Alexander in die tent van Darius - Verskeie
Titel: Die familie van Darius aan die voete van Alexander sê 'die tent van Darius'.
Afmetings: Hoogte 298 - Breedte 453
Tegniek en ander aanduidings: Olie op doek Die koninginne van Persië aan die voete van Alexander die Grote, kort na die oorwinning in Issus (333). Saam met sy getroue Héphestion besoek hy die koningin (met sy seun Ochus in sy arms). Rondom 1660
Prentverwysing: 04-510998 / MV6165
Die familie van Darius aan die voete van Alexander sê 'die tent van Darius'.
Hierdie foto is waarskynlik aan die einde van die jaar 1660 geskilder. Charles Le Brun woon in Fontainebleau, naby die koning, en Lodewyk XIV 'kom hom op onverwagte tye sien toe hy die kwas in sy hand hou' , soos duidelik gemaak deur Claude Nivelon, gebore omstreeks 1630, dissipel en eerste biograaf van Charles Le Brun.
Die skildery verteenwoordig die moeder van Darius wat haar aan die voete van die koning van Macedon werp, die oorwinnaar van haar seun in die slag by Issus (- 333), om genade vir sy gevangene te smeek.
Die toneel is geïnspireer deur 'n reeks van Lewens van roemryke mans deur Plutarch, 'n gedeelte uit Quinte Curce, maar ook kontemporêre toneelstukke wat op die Masedoniese held gerig is: Claude Boyer in 1648 (Porus of die vrygewigheid van Alexander), Morel in 1658 (Timoclee of die vrygewigheid van Alexander, tragikomedie), het reeds aangedring op die grootheid van die siel van die oorwinnaar van Darius.
Hierdie groot skildery bied deur die beeld 'n poëtiese kuns wat op dieselfde soeke as literatuur gebaseer is: die toneel van Darius se tent hou inderdaad 'n noue ooreenstemming met die literêre reëls wat terselfdertyd in die modieuse Paryse salonne gestel word. .
Dit het gehandel oor die oefeninge van kosbare kringe. Laasgenoemde het die ontleding van die veelvuldige figure van die affektiwiteit op dieselfde tyd as die dekor geskik vir die beskaafde elite van die hof en die stad, vir navolging van die kaart van Tendre opgestel deur Madeleine de Scudéry. (die tien dele van hom Clelia tussen 1654 en 1660 verskyn) of die waarnemings van die dokter Marin Cureau van die kamer oor 'temperamente', 'koue of nat' gelaatskleur (sy Kuns om mans te ken is in 1659 gepubliseer). In die laat 1660's het baie van Charles Le Brun se lesings aan die Royal Academy of Painting and Sculpture gehandel oor die kuns om passies deur middel van skilderkuns uit te druk.
Om hierdie skildery te verstaan, is dit ook nodig om dit nader aan die teater te bring, want Charles Le Brun het veral gewerk aan die houding en die liggaam van Alexander / Louis XIV: hy verteenwoordig hom "in die oomblik wanneer hy hierdie dames nader, wat nie was nie die gebruik van die Grieke nie "(Félibien). Die episode gee die staat 'n heldhaftige voorstelling, naby die onderwerpe wat deur Corneille of deur Racine geïntrigeer is. Die gebaar van Alexander wat 'n fout vergewe (wraak, dit wil sê onderwerping aan die hartstogte, sou onwaardig wees vir iemand wat soewereiniteit beliggaam) is ontwerp om 'n hele reeks gevoelens te illustreer: medelye, genade, vriendskap, beskaafdheid. Ons is nie ver hiervandaan nie 'die vergelyking van passies op 'n verhoog' (Michel Prigent). Soos André Félibien, historiograaf vir die koning, geskryf het, "deur homself te oorwin, het hy nie barbaarse volke oorwin nie, maar die oorwinnaar van alle nasies". Die houding van die vrouens, wat 'n nuwe toenadering tot die heldinne van Cornelius moontlik maak, spreek eweneens die verering en bewondering uit vir die held wat die almag van die staat in homself uitkristalliseer.
Félibien lewer oorvloedige kommentaar en hierdie waarde het die waarde van 'n manifes vir sommige uit die XIXe eeu, genaamd "Klassisisme". Twee eeue lank het skilders, ontwerpers en graveurs mekaar gevolg om dit te bestudeer.
Hierdie skildery stem nie net in ooreenstemming met 'n literêre werk nie, want die politieke gebeure van die jaar 1661 wysig die lesing: die dag na die dood van kardinaal Mazarin op 9 Maart het die monarg sy besluit aangekondig om alleen regeer. Lodewyk XIV het dit in sy Onderbroeke, skryf (of iemand laat skryf): 'Dit was nie in my beste belang om vakke van 'n hoër gehalte te neem nie. Bowenal moes ek my eie reputasie vestig en aan die publiek bekend maak deur die rang wat ek gehad het, dat my bedoeling nie was om my gesag met hulle te deel nie. "In hierdie konteks van effektiewe magsoorname en herverdeling van 'geledere' het die skilder se werk 'n besondere betekenis gekry: was hy nie die tekenende figuur van die getrouheid wat almal, veral die voormalige rebelle, verskuldig was nie? verleen u voortaan 'n jong koning briljant sy volle soewereiniteit?
Hierdie skildery neem deel aan die dik lêer van die "twee liggame van die koning", en neem deel aan die proses van "beskawing van maniere" wat binnekort die ongelukkige heer wat 'n hofdienaar geword het, sou verander in 'n wese in ewige soeke na selfbeheersing, nabootser van 'n soewerein wat 'die erns van 'n koning van die teater' beïnvloed het om die uitdrukking van Primi Visconti te gebruik: 'n paar jaar later, in die vroeë 1670's, beskryf hy hofmaniere - 'die mooiste komedie ter wêreld' - , het hierdie Italiaanse waarnemer van Versailles opgemerk dat die koning in die openbaar 'vol swaartekrag was en baie anders was as wat hy in sy eie is. Ek bevind my in sy kamer saam met ander hofdienaars, en ek het al verskeie kere opgemerk dat, as die deur toevallig oopgemaak word, of as hy uitgaan, hy onmiddellik 'n houding saamstel en 'n ander gesigsuitdrukking aanneem, soos s hy sou in 'n teater verskyn; in kort, hy weet hoe om in alles koning te wees [...] Sedert hy regeer het, is hy nog nooit kwaad gesien nie, en het hy nog nooit een keer gesweer nie ". Hierdie dissipline wat op jouself toegepas is, was deel van 'n magsbalans wat die monarg nou die enigste reguleerder van spanning en 'passies' gemaak het. In sy Onderbroeke, Het Lodewyk XIV hom by talle geleenthede as 'n soewerein van die rede voorgestel, 'n neostoïese koning, meester van sy gebare, sy gevoelens, sy optrede: "Met dien verstande dat die voortsetting van my optrede bekend gemaak het dat, om nie rede vir niemand nie, ek het myself nie minder deur die rede regeer nie. "
Charles Le Brun, wat saam met Le Nôtre en Mansart behoort het tot die kunstenaars wat deur Nicolas Fouquet tot Vaux geroep is, het die soewerein se gunsteling skilder geword na die skepping van hierdie skildery.
Joël CORNETTE, Kroniek van die bewind van Lodewyk XIV, Parys, Sedes, 1997.
Claude NIVELON, Lewe van Charles Le Brun en gedetailleerde beskrywing van sy werke, kritiese uitgawe en inleiding deur Lorenzo Pericolo, Genève, Droz, 2004.
André FÉLIBIEN, Die koninginne van die Perse aan die voete van Alexander, skildery van die kabinet du Roy, Parys, by Pierre Le Petit, 1663.