Einde se kant toe … | Who shall I fear?
« Hallo 2010!
Bid asseblief? »
Einde se kant toe …
Januarie 23, 2010 deur Who Shall I Fear?
Ek het geweet hierdie blog-ding is tydelik – of altans, ek was hoopvol dat ek nie vir altyd derms sal hoef uit te ryg oor my gesondheid nie. En om fisieke frustrasies, emosies en geestelike ervaringe met die wêreld te deel, kom nie vir my maklik nie, al klink dit dalk so.
Snaaks nê? Skryf is my werk en ek doen dit sonder huiwering. Tot ek my eie storie begin neerpen. Dan um en ah ek, lees weer 'n keer en delete, laat dit 'n bietjie op ys lê en skryf dan na 'n paar dae alles oor. En as dit klaar is, is ek getap, gedreineer, emosioneel heeltemal pê.
Daarom is hierdie op 'n manier die begin van 'n afsluiting. 'n Storie met 'n goeie einde. And they lived happily ever after (daardie hoofstukke is nooit deel van die storie nie). Soos ek deur my blog-inskrywings lees, besef ek hoe deurmekaar my kommunikasie soms was. Party belangrike "hoofstukke" is heeltemal uitgelaat, ander onbelangrike vertellings speel weer hoofrolle. Ek onthou weer die tye toe ek dit neergeskryf het – wat ek alles deurgemaak en ervaar (en oorleef) het. Omdat ek binne-in dit alles was, maak die mosaìekbeeld vir my heeltemal sin – ek WAS soms verward en deurmekaar en oorweldig, al het ek selfs myself oortuig dat alles wonderlik gaan.
Dit is amper asof ek nou eers besef wat gebeur het. Soos wanneer jou kind oor die straat hol, rakelings verby 'n aankomende motor, en jy 'n dag of wat later eers koue rillings en hoendervleis en herhalende nagmerries kry by die gedagte aan wat kon gebeur het. Of die keer toe ek van 'n brug afgespring het en dae lank op 'n adrenalien-trip was, tot ek so week later begin nagmerries kry het van bungee toue wat dramaties in twee breek!
En met reg kry ek die koue rillings. Dit wás winter in die middel van die somer. My vriendin Elzaine het aan die heel begin van alles gesê ek moet dit sien as een seisoen in my lewe, wat weer gaan verby gaan. En hier is ek nou aan die einde van die kaalgestroopte bome en die ysige windjie en die haelkorrels, wind en reën. Ek ly so 'n bietjie aan bomskok en dit sal my seker 'n tydjie neem voor ek die wapenstilstand volkome vertrou, maar ten spyte daarvan voel dit regtig of die somer nou begin. (Hoe tragies dat ek met hierdie heerlike vakansiegevoel nou weer moet inval by die rat race!)
Hoewel alles normaal voortgaan (taxi-ry, apteek toe, doeke koop, lisensies betaal, houtpale by Mica oplaai, onthou om krag te koop, en amper vergeet ek van die blomme wat ek vir vriende se nuwe babatjie moet gaan aflewer) sal niks ooit in der ewigheid weer vir my dieselfde wees nie. So 'n belangrike lewensgebeurtenis gebeur nie sodat jy net daarna weer kan aangaan met business as usual nie. Dit kan nooit weer business as usual wees nie! En dit moet ook nie. Want dan beteken dit dat jy geen aanpassings gemaak het nie, geen dryf het om anders te leef nie, geen lewensveranderende lesse geleer het nie.
Glo my, dit sou so gerieflik wees om 'n deur agter hierdie siekte toe te trek en te maak of dit nooit gebeur het nie. Ek het gereeld regdeur die proses fases beleef toe ek met alles in my gesmag na die BN-dae (Before the News). Ek wou ten alle koste vergeet van my omstandighede en net weer die horlosie terugdraai na die sorgvryheid en naíewiteit van my ou lewe. (Ook genoem die "ontkenningsfase".) Meestal was ek in survival mode – waar 'n mens nie dink nie, nie tob nie, nie te veel karring nie – net voortbeur met een doel voor oë – OORLEWING. En 'n mens besef eers lank daarna dat jy in daardie mode was. Ek het totaal en al vergeet van 'n hele spul belangrike gesprekke met mense, oomblikke en dae in geheel, blomme wat afgelewer is, telefoonoproepe wat ontvang is … Ek is seker ek het heel samehangend geklink en voorgekom tydens hierdie insidente – ek het heeltemal in beheer gevóél. Maar in hindsight weet ek van beter!
Ek is nou op die mespunt tussen twee wêrelde. Dit wat was in 2009 – die dood van my pa wat nog nie oordink en deurleef en bepeins is nie, toe die skok kankernuus en die belewing van elke klein trauma'tjie daarna. En nou 'n nuwe begin – 'n skoon blaai wat wag om geskryf te word. Dit is eintlik ongelooflik dat my beterskap presies saamval met die koms van 2010 – as dit in die middel van die jaar gebeur het, sou dit nie so 'n dramatiese effek gehad het nie. Dis waarlik simbolies 'n nuwe begin.
Maar om suksesvol 'n nuwe blaai om te slaan, moet jy klaar wees met die prentjie op die vorige bladsy. En ek is beslis nog nie heeltemal klaar met die dinge van 2009 nie. Ek moet nog klaar dink daaroor en selfs treur oor alles wat ek verloor het in die proses. Ek wens daar was 'n fast forward knoppie – dat 'n mens opeens vorentoe kan spring. Tog is dit so belangrik om die dinge hul natuurlike gang te laat loop. Dit kan nie aangejaag word nie. Elke stukkie van die proses moet maar eenvoudig deurgeworstel word.
Intussen het ek klaar so bietjie op die nuwe bladsy begin skribbel. En ek kan nie wag om my skoon dagboek hierdie jaar te vul met goed wat regtig saakmaak nie – verhoudings met familie en vriende, rustige oomblikke saam met my kinders, beter tydbesteding, en bowenal 'n lewe IN God. Ek het rééds spectacularly in al hierdie dinge gefaal, en ons is nog nie eers by Februarie nie. Maar ek glo dat ek suksesvol hierin SAL wees – met God se genade en leiding.
So, om op te som …
Dit was verskriklik. Dit was hartseer. Dit was pynlik. Dit was vreesaanjaend. Dit was onwerklik, soos 'n droom waarvan jy net vaagweg 'n paar grepies onthou.
Maar dit was goed. En mooi. En suiwerend. En Goddelik.
Sal ek dit weer kies? Ek weet nie! As ek die optelsommetjies doen het ek baie meer gewen as verloor, so die antwoord is waarskynlik "ja".
Ek het BAIE geleer oor die laaste 4 maande. Baie van die lesse kan ek nie eens verwoord nie – dis soos pixels wat dig teen mekaar lê om die groter prentjie van 'n heeltemal nuwe uitkyk op die lewe te vorm. Die hartseer daarvan is dat 'n mens nie jou lewenslesse vir iemand anders kan leer nie ("We are prophets going to waste!"). Elke mens se lewe maak sy eie draaie en ons leer ongelukkig bitter min uit iemand anders se ervaringe. Ek weet dus nie of die volgende "lesse geleer" iets vir jou gaan beteken nie, maar hier is dit in elk geval:
* Dis net 'n illusie as God vir jou ver voel en jy sukkel om te "connect". Hy is REGTIG altyd by jou, IN jou. Jy hoef nie 'n asemteug te neem sonder Hom nie. Sy teenwoordigheid en krag is nie airy fairy nie. Dis so real as wat die berge daar so blou lê. En ons behoort nie te wag vir slegte nuus of moeilike omstandighede tot ons daarop begin staatmaak nie.
* Jy is nie alleen nie. Het jy al networking in sy volmaakte vorm beleef? God gebruik ander mense (sommige ontmoet jy nooit nie) op soveel ongelooflike maniere. God se netwerk vorm 'n vangnet van gebed onder jou, stuur die presies regte teksvers of bemoediging of wysheid op die presiese regte oomblik (soms meer as een keer 'n dag), hetsy via Facebook, email, sms of 'n persoonlike gesprek. Dikwels vertel hierdie mense jou storie vir ander vreemde mense wat geestelik groei en dalk vir jou bid … En so sneeubal God se werk. Ons is 'n GEMEENSKAP, almal connected in die Here en aan mekaar. As dit goed gaan sien ons maar min van hierdie Goddelike force, maar dit is SPECTACULAR as jy dit die dag beleef!
(Ek kom uit die Gamtoosvallei en het kleintyd al beleef hoe hierdie force werk. Het jare lank gedink dit gebeur net op Patensie! Hoe 'n boer a.g.v. slegte markte of elemente agteruit boer en letterlik almal, sonder om dit aan die groot klok te hang, saamspan om die situasie te red – of dit nou is om sy erfstuk-meubels op veiling te koop en suutjies terug te besorg, of om vir hom 'n huis en inkomste te verskaf. Of as 'n oom in pluktyd hartmoeilikheid kry en die omliggende boere sorg dat sy lemoene eerste prioriteit kry, ten spyte van onderlinge buurman-struwelinkies en soms selfs ten koste van hul eie oes. Nou weet ek hierdie tipe Goddelike menslikheid bestaan in die stad ook!)
* As jy met die Gees vervul is, kan jy nie help om oor God te praat nie. Ek het altyd gesê my godsdiens is 'n baie persoonlike ding wat ek nie sommer met enige iemand bespreek nie. Maar dalk is dit 'n verskoning, 'n afskrikmiddel omdat jy niks het om te sê nie. Ek is 'n baie private mens in baie aspekte van my lewe. Maar as 'n vlieënde piering nou op my grasperk sou land, sal ek beslis nie sukkel om dit met groot opwinding met die wêreld te deel nie, al beteken dit die pers en paparazzi kom kampeer op my voorstoep. Imagine so iets gebeur en jy word gedwing om tjoepstil te bly daaroor. Onmoontlik! So is dit wanneer God in jou lewe is. Jy't nie 'n keuse nie – dit moet UIT!
* Siekte is erger as wat dit lyk. Dis nie lekker as iemand 7 keer 'n dripnaald in jou aar probeer druk nie. Dis actually traumaties om seer te kry. Dis geweldig onaangenaam om naar te wees en op te gooi. Dis 'n verskrikking om 'n pyp deur jou neus tot in jou maag te voel krap. Dis sleg om 'n magdom pille af te sluk om te keer dat iets nog ergers met jou gebeur – pyn. Pyn is nie grappies nie. Dis soos om met 'n doring in jou voet te probeer loop – jy kan nie lekker gesels oor alles en nog wat nie, jy vang nie 'n grappie nie, jy proe nie die goeie wyn nie, jy kan nie saamwonder of dit môre gaan reën en of Woolworths se uitverkoping al begin het nie, jy dink nie sinvol oor dinge soos môre se spyskaart en of daar nog teesakkies in die kas nie nie. Emosioneel is dit ook nie kinderspeletjies nie. Dis vernederend om met 'n wit jurk met witter boude wat agter uitsteek op 'n wit hospitaalbed teater toe gestoot te word. Dis nie pret om te wonder hoe lank jy nog gaan leef nie. Dis onuithoudbaar om 'n semi-permanente knop in jou keel te probeer afsluk. Dis uitputtend om die blink kant bo te hou, om te smile as jy wil huil. Dis 'n nagmerrie om bang te wees, om te besef hoe ernstig jou situasie is. Dis ontsettend eensaam om siek te wees – al word jou hand deur 'n skare vasgehou is dit erg om te weet jy's eintlik al een in hierdie ding. Daarom vra ek verskoning aan elke siek mens wat ek in die verlede nonchalant en sonder insig hanteer het. Nou weet ek, dit is ERG.
* 'n Mens is taaier as wat jy dink en jy's ook broser as wat jy dink. Jy dink altyd jy sal ineen stort as dié of daai eendag met jou sou gebeur. Die waarheid is dat jy dit tien teen een sal kan vat. 'n Mens kan baie vermag en uithou as die adrenalien deur jou are pomp. Jou instink om te oorleef is ontsettend sterk – jy weet dit net nie omdat jy nog nie moes oorleef nie. Maar moenie onder die illusie verkeer dat JY so sterk is nie! Jy's ook redelik broos. Dinge sal waarskynlik in 'n stadium vir jou te veel raak. Jy sal heel moontlik 'n paar lifts vir jou kinders moet aanvaar. Jy sal jou trots in jou sak moet steek en "ja" sê as iemand aanbied om kos af te lewer. Jy kan navors en redeneer en tweede opinies inwin en nagte wakker lê oor behandelingstegnieke, maar jy's nog steeds nie in beheer nie, al neem jy al die regte besluite. Jy het Iemand nodig om beheer oor te neem. Jy kan nie 'n yster wees sonder Hom nie!
* Kanker is nie 'n doodsvonnis nie. Dis nie die outomatiese skrap van jou naam nie. My eerste gedagte toe ek die nuus hoor was DOOD. Ek gaan doodgaan! Wat van my kinders? Nee! Nee! Nee! 'n Paar dae later besef jy die dam is nog steeds onder die eend. Jy gaan nie nou doodgaan nie. Jy gaan behandel word en waarskynlik gesond word. En al sou jy chemoterapie en bestraling en nog operasies moet deurgaan, is dit steeds 'n groot waarskynlikheid dat jy jou 7-jarige dogter se troue eendag gaan reël en jou 1-jarige seun se matriekafskeid-das gaan regtrek. Jy begin met HOOP lewe, nie met al die STATISTIEKE en REALITEITE nie. Daar is elke liewe dag mense wat die wreedste realiteite 'n skop in die gesig gee – mense wat 20 jaar na 'n gevorderde kanker-uitslag nog agter hul kleinkinders aanhol, sonder uitgeteerde lywe, donker kringe onder die oë of enige ander teken dat die dood lê en loer.
* Die dood is ook nie die einde van jou bestaan nie! Dis net die einde van die eerste fase van jou bestaan. Om aan doodgaan te dink verloor na 'n ruk so 'n bietjie sy angel. As jy elke dag met die gedagte saamleef, raak jy later so effens blasé daaroor, veral as jy weet Waarheen jy oppad is. En dat Hy self na jou kindertjies sal kyk as jy nie meer daar is nie. En dat almal, jou geliefdes inkluis, (hopelik) na dieselfde plek toe oppad is. Dis beslis nie asof jy sal kies om hulle vooruit te gaan nie, maar jy besef dat hierdie maar net jou tentwoning is. Daar is soveel meer wat wag! En wat help dit om daaroor te tob. Die dood lê nie net opgesluit in 'n kankerdiagnose nie, jy kan môre by die robot in 'n lorrie vasry …
* Die belangrikste les is dít: God verhoor gebede. Hy doen steeds wonderwerke – op 'n daaglikse basis en reg onder ons neuse. Dis nie selfsugtig om te vra nie en dis nie onrealisties om te vertrou nie. Soms word 'n gebed op 'n vreemde manier verhoor. Soms moet jy 'n rukkie wag en besef God werk met baie goeie redes teen Sy eie tempo. Soms kry jy 90% van dit waarvoor jy vra, en dan moet jy die 10% verlies blymoedig aanvaar. Gebed sonder geloof is, soos David Kramer sing, nes 'n lolliepop sonder sy stokkie. As jy net bid "to cover all bases", en jy glo nie hart en siel dat God jou gebed WIL en KAN en SAL verhoor nie, mis jy die punt. Dis vir die hededaagse mens baie moeilik om so blindelings te vertrou – dis soos om aandele by die hordes te koop terwyl die mark in duie stort. Dit maak nie vir ons sin om nie 'n agterdeur êrens oop te los nie. Maar geloof, soos dié van 'n kind, is die beste manier om jou vertroue en liefde aan God te bewys, om vir Hom te sê jy is volkome in Sy hande. En dis SO bevrydend om die pakkasie van jou eie skouers af te haal en vir Hom te gee met die volle vertroue en geloof dat Hy jou beste belange op die hart dra. Om te besef jy kan in sirkels rondhardloop en mure probeer uitklim, maar sodra jy jou sorge by Hom laat, word jou histeriese soeke na oplossings en antwoorde en uitkomste totaal belaglik. Hy belowe nie verniet nie: "Wees stil, en weet ek is God!"
Daar is nog baie lesse, maar vir eers volstaan ek met hierdie klompie! Dis nie my heel laaste inskrywing nie, so kom loer gerus weer in. 'n Splinternuwe blog van 'n heel ander aard is oppad wanneer hierdie een sy laaste asem eersdaags uitblaas.
op Januarie 25, 2010 at 1:30 nm | Antwoord Inge
Wow my vriendin!!! Jesus skyn deur jou dis awesome!!!!!! Prys Hom Hy doen waarlik wonders & beter kon jy dit nie se nie! Ek sien baie uit na dit wat Hy vir ons beplan. Lief vir jou! Inge
op Februarie 2, 2010 at 2:16 vm | Antwoord Susan Slabbert
Ek het op fb rondgespeel en op jou blog afgekom, het nog nie by iemand gehoor van alles wat in jou lewe gebeur het nie. Ek loof die HERE vir die wonderlike manier hoe Hy die situasie in jou lewe ook omskep het in 'n oorwinningslied – mag jou lewe vorentoe steeds 'n getuienis en 'n vreugdelied wees! Mag dit net goed gaan met julle!
Ons het nie eens geweet jou pa is oorlede nie – dis hoe dit gaan as 'n mens ver is. Hoop dit gaan goed met jou ma.
Net ons beste wense vir jou en jou gesin
op Februarie 26, 2010 at 3:48 nm | Antwoord Hannetjie de Klerk
Wat 'n dinamiese getuienis!!!!Ek wil saam met jou stem:om 'n getuienis te he en jy moet daaroor stilbly is seker die grootste tragedie!!!Elke kind van die Here behoort getuienisse op getuienisse te he ….so het ek groot geword!!!Geloof was deel van die pakket …so maklik om te glo dat Hy kan gesond maak,voorsien in dit wat ek nodig het en ja dis tragies as 'n mens skepties daaroor is!!!'nGroot jammerte maar dankie vir die WIL en MOED om dit wat so PRIVAAT is met ons almal te deel>>>so word ons net sterker en sterker in Hom en kry ons net nog meer BOLDNESS…maak nie saak wat die of daai se nie want jy(ek) het dit persoonlik beleef!!!!PRYS DIE HERE SAAM MET JOU en natuurlik saam met jou dierbares!!!!!!