1603 en 1868 is Japannese tatoeëring slegs deur die ukiyo (drywende wêreld) subkultuur. Oor die algemeen het brandweermanne, handewerkers en prostitute tatoeëermerke gedra om hul status bekend te maak. [ aanhaling nodig ] Teen die vroeë 17de eeu word misdadigers wyd getatoeëer as 'n sigbare teken van straf. Misdadigers is gemerk met simbole, insluitend kruise, lyne, dubbele lyne en sirkels op sekere dele van die liggaam, meestal die gesig en arms. Hierdie simbole dui soms die plekke aan waar die misdade gepleeg is. In een gebied is die karakter vir 'hond' op die voorkop van die misdadiger getatoeëer. : 77 
Die regering van Meiji Japan, wat in 1868 gestig is, verbied die kuns om te tatoeëer, en beskou dit as barbaars en sonder respek. Dit het daarna 'n subkultuur van misdadigers en uitgeworpenes geskep. Hierdie mense het geen plek in die "ordentlike samelewing" gehad nie en is afgekeur. Vanweë hul ooglopende sigbare tatoeëermerke kon hulle nie net in die hoofstroom samelewing integreer nie, wat baie van hulle dwing tot kriminele aktiwiteite wat uiteindelik die wortels gevorm het van die moderne Japannese maffia, die Yakuza, waarmee tatoeëermerke in Japan byna sinoniem geword het. [ aanhaling nodig ]
Noord -Afrika Redigeer
Egipte en Nubië Redigeer
Ten spyte van 'n gebrek aan direkte teksverwysings, getatoeëerde menslike oorskot en ikonografiese bewyse dui daarop dat antieke Egiptenare tatoeëring beoefen het vanaf minstens 2000 vC.  : 86,89 Daar word teoretiseer dat tatoeëring Egipte deur Nubië binnegekom het, : 23, maar hierdie bewering word bemoeilik deur die hoë mobiliteit tussen Laer Nubia en Bo -Egipte, sowel as Egipte se anneksasie van Laer Nubia tydens die Middelryk. : 92 Argeoloog Geoffrey J. Tassie voer aan dat dit meer gepas kan wees om tatoeëring in antieke Egipte en Nubië as deel van 'n groter Nylvallei -tradisie te klassifiseer. : 93
Die bekendste getatoeëerde mummies uit hierdie streek is Amunet, 'n priesteres van Hathor, en twee Hathoriese dansers uit Dynasty XI wat by Deir el-Bahari gevind is. : 90 In 1898 skryf Daniel Fouquet, 'n mediese dokter van Kaïro, 'n artikel oor mediese tatoeëermerke in antieke Egipte  waarin hy die tatoeëermerke op hierdie drie mummies beskryf en bespiegel dat dit moontlik 'n medisyne of terapeutiese doel: "Die ondersoek van hierdie littekens, sommige wit, ander blou, laat geen twyfel bestaan ​​dat dit nie in wese 'n sieraad is nie, maar 'n gevestigde behandeling vir 'n toestand van die bekken, waarskynlik chroniese pelvic peritonitis." 
Dit lyk asof antieke Egiptiese tatoeëring slegs op vroue beoefen is, met die uitsondering van 'n uiters verslete Dynasty XII -stele; daar is geen artistieke of fisiese bewyse dat mans getatoeëer is nie.  Teen die Meroïtiese tydperk (300 vC - 400 nC) is dit egter ook op Nubiese mans toegepas. : 88
Verslae van vroeë reisigers na antieke Egipte beskryf die werktuig wat gebruik word as 'n ongelyke aantal metaalnaalde wat aan 'n houthandvatsel geheg is. : 86–87 
Twee goed bewaarde Egiptiese mummies uit 4160 v.G.J., 'n priesteres en 'n tempeldanser vir die vrugbaarheidsgodin Hathor, dra willekeurige kolletjies en tatoeëermerke op die onderbuik, dye, arms en bors. 
Koptiese tatoeëermerke bestaan ​​dikwels uit drie lyne, drie kolletjies en twee elemente, wat die Drie -eenheid weerspieël. Die gebruikte gereedskap het 'n onewe aantal naalde om geluk en geluk te bring. : 87 Baie Koptes het die Koptiese kruis aan die binnekant van hul regterarm getatoeëer.  : 145 Dit is moontlik beïnvloed deur 'n soortgelyke gebruik om godsdienstige simbole tydens die Ptolemaïese tydperk op die polse en arms te tatoeëer. : 91
Herodotus se geskrifte dui daarop dat slawe en krygsgevangenes gedurende die klassieke era in Persië getatoeëer is. Hierdie praktyk het van Persië na Griekeland en daarna na Rome versprei. : 146–147,155
Die bekendste voorstelling van tatoeëring in die Persiese literatuur gaan 800 jaar terug na 'n verhaal van Rumi oor 'n man wat trots is om 'n leeu -tatoeëring te wil hê, maar van plan verander sodra hy die pyn van die naald ervaar. 
In die hamam (die baddens), was daar dallaks wie se taak was om mense te help om hulself te was. Dit was 'n noemenswaardige beroep, want behalwe om kliënte te help met was, was hulle masseerterapeute, tandartse, kappers en tatoeëerders. 
Tatoeëring was 'n deel van die Filippynse lewe sedert die pre-Spaanse kolonisasie van die Filippynse eilande.  Tatoeëring in die Filippyne was vir sommige 'n vorm van rang en prestasies, en sommige het geglo dat tatoeëermerke magiese eienskappe het. Die meer beroemde getatoeëerde inheemse mense van die Filippyne woon in die noorde van Luzon, veral onder die Bontoc-, Kalinga- en Ifugao -mense. Die Visayane van die suidelike eilande was ook sterk getatoeëer. 
Filippynse tatoeëring is eers deur die Europese Spaanse ontdekkingsreisigers gedokumenteer toe hulle aan die einde van die 16de eeu onder die eilande beland het, en hulle het die inboorlinge genoem Los Pintados (The Painted Ones) omdat hulle die tatoeëermerke as verf beskou het. Voor Europese verkenning was tatoeëring wydverspreid, maar die bekering tot die Christendom het die gebruik as heidense of lae klasse baie verminder. 
Soos Lane Wilcken s'n Filippynse tatoeëermerke van oud tot modern dui aan dat daar baie ooreenkomste is tussen die tatoeëringstradisies van die Filippyne en inheemse Polinesiese ontwerpe-nie net met hul samelewingsfunksie en soortgelyke ontwerpe nie, maar ook met die gereedskap waarmee 'n naald of doring op 'n stok met die hand getik kan word stamp dit in die vel). Terwyl die algemeenste moderne term vir inheemse tatoeëermerke is batok, 'n antieke Tagalog -woord vir tatoeëermerke was tatak, baie soortgelyk aan die Samoaanse woord tatau. 
Marquesas -eilande Wysig
Nieu -Seeland Redigeer
Die Māori -mense in Nieu -Seeland het 'n vorm van tatoeëring beoefen, bekend as tā moko, wat tradisioneel met beitels gemaak is.
Sedert die laat 20ste eeu is daar egter 'n herlewing van tā moko wat Europese style onder Maori aanneem. Tradisionele tā moko was gereserveer vir die koparea. Daar is ook 'n verwante tatoeëerkuns, kirituhi, wat soortgelyk esteties is as tā moko, maar gedra word deur nie-Maori's.
Die tradisionele manlike tatoeëermerk in Samoa word die pe'a genoem. Die tradisionele vroulike tatoeëring word die malu genoem. Die woord tatoeëermerk word vermoedelik afkomstig van die Samoaanse woord tatau. [ aanhaling nodig ]
Toe die Samoaanse eilande in 1722 die eerste keer deur Europeërs gesien word, het drie Nederlandse skepe onder bevel van Jacob Roggeveen die oostelike eiland, bekend as Manua, besoek. 'N Bemanningslid van een van die skepe beskryf die inboorlinge in hierdie woorde: "Hulle is vriendelik in hul spraak en hoflik in hul gedrag, sonder 'n duidelike spoor van wildheid of wreedheid. Hulle skilder nie hulself nie, net soos die inboorlinge van ander eilande, maar op die onderste deel van die liggaam dra hulle kunsgeweefde sykouse of kniebroek. Hulle is in elk geval die mees sjarmante en beleefde inboorlinge wat ons in die hele Suidsee gesien het. "[ aanhaling nodig ]
Die skepe lê 'n paar dae lank anker van die eilande af, maar die spanne het nie aan wal gewaag nie en het nie eers naby die inboorlinge gekom om te besef dat hulle nie sy leggings dra nie, maar hul bene was heeltemal bedek met tatoeëermerke. [ aanhaling nodig ]
In Samoa is die tradisie om tatoeëring, of tatau, met die hand aan te bring al meer as tweeduisend jaar ongebreek. Gereedskap en tegnieke het min verander. Die vaardigheid word gereeld oorgedra van pa na seun, elke tatoeëerkunstenaar of tufuga, en leer die kunsvlyt oor baie jare as leerling van sy vader. 'N Jong kunstenaar wat in opleiding was, het gereeld ure en soms dae lank ontwerpe in sand of boombas getik met 'n spesiale tatoeëerkam, of au. Om hul tradisie te eer, het die Samoaanse tatoeëerkunstenaars hierdie hulpmiddel gemaak van die tande van skerp varke wat aan 'n gedeelte van die skilpad en aan 'n houthandvatsel vasgemaak is. [ aanhaling nodig ]
Tradisionele Samoaanse tatoeëring van die 'pe'a', liggaamstatoeëring, is 'n beproewing wat nie ligtelik ondergaan word nie. Dit neem baie weke om te voltooi. Die proses is baie pynlik en was voorheen 'n noodsaaklike voorvereiste vir die ontvangs van 'n matai -titel, maar dit is nie meer die geval nie. Tatoeëring was ook 'n baie duur prosedure. [ aanhaling nodig ]
Die Samoaanse samelewing is lankal gedefinieer deur rang en titel, met hoofmanne (ali'i) en hul assistente, bekend as praathoofde (tulafale). Die tatoeëeringseremonies vir jong kapteins, wat gewoonlik tydens die puberteit gehou is, was deel van hul opkoms na 'n leiersrol. Die permanente merke wat die tatoeëerkunstenaars gelaat het, sou vir ewig hul uithouvermoë en toewyding aan kulturele tradisies vier. Die pyn was erg, en die risiko van dood as gevolg van infeksie was 'n bron van kommer om terug te keer van tatoeëring, om die risiko te hê om 'n 'pala'ai' of lafaard genoem te word. Diegene wat die pyn nie kon verduur nie en hul tatoeëring laat vaar het, is onvolledig gelaat, sou hulle lewenslank gedwing word om hul skaamte te dra. Dit sal hul gesin vir ewig skaam bring, sodat dit ten alle koste vermy word. [ aanhaling nodig ]
Die Samoaanse tatoeëerproses het 'n aantal gereedskap gebruik wat sedert die eerste gebruik byna onveranderd gebly het. "Autapulu" is 'n wye tatoeëerkam wat gebruik word om die groot donker dele van die tatoeëring in te vul. "Ausogi'aso tele" is 'n kam wat gebruik word om dik lyne te maak. "Ausogi'aso laititi" is 'n kam wat dun lyne maak. 'Aumogo' klein kam word gebruik om klein merkies te maak. 'Sausau' is die hamer wat gebruik word om die kamme te slaan. Dit is byna twee voet lank en gemaak van die sentrale rib van 'n klapperpalmblaar. "Tuluma" is die pot wat gebruik word om die tatoeëerkamme vas te hou. Ipulama is die beker wat gebruik word om die kleurstof te hou. Die kleurstof word gemaak van die roet wat uit verbrande lama neute versamel word. 'Tu'I' het die kleurstof geslyp. Hierdie gereedskap is hoofsaaklik gemaak uit dierbene om skerpheid te verseker. [ aanhaling nodig ]
Die tatoeëerproses self sou in teorie 5 sessies wees. Hierdie 5 sessies sal oor 10 dae versprei word sodat die ontsteking kan verdwyn. [ aanhaling nodig ]
Christen sendelinge uit die weste het probeer om tatoeëring onder die Samoane te suiwer, en dink dit was barbaars en onmenslik. Baie jong Samoane het versendingskole verset omdat hulle hulle verbied het om tatoeëermerke te dra. Maar met verloop van tyd het die houding verslap teenoor hierdie kulturele tradisie en tatoeëring begin weer opduik in die Samoaanse kultuur. [ aanhaling nodig ]
Getatoeëerde mummies wat uit c. 500 vC is gedurende die 1990's uit die grafheuwels op die Ukok -plato gehaal. Hul tatoeëring behels dierontwerpe wat in 'n kromlynige styl uitgevoer is. The Man of Pazyryk, 'n Skithiese hoofman, is getatoeëer met 'n uitgebreide en gedetailleerde reeks visse, monsters en 'n reeks kolletjies wat langs die ruggraat (lumbale streek) en om die regter enkel staan.
Sommige artefakte wat 3 000 jaar van die Salomonseilande dateer, is moontlik gebruik om die menslike vel te tatoeëer. Obsidiaanse stukke is gedupliseer, daarna gebruik om tatoeëermerke op die vel van die vark te maak, en dan vergelyk met die oorspronklike artefakte. "Hulle het hierdie eksperimente uitgevoer om die slytasie, soos afskeuring en skrape, en residue op die klippe wat deur tatoeëring veroorsaak is, waar te neem, en het die gebruiksdrag met 3000 jaar oue artefakte vergelyk. Hulle het gevind dat die obsidiaanse stukke, oud en nuut, wys. soortgelyke patrone, wat daarop dui dat dit nie vir huide gebruik is nie, maar om mense se vel te versier. " 
In Taiwan word gesig -tatoeëermerke van die Atayal -mense genoem ptasan hulle word gebruik om aan te toon dat 'n volwasse man sy vaderland kan beskerm, en dat 'n volwasse vrou gekwalifiseer is om doek te weef en huishouding te verrig. 
Daar word geglo dat Taiwan die tuisland is van al die mense in Austronesië,  , wat Filippyne, Indonesiërs, Polinesiërs en Malgassiese mense insluit, almal met sterk tatoeëringstradisies. Dit, tesame met die opvallende korrelasie tussen Austronesiese tale en die gebruik van die sogenaamde hand-tapping-metode, dui daarop dat die Austronesiese mense hul tatoeëringstradisies geërf het van hul voorouers wat in Taiwan of langs die suidelike kus van die Chinese vasteland gevestig was. 
Thaise tatoeëermerke, ook bekend as Yantra -tatoeëring, was sedert antieke tye algemeen. Net soos ander inheemse suidoostelike Asiatiese kulture, was animistiese tatoeëring algemeen in Tai -stamme in die suide van China. Met verloop van tyd het hierdie animistiese praktyk van tatoeëring vir geluk en beskerming geassimileer Hindoe- en Boeddhistiese idees. Die tradisionele Sak Yant -tatoeëring word vandag deur baie beoefen en word gewoonlik deur 'n Boeddhistiese monnik of 'n Brahmin -priester gegee. Die tatoeëermerke beeld gewoonlik Hindoe -gode uit en gebruik die Mon -skrif of die ou Khmer -skrif, wat die skrifte was van die klassieke beskawings van die vasteland van Suidoos -Asië.
Sentraal -Amerika Redigeer
'N Spaanse ekspedisie onder leiding van Gonzalo de Badajoz in 1515 oor die huidige Panama, het 'n dorp raakgeloop waar gevangenes van ander stamme met tatoeëermerke gemerk was.
[Die Spanjaarde] het egter 'n paar slawe gevind wat pynlik gebrandmerk is.Die inboorlinge sny lyne in die gesigte van die slawe, gebruik 'n skerp punt van goud of van 'n doring en vul dan die wonde met 'n soort poeier gedemp met swart of rooi sap, wat 'n onuitwisbare kleur vorm en nooit verdwyn nie. Die Spanjaarde het hierdie slawe saamgeneem. Dit lyk asof hierdie sap bytend is en sulke vreeslike pyn veroorsaak dat die slawe weens hul lyding nie kan eet nie.
Noord -Amerika Redigeer
Inheemse mense van Noord -Amerika Redigeer
Inheemse mense in Noord -Amerika het 'n lang tatoeëermerk. Tatoeëermerk was nie 'n eenvoudige teken op die vel nie: dit was 'n proses wat kulturele verbande beklemtoon het met inheemse maniere om die wêreld te ken en te sien, sowel as verbindings met familie, samelewing en plek. : xii
Daar is geen manier om die werklike oorsprong van tatoeëring vir inheemse mense in Noord -Amerika te bepaal nie. : 44 Die oudste bekende fisiese bewyse van tatoeëring in Noord -Amerika is gemaak deur die ontdekking van 'n bevrore, gemummifiseerde Inuit -wyfie op St. Lawrence Island, Alaska wat tatoeëermerke op haar vel gehad het. : 434 Deur radiokoolstofdatering van die weefsel het wetenskaplikes beraam dat die wyfie uit die 16de eeu kom. : 434 Tot onlangs het argeoloë nie die klassifikasie van tatoeëermerke by die opgrawing van bekende historiese terreine vooropgestel nie. : 65 Onlangse hersiening van materiaal wat op die opgrawingsplek van die Mound Q gevind is, wys op elemente van tatoeëringbondels wat uit die pre-kolonisasie tyd kom. : 66–68 Geleerdes verduidelik dat die erkenning van tatoeëermerke belangrik is omdat dit die kulturele belangrikheid van tatoeëring vir inheemse mense beklemtoon. : 72
Vroeë ontdekkingsreisigers na Noord -Amerika het baie etnografiese waarnemings gemaak oor die inheemse mense wat hulle ontmoet het. Aanvanklik het hulle nie 'n woord gehad om te tatoeëer nie, maar beskryf die velveranderings eerder as "stamp, prik, lys, merk en raze" om "te stamp, te verf, te brand en te borduur." : 3 In 1585–1586 was Thomas Harriot, wat deel was van die Grenville -ekspedisie, verantwoordelik vir die waarneming van die inheemse bevolking van Noord -Amerika.  In 'N Kort en ware verslag van die New Found Land of Virginia, Het Harriot aangeteken dat sommige inheemse mense hul vel laat kleur en kleur. : 11 John White verskaf visuele voorstellings van inheemse mense in die vorm van tekeninge en skilderye. : 46–81 Harriot en White het ook inligting verskaf wat spesifieke merke beklemtoon wat tydens die tyd op inheemse kapteins gesien is. : 74 In 1623 was Gabriel Sagard 'n sendeling wat beskryf het hoe mans en vroue met tatoeëermerke op hul vel gesien is. : 145
Die Jesuit Relations van 1652 beskryf tatoeëring onder die Petun en die neutrale:
Maar diegene wat hulself permanent skilder, doen dit met uiterste pyn en gebruik vir hierdie doel naalde, skerp sluise of deurdringende dorings waarmee hulle die vel deurdring of laat deurdring. So vorm hulle op die gesig, die nek, die bors of 'n ander deel van die liggaam, 'n dier of monster, byvoorbeeld 'n arend, 'n slang, 'n draak of enige ander figuur wat hulle verkies, en dan spoor hulle oor die vars en bloedige ontwerp, houtskool in poeiermelk of ander swart kleurstowwe wat met die bloed gemeng word en binne -in hierdie perforasies deurdring, druk die ontwerpe figure onuitwisbaar op die lewende vel af. En dit is in sommige nasies so algemeen dat in die een wat ons die tabak genoem het, en waarin ons - as gevolg van vrede met die Hurons en met die Iroquois - neutraal genoem is, weet ek nie of 'n enkele individu gevind, wat nie op hierdie manier geverf is nie
van die liggaam. 
Van 1712 tot 1717 het Joseph François Lafitau, nog 'n Jesuïet -sendeling, aangeteken hoe inheemse mense tatoeëermerke op hul vel aangebring het en genesingsstrategieë ontwikkel om die kakebeen te tatoeëer om tandpyn te behandel. : 33–36 Inheemse mense het vasgestel dat sekere senuwees wat langs die kakebeen was, aan sekere tande verbind is, en sodoende deur die tatoeëring van die senuwees dit sou verhinder dat hulle seine afvuur wat tot tandpyn gelei het. : 35 Sommige van hierdie vroeë etnografiese verslae bevraagteken die werklike praktyk van tatoeëring en veronderstel dat dit mense siek kan maak as gevolg van onhigiëniese benaderings. : 145
Geleerdes verduidelik dat die studie van inheemse tatoeëring relatief nuut is, aangesien dit aanvanklik as gedrag vir samelewings buite die norm beskou is. : xii Die koloniseringsproses het nuwe sienings bekend gemaak oor watter aanvaarbare gedrag dit insluit, wat tot gevolg het dat die tatoeëringstradisie vir baie nasies byna uitgewis word.  Deur mondelinge oorlewering het die inligting oor tatoeëermerke en die werklike tatoeëring egter tot vandag toe voortgeduur.
Lawrence Iroquoians het egter bene as tatoeëringnaalde gebruik.  Boonop is tatoeëngereedskap vir kalkoenbene ontdek op 'n ou terrein in Fernvale, Tennessee, wat dateer uit 3500–1600 vC. 
Inuit Mense Redigeer
Die Inuit -mense het 'n diep geskiedenis van tatoeëring. In die Inuktituk -taal vertaal die woord kakiniit na die Engelse woord vir tattoo : 196 en die woord tunniit beteken face tattoo.  Onder die Inuit het sommige nasies vroulike gesigte en liggaamsdele getatoeëer om 'n meisie wat oorgaan na 'n vrou te simboliseer, wat saamval met die begin van haar eerste menstruele siklus. : 197  'n Tatoeëermerk verteenwoordig 'n vrou se skoonheid, sterkte en volwassenheid. : 197 Dit was 'n belangrike praktyk omdat sommige Inuïete geglo het dat 'n vrou nie in die geesteswêreld kon oorgaan sonder tatoeëermerke op haar vel nie.  Die Inuit -mense het mondelinge tradisies wat beskryf hoe die raaf en die loon mekaar getatoeëer het, wat beide die tatoeëring en die rol van die diere in die geskiedenis van die Inuïete kulturele betekenis gee. : 10 Europese sendelinge het die Inuit -mense in die begin van die 20ste eeu gekoloniseer en tatoeëring as 'n bose praktyk  geassosieer: 196 "demoniseer" almal wat tatoeëermerke waardeer.  Alethea Arnaquq-Baril het Inuit-vroue gehelp om die praktyk van tradisionele gesigstatoeëermerke te laat herleef deur die skep van die dokumentêr Tunniit: Om die lyne van Inuit -tatoeëermerke terug te trek, waar sy 'n onderhoud voer met ouderlinge uit verskillende gemeenskappe waarin hulle gevra word om hul eie ouderlinge en die geskiedenis van tatoeëermerke te onthou.  Die ouderlinge kon die tradisionele tatoeëermerk onthou, wat dikwels die gebruik van 'n naald en gare insluit en die tatoeëring in die vel vassteek deur die draad in roet- of seëlolie te dompel, of deur die vel te steek met 'n skerp naaldpunt en te dompel dit in roet- of seëlolie.  Hovak Johnston het saam met die ouderlinge in haar gemeenskap gewerk om die tradisie van kakiniit terug te bring deur die tradisionele maniere van tatoeëring te leer en haar vaardighede te gebruik om ander te tatoeëer. 
Osage Nation Edit
Die Osage People het om verskillende redes tatoeëring gebruik. Die tatoeëermerkontwerpe was gebaseer op die oortuiging dat mense deel uitmaak van die groter lewensiklus en geïntegreerde elemente van die land, lug, water en die ruimte tussenin om hierdie oortuigings te simboliseer. : 222–228 Boonop het die Osage -mense geglo in die kleiner lewensiklus, wat die belangrikheid daarvan erken dat vroue deur geboorte lewe gee, en dat mans lewens deur oorlogvoering verwyder. : 216 Osage -mans is gereeld getatoeëer nadat hulle groot prestasies in die geveg behaal het, as 'n visuele en fisiese herinnering aan hul verhoogde status in hul gemeenskap. : 223 Sommige Osage -vroue is in die openbaar getatoeëer as 'n vorm van gebed, wat sterkte en toewyding aan hul volk demonstreer. : 223
Haudenosaunee People Edit
Die Haudenosaunee People het histories tatoeëring in verband met oorlog gebruik. 'N Tradisie vir baie jong mans was om 'n reis na die wildernis te maak, vinnig om kos te eet en te ontdek wie hul persoonlike manitou was. : 97 Geleerdes verduidelik dat hierdie ontdekkingsproses waarskynlik drome en visioene bevat wat 'n spesifieke manitou op die voorgrond sou stel vir elke jong man. : 97 Die manitou het 'n belangrike beskermingselement geword tydens oorlogvoering en baie seuns het hul manitou op hul liggaam getatoeëer om die kulturele betekenis van die manitou vir hul lewens te simboliseer. : 109 Aangesien hulle sukses in oorlogvoering getoon het, het manlike krygers meer tatoeëermerke gehad, sommige het selfs 'n telling behaal van al die moordenings wat hulle gemaak het. : 112 Sommige krygers het tatoeëermerke op hul gesigte gehad wat die aantal mense wat hulle in hul leeftyd gehad het, bepaal het. : 115
Tatoeëer in die vroeë Verenigde State Redigeer
In die tydperk kort na die Amerikaanse rewolusie, om die indruk van Britse vlootskepe te vermy, het matrose beskermingsdokumente van die regering gebruik om hul Amerikaanse burgerskap vas te stel. Baie van die beskrywings van die individu wat in die beskermingsertifikate van die seelui beskryf word, was egter so algemeen, en dit was so maklik om die stelsel te misbruik, dat baie indrukoffisiere van die Royal Navy eenvoudig nie daaraan aandag gegee het nie. "By die aansoek om 'n dubbele Seaman's Protection Certificate in 1817 het James Francis gesê dat hy 'op 12 Maart 1806 'n beskerming verleen het wat deur die Versamelaar van hierdie hawe hom verleen is en wat deur 'n Britse kaptein op see verskeur en vernietig is.' "
Een manier om hulle meer spesifiek en doeltreffender te maak, was om 'n tatoeëring te beskryf, wat baie persoonlik is oor onderwerp en ligging, en die beskrywing so gebruik om die seeman presies te identifiseer. As gevolg hiervan bevat baie van die amptelike sertifikate ook inligting oor tatoeëermerke en letsels, asook enige ander spesifieke identifiserende inligting. Dit het ook moontlik gelei tot 'n toename en vermeerdering van tatoeëermerke onder Amerikaanse seelui wat indruk wou vermy. Gedurende hierdie tydperk was tatoeëermerke nie gewild onder die res van die land nie. "Die" beskermingspapiere "verwys gereeld na tatoeëermerke, duidelike bewyse dat 'n seevaardige man selde versier is met tatoeëermerke." 
"Aan die einde van die agtiende en vroeë negentiende eeu het tatoeëermerke net soveel oor selfuitdrukking gegaan as om 'n unieke manier om die liggaam van 'n matroos te identifiseer as hy op see verlore raak of deur die Britse vloot beïndruk word. Die beste bron vir vroeë Amerikaanse tatoeëermerke is die beskermingsdokumente wat uitgereik is na 'n kongresoptrede van 1796 om Amerikaanse seelui teen indruk te beskerm. Hierdie prototipes pas tatoeëermerke saam met geboortevlekke, littekens, ras en hoogte. Tatoeëerkunstenaars in die vroeë republiek het tipies aan boord gewerk skepe wat enigiets wat beskikbaar is as pigmente gebruik, selfs kruit en urine. Mans het hul arms en hande gemerk met voorletters van hulself en geliefdes, belangrike datums, simbole van die seevaartlewe, vryheidspale, kruisigings en ander simbole. " 
Soms, om hulself te beskerm, het die matrose nie net gevra dat die tatoeëermerke beskryf moet word nie, maar dat dit ook op die beskermingsertifikaat sal verskyn. Soos 'n navorser gesê het, "Klerke wat die dokumente geskryf het, het dikwels die tatoeëermerke geskets en dit beskryf." 
"Herbekendstelling" aan die Westerse wêreld Edit
Die gewildheid van moderne Westerse tatoeëring is hoofsaaklik te danke aan kaptein James Cook se reise na die Suid -Stille Oseaan in die 1770's, maar sedert die vyftigerjare het 'n valse oortuiging bestaan ​​dat moderne Westerse tatoeëring uitsluitlik uit hierdie reise afkomstig is. : 16  Tatoeëring was konsekwent in die Westerse samelewing teenwoordig sedert die moderne tydperk wat strek tot by die antieke Griekeland,   [ twyfelagtig - bespreek ] hoewel grootliks om verskillende redes. 'N Lang geskiedenis van Europese tatoeëermerke het hierdie reise voorafgegaan, onder meer onder matrose en handelaars, pelgrims wat die Heilige Land besoek het : 150–151  : 362, 366, 379–380 en oor die Europeërs wat onder inheemse Amerikaners woon. 
Die tattoo -historikus Anna Felicity Friedman stel 'n paar redes voor vir die 'Cook Myth'. : 18–20 Eerstens, moderne Europese woorde vir die praktyk (bv. "Tattoo", "tatuaje", "tatouage", "Tätowierung" en "tatuagem") is afgelei van die Tahitiaanse woord "tatau", wat bekendgestel aan Europese tale tydens Cook se reise. Uit voorafgaande Europese tekste blyk dit egter dat 'n verskeidenheid metaforiese terme vir die praktyk gebruik is, waaronder 'prik', 'gemerk', 'gegraveer', 'versier', 'stukkend', 'bevlek' en 'geborduur'. Friedman wys ook daarop dat die groeiende drukkultuur ten tyde van Cook se reise die sigbaarheid van tatoeëring kan verhoog het, ondanks die vorige bestaan ​​in die Weste.
Redigeer voor die 1860's
Die eerste gedokumenteerde professionele tatoeëerder in die Verenigde State was Martin Hildebrandt, 'n Duitse immigrant wat in 1846 in Boston, Massachusetts aangekom het. [ aanhaling nodig ] Tussen 1861 en 1865 het hy soldate aan beide kante in die Amerikaanse burgeroorlog getatoeëer. Die eerste gedokumenteerde professionele tatoeëerder (met 'n permanente ateljee, wat aan lede van die betalende publiek werk) in Brittanje was Sutherland Macdonald in die vroeë 1880's. Tatoeëermerke was 'n duur en pynlike proses en teen die laat 1880's was dit 'n teken van rykdom vir die bekroonde hoofde van Europa. [ aanhaling nodig ]
In 1891 het die tatoeëerder Samuel O'Reilly, tatoeëerder van New York, die eerste elektriese tatoeëermasjien gepatenteer, 'n wysiging van Thomas Edison se elektriese pen.
Die vroegste voorkoms van tatoeëermerke op vroue gedurende hierdie tydperk was aan die einde van die 19de eeu in die sirkus. Hierdie "getatoeëerde dames" was bedek - met die uitsondering van hul gesigte, hande, nekke en ander duidelik sigbare gebiede - met verskillende beelde wat in hul vel ingedruk is. Om die skare te lok, het die vroegste dames, soos Betty Broadbent en Nora Hildebrandt, verhale vertel van gevangenskap wat hulle gewoonlik beweer het dat hulle in die gyselaar geneem is deur inheemse Amerikaners wat hulle as 'n vorm van marteling getatoeëer het. Teen die laat twintigerjare het die syvertoningbedryf egter verlangsaam en teen die laat negentigerjare was die laaste getatoeëerde dame bedrywig. 
The Tattoo Renaissance Edit
Tatoeëring het geleidelik in gewildheid toegeneem sedert die uitvinding van die elektriese tatoeëermasjien.   In 1936 het 1 uit 10 Amerikaners 'n tatoeëring van een of ander vorm gehad.  Aan die einde van die vyftigerjare is Tattoos grootliks beïnvloed deur verskeie kunstenaars, veral Lyle Tuttle, Cliff Raven, Don Nolan, Zeke Owens, Spider Webb en Don Ed Hardy. 'N Tweede generasie kunstenaars, opgelei deur die eerste, het hierdie tradisies tot in die sewentigerjare voortgesit en kunstenaars soos Bob Roberts, Jamie Summers en Jack Rudy ingesluit. 
Sedert die sewentigerjare het tatoeëermerke 'n algemene deel van die wêreldwye en Westerse mode geword, algemeen onder beide geslagte, vir alle ekonomiese klasse en vir ouderdomsgroepe vanaf die latere tienerjare tot middeljarige ouderdom. Die versiering van die blues -sanger Janis Joplin met 'n polsbandjie en 'n klein hartjie op haar linkerbors, deur die tatoeëerkunstenaar Lyle Tuttle in San Francisco, word 'n belangrike oomblik genoem in die gewilde aanvaarding van tatoeëermerke as kuns. Formele belangstelling in die tatoeëerkuns het in die sewentigerjare tot aan die begin van die 21ste eeu prominent geword.  Vir baie jong Amerikaners het die tatoeëring beslis 'n ander betekenis gekry as vir vorige generasies. Die tatoeëring het 'dramatiese herdefinisie ondergaan' en het verskuif van 'n afwykingsvorm na 'n aanvaarbare uitdrukkingsvorm. 
In 1988 het die geleerde Arnold Rubin 'n versameling werke geskep wat verband hou met die geskiedenis van tatoeëringskulture en dit gepubliseer as die "Marks of Civilization".  Hierin is die term "Tattoo Renaissance" geskep, met verwysing na 'n tydperk wat gekenmerk is deur tegnologiese, artistieke en sosiale verandering.  Draers van tatoeëermerke, aangesien lede van die teenkultuur hul liggaamskuns begin toon het as tekens van weerstand teen die waardes van die blanke, heteroseksuele, middelklas.  Die kliënte het verander van matrose, fietsryers en bendelede na die middel- en hoërklas. Daar was ook 'n verskuiwing in die ikonografie van die kentekenagtige beelde, gebaseer op herhalende voorafgemaakte ontwerpe, bekend as flits, na 'n persoonlike liggaamstatoeëring wat beïnvloed word deur Polinesiese en Japannese tatoeëerkuns, bekend as moue, wat onder die relatief nuwe en gewilde kategorie is. avant-garde genre.  Tatoeëerders het verander in "Tatoeëerkunstenaars": mans en vroue met kunsagtergronde het saam met die ouer, tradisionele tatoeëerders die beroep begin betree.
Tatoeëermerke het in baie dele van die wêreld 'n herlewing in gewildheid beleef, veral in Europa, Japan en Noord- en Suid -Amerika. Die groei in die tatoeëerkultuur het 'n instroming van nuwe kunstenaars in die bedryf meegebring, van wie baie tegniese opleiding en beeldende kunste het. Tesame met die vooruitgang in tatoeëringpigmente en die voortgesette verfyning van die toerusting wat vir tatoeëring gebruik word, het dit gelei tot 'n verbetering in die kwaliteit van tatoeëermerke. 
Star Stowe (Mej. Februarie 1977) was die eerste Playboy Playmate met 'n sigbare tatoeëermerk op haar middelvou.
Gedurende die 2000's het die teenwoordigheid van tatoeëermerke in die popkultuur duidelik geword, wat inspirerende televisieprogramme soos A & ampE's was Inkt en TLC's Miami Ink en LA Ink. Daarbenewens het baie bekendes die afgelope paar jaar tattoos meer aanvaarbaar gemaak.
Uitstallings in hedendaagse kuns en instellings vir visuele kuns het tatoeëermerke as kuns voorgestel deur middel van tatoeëringflits, die ondersoek van die werke van tatoeëerkunstenaars of voorbeelde van liggaamskuns in hoofstroomuitstallings. Een so 'n Chicago -uitstalling in 2009, Freaks en amp Flash, bevat voorbeelde van historiese liggaamskuns sowel as die tatoeëerkunstenaars wat dit vervaardig het. 
In 2010 het 25% van die Australiërs onder die ouderdom van 30 tatoeëermerke gehad.  Mattel het in 2011 'n getatoeëerde Barbie -pop vrygestel, wat algemeen aanvaar is, hoewel dit wel 'n mate van kontroversie gelok het. 
Skrywer en professor in sosiologie, Beverly Yuen Thompson, skryf "Covered In Ink: Tattoos, Women, and the Politics of the Body" (gepubliseer in 2015, navorsing wat tussen 2007 en 2010 gedoen is) oor die geskiedenis van tatoeëring en hoe dit genormaliseer is vir spesifieke geslagsrolle in die VSA. Sy stel ook 'n dokumentêr bekend met die titel "Covered", waarin onderhoude met swaar getatoeëerde vroue en vroulike tatoeëerkunstenaars in die VSA verskyn. Uit die duidelike geskiedenis van tatoeëring, die historiese oorsprong daarvan en hoe dit oorgedra is na die Amerikaanse kultuur, kom transgressiewe style wat vir getatoeëerde mans en vroue ingestel word. Hierdie "norme" wat in die sosiale reëls van tatoeëring geskryf is, impliseer wat beskou word as die korrekte manier waarop 'n geslag getatoeëer kan word.  Daar word verwag dat mans van tatoeëergemeenskappe 'sterk getatoeëer' sal wees, wat beteken dat daar baie tatoeëermerke is wat verskeie dele van die liggaam bedek en aggressiewe of manlike beelde uitdruk, soos skedels, zombies of jakkalse. Vroue, aan die ander kant, sal na verwagting 'liggies getatoeëer' word. Dit beteken die teenoorgestelde, waarin daar slegs 'n klein aantal tatoeëermerke is wat in die dele van die liggaam geplaas kan word wat maklik bedek kan word.Daar word verwag dat hierdie beelde meer vroulik of oulik sal wees (bv. Feë, blomme, harte). As vroue buite die konsep van 'lig getatoeëerde' tree deur tatoeëermerke van 'n manlike ontwerp te kies, en op dele van die liggaam wat nie maklik bedek is nie (voorarms, bene), is dit algemeen dat sekere soorte diskriminasie van die publiek in die gesig gestaar word.  Vroue wat baie getatoeëer is, kan aanmeld dat hulle in die openbaar gestaar word, sekere werksgeleenthede ontneem word, oordeel van gesinslede kry, en selfs seksistiese of homofobiese beledigings deur vreemdelinge ontvang.
Oor die afgelope drie dekades het Westerse tatoeëring 'n praktyk geword wat sosiale grense van 'lae' na 'hoë' klas oorgesteek het, tesame met die hervorming van die magsdinamika ten opsigte van geslag. Dit het sy wortels in 'eksotiese' stampraktyke van die inheemse Amerikaners en Japannese, wat nog steeds in die huidige tyd gesien word.
Namate verskillende soorte sosiale bewegings vorder, het liggaamlike inskripsie klasgrense oorskry en algemeen geword onder die algemene publiek. Die tatoeëring is spesifiek een toegangspunt vir revolusionêre estetika van vroue. Feministiese teorie het baie te sê oor die onderwerp. "Bodies of Subversion: A Secret History of Women and Tattoo", deur Margot Mifflin, het die eerste geskiedenis van tatoeëringskuns vir vroue geword toe dit in 1997 vrygestel is. die 1880's, 1920's en 1970's.  Vandag gebruik vroue soms tatoeëermerke as vorme van liggaamlike herwinning na traumatiese ervarings soos mishandeling of borskanker.  In 2012 was getatoeëerde vroue vir die eerste keer in die Amerikaanse geskiedenis meer as mans - volgens 'n peiling van Harris het 23% van die vroue in Amerika in daardie jaar tatoeëermerke, vergeleke met 19% van die mans.  In 2013 word juffrou Kansas, Theresa Vail, die eerste deelnemer aan die Miss America wat tydens die swembroekkompetisie tatoeëermerke pronk - die kentekens van die Amerikaanse weermag se tandheelkundige korps op haar linkerskouer en een van die "Serenity Prayer" aan die regterkant kant van haar bolyf. 
Die wetlike status van tatoeëermerke ontwikkel nog. In die afgelope jaar het verskillende regsgedinge in die Verenigde State ontstaan ​​oor die status van tatoeëermerke as 'n kopieregbare kunsvorm. Hierdie sake is egter buite die hof besleg of word tans betwis, en daarom bestaan ​​daar nie direk 'n regspresedent nie.  Die tatoeëermerk was 'n suiwer ekspressiewe aktiwiteit wat beskerm word deur die eerste wysiging deur die negende baan in 2010. 
Tatoeëermerke is waardevolle identifikasietekens omdat dit geneig is om permanent te wees. Hulle kan verwyder word, maar hulle vervaag nie. Die kleur kan egter verander met blootstelling aan die son. hulle was onlangs baie nuttig by 'n identifiserende persoon.  In die geïndustrialiseerde kulture van vandag is tatoeëring en piercing 'n gewilde kunsvorm wat mense van alle ouderdomme deel. Dit is ook 'n aanduiding van uittarting, onafhanklikheid en behoort, soos byvoorbeeld in gevangenis- of bendekulture.  Hierdie tatoeëermerke kan ook baie skadelik vir die vel wees en kan lei tot velsorgkwessies 
Regoor die wêreld se verskillende militêre takke word tatoeëermerke onder die polis gereguleer of streng verbied om by die reëls van die kleredrag te pas.
Amerikaanse lugmag wysig
Die Amerikaanse lugmag reguleer allerhande liggaamswysigings. Enige tatoeëermerke wat as "nadelig vir goeie orde en dissipline", of "van die aard wat die Lugmag in diskrediet kan bring" is verbode. Spesifiek word enige tatoeëring wat as 'onwelvoeglik of seksueel, rasse-, etniese of godsdienstige diskriminasie' beskou kan word, nie toegelaat nie. Die verwydering van tatoeëermerke is moontlik nie voldoende om die gevolglike "oormatige littekens" te kwalifiseer nie, kan diskwalifiseer. Lugmaglede mag ook nie tatoeëermerke op hul nek, gesig, kop, tong, lippe of kopvel hê nie. 
Die Amerikaanse weermag reguleer tatoeëermerke onder AR 670–1, laas opgedateer in 2015. Soldate mag tatoeëermerke hê solank hulle nie op die nek, hande of gesig is nie, met uitsonderings van een ringtatoeëring op elke hand en permanente grimering. Boonop word tatoeëermerke wat as seksisties, rassisties, neerhalend of ekstremisties beskou word, steeds verbied. 
Kuswag van die Verenigde State, wysig
Die beleid van die Amerikaanse kuswag het oor die jare verander. Tatoeëermerke moet nie sigbaar wees oor die sleutelbeen of as 'n hemp met 'n V-nek gedra word nie. Tatoeëermerke of militêre handelsmerke op die arms moet die pols nie oortref nie. Maar slegs 'n enkele tatoeëring van 'n ringvorm word toegelaat as die breedte nie meer as 1/4 duim is nie. Gesigstatoeëermerke word ook toegelaat as permanente eyeliners vir wyfies, solank hulle op die regte manier gedra word en nie helderkleurig is om by eenvormige kleedkode te pas nie. Onrespekvolle neerhalende tatoeëermerke en seksueel eksplisiete is op die liggaam verbied. 
Verenigde State Marines Redigeer
Die Marine Corps van die Verenigde State het 'n nuwe beleid bekend gemaak wat voldoen aan hul nuwe standaarde van professionaliteit in die militêre voorkoms, op die Marine Corps Bulletin 1020 wat op 6 Februarie 2016 vrygestel is, en vervang enige vorige beleid uit die verlede. 
Die nuwe beleid in die Marine Corps het ongemagtigde tatoeëring in verskillende dele van die liggaam, soos die pols, knie, elmboog en bo die kraagbeen. Pols -tatoeëermerke moet twee sentimeter bo die pols wees, elmboog -tatoeëermerke twee sentimeter bo en een duim onder en die knie twee sentimeter bo en twee onder. 
Vloot van die Verenigde State Redigeer
Die Amerikaanse vloot het sy beleid verander [ wanneer? ] en raak sagter as dit kom by tatoeëermerke. Vir die eerste keer laat die vloot matrose toe om nek -tatoeëermerke van net 'n sentimeter lank te hê. Matrose mag ook soveel tatoeëermerke van enige grootte op die arms en bene hê, solank dit nie as aanstootlike tatoeëermerke beskou word nie. 
Die tatoeëermerkbeleid van die Indiese weermag is sedert 11 Mei 2015 van krag. Indiërs wat nie deel uitmaak van 'n stamgemeenskap nie, mag slegs tatoeëermerke in aangewese dele van die liggaam hê, soos die voorarm, elmboog, pols, die kant van die palm en die rug en voorkant van die hande. Aanstootlike seksistiese en rassistiese tatoeëermerke word nie toegelaat nie. 
Kom alle tale van 'n enkele algemene voorouer af?
Die toring van Babel -verhaal is 'n wonderlike poging om 'n baie werklike vraag te beantwoord: wat was die eerste taal en waarom is daar nou so baie?
Die onderstaande video van TED Ed toon 'n kort geskiedenis van hoe tale ontwikkel, aangesien sprekers van dieselfde taal in die eeue na migrasie kontak met mekaar verloor en geleidelik taalkundig in verskillende rigtings dryf.
Die interessantste is nie net hoe ons verskeie tale gekry het nie, maar hoe ons sonder die voordeel van 'n tydmasjien vasstel watter moderne tale met mekaar verband hou. Om dit te doen, vergelyk historiese taalkundiges groot getalle woorde in verskillende tale, op soek na ooreenkomste wat nie deur ander faktore verklaar kan word nie, soos onomatopoeia (die woord vir kat is in verskeie tale iets soos "miao", maar, wel, daar is waarskynlik 'n duidelike rede daarvoor) of leen (die woord vir tee in die meeste tale is iets soos te of cha, maar dit kan beide na handelsroetes uit verskillende dele van China teruggevoer word).
World Atlas of Linguistic Structures, Feature 138A: Tea deur Östen Dahl
Ooreenkomste wat 'n goeie bewys is van gemeenskaplike afkoms, lyk aanvanklik glad nie na ooreenkomste nie. Vergelyk byvoorbeeld die Engelse woorde pa, voet, ver, en vyf met die antieke Griekse woorde wat dieselfde beteken: pater, podos, per (tegnies "vorentoe"), en pente. Let iets op? Die Engelse terme begin almal met 'n "f" klank, terwyl die antieke Griekse met 'n "p" klank begin. As u 'n hele reeks sistematiese parallelle soos hierdie in verskillende tale saamvoeg (ons kan dit in Latyn byvoeg pedes en Duits Fuß, wat beide "voet" beteken), kan u begin uitvind hoe die gemeenskaplike voorouer, bekend as 'n prototaal, kon lyk.
Die algemene voorouer van Engels, Latyn, Grieks, Russies, Gaelies, Hindi en vele ander tale wat in Europa en Indië gepraat word, staan ​​bekend as Proto-Indo-Europees, terwyl die meer onlangse algemene voorouer van net Engels, Duits, Nederlands, Noors en die ander Germaanse tale staan ​​bekend as Proto-Germaans. Die onderstaande video beskryf meer van hierdie sistematiese klankveranderinge tussen Proto-Germaans en die res van die Indo-Europese tale, en hoe dit deur taalkundiges, waaronder die broers Grimm (ja, die broers Grimm), ontdek is. Meer in die video hieronder.
Ons kan stap vir stap stap-vir-stap gaan met hierdie taalvergelyking op grondvlak-hetsy modern of die waarvoor ons slegs geskrewe rekords het-wat taalkundiges in staat gestel het om ongeveer 50 prototale tot verskillende detailvlakke op te stel. Maar die werklike tydmasjienprobleem skop in wanneer ons probeer om nog verder terug te gaan, terug na wat die algemene voorouer van hierdie prototale kon gewees het. Aangesien daar geen moderne menslike samelewings is wat onbekwaam is om te taal nie en enige baba enige taal kan leer, is dit nie onredelik om aan te neem dat ons waarskynlik taal gebruik het toe die eerste geneties moderne mense oor en buite Afrika begin versprei het nie. Maar in teenstelling met kookgerei of jagwapens, laat tale nie fisiese artefakte agter nie, en skryfwerk van enige aard is eers tussen 50 000 en 300 000 jaar later uitgevind. Ish.
En ongelukkig beteken dit dat enige teorie van die eerste mensetaal gebaseer moet wees op taamlik dowwe bewyse. Hierdie probleem is reeds in 1866 erken, toe die Linguistic Society of Paris verdere artikels oor die onderwerp verbied het, en hoewel daar nie meer gehoor gegee word aan hierdie verbod nie, is daar steeds niks soos konsensus oor waar taal vandaan kom of hoe die vroegste kon klink nie. .
Maar een aanloklike bewys kom uit 'n vreemde bron: die nuutste tale ter wêreld, soos Nicaraguaanse gebaretaal en ander kreole, wat ontstaan ​​wanneer 'n groep kinders orde uit onkonsekwente taalkundige insette maak. Ons weet dit nooit seker nie, maar miskien het die proses om 'n nuwe taal van nuuts af te skep, nie soveel verander oor die millennia nie.
In die laat Pleistoseen -tydperk (van ongeveer 126 000 tot 11 700 jaar gelede) het die Skandinawiese ys die noordelike helfte van Nederland bedek. Na hierdie tydperk is 'n groot gebied in die noorde van die huidige Nederland bedek met morene (gletsende opeenhoping van aarde en rotsafval). In die middel en suid het die Ryn- en Maasriviere dik lae slik en gruis afgelaai wat uit die Europese bergkettings vervoer is. Later, tydens die Holoseen -tydperk (dit wil sê die afgelope 11 700 jaar), is klei in die beskutte strandmere agter die kusduine neergelê, en daar het dikwels turfgrond in hierdie gebiede ontwikkel. As die turfgrond deur die see weggespoel of deur mense weggegrawe is (vir die vervaardiging van brandstof en sout), is mere ontstaan. Baie hiervan is in latere eeue herwin (soos hierbo genoem), terwyl ander nou hoog aangeskrewe buitelug -ontspanningsgebiede vorm.
Voor Babel? Antieke moedertaal herbou
Die voorvaders van mense van regoor Europa en Asië het ongeveer 15 000 jaar gelede 'n gemeenskaplike taal gepraat, dui nuwe navorsing aan.
Nou het navorsers woorde rekonstrueer, soos 'moeder', 'trek' en 'man', wat deur ou jagter-versamelaars gepraat sou word, moontlik in 'n gebied soos die Kaukasus. Die woordelys, wat vandag (6 Mei) in die tydskrif Proceedings of the National Academy of Sciences uiteengesit is, kan navorsers help om die geskiedenis van antieke migrasies en kontakte tussen prehistoriese kulture na te gaan.
'Ons kan weerklasse van taal 15.000 jaar terugneem na 'n tyd wat ooreenstem met ongeveer die einde van die laaste ystydperk,' sê mede-outeur van die studie, Mark Pagel, 'n evolusionêre bioloog aan die University of Reading in die Verenigde Koninkryk.
Toring van Babel
Die idee van 'n universele menslike taal gaan ten minste terug na die Bybel, waarin die mensdom 'n gemeenskaplike taal gepraat het, maar met wedersydse onverstaanbaarheid gestraf is nadat hulle probeer het om die Toring van Babel tot in die hemel te bou. [Beeldgalery: Ou Midde-Oosterse tekste]
Maar nie alle taalkundiges glo in 'n enkele algemene oorsprong van taal nie, en dit was onmoontlik om die taal te rekonstrueer. Die meeste navorsers het gedink dat hulle slegs 'n taal se wortels 3000 tot 4000 jaar terug kan vind. (Tog het navorsers onlangs gesê dat hulle die wortels van 'n gemeenskaplike moedertaal na baie Eurasiese tale van 8 000 tot 9 500 jaar teruggevoer het na Anatolië, 'n suidwestelike Asiatiese skiereiland wat nou deel uitmaak van Turkye.)
Pagel het egter gewonder of taalontwikkeling net soos biologiese evolusie verloop. As dit die geval is, sou die mees kritiese woorde, soos die gereeld gebruikte woorde wat ons sosiale verhoudings definieer, baie stadiger verander.
Om uit te vind of hy die ou woorde kan ontdek, het Pagel en sy kollegas in 'n vorige studie opgespoor hoe vinnig woorde in moderne tale verander. Hulle het die mees stabiele woorde geïdentifiseer. Hulle het ook uiteengesit hoe verskillende moderne tale met mekaar verband hou.
Daarna het hulle ou woorde gerekonstrueer op grond van die frekwensie waarop sekere klanke geneig is om in verskillende tale te verander, en p's en f's verander dikwels mettertyd in baie tale, soos in die verandering van "pater" in Latyn na die meer onlangse term " vader "in Engels.
Die navorsers kon voorspel hoe 23 woorde, insluitend 'ek', 'julle', 'moeder', 'man', 'vuur', 'hand' en 'hoor' kan klink in 'n voorvaderlike taal wat dateer uit 15 000 jaar gelede.
Met ander woorde, as hedendaagse mense op die een of ander manier hul voorouers uit die Steentydperk kan teëkom, kan hulle een of twee baie eenvoudige stellings sê en hulself verstaan, sê Pagel.
Beperkings vir die naspeur van taal
Ongelukkig het hierdie taaltegniek moontlik sy perke bereik in terme van hoe ver terug in die geskiedenis dit kan strek.
'Dit gaan baie moeilik wees om verder te gaan, selfs hierdie woorde wat stadig ontwikkel, begin opraak,' het Pagel aan WordsSideKick.com gesê.
Die studie verhoog die moontlikheid dat navorsers taalkundige data met argeologie en antropologie kan kombineer "om die verhaal van menslike voorgeskiedenis te vertel", byvoorbeeld deur antieke migrasies en kontakte tussen mense te herskep, sê William Croft, 'n vergelykende taalkundige aan die Universiteit van New Mexico, wat nie by die studie betrokke was nie.
'Dit is teruggehou omdat die meeste taalkundiges sê dat u net so ver terug in die tyd kan gaan,' het Croft gesê. 'Dit is 'n interessante voorstel dat u verder in die tyd kan teruggaan.'
Hindernisse vir suksesvolle Engelse taalbeleid
Om seker te wees, beleid met een taal kan gevolge hê wat die doeltreffendheid verminder. Bewyse van my navorsing by Rakuten - saam met 'n studie wat ek gedoen het met Pamela Hinds van die Stanford -universiteit en Catherine Cramton van die George Mason -universiteit by 'n onderneming wat ek GlobalTech sal bel en 'n studie wat ek gedoen het by 'n firma wat ek FrenchCo sal bel - toon koste wat wêreldwye Engelse taalreëls kan skep. Behoorlike uitrol verminder die risiko's, maar selfs goed deurdagte planne kan slaggate teëkom. Hier is 'n paar van die algemeenste.
Verandering kom altyd as 'n skok.
Geen waarskuwing en voorbereiding kan die sielkundige knou vir werknemers heeltemal voorkom wanneer voorgestelde verandering werklikheid word nie. Toe Marie (al die name in hierdie artikel vermom is, met die uitsondering van Mikitani en Ito) die eerste keer van FrenchCo se beleid in Engels hoor, was sy opgewonde. Sy kommunikeer al geruime tyd in Engels met nie-Franse vennote, en sy beskou die voorgestelde beleid as 'n positiewe teken dat die onderneming internasionaal word. Dit wil sê totdat sy 'n roetinevergadering bygewoon het wat normaalweg in Frans gehou is. 'Ek het nie besef dat die heel eerste vergadering nadat die reël uitgekom het, regtig in Engels sou wees nie. Dit was 'n skok, "vertel Marie. Sy onthou dat sy met baie energie by die vergadering ingeloop het - totdat sy die vertalerkopstukke opgemerk het.
'Hulle verneder,' sê sy. 'Ek het meer soos 'n waarnemer gevoel as 'n deelnemer by my eie onderneming.'
Sal Mandaryns Volgende wees?
Gegewe die grootte en groei van die Chinese ekonomie, waarom oorgaan na 'n beleid wat slegs Engels is? Is dit nie moontlik dat Mandaryns Engels as die wêreldwye saketaal kan verbysteek nie? Dit is moontlik, maar onwaarskynlik. Daar is twee redes hiervoor.
Eerstens, Engels het 'n reuse voorsprong. China kan nie die koloniale geskiedenis van Brittanje herhaal nie. Die Britse Ryk het al in die 16de eeu die Engelse taal in baie dele van die wêreld begin inbou. Filantropiese werk deur Amerikaanse en Britse organisasies het Engels verder versprei, lank voordat korporasies dit by die werkplek begin aanneem het.
Tweedens, Vir 'n groot deel van die wêreld is Mandaryns uiters moeilik om te leer. Dit is makliker om 'gebroke Engels' op te tel as 'gebroke Mandaryns'. Dit is duidelik 'n voordeel om Mandaryns - of enige taal wat deur 'n groot aantal mense gepraat word - te ken. Maar vir eers is Mandaryns nie 'n realistiese opsie vir 'n beleid met een taal nie.
Nakoming is ongemaklik.
'N Engelse mandaat het 'n ander probleem veroorsaak vir 'n diensverteenwoordiger by GlobalTech. Die tegnologie -onderneming, wat in Duitsland gevestig is, het wêreldwyd filiale. Hans, 'n diensverteenwoordiger, het 'n wanhopige oproep van sy baas ontvang toe 'n sleutelkliënt se finansiële diens van 'n miljoen dollar tot stilstand gekom het as gevolg van 'n sagtewarefout. Honderde duisende dollars was op die spel vir beide die kliënt en GlobalTech. Hans het vinnig 'n oproep gemaak na die tegniese afdeling in Indië, maar die sagteware-span kon nie op die probleem spring nie, want alle kommunikasie daaroor was in Duits-ondanks die slegs Engels wat twee jaar vroeër ingestel is, vereis dat alle interne kommunikasie (vergaderings, e-posse, dokumente en telefoonoproepe) in Engels gedoen word. Terwyl Hans wag dat dokumente vertaal word, het die krisis steeds toegeneem. Twee jaar na die implementering het die aanneming gesloer.
As nie -sprekers gedwing word om in Engels te kommunikeer, kan hulle voel dat hul waarde vir die onderneming verminder is, ongeag hul vlotheidsvlak. 'Die moeilikste is om te erken dat 'n mens se waarde as Engelssprekend jou werklike waarde oorskadu,' sê 'n werknemer van FrenchCo. "Die afgelope 30 jaar het die onderneming ons nie gevra om ons vreemde taalvaardighede te ontwikkel nie, of ons die geleentheid gebied om dit te doen," wys hy op. 'Nou is dit moeilik om te aanvaar dat ons gediskwalifiseer is.' Werknemers wat 'n beleid in een taal beleef, is dikwels bekommerd dat die beste werksgeleenthede slegs aangebied sal word vir diegene met sterk Engelse vaardighede, ongeag die inhoudskundigheid.
Toe ek en my kollegas 'n onderhoud met 164 werknemers by GlobalTech gevoer het twee jaar nadat die onderneming se enigste beleid in Engels toegepas is, het ons gevind dat byna 70% van die werknemers steeds daarmee frustrasie ondervind. By FrenchCo het 56% van die Engelssprekendes in medium vlotheid en 42% van die sprekers met 'n lae vlotheid bekommerd geraak oor die bevordering van hul werk as gevolg van hul relatief beperkte Engelse vaardighede. Sulke gevoelens kom algemeen voor wanneer ondernemings bloot die nuwe beleid aankondig en taalklasse aanbied eerder as om die verskuiwing op 'n stelselmatige manier te implementeer. Dit is opmerklik dat werknemers dikwels hul eie vermoëns onderskat of die uitdaging om voldoende vaardigheid te ontwikkel, oorskat. (Sien die sidebar "Meet vlotheid.")
Om van beginnersvlak tot gevorderd te vorder - wat 'n werknemer se kommunikasievermoë aansienlik verbeter - behels die bemeestering van ongeveer 3 500 woorde. Dit is 'n baie minder uitdagende taak as om die 10 000 woorde by te voeg wat nodig is om van gevorderde na moedertaalspreker te beweeg, waarvoor die uitbetaling moontlik laer kan wees.
Alhoewel die meeste mense voldoende vlotheid kan bereik, is die werklikheid dat met die aanvaarding van 'n beleid in Engels slegs die werkvereistes van werknemers verander-soms oornag. Dit kan 'n bitter pil wees om te sluk, veral onder toppresteerders. Die mikitani van Rakuten het nie met sy werknemers gesels nie: hy was duidelik dat hy mense wat nie hul Engelse vaardigheid ontwikkel het nie, sou afbreek.
Dit is nie ongewoon om nie-sprekers te hoor terugkeer na hul eie taal ten koste van hul Engelssprekende kollegas, dikwels omdat dit vinniger en makliker is om vergaderings in hul moedertaal te hou. Ander kan meer aggressiewe maatreëls tref om nie Engels te praat nie, soos om vergaderings op ongunstige tye te hou. Werknemers in Asië beplan moontlik 'n wêreldwye vergadering wat byvoorbeeld in die middel van die nag in Engeland plaasvind. Deur dit te doen, verskuif nie -sprekers hul angs en kragverlies na moedertaalsprekers.
Baie werknemers van FrenchCo het gesê dat as hulle voel dat hul relatief swak taalvaardighede opvallend kan word en loopbaanverwante gevolge kan hê, hulle eenvoudig ophou om by te dra tot 'n gemeenskaplike diskoers. 'Hulle is bang om foute te begaan', verduidelik 'n HR -bestuurder by die firma, 'sodat hulle glad nie sal praat nie.'
In ander gevalle kan dokumente wat veronderstel is om in Engels opgestel te word, in die moedertaal geskryf word - soos ervaar deur Hans by GlobalTech - of glad nie geskryf word nie. 'Dit is te moeilik om in Engels te skryf, so ek doen dit nie!' 'n werknemer van GlobalTech opgemerk. 'En dan is daar glad nie dokumentasie nie.'
Die uiteinde raak 'n knou wanneer werknemers ophou deelneem aan groepsinstellings. As deelname eers ebbs, val prosesse uitmekaar. Maatskappye mis nuwe idees wat tydens vergaderings gegenereer kon word. Mense rapporteer nie duur foute of gee waarnemings oor foute of twyfelagtige besluite nie. Een van die ingenieurs by die Indiese kantoor van GlobalTech het verduidelik dat wanneer vergaderings in Duits verander word, sy vermoë om by te dra, afgesny is. Hy het belangrike inligting verloor - veral in syruilings - ondanks die feit dat hy later vergaderingsnotas ontvang het. Dikwels bevat hierdie vinnige aspekte belangrike kontekstuele inligting, agtergrondontledings of hipoteses oor die oorsaak van 'n spesifieke probleem. Hy het nie aan die vergaderings deelgeneem nie en ook nie geleer uit die probleemoplossende besprekings nie.
Hoofstuk 1.1: Algemene inleiding
Afrika. Dit is 'n term wat 'n netjiese doos skep, beperk deur geografiese grense. Maar watter eienskappe roep die naam van hierdie kontinent op? Jou persoonlike ervaring en blootstelling definieer jou geestesfoto's van Afrika. As u daar grootgemaak is, is dit onwaarskynlik dat u beeld kontinentwyd sal wees. U sien die mangoboom buite u huis, u pa en sy vriende sit op matte en gesels. Jou gedagtes is gevul met beelde van stadsverkeer en die geroep van smouse wat koeldrank, koerante, sneesdoekies, weegbreekskyfies, grondboontjies verkoop. U word na 'n kosskool vervoer terwyl u op u uniform druk, en u moet vinnig tou staan ​​voordat die prefek u laat agterkom. As u nie Afrikaans is nie, en u nog nooit daarheen gereis het nie, is dit onwaarskynlik dat hierdie spesifieke tonele u gedagtes sal vul. U gedagtes positief of negatief word gevorm deur die media, u opvoeding en u verbeelding.
Ondanks Amerikaanse pogings om K-12-onderwys deur middel van multikulturalisme breër te maak, het die meeste laerskole- en hoërskoolonderwysers min oor Afrika bestudeer en is hulle net so onderwerp as hul studente aan visuele en kulturele stereotipes. Waarom is dit so maklik om 'n hele vasteland te stereotipeer? Deels omdat ons geografiese gevoel swak is. Geen Amerikaanse, selfs diegene wat nog nooit gereis het nie, sou aanneem dat Yslandse en Griekse kulture identies of selfs wesenlik dieselfde is. Tog ken onbekendheid met Afrika -lande en etnonieme, geskiedenisse en kulturele onderskeidings dikwels enigiets van die kontinent met 'n byvoeglike naamwoord wat nie meer spesifiek is as "African. "
'N Vinnige blik op 'n foto wat in die ruimte geneem is, toon hoe klein Europa in vergelyking met Afrika is (figuur 1). Drukkaarte het die grootteverhoudings van landmassas al eeue lank verdraai om gemaklik lengte- en breedtegraad aan te toon. 'N Vergelykende kaart dui verder aan hoe groot Afrika is (fig. 2). As ons kan besef hoe anders Ysland en Griekeland is, waarom is ons dan so gretig om te glo dat Afrika -kulture dieselfde is, of aanvaar dat die vasteland 'n gemeenskaplike godsdiens, geskiedenis of kuns het?
Fig. 2. Kai Krause 's "The True Size of Africa. ".
Media-beelde het 'n prentjie van Afrika geskep wat dikwels verouderd, oordrewe is, of wat die kwessies van een gebied vergroot asof dit van toepassing is op die vasteland. Perspektiewe ontken dikwels kompleksiteit of is ahistories, asof Afrika eeue of langer onveranderd gebly het.
l tot r: Hongerige meisie, laat 1960's, dr. Lyle Conrad, soldate in die openbare domein, Sentraal-Afrikaanse Rep., 2007, Martin H, CC BY-SA 2.0-huis, glimlaggende meisie in die publieke domein, portret van Jasper Beckx van portret van Miguel de Castro , Nationmuseet, Kopenhagen, 1643, Creative Commons 0 Biskop Samuel Ajayi Crowther en Seun, 1870, openbare domein Luanda, Angola, 2013, Fabio Vanin, CC BY-SA 3.0 vlugtelingkamp Horn of Africa, 2011, Oxfam, CC 3.0 Models, Uganda , 2014, Eguanokla, CC BY-SA 4.0 Our Lady of Peace, Yamoussoukro, Cote d 'Ivoire, 2013, jbdodane, CC BY-NC 2.0 Maroko, Nigeria, 2010, Heinrich Boll-Stiftung, CC BY-SA 2.0 giraffe, 2005 , Miroslav Duchacek, CC BY-SA 3.0 Maasai-krygers, 1921, openbare domein Nkrumah-mausoleum, Accra, Ghana, openbare domein.
Baie dele van Afrika was in direkte of indirekte kontak met Europa en Asië. Egipte en 'n paar ander dele van Noord -Afrika is opgeneem in die Romeinse Ryk en handel daarna met die Mediterreense wêreld. Teen die 8ste eeu het Arabiesprekende kroniekskrywers inligting oor dele van Oos-, Noord- en Wes-Afrika aangeteken. Ethiopiërs het na Bisantium en die Midde -Ooste gereis, sowel as Indië, en Perse en Arabiere het handel gedryf met 'n aantal kusgemeenskappe in Oos -Afrika, net soos die Chinese (Fig. 3). In die 15de eeu begin die Europese direkte kontak met Wes, dan Sentraal, dan Suid- en Oos -Afrika, sowel as reisigers en dokumente wat deur Afrikane in Europese tale of Arabies geskryf is.
Fig. 3. Die Da-ming-hun-yi-tu, of saamgestelde kaart van die Ming-ryk, is die oudste kaart wat Afrika oorleef het. Alhoewel dit uit 'n etnosentriese oogpunt uitgebeeld word (China verdwerg elke ander bekende landmassa), toon dit 'n vroeë Chinese bewustheid van die kontinent en selfs (al is dit vergroot) een van sy binnemere, moontlik die Victoria -meer. Die kaart is op sy geverf en is groot, ongeveer 12,67 x 6,67 voet. Dit blyk 'n afskrif van 'n kaart uit 1389 te wees. Wikimedia Commons. Publieke domein.
Omdat die Europeërs hoofsaaklik tot kusgebiede beperk was, was hul inligting oor die Wes- en Sentraal-Afrikaanse binneland gewoonlik tweedehands en dikwels onakkuraat. Toegangsbeperking tot in die 19de eeu het hulle verhinder om die binneland te bereik waar hulle die grondstowwe kon kry wat hulle soek: goud, ivoor, pelse, peper en mense. Kushandelaars, wat as tussengangers opgetree het, het baat gevind by hul beheer oor die handel. Europeërs kon dit nie van hulle afwyk nie, omdat hulle min was, op drywende teikens aangekom het en toegerus was met onbestendige kruit en onakkurate vuurwapens waarvan die herlaaityd nie ooreenstem met 'n goed gerigte pyl nie.
In die 19de eeu het alles egter verander. Die herhalende geweer het die militêre voordeel verskuif, en met die verloop van die eeu het die Maxim -gemonteerde masjiengeweer nog meer effektiewe vuurkrag gebied. Twee ekstra verskuiwings vroeër in die eeu het die weermag van vooraf intelligensie voorsien: missionêre en kommersiële deurdringing van die binneland. Sendelinge het diplomatieke alliansies gesmee, kennis geneem van die plaaslike magstrukture en nuwe tale geleer. Kommersiële kommer soos die Royal Niger Company het dieselfde gedoen.
Terwyl sommige Europese moondhede vroeër in Afrika posgevat het, is die Portugese in Angola en Mosambiek, die Nederlanders aan die Kaap de Goede Hoop, die Franse in St. Louis langs die Senegalrivier en die omset van Portugees-Nederlands-Deens-Engels bewoners van die Ghanese forte aan die kus en die laat 19de eeu het Europese vasberadenheid opgelewer om die vasteland op te bou in gedefinieerde invloedsfere. Die Berlynse konferensie van 1884-85 het Europese grense gevestig vir Franse, Engelse, Belgiese, Duitse, Portugese, Italiaanse en Spaanse belange wat gou kolonies geword het (Fig. 4).
Fig. 4. Kaart van koloniale Afrika soos in 1913, met moderne grense. Eric Gaba, Creative Commons CC BY-SA 3.0
Kolonialisme het eintlik nie lank gehou nie. Die meeste Afrika -lande het teen 1960/61 onafhanklik geword. In sommige opsigte was die impak daarvan in ander opsigte onbeduidend; dit het groot politieke en kulturele gevolge gehad. Toe die Europeërs beheer neem, het hulle 'n kontinent gevind met verskillende politieke stelsels. Sommige gebiede was ryke of koninkryke, bestuur deur 'n enkele heerser en sy raadgewers. Ander gebiede was meer egalitêre stadstate, bestuur deur alle volwasse mans of deur 'n gerontokrasie. Sommige etniese groepe funksioneer as enkele polities, terwyl ander uit verskeie state bestaan ​​wat met mekaar baklei het. Die willekeurige aard van die grense van die Berlynse konferensie het veroorsaak dat ou state of gesinne in twee sfere verdeel kon word. Dit het ook beteken dat voormalige heersers as kultuurleiers sou voortgaan as hulle saamwerk, of onttroon of verban kan word as hulle weerstand bied. Selfs diegene wat hul posisies beklee het, het nie meer militêre of volle wetlike gesag nie, en hulle kon ook nie belasting invorder nie. Regerings gebaseer op die testamente van die vaderland is gevestig, en onafhanklikheid het tradisionele heersers nie weer die volle magte wat hulle voorheen gehad het, herstel nie.
Behalwe nuwe politieke en hofstelsels, het buitelandse godsdienstige en opvoedkundige stelsels groot blywende invloede gehad. Die Christendom het in die 4de eeu in Egipte, die Soedan en Ethiopië aangekom, dieselfde tydperk wat dit amptelik in Europa erken is, en dele van Noord- en Oos -Afrika het onmiddellik Moslem geword na die dood van die profeet Mohammed. Islam het steeds deur middel van Noord -Afrikaanse handel stadig na Wes -Afrika versprei, maar Christelike sending het in die 19de eeu ontplof, en sedert die 1970's het albei gelowe baie ouer godsdienste opsy geskuif. Vooruitgang in die staatsdiens, of dit nou die koloniale of onafhanklike era is, vereis 'n bemeestering van 'n vreemde taal wat gewoonlik die taal van onderrig in skole is. Leergange is gebaseer op Europese modelle en strek tot op universiteitsvlak, wat beteken dat hulle aansienlik wissel na gelang van die voormalige koloniale mag.
Toegang tot internasionale media en meer toeganklike reise of migrasie het hul eie impak gehad. Buitelandse films, musiekvideo's en klere warboel met plaaslike produkte. Alhoewel geen van hierdie kenmerke beteken dat die Afrika -kultuur verlaat is nie, beteken dit wel dat waardes aangepas is en dat kulture dikwels meeding om oppergesag, sommige wen as gevolg van hul status as ingevoerde nuwighede. Soos ons sal sien, is die visuele kunste deel van hierdie tweeledigheid, met die behoud van ouer praktyke wat saam met nuwe materiaal, funksies, opleiding en beskermelinge bestaan.
Daar is baie verskillende maniere om hierdie groot kontinent in kleiner segmente op te deel vir effektiewe bespreking. Ons kan kyk na klimaatsones: woestyn, Sahel, savanne, reënwoud. Ons kan die koloniale geskiedenis oorweeg en die Engelse, Fransofone of Lusofoon -nasies ondersoek. Ons gaan 'n benadering volg wat 'n beperkte aantal geografiese gebiede oorweeg, wat die kontinent in sewe sektore verdeel. Dit sluit dikwels gebiede in wat vroeër deel was van 'n groot koninkryk of koninkryke, of wat handelspatrone met mekaar verbind het, of wat sekere kulturele, taalkundige of historiese kenmerke deel, maar dit is ietwat willekeurig. Dit is soos volg: Noord-Afrika, Wes-Soedan, Bo-Guinee-kus, Onder-Guinee-kus, Sentraal-Afrika, Suider-Afrika, Oos-Afrika (Fig. 5-11).
Fig. 5. Noord -Afrika: Egipte, Libië, Tunisië, Algerië, Marokko, Wes -Sahara. Hierdie lande het 'n lang verhouding met Europa, die Midde -Ooste en lande suid van die Sahara -woestyn. Die vroeë verspreiding van Islam beperk figuurlike kunste, wat deur godsdiens verbied word.
Nuwer tegnieke laat Botai twyfel
Met die aanvang van die 2020's word die tempo van tegnologiese innovasie in argeologie steeds versnel. En nuwe argeologiese gegewens het begin stroom uit onderstudeerde gebiede.
Met die verbetering van metodes het nuwe inligting ernstige twyfel veroorsaak oor die Botai/Indo-Europese model oor makmaak.
In 'n skokkende 2018 -studie het 'n Franse navorsingspan onthul dat die perde van Botai eintlik nie die huisperd was nie (Equus caballus) hoegenaamd, maar in plaas daarvan Equus przewalskii - die Przewalski se perd, 'n wilde dier sonder gedokumenteerde bewyse van bestuur deur menslike samelewings.
'N Gesin van wilde Przewalski-perde teen sonsondergang in die Khustai Nasionale Park, Mongolië, waar hulle weer ingestel is na hul uitsterwing. William Taylor, CC BY-ND
'N Ander projek wat antieke DNA-analise van menslike oorskot uit Botai gebruik het, het geen genetiese skakels tussen die ou inwoners van die gebied en Indo-Europese groepe getoon nie, wat die idee ondermyn het dat die makmaak van perde by Botai 'n kontinentale verspreiding te perd gestimuleer het.
In die daaropvolgende chaos moet navorsers nou 'n manier vind om die storie van die perd saam te stel en 'n verduideliking te vind wat pas by hierdie nuwe feite.
Sommige, insluitend die DNA -navorsers van die perde wat die nuwe ontdekkings gepubliseer het, stel nou voor dat Botai 'n aparte, mislukte huisgebeurtenis van Przewalski se perd verteenwoordig.
Ander geleerdes poog nou om die argeologiese en historiese verslae rondom die aanvanklike makmaak van die perd met 'n meer skeptiese oog te herevalueer.
Met die skryf van hierdie verhaal was die oudste duidelik geïdentifiseerde oorblyfsels van die moderne huisperd, Equus caballus, dateer eers terug tot ongeveer 2000 v.C. - na die wa -begrafnisse van Rusland en Sentraal -Asië. Van hier af skarrel navorsers mettertyd agteruit en soek die 'oerknal' van die verhouding tussen mense en perde.
Pastorale kudde is steeds 'n belangrike lewenswyse in Mongolië, en perde is belangrik as vee en vervoer. Orsoo Bayarsaikhan Photography, CC BY-ND
Afrika: Geografie van die mens
Afrika word soms die 'Moederkontinent' genoem, aangesien dit die oudste bewoonde kontinent op aarde is.
Geologie, aardrykskunde, menslike geografie, fisiese aardrykskunde, sosiale studies, wêreldgeskiedenis
Afrika, die tweede grootste kontinent, word begrens deur die Middellandse See, die Rooi See, die Indiese Oseaan en die Atlantiese Oseaan. Dit word byna ewe verdeel deur die ewenaar. Die kontinent bevat die eilande Kaap Verde, Madagaskar, Mauritius, Seychelle en Comore.
Geleerdes betwis die oorsprong van die naam & ldquoAfrica & rdquo. Die meeste glo dat dit spruit uit woorde wat deur die Feniciërs, Grieke en Romeine gebruik is. Belangrike woorde sluit die Egiptiese woord in Afru-ika, wat beteken & ldquoMoederland & rdquo die Griekse woord aphrike, wat & ldquow beteken sonder koud & rdquo en die Latynse woord aprica, wat beteken & ldquosunny. & rdquo
Tans is Afrika die tuiste van meer lande as enige ander vasteland ter wêreld. Hierdie lande is: Marokko, Wes-Sahara (Marokko), Algerië, Tunisië, Libië, Egipte, Soedan, Tsjaad, Niger, Mali, Mauritanië, Senegal, Gambië, Guinee-Bissau, Guinee, Sierra Leone, Liberië, C & ocircte d & rsquoIvoire, Ghana , Burkina Faso, Togo, Benin, Nigerië, Kameroen, Sentraal -Afrika Republiek, Ekwatoriaal -Guinee, Gaboen, Kongo, Demokratiese Republiek van die Kongo, Angola, Namibië, Botswana, Suid -Afrika, Lesotho, Swaziland, Mosambiek, Zimbabwe, Zambië, Malawi, Tanzanië, Rwanda, Burundi, Uganda, Kenia, Somalië, Ethiopië, Djiboeti, Eritrea en die eilandlande Kaap Verde, Madagaskar, Mauritius, Seychelle en Comore.
Die vasteland van Afrika het 'n unieke plek in die menslike geskiedenis. Daar word algemeen geglo dat dit die & ldquocradle van die mensdom is, en Afrika is die enigste kontinent met fossielbewyse van mense (Homo sapiens) en hul voorouers tydens elke sleutelfase van hul evolusie. Dit sluit in die Australopithecines, ons vroegste voorouers Homo habilis, ons gereedskap-maak voorouers en Homo erectus, 'n meer robuuste en gevorderde relatief tot Homo habilis wat regop kon loop.
Hierdie voorouers was die eerstes wat klipgereedskap ontwikkel het, uit bome beweeg het en regop geloop het, en die belangrikste, om te verken en te migreer. Terwyl fossiele van Australopithecines en Homo habilis is slegs in Afrika gevind, voorbeelde van Homo erectus is in die Verre Ooste gevind, en hul gereedskap is in Asië en Europa opgegrawe. Hierdie bewyse ondersteun die idee dat die spesie van Homo erectus wat uit Afrika ontstaan ​​het, was die eerste om suksesvol te migreer en die res van die wêreld te bevolk.
Hierdie menslike beweging, of migrasie, speel 'n sleutelrol in die kulturele landskap van Afrika. Aardrykskundiges is veral geïnteresseerd in migrasie, aangesien dit verband hou met die manier waarop goedere, dienste, sosiale en kulturele praktyke en kennis oor die hele wêreld versprei word.
Twee ander migrasiepatrone, die Bantoe -migrasie en die Afrikaanse slawehandel, help om die kulturele geografie van die vasteland te definieer.
Die Bantoe -migrasie was ongeveer 2000 jaar gelede 'n massiewe migrasie van mense oor Afrika. Die Bantoe -migrasie is die belangrikste menslike migrasie wat plaasgevind het sedert die eerste menslike voorouers Afrika meer as 'n miljoen jaar gelede verlaat het. Die Bantoe-migrasie wat 1500 jaar duur, behels die beweging van mense wie se taal tot die taalgroep Kongo-Niger behoort. Die algemene Kongo-Niger-woord vir mens is bantoe.
Die Bantoe -migrasie was 'n suidoostelike beweging. Geskiedkundiges is dit nie eens waarom Bantoesprekende mense weggetrek het van hul huise in Wes-Afrika en die Niger Delta-bekken nie. Hulle het eers suidoos beweeg deur die reënwoude van Sentraal -Afrika. Uiteindelik migreer hulle na die savanne van die suidoostelike en suidwestelike dele van die vasteland, insluitend die huidige Angola en Zambië.
Die Bantoe -migrasie het 'n enorme impak op die ekonomiese, kulturele en politieke praktyke van Afrika gehad. Bantoe -migrante het baie nuwe vaardighede ingebring in die gemeenskappe waarmee hulle omgegaan het, insluitend gesofistikeerde boerdery en nywerheid. Hierdie vaardighede sluit in die verbouing van gewasse en smee van gereedskap en wapens uit metaal.
Hierdie vaardighede het Afrikaners in staat gestel om nuwe grondgebiede te bewerk wat 'n wye verskeidenheid fisiese en klimaatsaspekte het. Baie jagter-versamelaarsgemeenskappe is in die meer tegnologies gevorderde Bantoe-kultuur geassimileer, of aangeneem. Op hul beurt het Bantoe -mense vaardighede aangeneem uit die gemeenskappe wat hulle teëgekom het, insluitend veeteelt, of die grootmaak van diere vir voedsel.
Hierdie uitruil van vaardighede en idees het die kulturele landskap van Afrika en rsquos baie gevorder, veral in die oostelike, sentrale en suidelike streke van die vasteland. Tans kom die grootste deel van die bevolking wat in hierdie streke woon, af van Bantoe-migrante of gemengde Bantoe-inheemse oorsprong.
Die derde massiewe menslike migrasie in Afrika was die Afrikaanse slawehandel. Tussen die 15de en 19de eeu is meer as 15 miljoen Afrikane oor die Atlantiese Oseaan vervoer om as slawe in Noord- en Suid -Amerika verkoop te word. Miljoene slawe is ook binne die vasteland vervoer, gewoonlik van Sentraal -Afrika en Madagaskar na Noord -Afrika en die Europese kolonie van Suid -Afrika.
Miljoene Afrikane is dood in die slawehandel. Die meeste slawe is uit die geïsoleerde binneland van die vasteland geneem. Hulle is in die stedelike gebiede aan die Wes -Afrikaanse kus verkoop. Duisende sterf in die wrede proses van hul gevangenskap, en nog duisende sterf tydens die gedwonge migrasie na handelsentrums. Nog meer het hul lewens verloor op die verraderlike reis oor die Atlantiese Oseaan.
Die impak van slawerny op Afrika is wydverspreid en uiteenlopend. Gerekenariseerde berekeninge het voorspel dat as daar geen slawehandel was nie, die bevolking van Afrika 50 miljoen in plaas van 25 miljoen in 1850 sou gewees het. Bewyse dui ook daarop dat die slawehandel bygedra het tot die langtermyn kolonisering en uitbuiting van Afrika. Gemeenskappe en infrastruktuur is so beskadig deur die slawehandel dat hulle nie herbou en versterk kon word voor die aankoms van Europese koloniseerders in die 19de eeu nie.
Terwyl Afrikaners baie swaargekry het tydens die slawehandel, het hul invloed op die res van die wêreld uitgebrei. Slawe in Noord- en Suid -Amerika het geweldige ekonomiese, politieke en kulturele bydraes gelewer tot die samelewings wat hulle tot slawe gemaak het. Die lewenstandaard in Noord- en Suid -Amerika en gebou op landbou, nywerheid, kommunikasie en vervoer sou baie laer sou wees as dit sou wees vir die harde, dwangarbeid van Afrikaanse slawe. Verder is baie van die Westerse halfrond se kulturele praktyke, veral in musiek, kos en godsdiens, 'n baster van Afrikaanse en plaaslike gebruike.
Hedendaagse Afrika is ongelooflik uiteenlopend en bevat honderde moedertale en inheemse groepe. Die meerderheid van hierdie groepe meng tradisionele gebruike en oortuigings met moderne samelewingspraktyke en -geriewe. Drie groepe wat dit demonstreer, is die Maasai, Tuareg en Bambuti.
Maasai -mense is die oorspronklike setlaars van die suide van Kenia en die noorde van Tanzanië. Die Maasai's is nomadiese pasturaliste. Nomadiese herders is mense wat voortdurend beweeg om vars grasvelde of weidings vir hul vee te vind. Die Maasai migreer dwarsdeur Oos -Afrika en oorleef van die vleis, bloed en melk van hul beeste.
Die Maasai is bekend vir hul treffende rooi klere en ryk tradisionele kultuur. Jong Maasai -mans tussen 15 en 30 jaar staan ​​bekend as moran, of & ldquowarriors. & rdquo Moran woon in isolasie in onbevolkte wildernisgebiede, genaamd & ldquothe bush. & rdquo Gedurende hul tyd as moraan leer jong Maasai -manne stamgebruike en ontwikkel hulle krag, moed en uithouvermoë.
Alhoewel sommige nomadies bly, het baie Masaise hulself begin integreer in die samelewings van Kenia en Tanzanië. Moderne boerdery en koringverbouing word algemeen. Maasai ondersteun ook meer stambeheer oor waterbronne. Vroue druk die stam uit om groter burgerregte te kry, aangesien die Maasai een van die mees manlik gedomineerde samelewings ter wêreld is.
Die Tuareg is 'n herdersvereniging in Noord- en Wes -Afrika. Die harde klimaat van die Sahara en die Sahel het die Tuareg -kultuur eeue lank beïnvloed.
Tradisionele Tuareg -klere dien historiese en omgewingsdoeleindes. Kopomslag genoem tjeches beskerm die Tuareg teen die son van die Sahara en help om liggaamsvloeistowwe te bewaar deur sweet te beperk. Tuareg -mans bedek ook hul gesig met die cheche as 'n formaliteit wanneer hulle iemand vir die eerste keer ontmoet. Gesprek kan slegs informeel word as die magtiger man sy mond en ken ontbloot.
Ligte, stewige rokke genoem borrel laat koel lugvloei toe terwyl hitte en sand afgewyk word. Tuaregs word dikwels die "blou mans van die Sahara" genoem vir die bloukleurige borrel wat hulle dra in die teenwoordigheid van vroue, vreemdelinge en skoonfamilie.
Die Tuareg het hierdie tradisionele kledingstukke bygewerk, moderne kleurkombinasies ingebring en gekombineer met pasgemaakte sandale en silwer juweliersware wat hulle met die hand maak. Hierdie bygewerkte style word miskien die beste gesien tydens die jaarlikse fees in die woestyn. Hierdie driedaagse geleentheid, wat in die middel van die Sahara gehou word, bevat sangkompetisies, konserte, kameelresies en skoonheidskompetisies. Die fees het vinnig uitgebrei van 'n plaaslike geleentheid na 'n internasionale bestemming wat deur toerisme ondersteun word.
Die Bambuti is 'n versamelnaam vir vier bevolkings inheems aan Sentraal -Afrika en mdashthe Sua, Aka, Efe en Mbuti. Die Bambuti woon hoofsaaklik in die Kongo -bekken en Ituri -woud. Soms word hierdie groepe 'ldquopygmies' genoem, hoewel die term dikwels as aanstootlik beskou word. Pygmy is 'n term wat gebruik word om verskillende etniese groepe te beskryf waarvan die gemiddelde hoogte buitengewoon laag is, onder 1,5 meter (5 voet).
Daar word geglo dat die Bambuti een van die oudste bestaande bloedlyne ter wêreld het. Ou Egiptiese verslae toon dat die Bambuti al 4500 jaar in dieselfde gebied woon. Genetici is om hierdie rede geïnteresseerd in die Bambuti. Baie navorsers kom tot die gevolgtrekking dat hul voorouers waarskynlik een van die eerste moderne mense was wat uit Afrika getrek het.
Bambuti -groepe staan ​​aan die spits van menseregteveldtogte wat daarop gemik is om hul deelname aan plaaslike en internasionale politiek te verhoog. Die Mbuti druk byvoorbeeld op die regering om hulle in die vredesproses van die Demokratiese Republiek van die Kongo op te neem. Mbuti -leiers voer aan dat hul mense vermoor is, tot slawerny gedwing is en selfs geëet is tydens die burgeroorlog van die Kongo, wat amptelik in 2003 geëindig het. Mbuti -leiers het by die Verenigde Nasies verskyn om getuienis te vergader oor menseregteskendings tydens en na die oorlog . Hulle pogings het gelei tot die teenwoordigheid van VN -vredesmagte in die Ituri -woud.
Die geskiedenis en ontwikkeling van Afrika en rsquos is gevorm deur sy politieke geografie. Politieke geografie is die interne en eksterne verhoudings tussen verskillende regerings, burgers en gebiede.
Die groot koninkryke van Wes -Afrika het tussen die 9de en 16de eeu ontwikkel. Die Koninkryk Ghana (Ghana -ryk) het 'n magtige ryk geword deur sy goudhandel, wat die res van Afrika en dele van Europa bereik het. Ghanese konings het goudmynbedrywighede beheer en 'n belastingstelsel geïmplementeer wat hul beheer oor die streek vir ongeveer 400 jaar versterk het.
Die Koninkryk Mali (Mali -ryk) het die koninkryk van Ghana en rsquos se handelsbedrywighede uitgebrei tot handel in sout en koper. Die rykdom van die Koninkryk Mali en rsquos het bygedra tot die oprigting van leersentrums waar Moslem -geleerdes van regoor die wêreld kom studeer het. Hierdie sentrums het 'n groot bydrae gelewer tot kulturele en akademiese verryking van Afrika.
Die Koninkryk Songhai (Songhai -ryk) kombineer die kragtige kragte van Islam, kommersiële handel en geleerdheid. Konings van Songhai het handelsroetes uitgebrei, 'n nuwe stelsel van wette opgestel, die weermag uitgebrei en geleerdheid aangemoedig om hul ryk te verenig en te stabiliseer. Hulle ekonomiese en sosiale mag is geanker deur die Islamitiese geloof.
Kolonisasie het Afrika dramaties verander. Van die 1880's tot die 1900's is byna die hele Afrika uitgebuit en gekoloniseer, 'n tydperk bekend as die & ldquoScramble for Africa. & Rdquo Europese magte het Afrika as 'n bron van grondstowwe en 'n mark vir vervaardigde goedere beskou. Belangrike Europese koloniseerders was Brittanje, Frankryk, Duitsland, België en Italië.
Die nalatenskap van kolonialisme spook vandag in Afrika. Kolonialisme het omgewings-, politieke, sosiale en godsdienstige verandering na Afrika gedwing. Natuurlike hulpbronne, insluitend diamante en goud, is oorbenut. Europese sake -eienaars het voordeel getrek uit die handel in hierdie natuurlike hulpbronne, terwyl Afrikane in swak omstandighede sonder voldoende betaling gewerk het.
Europese magte het nuwe politieke grense getrek wat gevestigde regerings en kultuurgroepe verdeel het. Hierdie nuwe grense het ook verskillende kultuurgroepe gedwing om saam te leef. Hierdie herstruktureringsproses het kulturele spanning teweeggebring en diep etniese konflik veroorsaak wat vandag voortduur.
In Afrika het Islam en die Christendom gegroei met kolonialisme. Die Christendom is versprei deur die werk van Europese sendelinge, terwyl Islam sy mag in sekere ongestoorde streke en stedelike sentra konsolideer.
Die Tweede Wêreldoorlog (1939-1945) het Afrikane bemagtig om die koloniale bewind te konfronteer. Afrikaners is geïnspireer deur hul diens in die geallieerdes en deur die bondgenote se verbintenis tot die regte van selfbestuur. Afrikaners se geloof in die moontlikheid van onafhanklikheid word verder ondersteun deur die onafhanklikheid van Indië en Pakistan in 1947. Mahatma Gandhi, 'n Indiese onafhanklikheidsleier wat sy loopbaan in Suid -Afrika begin het, het gesê: & ldquoI waag om te dink dat die Geallieerde verklaring dat die Geallieerdes veg om die wêreld veilig te maak vir die vryheid van die individu en vir die demokrasie, klink dit hol, solank Indië, en wat Afrika betref, deur Groot -Brittanje uitgebuit word. & rdquo
Teen 1966 was almal behalwe ses Afrika-lande onafhanklike nasiestate. Befondsing deur die Sowjetunie en onafhanklike Afrika -state was 'n integrale deel van die sukses van Afrika en rsquos se onafhanklikheidsbewegings. Streke in Afrika veg steeds vir hul politieke onafhanklikheid. Wes -Sahara is byvoorbeeld sedert 1979 onder Marokkaanse beheer. Die Verenigde Nasies borg tans gesprekke tussen Marokko en 'n Wes -Sahara -rebelliegroep genaamd die Polisario Front, wat onafhanklikheid ondersteun.
Die bestuur van inter-etniese konflik is steeds 'n belangrike faktor in die handhawing van nasionale, streeks- en kontinentwye veiligheid. Een van die belangrikste konflikgebiede is die stryd tussen sittende en nomadiese groepe oor die beheer van hulpbronne en grond.
Die konflik in Soedan en Rsquos Darfur -streek is byvoorbeeld tussen nomadiese en sittende gemeenskappe wat baklei oor water en weidingsregte vir vee. Die konflik behels ook godsdienstige, kulturele en ekonomiese spanning. In 2003 val die Soedan Liberation Army (SLA) en Justice and Equality Movement (JEM), groepe uit Darfoer, die regering se teikens in die hoofstad van Soedan en rsquos, Khartoum, aan.
Die SLA en JEM het verskillende religieuse en kulturele agtergronde as die regering van Soedan. Die Darfoeriërs was meestal Christene, terwyl die Soedannese regering meestal Moslem is. Darfoeriërs is meestal swart en swart Afrikane, wat beteken dat hul kulturele identiteit afkomstig is van 'n gebied suid van die Sahara. Die Soedanese regering word oorheers deur Arabiere, mense uit Noord -Afrika en die Arabiese Skiereiland. Die SLA en JEM was meestal boere. Hulle beweer dat hul grond en weidingsregte deur nomadiese Arabiese groepe voortdurend oortree word.
Die Soedanese regering het gewelddadig gereageer op die aanvalle deur die SLA en JEM. Baie internasionale organisasies glo dat die regering 'n direkte verhouding met die Arabiese Janjaweed gehad het. Die Janjaweed is milisies, of onafhanklike gewapende groepe. Die Janjaweed het gereeld Darfoeriërs gesteel, ontvoer, vermoor en verkrag om hulle van hul grond af te dwing. Volgens die Verenigde Nasies is tot 300 000 mense dood as gevolg van oorlog, honger en siektes. Meer as 2,7 miljoen mense het uit hul huise gevlug om in onveilige en verarmde kampe te woon.
Die reaksie van die internasionale gemeenskap op hierdie konflik was uitgebreid. Duisende vredesmagte van die Afrika-Unie en die Verenigde Nasies bly in die streek. Ander groepe het vredesgesprekke tussen regeringsamptenare en JEM gereël, wat uitloop op 'n vredesooreenkoms van 2009 wat in Katar onderteken is. Die Internasionale Strafhof in Den Haag het 'n arrestasiebevel uitgereik vir die Soedanese president Omar al-Bashir vir oorlogsmisdade en misdade teen die mensdom.
As gevolg van etniese konflikte soos die in Darfoer, het Afrika meer intern ontheemdes (GOP's) as enige ander kontinent. GOP's is mense wat gedwing word om uit hul huis te vlug, maar wat, anders as 'n vlugteling, binne hul landsgrense bly. In 2009 was daar na raming 11,6 miljoen GOP's in Afrika, wat meer as 40 persent van die wêreld se totale GOP -bevolking verteenwoordig.
Streeklike en internasionale politieke liggame het belangrike stappe gedoen om die oorsake en gevolge van interne verplasing op te los. In Oktober 2009 het die Afrika -unie die Kampala -konvensie aanvaar, wat erken word as die eerste ooreenkoms ter wêreld om die regte van GOP's te beskerm.
Die dringendste kwessies van Afrika en die kwessies kan deur die Verenigde Nasies se millenniumontwikkelingsdoelwitte (MDG's) opgestel word. Al 192 lede van die Verenigde Nasies en ten minste 23 internasionale organisasies het ingestem om die doelwitte teen 2015 te bereik. Hierdie doelwitte is:
1) om uiterste armoede en honger uit te wis
2) universele primêre onderwys te bereik
3) bevorder geslagsgelykheid en bemagtig vroue
4) verminder kindersterftes
5) die gesondheid van die moeder verbeter
6) bestry MIV/vigs, malaria en ander siektes
7) verseker omgewingsvolhoubaarheid
8) ontwikkel 'n wêreldwye vennootskap vir ontwikkeling.
Hierdie kwessies raak Afrika buite verhouding. As gevolg hiervan het die internasionale gemeenskap sy aandag op die vasteland gevestig.
Baie dele van Afrika word deur honger en uiterste armoede geraak. In 2009 was 22 van die 24 nasies wat geïdentifiseer is as 'n lae menslike ontwikkeling en 'n mens op die VN & rsquos menslike ontwikkelingsindeks, in Afrika suid van die Sahara geleë. In baie lande is die bruto binnelandse produk per persoon minder as $ 200 per jaar, met die oorgrote meerderheid van die bevolking van minder as $ 1 per dag.
Africa & rsquos -komitee vir die Millennium -ontwikkelingsdoelwitte fokus op drie sleutelkwessies: die verhoging van landbouproduktiwiteit, die bou van infrastruktuur en die opstel van voedings- en skoolvoedingsprogramme. Belangrike doelwitte sluit in die verdubbeling van voedselopbrengste teen 2012, die halvering van die hoeveelheid mense sonder toegang tot voldoende watervoorsiening en sanitasie, en universele toegang tot kritieke voeding.
Geleerdes, wetenskaplikes en politici glo dat klimaatsverandering die ekonomiese en sosiale welsyn van Afrika meer negatief sal beïnvloed as enige ander kontinent. Stygende temperature het veroorsaak dat neerslagpatrone verander het, gewasse die boonste grense van hitteverdraagsaamheid bereik het, pastorale boere meer tyd spandeer op soek na watervoorsiening, en dat malaria en ander siektes oor die hele vasteland versprei het.
Internasionale organisasies en ooreenkomste, soos die Copenhagen Accord, het geld befonds vir maatreëls om die gevolge van klimaatsverandering in Afrika te bekamp of te verminder. Baie Afrikaanse politici en geleerdes is egter kritiek op hierdie finansiering. Hulle sê dit spreek die gevolge van klimaatsverandering aan daarna dit gebeur, eerder as om programme te skep om aardverwarming te voorkom, die huidige tydperk van klimaatsverandering. Afrikaanse leiers kritiseer ook ontwikkelde lande omdat hulle nie meer 'n interne verbintenis tot die vermindering van koolstofvrystellings aangaan nie. Ontwikkelde lande, nie Afrika nie, is die wêreld se grootste produsente van koolstofvrystellings.
Wat seker is, is dat Afrika buitelandse hulp nodig het om klimaatsverandering suksesvol te bestry. Leiers binne en buite Afrika sal groter internasionale samewerking moet soek om dit 'n werklikheid te word.
Afrika word soms die 'moederkontinent' genoem omdat dit die oudste bewoonde kontinent op aarde is.
Geskiedenis van rekenaars: 'n kort tydlyn
Die rekenaar is nie vir vermaak of e-pos gebore nie, maar uit 'n behoefte om 'n ernstige krisis op te los. Teen 1880 het die Amerikaanse bevolking so groot geword dat dit meer as sewe jaar geneem het om die resultate van die Amerikaanse sensus te stel. Die regering het 'n vinniger manier gesoek om die taak te verrig, en dit het aanleiding gegee tot rekenaars met 'n kaart wat hele kamers opgeneem het.
Vandag dra ons meer rekenaarkrag op ons slimfone as wat in hierdie vroeë modelle beskikbaar was. Die volgende kort geskiedenis van rekenaarkunde is 'n tydlyn van hoe rekenaars ontwikkel het vanaf hul nederige begin tot die masjiene van vandag wat op die internet navigeer, speletjies speel en multimedia stroom, benewens krasgetalle.
1801: In Frankryk vind Joseph Marie Jacquard 'n weefstoel uit wat houtkaarte met stukkies gebruik om stofontwerpe outomaties te weef. Vroeë rekenaars sou soortgelyke ponskaarte gebruik.
1822: Engelse wiskundige Charles Babbage dink aan 'n stoom-aangedrewe rekenmasjien wat getalle kan bereken. Die projek, gefinansier deur die Engelse regering, is 'n mislukking. Maar meer as 'n eeu later is die eerste rekenaar ter wêreld eintlik gebou.
1890: Herman Hollerith ontwerp 'n kaartkaartstelsel om die sensus van 1880 te bereken, wat die taak binne drie jaar voltooi en die regering $ 5 miljoen bespaar. Hy stig 'n onderneming wat uiteindelik IBM sou word.
1936: Alan Turing bied die idee van 'n universele masjien, later die Turing -masjien, wat alles bereken kan word. Die sentrale konsep van die moderne rekenaar was gebaseer op sy idees.
1937: J.V. Atanasoff, 'n professor in fisika en wiskunde aan die Iowa State University, probeer om die eerste rekenaar sonder ratte, nokke, rieme of skagte te bou.
1939: Volgens die Computer History Museum word Hewlett-Packard gestig deur David Packard en Bill Hewlett in 'n garage in Palo Alto, Kalifornië.
1941: Atanasoff en sy nagraadse student, Clifford Berry, ontwerp 'n rekenaar wat 29 vergelykings gelyktydig kan oplos. Dit is die eerste keer dat 'n rekenaar inligting op sy hoofgeheue kan stoor.
1943-1944: Twee professore aan die Universiteit van Pennsylvania, John Mauchly en J. Presper Eckert, bou die elektroniese numeriese integrator en sakrekenaar (ENIAC). Dit word beskou as die grootvader van digitale rekenaars, en vul 'n kamer van 20 voet by 40 voet en het 18.000 vakuumbuise.
1946: Mauchly en Presper verlaat die Universiteit van Pennsylvania en ontvang befondsing van die Sensusburo om die UNIVAC, die eerste kommersiële rekenaar vir sake- en regeringstoepassings, te bou.
1947: William Shockley, John Bardeen en Walter Brattain van Bell Laboratories vind die transistor uit. Hulle het ontdek hoe om 'n elektriese skakelaar met soliede materiale te maak en geen vakuum nodig het nie.
1953: Grace Hopper ontwikkel die eerste rekenaartaal, wat uiteindelik as COBOL bekend staan. Thomas Johnson Watson Jr., seun van IBM se uitvoerende hoof, Thomas Johnson Watson Sr., verwek die IBM 701 EDPM om die Verenigde Nasies te help om Korea tydens die oorlog dop te hou.
1954: Die FORTRAN -programmeertaal, 'n akroniem vir FORmula TRANslation, is ontwikkel deur 'n span programmeerders by IBM onder leiding van John Backus, volgens die Universiteit van Michigan.
1958: Jack Kilby en Robert Noyce onthul die geïntegreerde stroombaan, bekend as die rekenaarskyfie. Kilby ontvang in 2000 die Nobelprys vir Fisika vir sy werk.
1964: Douglas Engelbart toon 'n prototipe van die moderne rekenaar, met 'n muis en 'n grafiese gebruikerskoppelvlak (GUI). Dit dui op die evolusie van die rekenaar van 'n gespesialiseerde masjien vir wetenskaplikes en wiskundiges tot tegnologie wat meer toeganklik is vir die algemene publiek.
1969: 'N Groep ontwikkelaars by Bell Labs vervaardig UNIX, 'n bedryfstelsel wat verenigbaarheidskwessies aangespreek het. UNIX, wat in die C -programmeertaal geskryf is, was draagbaar op verskeie platforms en het die beste bedryfstelsel geword onder hoofraamwerke by groot ondernemings en regeringsentiteite. As gevolg van die stadige aard van die stelsel, het dit nooit baie trekking onder tuis -rekenaargebruikers gekry nie.
1970: Die nuutgevormde Intel onthul die Intel 1103, die eerste Dynamic Access Memory (DRAM) -skyfie.
1971: Alan Shugart lei 'n span IBM -ingenieurs wat die 'diskette' uitvind, sodat data tussen rekenaars gedeel kan word.
1973: Robert Metcalfe, lid van die navorsingspersoneel van Xerox, ontwikkel Ethernet vir die koppeling van verskeie rekenaars en ander hardeware.
1974-1977: 'N Aantal persoonlike rekenaars kom op die mark, waaronder Scelbi & amp-Mark-8 Altair, IBM 5100, Radio Shack se TRS-80 en mdash wat met liefde bekend staan ​​as die "Trash 80" & mdash en die Commodore PET.
1975: Die Januarie -uitgawe van die tydskrif Popular Electronics bevat die Altair 8080, wat beskryf word as die "wêreld se eerste mini -rekenaarstel om kommersiële modelle mee te ding." Twee 'rekenaarneks', Paul Allen en Bill Gates, bied aan om sagteware vir die Altair te skryf, met behulp van die nuwe BASIC -taal. Op 4 April, na die sukses van hierdie eerste poging, vorm die twee kinderjare vriende hul eie sagtewarebedryf, Microsoft.
1976: Steve Jobs en Steve Wozniak begin Apple Computers op April se gek en begin die Apple I, die eerste rekenaar met 'n enkelkringbord, volgens die Stanford Universiteit.
1977: Radio Shack se aanvanklike produksieloop van die TRS-80 was slegs 3 000. Dit het soos 'n gek verkoop. Vir die eerste keer kon nie-geeks programme skryf en 'n rekenaar laat doen wat hulle wou.
1977: Jobs en Wozniak neem Apple op en wys die Apple II tydens die eerste West Coast Computer Faire. Dit bied kleurgrafika en bevat 'n klankkassette -stasie vir berging.
1978: Rekenmeesters is verheug oor die bekendstelling van VisiCalc, die eerste gerekenariseerde sigbladprogram.
1979: Woordverwerking word 'n werklikheid namate MicroPro International WordStar vrystel. "Die bepalende verandering was om marges en woordomslag by te voeg," het die skepper Rob Barnaby in 'n e -pos aan Mike Petrie in 2000 gesê. om dit te doen, en het dit gedoen, en dit gedokumenteer. "
1981: Die eerste IBM persoonlike rekenaar, met die naam "Acorn", word bekendgestel. Dit gebruik Microsoft se MS-DOS-bedryfstelsel. Dit het 'n Intel -chip, twee diskette en 'n opsionele kleurmonitor. Sears & amp; Roebuck en Computerland verkoop die masjiene, wat die eerste keer is dat 'n rekenaar by eksterne verspreiders beskikbaar is. Dit maak ook die term PC gewild.
1983: Apple se Lisa is die eerste persoonlike rekenaar met 'n GUI. Dit bevat ook 'n keuselys en ikone. Dit flop maar ontwikkel uiteindelik tot die Macintosh. Die Gavilan SC is die eerste draagbare rekenaar met die bekende flip -vormfaktor en die eerste wat as 'n 'skootrekenaar' bemark word.
1985: Microsoft kondig Windows aan, volgens Encyclopedia Britannica. Dit was die reaksie van die maatskappy op die GUI van Apple. Commodore onthul die Amiga 1000, met gevorderde klank- en video -moontlikhede.
1985: Die eerste dot-com-domeinnaam word op 15 Maart geregistreer, jare voordat die World Wide Web die formele begin van die internetgeskiedenis sou wees. Die Symbolics Computer Company, 'n klein rekenaarvervaardiger van Massachusetts, registreer Symbolics.com. Meer as twee jaar later is slegs 100 dot-coms geregistreer.
1986: Compaq bring die Deskpro 386 op die mark. Die 32-bis-argitektuur bied dieselfde snelheid as hoofraamwerke.
1990: Tim Berners-Lee, 'n navorser by CERN, die hoë-energie fisika laboratorium in Genève, ontwikkel HyperText Markup Language (HTML), wat aanleiding gee tot die World Wide Web.
1993: Die Pentium -mikroverwerker bevorder die gebruik van grafika en musiek op rekenaars.
1994: Rekenaars word speelmasjiene, aangesien 'Command & amp Conquer', 'Alone in the Dark 2', 'Theme Park', 'Magic Carpet', 'Descent' en 'Little Big Adventure' een van die speletjies is wat op die mark kom.
1996: Sergey Brin en Larry Page ontwikkel die Google -soekenjin aan die Stanford University.
1997: Microsoft belê $ 150 miljoen in Apple, wat destyds sukkel, en beëindig Apple se hofsaak teen Microsoft waarin beweer word dat Microsoft die 'look and feel' van sy bedryfstelsel gekopieer het.
1999: Die term Wi-Fi word deel van die rekenaartaal en gebruikers begin sonder kabels aan die internet koppel.
2001: Apple onthul die Mac OS X-bedryfstelsel, wat onder meer 'n beskermde geheue-argitektuur bied en 'n voorkomende multi-tasking bied. Om nie te vergeet nie, Microsoft implementeer Windows XP, met 'n aansienlik herontwerpte GUI.
2003: Die eerste 64-bis-verwerker, AMD's Athlon 64, word beskikbaar vir die verbruikersmark.
2004: Mozilla se Firefox 1.0 daag Microsoft se Internet Explorer, die dominante webblaaier, uit. Facebook, 'n sosiale netwerk -webwerf, word bekendgestel.
2005: YouTube, 'n videodelingsdiens, word gestig. Google verkry Android, 'n Linux-gebaseerde selfoonbedryfstelsel.
2006: Apple stel die MacBook Pro bekend, sy eerste Intel-gebaseerde tweekern-mobiele rekenaar, sowel as 'n Intel-gebaseerde iMac. Nintendo se Wii -spelkonsole tref die mark.
2007: Die iPhone bring baie rekenaarfunksies na die slimfoon.
2009: Microsoft loods Windows 7, wat die moontlikheid bied om toepassings op die taakbalk vas te maak en onder meer in die herkenning van aanraking en handskrif, onder andere.
2010: Apple onthul die iPad, verander die manier waarop verbruikers na media kyk en begin die slapende tablet -rekenaarsegment.
2011: Google stel die Chromebook vry, 'n skootrekenaar met die Google Chrome -bedryfstelsel.
2012: Facebook kry op 4 Oktober 1 miljard gebruikers.
2015: Apple stel die Apple Watch vry. Microsoft stel Windows 10 vry.
2016: Die eerste herprogrammeerbare kwantumrekenaar is geskep. "Tot dusver was daar geen kwantumrekenaarplatform wat die vermoë gehad het om nuwe algoritmes in hul stelsel te programmeer nie. Hulle is gewoonlik elkeen aangepas om 'n spesifieke algoritme aan te val," het die hoofhoofskrywer van die studie, Shantanu Debnath, 'n kwantumfisikus en optiese ingenieur aan die University of Maryland, College Park.
2017: Die Defense Advanced Research Projects Agency (DARPA) ontwikkel 'n nuwe "Molecular Informatics" -program wat molekules as rekenaars gebruik. "Chemie bied 'n ryk reeks eienskappe wat ons kan gebruik vir 'n vinnige, skaalbare berging en verwerking van inligting," het Anne Fischer, programbestuurder van DARPA se kantoor vir verdedigingswetenskappe, in 'n verklaring gesê. "Miljoene molekules bestaan, en elke molekule het 'n unieke driedimensionele atoomstruktuur sowel as veranderlikes soos vorm, grootte of selfs kleur. Hierdie rykdom bied 'n groot ontwerpruimte om nuwe en meerwaardige maniere te ondersoek om te kodeer en te verwerk data buite die 0'e en 1'e van huidige op logika gebaseerde, digitale argitekture. " [Rekenaars van die toekoms kan 'n minuscule molekulêre masjien wees]