Por Claudio Souza 30 / 11 / 2019 30 / 11 / 2019 01935
Limfosiet - 'n Wit sel Nie noodwendig 'n CD4-sel nie - dit is omdat die sel wat getel word, 'n limfosiet, 'n spesifieke molekule het, genaamd CD4 (die molekule wat homself in hierdie selle uitdruk, word CD4 genoem) en nie die wit sel self nie. 'Ek kan nie sê of elke wit sel wat die CD4-molekule uitdruk, ook as 'n limfosiet beskou word nie. Ek is nie 'n dokter of wetenskaplike nie. Maar elke sel wat die CD4-molekule uitdruk, is vatbaar vir aggressie van die menslike immuungebrekvirus wat in sy siklus is. " lewe en voortplanting verslaaf (...) die sel en die krag om nuwe virusse te produseer wat uit selle kom en "jag vir nuwe selle" met die uitgedrukte CD4-molekule self.
Ontkiemende skande-elektronmikrografie van HIV-1 gekweekte limfosiete (in groen). Hierdie beeld is gekleur om belangrike kenmerke te belig; Raadpleeg PHIL 1197 vir die oorspronklike swart en wit beeld. Veelvuldige ronde bultjies op die seloppervlak verteenwoordig virion-monteer- en ontluikingsplekke. VIGS neem seltelling af CD4 - 'N TIPE LYMFOCYTE - Dit impliseer op sy beurt dat immuungebrek in 'n bloedtelling geëvalueer kan word op grond van limfosietelling.
In 2011 het 'n studie van die drie oorblywende elite-beheerders bevind dat die faktor wat hulle die meeste onderskei het van ander kohortlede 'n sterk reaksie was van CD4-selle op die MIV p24 kapsiedproteïen. In hierdie artikel is daar opgemerk dat "slegs een pasiënt, C135, identifiseerbare genetiese polimorfismes het wat waarskynlik tot nie-progressie bygedra het." Hy word nietemin as 'uniek' beskryf.
Die eerste is die kenmerk van pasiënte met BCBS: die virus wat gedeel word tussen skenker en ontvanger, het 'n ontbrekende stuk DNA wat kodeer vir 'n virale geen genaamd nef (negatiewe regulerende faktor). Nef versterk die aktivering van die T-selle deur nuwe selle beskikbaar te stel vir die virus om die infeksie te infekteer, degradeer 'n sellulêre antivirale verdediging genaamd CTLA-4 en stuur 'n vals selaktiveringssein wat die immuunstelsel wakker hou. Die virus het ook 'n afdeling met die naam LTR (Long Terminal Repetition) ontbreek, wat dien as die dop aan die einde van 'n skoenveter, wat voorkom dat virale DNA "verdwyn".
Die pasiënt het egter verskeie ander funksies wat die virusreplikasie verder vertraag. Die tweede kenmerk is dat dit heterosigoties genoem is vir die CCR5-geen. Dit beteken dat, aangesien 8-10% van mense van Noord-Europese afkoms, slegs een kopie van die geen gehad het wat die oppervlaktes van CD4-selle met die CCR5-mede-reseptor molekule spat. Mense sonder CCR5-gene - ongeveer 1% van Noord-Europeërs - is feitlik immuun teen MIV. C135 het 48% van die normale aanvulling van CCR5 gehad. Dit was nog steeds moontlik om sy gekweekte selle in die laboratorium met nuwe MIV-stamme te besmet, maar sy MIV-onderdrukkende CD8-selle moes doodgemaak word voordat infeksie kon voorkom.
Die derde kenmerk is dat alhoewel hul algehele immuunstelsel nie reageer op MIV nie, het hul CD4-selle 'n baie sterk en spesifieke reaksie op 'n lengte van 15-aminosure van die HIV-dopproteïen gehad. Hierdie peptiede, of kort gedeeltes proteïen, is wat virusbesmette selle op hul oppervlaktes het om te "roep om hulp" en te kenne gee dat hulle besmet is. As hulle 'n immuunrespons stimuleer, word dit epitope genoem. Met ander woorde, C4 CD135-selle was buitengewoon oplettend vir 'n spesifieke en baie spesifieke teken van virusinfeksie. In reaksie hierop het hulle vinnig interleukien-2 (IL-2), 'n sel wat chemiese middels oplewer, uitgestraal om CD8-selle op te lei om dit te vernietig.
Die akute CD4-reaksie van die C135-onderwerp op MIV is nie veroorsaak deur HLA-B57 nie. In plaas daarvan het die tipe HLA as tussenganger opgetree. Aangesien die CD4-sel IL-2 as 'n instruksie om MIV-geïnfekteerde selle te vernietig, afgedank het, het die doeltreffendheid waarmee die HLA-57 MIV op die celoppervlak vertoon het, beteken dat die effek van IL-2 versterk en versnel het, wat die doeltreffendheid daarvan verseker. die vyfde en laaste kenmerk, en een wat waarskynlik al die MIV-geïnfekteerde selle uit u liggaam skoongemaak het: 'n sterk en breë CD8 (T-onderdrukker T) selrespons op MIV-besmette selle. Hierdie reaksie was swak, tensy CD8-selle langs CD4-selle gekweek is, wat toon dat CD4 se reaksie op MIV eers moes geskied voordat CD8-selle 'verstaan' dat hulle MIV-geïnfekteerde selle moes doodmaak.
Dus was die reaksie van C135 op MIV so kragtig, deels waarskynlik omdat dit 'n lang tyd nodig het om die virus te repliseer, en dus het sy immuunstelsel tydens die aanvanklike infeksie kans gehad om 'n effektiewe en spesifieke anti-MIV-respons te ontwikkel. dat MIV muteer. ver van die kwesbaarheid vir hierdie reaksie - wat die 'immuunontkoming' genoem word. MIV kry gewoonlik die 'wapenwedloop' tussen die immuunrespons van die liggaam en die vermoë om dit te voorkom, maar kan soms die wedloop verloor in situasies soos hierdie, of tydens vroeë behandeling, of as u bereid is om MIV met 'n entstof.
Daarbenewens het hy egter genetiese faktore gehad wat verseker het dat hierdie vroeë immuunrespons besonder vinnig en doeltreffend was, wat kan verseker dat sy reeds traagwerkende MIV nooit tyd gehad het om weerstand teen die immuunrespons te ontwikkel nie. In plaas daarvan het hierdie reaksie gedoen wat die meeste nie-MIV-virusse doen; dit is uitgeskakel.
Die geval van C135 gee ons egter iets wat die geval van Timothy Ray Brown ook in 2008 gedoen het: 'n bewys van konsep. Dit toon dat omstandighede, hoewel selde, kan ontstaan, wat spontane genesing of diepgaande remissie van MIV moontlik maak - en 'n bewys dat dit wel kan gebeur, is dat navorsers genesing aanmoedig om dit meer gereeld te laat gebeur.