'N Dag in die lewe van Bella - IVFbabble
Ek is Bella, ek is 35. Ek woon in Londen en het PCOS en het het een ronde IVF gehad. Ek het egter nie een enkele embrio gemaak nie. Ons wag op 'n opvolgkonsultasie om uit te vind waarom dit nie werk nie.
Ek het besluit om die vrae te beantwoord in die afdeling "vertel ons van u" op die IVF-tuisblad, want ek kan dalk net vertroosting bied aan iemand wat nou alleen voel. So hier gaan jy my antwoorde wat 'n dag in my lewe beskryf.
Dieselfde het elke oggend gebeur sedert my IVF misluk het. Ek maak my oë oop, vroeër as wat ek nodig het. Alles lyk ok, maar binne 'n sekonde onthou ek dat alles baie goed is. Ek lê daar terwyl vrees my kop oorspoel. Wat as elke oggend my lewe lank so gaan voel? Wat as dit nooit werk nie? Sê nou ek word nooit ma nie? Sodra ek uit die bed klim en na die kombuis gaan om die ketel aan te sit vir 'n koppie tee, verminder die vrese net so effens.
Elke liewe dag. Soms word ek afgelei met werk, of iets op TV, of iets snaaks wat 'n vriend doen of sê, maar dit is altyd daar agter in my gedagtes. Sodra iemand hul kind noem, of ek sien hoe 'n mamma 'n stootwaentjie stoot, val dit voor in my brein. Ek wou nog nooit in my hele lewe so iets graag wou hê nie. In werklikheid nee, dit is nie 'n behoefte nie, dit is 'n behoefte.
Ek probeer myself aflei. Ek hou Emily op die oomblik in Parys dop omdat dit niks met babas of moeders te doen het nie.
Ek het ook 'n versameling inspirerende verhale in 'n lêer op my rekenaar, van vroue wat uiteindelik swanger geraak het na jare se IVF-behandeling. Hierdie verhale gee my hoop, omdat ek daaraan herinner word dat IVF 'n proses is - dit werk selde die eerste keer, en dat ek net daarby moet hou.
Ja. Ek het 'n wonderlike gesin wat baie ondersteunend is. Hulle weet nooit regtig wat om te sê nie, eintlik die helfte van die tyd wat hulle die verkeerde ding sê, maar hulle is daar vir my. Ek het hulle die afgelope tyd letterlik gebruik om aan te huil en hulle sê nooit dat ek moet ophou nie. Ek het ook goeie vriende. Op die oomblik beweeg ek meer na die kinders sonder kinders, want ek is nog nie gereed om deur ander mense se kinders omring te word nie, al is ek lief vir hulle. Ek is net nog nie gereed nie.
Het Covid u behandeling beïnvloed?
Nee, ek en my man is egter besorg oor kontant en fondse vir nog 'n ronde IVF. Ons is baie gelukkig om steeds te werk, maar alles is op die oomblik net so kwesbaar.
Het u berading?
Nee, maar as my volgende ronde misluk, dink ek dat ek daarna kan kyk.
Nee, maar ek troos my aan die TTC-gemeenskap op sosiale media. Daar is soveel ongelooflike vroue wat so openlik en eerlik was oor hul reise. Ek het soveel vertroosting gekry, so vreemd soos dit klink, deur te lees oor ander vroue wat ook misluk het. Hulle openhartigheid het my geïnspireer om hier by u oop te wees.
Sodra ons besef het dat ons nie vrugbaar was nie, het ons beter begin eet - ek het aanhou lees oor die Middellandse See, sodat ons baie vis eet.
Het u op u 'vrugbaarheidsreis' iets gekoop waarby u sweer? ('N Joernaal, 'n gelukkige trui, aanvullings?)
Ek het 'n pragtige joernaal gekoop wat my beste vriend geword het. Ek skryf elke dag daarin, net 'n paar reëls, en dit is die beste breinafval ooit. Nie-alkoholiese wyn is iets wat ek terloops nooit sal koop nie!
Dit verskil wel op die soort dag wat ek beleef, maar ek neem aan dat ek die meeste tevrede is as ek saam met my man aandete eet. Hy het die mees oorweldigende teenwoordigheid. Hy sê nooit vir my om op te hou bekommer of op te hou kla nie. Hy laat my toe om net te wees "wat ek moet wees"
Wat laat jou maag lag?
Ek voel gewoonlik ongelooflik gedreineer. Ek probeer om nie na sosiale media te kyk nie, want dit is net nie regtig nie - dit is net vol "vals". Sonder twyfel is een van die laaste dinge waaraan ek dink die lewe met my baba. Ek wil ook daarop wys dat ek die woord "wil" gebruik het, nie "sou" nie. Ek voel miskien min en keelvol, maar ek het nog steeds hoop, en solank ek hoop het, sal ek aanhou baklei !!