Die stryd teen rassisme - Nuttige wenke - 2021
Rassisme verwys na diskriminasie op grond van menslike geslag.
Dit is algemeen bekend dat alle mense in verskillende rasse verdeel word. Hierdie verdeling is as gevolg van verskillende faktore:
gedrags- en ander faktore.
Diskriminasie op hierdie basis bepaal die negatiewe houding van een ras tot 'n ander, gevolgtrekkings oor die meerderwaardigheid van 'n ras, etniese en interrasiale oorloë.
Ondanks die feit dat wetenskaplikes al lankal bewys het dat geen van die menslike rasse voorrang bo 'n ander het nie, dat alle mense morfologies dieselfde is, en dat sommige tekens glad nie geërf is nie, bestaan ​​daar nog steeds interrasse-oorlogvoering.
Algemeen aanvaarde beginsels en norme van die internasionale reg en internasionale verdrae verbied rassediskriminasie, maar dit is ver van alle lande om hierdie verskynsel te bekamp.
Die stryd teen rassisme
Die VN se Algemene Vergadering let veral op die bekamping van bogenoemde verskynsel. Sy hou veral gereelde aktiwiteite op die gebied van die stryd om rassediskriminasie uit te skakel.
Dit is een van die grootste geleenthede wat in hierdie gebied gehou word en is daarop gemik om mense te ondersteun wat aan hierdie tipe diskriminasie gely het. Boonop hou UNESCO jaarliks ​​'n dag van verdraagsaamheid, wat ook ten doel het om verdraagsaamheid by mense te bevorder.
In 1970 neem die VN 'n spesiale resolusie aan wat daarop gemik is om die bogenoemde verskynsel te bekamp ten einde geregtigheid in die ganse mensdom te herstel.
As deel van die aktiwiteite wat die VN onderneem, moet die staat op sy beurt sekere maatreëls tref om rassisme te beveg.
Daar moet in gedagte gehou word dat diskriminasie in twee soorte verdeel word:
Negatief bied geen voorregte vir geaffekteerde mense nie. Positief beteken die voorsiening van enige voorregte weens die inbreukmakende posisie van hierdie persone in die samelewing. Daarbenewens word daar nou verbied om rassisme te ondersoek. Agter die skerms na die einde van die Tweede Wêreldoorlog is hierdie onderwerp verbode en word die bestudering van rasse en hul biologiese verskille gelykgestel aan rassisme.
Een van die variëteite van sulke diskriminasie is fascisme, wat optree as 'n politieke term wat 'n diktatoriale politieke tipe kenmerk, die gebruik van 'n bepaalde ideologie, die vorming van sekere verskynsels op die grondgebied van een staat.
Die volgende belangrikste kenmerke van fascisme kan onderskei word:
alle sfere van die menslike lewe word deur die staat beheer,
massa-organisasies en stelsels word geskep om die lewe van die burgers te beheer,
die teenwoordigheid van 'n markekonomie is kenmerkend,
die staatshoof speel 'n sterk rol
die samelewing is paramilitêr
gewelddadige metodes van oorreding en onderdrukking word toegepas, ideologie en waardes word geheel en al beheer, die verspreiding van die nasie, die saamtrek van mense onder een idee word gepropageer.
Daarbenewens word die kultus van die leier dikwels ontwikkel. Die leier is 'n sterk persoonlikheid, hy word ontwikkel deurdat hy 'n soort afgod en onvoorwaardelike leier van die staat is. Verder word hy nie net die verantwoordelikheid vir die bestuur van die staat toevertrou nie, maar ook die verantwoordelikheid van sy eie mense vir enige van sy dade.
Metodes om rassisme te bekamp
Die belangrikste metodes om rassisme te bekamp is die behoorlike opvoeding van die bevolking, wat 'n sekere ideologie vestig.
Vandag moet rassisme as 'n manifestasie van onkunde beoordeel word. Mense kies nie aan wie hulle gebore moet word nie, daarom is enige manifestasies van rassisme onaanvaarbaar.
As sulke gevalle wel voorkom, tree wetstoepassingsagentskappe in wat die regte en vryhede van mense en burgers beskerm. Spesifieke diskrimineringsake word deur die betrokke owerheid en wetstoepassingsowerhede behandel.
Verder word verdraagsaamheid en verdraagsaamheid reeds van die skool af ingestel, kinders werk aktief in hierdie rigting, vanaf die skool bestudeer hulle die regte en vryhede van mens en burger, en die klem word geplaas op die ontoelaatbaarheid van hul oortreding.
Daarbenewens is dit nodig om mense op te voed, aangesien die leer oor die geestelike ongelykheid van rasse ontwikkel word. Gekleurde volke is gevang met die voorwendsel dat hulle minderwaardig was as die nuwe bevolking. Rassiste gebruik elke geleentheid om rasse-ongelykheid te regverdig. Hulle gebruik byvoorbeeld wetenskaplike ontdekkings hiervoor. Dus is daar in 1907 bloedgroepe ontdek, vier soorte bloedgroepe by mense gevind. Hierdie bloedtipes weerspieël 'n spesifieke proteïenstruktuur wat geërf word. In sommige wêreldstreke oorheers bevolkingsgroepe wat 'n spesifieke bloedgroep het. Hierdie posisie word deur rassiste gebruik. Daar was byvoorbeeld publikasies wat beweer het dat mense uit die tweede bloedgroep, wat onder die Europeërs heers, beter is as almal.
Daarbenewens ontwikkel die VN in die lig van sy komitees kragtige aktiwiteite op hierdie gebied. Daar word byvoorbeeld jaarliks ​​verskillende geleenthede gehou wat daarop gemik is om die bevolking se aandag te trek op die probleme van diskriminasie en manifestasies van rassisme. Elke jaar doen state verslag aan die VN oor gevalle van rassevyandigheid, wat dikwels tot uitdrukking kom in misdade wat gepleeg is. Volgens hierdie gevalle word die resultate van wêreldstatistieke jaarliks ​​opgesom, amptelike data word op die webwerwe van organisasies gepubliseer.
Die konsolidasie van bepalings vir rassehaat in die artikels van die Strafkodes van State speel 'n belangrike rol. Volgens Russiese wetgewing is die pleeg van 'n misdaad weens rassehaat 'n verswarende omstandigheid, wat dienooreenkomstig die maksimum strafregtelike straf of die gevangenisstraf verhoog.
Ayten Yakubova, 24 jaar oud
Ek is Azerbeidjans, gebore in Moskou. Hier is my huis, ek voel nie dat ek êrens vandaan kom nie. Maar daar is altyd enkele gevalle wat my herinner dat ek op die een of ander manier nie so is nie.
Tien jaar gelede het my ouers 'n woonstel in Baumanskayastraat gekoop, en sodra ons ingetrek het, het bure begin boelie. Die inisieerder was 'n pensioenaris van onder, wat openlik gesê het dat "sy nie van swartes hou nie." Dit was 'n oorlog. Elke aand het sy die polisie gebel en op ons deure geskryf: 'Swartes, gaan huis toe' en gooi selfs een keer urine op ons deur. Sy het ander bure op die stoep bymekaargemaak: hulle het na ons huis gekom en verklaar dat ons moet vertrek, want "daar is geen swartes in hierdie huis nie." Natuurlik het ons gesê dat ons nêrens gaan vertrek nie. Die vervolging het ongeveer 'n jaar geduur. Toe stop die polisie, kom die bure bietjie tot bedaring, hoewel die inskripsies aan ons deur lankal verskyn het.
Ons het eerlikwaar geen spesiale pogings aangewend om die boelies te stop nie. Byna al ons familielede wat in Rusland woon, glo dat dit beter is om nie uit te leun en nie aandag te gee nie. Hulle bied aan om die posisie van die skuldige in te neem, sê hulle, dit is beter om nie uit te lok en stil te wees nie. Miskien was die ouers bang. Hulle het na die troue na Moskou verhuis, en toe het my ma geen vriende in Rusland gehad nie, sy ken nie die taal nie. Onthou u miskien dat daar 'n mark by Baumanskaya was wat dan ineengestort het? My ma het eenkeer in die straat afgestap, nie ver van hierdie mark af nie, en sy het sleg gevoel - sy het haar bewussyn verloor. En toe sy agter gekom het en die polisie om hulp vra, sê hulle: "Kruip na die mark, laat u swartes u help."
Ek het met niemand op skool gekommunikeer nie. In die vyfde klas het ek na 'n nuwe skool naby Semenovskaya verhuis, ek wou almal leer ken en vriende maak. Maar die eerste ding wat ek in my klas gehoor het, toe 'n Russiese seuntjie vir my skree: 'O, chock!' Die onderwyser het glad nie daarop gereageer nie. Ek onthou dat die Russiese taalonderwyser haarself selfs rassistiese opmerkings toegelaat het in die gees van "het aangebreek, alles hier bederf, gedra hulle walglik." Daar is nie gedink dat die onderwyser kon intree nie. Dit lyk vir my asof volwassenes dieselfde dink as kinders wat vergiftig. En heel waarskynlik, as hulle my nie gespot het nie, sou ek nie gevoel het dat ek anders was nie. Ek het alleen gebly, baie gelees, goed gestudeer en op 'n sekere tyd besef dat wat hulle oor my sê, nie waar was nie. Ek het dieselfde reg om in die klaskamer te wees as wat hulle is. Sulke vertroue het op hoërskool verskyn.
Dit klink miskien sleg, maar dit gee my ook die vertroue dat ek 'n Muskoviet is. Gestel ek kry werk, en kollegas, meisies, vra: 'Wel, waar kom jy vandaan?' 'Ek is eintlik hier gebore. En jy? '-' Wel, ek kom van Cheboksary ... 'En dan kan ek geen verdere druk op my kry nie, want ek is "aan die kom". Maar nie altyd vind die gesprek die plek van geboorte uit nie. Twee jaar gelede het ek probeer om 'n sekretaresse in 'n fiksheidsklub te kry. Sy bel, stel haar voor, vertel van haarself, maar hulle onderbreek my skielik met die vraag: 'So, wat is jou naam?' Ons het 'n Slawiese voorkoms nodig. '
En onlangs het ek op 'n onaangename verhaal afgekom toe ek vullis gegooi het. Naby die ingang het 'n man gestaan ​​wat saam met ons in dieselfde huis woon. Toe hy my sien, begin hy skree: "Moenie vullis hier gooi nie. Gaan na die ver houer. " Toe ek in verbasing gevra wat hy bedoel, het hy verduidelik dat "niggers vullis moet gooi iewers ver weg." Ek het gesê dat ek die reg het om vullis te gooi waar al die inwoners van hierdie huis is. In reaksie hierop het geskree hy dat ek neger hoer en hy sal hierdie emmer sit op my kop. Hy dreig om my by die ingang dop te hou. Dit was eng. Ek kan onthou hoe lank ek by die ingang gestaan ​​het en bang was om in te gaan.
Miskien is die vorming van 'n vyandige houding ook die skuld van diegene wat na Rusland verhuis het. Ek sukkel teen migrantofobie, en dit is waarskynlik onaanvaarbaar om sulke dinge te sê, maar sommige mense gedra hulle hier soos hulle nie in hul geboorteland optree nie. Fluitjies, gons, lae grappe - in Azerbeidjan is dit nie toelaatbaar om so op te tree nie, veral nie met 'n vrou nie, omdat die vrou iemand se suster, vrou of moeder is.
Ek is 'n godsdienstige Moslem, maar hou baie van tempels en kerke. En as ek na Azerbeidjan gaan, verstaan ​​ek dat dit nie genoeg is vir my in die omgewing nie. Dit is pragtige geboue, klokke - dit is waaraan ek gewoond is in Rusland, dit is wat ek nodig het. En as ons praat oor plekke in Moskou, waar ek goed voel, waar ek gemaklik voel, is dit in kerke en tempels. Alhoewel een verhaal ook daarmee verband hou. In die negende klas is ek en die klas kerk toe, maar klasmaats het vir my gesê: 'Jy is 'n Moslem, jy kan nie hier wees nie.' En links om by die drumpel te staan. Dit was baie hartseer dat hulle gesê het dat hierdie wêreld nie vir my is nie. Ek het hierdie situasie met my moeder, met die mullah bespreek, en ek het besef dat niemand my kan verbied om die tempel binne te gaan nie. Meer soortgelyke situasies het nie plaasgevind nie.
Moskou is my huis, en omdat iemand anders dink, sal my mening nie verander nie. Alhoewel daar natuurlik 'n gevoel is dat u nie joune in Azerbeidjan of hier is nie. Daar was 'n geval toe ek en my vriende die politiek bespreek het, en hulle het vir my gesê: 'Ja, jy het Aliyev in die algemeen! Monargie! Wat kan u oor Rusland sê? 'En na 'n paar maande in Azerbeidjan, het 'n kennismaking my in 'n gesprek oor menseregte gesê:' Ja, jy het Poetin daar! Julle Russe is heeltemal oorweldig! 'Waar jy ook al is, bly jy altyd asof dit nie jou eie is nie. Maar anders as Azerbeidjan, voel ek vryer in Moskou - hier kan ek hard praat en lag, en daar is alles onder 'n soort spanning.
Hanna Nikolaenko, 25 jaar oud
My ouers het mekaar ontmoet aan die University of Fine Chemical Technologies in Moskou. Pa het na die USSR van Ethiopië gekom vir 'n opleidingsprogram vir immigrante uit Afrika- en Arabiese lande. Ek het nooit gelyk aan myself gevoel nie, net soos die feit dat my gesin met 'n drukkie in Rusland ontvang is. My pa het 'n onaangename ervaring gehad van 'n botsing met Russiese gopniks in treine. Ons vriende kon Sondagoggend honderd meter van die huis geslaan word toe hulle ons besoek.
Ek het op skool afgekom op aas, maar ek kan nog steeds onthou hoe sy op drie of vier jaar in die badkamer huil, want sy wou regtig 'n meisie wees, Anechka, met blou oë en wit hare. Op skool het my ervarings weens die voorkoms net verskerp. Tot die sesde klas studeer ek op 'n gewone skool in Podolsk, waar ek verhoudinge met klasmaats ontwikkel het, maar daar was probleme met onderwysers. Byvoorbeeld, 'n onderwyser vir Russiese taal en letterkunde plaas my dikwels drie vir skryf - beide vir geletterdheid en inhoud. My ma het geglo dat ek goed skryf, en daarom besluit sy om eendag met 'n onderwyser te praat. Sy het onskuldig gesê: "U verstaan ​​dat haar vader nie-Russies is, en daarom sal sy nie opstelle kan skryf vir 'n positiewe beoordeling nie." Ma se kakebeen sak. Binnekort het ek die skool verlaat omdat ons besef dat daar niks vir hierdie onderwyser sou wees vir rassistiese opmerkings nie.
Daar was goeie onderwysers in 'n ander skool, maar my klasmaats het openlik gesê dat ek nie in hul pragtige geselskap kan wees nie, want ek was van die "verkeerde" kleur. Soms het fisieke druk by die verbale druk aangesluit. Ek kan nie sê dat hulle my net geslaan het nie: daar was baie uitgeworpenes wat om verskillende redes vergiftig is. Uitgeworpenes het op geen manier verenig nie, inteendeel, hulle het mekaar vergiftig as dit moontlik was. Boonop was dit 'n privaatskool waar veral kinders uit welgestelde Podolsk-gesinne gestudeer het, maar dit is duidelik dat die rykes nie die verstandelik ontwikkel het nie.
Die hoogtepunt van afknouery het in grade 8-9 voorgekom. Die beginsel "Ek is geboelie - ek het hulle geslaan - ek is skerp gerespekteer" het nie gewerk nie. Ek het probeer weerstaan, maar dit het net erger geword. Maar toe ek van aangesig tot aangesig in die klas bly met 'n boelie of ons saam met die bus ry - praat hy rustig met my asof hy my nie twee uur gelede met rassistiese uitlatings gejaag het nie. Maar sodra ander mense verskyn het, het dit weer begin. Die een of ander kollektiewe kuddegevoel het uitgewerk.
Die klasonderwyser het geweet dat ek geboelie word weens my agtergrond. En sy het 'n onbeholpe poging aangewend om my te beskerm en die arrogante seun gesê: 'Wat vergiftig jy haar, sy ken die Russiese taal beter as jy. U vergiftig haar en haar pa vir nasionaliteit, maar u kan nie die twee woorde self verbind nie. ' Ek het vyf in die Russiese taal gehad, en hy het van twee tot drie onderbreek. Hy het meer brutaal geword. Ander onderwysers het ingesluit 'laat hulle dit uitvind', en hulle distansieer hulself. Maar immers, diegene wat in die stelsel van vervolging is, kan nie self daaruit kom sonder die hulp van mense buite hierdie stelsel wat mag het oor misbruikers nie, dit wil sê ouers of onderwysers. Ek kan onthou hoe sommige volwassenes my geleer het om nie aandag te gee nie. Nou verstaan ​​ek dat dit 'n effektiewe manier is om te veg. Maar as u veertien jaar oud is, het u geen hulpbronne om Zen te begryp nie, wanneer grappe oor slawerny van Negers omgegooi word. En ek haat nog steeds dat ek 'n swart vrou genoem word. Sommige mense glo dat dit moontlik is, want in Rusland, anders as Amerika, was daar geen neger-slawerny nie. Daar is regtig geen verskil nie.
Omdat ek geboelie is, het ek 'n gevoel van disforie gehad, 'n neurose oor my velkleur en voorkoms. Ek het my voorkoms eers onlangs aanvaar. Reeds in volwassenheid het ek probleme met 'n terapeut deurgewerk. As ek nie op skool geboelie was nie, sou my snik as gevolg van my voorkoms binne sewe of agt jaar geëindig het.
Dit het ook vir my makliker geword nadat ek Ethiopië besoek het, en ek het regtig daarvan gehou. In Ethiopië was ek 'n buitelander: ek ken nie die taal nie en ondanks die feit dat Ethiopiërs ligter is as ander immigrante uit Afrika, was ek wit vir hulle. Ek het nie die gevoel gehad dat ek huis toe kom nie. Waarlik, ek het nêrens so gevoel gehad nie. Miskien is my sosialistiese siening "ons land is die ganse mensdom" gevorm juis omdat ek sedert die kinderjare geen gevoel gehad het dat ek 'n vaderland het nie en op die een of ander manier daaraan moes vashou.
Nou probeer ek opstaan ​​vir ander slagoffers van afknouery as ek die hulpbronne het om dit te doen, ek is altyd gekant teen rassistiese en migrant-fobiese stellings. Rusland verklaar homself as 'n multinasionale en multi-konfessionele land, en die Sowjetunie het dieselfde posisie. Maar die internasionale het nie die mense vir kosmopolitisme bemoeilik nie, daar was antisemitisme, en daar was in werklikheid geen werklike vriendskap van mense nie. In Rusland het hierdie vreemdelingehaat nie verdwyn nie, niemand probeer daarmee op staatsvlak werk nie; in skole het ons geen programme om diskriminasie te voorkom nie. My suster het byvoorbeeld boelies in Rusland en die Oekraïne teëgekom, en nou studeer sy in Amerika in relatiewe paradysagtige omstandighede - mense het verskillende kleure en dit pla niemand nie.
Ek dink nie aan my oorsprong by die ambassade van Ethiopië en aan die RUDN-universiteit nie. Ek het 'n geruime tyd in 'n boekwinkel aan die universiteit gewerk, waar ek gevoel het in 'n ideale samelewing, waar daar baie mense van verskillende nasionaliteite is. En ek stap graag in die middel van Moskou in goed beligte strate. In werklikheid word die vrees vir die buitewyke en donker strate nie soseer geassosieer met rasseverhale nie, maar met geslagsverhale. Ek is nie bang vir rassiste en neo-fasciste nie, maar vir mans wat geweld kan pleeg. Тем более что в Москве совсем уж отмороженных неофашистов, которые кого-то убивают, в последние несколько лет поприжали. В Подольске — не знаю. Однажды там попытались зарезать выходца из Африки, на него напали с ножом, нанесли несколько ранений — знаю, что ему удалось выжить.
Kyk na die video: DIY Chambre Lit de Marinette Miraculous Ladybug Bed Chambre de Poupée Partie 2 (September 2021).
Copyright 2021 \ Internet tydskrif hoe om alles te doen \ Daar is geen swartes in hierdie huis nie ": verhale van Muscoviete wat huishoudelike rassisme in die gesig staar