Communitas » Maandelikse fokus – begrafnispreek
TuisbladBlogs-Communitas Preekstudies Maandelikse fokus – begrafnispreek
Maandelikse fokus – begrafnispreek
Written by webmeester on November 3, 2008 . Posted in Preekstudies
Psalm 4 is gekies omdat hier – soos trouens in die meeste van die Bybelse psalms – sprake is van 'n geloofsreis: Die skrywer – oftewel digter/bidder/sanger – gee aan sy aangesprokenes 'n kriptiese geskiedenisles oor sy ondervindinge met die Here in tye van nood en ontsteltenis. Tussendeur spreek hy die Bron van sy troos direk aan, al is dit bloot om Hom daaraan te herinner dat Hy nog altyd 'n luisterende oor en 'n wonderwerkende hand gebied het. Só hoor die eerste luisteraars, en die lateres, wát die genadige, troostende gevolg is wanneer die Here "hoor as ek na Hom roep" , "dit weer met ons goed laat gaan", "(my) laat … veilig woon".
Dit ís so dat die Psalmboek nie 'n preekbundel is nie; eerder 'n gebedeboek, of dan 'n liederebundel. Dit maak dit dus uiters geskik om tydens 'n begrafnisdiens te lees, as daar van die veronderstelling uitgegaan word dat bedroefdes geen begeerte het om be-preek te word nie, eerder begryp, en dus getroos. Die aangewese modus waarin die prediking dus aangebied behoort te word is dié van solidariteit – 'n vereenselwiging van die prediker met die bedroefdes. Daar is weinig Skrifgedeeltes wat hulle beter daartoe leen as die Psalms.
"En hierdie hakkelende digters, twyfelende bidders, stamelende sangers, gaan skryf dit toe alles neer. Of: hulle skreeu so hard of sug so aanhoudend dat ander mense dit neergeskryf het. En tot vandag toe lees ons van hierdie geloofsworsteling. In die Bybel, van alle boeke. Ja, die Boek van die geloofskampioene, die helde van die kruis, het hier – reg in die middel – 'n plek waar ons lees van … mense soos ons. Dít is hoekom ek van die Psalms hou.
"Onbesorg gaan lê. Dadelik aan die slaap raak. Die wete dat dit die Here alleen is wat jou veilig laat woon. Só sluit ons Psalm af. Maar … hoe kom 'n mens dáár? Is ek verkeerd as ek vanoggend reken dat ons nog 'n bitter ver ent het om te gaan voordat ons sal kan sê: onbesorg; dadelik aan die slaap raak. Of: Dankie, Here, dat dit U is wat my veilig laat woon? Weer: Hoe kom ons daar? En: Sal ons dit kan maak? Vanaand nog? Hoegenaamd? Ooit?
"Dan kan ons ook maar 'n verdere les by die digter van Psalm 4 leer: sy troosbaarheid. Hy wil gehelp word. Hy soek ernstig na perspektief op sy omstandighede. Keer op keer herinner hy die mense wat na hom luister, en dus homself, aan die genadige ingryping van God. Luister: toe ek in die nood was; as jy ontsteld raak; as jy vra wié sal dit weer met ons goed laat gaan … is die antwoord keer op keer dieselfde: Daar is 'n Here. Hy hét mos in die verlede. Hy sal weer.
"Miskien is dit die vernaamste rede hoekom ek van die Psalms hou: Of die digters/bidders/sangers opkyk na die berge, of diep in hulle eie harte kyk, gil of fluister, roerend weeklaag of saggies sug, uit volle bors sing of bloot hartseer neurie, daar is 'n God wat hoor. Dit kan ek maar glo."*
** En as dit – hierdie stokou psalm – vir ons vandag op die pad na vrede help, dink net vir 'n oomblik watter verdere implikasies dit het vir mense soos ons. Ons wat nou, 2000 jaar na Christus, soveel meer weet as wat die destydse digter kon vermoed. Luister, byvoorbeeld, Nuwe Testamentiese volgelinge van Jesus Christus, vir oulaas na die laaste vers: