Uit verskeie onlangse skrywes het dit nie net duidelik geword dat wit en bruin Afrikaanssprekendes mekaar ter wille van die oorlewing van Afrikaans nodig het nie, maar dit het ook geblyk hoe omvangryk die brûe sal moet wees wat hierdie samespanning oor ’n breë front moontlik maak.
Op die gevaar af van oorvereenvoudiging lyk dit of die bruin intellektuele hulself swart, en nie bruin nie, noem. Dit slaan wyd soos die algemene verwysing van swart Afrikaanse skrywers, van wie die meerderheid eintlik bruin is. Trouens, dit het oor ’n wye front die polities korrekte ding geword om te sê, soos nuusberigte oor hoeveel “swart” spelers in spanne is, terwyl almal wat nie wit is nie dan as “swart” bymekaar getel word.
’n Tweede skynbare eienskap is ’n geneigdheid om ten spyte van wat gebeur, ook met bruin mense, lojaal teenoor die ANC te bly. Wyle prof. Jakes Gerwel is in Die Burger aangehaal dat hy self gesê het hy is waarskynlik die laaste nuttige idioot.
Daar is in die jongste verlede besonder baie geskryf oor die historiese redes waarom die gewone bruin man besonder skepties oor toenadering deur wit, en in die besonder Afrikaners, sal staan. In die afgelope Sondag se Rapport het Leopold Scholtz met sy lang artikel hieroor, Hooghartig die uwe, tot op die been gesny. Verskeie bruin mense het onlangs ook die onderwerp in artikels aangeraak, en dikwels voorbehoude vir toenadering gesoek soos kompensasie en ’n bieg en verantwoordelikheidaanvaarding. Die felheid waarmee die Belharbelydenis in die NG Kerk onvrede bring, is simptomaties.
Hoe dit buite die bruin elite daaruit sien, is moeiliker om te bepaal. Daar was immers nadat die destydse NP nog in die driekamer-bedeling sy deure vir alle rasse oopgegooi het ’n groot oorlopery uit die Arbeidersparty na die NP. Die NP se opname in die ANC het egter nog ’n “generasie” bruin mense in die ANC ingebring, maar dit lyk of dit intussen meestal na die DA gedreineer het.
Groter wedersydse begrip vir mekaar se beskouings, tesame met ’n uitdruklike liefde vir Afrikaans wat die volle ontplooiing daarvan verteenwoordig, is nodig.
Kom ons hoop mense sien dit so in wanneer hulle later hierdie jaar gaan stem: dit is in jou belang om vir ‘n party te stem wat vir jou belange staan. Dit sluit taal en gelyke geleenthede in.
Ek kan bevestig dat ons webwerf nie tans enige tegniese probleme ervaar nie. Dit is moontlik dat jou sein dalk nie sterk genoeg is om die nuwe bladsy te laai wanneer jy jou kommentaar wil stuur nie. Kontak ons gerus by [email protected] indien die probleem voortduur.
Herman ek sal graag wil sien dat jy n artiekel skryf oor wie die Afrikaner is en wie almal aanspraak kan maak op die titel.
Die Kleurlinge is net soveel soos die witmense in Suid-Afrika. Hoekom jammer voel vir hulle? Ons is dan nou ook te wit na die swartmense se smaak. Regoor die wereld is daar gemengde rasse. Die mense van die Maleisiese eilande is ‘n voorbeeld, so ook die’ van Brazil of die Argentyne. Ons kan hulle ongelukkig nie net omdat hulle Afrikaans praat, as wit klassifiseer nie. Dit sou nie die waarheid wees nie. ‘Ag, shame’ is ‘n ongesonde emosie. Mens moet mense eerder help om hulle self te wees/ te word en hulself/selfbeeld te ontwikkel, en nie om meer soos jyself te word nie. Dis ‘n magspel. Afrikaans is nie ‘n heilige koei, ‘n outydse potlooduitveer of ‘n fopdosser se tutu wat die’ afpluk as die klok 12 slaan nie.