Algemene Vergadering – praag.co.za
Sleutelwoord: Algemene Vergadering
In 1946 het die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies erken dat sulke optrede per definisie ‘n misdaad onder … Lees verder ‘n Hardheid teenoor natuurwetenskaplikes – Jurie le Roux | TEO website of the Faculty of Theology University of Pretoria / TEO Webwerf van die Fakulteit Teologie, U.P.
‘n Hardheid teenoor natuurwetenskaplikes – Jurie le Roux
Vanjaar word Darwin en sy ewolusieteorie gedenk. Hy is twee honderd jaar gelede gebore en in 1859 het sy beroemde werk, On the Origin of Species, verskyn. Dit is ‘n moeilike boek en verg groot kundigheid en insig om te verstaan en krities te beoordeel. Oor die algemeen is teoloë nie eintlik toegerus om met gesag hieroor te praat nie en daarom moet ons nie met natuurwetenskaplikes kompeteer nie, maar eerder ons eie skeppingsperspektief ontdek en ontwikkel. Hieronder word een moontlikheid uit die Ou Testament genoem, maar eers ‘n kort historiese blik op die kerk se vreemde houding teenoor hulle wat dieper wil dink en navors.
‘n Denke wat alles omkeer
Die kerk was soms maar hard op natuurwetenskaplikes. En dikwels met ‘n houding van beterweterigheid. Die kerk sou dan meer van skepping en heelal weet en het dit daarom vir andersdenkendes moeilik gemaak. Uiteindelik het dit egter geblyk dat die kerk min geweet het en dat kerklike mag optimaal gebruik is om andersdenkendes te stuit.
Veral in die vyftiende en sestiende eeue het dié botsing ‘n laagtepunt bereik. Dit was die era van die Renaissance en ‘n kenmerk van dié tyd was die klem op die individu, sy vermoëns en sy vryheid. Elkeen kon onbelemmerd studeer en veral die natuurwetenskap het hom al hoe meer aan die kerk ontworstel. Iemand soos Leonardo da Vinci (1452-1519) het hierdie Renaissance-gees mooi verspersoonlik. Volgens hom kon die mens sonder kerk en Bybel die natuur bestudeer, empiriese waarnemings maak, eksperimenteer en uiteindelik met behulp van die wiskunde geldige natuurwetenskaplike uitsprake maak.
‘n Ander kyk op die skepping
Die indrukwekkende opkoms van die natuurwetenskap het nie die einde van die kerk se pad beteken nie. Dit het eintlik die moontlikheid geopen om anders en meer eksistensieel oor die natuur te praat. Dit het die moontlikheid geskep om baie meer noulettend te luister na wat die Ou Testament oor die skepping sê. Sodoende hoef niemand met die natuurwetenskaplikes te stry nie en kan daar eerder op ‘n eie skeppingsteologie gefokus word. Ter illustrasie verwys ons na Jesaja 40.
Die Bybel gee nie wetenskaplike kennis nie en die kerk se oë en ore is ook nie geskool om die skepping se misterie natuurwetenskaplik te ontsluit nie. Die kerk werk egter met mense en vir húlle kan, moet die kerk ‘n ander siening van die skepping oopmaak. ‘n Skeppingsteologie wat hulle kan troos en moed gee; wat hulle so met ander oë na die natuur sal laat kyk dat hulle altyd in verwondering sal staan (Ps 8).
• Beuken, W 1986. Jesaja, IIA. Nijkerk: Callenbach.
• Foucault, M 2002. The archaelogoy of knowledge. London: Routledge.
• Foucault, M 2009. The order of things. London: Routledge.
• Gadamer, H-G 1990. Wahrheit und Methode. Tübingen: JCB Mohr.
• Kraus, H-J 1956. Geschichte der historisch-kritischen Erforschung des Alten Testaments. Neukirchen: Neukirchener.
• Losee, J 1987. A historical introduction to the philosophy of science. Oxford: University Press.
• Oberman, H A 1988. Luther. Mens tussen God en duivel. Kampen: J H kok.
• Reventlow, H G 1997. Epochen der Bibelauslegung, III. München: C. H. Beck’sche Verlagsbuchhandlung.
• SaebØ, M 2008. From the Renaissance to the Enlightenment, in: SaebØ, M (red), Hebrew Bible/ Old Testament. The history of its interpretation, II. Gottingen: Vandenhoeck & Ruprecht, 21-48.
• Tarnas, R 2000. The passion of the western mind. London: Pimlico.