"Ek gaan gou 'n bietjie met die bruin beer worstel" – 'n paar gedagtes vir wanneer jy die porselein troon besoek. | Watkykjy
In Snotstories deur griffin March 10, 2000
Alhoewel die mens sedert die begin van tyd met die bruin beer in perfekte simbiose leef, word daar weinig oor gepraat. Die bruin beer
is dan ook van nature 'n skugter diertjie, maar sy krag en slinksheid mag nie onderskat word nie. Hy kan sy nabyheid of teenwoordigheid enige tyd luidkeels uitbassuin en dan is daar groot moeilikheid, om die minste te sê.
Wanneer die ouer bruinbere gereed is om die blyplek te verlaat, is hulle gewoonlik net-net groot genoeg om met hulle skouers teen
die blyplek se opening uit te skuur. Partykeer sukkel hulle verskriklik as hulle te groot is en los lelike krapmerke aan die wand van die blyplek se opening. Hulle duik dan na varser water benede en swem weg in 'n spiraalbeweging. Somtyds, wanneer hulle erg beseer is, swem hulle weg met 'n hopie bruinbeer-verbande wat hulle angstig onder die arm vasklou. Dit gebeur ook somtyds dat pappa beer vassit en nie kan uitkom nie. Die welpies druk dan van agter af met parmantige krag en lelike gevolge. Hulle tuimel saam met pappa bruinbeer na die troebel water, maar oorleef dit selde. Jy kan hulle maklik uitken – hulle is die outjies wat leweloos dryf op die water. Somtyds neem dit drie periodiese tsunamis om hule weg te spoel. Gelukkig is die mens daar om die natuur te bewaar, en stukkies dooie beertjies word van die porseleinklip met borsels, Goue Lokkies en Harpic afgeskuur. Die goter en meer bejaarde bruinbeer val soms in die watergat en wanneer die tsunami oor hom spoel, sypel die water bloot bo-oor sy kop en skouers. Dit is gewoonlik 'n verleentheid vir die mens, want hy wil nie hê dat iemand moet dink dat hy 'n slegter natuurbewaarder as die volgende persoon is nie.