Geboorteverhaal: 'n bevalling van een uur - Inligting - 2022
23 September 2007, om 12:17 uur.
6 pond, 14 onse en 18¾ duim
Die trotse ouer (s): Jon en Jessica Peters
My man, Jon, en ek is byna agt jaar saam. Ons het twee kinders, en ons woon in Texas.
Ons eerste kind, Sam, is 6 en het outismespektrumversteuring. Twee jaar voordat hy gebore is, het ek seker gevoel ek wil nog 'n baba hê. Ek het met geboortebeperking begin, my fietse begin opspoor en probeer om dinge net reg te stel.
Maande het verloop en niks het gebeur nie. Ek het as rekenmeester gewerk en was baie ongelukkig en gespanne. Die spanning het my gesondheid en my gesin baie beloon, so ek het eendag net my goed gepak en uitgestap. Ek het 'n ander werk gekry en was soveel meer gelukkig en ontspanne. Binne 'n maand was ek swanger, alhoewel ek dit nie geweet het nie.
Die dag toe ek agterkom dat Abbey op pad was, het die vrou wat agter my aan die werk gesit het vir my gesê dat sy die vorige aand gedroom het van iemand wat 'n klein dogtertjie gebaar het. Sy het gesweer dat dit nie haar kan wees nie - sy het vier seuns en was met geboortebeperking - maar sy het gesê dat dit is hoe sy uitgevind het dat sy swanger is met al haar seuns: sy het eers van hulle gedroom.
Sy het my oortuig om saam met haar na die drogisterij te gaan om 'n swangerskapstoets te ondergaan, maar sodra ons daar was, het ek geprotesteer. Ek het regtig nie gedink ek is swanger nie - en ek altyd dink ek is swanger - so ek moet super-unswanger om nie eers 'n toets te wil koop nie.
Terug by die werk het ons in buurstalletjies in die badkamer gesit om die toetse af te lê. Die twee reëls kom onmiddellik voor my op. Ek kon dit nie glo nie! Ek het geskree "Wahoo!" en amper die stalletjie afgeskop, ek was so bly.
Ek huil en skud en glimlag van oor tot oor. Die eerste persoon wat ek gebel het, was my ma, want dit was haar verjaardag. Almal in die kantoor het die oproerigheid gehoor en gekom om my geluk te wens. My baas het gevra wat my man oor die swangerskap gesê het, en ek het besef dat ek hom nog nie gebel het nie!
By Sam is ek op 38 weke geïnduseer. Ek was so baie verwyd ten tyde van my laaste OB-afspraak dat my dokter gevoel het dat as ons nie daartoe lei nie, ek sou aanhou om uit te brei en die risiko loop om êrens in die motor te baar!
Ek was destyds 22 jaar oud en het gedink dat sy die dokter is, dus weet sy waarskynlik die beste. Ek het egter beland met 'n skeur van die vierde graad, 'n gebreekte stertbeen, 'n lang, pynlike herstel en aaklige postpartum depressie. Ek wou hê dat alles hierdie keer anders moes wees. Ek het myself in die inligting oor swangerskap gedompel. Ek het boeke gelees en besluit ek wil natuurlik gaan.
Ek het 'n vroedvrou ongeveer 'n uur van my huis met die naam Dinah gevind. Die eerste ding wat ek haar gevra het, was of dit onverantwoordelik sou wees om haar in beheer te hê van die bevalling van my baba sedert sy 'n uur weg in Dallas was, en ek is vroeër geïnduseer uit die vrees dat ek in die motor sou baar. Sy lag vir die idee en verseker my dat ek betyds daar sou wees.
Ek het my in die natuurlike bevallingskultuur gedompel, die boeke van Ina May Gaskin gelees en visualisering en asemhalingstegnieke beoefen. Ek was seker dat hierdie tyd soveel makliker sou wees vir al my voorbereiding.
Afsprake met my vroedvrou was soveel anders as met my OB. Waar my OB gehaas is, het my vroedvrou haar tyd geneem. Waar my OB dieselfde pasiënttoetse aan alle pasiënte onderwerp het, het Dinah van my familie se geskiedenis geleer en net die toetse aanbeveel wat sy nodig ag.
Dinah het elke afspraak beëindig deur my lukraak 'n kwotasie oor swangerskap en bevalling uit 'n boek te laat haal. Hulle was altyd opheffend en het soveel sin gemaak. Ek voel versorg en verstaan ​​en het beslis gevoel dat ek die regte besluit oor my voorgeboortelike sorg geneem het.
Op ons huweliksherdenking het ons die baba se seks uitgevind. Ons het na die ultraklank op die skerm gekyk, en ek en my man het gedink ons ​​het 'n ander seun (wat verklaar waarom ons nie sonograwe is nie). Die tegnologie het aangekondig "Dit is 'n meisie!" en ek gis en skeur. Ek was so bly. Ek het in 'n meisiesfamilie grootgeword en het myself altyd 'n dogter voorgestel.
Drie weke voor my sperdatum het ek my prop verloor. Ek het 'n paar vroue geken wat saam met my vroedvrou gebore is, en hulle het my almal aangesê om te verwag om twee weke na my vervaldatum te gaan. Hulle het gesê dat Dinah baie handig was, dat sy nie my membrane sou strook of selfs my uitbreiding sou ondersoek nie. Sy het gesê dat dit nie 'n aanduiding van arbeid was nie, so wat was die punt?
Ek was so groot en swaar en warm en moeg om swanger te wees. Ek het drie myl per dag begin stap om te sien of ek dinge kon beweeg (dit het my voete net laat swel). Ek het een aand kontraksies gehad met vyf minute van 2 tot 4 uur. Ek het by die rekenaar gesit om hulle te laat sien, en niemand wou wakker maak as dit nie nodig was nie. Die sametrekkings het uiteindelik verdwyn, en ek het gefrustreerd geraak.
Ek kon nie die knaende gevoel skud dat ek vinnig gaan baar nie. Dinah het my gerusgestel dat ek sou weet wanneer ek in kraam was, dat ek my serviks sou kon opsteek en voel as ek in kraam was, en dat ek genoeg tyd sou hê om dit aan haar te maak.
Die oggend van 23 September was soos enige ander. Ons het wakker geword, ontbyt geëet, en ek en my man het weer in die bed gegaan om te gaan kyk of dit dinge sou laat beweeg. Ons kyk in mekaar se oë en glimlag. Toe voel ek 'n pyn in my sy, soos 'n kramp wat jy kry terwyl jy hardloop.
Dit het geknyp vir 'n lang tyd en toe gestop. Ek het nie gedink dat dit 'n sametrekking was nie, want dit was net aan die een kant. Miskien het ek slegte spysvertering gehad? Miskien het ek die vorige dag iets op my stap getrek? Ek het vir Jon gesê dat ons ons romantiese planne sal moet uithou. Ek wou in die bad gaan om te sien of dit my pyn sou oplos.
My seun het saam met my in die bad gespring, toe slaan die pyn weer, hierdie keer in my rug. Ek gryp die kraan en draai my heupe van kant tot kant. Was dit arbeid? Ek het die water warmer gemaak, maar dit het nie die pyn verminder nie, wat letterlik my asem weggehaal het.
Ek het my seun uit die bad gehaal, hom afgedroog en uit die badkamer gestuur. Toe ek op die toilet sit, skiet die pyn my rug. Ek het gespan, my rug gebuig en na die plafon gekyk en besluit dat sodra die pyn opgehou het, my serviks sou kyk voordat ek almal na Dallas gesleep het.
Maar die pyn het dit vir my moeilik gemaak om na te gaan, en dit was verwarrend; Ek het niks gevoel nie. Wat het gebeur? Miskien sterf ek, het ek gedink. My man vertel my dat ek op hierdie stadium kreun en hy het voorgestel dat ons na die geboortesentrum gaan.
Ek het probeer om gereed te wees, maar elke keer as die pyn opkom, het ek my klere afgeskeur en op die toilet gaan sit. Dit was alles instink, asof ek 'n soort dier was. (Ek weet nie hoekom ek my klere moes uittrek nie, maar wel.)
Ek het nie geweet hoe ek by die deur gaan uitkom nie, nog minder na Dallas in die toestand waarin ek was - en ek het nog steeds nie geweet of ek in kraam was nie! Ek onthou hoe ek in die badkamerspieël na myself gekyk het, en my gesig glinster met 'n dun laag sweet. 'Wel, dit word genoem arbeid," Ek dink.
Dit is toe ek besef dat dit die regte ding is. Ek het vir my man gesê die baba kom, en hy het dadelik aan my mense en my suster gesels en gesê dat hulle na die vroedvrou moet begin ry.
Na 'n paar minute het ek my man asemloos gevra om Dinah te bel en haar te vertel dat sy huis toe moet kom, dat ek nie na Dallas sou kon kom nie. Hy het gebel en uitgevind dat sy by 'n ander vrou in die geboorte was. Ek het paniekerig geraak. Jon het my mense en my suster gebel en gesê dat hulle moet omdraai en huis toe moet begin ry.
Ek kan onthou hoe my man geskud het, in die badkamer gekom het en 'n handdoek op die vloer gegooi het terwyl hy gesê het: 'Ons sal net hierdie baba hier aflewer.' Maar hy het nie een van die bevallingsboeke gelees nie, en al wat ek kon dink was: wat as die baba gesuig moet word? Waar is daardie blou rubber kalkoen baster ding? 'Bel 911,' skree ek. Ek het gedink dat hulle in elk geval die blou rubber-kalkoen-baster-ding in die ambulans sou hê en Jon kon help met die geboorte.
Op hierdie punt was ek heeltemal naak en krimp op die bed in aaklige pyn. Wat dink ek aan al hierdie natuurlike bevallings dinge? Dit het seergemaak, ek was bang, en Jon was so besig met die telefoon met Dinah, my gesin en die 911-operateur dat hy nie op my kon fokus nie - of selfs langs my was, want ek het geskreeu na eksploriewe.
My gedagtes het gehuil - ek wou nie hê dat my seun my so moes sien nie, ek het nog steeds gewonder of ek regtig in arbeid was, en die kontraksies het so vinnig gekom dat dit net soos 'n lang, kronkelende pyn gelyk het. Ek het net 'n paar aande vroeër twee uur lank gekontrakteer en dit het niks beteken nie. Met 'n blik op die horlosie het ek net 25 minute vantevore in die bad gegaan. Ek het nie geweet of ek dit ses uur lank sou kon hanteer nie, dit was hoe lank my induksie by my seun geduur het. Ek maak my oë toe en laat die pyn kom en kreun die hele tyd.
'N Paar minute later maak ek my oë oop om tien polisiebeamptes in die gang te sien staan. (Blykbaar, as u 911 skakel, stuur hulle almal die eerste mense wat beskikbaar was.) Niemand het gelyk of hulle die badkamer wou binnekom nie. Hulle het vrae aan my begin blaf: 'Wat is die saak hier?' 'Ek is miskien in arbeid,' het ek gekerm. 'Ons moet u mediese geskiedenis kry!' 'Nie 'n goeie tyd nie!'
Toe kom die paramedici, en ek sien deur die deuropening dat hulle die bank skuif om die brancard in die huis in te kry. 'Wag,' het ek gesoen, 'gaan ons nie die baba hier aflewer nie?' Hulle het gegil terwyl hulle my oplig en my uit die huis uitstoot (Goddank dat iemand my badjas oor my gegooi het op pad uit) toe ek by my bure verbyry en kla: 'Help my!'
Toe ek in die ambulans was, het ek die paramedici gevra om dwelms te gebruik. Hulle het gelag en gesê ek kan dwelms hê as ek in die hospitaal kom. Ek het hulle gevra of ek in arbeid was, en hulle het opgetrek. Hulle het na die baba op 'n Doppler geluister en die koptelefoon oor my ore gesit sodat ek haar kon hoor. Hulle is na die hospitaal toe en bring ons binne tien minute daarheen.
Ek was nie 'n goeie pasiënt nie: elke keer as 'n sametrekking tref, het ek op my hande gebyt. Een van die kere het ek ongelukkig 'n brandweerman gebyt wat probeer om 'n IV in te kry. Ek het gehuil van die ambulans, deur die hospitaal en na die bevallingskamer. Toe ek daar aankom, het ek die dwelms geëis, maar die verpleegster dring daarop aan om eers na my te kyk. Toe sy dit doen, begin sy 'n bietjie verras. "Wat is dit?" Ek het op haar geskree. Sy het gesê dat ek alreeds op 10 sentimeter verleng is en dat dit tyd was om te druk: geen dwelms nie.
Op daardie stadium het alles ondraaglik geword. Die gewoel van die verpleegpersoneel het my gepla - ek wou volkome stilte hê. 'Almal hou stil,' sê ek. "Dit gaan goed met jou," antwoord die verpleegster. 'Ek bedoel nie om onbeskof te wees nie, maar ek het regtig nodig dat jy moet stilbly,' het ek teruggeslaan. Ek het na my man opgekyk en gesê: 'Ek dink nie ek kan dit doen nie,' en dan in my hare gegooi. Hy glimlag en sê vir my ek kan.
Die verpleegster het my aangesê om te stoot, en ek het haar beveel om my voete te gryp en my man om my hande te gryp, toe druk ek. 'Dit was 'n goeie druk', fluister sy, waarskynlik bang om my weer af te sit. 'Hoeveel van die baba kan jy sien?' Ek spoeg. Sy huiwer. 'Wel, niemand.' Ek val terug op die bed.
Toe kry ek die beeld in my kop van 'n rubberband, hang in die middel, maar van die sterre of TV-staties gemaak. Met die beeld in my gedagtes, druk ek: Guh! En die enigste ding wat ek kan sê oor wat daarna gebeur het, is dat dit gevoel het asof my kruis 'n enorme borrel blaas. Die verpleegster het uit die kamer gehardloop om die dokter te gaan haal. Die "borrel" was die kop van my baba, alhoewel ek nie samehangend genoeg was om dit te besef nie. Een druk later en sy is uit. Ek onthou die hobbelrige gevoel van haar ruggraat toe dit verbygaan.
Ek was in 'n absolute skok dat ek pas gebore is. Ek kyk op na die klok teen die muur en sien dat daar minder as 'n uur verloop het vandat ek in die bad gegaan het. Op die foto's van my net nadat ek geboorte gegee het, glimlag ek nie - ek lyk net baie verward. Ek is nog steeds naak. Ek het selfs nog my sonbrille op my kop.
Ek kan nie onthou hoe ek Abbey hoor huil of haar op my bors gesien het nie, ek onthou net hierdie wonderlike gevoel dat my arbeid verby was - die moeilike deel was verby - en ek het dit gedoen! My eerste herinnering is dat sy aan my oorhandig is, alles saamgebondel soos 'n burrito, en ongeloof dat sy eintlik hier was. Die verpleegster met wie ek so bedoel was, het neergelê en gesê: 'U het u natuurlike bevalling. Moet nooit toelaat dat iemand dit van u wegneem nie.'
Alhoewel die arbeid baie slegter was as met die geboorte van my seun, was die herstel niks! Ek was op en in die stort minder as 'n uur na die geboorte. Ek het gevoel soos 'n miljoen dollar. My ma het aanhou uitroep dat niemand ooit sou dink dat ek pas geboorte gegee het nie. Ek het selfs die verpleegpersoneel bedank- / verskoningskaarte geskryf en my seun moes dit met sjokolade aflewer!
As ek gelukkig genoeg is om 'n volgende keer te hê, sal ek beslis tuisgeboorte kry. Dit is nie lekker om êrens heen te gaan as jy oorgaan nie. Ek sal Jon dwing om 'n geboorteboek te lees en 'n tuisgeboortekit te bestel, kompleet met 'n koordklem en een van daardie blou rubber kalkoen-baster-dinge. Dit gesê, ek sou niks aan Abbey se geboorte verander nie, want dit het my uiteindelik aan die soetste babadogtertjie gebring wat ek nog ooit geken het.