Wie was die kandidate tydens die konsulêre verkiesing vir 80 vC in Rome? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Wikipedia beskryf die politieke proses van 80 vC so:
Teen die einde van 81 vC bedank Sulla, getrou aan sy tradisionalistiese gevoelens, sy diktatuur, ontbind sy legioene en vestig die normale konsulêre regering. Hy het ook vir (saam met Metellus Pius) gestaan ​​en is vir die daaropvolgende jaar, 80 vC, as konsul verkies. Hy het sy liktore ontslaan en onbewaak in die Forum geloop en aangebied om aan elke burger rekenskap van sy optrede te gee.
Dit klink nogal regop. Maar ek wonder of ander kandidate behalwe Sulla en Metellus, sy makker, in daardie verkiesing toegelaat is - of dit durf waag het. Is daar iets hiervan bekend?
My vermoede word nog groter deur hierdie gedeelte in Appian:
Die volgende jaar het Sulla, hoewel hy diktator was, 'n tweede keer die konsulskap onderneem, saam met Metellus Pius vir sy kollega, om die voorgee en vorm van demokratiese regering te behou. Dit is miskien uit hierdie voorbeeld dat die Romeinse keisers konsuls vir die land aanstel en selfs soms hulself benoem, aangesien dit nie onbetaamlik is om die amp van die konsul in verband met die oppermag te beklee nie.
Tydens sy diktatuur is kandidate deur Sulla aangestel om sy eie redes. Ek glo dat die verkiesings van 79 vC ook toegang beperk was.
In 78 nC het die konsul Lepidus gehardloop op 'n platform om die veranderings van Sulla te hervorm en die eerste plek te behaal. Dit was waarskynlik die eerste vrye verkiesing wat die Romeine in die tydperk na Sullan gehad het.
Plutarchus se lewe van Sulla
En in so 'n mate het hy meer vertroue in sy geluk as in sy prestasies, dat hoewel hy 'n groot aantal burgers gedood het en groot vernuwings en veranderings in die regering van die stad ingebring het, hy sy amp neergelê het diktator, en die konsulêre verkiesing in die hande van die mense gelê het; en toe hulle aangehou word, het hy nie self naby hulle gekom nie, maar soos 'n privaat man op en af ​​op die forum gestap en sy persoon vrygestel aan almal wat hom tot verantwoording wou roep. In teenstelling met sy wense, sou 'n sekere dapper vyand van hom waarskynlik die konsul, Marcus Lepidus, word gekies, nie deur sy eie pogings nie, maar as gevolg van die sukses wat Pompeius gehad het om stemme vir hom uit die volk te vra. En toe Sulla sien hoe Pompeius verheug is oor sy oorwinning uit die stembusse, roep hy hom na hom toe en sê: 'Wat 'n goeie oorwinning het hierdie van u, jongman, om Lepidus te verkies bo Catulus, die mees onstabiele in plaas van die beste mans!
Dit is dus duidelik dat die eerste verkiesing wat Sulla nie uitgevoer het nie, Lepidus se oorwinning was.
Ek het die boek Rubicon van Thomas Holland gelees en hy verklaar dat anti-Sullans eers gewaag het om te praat nadat Sulla reeds gesterf het. Miskien is die antwoord op u vraag dat almal wat dit gewaag het om Sulla teëgestaan ​​het, deur hom vermoor is, so daar was in werklikheid geen potensiële ander kandidate nie. Romeine het óf Metellus gesteun óf hul bek gehou. - Jeroen K
Dit is absoluut korrek. Daarby vermoor Sulla meer as 400 "staatsvyande" gedurende die eerste 6 maande van sy bewind. Metellus was eintlik baie geliefd, so daar was nie veel om oor sy kandidatuur te debatteer nie. Diegene wat hom teëgestaan ​​het, het hom egter probeer vergiftig. Dit het misluk.
Plaaslike verkiesings in Pompeii
Ons is nou in 'n verkiesingsveldtog om deputate of verteenwoordigers in die Europese Parlement te kies. Die strate is weer gepleister met verkiesingsadvertensies. Die Ou Wêreld het ook verkiesings vir 'n politieke amp gehad en het 'n veldtog met hul boodskappe van propaganda om kiesers te oorreed.
Vesuvius wat vernietig is Pompeii, het ons ook baie inligting gegee oor die daaglikse lewe in 'n Roman stad, byvoorbeeld oor die verkiesings wat elke jaar gehou is vir sommige aanklagte van die munisipale regering.
In 87 v.C. Pompeii het 'n munisipaliteit soos die meeste van die stede van Italië en kort daarna in die 80- dit was kolonie. Hierdie dubbele oorsprong van die inwoners van Pompeii is aanvanklik weerspieël in die instellings totdat dit verenig is.
Die ou demokrasieë het 'n groot verskil met vandag: hulle is nie universeel nie en daarom is daar baie min individue betrokke. Die aantal keurders van Pompeii sou baie klein wees. By die stad en die omliggende platteland was daar na raming 36 000 mense, waarvan die helfte slawe was, die helfte van die oorblywende helfte was vroue wat nie gestem het nie, daar was ook die kinders. Ons dink miskien dat hulle 2 500 mense in die stad en 5 000 in die veld kan stem. Ons dink dus dat gesinsverhoudings, vriendskap bepalend is.
In stede soos Pompeii is 'n aantal aanklagte soortgelyk aan die van die & quoturbs & quot, die & quotcity & quot; Rome, met verantwoordelikhede wat uitsluitlik betrekking het op u plaaslike kantoor.
Spesifiek die aediele, soos die aediles van Rome en soos ons huidige raadslede, ook jaarliks, en duoviri of belangriker plaaslike landdroste, soos die Romein konsuls, deur die burgers verkies is, vir 'n jaarlikse termyn Duovir dit was nodig om voorheen te gewees het aediel.
Die afgevaardigdes, die aediles, het na die munisipale polisie, strate, openbare geboue, water, die toekenning van posisies in die mark om plaaslike belasting en munisipale eiendomme verhuur, ens. en heilige geboue & quot
Die ou duoviri het die & ldquoordo decurionum& rdquo, soortgelyk aan die Senaat, lewenslank, deur hulself gekies.
Die seviri augustales of priesters van Augustus, is op hul beurt gekies deur die ordo decurionum.
Elke vyf jaar die quinquenales (vir vyf jaar) duoviri speel plaaslike funksies soortgelyk aan die sensure van Rome.
Dit blyk dat vir duoviri dit was slegs twee jaarlikse kandidate, dws soveel as aanklagte. Ons kan 'n vraag stel oor die regte demokrasie in Pompeii, maar dit moet in gedagte gehou word duunvir, dit moes voorheen gewees het aediel, en slegs twee raadslede is elke jaar verkies, so die lys van moontlike kandidate was baie klein. Die naaste verkiesing was dus van voorneme, verkiesings sou in Maart of April gehou word en die termyn sou in Julie begin.
Die stemming (suffragium) is skriftelik uitgespreek (per tabellam) in 'n was -tablet waarop die naam van die kandidaat en rsquos gegraveer is met 'n styl. Die tablet is in 'n boks gesit (arca) of mandjie (cista) in u distrik, onder toesig van verteenwoordigers van ander distrikte, gewoonlik drie. Die proses was onder voorsitterskap en toesig van die voorgestelde deur die verkiesingsvergadering duovirum, meestal die grootste in die ou tyd, op die staanplekke (suggestum) bygestaan ​​deur sy medewerkers, as die spesialis Staccioli, RA sê in syne Manifesti elettorali nell 'antica Pompei.
Die beskrywing stem in sy geheel ooreen met die huidige proses: distrikte, stembriewe, stembriewe, agente en verteenwoordigers, president van die raad van verkiesings …
'N Belangrike element van die proses was die verkiesingspropaganda.
Ons het baie getuienisse van verkiesingsplakkate in Pompeii: die 25 000 inskripsies of graffiti wat op huise se mure verskyn, sommige aan die buitekant en ander binne, tiende, ongeveer 2500 is verkiesingsplakkate wat ons baie en soms nuuskierige inligting verskaf.
Dit moet in die algemeen oorweeg word. Eerstens impliseer so 'n registrasie 'n sekere vlak en ontwikkeling van die leesvermoë van die Pompeïese mense, en sommige beroemde skilderye en mosaïek weerspieël ook die geletterdheidsyfer.
Die graffiti, gewoonlik goed geskilder, word gemaak deur professionele tekenmakers wat enige registrasie maak, aangesien hulle bewus is van sy kuns dat hulle soms sy naam geparafeer het. Byvoorbeeld 'n sekere Celer berig dat & quotAemilius Celer, sy buurman, het dit geskryf:& quot en in afwagting dat iemand uitgevee het, het hy bygevoeg: & quotAs u die euwel het om dit uit te vee, wens ek iets verkeerds vir u.& quot This Celer is die skrywer van ander graffiti wat 'n gladiator -vertoning aankondig.
Bure smeek u om Lucius Statius Receptus duumvir as geregtelik te kies
krag, 'n waardige man. Aemilius Celer het dit geskryf, 'n buurman. Jy is jaloers
iemand wat dit vernietig, mag u siek word.
ae [g] draai
Die meeste is in rooi en swart geskryf. Hulle word in hoofstad ingeskryf (hoofletters) letter en kursief en weerspieël gesproke Latyn, Vulgêr Latyn soos sommige noem …
Hulle is gewoonlik baie formuleer en respekteer 'n formule wat voortdurend herhaal word (ook huidige advertensies is baie formule en verskil nie in die algemene vorm van 'n veldtog nie; dit ontbreek byvoorbeeld nie STEM …). Dit wil sê, hulle is oor die algemeen baie eentonig en onkreatief en gebruik afkortings baie, O vir & ldquooro, orant (om te bedel) V vir vobis (vir jou), F vir faciatis (gemaak) ROG vir ROGo, rogante DRP vir Dignum rei publcae (ideaal vir openbare aangeleenthede).
Die algemene formule is: die naam van die kandidaat in die beskuldigings- en amp wat kortliks vereis word, AED (ILEM), II VIR (um). Dan die naam wie se voorstel of onderskrywing vir die stemming in nominatief en formule is ROG (by / ant, propose, ask, or O (ro) V (os) F (aciatis) (ek vra jou om te doen). Dit dui in die algemeen aan:
Mevrou so-en-so vra u om (duunvir) aan mevrou So-en-so te doen ...
Ooit het hulle 'n bietjie meer oorspronklikheid, soos in die volgende voorbeeld, waar die boodskap tussen die letters van die kandidaat (CIL, IV 07868):
Ek smeek u om Lollius te kies, geskik vir paaie en openbare en heilige geboue.
Oor die algemeen is elke plakkaat opgedra aan 'n kandidaat en selde verskyn beide name.
Die plakkate word na elke veldtog nie skoongemaak nie, maar dit word op mekaar opgehoop, soms word die ou plakkate bedek met 'n laag gips om 'n nuwe bokant daarvan te registreer. Sommige advertensies stem ooreen met die tyd toe Pompei as 'n Romein ontstaan ​​het kolonie in 80 vC, maar die meeste stem ooreen met die laaste jare van die stad, tussen die aardbewing van 62 DC en die uitbarsting van Vesuvius in 79 nC wat die stad verwoes het.
Aangesien sommige op ander advertensies geplaas word wat nie verwyder is nie, is daar probeer om 'n tydlyn van die kandidate op te stel, maar dit is 'n baie moeilike en uitdagende taak.
Sommige is beslis direk in opdrag van die betrokke kandidaat, ander word deur lede van die gesin gegee, ander toon anonieme ondersteuning of van sekere sosiale groepe (vullers, kleurers, meulenaars, pluimvee, stropers, tapytmakers of matmakers, salfverkopers, vissers , muleteers, uieverkopers, juweliers, haarkappers, kappers, bakkers, hatters, ..), of godsdienstige broederskap (toegewydes van Venus, aanhangers van Isis, …) of groepe vriende (balspelers, damspelers, kamerade, vriende) amfiteaterprogramme, die werkers en die armes, prostitute …) of van sekere invloedryke mense. So neem mens toe tot die gesag van Suedius Titus Clemens, agent van die keiser Vespasianus. Uiteraard sou die eienaar van die gebou waarin die graffiti verskyn die kandidaat ondersteun.
Ek vra dat u 'n aedus Aulus Vettius Firmus, wat openbare dinge waardig is, moet kies, dat u hom moet kies.
Modestus vir aedile (stadsraadslid). Die minderbevoorregtes en die armes verkies hom.
Let wel: ander lees [unguen] tari (i) parfuumers
Alle verkopers van appels met Helvius Vestalis stel Marcus Holconius Priscus voor vir duunvir (major) (II vir) in beheer van justisie (iure dicundo)
M (arcum) Holconium / Priscum IIvir (um) i (ure) d (icundo) / pomari universi / cum Helvio Vestale rog (mier)
Daar is in elk geval geen formele politieke partye nie, en ander is wat vra om vir die kandidaat te stem.
Net die paar keer verskyn die naam van 'n vrou, soos byvoorbeeld Tedia Secunda, wat blykbaar die ouma van Lucius Popidius Secundus, saam met hom verskyn sy langs. In elk geval, oumas het voorheen 'n swakheid vir hul kleinkinders, en dit sou trots wees op die politieke loopbaan van sy kleinseun.
Ek smeek jou om Lucius Popidius Secundus aedile te maak. Sy angstige ouma Tedia Secunda vra dit en hy doen hom.
By verskeie geleenthede is die meisies van 'n taverne die steun vir 'n kandidaat, ons weet dit nie grappig of ernstig nie
[Maak] C. Lollius Fuscus duumvir om na die paaie [en] die heilige [en] openbare geboue om te sien. Aselina & rsquos [meisies?] Vra jou, nie sonder Zmyrna nie.
Let op: Aselina & rsquos meisies prostitute sou wees.
Dit is opvallend die steun aan die kandidaat van 'n groep vroue wat net nie stem of aan die politiek deelneem nie.
Soms kan ironie gesien word, soos wanneer sekere groepe wat nie raadsaam is nie, blykbaar steun toon aan 'n kandidaat, of miskien is dit ook 'n voorbeeld van teen-propaganda. Sien hieronder die kommentaar op 'n graffiti waarna verwys word Helvius …
Die name van vier vroue, Aselina, Egle, Smyrna en Mary, wat tot dieselfde inskripsie behoort, verskyn op die buitemuur van 'n taverne in Via dell 'Abbondanza hulle is waarskynlik kelnerinne of prostitute. Miskien is dit byvoorbeeld die diensmeisies, Griekse name Egle en Smirna lyk slawe naam miskien sommige geil sit die name van die diensmeisies langs die kies adviseer grappenderwys die advertensie. Miskien het die belangstellende Gayo Juiio Polybius nie daarvan gehou nie, want dit lyk asof die naam van Smirna met 'n laag kalk, asof hy die steun wil verwyder, of miskien was ek die betrokke meisie wat dit bedek het.
Ek smeek u om Cn. Helvius Sabinus aedile, waardig tot openbare amp. Aegle
Ek smeek u om Cn. Helvius Sabinus aedile, waardig tot openbare amp. Maria
So ook is die naam uitgevee Cuculla uit die inskripsie, miskien omdat die kandidaat nie van hom of sy & quotekommissie gehou het nie & quot:
Caius Julis Polybius vir duunvirum. Cuculla smeek dit.
C (aium) Iulium Polybium. (duo) vir (um) Cuculla rog (at)
Marcus Cerrinius Vatia word ondersteun deur talle individue en groepe soos pomari of appelverkopers, (CIL, IV 00149), of deur die saccari of stewelsakke (CIL, IV 00274), of deur die kampaniërs (CIL, IV 00480), of deur coronarii, die vervaardigers van krone (CIL, IV 00502) en deur almal seribibi of & quotlaat in die nag drink & quot (CIL, IV, 00581), wat ek hieronder weergee:
Die laat drinkers vra u almal om Marcus Cerrinius Vatia aedile te kies. Florus
en Fructus het dit geskryf.
Let op: sommige kommentators meen dat die name van die klerke fiktief is.
En hulle met wie slaap … (weet nie met wie nie):
Almal wat slaap en Macerius vra vir Vatia as aedile.
Die klein diewe vra vir Vatia as aedile.
Vatiam aed (ilem) furunculi rog (mier)
Marcus Cerrinius Vatia. Almal vlugtende slawe.
Hulle lyk almal voorbeelde van teen-propaganda of ongewenste ondersteuning.
Dit is 'n snaakse een waarin die kunstenaar 'n bietjie oes byvoeg
Caius Julis Polybius vir aedile vir die versorging van die paaie [en] die heilige [en] openbare geboue. Lantern draer, hou die leer vas.
Daar is geen program- of veldtogbeloftes nie, dit lyk asof dit die morele status van die kandidaat seëvier. Soms die voorletters DRP (Dignum Rei Ppublicae) en byvoeglike naamwoorde wat verband hou met u waardigheid en eerlikheid verskyn. & quotDignus& quot beteken eintlik & ldquogeskik, voldoende& rdquo. Ander lofwaardige byvoeglike naamwoorde wat soms gebruik kan word, is voor bonum (goeie man), voor probum (eerlike man) iuvenem (jong), iuvenem probum (eerlike jong) adulescentem probum (eerlike tiener), verecundissimum (baie respekvol), en voeg dus enige rede by om vir hom te stem.
As integriteit in die lewe van mening is dat dit van nut is,
Hierdie man, Lucretius Fronto, is groot eer waardig.
Daar word gesê oor Gaius Julius Polybius dat & quottoon (of bring) goeie brood& quot sonder om te weet of hy die bakker is of iemand wat gratis brood maak.
Ek smeek u om Gaius Julius Polybius -aediel te kies. Hy bring goeie brood.
Daar word gesê oor Brutius Balbus dat & quothy mors nie geld in die stad nie& quot, en dit kan beteken dat dit 'n goeie bestuurder is of dat hy hul eie geld bestee
Brutius Balbus vir duumvir. Dit sal die openbare beursie red. Genialis vra dit.
Casuistry is groot in 2500 advertensies. Ek reproduseer nog 'n paar met 'n paar eienaardige detail, so:
As Quintius verwerp word, gaan sit op 'n donkie
Let op: In teenstelling met die meeste, beteken dit nie dat die stembus die euwels aankondig vir diegene wat nie voorsien nie. Met & quotsit op 'n donkie& quot dit blyk te verwys na swaar en konstante werk waarmee die esels die meulwiel daarheen gedraai het, die digter Catullus verwys in syne gedig 97, v, 10: & quotet non Pistrino asino atque traditur?& quot (aen word hy nie as 'n donkie na die meul gestuur nie. Dit kan ook beteken & quotom op 'n donkie te ry om te dien. bespotting en bespotting. & quot
Die jeugklub van jeug van Venus stel Ceyus Secundus voor vir duumvir wat verantwoordelik is vir justisie
Ceium Secundum IIv (irum) i (ure) d (icundo) / Veneriosi rog (mier) iuvenem
Een van die raadslede is lief vir M.Cerrinus, die ander is sy liefde. Dit laat my haat. Hy wat liefde haat.
Let op: Ons onthou die beroemde gedig 85 van Catullus ' Odi et amo & quot, & quot Ek haat en ek is lief vir & quot
Daar is verskeie kandidate op meer as honderd advertensies. Ek sal een van hulle oorweeg, Cnaeus Helvius Sabinus, wat minstens 140 keer verskyn het, en daarom leer ons meer inligting oor hierdie politieke propaganda.
Ek smeek u om Cn. Helvius Sabinus aedile, waardig tot openbare amp.
Soos ek gesê het, verskyn hy in 140 inskrywings. In die meeste het hy drie name Cn (aeum) Helvium Sabinum 15 keer as Helvium Sabinum 8 as Cnaeum Helvium in 6 as Helvium 1 as Cnaeum Helvium Sabinum Arieh. Ons kom dus tot die gevolgtrekking dat dit 'n bekende karakter is wat maklik deur die burgers geïdentifiseer kan word.
In die meeste gevalle verskyn hy slegs as kandidaat by 6 geleenthede saam met 'n ander kandidaat wat slegs een keer verskyn aediel ook verskyn hy in die res vir duumvir.
In die meeste gevalle lyk dit asof hy die kantoor wil hê, aedilem (meer as 100) een keer duumvir (IIvirum) hy verskyn slegs in 'n dosyn met die naam van die drie sonder meer gegewens, sodat die kieser moet weet watter posisie hy wil hê.
Slegs twee keer word die funksies as aediel gespesifiseer: die lading van heilige en openbare geboue (tempels):
Ek smeek hom om hom te help om na die heilige en openbare geboue om te sien
In die meeste gevalle word ten minste die helfte, volledige of nie -tipiese formule gebruik: D (Ignum) R (ei) P (ublicae) O (ro, -ant) ((of rog (o, -ant) (V (os) F (aciatis): (meer as 60 keer). Dignum, waardig, propr, verwys na die meriete en geskiktheid van die posisie.
By vier geleenthede word hy, voor vyf, voor bonum (goeie man) genoem voor probum (eerlike man) een keer iuvenem (jonk) en twee keer iuvenem probum (eerlike jong), en gee dus 'n rede waarom hy verkies moet word.
In die meeste gevalle is die advertensie anoniem; dit was waarskynlik in opdrag van die kandidaat self.
By meer as 34 geleenthede word hy deur ander voorgestel:
– Deur individue, soms vergesel deur sy gesinne (suis) of deur sy vrou (sua) Aegle (twee keer) Popidi (ons), Caprasia, Balbus, Iunia, Thyrsus, Parthope en Rufino, Crescens (twee keer), Vesonius Primus, Infantio, Astylus, Astyle, Pacuvius, Lorei, Maria.
– Deur individue met familie: Equitius cum suis, Primus cum suis, Infantio cum suis, Amandio cum sua, Epidius cum suis, Porcellus cum suis, Biri cum Biria.
– Deur sy bure: vicini (twee keer)
– Deur groepe: urbulanenses, Poppaei, Aliari, Isiaci (aanhangers van Isis), cum gallinariis Hermes (Hermes met versorgers van henne), pistores cum vicinis (twee keer): bakkers met sy bure, Masculus cum codatis.
Die laasgenoemde, Masculus cum codatis, het spesiale aandag geniet. Die graffiti, CIL IV 7240 sê:
Uitverkore Gnaeus Helvius Sabinus, hy is waardig om die gemeenskap te bestuur. Masculus en almal wat 'n stert het, jy beveel hom aan.
Cn (aeum) Helvium / Sabinum aed (ilem) d (ignum) r (ei) p (ublicae) o (rat) f (aciatis) / Masculus cum codatis ubiq (ue).
Sommige kommentators, soos Della Corte, resensente dat die graffiti kan verwys na 'n broederskap van toegewydes van die god Priapus wie se Masculus sou hulle voorsitter wees. Dit word in elk geval geïnterpreteer as 'n voorbeeld van ongewenste ondersteuningsadvertensies, wat 'n kandidaat of 'n slegte grap diskrediteer.
Dit is in elk geval 2500 graffiti wat waardevolle dokumente is om een ​​aspek van die sosiale en politieke lewe van a te ken Romeinse stad van die eerste eeu. Blykbaar is daar baie verskille met die wêreld vandag, maar daar is nie veel nie. Die doel of doel en vorm van hierdie boodskappe is eintlik baie soortgelyk aan ons s'n: dit is om die kieser te oorreed om 'n spesifieke kandidaat te kies, gewoonlik sonder verdere toevoegings. Soms word 'n paar gegewens gebaseer op die kandidaat se eienskappe en soms die ondersteuning van sekere sosiale groepe weerspieël, soos dit nou aangebied word.
Hy is gebore in Januarie 1949, hoogleraar in Latyn aan verskillende institute, en hy het nou genoeg tyd in sy aftrede om die Grieks-Latynse klassieke te herlees, hul geskiedenis en kultuur te hersien en inligting op te haal wat tans van direkte belang is.
Wie was die kandidate tydens die konsulêre verkiesing vir 80 vC in Rome? - Geskiedenis
Die kans is goed, ongeag waar u is, u het gehoor van die verkiesing in die Verenigde State. Terwyl die land met die uitslag van hul stemme te doen het, wil ons dalk nadink oor die geskiedenis van verkiesings en demokrasie wat die samestelling van die Verenigde State beïnvloed het.
'N Muntstuk wat 'n antieke Romein uitbeeld wat 'n stem uitbring. C. Cassius Longinus (uitreiker). 63 vC. AR Denarius (3,75 g, 4 uur). Munt van Rome. Toekenning: Classical Numismatic Group, Inc. http://www.cngcoins.com. Met vergunning van Wikimedia Commons.
Alhoewel die Romeine bekend is vir die nie-demokratiese tradisie van hul keisers, het die Romeine tydens die Republiek deelgeneem aan die stemming oor maatreëls en ampte. Nadat die Romeine hulle Etruskiese heersers op 509 v.G.J. hulle het hul Republiek gestig. Die stemming het moontlik nie soveel gewig gehad tydens die Republikeinse Rome as wat in die moderne tyd tipies geglo word nie, maar die invloed van hierdie Republiek het in die hede weergalm.
Met slegs twee konsulposisies wat oop was vir verkiesings, eindig die Republiek met 44 kantore wat oop is vir verkiesing. Diegene wat kon stem, was natuurlike Romeinse mans. Dit het vroue, slawe en almal wat nie in Rome gebore is nie, uitgesluit. Alhoewel dit die kiesers baie beperk het, het die groot grootte van die Romeinse Ryk historici laat glo dat die kiesers op 'n stadium tot 910 000 lede kon insluit.
Die verkiesings kan mededingend wees en daar was selfs propagandastrategieë. Een strategie was om kos en drank te bied uit bakke met 'n kandidaatnaam. Hierdie lekkernye is tydens die verkiesing op straat aangebied.
Met die beker aan die linkerkant, vra Marcus Porcius Cato (Cato die jonger) (petit) om verkies te word tot die Tribune van die plebs. Die beker aan die regterkant is geborg deur Lucius Cassius Longinus (praetor saam met Cicero in 66 v.C.) om Lucius Sergius Catilina (Catilinae) se bod vir die konsulaat te ondersteun (suffragatur). Met vergunning van WIkimedia Commons.
Dit was egter onmoontlik om te verwag dat 'n meerderheid van hierdie kiesers stemme kon bywoon, wat slegs ongeveer 5 uur op spesifieke plekke geduur het. Daar is geen bronne wat vandag bestaan ​​om ons te vertel watter soort opkoms tot stemming gekom het nie, maar Juius Caesar het 'n gehegte op die Campus Martius laat bou om as 'n stembus te dien.
Tempel van die vergoddelikte Hadrianus (Hadrianeum), Campus Martius, Rome. Kenmerk: Carole Raddato van FRANKFURT, Duitsland. Met vergunning van Wikimedia Commons.
Hierdie aanhangsel, te oordeel na sy grootte, kon slegs tussen 30 000 en 70 000 mense gehou het. Geskiedkundiges meen dat die omvang van 6,000 en 16,800 'n meer realistiese reeks is, gegewe die nodige ruimte om fisiese stemme in te samel. Met 'n kieserskorps van 910 000 beteken dit dat minder as 10% van die Republiek omstreeks hierdie tyd op kantore gestem het.
Augustus, na Caesar, sou verkiesings handhaaf, maar die manne wat in die amp was, is vooraf gekies. Alhoewel die opkoms so klein was, het die betekenis van die verkiesings egter nie lank geduur na die bou van die stembus nie.
Rachel Feig Vishnia. Romeinse verkiesings in die era van Cicero: samelewing, regering en stemming. Routledge, 12 Maart 2012.
Komitee vir die Afskaffing van Onwettige Skuld
17 Desember 2012 deur Jean Andreau
Daar was geen openbare skuld in die Grieks-Romeinse oudheid nie. Hierdie afwesigheid is eie aan die tydperk, anders as Italiaanse stede uit die laat middeleeue en moderne tye, en moderne state. Sommige Griekse stede het weliswaar in die openbaar geleen,  veral in die Hellenistiese tydperk, maar sulke lenings was altyd af en toe en vorm nie 'n openbare skuld nie. Wat Rome betref, was sy standpunt ten opsigte van openbare leen absoluut radikaal: dit moes soveel as moontlik vermy word, en die ander stede van die ryk was ook soveel as moontlik belet. Hierdie beleid is volgehou deur die Romeinse keiser Augustus en sy opvolgers . Slegs tydens die besonder woeste 'Punieke oorloë (teen Kartago) ' gedurende die derde eeu vC het Rome geld geleen. Tog het min of meer professionele finansiers nie deelgeneem nie, die lenings kom van Romeinse burgers deur middel van 'n verpligte, maar terugbetaalbare heffing.
Die vraag oor die Romeinse staatskuld kan dus slegs die privaatskuld bespreek.
Romeinse dokumente noem gereeld private skuld en die krisisse wat veroorsaak is. Die historikus Tacitus, (ongeveer 58-120), skryf oor een so 'n krisis wat in 33 CE gedurende die bewind van Tiberius plaasgevind het: 'Leningsrente Rente 'n Bedrag wat vergoed is vir 'n belegging of deur 'n lener ontvang word. Rente word bereken op die bedrag van die kapitaal wat belê of geleen is, die duur van die operasie en die vasgestelde koers. was 'n ingeburgerde euwel in die stad Rome, 'n baie gereelde oorsaak van oproer en onenigheid ten sterkste afgekeur  Aangesien Tacitus in die volgende reëls verwys na die ' Law of the Twelve Tables ", 'n normatiewe teks wat dateer uit 450 vC. en tot die verbod op woeker, waarskynlik uitgevaardig vanaf 342 vC. Hierdie antieke tye is blykbaar die vyfde en vierde eeu vC.
Gedurende hierdie eeue is met bronsstawe betaal, en dan teen die einde van die vierde eeu met die eerste geslaan bronsmuntstukke. Skuld kan dan lei tot 'n vorm van diensbaarheid, wat die Latyns nexum genoem het, wat 'n skuldskuld is en#8217. Die insolvente skuldenaar is skuldig bevind en toegeken aan sy skuldeiser om op sy grond te werk. Hy kon nie verkoop word nie, hy was nie slawehandel nie, hy het binne die gebied van die stad gebly (in teenstelling met die slawehandelsware, wat byna nooit 'n slaaf in sy eie streek was nie) en nog steeds as 'n burger beskou, maar hy het permanent sy geld verloor vryheid. Hierdie skuldgebondenheid, wat veral in die vierde eeu vC baie sosiale onrus veroorsaak het. is uiteindelik in 326 deur die wet vir Romeinse burgers afgeskaf.
Die einde van die vierde eeu v.C. was gekenmerk deur 'n sterk sosiale reaksie teen skuld, maar as die skuldgebondenheid later nie weer vir Romeinse burgers herstel is nie, duur die afskaffing van rente nie lank nie en word dit nooit weer afgeskaf nie. Erge privaatskuldkrisisse het gedurende die daaropvolgende eeue plaasgevind, in Italië en in die hele Romeinse oorheersing. Danksy die werke van Cicero en ander skrywers, is ons beter ingelig oor dié wat in die eerste eeu vC in Suid-Sentraal-Italië uitgebreek het. Hierdie Italiaanse krisisse was veral belangrik vanweë die belangrikheid van Rome self, sy elite en die handel wat sy voorraad gewaarborg het. Dit het egter nie noodwendig oral in die Middellandse See gebeur nie, en ook nie terselfdertyd nie. Daar was 'n skuldkrisis in Rome en Sentraal -Italië in 192 – 193 vC. Cato het 'n soortgelyke krisis op Sardinië gehad toe hy goewerneur was in 198 vC . Nog een gebeur in Etolie en Thessalië in 173 v.C. Die goewerneur van die provinsie, Claudius Pulcher, het skuldverligting, herstrukturering van vergoeding, jaarlikse terugbetaling en ander maatreëls toegepas. 
Persoonlike skuld kan twee oorsake hê. Onbetaalde bedrae of uitstaande lenings. In die eerste geval het die skuldenaar nie geleen nie, maar nie betaalbaar nie, soos belasting, wat dikwels die geval was. Fiskale krisisse en protes teen belasting was nie ongewoon nie, veral nie buite Italië nie. In werklikheid was Italië vanaf 167 v.C. feitlik vrygestel van wat ons direkte belasting sou noem '. Belastingprobleme kom aan die begin van die regering van Tibere, eers in Achaia en Masedonië (15), daarna in Judea en Sirië (17) . In antwoord op hierdie probleme het keisers soms agterstallige belasting agterstallig gemaak. Dit is in die 2de eeu gedoen deur Hadrianus, toe deur Marcus Aurelius . Ons sal sien dat die Romeinse regering baie vyandig was teen die verwydering van skulde tussen persone, maar dat dit soms agterstallige belasting sou uitvee.
Dit is nie maklik om die oorsake van elke skuldkrisis te identifiseer nie, maar dit was duidelik nie almal so ernstig soos in hierdie voorbeelde nie. Uitleen teen rente is wyd toegepas in baie omstandighede, in kontant of in natura (byvoorbeeld graanlenings). Ons weet baie min oor die uitleen in natura, en dit is onmoontlik om te sê hoeveel daar aangegaan het. In Egipte, waar papirusdokumente meer inligting verskaf as elders, was dit nie oorwegend nie. Tog was daar beslis chroniese skuld onder die armes (arbeiders, boere en deelnemers, verskeie professionele persone onder die stedelike mense, ens.). Skuldkrisisse word gebore wanneer hierdie soort gewilde skuld ernstig word, en as 'n deel van die elite (soos senatore, ridders en plaaslike hooggeplaastes) ook skuldig is. Lede van die elite was gewoond om te leen en ander was gewoond aan uitleen, terwyl ander steeds tegelykertyd geleen en geleen het. As debiteure lede van die elite nie meer die geldelike krag van die elite kon vergoed nie en skuldkrisisse ernstige sosiale en politieke gevolge kan hê. Sulke omstandighede kan verskeie oorsake hê: swak oeste, swaarkry vir almal wat van die landbou geleef het politieke of militêre spanning, verminderde geldvoorraad, wat probleme met die verkryging van die nodige geld veroorsaak het en hoër rentekoerse tot gevolg het Rentekoerse wanneer A leen geld aan B, betaal B die bedrag wat A (die kapitaal) geleen het, asook 'n aanvullende bedrag wat as rente bekend staan, terug, sodat A 'n belang het om in te stem tot hierdie finansiële operasie. Die rente word bepaal deur die rentekoers, wat hoog of laag kan wees. Om 'n baie eenvoudige voorbeeld te neem: as A 100 miljoen dollar vir 10 jaar leen teen 'n vaste rentekoers van 5%, betaal hy die eerste jaar 'n tiende van die kapitaal wat aanvanklik geleen is (10 miljoen dollar) plus 5% van die verskuldigde kapitaal , dit wil sê 5 miljoen dollar, dit is 'n totaal van 15 miljoen dollar. In die tweede jaar sal hy weer 10% van die geleende kapitaal terugbetaal, maar die 5% is nou slegs van toepassing op die oorblywende 90 miljoen dollar wat nog verskuldig is, dit wil sê 4,5 miljoen dollar, of 'n totaal van 14,5 miljoen dollar. En so aan, tot die tiende jaar wanneer hy die laaste 10 miljoen dollar sal terugbetaal, plus 5% van die oorblywende 10 miljoen dollar, dit wil sê 0,5 miljoen dollar, wat 'n totaal van 10,5 miljoen dollar gee. Oor 10 jaar beloop die totale terugbetaalde bedrag 127,5 miljoen dollar. Die terugbetaling van die kapitaal word gewoonlik nie in gelyke paaiemente gedoen nie. In die eerste jare het die terugbetaling hoofsaaklik betrekking op die rente, en die deel van die terugbetaalde kapitaal neem oor die jare toe. In hierdie geval, as die terugbetalings gestaak word, is die kapitaal nog te danke hoër ...
Van die begin van die eerste eeu vC tot die einde van die eerste eeu Comon Era. Daar was vier groot skuld- en terugbetalingskrisisse in Italië. Die eerste tussen 91 en 81 v.C., daarna nog ongeveer 60 v.C., wat die « beswering van Catalina » veroorsaak het, 'n derde van 49 tot 46 v.C. tydens die burgeroorlog tussen Caesar en Pompeii en die Pompeiiens. Daar was nog een in 33 .
Die krisis van 91-81 vC was die ergste en moes as afsonderlik beskou word. Daar was drie hewige oorloë (die 'Sosiale ' oorlog tussen Rome en sy Italiaanse bondgenote, die burgeroorlog tussen Marius ' troepe en dié van Sulla en die oorlog teen Mithridates, wat in 88 tienduisende Romeine vermoor het en Italianers in die oostelike Middellandse See), 'n ontploffing van skuld en geldelike en fiskale probleme. Die heersende verwarring in die sirkulasie van geldeenhede en sosiale spanning as gevolg van skuld het daartoe gelei dat die Romeinse landdros in 86 v.C. 'n kwart van die bestaande skuld herstruktureer het. en om die res af te skaf. Dit is die enigste keer in die geskiedenis van Rome dat so 'n groot deel van die skuld afgeskaf is. Rome sou nooit 'n totale afskaffing van skuld in werking stel nie .
Die sameswering van Catalina het 'n jaar en 'n half geduur, vanaf die middel van 64 tot die begin van 62 vC. Dit is interessant omdat die gebeurtenis ryklik gedokumenteer is. Sallust het inderdaad 'n historiese verdrag aan Catalina gewy. Cicero, wat in 63 vC teen die samesweerders geveg het. (In Rome was die konsulaat die hoogste geregtelike gesag, dit is elke jaar deur twee senatore beset), het vier toesprake teen hom geskryf (die 'Catiline redenasies '). Dit is ook interessant omdat dit nie in die konteks van 'n burgeroorlog voorkom nie, en die oorlewende tekste vertel ons die argumente van die skuldige samesweerders, en dié van Cicero. Wie sonder om self 'n groot geldskieter was, in beginsel nader aan die posisies van die skuldeisers was as die van die skuldenaars.
Hy het voortgegaan om aan te dring op die uiterste erns van die plot, toe dit gebeur het en het daarna beweer dat die plotters die volledige vernietiging van die Romeinse staat wou hê. Dit was beslis buitensporig; in die vier redenasies wat hy op die oomblik van die gebeure uitgespreek het, het Cicero die situasie sterk gedramatiseer om opinies te beïnvloed. Daarna het die onderdrukking van die intrige sy belangrikste glorie geword. Sallust, nie 'n bondgenoot van Cicero nie, het ook aangedring op die erns van die gebeure wat hy dit die ' noembellum Catilinarium ' die Catiline -oorlog  .
Alhoewel dit beslis minder bloedig was as die burgeroorloë van die 80's vC. Dit het wel gelei tot die teregstelling van vyf belangrike persoonlikhede, waaronder 'n voormalige konsul wat die praetorskip in 63 gehou het, Publius Cornelius Lentulus, en 'n paar duisend (tussen 3000 en 10000?) Catiliniens is aan die begin van Pistoia doodgemaak 62 vC. Dit was soveel meer dramaties as die monetêre krisis van 33 nC. wat sonder bloedvergieting plaasgevind het.
Dit is onmoontlik om hier alles in detail te vertel wat ons weet oor die politieke evolusie van die plot. Die leier daarvan, Catalina, was van 'n baie ou familie, senator en voormalige vaste ondersteuner van Sulla in die 80's. Hy was twee keer, in 62 en 63 vC, 'n mislukte kandidaat tydens konsulêre verkiesings, onder sy ondersteuners was daar 'n groep senatore en verskeie belangrike persoonlikhede . Daar word byvoorbeeld gerugte dat die bekende Crassus hom op 'n diskrete manier ondersteun (Crassus en Pompeius was destyds die twee invloedrykste politici van Rome, en dit was natuurlik die mededingers dat Caesar nie die invloed gehad het wat hy drie of vier jaar bereik het nie) later, op 36 -jarige ouderdom, was hy 'n opkomende ster).
As ons Sallustius wil glo, beklemtoon Catalina, saam met hierdie groep bevestigde partisane, die kontras tussen hul eie armoede en skuld aan die een kant, en aan die ander kant die rykdom en arrogansie van die magte wat hul politieke posisie misbruik het om gepaste geld betaal deur buitelandse soewereine as huldeblyk of deur immigrante uit Rome in belasting . Hy het hulle tabulae novae belowe, wat beteken die afskaffing van skuld. Terselfdertyd het hy reeds met hulle gepraat oor die gryp van mag, die verbanning van teëstanders en die buit wat uit die oorlog verkry moet word.
Daar is 'n mate van meningsverskil oor die betekenis van tabulae novae, 'n uitdrukking wat letterlik dui op die oprigting van nuwe finansiële registers of nuwe erkenning van skulde . Dit is 'n slagspreuk wat verwys na die volledige afskaffing van skuld as gevolg van monetêre lenings. Hierdie slagspreuk, wat baie gewild was onder die gewone mense in Rome, het duidelik baie vyandigheid ondervind by geldleners en alle skuldeisers. Die afskaffing van skuld kan bereik word deur 'n wet te aanvaar. As Catalina verkies is en hierdie wet aanvaar het, sou dit ook die uitleen van geld met rente vir die toekoms verbied het? Ons weet nie, dit is onseker. Die afskaffing van skuld is een ding, die verbod op die uitleen van rente is iets anders. Maar, soos ek gesê het, hierdie tabulae novae is nooit in Rome bekendgestel om alle skuld af te skaf nie. Ons het egter gesien dat in 86 vC driekwart van die skuld afgeskaf is, wat neerkom op 'n byna totale afskaffing.
In 64 vC was 'n deel van die stedelike werkersklasse van Rome (met ander woorde, die vrye mense van die stad, gedeeltelik bestaande uit min of meer parasitiese kliënte uit groot gesinne, maar ook uit klein winkeleienaars, werkers en ambagsmanne) . Probleme het ontstaan. Werkersverenigings moes ontbind word en predikers langs die pad verbied word. Nadat sy die verkiesing verloor het, in Oktober 63, wend Catalina hulle tot gewelddadige maatreëls. Daar was gerugte dat hy van plan was om die konsul Cicero te vermoor en die stad Rome aan die brand te steek. Cicero en Sallustius vertel ons dat die samesweerders verskeie partydiges gehad het:
► onder die werkersklasse van Rome
► onder die jongmense uit die senatoriale elite. Hierdie jongmense was wettiglik onder hul ouers se beheer, maar as 'n groep het hierdie vergulde jeug 'n invloed gehad en dit het die verhitte atmosfeer in die stad bygedra. Dit was die spanning wat Appian vertel van die geval van 'n senator wat deur sy pa vermoor is omdat hy die sameswering ondersteun het.
► en daarby onder Sulla 's " kolonialiste ".
In 82-79 vC, na sy oorwinning in die burgeroorlog, vestig Sulla 'n aansienlike aantal van sy vorige soldate en veterane in die gebied. Appian noem die enorme aantal 120 000 vorige soldate wat op hierdie manier geïnstalleer is, en dit word geglo dat dit 23 legioene is, met ander woorde tussen 80 000 en 100 000 man. Dit op sigself is 'n baie groot totaal, as 'n mens in ag neem dat die totale aantal volwasse manlike Romeinse burgers ongeveer 900 000 in die volkstelling in 70 vC was. Dit beteken dat 10% van die Romeinse burgers grond van Sulla ontvang het, wat as gevolg van die burgeroorlog by sy vorige eienaars gekonfiskeer is. Sommige van hierdie individuele uitdelings was naby Rome geleë, ander in Etruria (hoofsaaklik in Arezzo en Fiesole) of in Kampanië (byvoorbeeld in Pompei). Aangesien Catalina 'n ou partisan van Sulla was, het baie om hom saamgedrom (veral dié uit Toskane, Arezzo en Fiesole).
Dit is onmoontlik om alles wat ons weet oor die ontwikkeling van die sameswering in detail hier te beskryf. Die konsul Cicero het 'n noodtoestand afgekondig (die "final senatus-consultum ") en om sy stryd teen Catalina te verbeter, het hy die stad Rome laat vaar. Catalina het op 8 November by sy opstandige partisane in Toskane aangesluit en is deur die Senaat tot openbare vyand verklaar. Cicero het vyf van die hoofmanne van Catalina in hegtenis geneem, waaronder die geldskieter Lentulus, wat op 3 Desember ontslaan is. Die teregstelling van sulke hoë profiel Romeinse burgers uit die noodtoestand was geen uitgemaakte saak nie, en Cesar het byvoorbeeld 'n beroep op die senaat gedoen teen die doodstraf (hy het aanbeveel dat hulle onder toesig gehou word en hulle beoordeel na die volledige nederlaag van Catalina & Troepe #8217). Hulle is nietemin ter dood veroordeel en die vyf gevangenes is tereggestel op 5 Desember 63. Verder is Catalina en sy partydiges verslaan en vermoor deur die gewone leër in Pistoia, Toskane, gedurende die tweede helfte van Januarie 62. Dit was die einde van die & #8220 sameswering. "
Die sirkulasie van geld na die skuldkrisis en die politieke situasie was blykbaar bevrore . Dit was wat in Latyn genoem is inopia mummorum, 'n tekort aan muntstukke. Cicero, bewus van die situasie, verbied die vervoer van edelmetale (goud en silwer) buite Italië en moontlik selfs die vervoer daarvan van die een provinsie na die ander .
Die oorsprong van hierdie opstandbeweging is die feit dat verskeie sosiale groepe in die skuld geraak het: vorige soldate van Sulla wat klein of middelgrote grondeienaars geword het, die werkersklasse van Rome (winkeliers, ambagsmanne, ens.) En deel van die senatoriale elite . In een gedeelte, wat ek hieronder sal noem en dateer tussen 44-43, herhaal Cicero dat daar nog nooit soveel skuld in Italië was as tydens sy konsulaat nie. Hy skakel die bestaan ​​van die sameswering herhaaldelik met die skuldkrisis. Toe Catalina byvoorbeeld Rome verlaat, roep hy uit, maar wat het hy agtergelaat! En watter skuld het hulle nie! En watter invloed! En watter name! " .
Dit lyk asof die groot skuldkrisisse soos dié van 64-63 elke keer voorkom wanneer die senatoriale elite, of ten minste 'n deel daarvan, ook in die skuld val. Die stedelike werkersklasse en 'n sekere aantal arm of beskeie kleinboere was waarskynlik chronies in die skuld, maar hierdie skuld het nie polities dramaties geraak totdat die elite ook in die skuld gekom het nie. Die skuldige senatore het bates wat bestaan ​​uit grond, vee, slawe, huise en waardevolle voorwerpe, en as hulle nie 'n fraksie van hierdie bates verkoop nie, sou hulle nie hul skuldeisers kon terugbetaal nie. In 63 kon sommige van hulle, waaronder Catalina, nie die besluit neem om hul boedel te verbreek nie; hulle het selfs om politieke redes geweier omdat hul waardigheid en hul rang op hul boedels gegrond was . Sallustius haal Catalina aan dat hy die volgende sinne gesê het, wat hy in 'n brief sou geskryf het (maar, soos ons weet, het ou historici die briewe en toesprake wat hulle aan die helde van hul werke toegeskryf het, herskryf).
Gezien die onmoontlikheid om my rang te behou, het ek, soos my gewoonte is, in die openbaar die verdediging van die ongelukkigste aanvaar, nie omdat ek nie my persoonlike skuld kan terugbetaal deur my bates te verkoop nie (en, sover dit die skuld betref) van ander gaan die vrygewigheid van Aurelia Orestilla [die vrou van Catalina en haar] haar en die van haar dogter tot my beskikking met die doel om my skulde te vereffen) maar ek het gesien dat mans wat nie die reg gehad het nie, hulle met eer vereer kan word, terwyl ek uitgesluit voel en blootgestel is aan onregverdige agterdog. Dit is in hierdie verband dat ek hoop aangewakker het en die ontwerp gevorm het wat my situasie meer as regverdig, om te red wat van my waardigheid oorbly. " .
Wat die skuldryke rykes betref wat bereid was om te verkoop, het die grondprys op die oomblik gedaal .
Op 'n individuele vlak kan die senatore se skuld soms verklaar word deur hul beroepsrisiko's. 'N Senatorposisie in die elite is deels gekondisioneer deur verkiesings waarin die familie se mobiliteit beslis baie getel het, maar saam met ander faktore. As 'n patrisiër soos Catalina die hofsaal of konsulêre verkiesing verloor het, het hy ook die kans verloor om toegang tot hul geld te kry en 'n fortuin te herbou wat deur sy loopbaandebuut verval het.
Catalina en sy partisane eis dat alle skuld afgeskaf word, 'n eis wat die konsul Cicero en die meerderheid van sy senatore geweier het. Jare later, in die verdrag van pligte (De officiis) geskryf in 44-43, regverdig Cicero weer die radikale aard van sy beleid rakende skuld:
Wat beteken die oprigting van nuwe skuldrekeninge anders as dat u 'n stuk grond met my geld koop, dat u die eienaar is en dat ek nie my geld het nie? Daarom moet u verseker dat daar geen skuld is wat die staat kan benadeel nie. Dit kan op baie maniere vermy word, maar as daar skuld is, moet dit nie so wees dat die rykes hul bates verloor en die skuldenaars die bates van ander verkry nie. Niks handhaaf die staat in werklikheid doeltreffender as trou nie (fides), wat nie kan bestaan ​​as daar nie 'n behoefte is om 'n skuld te betaal nie. Nooit het iemand met meer geweld opgetree om te vermy om dit te betaal as onder my konsulaat nie. Dit is probeer deur mans van alle geledere, gewapende mans en kampe. Maar dit was my weerstand dat hierdie euwel uit die staat geëlimineer is (de re publica) heeltemal " .
Laat ons na die kolonies van Sulla gaan. Dit was tradisioneel om stede bekend te staan ​​as kolonies, wat deur die armes bewoon is, byvoorbeeld in die stad Rome, uit herverdeelde grond. Dit was nie die eerste keer dat vorige semi -professionele of prakties professionele soldate grond ontvang het nie. Hierdie uitkerings het dikwels, maar nie altyd nie, positiewe resultate gelewer. In die geval van Sulla was dit 'n mislukking. Hoekom? Dit is nie maklik om te verduidelik nie, maar een van die redes is ongetwyfeld dat die verspreide grond in beslag geneem is by die vorige eienaars na 'n burgeroorlog . Die grondslag van 'n kolonie van hierdie aard was 'n traumatiserende gebeurtenis vir die sosiale struktuur van 'n streek (veral toe dit aan die einde van 'n burgeroorlog plaasgevind het en wanneer die betrokke gebied nie tradisioneel Latyns was nie en 'n eie kultuur en 'n eie taal gehad het) , soos die geval was met Etruria of die Oscaanse stede van die Golf van Napels)!
Ondanks die feit dat hulle die begunstigdes van hierdie stukke grond was (waarvan ons nie presies weet hoeveel dit is nie, in die geval van kolonisering van Sulla), was die veterane nie baie ryk nie. Die skuldprobleem was vir hulle nie dieselfde as vir Catalina of Lentulus nie. Sallustius het 'n brief in sy verslag opgeneem wat hy toeskryf aan Caius Manlius, 'n hoofman oor honderd wat die Kataloniërs in Toskane beveel het . Dit is nie 'n kwessie van 'n landgoed wat 'n mens kan verkoop nie, maar een wat 'n mens nie wil verkoop nie! Manlius dring daarop aan dat die landgoed al saam met sy reputasie heeltemal verlore gegaan het en dat hulle hul persoonlike vryheid probeer red, indien moontlik. Die teks toon dat hoewel (definitiewe en statutêre) serwituut vir skuld in Italië, ten minste vir Romeinse burgers, afgedwing was, bestaan ​​daar steeds tydelik gedwonge werk vir die terugbetaling van skuld, totdat die uitgevoerde werk die bedrag vergoed het verskuldigde geld. Was dit normaal om hierdie prosedure toe te pas? Of hang dit af van die persoonlikheid van die geldlener ('n landdros wie se wreedheid deur Manlius veroordeel is)? Ons weet nie. In elk geval het die moontlikheid van sodanige dwangarbeid, wat as 'n skending van vryheid beskou word, wettiglik bestaan, selfs al moet dit nie heeltemal met slawerny verwar word nie.
Die ou skrywers is bewus daarvan dat faktore buite die beheer tydens krisisse, en veral in skuldkrisisse, 'n rol kan speel wat volgens ons siening ekonomies is. Hulle is byvoorbeeld deeglik bewus daarvan dat slegte landbou -oeste die graanprys kan beïnvloed en daardeur 'n skuldkrisis kan veroorsaak. Die ekonomiese oorsake van sulke krisisse wat hulle die meeste uitsonder, is slegte oeste, of vernietiging wat veroorsaak word deur oorloë (buitelandse of burgerlike), sowel as die moedeloosheid en vrees wat dit veroorsaak, of faktore wat verband hou met die finansiële gedrag van spesifieke sosiale groepe.
Skadelike finansiële gedrag kan die van individue wees wat hul sake sleg bestuur het . Dit kan ook die van sosiale groepe wees wat hul antwoorde nie behoorlik aangepas het ten opsigte van die bestuur van hul bates nie. Volgens Cicero, nadat hulle grond gekry en dronk gevoel het deur hul oorwinning in die burgeroorlog, wou die vorige soldate van Sulla as grootboere speel deur groot konstruksies uit te voer en 'n groot aantal slawe te koop. Hierdie onbekende landelike uitbuiting het hulle dus in die skuld gebring en die enigste denkbare uitweg was om by die sameswering aan te sluit .
Die ou mense wat oor die sameswering geskryf het, soos Cicero, Sallustius en Appian, het die politieke oorsake van hierdie krisis oneindig meer beklemtoon as die ekonomiese faktore. Hulle het daarop aangedring dat die oorsake van die skuld in die politieke klimaat en die bestuur van openbare geld gevind moet word. Die klem val op die probleme van een elite -sektor, en hierdie probleme word meestal toegeskryf aan die abnormale en onregverdige bestuur van staatshulpbronne. In die geheime ontmoeting met sy partydiges in 64 veroordeel Catalina nie ten minste 'n situasie wat die verkoop van wyn, olie of vee wat in die gebied van die skuldiges geproduseer is, in gevaar sou stel nie, maar die gryp van staatsrykdom deur 'n klein kliek , by uitsluiting van die res van die stad se wettige elite.
Dit is ook moeilik om te verstaan ​​waarom die skuldkrisis gedurende die jare 64 en 63 in so 'n mate toegeneem het, eerder as 'n paar jaar voor of na hierdie datum. Daar word gereeld gedink dat die staatswisseling van die staat die skuld het en dat die 60's die staat gedurende verskeie dekades aan die gevolge van onvoldoende afwyking onderwerp het. Dit is nie maklik om ongeveer te weet hoeveel muntstukke daar elke jaar in omloop was nie, maar daar is baie debatte hieroor onder numismate. Aan die ander kant weet ons nie hoeveel munte die staat weer gesmelt en herinner het voordat hulle weer in omloop gebring is nie. Sommige meen dat die staat almal daaraan herinner het, maar dit is onwaarskynlik. As dit alles gesê is, is dit geensins seker dat die aantal silwer muntstukke wat gedurende die 70's en 60's v.C. Die kwessie oor die moontlike inkrimping van prakties beskikbare geldvoorraad, en veral die kwessie van tesourisasie, moet nog oorweeg word. Die verlaging van die grondprys, die skuldprobleme, die politieke probleme het daartoe gelei dat sommige mense hul geld tuis gehou het, al was hulle in staat om hul skuld en hul huur te betaal. Dit is opmerklik dat Cesar in 49 iemand verbied het om meer as 60 000 sestertia in kontant te hou .
In normale tye het openbare mag baie min ingegryp in private geldsake, tensy dit deur die gewone funksies van justisie was en om 'n rentelimiet vas te stel. As gevolg van die afwesigheid van 'n kantoor vir die registrasie van kontrakte, was daar ongetwyfeld geen manier om in Italië die besonderhede van al die gemaakte skulde te ken nie. Maar die skuld- of betalingskrisisse wat Rome en sentraal-meridional Italië geraak het, was redelik gereeld, en toe dit plaasvind, was dit nodig om in te gryp om baie ernstige sosiale en politieke probleme te vermy. Watter optrede het die staat tot sy beskikking gehad? Om dit te vereenvoudig, laat ons sê dat dit vyf gehad het. Al hierdie middele is een of ander tyd gebruik en het uit verskillende politieke opsies bestaan:
1) die suiwer en eenvoudige weiering van enige vorm van skuldaanpassing, tesame met die onderdrukking van moontlike opstande (dit was die standpunt van Cicero in 63 vC)
2) verskillende maatreëls wat daarop gemik is om skuldbetaling te vergemaklik sonder om kapitaal of belange af te skaf: byvoorbeeld die nie-terugwerkende vermindering van belange en die herskedulering van die vervaldatums van die skulde, volgens Tite-Live, in 348-347 VC 
3) betaling van openbare fondse as geskenke, lenings of lenings met verlaagde rente (soos uitgevoer deur Tiberius in 33.)
4) Die toekenning aan skuldeisers van sekere van die debiteure se bates, of die openbare organisasie van die verkoop van boedels. Die eerste van hierdie twee maatreëls, wat Cesar tussen 49 en 46 getref het, was moontlik gunstiger vir die skuldenaars as die tweede, omdat die vermenigvuldiging van verkope met bod tot die verlaging van die grondprys gelei het en die skuldenaars dus veroordeel het tot verkoop hul bates teen 'n baie lae prys. Cesar het self geskryf dat hy tydens die krisis van 49-46 terselfdertyd probeer het om die vrees vir 'n algemene kansellasie van skuld byna voortdurend na oorloë of burgerlike probleme weg te neem of te verminder, en aan die ander kant handhaaf die reputasie van die debiteure " .
5) Die gedeeltelike of algehele afskaffing van belange of skuldkapitaal (in Rome is die totale afskaffing van skuld nooit beslis nie, maar daar was vermindering van rente en gedeeltelike afskaffings, waarvan die prominentste in 86 vC was).
Die finansiële maatreëls van algemene omvang wat in krisistye geneem is, is slegs op 'n baie tydelike basis afgedwing. Toe Cesar besluit om die betalingskrisis wat in 49 toegeslaan het, te herstel dat niemand meer as 60 000 sestertia in kontant kon hou nie, beklemtoon hy dat hierdie wet nie nuut is nie, maar herhaal 'n ander wet wat reeds van krag was . Na die krisis in 33 het Tiberius self weer een van die wette van Cesar in werking getree wat nog nooit afgeskaf is nie, maar wat lankal in onbruik geraak het, omdat Tacitus skryf dat private belang voor die openbare belang is . En uit laksheid is die maatreëls wat die senaat in 33 nC toegepas het, vir 'n baie kort tyd toegepas. Dit is een van die redes wat die ontstaan ​​van nuwe skuldkrisisse verskeie jare of dekades later verklaar.
Andreau 1980: J. Andreau, « Pomp éi: mais o ù sont les v ét érans de Sylla? », Revue des Etudes anciennes, 82, p. 183-199.
Andreau 2001: J. Andreau, Banque et affaires dans le monde romain (IVe si ècle av. J.-C.-IIIe si ècle ap. J.-C.), Paris, Seuil, Collection Points Histoire.
Andreau 2006: J. Andreau, « Existait-il une Dette publique dans l 'Antiquit é romaine? », in J. Andreau, G. B éaur & amp J.-Y. Grenier (dir.), La Dette publique dans l 'Histoire, Journ ées du Centre de Recherches Historiques (26-28 novembre 2001), Paris, Comit é pour l 'Histoire économique et financi ère de la France ( CHEFF), bl. 101-114.
Hinard 1985a: Fr. Hinard, Les proscriptions de la Rome r épublicaine, Rome, Ecole Fran çaise de Rome.
Hinard 1985b: Fr. Hinard, Sylla, Parys, Fayard.
Ioannatou 2006: M. Ioannatou, Affaires d 'argent dans la correspondance de Cic éron, L 'Aristocratie s énatoriale face à ses dettes, Paris, De Boccard.
Nicolet 1971: Cl. Nicolet, « Les variations des prix et la 'th éorie quantitative de la monnaie ' à Rome, de Cic éron à Pline l 'Ancien », Annales Economies, Soci ét és , Beskawings, 26, p. 1202-1227.
Tchernia 2011: A. Tchernia, Les Romains et le commerce, Napels, Centre Jean B érard.
Die CADTM publiseer 'n reeks artikels oor skuldafskaffing, aktivisme vir afskaffing, die rol van skuld in politieke, sosiale en geostrategiese aspekte deur die geskiedenis. Verskeie skrywers het tot die reeks bygedra. Die eerste artikel, deur Eric Toussaint, The Long tradition of debt abolition in Mesopetamia and Egypt from 3000 to 1000 BC, is op 2 September 2012 gepubliseer, http://cadtm.org/http://cadtm.org/T. Die tweede artikel in die reeks Isabele Ponet, Skuldvermindering in die land Kanaän in die eerste millennium vC http://cadtm.org/Debt-cancellation-in-the-land-of
Jean Andreau is die direkteur van studies emeritus aan die École des Hautes Etudes in Sosiale Wetenskappe, Parys.
 Stilswyend, Annales, 6.16.1 (Die Franse vertalings wat aangehaal word, kom uit die versamelings van Franse universiteite wat deur 'des Belles Lettres uitgegee is, en ek verander dit soms ter wille van duidelikheid)
 Livy, Romeinse geskiedenis, 32.27.3-4.
 Livy, Romeinse geskiedenis 42.5.7-10.
 Tacitus, Annale, 1.76.4 en 2.42.8
 Oor hierdie krisis van 33 nC. sien Andreau 2001, 192-193 en 196 en Tchernia 2011.
 Salluste,Die Katalaanse plot, 4.4
 Salluste, Catilina, 17 oor Catilina en sy ondersteuners, sien Ioannatou 2006, passief.
 Aan tabulae novae, sien Ioannatou 2006, p. 72-85.
 Sien Nicolet 1971, p. 1221-1225.
 César, Guerre Civile, 3.1.1-4 kyk Frederiksen 1966 en Ioannatou 2006.
Centuriate Stemming Vergadering
Die centuriae is moontlik ook deur die 6de koning begin, of hy het dit moontlik geërf en aangevul. Die Serviese centuriae het ongeveer 170 ingesluit centuriae van voetsoldate (infanterie of pediete), 12 of 18 van perderuiters en 'n paar ander. Hoeveel rykdom het 'n gesin bepaal by watter sensusklas en daarom senturia sy manne pas in.
Die rykste infanterieklas het byna 'n meerderheid van die centuriae en is ook toegelaat om vroeg te stem, net na die kavallerie wie se eerste posisie in die metaforiese stemlyn (moontlik) aan hulle die etiket gegee het praerogativae. (Dit is uit hierdie gebruik dat ons die Engelse woord 'prerogatief' kry.) (Hall sê dat later nadat die stelsel hervorm is, die eerste [per lot gekies] senturia om te stem het die titel van centuria praerogativa.) Sou die stem van die rykste (infanterie) eerste klas en die van die kavallerie eenparig wees, was daar geen rede om na die tweede klas te gaan vir hul stem nie.
Die stemming is deur senturia in een van die byeenkomste, die comitia centuriata. Lily Ross Taylor dink die lede van 'n gegewe senturia was uit verskillende stamme. Hierdie proses het mettertyd verander, maar dit was vermoedelik die manier waarop die stemming gewerk het toe die Serviese hervormings ingestel is.
10 mees beslissende antieke gevegte
Almal hou van 'n goeie verhaal van gevegte en bloed en stryd, wat duidelik blyk uit die oorvloed films en filmtonele wat daarop gebaseer is. In hierdie lys kyk ons ​​na veldslae wat strategies belangrik was of die metodes van oorlogvoering verander het, in plaas van net na groot gevegte op grond van getalle of sterftes te kyk. Hierdie lys bevat slegs gevegte van voor die tyd van Christus. Later gevegte sal die onderwerp van 'n toekomstige lys wees. Ek het oor die algemeen vermy om die werklike gebeurtenisse van die veldslae te beskryf om die algehele historiese impak te toon. U kan die & ldquosource & rdquo -skakels gebruik om meer oor elke geveg te lees. Hierdie lys bevat 'n kompetisie & ndash lees meer onderaan die lys.
Die Slag van Carrhae in 53 vC was 'n beslissende oorwinning vir die Parthian Spahbod Surena (probeer dit 10 keer vinnig sê!) Oor die Romeinse generaal Crassus naby die stad Carrhae (nou die huidige ruïnes van Harran, Turkye). 'N Partiese mag van 1 000 katafrakture en 9 000 perdeboogskutters onder generaal Surena ontmoet die Romeine in Carrhae. Crassus & rsquo -kavallerie het voor die hoofmag gesif toe hulle deur die katafrakture aangeval is, en die wapens wat sy kavallerie gebruik het, was nie in staat om die wapenrusting van die katafrakte deur te steek nie. Sy ruiters is gou omsingel en omgeslaan, en sy seun Publius vermoor. Rome is verneder deur hierdie nederlaag, en dit is nog erger gemaak deur die feit dat die Partiërs verskeie Legionary Eagles gevang het. Dit word ook deur Plutarchus genoem dat die Partiërs die Romeinse krygsgevangene gevind het wat die meeste na Crassus gelyk het, hom as 'n vrou aangetrek en deur Parthia vir almal gesien het. Die vang van die goue Aquilae (legionêre gevegstandaarde) deur die Partiërs word beskou as 'n ernstige morele nederlaag en 'n bose teken vir die Romeine. Dit het 'n generasie diplomasie vereis voordat die Partiërs hulle terugbesorg het. 'N Belangrike en onverwagte implikasie van hierdie geveg was dat dit die Europese vasteland oopgemaak het vir 'n nuwe en pragtige materiaal: sy. Die mees onmiddellike gevolg van die geveg was egter dat Carrhae 'n indirekte oorsaak was vir die val van die Republiek en die opkoms van die Ryk. [Bron]
Die Slag van Pydna in 168 vC tussen Rome en die Masedoniese Antigonid -dinastie verteenwoordig die opkoms van Rome in die Helleniese/Hellenistiese wêreld en die einde van die Antigonidiese koningslyn, wie se mag teruggevoer is na Alexander III van Masedonië. Dit word dikwels beskou as die klassieke voorbeeld van die Masedoniese falanks teen die Romeinse legioen, en word algemeen aanvaar dat dit die superioriteit van laasgenoemde bo die voormalige bewys. Dit was nie die laaste konflik tussen die twee mededingers nie, maar dit het die rug van die Masedoniese mag gebreek. Die politieke gevolge van die verlore stryd was erg. Die Senaat en rsquos -nedersetting het die deportasie van al die koninklike amptenare en die permanente huisarres van Perseus ingesluit. Die koninkryk is verdeel in vier republieke wat sterk beperk was tot omgang of handel met mekaar en met Griekeland. Daar was 'n genadelose suiwering, met beweerde anti-Romeinse burgers wat deur hul landgenote veroordeel is en in groot getalle gedeporteer is (300 000). [Bron]
Die Slag van Ipsus is gevoer tussen sommige van die Diadochi (die opvolgers van Alexander die Grote) in 301 vC naby die dorp met die naam in Frigië. Antigonus I Monophthalmus en sy seun Demetrius I van Masedonië was gekant teen die koalisie van drie ander metgeselle van Alexander: Cassander, heerser van Masedon Lysimachus, heerser van Thracië en Seleucus I Nicator, heerser van Babilonië en Persië. Die geveg begin met die gewone, stadig verskerpende skermutseling tussen die twee leërs en ligte troepe, met olifante wat uiteindelik deur beide kante in die stryd gewerp is. Beide kante het pogings aangewend om die vyand en rsquos -olifante te stuit, maar moes ook terugstaan ​​om hul eie te beskerm. Demetrius & rsquo superieure regterflank-kavallerie het Antiochus & rsquo-vleuel teruggedryf, maar is gestop in sy poging tot agterhou deur Seleucus, wat die olifantreservaat beweeg het om hom te blokkeer. Meer missieltroepe het na die onbeskermde regterflank van Antigonid beweeg, aangesien Demetrius nie kon loskom van die olifante en die vyandelike perd na sy voorkant nie. Aan die begin van die dag kon Antigonus nie bordwapens dra nie; hierdie nadeel is onverwags gebruik deur 'n anonieme geallieerde peltast, wat hom met 'n goed gegooi spies doodgemaak het. Sonder leierskap en reeds begin vlug het die Antigonid -leër heeltemal ontbind. Die laaste kans om die Alexandrine -ryk te herenig, was nou verby. Antigonus was die enigste generaal wat die ander opvolgers sonder hom konsekwent kon verslaan, die laaste bande wat die Ryk begin oplos het. Ipsus het die verbrokkeling van 'n ryk afgehandel, wat ondanks die onduidelikheid daarvan verantwoordelik is, maar dit was steeds 'n kritieke stryd in die klassieke geskiedenis en het die karakter van die Hellenistiese tydperk bepaal. [Bron]
Die Slag van Gaugamela het in 331 vC tussen Alexander die Grote van Masedonië en Darius III van Achaemenidiese Persië plaasgevind. Die geveg, wat ook onakkuraat die Slag van Arbela genoem word, het 'n massiewe oorwinning vir die Masedoniërs tot gevolg gehad. Terwyl Darius 'n beduidende voordeel in getalle gehad het, was die meeste van sy troepe van 'n laer gehalte as Alexander & rsquos. Alexander en rsquos pezhetairoi was gewapen met 'n ses meter lange spies, die sarissa. Die belangrikste Persiese infanterie was swak opgelei en toegerus in vergelyking met Alexander en rsquos pezhetairoi en hopliete. Na die geveg het Parmenion die Persiese bagasie -trein afgerond terwyl Alexander en sy eie lyfwag Darius agtervolg het in die hoop om in te haal. Net soos by Issus, is aansienlike buit verkry ná die geveg, met 4 000 talente gevang, asook die King & rsquos persoonlike wa en boog. Die oorlogsolifante is ook gevange geneem. In totaal was dit 'n rampspoedige nederlaag vir die Perse, en moontlik een van Alexander & rsquos se beste oorwinnings. Op hierdie stadium is die Persiese Ryk verdeel in twee helftes en oos en wes. Bessus vermoor Darius, voordat hy ooswaarts vlug. Alexander sou Bessus agtervolg en hom uiteindelik die volgende jaar vang en teregstel. Die meerderheid van die bestaande satrape sou hul lojaliteit aan Alexander gee en hul posisies kon behou, maar die Persiese Ryk word tradisioneel beskou as met die dood van Darius. [Bron]
Die Slag van Marathon tydens die Grieks-Persiese Oorloë het in 490 vC plaasgevind en was die hoogtepunt van koning Darius I van Persië se eerste poging om die res van Griekeland te verower en in die Persiese Ryk op te neem, wat die swakste deel van sy westelike grens. Die langste erfenis van Marathon was die dubbele omhulsel. Sommige historici het beweer dat dit lukraak was eerder as 'n bewuste besluit deur Miltiades en die tiran van die Griekse kolonies. In hoplitiese gevegte was die twee kante gewoonlik sterker as die middel, want óf hulle was die swakste punt (regterkant) óf die sterkste punt (linkerkant). Voor Miltiades (en ná hom tot Epaminondas) was dit egter net 'n kwessie van kwaliteit, nie kwantiteit nie. Miltiades het persoonlike ervaring van die Persiese leër gehad en die swakhede daarvan geken. Soos sy optrede na die geveg toon (invalle van die Cycladen), het hy 'n geïntegreerde strategie gehad om die Perse te verslaan, daarom is daar geen rede waarom hy nie aan 'n goeie taktiek sou kon dink nie. Die dubbele omhulsel word sedertdien gebruik, soos toe die Duitse leër tydens die Eerste Wêreldoorlog 'n taktiek gebruik het in die slag van Tannenberg, soortgelyk aan dié wat die Grieke by Marathon gebruik het. [Bron]
Die Slag van Cynoscephalae is in 197 vC in Thessalië gevoer tussen die Romeinse leër, onder leiding van Titus Quinctius Flamininus, en die Antigonid -dinastie van Masedonië, onder leiding van Philip V. na Rome. Saam met die latere Slag van Pydna word hierdie nederlaag dikwels bewys dat die Masedoniese falanks, voorheen die doeltreffendste gevegseenheid in die antieke wêreld, nou verouderd was, hoewel die falanks in werklikheid die legioene kon terugdwing en vasgehou het hulle eie met swaarde totdat twintig manipulasies op hul rug geval het (as gevolg van die swak Masedoniese flanke en die Romeinse olifante wat die wanordelike Masedoniese linkerflank gelei het). As gevolg van sy verlies moes Philip 1000 talente aan Rome betaal, asook sy vloot en die grootste deel van sy leër ontbind. Hy moes ook sy seun as gyselaar na Rome stuur. Die geveg het op baie maniere die daaropvolgende geskiedenis van die Middellandse See bepaal. Dit was ook 'n belangrike keerpunt in die manier waarop oorloë gevoer is. Die prent hierbo is die terrein van die Slag van Cynoscephalae vandag. [Bron]
Die Slag van Actium was die beslissende betrokkenheid in die Finale Oorlog van die Romeinse Republiek tussen die magte van Octavianus en die van die gesamentlike magte van Markus Antonius en Cleopatra. Dit is geveg op 2 September 31 vC op die Ioniese See naby die Romeinse kolonie Actium in Griekeland. Die vloot Octavianus en rsquos was onder bevel van Marcus Vipsanius Agrippa, terwyl die vloot van Antonius en rsquos ondersteun is deur die vloot van sy geliefde, Cleopatra VII, koningin van Ptolemaïese Egipte. Die oorwinning van die Octavian & rsquos -vloot het hom in staat gestel om sy mag oor Rome en sy domeine te konsolideer, wat gelei het tot die aanneming van die titel Princeps (& ldquofirst burger & rdquo) en die aanvaarding van die titel van Augustus uit die Senaat. As Augustus Caesar sou hy die kenmerke van 'n herstelde republiek bewaar, maar baie historici beskou sy konsolidasie van mag en die aanneming van sy eerbewyse wat voortspruit uit sy oorwinning in Actium as die einde van die Romeinse Republiek en die begin van die Romeinse Ryk. Die politieke gevolge van hierdie seestryd was verreikend. As gevolg van die verlies van sy vloot, het die leër van Mark Antony, wat gelykstaande was aan dié van Octavianus, in groot getalle verval. In 'n kommunikasie -breuk het Antony geglo dat Cleopatra gevange geneem is, en daarom het hy selfmoord gepleeg. Cleopatra het die nuus oor Mark Antony gehoor, en pleks van die risiko om deur Octavianus gevang te word, het sy selfmoord gepleeg op 12 Augustus 30 vC. Sy het haarself laat byt deur 'n giftige asp wat na bewering in 'n mandjie vye vir haar versteek was. [Bron]
Die Derde Serviele Oorlog, ook bekend as die Gladiatoroorlog, Die Slag van Silerrivier en The War of Spartacus deur Plutarchus, was die laaste van 'n reeks onverwante en onsuksesvolle slaweopstande teen die Romeinse Republiek, gesamentlik bekend as die Serviele Oorloë. Die Derde Serviele Oorlog was die enigste wat die Romeinse hartland van Italia direk bedreig het en was dubbel kommerwekkend vir die Romeinse volk as gevolg van die herhaaldelike suksesse van die vinnig groeiende groep rebelslae teen die Romeinse leër tussen 73 en 71 vC. Die rebellie is uiteindelik verpletter deur die gekonsentreerde militêre poging van 'n enkele bevelvoerder, Marcus Licinius Crassus, hoewel die rebellie nog jare lank indirekte gevolge op die Romeinse politiek gehad het. Die Derde Serviele Oorlog was beduidend vir die breër geskiedenis van antieke Rome, meestal in die uitwerking daarvan op die loopbane van Pompeius en Crassus. Die twee generaals het hul sukses gebruik om die opstand te onderdruk om hul politieke loopbane te bevorder, deur hul openbare lof en die geïmpliseerde bedreiging van hul legioene te gebruik om die konsulêre verkiesings van 70 vC in hul guns te bewerkstellig. Hulle optrede as konsuls het die ondergrawing van Romeinse politieke instellings aansienlik bevorder en bygedra tot die uiteindelike oorgang van die Romeinse Republiek na die Romeinse Ryk. [Bron]
Die Slag van Pharsalus was 'n beslissende stryd om die burgeroorlog van Caesar & rsquos. Op 9 Augustus 48 vC is die stryd in Pharsalus in Sentraal -Griekeland gevoer tussen die magte van die Populares -faksie en die magte van die Optimates -faksie. Beide faksies veldtogte uit die Romeinse Republiek. Die Populares is gelei deur Gaius Julius Caesar (Caesar) en die Optimates is gelei deur Gnaeus Pompeius Magnus (Pompeius). Benewens Pompeius het die Optimates -faksie die grootste deel van die Romeinse senaat ingesluit. Die oorwinning van Caesar het die senatoriale magte verswak en sy beheer oor die Republiek versterk. Pompeius vlug van Pharsalus na Egipte, waar hy vermoor word op bevel van Farao Ptolemeus XIII. Die Slag van Pharsalus het die oorloë van die Eerste Triumviraat beëindig. Die Romeinse burgeroorlog is egter nie beëindig nie. Pompeius & rsquos twee seuns, waarvan die belangrikste Sextus Pompeius was, en die Pompeiaanse faksie wat nou deur Labienus gelei is, het oorleef en hul saak beveg in die naam van Pompeius die Grote. Caesar het die volgende paar jaar deurgebring en die oorblyfsels van die senatoriese faksie opgehaal. Nadat hy hierdie taak uiteindelik voltooi het, is hy vermoor in 'n sameswering wat deur Marcus Junius Brutus en Gaius Cassius Longinus gereël is. [Bron]
Die Slag van Salamis, was 'n beslissende seestryd tussen die Griekse stadstate en Persië in September 480 v.C. in die seestraat tussen Piraeus en Salamis-eiland, 'n eiland in die Saroniese Golf naby Athene. Die Grieke was nie eens oor hoe hulle teen die Persiese leër sou verdedig nie, maar Athene onder Themistokles gebruik hul vloot om die veel groter Persiese vloot te verslaan en koning Xerxes I van Persië te dwing om terug te trek. Die Griekse oorwinning was die keerpunt van die veldtog, wat gelei het tot die uiteindelike Persiese nederlaag. Die Slag van Salamis word deur baie historici beskryf as die belangrikste slag in die geskiedenis van die mens. Die nederlaag van die Persiese vloot het 'n belangrike rol gespeel in die uiteindelike Persiese nederlaag, aangesien dit die oorlog in Griekeland en rsquos se guns dramaties verander het. Baie historici voer aan dat Griekeland en rsquos wat onafhanklikheid tot gevolg gehad het, die grondslag gelê het vir die Westerse beskawing, veral uit die behoud van die Atheense demokrasie, die konsep van individuele regte, relatiewe vryheid van die persoon, ware filosofie, kuns en argitektuur.As die Perse in Salamis gewen het, is dit baie waarskynlik dat Xerxes daarin geslaag het om al die Griekse nasies te verower en na die Europese vasteland te gaan, en sodoende die Westerse beskawing en groei (en selfs bestaan) te voorkom. Gegewe die invloed van die Westerse beskawing op die wêreldgeskiedenis, sowel as die prestasies van die Westerse kultuur self, sou 'n mislukking van die Grieke om by Salamis te wen, beslis 'n baie belangrike uitwerking op die verloop van die menslike geskiedenis gehad het. [Bron]
Om die bekendstelling van ons nuwe stabiele diens en ons nuwe voorkoms te vier, het ons 'n kompetisie op hierdie lys. Die prys is 'n afskrif van beide die films hierbo en ndash Spartacus en 300. Die pryswenner is een willekeurig gekose kommentator en soos gewoonlik kan u meer as een opmerking invoer om u kanse te verbeter, maar u kommentaar moet waarde hieraan toevoeg list & ndash, wat beteken dat daar geen kommentaar is wat bedoel is net om 'n beter kans te hê om te wen nie. Die wenner moet 'n geregistreerde gebruiker van die List Universe wees. U kan hier klik om te registreer. Sterkte!
Weglatings: Kadesh, Megiddo, Thermopylae (minder bepalend as Salamis hierbo), Cannae en Gaixia
Hierdie artikel is onder die GFDL gelisensieer omdat dit aanhalings bevat uit die Wikipedia -artikels hierbo aangehaal.
Groot Romeinse burgeroorlog, 50-44 vC
Die Groot Romeinse Burgeroorlog (50-44 v.C.) is veroorsaak deur die wedywering tussen Julius Caesar en sy konserwatiewe opposisie in die Senaat, en sien hoe Caesar al sy vyande verslaan in gevegte versprei oor die Romeinse wêreld, voordat hy beroemd in Rome vermoor word op die Ides van Maart, wat nog 'n ronde burgeroorloë veroorsaak het.
Die Groot Romeinse Burgeroorlog was die middelste deel van 'n reeks burgeroorloë wat die Romeinse Republiek ontwrig en uiteindelik vernietig het. Die Romeinse politiek was dikwels taamlik kwaadwillig, maar die byna normale lae vlak van geweld is eers in 'n burgeroorlog oorgedra deur die wedywering tussen Marius en Sulla.
Marius was een van die groot militêre helde van die Republiek, konsul vir vyf agtereenvolgende jare van 104 vC tot 100 vC, en verantwoordelik vir die nederlaag van die Cimbri en Teutones, twee Germaanse stamme wat die Romeinse leërs in Gallië verslaan het en probeer het om Italië binne te val, en die Romeinse bevelvoerder vroeg in die Sosiale Oorlog (91-88 vC).
Sulla oorlog 'n komende bevelvoerder. Hy het onder Marius gedien in Afrika en teen die Cimbri en Teutones, en het tydens die Sosiale Oorlog sy naam in onafhanklike bevel gemaak. Alhoewel Sulla en Marius oorspronklik saamgewerk het, was hulle teen die einde van die sosiale oorlog bittere teenstanders.
In 88 vC was Sulla een van die twee konsuls. Een van die voordele van die pos was dat 'n militêre bevel gevolg sou word, en Sulla het die bevel gekry oor die oorlog teen Mithridates die Grote van Pontus (Eerste Mithridatiese Oorlog). Marius wou egter ook die bevel hê, en hy het 'n bondgenoot gevind in die tribune P. Sulpicius, wat met Sulla uitgeval het oor die integrasie van die nuwe Italiaanse burgers in die Romeinse stemstelsel. Toe Sulpicius probeer het om die Italianers tussen al vyf en dertig Romeinse stamme te laat versprei, sodat hul stemme 'n betekenis sou hê, het Sulla hom gekant. Sulpicius en Marius het 'n alliansie gesluit, die konsuls het probeer om alle openbare sake op te skort en onluste het ontstaan. Sulla moes noodgedwonge skuiling by Marius neem en stem toe om die Italiaanse wette te ondersteun. Daarna keer hy terug na sy leër, wat Nola beleër het. Sodra Sulla uit die stad was, gebruik Sulpicius sy magte om die oostelike bevel van Sulla na Marius oor te dra.
Marius en Sulpicius het Sulla erg verkeerd beoordeel. Toe die nuus hom bereik, het Sulla besluit om sy leër na Rome te lei, 'n belangrike besluit en 'n taboe so oud soos die Republiek verbreek. Almal behalwe een van sy offisiere het hom verlaat toe die besluit openbaar gemaak is, maar die troepe het Sulla geskaar en 'n groep militêre tribunes vermoor wat Marius gestuur het om bevel te neem. Marius en Sulpicius het geen soldate tot hul beskikking gehad nie - niemand is toegelaat in Rome nie - en die tydelike magte wat hulle kon bymekaarmaak, kon nie teen Sulla se manne staan ​​nie (slag van die Esquiline Forum, 88 vC). Sulpicius is verraai en vermoor, maar Marius het daarin geslaag om na Afrika te ontsnap.
Sulla se nedersetting ontrafel in 87 vC. Een van die konsuls vir die jaar, Lucius Cornelius Cinna, het Sulla se hervormings gekant. Nadat 'n poging om 'n stemhervorming in te stel misluk, is hy uit die stad gesit, 'n leër opgerig en teruggekeer om Rome te beleër. Hy word ondersteun deur Marius, wat uit Afrika teruggekeer het, en die stad het geval. Marius het sy reputasie eerder verdoof met 'n slagting van sy vermeende vyande, maar is vroeg in 86 vC dood, net nadat hy met sy sewende konsulsskap begin het. Dit het Cinna die volgende paar jaar as die dominante figuur in Italië gelaat.
Terwyl dit aan die gang was, het Sulla veldtogte in die ooste gedoen, waar hy daarin geslaag het om Mithridates uit al sy verowerings te verdryf. 'N Mariese leër wat gestuur is om Sulla teë te staan, het eerder 'n veldtog teen Mithridates gevoer nadat die oorspronklike bevelvoerder deur een van sy tribunes omvergewerp is. Teen 85 vC was Mithridates gereed om vrede te maak, die oorlog te beëindig en Sulla te bevry om na Italië terug te keer. Cinna is vermoor in 'n muitery onder troepe wat nie die seereis na die Balkan wou waag om Sulla die hoof te bied nie, en Carbo die verset na Sulla moes lei.
In 83 vC keer Sulla terug na Italië. Die veldtog van 83 vC was besluiteloos, en die oorlog het tot in 82 vC voortgeduur. Die hooffokus van die oorlog in daardie jaar was 'n lang beleg van Praeneste, waar die jonger Marius gedwing is om toevlug te neem nadat hy 'n nederlaag in die slag by Sacriportus gely het. Die Mariane het verskeie pogings aangewend om die beleg op te hef, wat almal misluk het. Hulle Samnitiese bondgenote het selfs probeer om Rome aan te val en is verslaan in 'n desperate stryd buite die Colline -hek. Kort daarna het die verdedigers van Praeneste tou opgegooi. Marius het selfmoord gepleeg, terwyl Carbo uit Italië gevlug het en kort daarna gesterf het. Pompeius die Grote is gestuur om die Mariane op Sicilië en Afrika te hanteer, en het slegs die magte van Sertorius in Spanje agtergelaat.
Sulla se bewind het sleg begin, met die berugte beskuldigings. 'N Reeks lyste van sy politieke teenstanders is in die forum geplaas, en dit was wettig om almal wat op die lys was, dood te maak. Verskeie van sy bondgenote, veral Crassus, het die beskuldigings gebruik om ryk te word en die name van onskuldige, maar welvarende mans by die lyste te voeg. Uiteindelik het Sulla die bloedbad beëindig, maar dit was 'n permanente vlek op sy reputasie.
Daarna volg sy grondwetlike hervormings. Sulla was van mening dat die gewilde vergaderings en die Tribunes of the Plebs grootliks verantwoordelik was vir die politieke onstabiliteit in Rome (eerder as om die rol van ambisieuse aristokrate soos hy self te ignoreer). Eerstens het hy homself 'Diktator vir die Wederopbou van die Staat' gemaak, wat sy optrede 'n fineer van wettigheid gegee het, gebaseer op 'n ou presedent. Hy het die bevoegdhede van die Tribunes uitgeskakel om veto te maak of wette voor te stel, en het almal wat as tribunaal gedien het, belet om verdere ampte te beklee, in 'n poging om die pos minder aantreklik te maak. Die gewilde vergaderings mag slegs stem oor wette wat die Senaat reeds goedgekeur het. Die loopbaanstruktuur vir Romeinse aristokrate is stewiger beheer. Elke pos moet om die beurt beklee word, van kwestor tot praetor tot konsul, en ouderdomsbeperkings is opgelê - 30 vir kwestor, 42 vir konsul. Die aantal kwestors is verhoog tot twintig, en hulle kry outomatiese toegang tot die Senaat, wat die mag van die censors verminder. Die aantal normale praetors is verhoog tot agt. Niemand kon binne tien jaar dieselfde pos beklee nie. Die doel was om 'n stabiele stelsel te skep wat oorheers word deur die aristokrasie, maar Sulla het nie die grootste probleem opgelos wat die Republiek in die komende jare sou ondervind nie - die mag van die weermag. Na die opstel van sy nuwe grondwet het Sulla as diktator opgetree en teruggekeer na die privaat lewe. Sy grondwet het nie lank geduur na sy dood in 78 vC nie.
Die tydperk tussen die dood van Sulla en die uitbreek van die Groot Burgeroorlog het van die bekendste name in die Romeinse geskiedenis na vore gekom. Julius Caesar is natuurlik die bekendste van hulle, maar aan die begin van die periode was hy 'n redelik jong naam. Die twee leidende figure was Pompeius die Grote, wat eers bekendheid verwerf het deur 'n privaat leër op te rig om Sulla tydens sy tweede burgeroorlog te help, en die beroemde ryk Crassus, wat hoofsaaklik sy invloed agter die skerms gebruik het, en voordeel trek uit sy finansiële mag oor baie van sy mede -Romeine. Slegs effens onder hulle invloed was Cato die Jongere, 'n kompromislose konserwatief wie se eensydige verdediging van wat hy glo die status-quo waarskynlik 'n belangrike rol gespeel het in die val van die Republiek deur sy teenstanders in steeds moeiliker posisies te ondersteun. Die redenaar, prokureur en politikus Cicero was minder invloedryk as wat hy geglo het, maar sy geskrifte bied 'n waardevolle siening van die tydperk, en hy het wel as konsul gedien. 'N Verwarrend groot rolverdeling van aristokratiese figure vul die politieke toneel in, wat dikwels van verwarrende spoed van kant verander.
Die eerste uitdaging vir die Sulla & rsquos -grondwet het byna begin sodra hy die mag laat vaar het. Die konsuls vir 78 vC was Q. Catulus, 'n voorstander van Sulla en M. Lepidus, een van sy luidrugtigste teenstanders. Lepidus het hom begin beywer vir die herroeping van sommige Sulla & rsquos -wette, amper sodra sy ampstermyn begin het, moontlik selfs terwyl Sulla nog gelewe het. Die twee konsuls het openlik gebots nadat hulle gestuur is om 'n opstand in Etruria te onderbreek, waar Lepidus besluit het om met die rebelle saam te staan. Die senaat was nie bereid om hom teë te staan ​​en nog 'n burgeroorlog te waag nie, en gee hom in plaas daarvan die provinsie Transalpine Gallië in 'n poging om hom uit Rome te kry. Hulle het hom egter na Rome ontbied om die verkiesing vir 77 vC te hou, maar Lepidus het gekies om die stad aan te voer aan die hoof van die Etruriese rebelle en 'n tweede termyn as konsul te eis.
Nadat die senaat 'n oomblik gewankel het, het die senaat weer senuweeagtig geword en Catulus en Pompeius die opdrag gegee om die opstand van Lepidus en rsquos neer te sit. Lepidus het Rome bereik, waar hy deur Catulus en Pompeius naby die Mulvian -brug en die Janiculum verslaan is. Catulus het Lepidus agtervolg toe hy na Etruria teruggetrek het, terwyl Pompeius verder noordwaarts beweeg en Lepidus en rsquos legaat M. Brutus by Mutina beleër het. Mutina het gou geval, en Brutus is vermoor (redelik omstrede). Pompeius het sy verslaan magte agtervolg na Ligurië, waar hy Lepidus en die seun van Scipio gevange geneem en vermoor het. Pompeius het toe betyds by Catulus aangesluit om aan die laaste stryd van die kort burgeroorlog by Cosa in Etruria deel te neem. Lepidus het na Sardinië gevlug waar hy spoedig gesterf het. Sy oorlewende ondersteuners het onder die bevel van Perperna na Spanje gevlug, waar hulle gou by Sertorius aangesluit het, die laaste van Sulla & rsquos -teenstanders wat nog steeds in stryd was met sy nuwe grondwet.
Terwyl die burgeroorlog afgeweer is, word Pompeius beveel om sy leër te ontbind, maar tot die alarm van die Senaat het hy geweier. Gelukkig vir hulle het Pompeius geen belangstelling gehad om die mag te gryp nie. In plaas daarvan wou hy na Spanje gestuur word, waar Sertorius 'n reeks oorwinnings oor die senatoriale leërs behaal het, en tans sy stryd teen Metellus Pius behou het. Nie een van die konsuls vir 77 vC was bereid om Spanje toe te gaan nie, en uiteindelik het die Senaat toegegee en Pompeius gestuur. Eenmaal in Spanje werk hy redelik goed saam met Metellus Pius, en teen 72 vC is Sertorius dood en die Sertoriaanse oorlog was verby.
In die volgende paar jaar is die Romeinse binnelandse politiek oorheers deur pogings om die mag van die Tribunes te herstel, sterk verminder deur Sulla. Dit is egter in 73 vC oorskadu deur die uitbreek van die Spartacus -opstand. Dit het begin met die ontsnapping van 'n groep gladiators onder leiding van Spartacus uit 'n skool in Capua, maar het gou uitgebrei tot 'n opstand. Spartacus beland met 'n massiewe leër waarmee hy skynbaar na willekeur op en af ​​van die Italiaanse skiereiland kon rondloop en elke leër wat teen hom gestuur is, verslaan het. Uiteindelik is die opdrag van die konsuls weggeneem en aan Crassus gegee, wat 'n massiewe leër opgebou het en Spartacus in die verre suide van Italië vasgekeer het. 'N Poging om na Sicilië te ontsnap het misluk, en Spartacus is uiteindelik deur Crassus verslaan tydens sy derde poging om uit die verre suide te ontsnap. Tot ergernis van Crassus en rsquos was Pompeius pas teruggeroep na Italië en het hy 5 000 vlugtende rebelle verslaan, wat hom in staat gestel het om deel te neem aan die nederlaag van die opstand.
In die nadraai van die opstand het Pompeius 'n derde triomf behaal vir sy oorwinnings in Spanje, maar Crassus moes met 'n Ovation klaarkom, aangesien 'n slawe -opstand vermorsel nie 'n volle triomf kon regverdig nie. 'N Belangriker beloning was dat die twee mans vir 70 vC as konsuls verkies is. Hulle het saamgewerk om die magte van die tribunes te herstel, maar andersins het hulle die grootste deel van hul jaar aan bewind deurgebring. Die twee mans het aan die einde van hul ampstermyn 'n openbare versoening uitgevoer, maar dit is nie duidelik hoe werklik dit was nie.
Pompeius was in normale tye nie 'n ontsettend effektiewe politikus nie, en hy verdwyn eerder op die agtergrond tussen krisistye. By hierdie geleentheid was dit die groeiende bedreiging van die Middellandse See en seevloot seerowers wat hom weer in die kollig gebring het. Baie van die seemagte wat die seerowers onder beheer gehou het, is deur Rome verswak, en hulle het selfs die Italiaanse kus bedreig. Na 'n reeks ondoeltreffende pogings om die probleem die hoof te bied, het Pompeius in 67 vC die bevel gekry oor die veldtog teen die seerowers met groot magte. Hy het regeringsbevoegdhede oor die hele Middellandse See gekry, en tot vyftig myl in die binneland, met krag gelyk aan enige prokonsul in die gebied.
Pompey & rsquos -veldtog teen die seerowers was een van sy indrukwekkendste prestasies. Hy het 'n massiewe vloot opgebou, wat hy in aparte afdelings verdeel het wat elkeen 'n deel van die see patrolleer. Pompeius self het sy hoofvloot na Silisië geneem om die belangrikste seerowerbase te hanteer. Die veldtog het slegs drie maande geduur, en teen die einde van die somer van 67 vC was die seerowers verslaan.
Pompeius en rsquos se volgende bevel was teen Mithridates, wat sedert 73 vC (Derde Mithridatiese Oorlog) in oorlog was met Rome. Lucullus, die Romeinse bevelvoerder gedurende die grootste deel van die oorlog, het Mithridates suksesvol uit sy koninkryk Pontus verdryf en hom daarna in Armenië gejaag, waar hy die Armeniërs van Tigranes die Grote 'n reeks nederlae toegedien het. Hy was egter nie daartoe in staat om sy oorwinning te voltooi nie, en in 67 vC verslaan Mithridates die Romeinse magte wat in Pontus in die slag van Nicopolis agtergebly het en weer die bevel oor sy koninkryk herwin het. Teen hierdie tyd het Lucullus 'n groot deel van sy politieke steun in Rome verloor, en in 66 vC het Pompeius die bevel gekry oor die oorlog. Weer het Pompeius vinnig beweeg, en teen die einde van die jaar is Mithridates verslaan en gedwing om in ballingskap te vlug. In 65 vC bereik hy die Krim, waar hy die mag van sy ontroue seun, Machares, oorneem en begin beplan vir sy terugkeer. Hierdie keer kon hy egter nie die mag behou nie, en moes hy uiteindelik selfmoord pleeg nadat sy seun in opstand gekom het.
In die volgende paar jaar herorganiseer Pompeius groot dele van die Ooste. Hy het die verowerings van Tigranes en rsquos verwyder en aanspraak gemaak op gesag oor Sirië, waar die laaste oorblyfsels van die eens magtige Seleucidiese Ryk sonder probleme meegesleur is. Pompeius het uiteindelik teruggekeer na Rome in 62 vC, teruggekeer as 'n oorwinnende held wat een van haar hardnekkigste vyande verslaan het en groot nuwe provinsies vir haar gekry het. Ongelukkig vir Rome, want baie van die meer konserwatiewe figure in die senaat het Pompeius wantrou as gevolg van sy sukses, as gevolg van die onreëlmatige aard van sy loopbaan, en omdat hy nie een van hulle was nie. Hulle onwilligheid om 'n kompromie met Pompeius aan te gaan en hul aanhoudende pogings om sy voorstelle te blokkeer, sou hom binnekort in 'n onverwagte alliansie met Crassus en Caesar dwing.
Pompeius het teen die einde van 62 vC na Italië teruggekeer. Baie van die konserwatiewes van die senaat en rsquos het gevrees dat hy met sy leër na Rome sou marsjeer en die mag sou gryp, maar in plaas daarvan het hy sy troepe ontbind sodra hy geland het en 'n vreedsame vordering gemaak na Rome. Hy stop toe by sy villa in Alba, waar hy wag om sy triomf te vier). Pompeius het daarin geslaag om een ​​van sy ondersteuners, M. Piso, vir 61 vC as een van die konsuls verkies te kry, maar dit was 'n groot teleurstelling. In plaas daarvan om te fokus op die goedkeuring van Pompeius en rsquos in die ooste en grondbesetting vir hierdie troepe, fokus Piso op sy eie vete met sy medekonsul M. Messalla.
Pompeius het Piso uiteindelik prysgegee en daarin geslaag om nog een van sy ondersteuners, L. Afranius, as een van die konsuls vir 60 vC verkies te kry. Hierdie verkiesingsukses is waarskynlik gehelp deur die viering van Pompeius en die wonderlike tweedaagse triomf in September 61 vC, wat die Romeinse volk sal herinner aan die groot toename in rykdom wat hy vir hulle gewen het. 'N Poging om 'n grondrekening in 60 vC te aanvaar, het met 'n klug geëindig, terwyl die ander konsul, Metellus Celer, amptelike sake uit die gevangenis bedryf het. Uiteindelik het die rekening misluk.
Gebeurtenisse jaag nou na die vorming van die eerste triumviraat, hoewel die idee dat Pompeius en Crassus op so 'n manier sou kon saamwerk tot op die laaste oomblik onmoontlik gelyk het. Die katalisator vir hierdie transformasie van die politieke toneel was Julius Caesar. Hy het pas 'n klein oorlog in Wes -Spanje gewen en 'n triomf gekry. Hy was ook vasbeslote om vir 59 vC as een van die konsuls te verkies. Caesar was nog een van die mense waarteen Cato die Jongere bitter gekant was. In 'n poging om te keer dat hy vir die konsul staan, het Cato die senaat oortuig om aan alle keiser te weier om sy kandidatuur te verklaar sonder om die heilige grens van Rome oor te steek. Caesar staan ​​nou voor 'n duidelike keuse - bly buite die grens, vier sy triomf, maar verloor die kans om vir Consul te staan, of steek die grens oor, staan ​​vir konsul, maar verloor sy triomf. Caesar het die tweede opsie gekies, die stad binnegegaan en verkiesbaar geword. Cato en sy faksie het probeer om die moontlike skade te verminder deur te suggereer dat die konsuls van 59 v.C. die taak sou kry om die brigande uit Italië te verwyder in plaas van om oorse provinsies te gee om te regeer. Uiteindelik spandeer die konserwatiewes groot bedrae geld om seker te maak dat Cato & rsquos se skoonseun M. Calpurnius Bibulus verkies is by die mede-konsul van Caesar & rsquos, in 'n poging om seker te maak dat Caesar niks kon bereik tydens sy regeringsjaar nie.
Terwyl al hierdie politieke maneuver aan die gang was, het Caesar Pompeius en Crassus genader om hul steun te probeer verkry. Beide mans het hul eie politieke ambisies gevind geblokkeer deur dieselfde groep aristokratiese senatore wat nou teen Caesar gekant was. Op 'n stadium het hulle ooreengekom om mekaar se wette en vereistes in die daaropvolgende jaar te ondersteun.
Aanvanklik het Caesar probeer om die optimaliseerop 'n skynbaar redelike manier optree. Hy het 'n nuwe grondrekening voorgelê, maar het probeer om die aspekte waaroor die konserwatiewes in vorige wette gekla het, te verwyder. Die nuwe grondrekening sou deur 'n raad van twintig man geadministreer word, en Caesar is verbied om deel te neem. Alle benodigde grond word gekoop van gewillige verkopers teen die amptelike waarde, met behulp van geld wat Pompeius gewen het.Ten spyte van al sy beste pogings, het sy teenstanders steeds die wet gekant, sommige omdat dit deur Caesar voorgestel is en hom dus gewild sou word. Cato het dit grootliks gekant omdat dit 'n vernuwing was, en ander omdat Cato dit gekant het. Caesar het probeer om Cato in die tronk te laat sit omdat hy die wet belemmer het, maar moes terugstaan. Uiteindelik het Caesar die wet voor die gewilde vergaderings gebring. Weereens het Bibulus geweier om dit te laat verbygaan. Caesar het Pompeius ontbied, wat dit verbasend ondersteun het. Daarna het hy 'n beroep op Crassus gedoen, wat waarskynlik teen hom sou geweier het, maar blykbaar verbaas Crassus die wetsontwerp in die openbaar, en uiteindelik het die triumviraat oopgemaak. Op die dag van stemming het Bibulus probeer om tegniese maatreëls te tref om die stemming ongeldig te maak, terwyl Cato probeer het om daarteen te protesteer, maar dit is deur geweld verwyder en die wet is aanvaar. Die volgende dag kon Bibulus nie die senaat die wet laat veto nie. Na hierdie mislukking het Bibulus teruggetrek na sy huis, vanwaar hy probeer het om slegte beskerming te verklaar vir elke moontlike dag waarop openbare sake gedoen kon word, maar sonder enige groot impak. Caesar is effektief oorgelaat om as die enigste konsul vir die jaar op te tree.
Vir die res van die jaar regeer Caesar deur die volksvergadering. Die oostelike nedersetting van Pompeius en rsquos is uiteindelik goedgekeur, terwyl Crassus die finansiële maatreëls gekry het wat hy versoek het. Die alliansie tussen Caesar en Pompeius is versterk deur die huwelik van Pompeius met Caesar en die dogter Julia. 'N Nuwe, meer radikale grondwet is aanvaar. Uiteindelik is die vorige verspreiding van die provinsies gekanselleer, en aan Caesar is Cisalpine Gallië en Illyricum vir vyf jaar toegestaan, met drie legioene. Die senaat, by hierdie geleentheid onder leiding van Pompeius, het Transalpine Gallië en 'n vierde legioen bygevoeg in die hoop dat dit die keiser verder van Rome sou hou.
Teen die einde van die jaar het die triumvirs die meeste gekry van wat hulle wou hê, maar dit was baie duur. Pompeius het sy oostelike nedersetting en sy grondwet gehad, hoewel hy baie van sy gewildheid verloor het. Caesar het sy jaar as konsul en sy bevel in Gallië gehad, maar het permanente vyande gemaak in die Senaat, wat die hele tyd wat hy in Gallië was, voorberei het om hom terug te bring by sy terugkeer.
In 58 vertrek Caesar uiteindelik na Gallië, waar hy spoedig by die beroemde Galliese Oorlog betrokke raak, met behulp van sy provinsiale pos om een ​​van die groot veroweringsoorloë van die Romeinse Republiek te begin. Terwyl hy weg was, het die politiek van Rome so giftig gebly as altyd. In 58 vC was die belangrikste destabiliserende faktor die tribune Clodius, amptelik 'n voorstander van Caesar, maar in werklikheid 'n immorele figuur. Gedurende sy ampstyd het hy Cicero in ballingskap gedwing deur die gebeure van Cicero en rsquos jaar by konsul teen hom te gebruik. Hy was egter ook 'n redelik bekwame politieke operateur. Die verkiesing van Clodius en rsquos as Tribune was slegs wettig as die keiserwette van 59 vC wettig was, aangesien dit die keiser was wat hom toegelaat het om 'n plebeier te word. Die konserwatiewe opposisie het probeer om hulle onwettig te laat verklaar, maar in 58 vC het Cato ingestem om 'n pos as kommissaris te aanvaar om die koninkryk van Ciprus, wat deur Rome oorgeneem sou word, oor te neem. Deur hierdie pos te aanvaar, wat volgens hom in die beste belang van Rome was, het Cato effektief toegegee dat Caesar en rsquos -dade van 59 vC wettig was. Clodius draai egter toe teen sy beskermhere. Hy bevry Tigranes, die seun van die koning van Armenië, 'n stap wat Pompeius verneder het. Die konsul Gabinius protesteer en word aangeval. Clodius skakel toe Caesar aan en val die geldigheid van sy dade by die konsul aan!
In 57 vC was Clodius nie meer 'n tribune nie, maar hy was steeds gewild en invloedryk en lid van die senaat. Die jaar is grootliks oorheers deur pogings om Cicero te herroep, en deur 'n tekort aan graan, waarskynlik veroorsaak deur die onbevoegdheid van die man wat Clodius in beheer van die graankommissie geplaas het. Clodius en rsquos se optrede in 58 vC het Pompeius teen hom gekeer, en hy het in Italië veldtog ondersteun ter ondersteuning van Cicero. Genoeg Italiaanse kiesers het in die somer na Rome gekom om te verseker dat Cicero herroep word. Cicero het Rome in September bereik en was teenwoordig toe Pompeius die graanvoorraad beveel het. Hierdie keer het hy gesukkel om onmiddellik 'n impak te maak, aangesien daar destyds 'n werklike tekort aan graan was.
Teen 56 vC blyk dit dat die triumviraat in die moeilikheid was. Pompeius en Crassus was weereens oop mededingers, en vyande van Caesar en rsquos versamel hom. Dit lyk asof Caesar die voortou geneem het in die herstel van die alliansie. In die lente besoek hy Crassus by Ravenna en Pompeius by Luca en stel voor dat hulle in 55 vC vir die konsulaat moet staan. Hy sou 'n paar van sy soldate stuur om hul kandidatuur te ondersteun. Cicero laat vaar sy opposisie teen Caesar, en Clodius val ten minste vir 'n oomblik in die ry. Die verkiesings is vroeg in 55 vC gehou, en soos beplan is Pompeius en Crassus behoorlik verkies. Hulle het vinnig hul provinsies vir die daaropvolgende jare hanteer. Crassus het Sirië en Pompeius Spanje gekry, albei vir vyf jaar, terwyl die bevel van Caesar & rsquos met vyf jaar verleng is.
Ineenstorting van die Triumvirate
Die triumviraat het die hoogtepunt van sy sukses bereik, en gebeure het die drie mans nou uitmekaar gedwing. In 54 vertrek Crassus na Sirië, skielik vasbeslote om sy militêre reputasie te laat herleef deur Parthia te verower. Caesar was nog in Gallië, so dit het Pompeius net in Rome verlaat. Sy bande met Caesar is verswak toe sy vrou Julia sterf, wat die gesinsverbinding tussen die twee mans verbreek. Een van die konsuls vir die jaar was Ahenobarbus, een van die mans wat Pompeius en Crassus in die eerste plek uit die amp gestaan ​​het, terwyl Cato by praetor verkies is. Hulle het probeer om die triumvirs te ondermyn, maar kon nie meeding met die glans van die keiser se militêre suksesse en Cicero & rsquos -toesprake nie. Hulle morele gesag is ook erg ondermyn toe hulle omkoopgeld van een van die konsulêre kandidate vir 53 vC aanvaar het.
Die eerste werklik ernstige slag was in 53 vC. Crassus het uiteindelik sy inval in Parthia begin, net om in Carrhae verslaan en vermoor te word. Die jaar het ook begin sonder dat daar konsuls was, en 'n langdurige en gewelddadige wedywering tussen Clodius en Milo, wat albei privaat leërs opgerig het. Pompeius keer uiteindelik terug na die stad en hou die verkiesing in die somer, teen die tyd dat die meeste mense aandag gegee het aan die verkiesings vir 52 vC. Clodius het besluit om op te staan, en weer het geweld op straat verhoed dat die verkiesing normaal sou plaasvind.
Die oproer het in 52 vC voortgeduur. Vroeg in die jaar het Clodius en Milo mekaar raakgeloop naby Bovillae buite Rome, en Clodius is vermoor nadat hulle toevlug geneem het in 'n nabygeleë taverne. Die begrafnisbrand Clodius & rsquos is binne die senaatshuis gebou en die hele gebou het afgebrand. In reaksie hierop het die Senaat Pompeius gevra om die orde te herstel. Sommige het voorgestel dat hy tot diktator gemaak moet word, maar in plaas daarvan is hy die enigste konsul. Pompeius het hierdie oproep gebruik om sy steun oor te skakel na die konserwatiewe faksie. L. Domitius Ahenobarbus was in beheer van 'n ondersoek na omkopery en geweld van die afgelope maande. Pompeius het 'n aanbod van die hand gewys om met die keusniggie van Caesar en rsquos te trou en het in plaas daarvan gekies om met Crassus en die weduwee Cornelia, die dogter van Q. Metellus Scipio, 'n belangrike lid van die aristokratiese faksie, te trou. Pompeius kon ook vinnig die orde herstel en seker maak dat die verkiesings vir 51 vC vlotter verloop.
Die konsuls vir 51 vC was M Marcellus, 'n redenaar wat teen die keiser gekant was, en Ser. Sulpicius Rufus, na bewering 'n eerlike man. Marcellus het aangekondig dat hy die kwessie van vervanging van Caesar in Gallië sou opper, wat hom kwesbaar maak vir vervolging. Sulpicius het die plan gekant, uit vrees dat dit nog 'n burgeroorlog sou veroorsaak. Die debat oor Gallië het uiteindelik in 51 vC plaasgevind, en daar is ooreengekom dat nuwe goewerneurs in die lente van 50 vC toegeken sou word. Caesar sou sodoende sy leër en sy immuniteit maande voor die konsulêre verkiesing vir 49 vC verloor, wat hom kwesbaar sou maak vir vervolging. Pompeius het hierdie maatreël ondersteun.
Die konsuls vir 50 vC was C. Marcellus, 'n neef van M. Marcellus, en L Aemilius Paullus. Marcellus was in die huwelik verwant aan Caesar en Paullus het hom 'n guns bewys nadat Caesar hom 1500 talente geleen het om die heropbou van die basiliek in die Forum Romanum te voltooi. Een van die tribunes was Curio, een van die teenstanders van Caesar & rsquos gedurende sy jaar as konsul, maar dit blyk binnekort van kant te verander. Toe die datum toegeken is vir die bespreking van die nuwe goewerneur vir Gallië, het Curio seker gemaak dat dit vertraag word. Pompeius het voorgestel dat Caesar sy bevel oor die Ides van November, 46 dae voor die begin van die volgende konsulêre jaar, moes laat vaar. Dit sou hom steeds kwesbaar gemaak het vir vervolging. Pompeius het nou 'n eie leër gehad wat gereed was om dit ooswaarts te neem om met die Partiërs te handel, maar laat in die jaar het hulle uit Sirië teruggetrek om 'n burgeroorlog te hanteer. Caesar was in Ravenna, nog steeds in sy provinsie, maar gevaarlik naby Rome. Die grootste deel van sy leër was egter nog in Gallië, en die senaat het geglo dat dit die sterker militêre posisie het.
Die finale krisis het begin met 'n aanval op Curio in die senaat. Hy het geantwoord deur voor te stel dat beide Caesar en Pompeius hul bevele moes prysgee, hoewel hy nie gespesifiseer het wanneer (hy nog 'n keiser was nie). Die mosie het met 370 stemme tot 22. Die konsul C. Marcellus was van mening dat hierdie stemming beteken dat dit onvermydelik was dat Caesar sy legioene na Rome sou bring, en het na Pompeius gegaan om hom te vra om die bevel te neem oor die twee legioene wat gereed was vir die Partiese Oorlog en die Republiek verdedig. Pompeius het ingestem om dit te doen, en al die ander misluk.
Op 10 Desember is die ampstermyn van Curio & rsquos beëindig, en hy vertrek om by Caesar by Ravenna aan te sluit. Hy is toe gekies om Caesar & rsquos se vredesaanbod na die senaat te bring. Caesar het voorgestel dat beide hy en Pompeius hul bevele moet neerlê en hulle moet onderwerp aan die oordeel van die Romeinse volk. As Pompeius dit nie eens was nie, het Caesar gedreig om vinnig te kom en wraak te neem op sy land en sy eie ongeregtighede en sy eie. Die senaat het geweier om oor hierdie voorstel te debatteer. In plaas daarvan het Metellus Scipio 'n voorstel voorgelê dat as Caesar sy leërs nie op 'n vasgestelde datum sou ontbind nie, hy 'n vyand van die staat sou word. Die mosie is aanvaar, maar twee van die tribunes het veto gelê.
'N Laaste kompromie is voorgestel. Caesar sou byna al sy provinsies prysgee, maar hou ten minste Illyricum en een legioen tot aan die begin van sy tweede konsulsskap. Pompeius was bereid om hierdie plan te volg, maar Cato en die ander konserwatiewes het dit geblokkeer. Op 7 Januarie het hulle 'n noodgraad geslaag dat die amptenare van die regering moet sien dat die Republiek geen skade ly nie. Caesar & rsquos twee ondersteuners onder die Tribunes, Antony en Cassius, is meegedeel dat hul veiligheid nie meer gewaarborg kan word nie. Hulle besluit om by Caesar toevlug te soek, saam met Curio en Caelius. Toe die verbanne tribunes Caesar bereik, besluit hy uiteindelik om met die senaat te breek en na Rome te marsjeer, met die gevoel dat hy geen keuse gehad het nie.
Die uitbreek van die oorlog
Op 10 Januarie 49 v.C. (volgens die Romeinse kalender, wat destyds nie in ooreenstemming was met die seisoene nie), lei Caesar sy enkele legioen (Legio XIII Gemina) oor die Rubicon, die rivier wat die noordoostelike grens van Italië gemerk het. behoorlik. Hierdeur het hy die wet oortree dat slegs 'n huidige landdros kon oefen Imperium, die reg om troepe te beveel, in Italië. Caesar, as prokonsul en goewerneur van Gallië, het die reg gehad om troepe in sy provinsie te beveel. Caesar het erken dat hy 'n groot waagstuk onderneem het, en volgens beroemdheid het hy gesê: 'laat die dobbelsteen gooi',
Die ineenstorting van die Republikeinse instellings is duidelik getoon deur die reaksie op die inval van Caesar. Dit moes die twee konsuls vir die jaar gewees het, Lentulus en C. Marcellus, wat die Republikeinse reaksie gelei het, maar in plaas daarvan is die taak aan Pompeius die Grote gegee. Caesar beweeg te vinnig vir die Republikeine. Hy het sy leër in twee verdeel. Antony is na die binneland gestuur na Arretium, aan die Via Cassia, terwyl Caesar langs die Adriatiese kus na Ancona, aan die Via Flaminia, beweeg het. Caesar se vinnige beweging veroorsaak paniek in Rome. Op 17 Januarie het die nuus dat hy reeds in Ancona was, die stad bereik, en Pompeius het na Rome besluit. Hy het die konsuls en senaat beveel om suid na Campania te trek. Intussen beset Caesar Picenum, die gebied oorkant Rome aan die Adriatiese kus.
Die eerste verset kom by Corfinium, 'n kruispad in die ooste van Rome. Die nuut aangestelde prokonsul vir Transalpynse Gallië, Domitius Ahenobarbus, het homself nie as verplig beskou om Pompeius te gehoorsaam nie, wat hy as 'n ander prokonsul beskou het. Hy het 'n leër opgestel wat gelykstaande is aan drie legioene, en het probeer om die stad te verdedig. Toe die manne van Caesar opdaag, het Ahenobarbus se troepe geweier om te veg en hom gedwing om oor te gee. Caesar het die genade getoon waarvoor hy spoedig beroemd sou word, en het toegelaat dat alle gevangenes van senatoriale of ruitersrang vry is. Ahenobarbus se troepe is in die diens van Caesar geneem en daarna na Sicilië gestuur.
Pompeius was nie van plan om in Italië te veg nie. Hy het slegs toegang tot twee legioene, wat albei onder die keiser gedien het en dus twyfelagtig was. Toe die leër van Caesar suid beweeg, het Pompeius en die konsuls na Brundisium, naby die oostelike punt van Italië, verhuis. Op 4 Maart vertrek die konsuls na Epirus. Caesar het 'n paar dae later opgedaag met drie veterane en drie nuwe legioene. Hy het probeer om Pompeius in Brundisium vas te trek, maar op 17 Maart het Pompeius dit reggekry om by die beplande blokkade van Caesar te gly, op pad na Epirus.
In net meer as twee maande het Caesar sy vyande gedwing om Italië, en daarmee saam Rome, te verlaat. Dit was 'n indrukwekkende prestasie, hoewel sy vyande nog steeds groot dele van die Ryk beset het - Pompeius se manne regeer in Spanje, terwyl die belangrikste Republikeinse magte nou in die ooste was. Pompeius se besluit om Rome nie ten minste te probeer verdedig nie, was byna seker 'n fout en het die hart van die Republiek aan Caesar oorgelaat.
Nadat hy Pompeius by Brundisium nie vasgevang het nie, keer Caesar terug na Rome. Hy het daar gebly vir twee nie heeltemal suksesvolle weke nie. Sy pogings om ten minste wettig op te tree, is bederf deur L. Metellus, een van die stamme van die plebs, wat sy vetoreg gebruik het om al die voorstelle van Caesar te blokkeer. Caesar moes oor die pomoerium, die heilige grens van Rome, om Metellus te bedreig en die geld in die skatkis te gryp. Dit was nog 'n oortreding van die Romeinse tradisie, soos enige proconsul wat die pomoerium is beskou as syne verloor het imperium, en daarmee sy bevel.
Spanje (49 vC)
Caesar se volgende stap was om na Spanje te marsjeer om Pompeius se ondersteuners in daardie gebied te hanteer. Onderweg het hy teëgekom in Massilia, wat besluit het om met Pompeius en die Republikeine saam te tree. Die gevolglike beleg van Massilia het eintlik langer geduur as die keiser se veldtog in Spanje, en die stad het eers oorgegee toe Caesar weer op pad terug na Italië verskyn het. Caesar kon dit nie bekostig om persoonlik op te hou om die beleg te onderneem nie. Hy het Decimus Brutus verlaat om die beleg te voer (in die proses twee seegevegte buite Massilia gewen) en verder gegaan na Spanje.
Spanje was die plek van een van Pompeius se vroegste militêre suksesse, die nederlaag van die Romeinse rebel Sertorius (Sertoriaanse Oorlog), en Spanje was al jare lank sy provinsiale provinsie. Hy het drie leërs in Spanje gehad - L. Afranius en M. Petreius was in Hispania Citerior (Oos -Spanje), die geleerde M. Varro was in Hispania Ulterior (Suid -Spanje). Varro het in sy provinsie gebly, terwyl Afranius en Petreius hul magte in Citerior verenig het. Caesar se magte kon maklik die Pyreneë oorsteek, maar 'n afwyking het gou ontstaan ​​by die stad Ilerda. Caesar het 'n tyd lank gebrek gehad aan 'n gebrek aan voorraad, maar uiteindelik het hy die beste geveg, en in die somer het Afranius en Petreius gevra vir oorgawe. Weer eens was Caesar vrygewig. Die twee bevelvoerders is toegelaat om te vertrek (om by Pompeius aan te sluit) en hul leër is ontbind. Caesar het hulle teen Varro beweeg, maar sy leër het ook ineengestort toe Caesar nader gekom het, en Varro moes noodgedwonge oorgee.
Elders het dit nie so goed gegaan met Caesar nie. Een van sy ondersteuners, G. Scribonius Curio, het Cato uit Sicilië verdryf en daarna Afrika binnegeval, wat deur Attius Varus gehou is. Curio het 'n aanvanklike geveg in Utica gewen en toe die stad beleër, maar hy is toe verslaan en vermoor deur koning Juba van Numidia tydens die slag van die Bagradasrivier (24 Julie 49 vC). Die provinsie Afrika het in Republikeinse hande gebly tot die laaste oorlogstryd.
In die herfs van 49 vC keer Caesar terug na Rome, wat die oorgawe van Massilia onderweg dwing. Sy belangrikste taak in Rome was om seker te maak dat hy as een van die konsuls verkies word vir 48 C. Sy eerste probleem was dat slegs die bestaande konsuls die verkiesing kon voer, en hulle was by Pompeius in Griekeland. M. Lepidus het 'n oplossing gevind. Caesar is 'n paar dae lank diktator gemaak en het self die verkiesing gehou. Nie verbasend dat hy verkies is, saam met P. Servilius Isauricus. Caesar herstel toe die regte van die seuns van die slagoffers van Sulla se beskuldigings en herinner aan 'n aantal mense wat deur Pompeius veroordeel is. Hy het ook probeer om 'n skuldkrisis te hanteer, voordat hy na elf dae na Brundisium vertrek het om die oorlog teen Pompeius te hervat.
Pompeius en Griekeland, 49-48 vC
Terwyl Caesar 'n veldtog in Spanje gevoer het, het die ballingse senaat na Thessalonika verhuis. Pompeius het hom daarop toegespits om so 'n groot leër as moontlik op te rig. Twee legioene is deur Lentulus Crus in Asië grootgemaak, en twee kom uit Sirië onder Metellus Scipio. Meer troepe is verskaf deur die kliëntkonings van Rome in die ooste, waarvan baie hul posisie aan Pompeius te danke het. Pompeius het ook 'n magtige vloot gehad, onder Bibulus, die keiser se medekonsul en mededinger in 59 vC. Pompeius se troepe kon Curicta in Illyria, wat deur die manne van Caesar gehou was, vang, maar by Salonae afgeweer.
Ondanks Bibulus se beste pogings, het Caesar daarin geslaag om met sewe legioene na Griekeland oor te gaan, maar die res van sy leër, onder Mark Antony, was vasgekeer by Brundisium. Eers na die dood van Bibulus van natuurlike oorsake vroeg in 48 vC kon Antony na Illyria gaan om by Caesar aan te sluit, maar sy vloot is verby Caesar en Pompeius gevee en moes aan die ander kant van Pompeius se manne land. Die twee leërs raak toe betrokke by 'n 'wedloop na die see' rondom Dyrrhachium, terwyl Pompeius probeer om 'n so groot moontlik gebied te beveilig. Die twee kante vestig hulle toe in die beleg van Dyrrhachium (Maart-Mei 48 vC). Dit het geëindig in 'n seldsame terugslag vir Caesar. Pompeius het twee pogings aangewend om deur die beleidslyne te breek, waarvan die tweede suksesvol genoeg was om die keiser te dwing om die beleg op te hef (slag van Dyrrhachium, 20 Mei 48 vC).
Caesar se volgende stap was om oos oor Griekeland te gaan, om sy legaat Domitius Calvinus te ondersteun, wat bedreig word deur Metellus Scipio se legioene wat uit Sirië kom. Pompeius het twee keuses gehad - hy kon die kans geneem het om na Italië terug te keer en Rome te probeer herwin, of hy kon Caesar volg.Hy het besluit om nie die risiko te neem om die oorlog na Italië terug te neem nie, en het Caesar gevolg.
Caesar en Calvinus het spoedig ontmoet en daarna ooswaarts na Thessalië gegaan. Onderweg beleër hulle Gomphi, aan die westelike grens van Thessalië, waar hul troepe die stad verlaat. Die ander dorpe in Thessalië het hul hekke vir Caesar oopgemaak.
Pompeius het nou onder druk gekom van die optimaliseer, sy meer konserwatiewe ondersteuners, wat hom nie heeltemal vertrou het nie. Pompeius was bewus daarvan dat Caesar nog steeds in 'n moeilike posisie in Griekeland was, en sou hom verkieslik wou vermoei, maar in plaas daarvan moes hy stryd aanbied. Die gevolglike slag van Pharsalus (9 Augustus 48 v.C.) het in werklikheid enige realistiese kans op 'n Republikeinse oorwinning in die burgeroorlog beëindig. Ondanks sy minderheid het Caesar 'n groot oorwinning behaal. Pompeius het ontsnap, maar Domitius Ahenobarbus is in die geveg dood. In die nasleep van die geveg het Caesar Pompeius se briefwisseling verbrand en aangebied om almal wat om vergifnis vra, te vergewe. Onder diegene wat gekies het om kans te kies, was M. Brutus, later een van sy moordenaars. Cicero besluit ook om op te gee, en keer terug na Italië, waar hy 'n geruime tyd by Brundisium vertraag is.
Die paar oorblywende Republikeinse leiers vlug na Noord -Afrika. Cato en Pompeius se seuns is na Cyrenaica, net wes van Egipte, waar hulle gehoop het om met Pompeius te ontmoet. Pompeius het self na Lesbos gegaan, waar hy by sy vrou aangesluit het en daarna besluit om na Egipte te gaan, waar hy verwag word om deur die jong koning Ptolemeus XIII ondersteun te word. In plaas daarvan is hy vermoor op bevel van die adviseurs van die jong koning toe hy op die Egiptiese kus land.
Drie dae later, op 2 Oktober 48 vC, het Caesar aan die begin van 'n noodlottige verblyf in Egipte aangekom. Hy kom te midde van 'n wrede geskil tussen die mede-heersers, die 21-jarige Cleopatra VII Philopater en haar jonger broer-man Ptolemaeus XIII Theos Philopator (die Ptolomies het die Egiptiese huweliksgebruik in die koninklike familie aangeneem). Caesar verhuis na die koninklike paleis en kondig aan dat hy gaan arbitreer in die burgeroorlog. Eers het hy die paleis met Ptolemeus gedeel, terwyl Cleopatra toegang tot hom geweier is. Sy het beroemd toegang tot Caesar gekry deur weg te steek in 'n opgerolde tapyt wat aan hom voorgehou is.
Caesar is oorweldig deur die dramatiese gebaar, en staan ​​saam met Cleopatra (nege maande later is hul seun Caesarion gebore). Ptolomie was woedend en storm uit die paleis. Caesar se twee ondersterkte legioene is gou beleër deur die groter leër van Ptolomie, ondersteun deur die bevolking van Alexandrië, toe die indrukwekkendste stad ter wêreld. Die beleg van Alexandrië duur tot 47 Maart v.C., toe versterkings uiteindelik Egipte bereik het. Dit was 'n geallieerde leër onder leiding van Mithridates van Pergamum. Die gekombineerde Romeinse magte kon die beleërende magte (slag van die Nyl) verslaan. Ptolomie is tydens die geveg verdrink.
Caesar het waarskynlik nog 'n paar maande na die geveg in Egipte gebly en op 'n rivierreis langs die Nyl gegaan met die nou swanger Cleopatra. Cleopatra het nog 'n mede-monarg gekry, haar nog jonger broer Ptolomie XIV, ondersteun deur drie legioene.
Tydens die lang beleg van Alexandrië het die situasie in die res van die Romeinse Ryk teen die keiser gedraai. Cato het weswaarts verhuis na die provinsie Afrika, waar hy en die ander oorlewende Republikeinse leiers daarin geslaag het om 'n magtige leër op te rig. In Italië was Mark Antony besig om hom ongewild te maak. Nadat Pharsalus Caesar vir 'n jaar as diktator aangestel is, om 47 vC te dek. Antony was sy adjunk (meester van die perd). Hy moes Rome verlaat om 'n muitery in Campania te hanteer, en terwyl hy weg was, het Dolabella, toe een van die stamme van die plebs, begin veg vir skuldverligting, wat onrus in Rome veroorsaak het. Antony herstel die orde gewelddadig en verloor 'n groot deel van sy vroeëre gewildheid.
Die mees onmiddellike probleem was in Klein -Asië. Aan die einde van die Mithridatiese oorloë is Pharnaces, die seun van Mithridates die Grote, as bewind van die Cimmerian Bosporus (die Krim) gelaat. Hy het nou besluit om voordeel te trek uit die Romeinse burgeroorlog om sy pa se ou koninkryk binne te val. Hy verslaan Domitius Calvinus in Nicopolis, en dit lyk asof hy kortliks 'n bedreiging vir die Romeinse gesag inhou.
Caesar het die bedreiging vinnig uit die weg geruim. Uit Egipte verhuis hy na Antiogië en Sirië, en daarna na Klein -Asië. By Zela het hy Pharnaces maklik verslaan, wat hom een ​​van sy bekendste opmerkings gemaak het - Veni, Vidi, Vici (Ek het gekom, ek het gesien, ek het oorwin). Hy sou later die gemak van sy oorwinning oor Pharnaces gebruik om die betekenis van Pompeius se oorwinnings oor Mithridates te ondermyn.
Nadat Caesar verslaan het, keer Caesar terug na Rome. Hy het vinnig die muitery in Kampanië hanteer, deels deur op die soldate as burgers te verwys en nie as medesoldate nie. Hy het die verkiesings vir 47 vC (redelik laat) en vir 46 vC (redelik vroeg) hanteer en homself as konsul vir 46 vC aangestel.
Afrika, 46 v.C.
Die Republikeine het nou 'n aansienlike mag in Afrika gehad. Cato was sy leidende gees, maar die voormalige konsul Metellus Scipio was die amptelike leier van die Republikeine, en Labienus die belangrikste militêre figuur. Hulle het ook toegang gehad tot Pompeius se vloot eskaders en die ondersteuning van koning Juba. Die Republikeine was in kontak met ondersteuners in Spanje, waar Caesar se goewerneur Q. Cassius hom byna universeel ongewild gemaak het.
Laat in 48 vC het Caesar voorberei om na Afrika te vertrek. Een poging om hom te vertraag is deur a haruspex, een van Rome se waarsêers, wat beweer het dat die ramp sou volg as Caesar voor die sonstilstand sou vertrek. Caesar ignoreer dit en vertrek op 25 Desember uit Rome, etlike weke voor die sonstilstand op die destydse huidige kalender.
Caesar het 'n moeilike aankoms in Afrika gehad. Hy is spoedig aangeval deur 'n groter leër onder Labienus, in 'n duur, geveg by Ruspina. Caesar is gehelp deur Bocchus van Mauretanië en P. Sittius, 'n Romeinse dienaar onder Bocchus, wat Juba se koninkryk binnegeval het. Caesar kon ook propaganda gebruik deur sy vyande uit te beeld as die hulpmiddel van 'n barbaarse koning, om sommige van die Republikeine te oortuig om na hom te gaan. Caesar beleër toe die stad Thapsus. Die Republikeine het probeer om die beleg op te hef, maar het in die daaropvolgende slag van Thapsus 'n swaar nederlaag gely.
Nadat hy Thapsus ingeneem het, het Caesar gevorder na die Republikeinse basis in Utica. Cato het nou besef dat sy saak hopeloos was. Nadat hy seker gemaak het dat almal wat wou ontsnap, weggekom het, pleeg hy selfmoord en ontken Caesar die kans om hom te vergewe. Metellus Scipio is onderskep tydens 'n poging om Spanje te bereik en het selfmoord gepleeg. Juba het selfmoord gepleeg ná die slag van Thapsus. Labienus en Pompeius se twee seuns het egter na Spanje ontsnap, waar hulle daarin geslaag het om hulself te vestig.
Caesar bestee 'n kort tydjie aan die reorganisering van Afrika. Juba se koninkryk is verdeel, en gedeeltelik gaan dit aan Sittius en die Mauretaniërs, en die res word 'n Romeinse provinsie. Verskeie gevangenes, wat begenadig is, maar hul woord gebreek het om nie weer te veg nie, is tereggestel. Daarna keer hy terug na Rome.
Spanje, 45 vC
Caesar was einde Julie terug in Rome, aan die begin van sy langste verblyf tydens die burgeroorlog. 'N Deel van sy tyd is bestee aan die voorbereiding vir die viering van vier oorwinnings agtereenvolgens om sy oorwinnings in Gallië, Egipte, Pharnaces en Juba te vier. Onder die vyandelike leiers was Vercingetorix, Cleopatra se jonger suster Arsineo en Juba se vierjarige seun. Slegs Vercingetorix is ​​uitgevoer na die triomf.
Teen die einde van 46 vC vertrek Caesar weer na Spanje en neem 'n veteraanlegioen saam. Hierdie keer was hy minder vergewensgesind. Die rebelle is as onvergeeflike vyande behandel, en albei kante het gruweldade gepleeg. By een geleentheid het Caesar se manne hul vestings beklee met die afgesnyde koppe van hul vyande.
Cn Pompeius, die oudste seun van Pompeius, het Caesar probleme veroorsaak deur te weier om 'n geveg te waag. Uiteindelik was hy egter by Munda gewelddadig om te veg. Dit was een van die moeilikste gevegte van Caesar, maar hy kon sy manne motiveer om verder te veg en uiteindelik 'n verpletterende oorwinning behaal. Labienus is tydens die geveg doodgemaak en 'n paar dae later Cn Pompeius. Sextus Pompeius het daarin geslaag om te ontsnap en sou later 'n doring in die Tweede Triumviraat wees, maar die geveg het die Groot Burgeroorlog effektief beëindig.
Caesar keer in 45 v.C. na Rome terug. Teen hierdie tyd blyk dit dat sy politieke oordeel afgeneem het. Hy vier nog 'n triomf, hierdie keer vir sy oorwinning oor mede -Romeine. Daar was wenke dat hy dit oorweeg om homself Koning te maak, en hy het homself as Diktator vir die lewe aangestel. Sy optrede het baie van sy voormalige ondersteuners, sowel as sy begenadigde vyande, bekommerd gemaak. Op die Ides van Maart, 15 Maart 44 v.C., word Caesar vermoor tydens 'n senaatsvergadering, drie dae voordat hy sou vertrek na 'n inval in Parthia.
Die onmiddellike gevolg van die sluipmoord was die hernude uitbreek van die burgeroorlog. Dit het in twee duidelike fases verdeel. Die eerste het die senaat, ondersteun deur die keiser se erfgenaam Octavianus, teen Mark Antony, die keiser se meester van die perd, bestry. Alhoewel Antony verslaan is, is albei die konsuls vir die jaar dood. Na die geveg het Octavianus van kant verander. Antony, Octavianus en Lepidus vorm die Tweede Triumviraat, 'n baie meer formele reëling as die Eerste Triumviraat.
In die tweede fase het Octavianus en Antony na Griekeland oorgegaan om die bevryders, die moordenaars van Caesar, wat gedwing is om uit Italië te vlug, aan te val nadat hul optrede nie voldoen aan die universele goedkeuring wat hulle blykbaar verwag het nie. Die twee belangrikste bevryders, Crassus en Brutus, het selfmoord gepleeg ná die Eerste Slag van Philippi en Tweede Slag van Philippi, wat Octavianus, Antony en Lepidus die Romeinse wêreld tussen hulle laat verdeel het.
In die derde fase het Octavianus en Antonius bots vir die beheer van die hele Romeinse wêreld. Uiteindelik het hierdie wedywering in oop oorlog uitgebreek. Octavianus het na die Balkan oorgesteek en Antony en Cleopatra se leërs verslaan tydens die seestryd by Actium. Antony en Cleopatra vlug na Egipte, waar hulle uiteindelik selfmoord gepleeg het om te verhoed dat hulle in die hande van Octavianus val. Dit het Octavianus onbetwiste beheer oor die Romeinse wêreld gegee. Hy was 'n baie vaardiger politikus as Caesar, of inderdaad die meeste van sy mededingers, en het daarin geslaag om 'n stelsel op te stel waarin hy die werklikheid van mag het, terwyl hy die senaat aan sy kant gehou het. Hy word beloon met die titel Augustus en word die eerste Romeinse keiser.
Brutus - Caesar's Assassin, Kirsty Corrigan. 'N Gebalanseerde biografie van Brutus, een van die meer konsekwente verdedigers van die Romeinse Republiek, en beroemd een van die moordenaars van Caesar op die Ides van Maart. Skilder 'n prentjie van 'n man met 'n algemeen hoë morele standaarde (met 'n paar gebreke in finansiële aangeleenthede), maar ook 'n te optimistiese plotter wat geen realistiese planne gemaak het vir die nasleep van die sluipmoord nie. Doen dit goed om Brutus se taamlik duistere vroeë jare op te spoor, asook om te onderskei tussen latere legendes en histories waarskynlike gebeure [lees die volledige resensie]
Mark Antony - A Plain Blunt Man, Paolo de Ruggiero. Aangenaam dat 'n biografie op sy eie aan Mark Antony toegewy is eerder as as deel van iemand anders se verhaal, maar wees bewus daarvan dat die skrywer baie bevooroordeeld is ten gunste van Mark Antony en eerder die getuienis verstrek om sy saak te maak. Leesbaar en die skrywer ken sy bronne, maar sonder die vooroordeel sou dit beter wees. [lees volledige resensie]
Die belangstelling in die bestudering van antieke Rome het vermoedelik tydens die Verligtingstydperk in Frankryk ontstaan. Charles Montesquieu het 'n werk geskryf "Reflections on the Causes of the Grandeur and Declension of the Romans". Die eerste groot werk was Die geskiedenis van die agteruitgang en val van die Romeinse Ryk deur Edward Gibbon, wat die tydperk van die einde van die 2de eeu tot die val van die Bisantynse Ryk omvat in 1453. Net soos Montesquieu het Gibbon ook hulde gebring aan die deugde van Romeinse burgers. Barthold Georg Niebuhr was die stigter van die kritiek en het geskryf Die Romeinse geskiedenis, gedra tot die Eerste Puniese oorlog. Niebuhr het probeer om die manier waarop die Romeinse tradisie verskyn het, te bepaal. Volgens hom het Romeine, net soos ander mense, 'n historiese etos wat hoofsaaklik in die adellike gesinne behoue ​​gebly het. Gedurende die Napoleontiese tydperk het die werk die titel gehad Die geskiedenis van Romeine deur Victor Duruy verskyn. Dit beklemtoon die destydse gewilde keisersnee. Die geskiedenis van Rome, Romeinse staatsreg en Corpus Inscriptionum Latinarum, alles deur Theodor Mommsen, het baie belangrike mylpale geword. Later die werk Grootheid en agteruitgang van Rome deur Guglielmo Ferrero gepubliseer is. Die Russiese werk О ч е р к и п о и с т о р и и р и м D#& 43 з е м л е в л а д е н и я, п р е и м D#x44#x44#x44 x432 е н н о в э п о х у И м п е р и и (Die uiteensetting van die geskiedenis van die Romeinse grondbesit, hoofsaaklik tydens die ryk) deur Ivan Grevs bevat inligting oor die ekonomie van Pomponius Atticus, een van die grootste grondeienaars tydens die einde van die Republiek.