Vrygelaat met ‘n sagte sjjjjuuuuuut
in die donker lug
as ‘n klein vlametjies met soveel potensiaal
verken hy soekend die onbekende
en net waneer jy dink sy vlametjie is uit gedoof
met ‘n harde knal
as ‘n klimaks
met duisende vonkies as ‘n wonder werk
wat die hemel versier in elke kleur
wat jou na asem laat snak
word die nag verlig met soveel wonder
en manjefieke skoonheid
en dan is hy weg
en jy kyk weereens net op
na die donker lug.
Oor Alleen wees
Ek droom deesdae greeld en intens. Tot so ‘n mate dat ek soggens wakker word, myself moet her-oriënteer, en oortuig dat dit alles wel net ‘n droom was. Ek kan opstaan van uit my bed, my drome onder my duvet toe gooi, en my dag op ‘n splinternuwe bladsy begin.
So droom ek toe weer gisteraand. Wroeg-drome. Ek sukkel om my kop bo water te hou en is deeglik bewus van hoe alleen ek is. Niemand om voor raad te vra nie. Niemand oom my hand was te hou nie. Niemand om my te verseker dat alles wel okey sal uit draai nie. Is dit nie juis die definisie van alleenheid nie? Baie eerder dan op jou eie as alleen wees.
Na ek wakker geword het en opgestaan het is beide my huismaats reeds werk toe. Ongelooflik bewus hiervan staan ek op en begin my reg maak vir die dag. Gister aand se beelde het lankal vergaan maar daardie intense gevoel volg my rond soos die swart kat in ons venstebank. Dan gaan my selfoon af. Dit is my suster wat wil meld dat sy my skryfwerk geniet, en ‘n oomblik daarna lui die bekende Bob Dylan wysie weer om vir my te sê die skoolhoof van Hobe Educare is opsoek na my. “there is no food at school Sonnet…Are you coming this morning?”
Oppad Wes-Bank se kant toe ry ek verby verskeie toneelstukkies in voortrekker weg. Allerdaagse beelde, maar skielik meer doeltreffend as ooit tevore. ‘n Mamma wat haar babatjie op haar rug vas gebind het. ‘n Pa wat met sy seuntjie by die voet-kruising staan oppad kleuterskool toe. Twee dames wat soos haarkappers lyk en skinder stories oor ‘n sigaret uitruil. Ek kry nog ‘n sms van Karin om te hoor oor koffie. Dan een van Dohr om te wil weet of ek ook siek voel. By die kleuterskool hardloop dertig kleuters my tegemoed en prober om my almal op een slag druk. Vir hulle is my soene en drukkies soos brood-krummels vir miere. Een het by die deur uit geloer en geskree “so-net, so-net, so-net!” en toe kom hul almal aan gehardloop.
Steeds op my eie, maar nie alleen nie, ry ek na my ma hul sê huis. Ek het haar belowe om vanoggend my aardse besittings wat steeds in haar huis rond lê uit te sorteer en uit te gooi. Ek dink aan hoe wonderlik dit is dat ons almal erens iemand kan hê wat omgee, wat daar is waneer jy wakker word van uit ‘n slegte droom en wat luister waneer jy ‘n storie het om te vertel. Dankie tog vir my familie. Dankie tog vir Fani, Karin, Nicole, en Andree. Dankie tog vir my baas, my amper kinders, en my plakerskamp. Dankie tog vir vriende, vir kêrels en vir raadgewers. Dankie tog vir die wat dit alles in een is.
Lena, ons huishulp wat al jare my probeer help groot maak maak vir my die deur oop. Ek maak vir my ‘n koppie tee en kom krul op agter die rekenaar. “ waneer trek Sonnet nou?” hoor ek vir Lena hier agter my praat. “aan die begin van volgende jaar Leen.” “En waneer gaan Sonnet dan weer kom kuier?” Ek lag. Lena ken vir my en my botter voete. Sy weet hoe afhanklik ek van my mense is en hoe vinnig ek na my ma wil hardloop as die pad voorentoe te moeilik lyk. “seker eers weer ‘n jaar daarna Leen” Nou is ditLena wat lag… Dankie tog vir mense wat ons ken en verstaan.
Ek kom nounet teurg van ‘n baby-sitting job en voel heel snaaks. My lyf is moeg maar my brein wil nie afskakel nie. Ek kom sit toe maar agter my rekenaar en begin verder tik aan die ou skryf goed wat ek uit my ou boks uit gehaal het. Hoog tyd dat ek dit oor skyf na my harde skyf. Soos ek deur die gedigte lees vind ek hier en daar ‘n paar wat ek graag met jul wil deel
Vir jou wil ek skilder albert
ek wil jou skilder albert
Ek het jou lief my lief
Wat my so baie haat
Ek het jou so baie lief gehad
Vir wie jy was
Vir wie ek gehoop het jy sou bly
Ek het jou regtig baie lief gehad
Nog voor ek jou verleentheid geword het
In die tye wat jy voor ander sou sê
Ek het jou so onsetend baie lief gehad
Jy, vir wie ek gelewe het
Vir jou wie ek alles sou gee
Jy wat my so vermink het
Jy wat my so haat
Ek het jou so so lief gehad
My lief wat my so baie haat
Ek beny jou kind
want jy het vryheid
vrede in jou hart
jou denke nog helderblou water
jou glilag soos die son se straal
jy leef net vir vandag
môre is vanselfsprekend daar
en as jou kop saans op ‘n kussing val
val jou oë soos ‘n herfsblaar aarde toe
jy lewe nog in droomland
want trane kan jou pyn verslind
en onder jou vlinder oë
is daar nog sterre blink
jy weet wat liede is
jy hoef nog niks te haat
met jou goue hart
en skille voor jou oë
How the lights of the city dims
Are replaced by the rhythm of my heart
And the car’s empty spaces
And I could feel the emptiness leave
Ek wil nog nie vergeet nie
Ek wil nog ‘n rukkie vashou
Dat jy dalk eendag
Wat ek wil wys van die mooi van jou
Wil nie aan beweeg nie
Van jou vergeet nie.
Soos die weer
Die weer lyk soos my binneste…Sonskyn is voorspel maar nou is die lug ordentlik toe getrek. Ek is lus om iets te gooi, te breek, of selfs net om te skree, maar ek is beskaafd en mooi groot, en daarom glimlag ek maar net vriendelik. Net so pretentious soos die wolk-koepel wat die hemel soos watte bedek, maar ‘n donderstorm wat geleidelik groei.
Ek het begin skryf toe ek 12 was. Ek weet self nie hoe of hoekom nie, maar ek het in my standerd 5 bank gesit, my podlood opgetel, en ‘n baie rymende gedig geskryf oor “my beste vriende inderdaad”. My bank was net agter die deur en Antoinette Klomp het weer agter my gesit en ons het gepraat oor die nuwe draadjies op haar tande. Vreemde scenes wat mens so duidelik van uit jou lewe onthou… ‘n paar maande later het ek ook hierdie eerste gedig by die kaapse eidstedford opgevoer.
Na daardie eerste gedig het ek dikwels gevind dat waneer denke te veel raak vir my brein, moet ek dit uitkry, neerskryf, en verewig. Net vir ingeval ek later weer daaroor wil dink. Daardie denke wat soos borrels in my kop rond bons, soos die screensaver op rekenaar skerm. Maar windows so borrels vermeerder nie soos die borrels in my brein nie. Daarom, om plek te maak vir nuwe kleurvolle seepbelle, moet die oues eers gebars word en vry gelaat word op papier.
Alhoewel my spelling en taal gebruik nog steeds soms so skokkend is soos daardie eerste gedig, het die onderwerpe vinnig verander en in plaas van vriende, het ek nou meer geskryf oor vryheid, en vryers. Ek het toe al begin soek na die liefde wat my tog so verskriklik kwel, en ‘n pen en papier was vir my ‘n variteit van ‘n kanvas en ‘n kwas.
Nou sit ek 24 plat op die vloer met ‘n ou tas wat oop gebreek voor my lê, gevul met die woorde van my grootword proses. Ek lees dit en sien die meisie met die blou oë en die uitbundige lag voor my, en beleef weer saam met haar die huppel oomblike deur Mikro-Parkie en die hartsverskeurende tyds-grepe op die trappies by haar voordeur. Ek vee haar trane af, waai vir haar soene en wens ek kan haar saam met my neem om net vir haar te wys dat alles ‘n paar jaar later ok sal wees. Ek luister hoe sy haar storie vertel oor ‘n seer hart so assof sy weet waarvan sy praat, maar ek voel steeds die vreugde in haar rond bons, waneer sy skryf van daardie onskudige soen op die swaai. Ek wil my hande deur haar hare kam as sy op haar eie in haar bed lê en skryf oor hoe die wêreld haar miskyk, en vir haar verseker iemand se wêreld wel iewers sal ophou draai as sy weggaan. Ek probeer hard die stukkies glas en skeer lemmetjies uit haar hande gryp as ek opmerk hoe sy vrede vind in die verminking van haar gebroke wese, en ek wil haar styf vashou dat sy kan huil en kan besef DIT sal haar ook sterker maak. Ek wens ek kon…
Tog, nou sit ek hier op 24 met die bewys stukke dat ek al tog was en, hopelik nog baie sal wees. Met ‘n koffer vol onthou en ‘n hart vol drome is dit tyd om aan te beweeg, myself te vergewe, en die meisie met die blou oë en uitbundige lag agter te laat en in vrede te laat wees. tyd om nuwe stories te maak waarna ek weer kan kyk vir ingeval ek weer eendag wil onthou.
Dankie vir elke leser wat besig is om ‘n getuie te wees van die lewe van ‘n loskop meisie opsoek na die groter en wonderlike dinge van die lewe. Dankie vir elke komentaar, enlke stukkie raad en elke belangstellende vraag. Tien jaar jaar terug het ‘n jong meisie haar pen papier lief gekry, en nou het sy ook iemand om dit mee te deel.