Whalers Tale Sheds Nuwe Lig Op Arktiese Ys - Klimaat Impak Nuus | Climate Impact News
Vital data op die Arktiese ys voordat die gebruik van fossiele brandstof begin het, het begin om die klimaat te beïnvloed, is ontleed aan 'n nuwe studie wat die logboeke van Britse walvisse skepe se reise meer as 200 jaar gelede ontleed het.
Britse walvisse skepe van Tyneside in die noordooste van Engeland het 458-reise na die rand van die Arktiese ys tussen 1750 en 1850 gemaak. Hul logboeke bevat gedetailleerde rekords van gevaarlike reise, walvisse gevang, en die ton blubber en vate olie wat hulle by die huis gebring het.
Vir Matteus Ayre, 'n PhD student by die Universiteit van Sunderland, Die Verenigde Koninkryk en Dennis Wheeler, die universiteit se Emeritus Professor of Climatology, hierdie logboeke en ander rekords deur handelaars skepe en Arktiese ontdekkingsreisigers soos Sir John Franklin - wat 1845 probeer het om die ysige Noordwes-Passage tussen die Atlantiese Oseaan en die Stille Oseaan te navigeer. - verteenwoordig 'n buitengewone hulpbron
Hulle gee 'n oorsig van die suidelike rand van die ys, die heersende weer, die lente en somer uiterstes, die storms en die toestand van die Arktiese ysrak.
En die logboeke bied 'n momentopname van die toestande in die eeu voordat die eerste sistematiese gebruik van fossielbrandstowwe subtiel begin om die planetêre klimaat te verander.
Die vang is natuurlik dat die logboeke saamgestel is in die tegniese taal wat deur die meesters van seilskepe meer as 200 jaar gelede gebruik is, aangevul deur die jargon wat geskik is vir 'n handel wat meer as 'n eeu gelede deur die Britte verlaat is.
Vir Ayre was die eerste groot uitdaging om 'n sistematiese see-ys woordeboek op te stel en dit in die taal wat vandag deur wetenskaplikes gebruik word, te vertaal. Hy het sy data met vyf weke op die US Coastguard-ijsbreker en navorsingsskip, USCGC Healy, die rand van die poolys op die eerste hand verken. Sy studie, wat deel uitmaak van die samewerking ARCdoc projek, konsentreer op die Davis Straat tussen Noord-Amerika en Groenland, en die Noordwes-Atlantiese Oseaan.
Die bewyse bevestig satellietwaarnemings wat in die afgelope drie dekades gemaak is dat die omvang van die pool ys was een keer veel groter, en dat die Arktiese ys in historiese toevlug is.
"Dit is betekenisvol, dit is die eerste keer dat ons regstreeks waarnemingsinligting op die ysfront in die Noord-Atlantiese Oseaan en die Davis Straits-gebied voor 1900 gehad het," het dr Wheeler gesê. "Tot die bekendstelling van satellietinligting van die 1970s, het ons nie geweet wat die ys gedoen het nie.
"Hierdie logboeke bevat absoluut noodsaaklik
klimatologiese inligting "
"Wel, nou weet ons dit is meer gevorderd. Daarom is die ys se terugtrekking in die laaste 30-jaar deel van 'n meer onlangse en nuwe patroon van klimaatsverandering. So hierdie logboeke bevat absoluut belangrike klimatologiese inligting. "
Alle sistematiese weerrekords is relatief onlangs. Die oudste deurlopende temperatuurreeks dateer uit Engeland in 1659, maar rekords van die meeste van die wêreld, tot die vorige eeu, was ewekansig of net yl.
So klimaat navorsers gaan vir wat hulle volmag data noem - soos ijskernen, Lake sedimente en boomringe - dat algehele leidrade om die verandering van patrone van klimaat gedurende die eeue bied.
Daar is ander sekondêre bronne - soos klooster- en historiese boedel-argiewe wat plaasopbrengste opspoor - wat aanwijzingen bied vir die somer.
Klimaatverandering slaan baie regoor Nieu-Seeland, Amptelike verslagbevindings
Maar die rykste hulpbron is waarskynlik die logboeke van die vlootskepe en handelaars, die walvisvangers en avonturiers wat in die groot eeu van eksplorasie wat in die 16e eeu begin het, na die see geneem het. Vir sulke mans was die toestand van die ys en die weer aan sy rand 'n kwessie van lewe of dood.
Die uitdaging was om te pas by wat 18-eeuse waarnemers aangeteken het met die wetenskaplike waarnemings wat nou gemaak moet word.
Ayre het sy kans gehad om aan boord van die VSA-navorsingsvat te hou. Hy het as 'n gids gebruik om 'n epiese weergawe van die Arktiese streke te skryf, geskryf in 1820 deur die Whitby walvis- en pionierwetenskaplike, William Scoresby.
"Ek het elke vier uur aan boord van Healy waarnemings gedoen, met behulp van Scoresby se definisies en die Healy navorsers se eie daaglikse rekords, om te toets hoe akkuraat ons data is om te bevestig wat in die see-ys woordeboek is," het Ayre gesê.
"Afgesien van hedendaagse navorsing gereedskap, dit is die enigste boeke in die geskiedenis van skepe wat soek na die ys rand in die fynste besonderhede en volg dit." - Climate News Network
Waarom ekstreme klimaatscenario's nie langer so onwaarskynlik lyk nie
Australië kry vroeë ontploffing van meer uiterste hitte
Noordelike Halfrond se Uiterste Warmtewolf In 2018 Onmoontlik Sonder Klimaatverandering