Die 8 algemeenste redes wat ouers skuldig laat voel - Klein kind - 2022
Die 8 algemeenste redes wat ouers skuldig laat voel
Die skuld wat tipies is van ouers, blyk uit ander gevoelens. Dit is 'n harde, konstante en hardnekkige siekte wat op verskillende lewensfases terugkeer en 'n ander vorm het, insluitend verskillende intensiteite. Dit word dikwels aangevuur deur omliggende mense wat dikwels beter weet wat goed is vir nie hul kind nie. Ouers hoor hoe dit moet wees en enige afwyking van die norm wat deur iemand gestel word, bring hul skuld voor. Hoe groter, hoe minder vertroue het hulle en hoe meer twyfel voel hulle.
U is tydens 'n ontmoeting met familie of vriende, almal hou van pret, maar u kind oortref duidelik die perke. U voel dit vir 'n rukkie en die situasie sal handuit ruk. U moet ingaan, alhoewel u bly sou wees waar u was.
Dit gebeur dat geliefdes met 'n wolf na jou kyk, hulle verstaan ​​nie hoekom jy nie jou kind kan laat gaan nie, omdat hy soveel plesier het. U het 'n skuldgevoel waarin u geliefdes versterk word ... al weet u terselfdertyd dat u nie anders kan nie, moet die kind weet wat toegelaat word en wat nie. U kyk verbaas, veroordelend en "weet beter".
Lees: dissipline of sagmoedigheid.
Alhoewel u weet dat vergelyking nie tot iets lei nie, doen u dit gereeld. Net 'n eenvoudige byeenkoms in die park, op die speelterrein, in die kleuterskool om 'n lawine van kombinasies te bewerk, "want hy is al en sy is nog steeds", ens. Jy kyk na ander kinders en sien dat hulle beter grootgemaak word, beter kontak met die ouer het, hulle praat meer , dit vaar beter op die speelgrond en jy voel skuldig dat joune probleme ondervind. As u 'n fraksie van die werklikheid van 'n ander gesin sien, vergeet u dat u op hierdie manier nie alles kan agterkom nie. Dit is moeilik om opdringerige gedagtes weg te jaag wat sê dat jy meer van jouself kan gee, dat jy miskien nie hard genoeg probeer nie.
Ek wil dit nie speel nie
Sommige kleuters kan weke lank dieselfde pret hê: hulle eis om dieselfde legkaarte saam te stel en dieselfde sprokie te lees. Dit gebeur ook dat die kind so lewendig is dat die ouer, selfs as hy wou, nie kon tred hou met sy idees nie. Na werk of na 'n besige dag tuis is daar nie krag om met 'n kleuter te hardloop nie, hy wil nie dieselfde boek vir die tiende keer sien nie, hy wil 'n oomblik vir homself hê, hy is moeg. Hy skakel gereeld 'n DVD-verhaal aan om 'n oomblik van vrede te hê ...
Skuld is des te meer die ouer minder vreugde vind in die voorkeur van die kind. Alhoewel hy weet dat dit baie belangrik is om baie tyd saam deur te bring, is hy nie in staat om alles met mekaar te versoen nie.
Lees: My kind wil nie alleen speel nie.
Werkende moeders het nie 'n maklike lewe nie. Net soos diegene wat om verskillende redes by die huis bly. Wat nie gedoen word nie, veral as u 'n klein kindjie het, word 'n stortvloed kommentaar gelewer, en by 'n jong moeder skuldgevoelens. As u werk, bekommer u u daaroor of u goed versorg word, of u genoeg tyd saam met u kind spandeer, of dat u niks belangriks mis nie. Aan die ander kant, as u tuis bly, voel u skuldig dat u nie passie ontwikkel nie, dat u nie geleer het om die hele dag in vier mure deur te bring nie, dat u nie verdien nie en nie u eie geld het nie ...
In elke situasie moet u te werk gaan met onvleiende opmerkings wat uitdruklik gestel is, of "tussen die reëls." Ander weet beter ...
Lees: Ma by die werk
Daar is 'n redelike spesifieke benadering tot kwekerye in ons samelewing. Baie ouers is skuldig aan die "prysgee van so 'n klein kindjie", op 'n plek waar daar visioene is om die kleuter te verwaarloos en waar daar (in baie omgewings) die geloof is dat die kind beseer word ... Die skuld is des te meer voer argumente oor die dinamiese ontwikkeling van die kind in die eerste drie lewensjare en hoe meer 'n mens ervaar dat hierdie tyd nie opgemaak kan word nie.
Lees: kwekery, oppas, ouma ...
Kind se dieet
Ouers voel skuldig elke keer as hulle lees hoe die regte model van kindervoeding moet lyk. Hulle pynig dat hul kind te min groente eet, dat hy te gereeld opgee en voor die ete 'n nagereg of versnapering ontvang. Hulle is bekommerd dat hulle te gereeld op die vlug eet, dat hulle nie tyd het om tweeganggeregte te kook nie, dat hulle nie volle beheer het oor wat hul kind in 'n kleuterskool / kleuter of skool eet nie, dat hulle immers nie die beste rolmodel is nie volgens die aanbevelings van dieetkundiges.
Voordat die baba vaste maaltye begin eet, is moeders egter bekommerd dat hulle te lank of te kort borsvoed. Hulle voel skuldig dat hulle nie van nature wil of nie kan voed nie, dat hulle nie voldoende toegewyd is aan kinders en hul behoeftes nie. Dan begin die geveg: is dit beter om die skottelgoed uit die pot te voer, of self te kook? Paradoksaal genoeg, ongeag die keuse, kan skuld ook oorweldigend wees.
Dit is ongelooflik hoeveel moeders 'n probleem het nadat hulle 'n baba het om vir hulself te sorg. As u na die werk in die Engelse klas gaan, joga of swem, in plaas daarvan om huis toe te jaag, hoor u die stem agter in u kop wat sê dat u u kind verwaarloos. As sy elke dag na kinders omsien en 'n naweek of 'n reis saam met haar man of kollega na die SPA gaan, is sy te veel gepla oor die gedagte dat sy dit nie moet doen nie.
Die kind speel met homself ...
Baie mense kla dat hul kind hulself nie langer as twee minute kan versorg nie, maar as die tyd uiteindelik aanbreek dat die kleuter na sy kamer gaan en 'n halfuur of selfs langer besig is om te speel, kom 'n bekende gevoel. Die moeder, wat tot dusver elke vrye tyd aan haar kleuter gewy het, wonder of die pogings vir die kleuter om alleen te speel te ver gaan, of verloor die kind so 'n onafhanklike spel. Of is dit beter om hulle te ondersteun, te motiveer, te wys hoe om meer te leer deur te speel? Of miskien in plaas van om pret te hê, georganiseerde klasse saam met jou kleuter gaan? Teoreties blyk sulke denke vol paradokse te wees en ouers is bewus daarvan, en tog moet hulle dit te gereeld in die gesig staar ... wonder of hulle die regte ding doen.