Toe ek vyf jaar oud was, het my ouers my in die Engelse skool geplaas, al was ek veronderstel om die Franse skool by te woon. Ek was die enigste Frans-Kanadese in my kleuterskoolklas, maar niemand het die klein teenstrydigheid gesien nie, want gelukkig vir my het ek baie vinnig Engels geleer en geen Franse aksent gehad nie. Eintlik pas ek reg in en niemand het my gevra wat ek in 'n Engelse skool gedoen het nie.
By die huis het ons Frans sonder enige vraag gepraat omdat my pa daarop aangedring het. Op skool, my broer en ek kon soveel Engels praat soos ons wou, maar by die huis was dit Frans.
In die kruisvuur van ons teen hulle
Hoe ouer ek het, hoe meer het ek bewus geword van die groot hoeveelheid haat wat tussen die Engelse en die Franse in my omgewing bestaan ​​het. Op skool was alles wat ek gehoor het, grappies oor die "dom Frenchies" of "Poutine heads" of "froggies". Toe ek by my Franse vriende buite die skool was, was alles wat ek gehoor het, beledigings oor die Engelse, wat die "vierkantige koppe", die "koloniste", die "lepel op die stompe" en die "Koninginliefhebbers" was. Die beledigings het nooit gestop nie.
Gedurende die laerskool het ek gewoond geraak aan die kruisvuur van twee opponerende kampe. Wanneer 'n Franse vriend my Engelse vriend sou beledig, sou ek my hand opsteek en in my eie variasie van Martin Luther King Jr se "Ek het 'n droom" toespraak begin, wat gewoonlik begin het met die woorde: "Ons is almal vriende hier, reg? Hoekom veg ons? "
Dit het vinnig agtergekom dat ek in die middel van hierdie taaloorlog vir 'n leeftyd gaan sit, tensy ek besluit het om na 'n ander deel van die wêreld te beweeg, wat sommige Engelse vriende uiteindelik gedoen het. Ek het my beste vriend van agt jaar oud, Pamela, verloor toe haar ouers besluit het hulle het genoeg gehad van die taaldiskriminasie. Hulle het weer na Ontario gelei waar Pamela vandag nog saam met haar man en kinders woon.
Op hoërskool het ek 'n vreeslike geveg tussen my Engelse skool en die Franse hoërskool langs ons gesien. Tydens die middagete was dit algemeen om seuns te sien wat mekaar stamp, mekaar in mure gooi, mekaar met stokke of baseballvlermuise slaan, en selfs messe uitbreek en mekaar steek.
Polisiemotors was gedurende hierdie tienerjare 'n gereelde toneel, en ek het bewus geword van die feit dat ek my hand nie meer opgewek en my welsprekende vredespraak kon gee nie. "Ons is almal vriende hier, reg? Hoekom veg ons? "In hierdie arena was tieners baie meer bose en gewelddadige, en hulle het nie veel omgee vir my vreedsame maniere nie.
Op 'n dag toe 'n man van my Engelse skool teruggekom het van 'n "idiot Poutine head", het ek gewaag om hom te vra hoekom hy die Franse kinders geklop het. Hy staar na my asof ek kranksinnig was en het geantwoord: "Omdat hulle my voorvaders vermoor het, dis hoekom! Hoekom anders? '
Ek het 'n rukkie gesit en sy antwoord om en om in my kop gegooi. Was dit die rede vir soveel haat in my provinsie? Want honderde jare gelede het ons voorvaders oor die land geveg en verskillende koninklike baniere gehou? Omdat een Koning meer militêre versterking as 'n ander een gestuur het? Omdat een nasie 'n ander in 'n epiese historiese stryd gebreek het? Was dit 'n goeie rede om mekaar te verslaan, want ons voorvaders het mekaar geslaan?
Gloomlik het ek na die land gegaan wat beide ons hoërskole verdeel het en besef dat daar altyd rassisme sou wees as regerings dit aangemoedig het eerder as om dit te verpletter. Ek het die probleem gekry, was nie hierdie ou van my Engelse skool nie, maar die probleem het gekom van iets veel groter en skaarser as daardie seun. Dit het gekom van sy ouers en van ons regering wat rassisme en haat en woede en geweld aangemoedig het.
Teen veertien jaar het ek met hierdie epifanie gesit en trane het in my oë opgestaan. Ek was moedeloos en mismoedig. Toe het ek besluit om soveel as wat ek menslik kon, hierdie duisternis om my deur klein handelinge en woorde om my te verdryf. Ek het besluit om as baken van die lig te werk, alhoewel ek my lewe soms in gevaar gestel het. Ek sal nie meer wette van rassisme en geweld laat ongemerk bly nie.
In die volgende jare het ek my bes gedoen om op te staan ​​teen die haat wat voor my plaasgevind het. Dikwels sit ek myself tussen twee tieners wat mekaar met geweld bedreig, en my teenwoordigheid sal tydelik tydelik rustig wees. Eens moes ek myself op 'n Franse seun gooi om hom van 'n Engelse seuntjie te laat slaan, en ek het 'n bietjie geklop.
In die meeste gevalle was ek in staat om die opponerende kampe te kalmeer, bloot deur hardop te skree en my voete te stamp. 'N Lang, skraal blonde meisie met 'n bloeiende stem kan dinge verander, vertrou my. Voeg 'n paar lyf piercings in die mengsel en flashy-gekleurde hare, kan sy respek en 'n bietjie van die vrees ook.
In die provinsie Québec vandag beledig Engels en Franssprekendes mekaar nog steeds. Jy sien dit in winkels, op tekens, in skole, in klein ondernemings of groot ondernemings. Jy sien dit op slagspreuke wat sommige tieners dra of video's wat sirkuleer. Ons het in sommige gebiede verbeter en in ander mense reggekry.
As ek my televisie aanskakel, sien ek dieselfde probleem in die Verenigde State. Ek hoor dieselfde beledigings wat deur volwassenes in kragtige posisies gesê word, wat die verkeerde voorbeeld vir kinders en tieners regoor die land wys.
Ek kan my kop net skud en my vredespraak wat ek aan tieners in my Engelse hoërskool gegee het, herhaal: "Ons is almal vriende hier, reg? Waarom veg ons? "Toe kyk ek na die land wat twee opponerende kampe verdeel en hoop dat daar geen muur ooit gebou word om dinge te vererger nie.