Geskryf deur Liam Mcloughlin
Twitter het aangekondig dat dit betaal word vir politieke advertensies, net soos die Verenigde Koninkryk vir 'n algemene verkiesing deelneem, en gesê dat die bereik van politieke boodskappe "verdien moet word, nie gekoop moet word nie".
Die maatskappy kon nie bots, misbruik en verkeerde inligting uitroei nie. Sonder optrede op hierdie gebiede, is die verbod op politieke advertensies bloot oor die krake. Maar die skuif het wel een belangrike funksie. Twitter het die debat oor politieke reklame en die bedreiging wat dit inhou vir die behoorlike funksionering van verkiesings oopgeblaas.
Dit is maklik om te sien waarom advertensies op sosiale media 'n aantreklike vooruitsig vir politieke partye is. Noudat burgers platforms soos Twitter en Facebook as 'n gebruik bron van aktuele sake, word dit 'n uitstekende vaste eiendom vir advertering.
Maar net so belangrik is die manier waarop hierdie webwerwe funksioneer as advertensieplatforms, en bied partye die geleentheid om inligting oor die gebruik van advertensies te rig. Elke aksie wat u op hierdie platforms doen, word versamel en gebruik om u in advertensiekategorieë te plaas. Ons het gesien hoe dit gebeur tydens die Europese referendum van die 2016, toe die Stemverlof-veldtog advertensies geskep gebaseer op gedetailleerde inligting soos stokperdjies, sportbelangstellings en selfs liefde vir diere.
Ons leer geleidelik dat kiesers deur hul belange gesegmenteer kan word en dat politieke partye die vermoë het om teenstrydige boodskappe te bevorder volgens wat goed met 'n spesifieke gehoor sal speel. Bykomende kommer is geopper oor die gebruik van persoonlike data en die gebrek aan duidelikheid oor wie advertensies op sosiale media plaas en hoe dit befonds word.
Die Britse verkiesing
In die grootskema van dinge is die gebruik van Twitter-advertensies deur politieke partye in die Verenigde Koninkryk redelik beperk. Terwyl die hoeveelheid geld wat spandeer word sosiale media-advertensies in die 2017-verkiesing toegeneem het, was dit nie eenvormig tussen partye of platforms nie.
In werklikheid het die Konserwatiewe Party twee keer soveel op Facebook spandeer as wat al die ander partye gekombineer het ongeveer £ 3m in die rigting van die platform. Arbeid het baie minder spandeer en eerder gekies om op voetsoolvlak en organiese taktiek te fokus.
Tydens dieselfde verkiesing, slegs £ 56,504 is spandeer om advertensies op Twitter te plaas deur alle partye. Die konserwatiewes het £ 25,000 bestee en die Liberale Demokrate £ 17,177. Arbeid en die koöperatiewe partye (waarmee hulle 'n verkiesingsalliansie in sommige setels deel) het net £ 6,767 bestee. Dus, hoewel 'n verbod die konserwatiewe kan dwing om 'n deel van hul veldtogstrategie te heroorweeg, lyk dit nie of Twitter aanvanklik 'n bakleiery was vir aanlyn-advertensies nie. Vir die meeste partye sal die verbod op politieke advertensies op Twitter slegs 'n minimale impak hê.
Waarom die verbod?
Alhoewel Twitter nie die fokuspunt is vir die debat in politieke advertering nie, is dit beslis gekritiseer omdat hulle partye toegelaat het om te betaal om hul advertensies in gebruikers se feeds te laat sien, eerder as om te wag dat hul boodskappe organies versprei word.
Jack Dorsey, uitvoerende hoof van Twitter, het in sy verklaring oor die verbod op politieke advertensies aanvaar dat advertensies op sosiale media groot kommersiële adverteerders meebring, maar dat sodanige mag "wesenlike risiko's vir die politiek inhou". Hy het voorgestel dat daar ook 'n morele argument is, toe hy sê politieke boodskappe is iets wat nie gekoop moet word nie.
Daar is egter ander kragte wat in hierdie besluit werk. Daar kan geredeneer word dat dit minder gaan oor die moraliteit van politieke advertensies en meer oor die logistieke stryd om hul teenwoordigheid te bestuur.
Twitter is nog besig om vals nuus en disinformasie effektief aan te pak. 'N Studie deur die Knight Foundation het bevind dat meer as 80% van die rekeninge wat by die verspreiding van desinformasie tydens die Amerikaanse 2016-verkiesing betrokke is, nog steeds aktief is en nog nie deur die platform opgespoor moet word nie.
Twitter is ook agter ander platforms oor deursigtigheid. Dit het 'n Advertensies deursigtigheidsentrum, maar dit is moeiliker om te gebruik en het misluk om politieke advertensies korrek te benoem. Dit maak dit minder bruikbaar vir deursigtigheid as die ekwivalent van Facebook. Inderdaad, die Europese Kommissie, het Twitter se tekortkominge op hierdie punt uitgelig.
As 'n mens dus ag gee dat politieke partye Twitter in elk geval nie wil prioritiseer nie, moet jy jouself afvra of dit eintlik 'n besigheidsbesluit was. Sou die finansiële belegging wat benodig word om funksionele deursigtigheidsinstrumente en stelsels te bou om politieke advertensies op te spoor, ooit verhaal word? Of sou dit net makliker wees om die vrystelling te aanvaar?
Wat is 'n politieke advertensie en is dit nie?
Die verbod op politieke advertensies is natuurlik nie die probleem op nie. Twitter het homself nou die verantwoordelikheid gegee om te besluit wat 'n politieke advertensie is en wat nie.
Dit is duidelik dat advertensies deur politici en partye wat 'n saak bevorder of om stemme vra, verbied sal word. Maar Twitter het nog nie gedetailleerde riglyne oor hierdie lyn verskaf nie. Is die advertering van Planned Parenthood-dienste in die Verenigde State byvoorbeeld politiek? Baie mense sal nie stry nie, maar diegene wat teen aborsie is, kan anders voorstel. Wat van kommersiële advertensies wat poog om 'wakker' te word, soos toe die voedselketting Ysland 'n advertensie vrygestel het waarin gepleit word vir die verbod op palmolie in sy voedsel? Tel die onderliggende politieke sentiment as 'n politieke boodskap aan Twitter?
Dit kan wees dat ons te veel druk op webwerwe op sosiale media plaas om hierdie probleme op te los. Twitter kan help om aggressiewe politieke diskoers en vals nuus te versag, maar moet ons nie ook oorweeg dat die samelewing verantwoordelik moet wees om sy burgers te leer om nie vir verkeerde inligting te val nie - of diegene wat ons wil verteenwoordig, moet leer om dit nie te versprei nie.
In die Verenigde Koninkryk spesifiek het die Verkiesingskommissie gevra om meer mag toegestaan ​​te word reguleer politieke besteding op sosiale media. Daar is tans geen wet wat vereis dat politieke partye moet bekend maak wie vir aanlyn-advertensies betaal het nie, alhoewel hulle dit vir gedrukte advertensies moet doen. Moet dit nie die eerste hawe wees nie, eerder as om te verwag dat Twitter namens ons sal reguleer, soos en wanneer dit goedvind nie?
Ten spyte van die kwessies wat deur die verbod op politieke advertensies deur Twitter geopper word, en die feit dat dit nie 'n oplossing vir die meer uitgebreide probleme van die sosiale media is as 'n ruimte vir politieke debat nie, sal hierdie nuus steeds 'n beduidende impak hê. Dit het die kwessie van politieke advertensies weer in die openbare bewussyn laat begin voor twee belangrike verkiesings. Hopelik sal dit burgers meer bewus maak van wat en waarom hulle op hul sosiale media sien.
Dit wys ook dat dit moontlik is om politieke advertensies te verbied. Dit wys dat die kommer oor vrye spraak nie so 'n groot saak hoef te wees as die prys ander demokratiese beginsels bedreig nie. Ek dink dat die vraag op al ons tale se punte is: sal Facebook volg?
Liam Mcloughlin, PhD-navorser, politiek en kontemporêre geskiedenis, Universiteit van Salford
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > verkiesings > Die verbod op politieke advertensies op Twitter verander die spel op een manier